Plaasmoord in Noordwes kom na premier se aanhitsing teen Afrikaners

‘n Boer van die Sannieshof distrik in Noordwes, is doodgeskiet en sy vrou ernstig gewond in ‘n plaasaanval.

Drie gewapende swartes het die mense in die plaashuis oorval.

Die besoeker, ‘n vrou, het glo onder ‘n tafel weggekruip tydens die voorval.

Afriforum se hoof van gemeenskapsveiligheid, Ian Cameron, sê die boere van die omgewing het tot vroeg vanoggend onsuksesvol na die voortvlugtendes gesoek.

Volgens Cameron kan dit moontlik verband hou met die premier van Noordwes, Supra Muhamopelo, se opruiende uitsprake tydens verlede week se onrus op Coligny.

Die aanval het plaasgevind op ‘n plaas by Biesiesvlei.

Sersant Kelebogile Moleko, polisiewoordvoerder het bevestig dat die drie swart aanvallers die huis deur ‘n venster binnegedring het Dinsdagaand teen agtuur.

Die boervrou het iets gehoor en gaan ondersoek instel. Sy is 2 keer geskiet, Haar man wat haar te hulp gesnel het, is in die bors geskiet en het op die toneel gesterf.

‘n Bejaarde vrou wat ook in die huis was tydens die aanval, is ongedeerd.

Die aanvallers het met die egpaar se selfone en hul wit Hilux-bakkie gevlug. Plaaslike buurtwagte het nog nie daarin kon slaag om die aanvallers vas te trek nie.

Die polisie wou nie die naam van die oorledene bekend maak nie. Niemand is nog in hegtenis geneem in verband met die moord nie.

Wilders sê hy is steeds beskikbaar nadat koalisie-gesprekke in duie stort

Geert Wilders, die Nederlandse anti-immigrasiepolitikus, het gesê sy party is nog steeds beskikbaar nadat koalisiesprekke tussen die VVD se premier Mark Rutte en drie ander partye in mislukking geëindig het.

Een van die moontlike koalisievennote, GroenLinks, het geweier om hul belofte oor oopgrens-immigrasie te verbreek. Wilders het die ineenstorting “baie goeie nuus” in ‘n twiet genoem.

Edith Schippers, die uittredende minister van gesondheid wat die onderhandelinge gelei het, het aan verslaggewers gesê immigrasie was die mees verdelende kwessie. “Migrasie te moeilik om te oorbrug,” het sy gesê. “Ons kon nie ‘n gesamentlike basiese besluit bereik nie.”

GroenLinks, onder leiding van die 31-jarige Jesse Klaver, het ‘n veldtog gevoer vir ‘n meer vrygewige asielbeleid, ‘n baie ongewilde houding in die land.

Wilders, wie se party tweede gekom het, is heeltemal uitgesluit van die gesprekke. Sy PVV-party word geïgnoreer ten spyte daarvan dat hy die tweede grootste aantal setels in die parlement gewen het, omdat premier Mark Rutte en ander linkse partye geweier het om saam met hom te werk.

Onderhandelinge tussen liberale van die VVD, die Christen-Demokrate (CDA), die progressiewe Demokratiese Party (D66) en die ver-linkse GroenLinks het uiteindelik ná die weke van stryery oor immigrasiebeleid op niks uitgeloop nie.

Ander beleide, insluitende klimaatsverandering en inkomstevlakke, het ook tydens die gesprekke probleme veroorsaak, volgens Rutte. “Ons wou hê dit moet suksesvol wees, maar ons het nie geslaag nie. Ons het saam besluit dat dit net nie sou werk nie,” het hy gesê.

Rutte moet nou met die konserwatiewe Christelike Unie saamwerk om ‘n baie klein 76-setel meerderheid te verseker, maar Maandag se ineenstorting sal waarskynlik die vorming van ‘n regering vir maande vertraag.

Die CU het nie in die verkiesing setels bygekry nie, anders as die Groenes, maar hul arbeids- en belastinghervormingsbeleid sluit aan by dié van Rutte se liberales en die Christen-Demokrate.

Die Christelike Unie is egter konserwatief en Euroskepties, teen orgaanskenking en politieke integrasie in die eurosone.

GroenLinks het 20 distrikte gewen en is as noodsaaklik beskou om ‘n gemaklike 85 setel-voorsprong te verseker. “Ek is baie teleurgesteld,” het die CDA-leier, Sybrand Buma, gesê. “Die verskille tussen ons was te groot, veral in terme van immigrasie.”

Fopnuus? BBC reël fopdebatte vir Tory-leier

Die Britse regering het aangekondig dat premier Theresa May sal deelneem aan ‘n “lewendige” uitsending van ‘n TV-verkiesingsprogram, maar dit sal nie ‘n debat met die leier van die Arbeidersparty, Jeremy Corbyn, behels nie.

Daar sal niks spontaan wees aan May se verskyning nie.

May sal uitgenooi word na die spesiale uitgawe wat die sogenaamde leiersdebat op 2 Junie sal vervang.

Die BBC het ‘n onafhanklike private produksiemaatskappy gekontrakteer en beweer nou dat hulle nie verantwoordelik is vir die reëlings waar die vrae aan May vooraf deur haar personeel goedgekeur sal word nie en May sal vooraf oor die vrae ingelig word.

‘n Lid van die publiek het die BBC gekontak vir bevestiging van dié klugspel en ‘n antwoord van die BBC ontvang waarin die uitsaaier verduidelik dat die program gekoop word deur die BBC van die onafhanklike maatskappy en hulle nie besluitnemingsmag het nie.

Die eerste minister sal dus vrae beantwoord van lede wat in die ateljeegehoor geplant is tydens die spesiale program wat vroeg in Junie aangebied sal word. Alhoewel ‘n peiling vir The Independent bevind het dat ‘n meerderheid van die Britse publiek wil hê dat die leiers direk debat moet voer met mekaar in lewendige televisie-debatte, gaan ‘n formaat gebruik word om May af te skerm van die kiesers.

May is gekritiseer nadat sy geweier het om aan ‘n werklike debat deel te neem. Mededingers beskuldig haar daarvan dat sy “bang” is vir moeilike vrae van Arbeid, Skotse nasionaliste en natuurlik UKIP wat haar kan uitdaag oor Brexit en immigrasie.

Ten spyte van die uitroepe van Liberale Demokrate, Arbeid en SNP teen Brexit, het steun vir die verlaters in Brittanje toegeneem. Slegs 22 persent van die kiesers wil in die EU bly of Brexit blokkeer, met sowat 68 persent wat die implementering van die referendum ondersteun. May was een van diegene wat in die EU wou bly.

Maar kiesers wat die uitslag van die referendum ignoreer, is vinnig besig om ‘n krimpende randeiergroepie te word.

Debatte met ander junior figure van die belangrikste partye, insluitend die Tories en Arbeid, sal wel plaasvind voor die komende verkiesing, maar May sal beskerm word teen werklike vrae, ‘n werklike debat en om met haar kiesers gekonfronteer word.

David Dimbleby sal die program aanbied waarvolgens gehoorvrae noukeurig gekies word, terwyl die nasionale uitsaaier saamspeel met die klug.

Die Pakistanse gasheer Mishal Husain sal op 31 Mei ‘n debat modereer met verteenwoordigers van die Konserwatiewes, Arbeiders, Liberale, SNP, Plaid Cymru, Groen Party en UKIP. Op 4 Junie sal die liberaal-demokratiese leier Tim Farron die SNP se Nicola Sturgeon aanvat.

Die verkiesing in die Verenigde Koninkryk van 2017 is geskeduleer om op 8 Junie 2017 plaas te vind. ‘n Verkiesing was nie tot 7 Mei 2020 verwag nie, maar ‘n oproep tot ‘n vervroegde verkiesing in Mei het die nodige twee-derde meerderheid ontvang van 522 teen 13 stemme op 19 April 2017.

“In al haar onlangse onderhoude en toesprake is dit feitlik onmoontlik om iets interessants oor mev. May te ontdek,” sê Alison Phillips, in ‘n opiniestuk vir The Mirror. “Trouens, dit is moeilik om enige iets te ontdek.”

Phillips sê May is ‘n onbeskaamde opportunis sonder enige politieke oortuigings. “Omdat Theresa May soos ‘n pateet wat ‘n grappige das dra is, wat vasklou aan die oortuiging dat ‘n snaakse kledingstuk ‘n totale afwesigheid van persoonlikheid kan wegsteek.”

May is basies net bekend vir haar vreemde smaak in klere. Brittanje se leier het voorheen gesê: “Kookboeke beteken vir my baie.”

Duisende stroom na NAMPO

Boere en ander belanghebbers in die landboubedryf sal na verwagting verskeie nuwe uitstallings tydens vanjaar se Nampo-oesfees op Bothaville te siene kry.

