Kinders onder slagoffers van selfmoordbomaanslag by Manchester-konsert

Ondersteuners van die Islamitiese Staat vier volgens berigte die aanval by ‘n popmusiekkonsert in Manchester, Engeland, op sosiale media. Minstens 22 mense is dood en meer as 50 is gewond by ‘n musiekkonsert van die Amerikaanse popster, Ariana Grande.

Die Britse polisie ondersoek dit as ‘n terreurdaad, maar geen militante groep het nog aanspreeklikheid vir die aanval buite die Manchester-arena aanvaar nie.

Hoofkonstabel Ian Hopkins sê die aanvaller het in die ontploffing gesterf. Hopkins het bevestig dat kinders onder die 22 mense is wat dood is.

Hy sê ondersoeke is aan die gang om vas te stel of die aanvaller deel was van ‘n netwerk.

Hy sê die polisie glo die man het “‘n geïmproviseerde ploftoestel gebruik”, wat daarop dui dat dit ‘n selfmoordbomaanval was.

Die Twitter-rekeninge van mense wat bande het met die Islamitiese Staat verwys met hutsmerke na die ontploffing, waarop vreugdeboodskappe instroom en soortgelyke aanvalle op ander plekke aangemoedig word.

Intussen het die popster, Ariana Grande, in reaksie op die ontploffing gesê sy is stomgeslaan.

Paul Nuttall, die Ukip-leier wat ook ‘n parlementslid vir Noordwes-Engeland is, het bevestig dat sy party sy verkiesingsveldtog sal opskort. In ‘n verklaring vanoggend het Nuttall gesê:

“Net wakker geword met die verskriklike nuus in die hart van my kiesafdeling, Manchester. My gebede en gedagtes is met diegene wat geraak word. Bly sterk.”

Die Britse verkiesing is dalk in die weegskaal nadat ander partye ook aangekondig het dat hulle hul werwingsveldtogte sal staak.

Ebola is terug, maar sal heksery entstof teenwerk?

‘n Nuwe Ebola-uitbraak is in die Demokratiese Republiek van die Kongo verklaar na die dood van drie mense aan die virus gekoppel is. Ten minste een van die oorledenes het positief getoets vir die virus, volgens die land se gesondheidsministerie. Maar sal ‘n entstof deur heksery teengewerk word?

Toetse van nege mense wat op of na 22 April met koors in die Bas-Uele-provinsie opgeneem is, het die siekte gewys, het die verklaring gesê.

Bosvleis is vermoedelik die oorsprong van die vorige verwoestende Wes-Afrika Ebola-uitbraak. Die eerste slagoffer se familie het vlermuise geëet, wat die virus dra. Die vleis van wilde diere is gewild in Afrika, insluitende die eet van sjimpansees, vlermuise en rotte. Dit kan selfs die eet van slangvleis insluit.

Maar Afrikane glo Ebola is ‘n gevolg van heksery en “bose geeste”, nie boskos nie.

“Ebola is ‘n baie skrikwekkende siekte en jy het verskillende persepsies van die siekte … antropoloë gaan nou uit om te sien of mense glo dit is ‘n aansteeklike siekte of as heksery of so iets beskou word,” het Hilde de Clerck gesê. Sy werk vir Dokters Sonder Grense (MSF), wat ook noodspanne na die DRK gestuur het.

“As ons die vertroue kry, kan ons voortgaan. Dit is iets wat mens moet doen voor die bekendstelling [van ‘n entstof]. [As jy dit nie doen nie] kan jy meer skade doen, jy kan mense laat skrik, hulle kan misverstaan ​​wat die entstof is.”

In Afrika se Kongo-bekken eet mense volgens die Sentrum vir Internasionale Bosbounavorsing ‘n beraamde vyf miljoen ton bosvleis per jaar.

Ebola is vir die eerste keer in 1976 geïdentifiseer, en dit is die agtste uitbraak sedert 1976 in die DRK, maar die virus het nog nooit so vinnig of so ver as in Wes-Afrika versprei nie.

In Wes-Afrika, tussen Desember 2013 en Januarie 2016, het meer as 11 000 mense aan die siekte gesterf. In 2014 het ‘n drie maande-lange epidemie in die Kongo 49 mense gedood.