Die feesterrein van die jaarlikse landbouskou is vergroot en bied nou ook uitstallings oor bewaringslandbou, toerusting en tegnologie.

Cobus van Coller, woordvoerder van die Nampo-oesfees, sê internasionale belangstelling in Nampo neem elke jaar toe. Hy sê hulle verwag vanjaar meer as 700 uitstallers en meer as 70 000 besoekers.

Veral Suid-Amerika en Asië word goed verteenwoordig. Graan SA se NAMPO Oesdag is die grootste landbou-uitstalling in privaatbesit in die suidelike halfrond.

Duisende besoekers word van vanoggend af verwag op Nampopark buite Bothaville vir die 51ste jaarlikse Nampo-oesdag. Die landbou handelskou duur tot Vrydag.

Van Coller sê besoekers kan reeds vooraf hulle kaartjies aanlyn op die internet bekom vir die verskillende dae. Hy sê dit sal help dat mense nie in rye by die hekke hoef te wag vir ‘n toegangskaartjie nie.

Nampopark buite Bothaville was die afgelope week ‘n miernes van bedrywighede soos uitstallers werskaf om gereed te maak vir dié jaar se Nampo-oesdag.

Die groter uitstallers het reeds verlede week begin om hul groot masjinerie te bring wat hulle vir die besoekers wil wys.

Van Coller sê die nuwe uitbreiding van die uitstalruimte, wat voorheen die suidelike parkeerterrein was, is nou ten volle ontwikkel en die oesdagterrein se uitstalkapasiteit word vanjaar ten volle benut.

Duitse stad onteien privaatwonings vir migrante

Die Duitse owerhede in Hamburg het ses residensiële eenhede in die Hamm-distrik naby die middestad gekonfiskeer in wat as ‘n ernstige ingryping in eiendomsreg beskryf kan word.

Dit bly onduidelik waarom niemand die grondwetlikheid van die onteiening van die eiendom uitgedaag het nie, aangesien owerhede begin het om privaat wonings op te eis teen die wil van die eienaar.

Boonop sal ‘n trustee deur die tweede grootste stad in Duitsland aangestel word om die eiendomme op te knap om dit aan “vlugtelinge” te verhuur, terwyl alle opknapping teen die eienaar se koste gedoen sal word. Die wonings in Hamm staan sedert 2012 leeg.

Die tekort aan behuising het ontstaan ​​deur kanselier Angela Merkel se besluit om binne ‘n kort tyd die grense vir meer as twee miljoen migrante oop te maak.

Stadsamptenare het reeds op kommersiële eiendomme beslag gelê en hulle sedert laat 2015 in migrantskuilings begin omskep. Op 1 Oktober 2015 het die stadsraad van Hamburg ‘n nuwe wet goedgekeur wat die stad toelaat om onbeboude kommersiële eiendomme te koop – kantoorgeboue sowel as grond – en te gebruik om migrante te huisves. Maar nou het hulle tot die stap oorgegaan om privaat eiendomme ook te konfiskeer.

Toe Merkel miljoene uit Afrika, Asië en die Midde-Ooste ingenooi het, het die behuisingsprobleem akuut geword. Meer as 400 nuwe migrante kom elke dag in Hamburg aan en al die bestaande vlugtelingskuilings is vol.

Die behuisingskrisis is egter deur die stad self vererger. ‘n Studie wat in 2012 gedoen is, het voorspel dat teen 2017 sal daar ‘n tekort van minstens 50 000 huur eiendomme wees. Die regering het ‘n plan aangebied om 6 000 nuwe residensiële eenhede per jaar te bou, maar die plan het nooit van die grond gekom nie omdat voornemende bouers deur regering-opgelegde huurgeld verhinder is, wat dit onmoontlik gemaak het om selfs net hul konstruksiekoste te verhaal.

Sedertdien het die stad beslag gelê op private eiendom om sy behuisingstekort op te los. Aangesien die eienaars van onbeboude eiendomme weier om hul eiendomme op vrywillige grondslag aan die stad beskikbaar te stel, word daar bloot beslag gelê op die wonings.

Die maatreël is natuurlik verwelkom deur links en ver-links. “Ons doen alles wat ons kan om te verseker dat die vlugtelinge nie in die komende winter dakloos is nie,” het senator Till Steffen van die Groen Party voorheen gesê. “Om hierdie rede moet ons vakante kommersiële eiendomme gebruik.”

“Die voorgestelde konfiskering van privaat grond en geboue is ‘n massiewe aanval op die eiendomsreg van die burgers van Hamburg,” het André Trepoll van die Christen-Demokratiese Unie (CDU) gesê en bygevoeg dat die doelwitte die middele nie regverdig het nie. “Dit is ‘n onteiening deur die staat.” Hy het die maatreël ‘n “intimidasiewet” genoem wat ‘n “politieke dambreuk met verreikende implikasies” tot gevolg het.

Katja Suding, die leier van die Vrye Demokrate in Hamburg, het gesê die voorgestelde wet is ‘n “onaanvaarbare oorsteek van rooi lyne. Sulke dwangmaatreëls sal slegs woede teen vlugtelinge veroorsaak.”

Soortgelyke onteieningsmaatreëls is in Berlyn, die Duitse hoofstad, voorgestel, maar nie geslaag nie omdat hulle ongrondwetlik geag word.

Christiana Kant, wat van die vlugteling-behuising in Hamburg koördineer, het aan die BBC gesê dat die blote getalle van die instroming ‘n groot logistieke probleem is. “Ons huisves mense in supermarkte, in ‘n tennissaal, net om ‘n dak oor hul koppe te kry,” het sy gesê.

Sal Duitse owerhede die maksimum hoeveelheid leefruimte per persoon beperk en diegene met groot woonstelle dwing om dit met vreemdelinge te deel?

Sewe aangehou na onluste in Zeerust uitbreek

Sewe mense is Maandag in Zeerust in die Noordwes-provinsie gearresteer ná ‘n gewelddadige protes.

Dit is bevestig deur die polisiewoordvoerder, Sabata Mokgwabone.

Onluste het uitbreek in die Itireleng-lokasie. Al sewe van die verdagtes wat gearresteer is, is swart vroue. Volgens die DA se verklaring, is lokasie-inwoners gemaan om nie winkels in privaatbesit te plunder weens ‘n gebrek aan dienslewering nie.

Die VF+ se raadslid, Karlien Venter, sê alhoewel paaie nie afgesper is nie, is winkels gesluit en skole het vroeg verdaag.

Mokgwabone sê dat die sewe binnekort in die Zeerust-landdroshof sal verskyn op aanklagte van openbare geweld. Hy sê die situasie is tans kalm, maar dat polisiebeamptes in die gebied ontplooi sal word want geweld kan weer opvlam.

“Ons wil weer ‘n nederige appèl aan lede van die gemeenskap rig om seker te maak dat hulle die oppergesag van die reg respekteer, asook die regte van ander burgers wat nie deel van die protes is nie,” het Mokgwabone bygevoeg.

In Coligny word Phillip Schutte en Pieter Doorewaard volgende week Vrydag terug in die hof verwag. Verskeie huise is aan die brand gesteek en drie vragmotors is tydens die gewelddadige betogings uitgebrand.

Daar was ook protes in Lichtenburg, wat na berig word veroorsaak is deur ongelukkigheid oor swak dienslewering. Winkels is geplunder en voertuie, insluitend ‘n Njala-polisievoertuig, is met klippe gegooi en aan die brand gesteek.

Die SABC berig die rede vir die onluste in Zeerust is nog onbekend. In 2014 het die inwoners oproerig geraak oor ‘n gebrek aan water en die paaie afgesper naby die grenspos met Botswana. Motoriste is met klippe bestook.

Ook in 2009, het onluste uitgebreek oor swak dienslewering.

Amerikaanse linkses is ‘onvoorspelbaar en op soek na identiteit’

Militêre historikus Victor Davis Hanson het aan die Daily Caller gesê dat daar ‘n “groot leuen” rondom “Russiese samespanning” is wat deur Demokrate en die media bevorder word.

In ‘n eksklusiewe onderhoud met die Daily Caller News Foundation, het hy voorgestel dat president Barack Obama gekonfronteer is met identiteitspolitiek en “die blou muur van die Demokrate het verkrummel,” en werkende mense teen die party gedraai. “Russiese bemoeiing” is toe gebruik om hul verkiesingsverlies te verduidelik.

Hy het Demokratiese leiers “afgeleef” genoem en jonger Demokratiese ondersteuners “onvoorspelbaar en op soek na ‘n identiteit”. Voormalige president Bill Clinton en Hillary Clinton was meer in die Russiese politiek betrokke as die meeste Republikeine, het Hanson gesê.

Toe die “groot leuen” van Russiese samespanning in die afgelope Amerikaanse presidentsverkiesing deur invloedryke Demokrate herhaal is, is twyfel gesaai en gerugte sonder bewyse versprei, maar nuwe verrassende bewyse van Obama se misdadige optrede teen Trump-ondersteuners sal oor die volgende ses maande rugbaar raak, het Hanson voorspel.

Eerder as om oplossings te vind om die kiesers van die werkersklas na die Demokratiese Party te lok, voorspel Hanson dat hulle ras, klas en geslag sal moet gebruik, asook klimaatsverandering en ander foefies wat deur Hollywood en die radikale elite uitgedink word.

Hanson het ook die opspraakwekkende en groeiende onverdraagsaamheid en kinderagtigheid op Amerikaanse kampusse bespreek, waar sprekers met verskillende sienings deurlopend verban en stilgemaak word deur linkses.

Oor aangeleenthede van identiteitspolitiek het Republikeine dikwels probeer om links te probeer lyk, en nie aktief teen rasse-, etniese en geslagsdrukgroepe opgetree nie. Die strategie was om minderhede nie teen te gaan nie in die hoop om ‘n groter deel van hul stemme te trek.

Daarom beweer Hanson dat die instelling van die Republikeinse Party in ‘n eksistensiële paradoks vasgevang bly, want sonder Donald Trump se pro-wit en nasionalistiese 2016-veldtog sou die GOP waarskynlik nie die verkiesing gewen het nie.

Trump glo dat 3 persent BBP-groei in die VSA en geen groot oorlog in die buiteland nie, ‘n ekonomiese nasionalisme kan bevorder om die hoofstroom “vryemark” -republikanisme te vervang.

Maar as die ekonomie traag bly of ‘n konflik ontwikkel in die buiteland, sal Trump sukkel om sy momentum te behou.

ANC wil verder olie op Coligny-vure werp

Die Noordwes se provinsiale regering en die ANC het sê dat hulle wil appelleer teen die besluit om borgtog toe te staan aan twee wit boere van Coligny wat reeds deur die media veroordeel is as moordenaars, sonder enige bewyse.

Eyewitness News en Radio 702 het sonder ophou ‘n haatveldtog teen die twee volgehou en die oproeriges oortuig dat hul optrede geregverdig is.

Die premier van Noordwes, Supra Mahumapelo het by die tiener se begrafnis “Afrikaners” van sy moord beskuldig en die gemeenskap sodoende doelbewus gaan opsweep.

Hoewel die twee plaaslike inwoners, wat teregstaan in die hof, ontken dat hulle Matlhomola Mosweu vermoor het, word hulle in die media as “moordenaars” beskryf.

Die regering wil dus verder olie op die vuur gooi van onluste en aanvalle teen wittes in die gebied opnuut aanmoedig deur na verwagting in die komende week ‘n aansoek by die Hooggeregshof in Mahikeng in te dien, voordat die twee mans weer op die 26 ste van aanstaande maand in die hof moet verskyn.

Skole op Coligny in Noordwes mag weer vandag heropen na twee weke se gewelddadige betogings en plundery na die dood van die swart tiener, maar dit is nie seker of dit wel gaan gebeur nie.

Lokasiebewoners het klasse ontwrig en leerlinge glo gedwing om die oproer te ondersteun nadat borgtog aan die twee wit beskuldigdes toegestaan is.

Volgens ‘n SABC-verslaggewer op die dorp is inwoners van Tlhabologang verdeeld oor of die kinders toegelaat behoort te word om terug te keer skool toe.

Ook in Noordwes ondersoek die polisie ‘n moord nadat die verbrande liggaam van ‘n 15-jarige swart meisie in die veld buite Jouberton in Klerksdorp gekry is.

Die oorledene is oor die naweek as vermis aangemeld nadat sy die vorige dag by haar huis weg is om by ‘n vriend te gaan kuier.

Dit volg na die moord op Karabo Makoena van Soweto wat ook aangerand is voordat sy onherkenbaar verbrand is.

Daar word geen onluste gepleeg deur die swart gemeenskap oor hierdie gruweldade nie, wat duidelik bewys hoe dat die oproer in Coligny deur rassehaat gedryf en aangemoedig word.

Nog Eskom-kaderkaskenades

Die uitvoerende hoof van Eskom, Brian Molefe, se terugkeer na sy ou werk, het in die gewone mediasirkus ontaard wat graag berig oor kleptokratiese kaderkaskenades en wit soustreinryers se byna histeriese vermanings.

Dit wil voorkom asof die kaders nie graag wil gehoor gee aan hoe hul liberale meesters dink hul behoort op te tree nie en nou ‘n enorme verleentheid raak vir diegene wat ons hemel op aarde belowe het vir die toekoms van Suid-Afrika.

Dit laat die meeste mense wat gewaarsku het teen ‘n meerderheid swart regering natuurlik koud, maar die media hou aan om hul mislukkings aan algar op te dring.

Molefe sal na verwagting na sy vorige pos by die kragverskaffer terugkeer. Sy terugkeer het tot woede gelei, met sommige politieke partye wat dreig om die howe te nader om in te gryp.

Molefe het vir vier maande in die parlement gedien as LP nadat hy in November by Eskom bedank het.

Die regering kon nie die Molefekwessie beter hanteer het om weer die gewone verontwaardiging uit te lok nie.

Die politieke party COPE, het intussen Molefe gewaarsku dat hy nie sy pos as uitvoerende hoof van Eskom weer moet opneem nie, tensy hy “verneder” wil word.

Die party sê hy gaan voort met sy planne om alle ingange na Megawatt Park te versper om te verseker dat Molefe nie toegang tot die kragverskaffer se hoofkantoor kry nie.

Die Eskom-raad het Vrydag aangekondig dat Molefe na sy ou pos as uitvoerende hoof van Eskom sal terugkeer.

Hy het verlede jaar bedank nadat die Openbare Beskermer se verslag oor Staatskaping hom uitgewys het weens sy verbintenis met die omstrede Guptafamilie oor tenders.

Brief: Drink die rooi pil

Neo, ‘n karakter in die rolprent The Matrix, word ‘n keuse gebied. Hy kan kies tussen ‘n blou of ‘n rooi pil. Drink hy die blou pil, kan hy voortgaan om in sy gerieflike bestaan voort te ploeter. Drink hy die rooi pil, sal die ongemaklike waarheid aan hom onthul word, naamlik dat hy slegs in ‘n rekenaarsimulasie bestaan, en nie werklik ‘n lewe daarbuite lei nie.

Daar is deesdae ‘n besonder interessante beweging, of selfs ‘n herlewing, onderweg onder mans in die VSA, en spesifiek blanke mans. Dit word die Red Pill-beweging genoem, nav die keuse wat die Neo-karakter hier bo gebied word. Hierdie Red Pill-mans beskou hulself as diegene wat die rooi pil gesluk het; wat die realiteit oor die feminisme, politieke korrektheid en verhoudings ingesien het. Myns insiens is dit eerder ‘n herontdekking van eeue oue gesonde verstand as ‘n nuwe insig, maar hoe dit ook al sy.

Die Red Pill-herlewing volg in reaksie op die jare lange geteiken van blanke mans deur die radikale feminisme en die politieke korrektheid wat deur haatblaaie soos Naspers se Women24 verkwansel word, maar ook deur die linkses, veral op kampusse in die VSA. Die feminisme is uiteraard een van die mees kwaadardige, haatdraende, aggressiewe fenomene wat die kulturele marxisme kenmerk. Volgens die feminisme verteenwoordig heteroseksuele mans alles wat verkeerd is met die moderne samelewing. Die geringste belangstelling wat ‘n man in ‘n vrou toon, word bv deur onvergenoegde, oorgewig draers van plat skoene aan die klok van teistering gehang, en seksuele omgang, al is dit met toestemming, kan maklik in ‘n klag van verkragting ontaard op ‘n Amerikaanse universiteitskampus, selfs al het die vrou die beweerde verkragter vir maande lank aktief gejag.

Hierdie tipe feminisme het helaas deel van die hoofstroom en openbare denke geword. Feminazi’s soos prof Amanda Gouws, skryf gevolglik talle skril rubrieke wat te velde trek teen die sogenaamde patriargie; rubrieke vol leuens en propaganda wat nietemin vir soetkoek opgevreet word deur die betamannetjies en verloorders wat as hoernaliste vir Naspers werk. So ook word die mees absurde geskree teen mans op Naspers se haatblaaie soos Women24 verdra, maar dit sou ondenkbaar wees dat Naspers ‘n soortegelyke, vrouehatende blad, sou verdra.