Die Wêreldgesondheidsorganisasie het Ebola as onder beheer in Maart 2016 verklaar.

Begin Mei het die WGO in Guinee die einde van die siekte gevier met uitvoerende hoof Margaret Chan, by die episentrum van die verwoestende Ebola-uitbreking van 2014-2016, in die hoofstad, Conakry. Chan het ook aangekondig dat toetse vir die Ebola-entstof suksesvol was.

“Wetenskaplikes weet nog nie presies waar die Ebola-virus tussen die uitbrekings versteek word nie, maar byna alle kenners stem saam dat ‘n ander uitbraak onvermydelik is. As dit gebeur, sal die wêreld baie beter voorbereid wees.”

Terwyl Chan die aankondiging gemaak het, was die volgende uitbreking reeds aan die gang. Op 22 April is in Likati, ‘n afgeleë noordelike streek in die DRK, ‘n nuwe geval van Ebola gediagnoseer.

Vanaf 15 Mei was daar reeds 19 vermeende gevalle en drie sterftes, volgens die WGO.

Daar is na wat berig word 300 000 dosisse van die entstof wat regstaan in Kanada, betaal deur die Kanadese belastingbetalers. Die koste om dit na Afrika te kry, is iets ysliks.

“Die geaffekteerde area het las van ‘n groot logistieke uitdaging, want daar is nie ‘n koueketting nie, hoe om die korrekte temperatuur van die entstof in die afgeleë en beboste veld te behou. Dit verg ‘n groot logistieke operasie om die probleem van berging op te los,” het Eugene Kabembi, ‘n WGO-woordvoerder, gesê.

Die oorsprong van die Wes-Afrika-uitbraak is nagespoor na ‘n tweejarige kind uit die dorp Gueckedou in die suid-ooste van Guinee, ‘n gebied waar bosvleis gereeld geëet word.

Die kind, “Child Zero” het op 6 Desember 2013 gesterf. Die kind se familie het bevestig dat hulle twee spesies van vlermuise wat die Ebola-virus dra, geëet het.

Die Washington Post het destyds bevraagteken hoekom “Afrikane jag en boskos eet, ten spyte van die Ebola-gevaar”, maar kon geen antwoord verskaf nie, net totale verbystering.

‘n Span van kundiges en spesialiste van Medecins Sans Frontières, die Amerikaanse Sentrum vir Siektebeheer, Unicef ​​en WGO, sal ontplooi word om die nuutste uitbraak aan te pak.

Alabama gryp in om Konfederale monumente te beskerm

Amptenare in New Orleans, Louisiana, het verskeie Konfederale monumente verwyder oor redes soos “wit rassisme” en “slawerny” in die suidelike Amerikaanse deelstate met linkses en swartes wat historiese afbeeldings van Amerikaanse geskiedenis op openbare eiendom verwerp. Maar Alabama sal nie hul voorbeeld volg nie.

Die voorgestelde verwydering van ‘n standbeeld van genl. Robert E. Lee in Charlottesville, Virginia, het verontwaardiging van patriotiese Amerikaners uitgelok en het gelei tot ‘n fakkelligprotes en ‘n kerslig-teen-demonstrasie.

Maar in Montgomery, Alabama het wetgewers staatwye beskerming vir Konfederale monumente, name en historiese gedenktekens, goedgekeur het die Associated Press berig. Die Alabama-wetgewer het Vrydag 19 Mei ‘n wetsontwerp goedgekeur wat die verwydering van monumente verbied.

Die maatreël sal die “verwydering, verandering, hernoeming of ander versteuring van enige argitektoniese beduidende gebou, gedenkgebou, gedenkstraat of monument wat vir 40 of meer jare op openbare eiendom gestaan ​​het, verbied,” het dit gelui. Die nuwe staatskommissie sal nou veranderinge aan name of gedenktekens moet goedkeur.

Ondersteuners van die beskermende maatreëls het aangevoer dat alle soorte geskiedenis ingesluit moet word.

Gerald Allen, ‘n Republikeinse senator, het uitgevaar teen wat hy ‘n “golf van politieke korrektheid” genoem het, en gesê beelde is histories betekenisvol, selfs al het sommige historiese figure foute gehad.

Die goewerneur van Alabama, Kay Ivey, het ‘n wysiging bygevoeg, wat wetgewers goedgekeur het, om te bepaal dat skole van plek kan verander en opknapping kan doen, maar nie name verander nie.