Só suksesvol is hierdie antiman-veldtog, dat ‘n opperste betamannetjie, die voormalige redakteur van Beeld, Pieter du Toit, selfs deelgeneem het aan die heksejag op Marius Roodt, die persoon wat die Huffington Post tot ‘n blote grap gereduseer het. Roodt se genadelose satire van feministiese propaganda was ‘n reuseverleentheid vir die Huffington Post en die res van die linkse Naspers-Lügenpresse. Ek kan maar net spekuleer oor presies wat skeefgeloop het in Du Toit se mislike, betekenislose lewetjie, en hoe volledig die feminisme hom gereduseer het tot ‘n weekdiertjie sonder ‘n penis, dat hy homself genoop gevoel het om homself te wend tot die klakkelose deelname aan die skandelike geteiken van Marius Roodt deur Verashni Pillay. Pillay se optrede en Du Toit se gekruip voor sy feministiese meesteresse was egter puur verniet; Pillay is steeds afgedank. Kennelik is betamannetjiestatus egter ‘n voorvereiste vir ‘n pos as ‘n Naspershoernalis.

Du Toit het duidelik The Red Pill nodig, want The Red Pill bied ‘n verfrissende teenvoeter vir die feminisme, dmv ‘n nugtere, rasionele analise van die dryfvere agter die manlike en vroulike psiges waar dit by verhoudings kom. Ek nooi lesers uit om self te gaan oplees oor die onderwerp, maar een van die kernbegrippe agter The Red Pill is dat mans vir te lank gebreinspoel is om hul eie waarde te onderskat. Vrouens, daarenteen, word deur die feminisme en politieke korrektheid gebreinspoel om hul eie waarde, relatief tot mans in ‘n verhouding, heeltemal te oorskat. Mans wat volgens die Red Pill-teorie suksesvol gebreinspoel word om hierdie toedrag van sake bloot te aanvaar, word Blue Pill-mans of dan betamannetjies genoem.

Omdat mans se waarde in die samelewing hopeloos onderskat word, is die moderne, bevryde (“liberated”) man ‘n patetiese kreatuurtjie. Hy is ‘n Pieter du Toit, ‘n betamannetjie, ‘n hênsopper wat alle bevele sal gehoorsaam wat hy van iemand met ‘n vagina ontvang, bloot omdat die opdraggewer oor laasgenoemde orgaan beskik. Die kenmerk van ‘n ongetroude betamannetjie is byvoorbeeld dat hy om aantreklike vrouens “sirkel”. Ons almal ken hulle – mans wat hoop en bid dat, as hy guns op guns sou doen vir ‘n vrou waarop hy verlief is, hy haar belangstelling gaan aanwakker. Dit werk helaas nooit nie. Vrouens stel eenvoudig nie belang in mans wat hul op daardie wyse verneder nie, en sal eerder belangstel in alfamannetjies wat nie ‘n snars omgee nie en hulle aktief ignoreer. Getroude betamannetjies, daarenteen, moet toestemming vir alles, selfs die mees onbenullige goed, vra by hul vrouens. Betamannetjies kla dus dat vrouens hulle misbruik, maar dit is betamannetjies se eie skuld, omdat hulle nie mans genoeg is om vrouens te gee wat hulle werklik verlang nie, naamlik sterk, manlike leiding in hul verhoudings nie.

The Red Pill bied ‘n teenvoeter hiervoor. Dit wil mans leer om selfvertroue te ontwikkel, om die leiers te wees; om ‘n Jopie Fourie ipv ‘n Pieter du Toit te wees, om te vat wat jy wil hê, in plaas daarvan om op patetiese wyse te moet smeek daarvoor, en om jouself te moet verneder vir ‘n klein bietjie aandag.

Dit sou uiteraard maklik wees om die Red Pill-beweging af te maak as die blote hatery van die vroulike geslag of ‘n blote reaksie op die feminisme, en as ‘n vry-in-die-bondel-benadering, maar soos ek dit verstaan, is dit juis waaroor dit níé gaan nie. Die Red Pill-beweging gaan juis oor die herontwaking van mans as diegene met selfvertroue, wat ‘n steunpilaar bied aan vrouens wanneer vrouens emosionele storms beleef. Die beweging praat daarom van “frame”, ‘n begrip wat daarop neerkom dat die man die leier in die verhouding is, en die agenda binne ‘n verhouding moet bepaal. Die Red Pill beveel dan inderdaad ook aan dat mans hulself beide psigies en fisies — ook in die gimnasium, dmv fisiese oefening — sterk moet maak.

In hierdie opsig is daar duidelike raakvlakke tussen The Red Pill en die bybelse opdrag aan mans om die priesters in hul huise te wees. Ek is oortuig dat selfs die mees radikale feminis, mits sy hoegenaamd in mans belangstel, eintlik na ‘n alfamannetjie smag, ‘n man met selfvertroue, iemand wat op die psigiese en fisiese vlakke na homself omsien, en met genoegsame selfvertroue binne ‘n verhouding optree. Vrouens smag na Koos de la Rey, nie na Pieter du Toit nie.

Watter een gaan dit dus wees, meneer die Praagleser? Watter pil gaan jý drink?

— Jared van Niekerk, per e-pos

Stuur vir ons u mening na briewe[aapstert]praag.co.za

Leon Lemmer oor Helen Zille se outobiografie

Daar is al baie kritiek op sowel kommunisme as fascisme uitgespreek. Maar sulke ideologieë sou nie aanhang geniet het as daar nie ook voordele aan hulle verbonde was nie. Deesdae word slawerny, kolonialisme, imperialisme, rassesegregasie en apartheid wyd veroordeel, maar elkeen van hulle het sowel positiewe as negatiewe kenmerke gehad. As dit op die regverdiges reën, drup dit ten minste op die onregverdiges.

In Suidwes-Afrika/Namibië het die Duitse koloniale bewind aan die begin van die 20ste eeu ‘n spoorlyn van Swakopmund na Otavi en van Lüderitz na Aus gebou. Die Herero’s en Namas was die opstandigste etniese groepe, gevolglik is hulle soos krygsgevangenes of prisoniers aan gedwonge arbeid of slawerny onderwerp ten einde die spoorlyne vinnig en suksesvol te voltooi. Moeilikheidmakers is dus konstruktief besig gehou. Tot op hede dien die resultate van daardie slawe-arbeid ‘n nuttige doel en word die Namibiese bevolking steeds daardeur bevoordeel. Selfs die nuwe Suid-Afrika is nie net sleg nie. Al die blankes is nog nie uitgemoor nie, hulle het ook nog nie al hulle besittings verloor nie en wat die blankes opgebou het, is nog nie alles vernietig nie.

Helen Zille (gebore in 1951) het in 2006 die burgemeester van Kaapstad geword. Sy was van 2007 tot 2015 die leier van die Demokratiese Alliansie (DA). Sedert 2009 is sy die Wes-Kaapse premier. Vroeër vanjaar het sy ‘n voor die hand liggende waarheid kwytgeraak toe sy getwiet het dat kolonialisme ook voordele gehad het; dus ook goeie gevolge, bv wat infrastruktuur betref. Haar opmerking het egter ‘n storm van protes uit swart geledere ontketen. Sy is deur haar eie party in ‘n staat van beskuldiging geplaas. Na bewering strek haar standpunt die DA tot oneer. Om alle positiewe opmerkings oor kolonialisme te probeer onderdruk, is myns insiens dwaas. By implikasie word die reg op die uitdrukking van objektiewe waarheid, wat ‘n elementêre mensereg behoort te wees, hiermee ontken. Voorkeur word aan subjektiewe waarheid gegee; dus aan dit wat die meerderheid, in hierdie geval die swartes, as die waarheid wil vestig.

Die volgende boek van Zille is in Oktober gepubliseer: Not without a fight: The autobiography (Century City: Penguin Books, 2016, 560p, R380; Amazon Kindle $13,67). Hoewel die outeur polities onredbaar links is, staan daar heelwat in haar boek wat toon dat sy nie sonder meer aan die meerderheidsmening uitgelewer is nie. Vir ‘n politieke party om die regerende party te word, moet hy hom egter na die wense van die meerderheid skik. Om in hierdie sin as politikus te slaag, sal Zille bereid moet wees om met populêre leuens saam te leef. Dit is onder meer om hierdie rede dat ek beweer dat die grondslag waarop die nuwe Suid-Afrika funksioneer, foutief is.

Zille kamoefleer geensins haar Duits-Joodse agtergrond nie. Heel aan die begin word dit duidelik dat haar familielede verspreid oor die Westerse wêreld woon. Van die “tattoos of memory” (Kindle 180) is dat haar familie geneig is om anti-nasionalisties (222, 435) en liberalisties (654, 724) te wees. Met daardie milieu as agtergrond moet dit nogal vir haar moeilik wees om deurgaans by die Suid-Afrikaanse politiek se oorheersende, of ten minste onderliggende, kraalmentaliteit in te pas. Van die ANC en die Nasionale Party skryf sy: “In essence, they were racial nationalist movements” (2618). Later verwys sy na “the ANC’s brand of racial nationalism” (3130; ook 3302). “Freedom, to my mother, meant a sense of belonging, a shared identity, based on values; and being able to be herself” (401). Vir my as Afrikaner is dit eintlik onmoontlik om patrioties oor die nuwe Suid-Afrika, eens my vaderland, te voel. My identiteit is heeltemal onversoenbaar met die soort nasie wat glo in wording is. Selfs om myself te wees, ten spyte van beweerde individuele regte, word al hoe moeiliker weens bv beperkte veilige bewegingsvryheid en die sabotasie van Afrikaans. Vir die ANC is ‘n kommersiële boer ‘n Boer en Afrikaans is ‘n sinoniem vir die Afrikaner.

Let op hoe radikaal Zille se siening van myne verskil.

“The story that remains to be told is how the majority of Afrikaners (and whites in general) made the [1994] transition, within the space of a few years, from defending an exclusive and oppressive ethnic nationalism to supporting a rights-based constitution, guaranteeing individual freedoms – and then surrendering exclusive power peacefully through the ballot box” (1823).

Dit is verregaande dat Zille ons onlangse geskiedenis in so ‘n mate doelbewus wanvoorstel. Die waarheid is dat die blanke kiesers nooit ingestem het tot magsoorgawe aan die swartes nie. Hulle het ook nooit die oorgangsgrondwet (1993) of die grondwet (1996) goedgekeur nie. Wat die meerderheid blanke kiesers wel gedoen het, was om in die 1992-referendum ten gunste van onderhalings met die oog op politieke magsdeling te stem. Zille sit soos volg die seël op haar wanvertolking: “FW de Klerk’s leadership in navigating [wangling/concocting?] our transition has yet to be adequately acknowledged” (1850). Sy noem De Klerk “South Africa’s patron saint of strategic compromise” (3518).

‘n Bewonderingswaardige eienskap van Zille is haar taalvermoë. In haar ouerhuis het sy Duits en Jiddisj geleer. Daarna was sy in ‘n Afrikaanse laer- en ‘n Engelse hoërskool. Heelwat later het sy Xhosa in so ‘n mate baasgeraak dat sy dit met die korrekte intonasie/stembuiging kan praat. By geleentheid het sy ‘n voordrag deels in Sepedi gelewer (9433). Sy reken dat sy ‘n “slight Afrikaans accent” het (708). Daar is Afrikaanse woorde waarvoor sy nie Engelse plaasvervangers het nie: aspris (338, 493, 1270), nogal (479), slap chips (1576), luisgat (5577), klaar (8899); dalk ook pondok (440) en selfs skinner (8674).

Na haar skoolloopbaan het Allister Sparks, haar mentor (1016) en redakteur van die Rand Daily Mail, haar beïnvloed om ‘n joernalis te word (761). Sy het in 1970 aan die Universiteit Kaapstad studeer (UK – 801) en daarna aan die Universiteit van die Witwatersrand (Wits) (889). Sy het by die National Union of South African Students (Nusas) aangesluit (894). Daarna was sy “the national youth co-ordinator of the Progressive Party” (905), een van die voorgangers van die DA. Anders as die Progressiewe Party (voor 1978) was sy toe reeds ten gunste van (ongekwalifiseerde) algemene stemreg (922); iets wat uiters destruktiewe gevolge in die nuwe Suid-Afrika het. Sy het mede-linkses, soos Helen Suzman, “whom I revered,” ontmoet (905). Haar denke word ook deur Steve Biko beïnvloed (917). Zille se betrokkenheid by die Black Sash kom van haar ma af (793). Later: “I joined the End Conscription Campaign” (1941).

Maar Zille eet nie alles vir soetkoek op nie. “I often wondered what some white lefties were smoking that caused them to radiate such a self-righteous sense of moral superiority” (917). “The Progs always assumed, despite ample evidence to the contrary, that people were basically rational, decent and fair-minded” (1238). Soms verlang sy na die goeie ou dae. “In those days, when newspaper exposés of corruption were confirmed, politicians resigned” (1222). By implikasie bevestig sy dat die DA die ANC lite is: “Nelson Mandela’s vision still resonated, and the Democratic Alliance had become its heir” (10611). “Our party was becoming a mirror image of the ANC” (3589). “Die DA had to grow. And to do so, we had to extend our support among black voters” (4134). “The ANC’s claim of ‘ownership’ of black people’s political allegiance, and its determination to prevent them from exercising free political choice, is patronising and racist in the extreme” (4382). Die lysstelsel laat die bestuur van politieke partye, nie die partylede nie, toe om kandidate vir poste te benoem en te prioritiseer. As gevolg daarvan “politics became a cesspit of self-serving expedience” (3804). Diegene wat om opportunistiese redes van party verander, word “crosstitutes” genoem (3982).

Maar dit is absoluut onbegryplik hoe sy met reg verering vir iemand soos Ebrahim Rasool, voorheen die ANC se Wes-Kaapse premier, kan hê. “Because of my own history, I sometimes felt a greater affinity to certain people in the ANC than I did to some in my own party” (6022). Oor haar onsuksesvolle poging om Mamphela Ramphele as leier by die DA te betrek, ‘n geval van “rent-a-black-leader” (9118), skryf Zille: “I have often reflected on why I allowed the DA (and me personally) to be messed around to that extent by a single person pursuing a deluded agenda. I would never have tolerated it had she been white … I asked myself whether this wasn’t actually a pernicious form of inverted racism, to which white liberals are particularly prone” (8876). Dit is sekerlik ‘n geval van dubbele standaarde; dus van ongelykheid. Eintlik erken Zille die ongelykheid van mense: “All human beings are social animals who have the capacity to understand and respect hierarchies” (10849).

Toe sy haar man, Johannes Gerhardus Bester (Johann) Maree, in 1981 ontmoet, het hy sy politieke gesindheid met ‘n “Afro hairstyle” uitgestal (1450). Reeds in 1969 het Maree as ‘n anti-apartheidsaktivis, beurshouer van die Wêreldraad van Kerke (1608) en student aan Oxford University in Engeland teen die blanke Springbokrugbyspan betoog (1614). Hy is allermins ‘n “Boerseun” (1602), maar wel die kind van ‘n mediese dokter op Dealesville. Voorgraads het hy blykbaar aan Rhodes University in Grahamstad studeer. Daar was aksentverskille in die linksheid van Maree en Zille. “He saw class as the major fault-line in our society; I saw race” (1456). Maree se kommunistiese neigings (“socialist instincts” – 1520) is sekerlik versterk toe hy magisterstudie aan die University of Sussex, naby Brighton, gedoen het (1494); Thabo Mbeki se alma mater.

Maree “refused to attend anything that was segregated, which meant, for example, no movies” (1541). Die “apartheidsregime” het van hom geweet en meerdere kere geweier om ‘n paspoort aan hom uit te reik (1581). Hy was ‘n kort rukkie ‘n dosent aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat, maar toe die rektor, Benedictus Kok, van sy linkse politieke gesindheid kennis neem, onder meer dat hy toe ‘n lid van Beyers Naudé se Christelike Instituut was (1701), is hy ontslaan. Maree het hierna ‘n dosent aan die UK geword (1746) “and began a one-man campaign for an international academic boycott against the University of the Orange Free State” (1768).

“Of far greater significance to him was his involvement, between 1973 and 1977, in the effort to resurrect the black trade union movement” (1784). Die Wiehahn-kommissie het in 1979 allerdwaas die wettiging van vakbonde vir swartes aanbeveel. Maree het sy doktorale proefskrif oor hierdie onderwerp geskryf (1818). Reeds voor dit het Maree aktiviste vir die “struggle for change” gewerf vir opleiding in die “‘education for liberation’ approach of Paulo Freire” (1921-1997) (1801). In 2010 is hierdie marxistiese benadering deur Russel Botman aan die Universiteit Stellenbosch ingevoer onder die vaandel van sy Hoop-projek sonder dat ‘n haan daaroor gekraai het. Toe Zille die burgemeester van Kaapstad was, is na die Maree-egpaar as “the Mayor and the Mayonnaise” verwys (8779).

Maree het voor sy troue ‘n swart gesin in sy woning gehuisves (1818). Zille het in 1982 weer aan die UK studeer (1547). Hulle is aan die einde van daardie jaar getroud (1581). “Leftie weddings in those days were low-key affairs” (1587). Dit was Maree se tweede huwelik (1493). Na die geboorte van hulle eerste kind was meertaligheid in hulle huis aan die orde van die dag: “Johann spoke only Afrikaans to Paul, I spoke English and Eunice spoke Xhosa” (1974). Met die tweede kind was daar minder sprake van Afrikaans in die huis. “We made one final attempt to get Tom bilingual, at least, by sending him to an Afrikaans pre-primary school” (2002).