Die wysiging is voorgestel nadat die wetgewers bekommerd was dat skole, wat dikwels na mense vernoem word, nie opknapping of verhuising onder die wetsontwerp sou kon doen nie.

Afro-Amerikaanse wetgewers probeer egter met alle wetgewende middele om ‘n “skandelike nalatenskap van slawerny” te verwyder. Monumente wat die Konfederasie eer, word uitgesonder.

“Jy sê ons beskerm geskiedenis. Ons beskerm nie geskiedenis nie. Ons beskerm monumente wat onderdrukking van ‘n groot deel van die mense in die staat van Alabama verteenwoordig,” het Hank Sanders, ‘n Afro-Amerikaanse demokraat van Selma, gesê.

New Orleans, ‘n meerderheid swart stad, breek tans nie minder nie as vier Konfederale monumente af. Die swart griewebedryf en verlinkse wit liberale het verklaar dat sulke monumente “aanstootlik aan swart mense” is.

Dieselfde aktiviste wil monumente vir Andrew Jackson, George Washington, en Johanna van Arkel ook verwyder.

Die stadsraad van New Orleans bestaan ​​uit sewe lede, waarvan vyf swart en twee is wit. Al vyf swart lede en een van die blanke lede het ten gunste van die afbreek van die monumente gestem.

Ná die stemming van ‘n “pro-monument” wetsontwerp, het die vier-en-twintig-lid swart koukus uit protes uitgestap.

Die wetsontwerp staan ​​bekend as LA HB71 en word die Wet op die Bewaring van Militêre Gedenktekens genoem.

Aanvanklik het die wetsontwerp enige munisipale of gemeente-owerheid verbied om enige gedenktekens wat met enige militêre veterane verband hou, te verwyder.

Maar voordat dit gestem is, is dit heeltemal geneutraliseer. Die wetsontwerp is verander om te sê dat enige munisipaliteit of gemeente ‘n openbare referendum kon hou om enige monument te verwyder.

Transgenders betaal nie: Kollege verklaar ‘finansiële nood’

Die eerste “vroulike” Amerikaanse kollege om manlike voorgraadse studente toe te laat wat hulself as “vroulik” identifiseer, het amptelik “finansiële nood” verklaar.

Verlede week het die raad van trustees van Mills College in Oakland, Kalifornië, aangekondig dat hulle in ernstige ekonomiese moeilikheid is, en dit nou oorweeg word om personeel af te dank.

Die begrotingskrisis by die kollege sal lei tot onderwyspersoneel, insluitend professore en administrateurs wat hul werk verloor. Die kollege sal “die finansiële verpligtinge van die kollege hersien” en “al sy uitgawes, insluitende personeel- en fakulteitssalarisse en ander uitgawes”, herstruktureer om “finansiële stabiliteit” te bereik.

Mills is tans besig om ‘n groot bedryfsstekort van $9 miljoen per jaar te ervaar, wat 16 persent van die kollege se jaarlikse 2017-begroting van $57 miljoen bedra.

Mills College se president, Elizabeth L. Hillman, het gesê sy verwag tot 35 afdankings, terwyl professore met vaste aanstellings ook nie gespaar sal word nie. Die liberale kollege het ongeveer 570 voltydse en deeltydse professore, administrateurs en ander werknemers.

Vir ‘n enkele jaar van voorgraadse onderrig, gelde en huisvesting by Mills, betaal studente $59,163. Mills het ‘n skenking van sowat $177 miljoen, maar dit is nie genoeg om die tekort te dek nie.

Vir die akademiese jaar 2015-2016 het Mills net 839 aansoeke ontvang, moontlik omdat ouers minder as gretig is om hul dogters te stuur om te leer met mans wat hulself as vroue voordoen.

In Augustus 2014 het Mills College die eerste vroulike kollege in die Verenigde State geword om manlike studente sonder die vereiste vroulike geslagskenmerke toe te laat. Hul nuwe beleid het verklaar dat: “self-identifikasie die dryfkrag sal wees agter die Universiteit se geskiktheidsbesluit.”