“Eunice’s family became more and more involved with ours, especially her youngest daughter, Grace, a bright [?] young girl who battled to pass exams. She was at her happiest in our home, playing with Paul and Tom (and especially cooking for them). I can’t recall exactly how or when it happened, but at some point she stayed on, and has been with us ever since. She married Abel Mputing, one of Johann’s university students, and had two wonderful children, Chulumanco and NgoweNceba, who have been part of our family from the moment they were born” (2242). “Grace gave birth to Chulumanco on 27 December [1999]. His name means ‘joy’ in Xhosa, and rarely was a baby so aptly named. I cannot recall ever hearing him cry. Grace was a natural, relaxed mother to her ‘Joy Boy’, who brought a new and extra dimension to our family” (3049). “I brought Grace and her family to live in Leeuwenhof when I became premier” (8779).

Reeds as joernalis het Zille kennis gemaak met wat sy noem “the brutal edge of apartheid. I became increasingly radicalised politically” (1033). “I had become a fervent ANC supporter” (1049). Een van die hoogstepunte in haar herinnering is die stigting van die United Democratic Front (UDF) in Rocklands, Michells Plain, in 1983 (2007). “I was active in the Black Sash and regularly went to support shack dwellers (who were deemed to be in Cape Town illegally under the pass laws) to resist arrest and forced removal” (2007). By geleentheid was sy sonder ‘n permit in ‘n swart woongebied en is sy ‘n opgeskorte vonnis opgelê (2013). “Johann and I never comtemplated leaving … I did not fit comfortably anywhere. Even the Black Sash was riven by debates about how to respond to the growing Marxist ideological hold on the resistance movements, increasingly characterised by intolerence for alternative views and a justification of random violence” (2109). “Jill Wentzel, a long-time Sash member, sparked a timely and sometimes acrimonious debate when she wrote a paper criticising ‘the liberal slide-away’, about our collective failure of nerve to challenge acts of brutality and intolerance when they came from the liberation movements” (2114).

“Our home became a meeting-and-eating place for young struggle activists” (2029). “As young men tend to be, they were always hungry. I used to cook double portions of everything. And an extra pot too, so that they could take food with them when they left for their meetings” (2034). “The political discourse of resistance politics at the time was dominated by Marxist analysis” (2077). Zille se huis is dus in ‘n soort uitreikende losieshuis vir kamerade omskep. In hierdie verband word die name van Mcebisi Skwatsha (2029), Nyami Booi en Lizo Ngcokoto (2034) genoem. “One day in July 1987, Johann said to me, ‘Lizo and Mcebisi want me to rent a car for them. They need it for two weeks'” (2045). Die oorverligte Maree-egpaar het hulle dit laat welgeval. Die twee swart kamerade “handed the car to two young men [Leremo Kalako and Mike Coto] who wanted to join Umkhonto we Sizwe (MK), the ANC’s military wing” (2056). Reeds in Gugulethu was die motor in ‘n ongeluk. By die Lesotho-grens het die twee kamerade, seker as ‘n blyk van dankbaarheid aan hulle naïewe weldoeners, die Maree-egpaar, die motor eenvoudig agtergelaat.

Dit is die soort oorverligte blanke dwaasheid waarop die nuwe Suid-Afrika gebou is. Zille skryf: “This little vignette was part of the normal course of our lives during those successive states of emergency during the 1980s” (2066). Beyers Naudé het op ‘n soortgelyke manier aspirantterroriste oor die grens gehelp. Hierdie mense is medeverantwoordelik vir die dood en verwoesting wat MK gesaai het, maar dit lyk nie asof dit die Marees en Naudé ooit gehinder het nie. Zille soek regverdiging vir hulle onregverdigbare gedrag in ‘n opmerking soos die volgende: “Surely we should use whatever [!] means we could to prevent state institutions being entirely captured for the purpose of authoritarian and racist rule?” (2082).

Maar die Maree-egpaar het verder gegaan. “It was clear that we were being asked to provide safe havens for people who were on the run from the security police. I felt this was the least we could do in those times” (2120). “Soon we had Mama Dorothy [Shoes] Zihlangu and Mama Dorothy [Gogo] Mfaco staying with us” (2125). Daarby het dit nie gebly nie. “They lived in our cottage for a while and then spoke to me about needing space for more people. So Mama Mfaco and Mama Zihlangu moved into the house with us and vacated the cottage for use by others. They never told me who, and I never asked. We trusted [!] them enough to give them the gate key, so that they could use their discretion [!] in letting people into the garden to spend the night in our cottage. I often saw movement outside the window and knew they were bringing people in. I never asked questions. The less I knew, the better, I thought” (2130). In louter onskuld kom Zille later tot die gevolgtrekking: “Our house … had probably [!] been used as a hiding place for MK operatives” (2146). Die kamerade wat gratis van die Maree-buitehuisie vir hulle onwettige dade, soos terrorisme, gebruik gemaak het, sluit in: Cameron Dugmore (2130), Max Ozinsky, Tony Yengeni en Basil Kivedo (2221), die MK-vegter wat deur Jacques van der Elst geloof is omdat Kivedo bomme in Afrikaans geplant het (LitNet, Boeke en skrywers, 8 Maart). In die 1990’s het Zille Thandeka Kunene, ‘n opgeleide MK-soldaat, gehuisves. “I suggested she come to stay with us – which she did for three years, in the little cottage that had been the MK hideout during the states of emergency in the 1980s” (2688).

In 2008 kom Zille vir Bulelani Mfaco, ‘n kleinkind van Mama Gogo, teë. ‘n Mama het per definisie, of ingevolge haar naam, kinders. Die huislike opset van die Marees in die 1980’s word soos volg deur Zille onthou: “We ate together, laughed together and conversed like friends do. The only thing they did not share with me was the depth of their political engagement, and I did not go there. Whatever, we knew we were in it together” (2272). Om so ‘n diverse, multikulturele, uitgebreide familie te huisves, kan myns insiens kwalik tot ‘n kerngesonde gesinslewe bydra. Ek sou die een senu-ineenstorting na die ander kry. Johann Maree had “a severe bout of depression which had seen him take off work for several months to recover” (2999). Met Mamphela Ramphele het die Marees ook saamgeboer: “Our sons spent many a night sleeping over at each other’s homes” (2649). Oor haar seun Paul se multikulturele troue met Gretl skryf Zille: “Thomas and Chulumanco were best men, and Megan, Gretl’s sister, the bridesmaid, and little NgoweNceba, with Gretl’s young nieces, were flower girls” (9505).

Soms is daar groot nugterheid by Zille:

“Today, [black] youngsters who were born long after the transition to democracy, and even some who have enjoyed excellent education and great opportunities, weave ongoing pain and victimhood into their narratives. Is it inevitably part of identity politics? Pain is for public display, not private processing. Perhaps [black] people have discovered just how powerful a weapon it is in a context of restitution and compensation for past disadvantage” (2278). Let op hierdie objektiewe waarneming van Zille tydens ‘n byeenkoms: “Many of the ANC members arrived dressed to the nines, with their envelopes containing the papers for the meeting (if they had them at all) still unopened. They sat through the meeting doing everything except concentrate on and debate the issues at hand” (3009). “At the break, my disillusionment with the rest of the parliamentarians turned to anger. A food trolley was wheeled into the meeting area, laden with delicacies, and I watched as members who had done absolutely no work all morning piled their plates. There was plenty left over. I then observed how several of them took the parliamentary table napkins, loaded them with as much food as they could, folded them up and then deposited them in cavernous handbags, along with several cans of cold-drinks. I was frankly gobsmacked at this literal feeding at the government trough” (3014).

In April 1989 oud-senator Dick Clark “convened a conference in Bermuda to bring together representatives of the ANC-in-exile with leading members of internal political parties and other organisations, to analyse the country’s political challenges and discuss options for the future” (2173). Die Maree-egpaar is daarheen genooi, wat toon dat albei in linkse politieke kringe gereken is. “Johann was a paid-up member of the ANC” (2607). Daar het Zille vir Thabo Mbeki ontmoet en met hom gesels (2189). “This conversation was to be the foundation of a long-term relationship of mutual understanding and respect … Many years later, I also got to know and respect FW de Klerk” (2194). Sy glo sonder meer die volgende fabel: “South Africa avoided a civil war by the serendipitous confluence of two great leaders” (2205), De Klerk en “an ANC leader with the stature and extraordinary moral authority of Nelson Mandela” (2200). “Like [Abraham] Lincoln, Mandela wove together the core values of freedom and equality with the sacrifices required to achieve them” (2580). Van Zille se kant is daar geen veroordeling van Lincoln en Mandela se gewelddadigheid en die dood en verwoesting wat albei veroorsaak het nie; daar is net bewondering.