“Studente wat self as vroulik identifiseer, kan aansoek doen om voorgraadse toelating,” volgens die toelatingsbeleid. “Dit sluit in studente wat nie tydens hul geboorte aan die vroulike geslag toegewys is nie, maar leef en identifiseer as vroue ten tyde van die aansoek. Dit sluit ook studente in wat wettiglik aan die vroulike geslag toegewys is, maar wat as transgender of geslagsvloeibaar identifiseer.”

Vroue wat chirurgiese ingryping ondergaan het om manlik te word, word egter nie toegelaat nie.

“Studente wat aan die vroulike geslag by geboorte behoort het, en ‘n wettige geslagsverandering ondergaan het tot manlik voor die punt van aansoek, kom nie in aanmerking vir toelating nie,” volgens die kollege.

Maar ondanks sy benarde finansiële situasie het Mills besluit om selfs meer radikaal te word. Hulle het ‘n plan aangekondig om die huidige kurrikulum te herstruktureer om meer te fokus op “gender en rassegeregtigheid”.

Die nuwe kurrikulum – ‘n verlinkse onderwyservaring “genaamd MillsNext” – sal “studente voorsien van die gereedskap en vertroue om komplekse probleme op te los, oor verskille te kommunikeer en om aksies te skep wat daarop gemik is om hul gemeenskappe en die wêreld te transformeer,” het Inside Higher Ed. opgemerk.

In 1990, toe Mills met soortgelyke finansiële probleme gekonfronteer is, het ‘n poging om mans toe te laat gelei tot sowat 300 studente wat ‘n staking van twee weke geloods het, het die Associated Press destyds berig.

Boris Johnson waarsku teen ‘Russe wat inmeng’ terwyl sy party stemme verloor

Die Britse minister van buitelandse sake, Boris Johnson hits kiesers aan teen Rusland met bewerings dat Russe waarskynlik sal inmeng in die komende Britse algemene verkiesing.

Hy het vrese uitgespreek dat die Russiese president die vertroue in “demokrasie” sal ondermyn.

In die VSA en Frankryk het kandidate Clinton en Emmanuel Macron ook “Russiese inmenging” gebruik om hul huishoudelike politieke teenstanders swart te smeer, maar kon geen bewyse van sulke inmenging aanbied nie.

Johnson het weliswaar Vladimir Poetin openlik beskuldig dat hy die demokratiese proses verdraai het deur Emmanuel Macron se e-posse te kraak en openbaar te maak, voor Macron as president van Frankryk verkies is.

In ‘n onderhoud met The Telegraph-koerant, wat Saterdag gepubliseer is, het Johnson gesê president Poetin wil graag sien dat Jeremy Corbyn, leier van die Arbeidersparty, die verkiesing op 8 Junie wen.

Die Tory-voorsprong oor die Arbeid-opposisie in die aanloop tot die verkiesing het met nege punte gehaal, van 18 punte een week gelede, het die Sunday Times berig. Dit is veel minder as die 150-sitplek meerderheid wat moontlik was ‘n maand gelede toe die premier May die blitsverkiesing aangekondig het.

Op Vrydag is die Britse gesondheidsorgstelsel, geraak deur ‘n massiewe kuber-aanval wat sedertdien rekenaars in honderde banke, instellings en regeringsliggame in minstens 99 lande wêreldwyd geraak het.

Die aanvallers het ook Rusland geteiken, terwyl rekenaars van die Russiese ministerie van binnelandse sake ook gekraak is.

Die kraak van Macron se En Marche! veldtog deur onbekende partye – Johnson het geen bewyse vir sy aantygings teen Russe nie – voor sy oorwinning, het egter interessante materiaal opgelewer. Een stel lêers het die virtuele diefstal van Frankryk se toonaangewende inligtingstegnologiereus behandel. Dit het openbaar dat sekere individue met die Amerikaanse Sentrale Intelligensieagentskap verbind is.

As inspekteur van die Franse ministerie van ekonomie, is dit verstommend dat Macron nie bewus was van die Franse wette wat oortree is met die Amerikaanse oorname van Gemplus nie.

Die grootste Franse unie, “Confederation generale du travail” (CGT), het gesê die oorname van Gemplus het Frankryk van sy slimkaart-tegnologie-leierskap ontneem. Die maatskappy het ten minste 7000 Franse werkers in diens gehad voor die oorname deur die Amerikaners.