Zille se familie is ‘n nes vol linkses. In 1990 “my brother Paul, who had spent fifteen years in voluntary exile in England, wanted to return to South Africa to support the transition to democracy” (2297). “He moved in circles that included South African exiles in the UK” (2335). Hy het ‘n huis in Johannesburg gekoop en dit aan Mac Maharaj verhuur, wat die kelder in ‘n plofstof-arsenaal en “weapons cache” met die oog op Operasie Vula omskep het (2308, 2346). Sy medepligtige was Siphiwe Nyanda, die hoof van MK en later die hoof van die Suid-Afrikaanse weermag (2324). Albei het die land via Swaziland binnegesypel (2357). Maharaj “knew about my mother’s role in the Black Sash, about her volunteering as an observer at political trials, and about my journalistic and political involvement” (2362). Op hierdie maniere het liberaliste voor 1994 geweld in Suid-Afrika aangehelp.

Die wapens is veral via Botswana en Swaziland ingesmokkel met die oog op ‘n “people’s war” wat voor die 1994-verkiesing so baie skade veroorsaak en derduisende lewens geëis het (2379). “Between FW’s historic speech in 1990 and the first democratic election in 1994, 14 000 South Africans died in politically related incidents, according to the report of the Truth and Reconciliation Commission (Chapter 7)” (2539). Hierdie mense is nie dood weens apartheid nie. Hulle was grootliks die slagoffers van die magshonger ANC. ‘n Mens sou dink sulke dade sou mense soos Maharaj en Nyanda vir aanstelling in enige hoë pos diskwalifiseer. Die teenoorgestelde het gebeur toe Nelson Mandela sy aanstellings in die “bevryde” Suid-Afrika gedoen het. Desnieteenstaande is terselfdertyd op hoë moraliteit aanspraak gemaak. In 1991 het diegene betrokke by Operasie Vula gedeeltelike vrywaring van vervolging van die De Klerk-regering ontvang (2405). Iedere ding wat die blanke regering afgetakel het, sien Zille as ‘n “step the country took in the right direction” (2411).

In die 1990’s was Zille aan die spits van die “One City initiative” in Kaapstad (2417), waarvolgens party inwoners (veral wittes en bruines), soos tot op hede, vir munisipale dienste en eiendomsbelasting betaal terwyl ander (by uitstek swartes) dit nie hoef te doen nie. Daar word van blankes verwag om sonder meer met hierdie en baie ander nuwe soorte “geregtigheid” vir lief te neem. Zille was bv die voorsitster van die Grove Primary School in Claremont (2705). “We introduced a bursary scheme which enabled middle-class parents to pay double fees to subsidise a child whose parents could not afford to pay any fees at all” (2710). “We appointed our first black teacher, Miss Busi Bout, and I ensured that my Thomas was in her class to signal to the school that the governing body had full confidence in her. We employed black graduates to do internships with our most experienced teachers to give them exposure to the best professional practice we could offer” (2715).

“I had now become irrevocably identified with one side of the conflict, and my continued role as mediator was impossible” (2500). Zille het ‘n vergesogte siening van die Afrikaner-Weerstandsbeweging (AWB) se instorming by die Kodesa-onderhandelings: “Looking back, I think of this as the forerunner to the ‘poo protests'” (2585). Maar dit is sy wat vir Chumani Maxwele, die ontlastingstrooier by die Universiteit Kaapstad, regshulp probeer kry het (10250). Sy skryf ook van die “famous Regina Mundi church” (2671) wat terrorisme sterk ondersteun het.

Oor Stuart Saunders, die rektor van die Universiteit Kaapstad, skryf Zille: “Long before apartheid ended, he desegregated the university residences and initiated pioneering work in the field of student recruitment based on tests to determine a student’s inherent capacity to succeed at university, rather than merely measure their school-based knowledge (which severely compromised those students emerging from inferior apartheid education)” (2644). Hierdie ignorering van swart studente se akademiese skoolrekords word deesdae slaafs deur al die eens blanke universiteite nagevolg, met as resultaat ‘n buitensporig hoë uitsaksyfer teen groot koste vir die belastingbetalers. Verwant hieraan is die kwessie van die finansiële toestand van swart studente, ten spyte van die blatante rasgebasseerde voorkeur wat hulle by die toekenning van studiebeurse geniet. By geleentheid is die leë drankbottels, -blikkies en -bokse van ‘n koshuis van die Universiteit Kaapstad bymekaar gemaak en die volgende berekening is gemaak: “Over a single weekend, the students of Liesbeeck Gardens had spent R330 000 on alcohol” (2661). Zille skryf van ‘n UK “moving boldly towards inclusivity … We had just adopted a mission statement committing UCT to being ‘flexible on access, active in redress and rigorous on success'” (2904). Deesdae is dit baie duidelik wat hierdie beleid akademies en beskawingsgewys vir die UK in die sak gebring het.

Daar is verwysings na korrespondensie wat tussen Theuns Botha, toe ‘n DA-minister in die Wes-Kaap, en Dan Roodt gevoer is (5547, 5582, 6017). Zille word tereg as ‘n bedreiging vir die heil van Afrikaners beskou (5536, 5567, 5637). Vir my was die insiggewendste aspek van Zille se boek hoe die polisie hom openlik aan die kant van die ANC skaar, bv in die swart woonbuurte tydens verkiesingsveldtogte. “I had become accustomed to the provincial SAPS behaving as if it were the coercive arm of the ANC” (6151; ook 6294). Zille se foonoproepe is afgeluister (6909). Politici wat die ANC teenstaan, verkeer in ‘n lewensgevaarlike situasie. “The DA took out hefty life insurance policies for me and my children” (5734).Volgens Zille gaan haar volgende boek handel oor “how to build a ‘capable state’ in South Africa” (5207; ook 6597).

In die situasie waarin sy nou is, in ‘n staat van beskuldiging in haar eie party, sal Zille seker dink oor sekere passasies in haar boek. Sy verwys na haar “occasional indiscretions” (8695). Voorheen was daar al ‘n “Zille-gate” (6238). Aan haar is gesê: “You have to apologise” (6481). “‘No’, I replied. ‘What I said was true, and I am not going to withdraw it. Or apologise. I would rather resign'” (6486). Later erken sy iets kan “unforgivable (even if it was true)” wees (6870). “I put my head down, as I always did in a crisis” (6524). “I had a lot of explaining to do” (6250). “I knew I would just have to grit my teeth and get through this dip myself” (6427). “It is often important in life to stand for principle rather than seek popularity” (2490). Zille se ma het aan haar verduidelik “how a reputation could be destroyed overnight and take years to rebuild” (692). Zille verwys na ‘n “great bumper sticker”: “Rather be historically correct than politically correct” (1157, 8258).

“I believe it is best to acknowledge mistakes and seek to rectify them” (8557). “In politics a scandal can be created out of smoke and mirrors” (6111). “Your opponents are ceaselessly on the outlook for anything that can possibly be used against you, seeking any opportunity to manufacture outrage” (1186). Hierdie opponente/vyande kan uiteraard partygenote insluit. “There are no permanent friends in politics, only permanent interests” (3949). “In politics, friends come and go, but enemies accumulate” (5383). “The DA is tough on its leaders. You have to earn their respect. You have to justify your proposals and ideas. They call you to account when things go wrong” (7027). “Intentions don’t count in politics. Only results do” (7173). Later skryf sy egter: “Well-intentioned mistakes were seldom fatal in politics, just as success was never permanent” (9199).

“I thought my leadership was approaching its sell-by date” (7385). “The tough thing about politics is the insecurity. No position is ever secure. You can be in one day and out the next – not because you did a bad job, but because the terrain shifted” (7562). “Twitter is an away game – the crowd is largely hostile and willing you to make a mistake so that they could pounce” (7689). “It truly amazed me how many people are out there, searching cyberspace for any opportunity to feel insulted. Or to manufacture outrage … nowhere are race classification and double standards as entrenched as they are on Twitter. I started on Twitter without realising any of this. I strode forth where angels fear to tread” (7700). “My constitutional assumptions represented colonialism writ large, aggrevated by the fact that I was white” (7873). “It is cold outside” (1763). Zille kan nog ‘n “beached whale” in wording wees (5974). Dan word haar lot ‘n voorbeeld van “the unfairness of life” (2283, 8652).

Hier bo het ek nie oor die voorlaaste hoofstuk in Zille se outobiografie geskryf nie. Dit handel oor die kwessie van witheid. Dit is die onderwerp van my volgende rubriek.

Wêreldwye kuberaanval

Naastenby 100 lande is geraak deur ‘n massiewe kuberaanval
(heel moontlik die grootste nóg). Dit is gedoen met behulp van
programmatuur genaamd “Eternal Blue” wat deur die Amerikaanse Nasionale Sekuriteitsagentskap (NSA) ontwikkel is, maar laas maand uitgelek is deur ‘n groep met die naam “Shadow Brokers”.

Die kuberkrakers het ‘n lospryswurm (ransomware worm) wat self
versprei op die internet losgelaat. Dit veroorsaak enkripsie van
slagoffers se data, en hulle moet dan ‘n losprys van soveel as R8000
betaal om weer toegang daartoe te verkry.

Vrydag is die internasionale verskepingsmaatskappy FedEx en die
Britse gesondheidsstelsel hierdeur ontwrig, in so ‘n mate dat Britse
hospitale en klinieke pasiënte moes wegwys. Antivirusprogrammatuurontwikkelaars het Vrydag berig oor tot 57 000 infeksies in 99 lande. Rusland, die Oekraïne en Taiwan was die topteikens.

Kinderlose leiers stuur Europa

Drie wêreldleiers het nou die onderskeiding behaal om op ‘n historiese tyd in Europa kinderloos te wees.

Emmanuel Macron is die nuwe president van Frankryk, en die 39-jarige, wat geen eie kinders het nie, het verbysterend die tweede rondte van die presidensiële verkiesing in Frankryk gewen sonder ‘n party om hom te ondersteun.

Die Duitse kanselier Angela Merkel en die Britse premier Theresa May is ook kinderloos terwyl hulle lewensbelangrike besluite oor die toekoms van hul lande moet neem.

Die opkoms in Frankryk was die laagste ooit in meer as 40 jaar by die stembus. Byna een derde van die kiesers het nie Macron of Le Pen gekies nie, met 12 miljoen wat nie gestem het nie en 4,2 miljoen bederfde stembriewe. Dit is dus opmerklik dat meer as 16 miljoen Franse kiesers hul stemme teen die 20 miljoen uitgebring het wat vir Macron gekies het.

Marine Le Pen het ‘n rekord van bykans 11 miljoen stemme vir Front National van die 47.5 miljoen geregistreerde kiesers getrek, waarvan die meeste jonk is. Dit beteken dat 27 miljoen Franse kiesers, meer as die helfte, inderdaad Macron verwerp het.

Ten spyte daarvan is pro-euro-ondersteuners verheug. Maar is daar regtig ‘n rede om te juig? Die drie belangrikste leiers ly duidelik aan korttermynvisie.

Volgens die Institut de Recherches Economiques et Fiscales in die eerste rondte van die presidensiële verkiesing het 55 persent van die kiesers ‘n Sosialistiese kollektiwitiese beleid gesteun. Met ander woorde: Meer as die helfte van die Franse kiesers wil hê Frankryk en Europa moet wegbeweeg van ‘n vrye markekonomie.

In die tweede rondte het die Franse grootliks Macron gekies om te voorkom dat Le Pen president word, en nie as gevolg van Macron se voorgestelde beleid nie. Maar dit kan binnekort verander.

Sy politieke beweging En marche! het geen basis in Frankryk se laer parlementshuis nie, en amper niks is bekend oor sy ekonomiese siening nie, behalwe sy steun vir ‘n Keynesiese ekonomiese beleid. Die gay en kinderlose Britse ekonoom John Maynard Keynes het in die middel van die twintigste eeu so gewild geword dat ‘n hele skool van moderne denke sy naam dra.

Die Europese Sentrale Bank se ywerige elektroniese drukpers wat state en banke befonds, het gelei tot herverdeling van inkomste en rykdom.

Die Duitse regering is senuweeagtig oor Macron se eurosone-agenda, hoewel Emmanuel Macron tydens die verkiesingsveldtog bo Le Pen verkies is.

Soos die Duitse koerant FAZ opgemerk het, weeg die verligting oor sy oorwinning nog swaarder as die realiteit – dit is dat Macron en Angela Merkel totaal verskillende standpunte oor die toekoms van die eurosone huldig. Merkel het reeds gesê dat die eurosone-effekte nie ‘n opsie is nie.

Die FAZ-artikel praat van Zumutungen, wat ‘n buitensporige en immorele eis van Frankryk op ‘n fiskale vlak beteken wat Duitsland nie naastenby kan nakom nie.

Die artikel wys daarop dat Macron se idees verder gaan as dié van voormalige president Francois Hollande.

FAZ is ontsteld, sowel as deur Macron se idee van ‘n wet om slegs Europees te koop. Die koerant het opgemerk dat die ministers van die eurosone, tydens hul vergadering in Malta, soortgelyke idees gekritiseer het deur die Europese Kommissie, het Eurointelligence berig.

Arbeidshervormings, soortgelyk aan dié wat Macron nou voorgestel het, was veral traumaties vir die uitgaande Hollande-regering. Ure ná die oorwinning van Macron het radikale vakbondlede alreeds die strate ingevaar, terwyl die meer versigtiges waarsku teen die implementering van die hele Macron-agenda.

Die verkiesing van die 577 afgevaardigdes vind plaas op 11 en 18 Junie. Terwyl Macron sy land met globalisering wil versoen, sal die ekonomiese veranderinge wat hy voorgestel het, sterk weerstand uitlok.

Vyftien jaar gelede het die eurosone se twee grootste lande, Frankryk en Duitsland, vergelykbare lewensstandaarde geniet. Vandag is Duitsland s’n sowat ‘n vyfde hoër as dié in Frankryk. En toe euro’s en munte in 2002 bekendgestel is, was die Franse en Duitse werkloosheidsyfer ongeveer 8 persent.

Vandag staan Duitsland se werkloosheidsyfer onder 4 persent terwyl die Franse werkloosheid sowat 10 persent is en nader aan ‘n kwart van alle jongmense.

Drie geskors oor Nazi-plakkate by Stellenbosch

Drie wit studente van die Universiteit Stellenbosch is geskors nadat hulle Nazi-geïnspireerde plakkate op die kampus opgesit het om ‘n vergadering te adverteer.

Die Universiteit sê die plakkate wat geskoei is op destydse plakkate van die Nazi-jeugbeweging, bevat uiters beledigende verwysings na Nazipropaganda en is in stryd met beleid oor diskriminasie.

Die plakkate vir ‘n “Anglo-Afrikaner”-vergadering is Dinsdag op die kampus opgemerk.

Die Visekanselier, Wim de Villiers, het die plakkate as doelbewuste kwaadstokery bestempel. De Villiers het gesê die drie studente sal geskors bly terwyl dissiplinêre stappe teen hulle sal volg.

Chaos het op 11 Mei op die Rooiplein van die Universiteit uitgebreek. ‘n Massavergadering is deur ‘n aantal prominente groepe op die kampus aangevra om die omstrede plakkate op kampus te bespreek.

Dean Dart – Engelssprekend – van die Universiteit Stellenbosch (US) word beskuldig van betrokkenheid by die plakkate.

Die skare het geweier dat Dart by die byeenkoms praat. Dit was ten spyte van oproepe van studente om hom te laat praat.

In ‘n video wat Vonani Ngomana geneem het, kan hy gesien word waar hy deur swart SR-lede na die transformasiekantoor vergesel word.

Nathan Rens, ‘n vriend van Dart, het later aan MatieMedia gesê dat hy genader is om deel te wees van die skepping en verspreiding van die Nazi-plakkate, maar het gesê hy het nadrukklik geweier.

“Ek ondersteun hierdie byeenkoms vandag, en ek weet ek sal nooit die pyn van ‘n swartman verstaan ​​nie.”

Rens het voortgegaan om kommer uit te spreek oor wat hy “die universiteit se uitsluitingsbenadering tot transformasie” genoem het, en gesê dat “wit waardigheid herbevestig moet word”.

“Die feit dat sekere mense nie by ‘n openbare byeenkoms kan praat nie, is ‘n bewys van die uitsluiting van hierdie mense,” het Rens gesê.

LesBiGay en DASO, die DA se jeugorganisasie, het hul verontwaardiging oor die plakkate uitgespreek, wat deur die meerderheid as “haatspraak” geïnterpreteer word.

“Ons weet nou dat die universiteit weet wie die drie studente is […] Hoekom is hulle nog nie geskors nie?” het ‘n bruin studentespreker Kerwin Jacobs, gevra. Hy het ook gevra waarom geen interdik teen Dart verkry is om hom te keer om die gedagte van Nazisme te versprei nie.

Die plakkate, wat herinner aan die Nazi-era propaganda, het ‘n “New Right” vergadering aangekondig en het Anglo-Afrikaner-studente na die JS Gericke Biblioteek Ouditorium Donderdag 11 Mei uitgenooi.

Swart en bruin studente het gekla oor “latente rassisme op kampus en die behoefte aan transformasie aan die US”.

Blanke studente is daaraan herinner dat hul solidariteit met swart studente welkom is, maar dat hulle nooit die pyn van rassisme soos deur swart studente ervaar, kan verstaan ​​nie.