Delareyville-boer se vermeende moordenaars voor

Die boer wat op 16 Mei gedood is in ‘n plaasaanval, se vermeende moordenaars is verlede week aangekeer.

RSG het berig dat “ses mans” aangekeer is vir die moord op ‘n boer van Sannieshof, Barend Greyling wat in sy huis doodgeskiet is, asof dit nie alreeds duidelik is nie dat die swart regering medepligtig staan in wat beskryf kan word as ‘n etniese oorlog teen Afrikaners.

Ses swart verdagtes sal Maandag in Delareyville se landdroshof verskyn op aanklag van moord, poging tot moord en huisbraak.

Hulle is Donderdag tussen Sannieshof en Ottosdal gevang met die selfone en skootrekenaar van die vermoorde.

BC Greyling, sy vrou Marlette en BC se ma, Magdaleen, was besig om aandete te nuttig toe hulle oorval is teen halfagt. Die swart aanvallers het toegang tot die huis verkry deur die slaapkamervenster.

Nog drie het buite die huis gewag. Die boer is summier in die bors geskiet toe hy gaan ondersoek instel het. Sy vrou is in die skouer gewond. Haar skoonmoeder het onder ‘n tafel weggekruip.

Die swart aanvallers het met die gesin se bakkie gevlug en kon die blokkades wat boere opgerig het, vermy. Die verlate voertuig is later by Ottosdal opgespoor.

Twee van die egpaar se drie seuns woon in Kanada. Hulle is tans in Suid-Afrika om te help met die begrafnisreëlings van hul pa. Nog ‘n seun boer op ‘n plaas nie ver van sy ouers s’n nie.

Intussen het die landbou-organisasie, Agri-SA, ‘n beroep op die owerhede gedoen om hul ondersoek na huise wat in Coligny in Noordwes afgebrand is te bespoedig.

Die president van Agri-SA, Johannes Moller sê die reg moet sy loop neem in die ondersoek na misdadige bedrywighede teen plaasgemeenskappe. Minstens vier huise wat aan wittes behoort het, is twee weke gelede afgebrand toe lokasiebewoners tot geweld, plundery en brandstigting oorgegaan het.

Die landbou-organisasie, wat hul bes doen die etniese haatveldtog jeens Afrikaners te ignoreer, sê hulle is ook nou bekommerd oor pogings om mielielande in die omgewing af te brand.

Niemand is nog in hegtenis geneem nie. Die polisie sê glo hulle ondersoek nog die saak.

Die geweld het begin nadat ‘n 16-jarige seun dood is toe twee mans hom na bewering na ‘n polisiestasie wou neem omdat hy sonneblom gesteel het.

Leon Lemmer: Die kwessie van blankheid

Aan universiteite in Amerika word daar dikwels formele kursusse oor voorheen benadeeldes aangebied, bekend as bv Black Studies, Hispanic Studies, Women’s Studies, Gender Studies, ens. Die vraag het toe ontstaan: Waarom nie ook White Studies nie? Blankes as groep het daarna in uitsonderlike gevalle die onderwerp van kursusse geword. Maar daar is die gewilde persepsie dat blankes deurgaans bevoordeel en nooit benadeel is nie. Anders as in die geval van die geykte benadeeldes, wat deurgaans so goed moontlik in eersgenoemde kursusse voorgestel word, word die teenoorgestelde in White Studies gedoen. Daarin word blankes verdoem deur hulle voor te hou as uitbuiters, rassiste, ens; feitlik alles wat sleg is.

Multi-benadeeldheid is ‘n bekende verskynsel. ‘n Mens verwerf die status van dubbele benadeling as jy bv swart en ‘n vrou of ‘n vrou en lesbies is. ‘n Lesbiese swart vrou word as drievoudig benadeeld beskou. Sy kan haar multi-benadeelheid uitbrei deur ook ‘n gestremde te wees. Uit die poel van benadeeldes kom die hoofwoorvoerders in White Studies. Sonder om enige groep in sy geheel te probeer diskrediteer, moet ek noem dat swartes en vroue, dikwels lesbiërs, in baie gevalle as die prominentste “kenners” van die blankedom ontpop het. In hierdie verband wil ek nog skryf oor bv Gloria Wekker, ‘n Afro-Surinamer wat haar in Nederland tuisgemaak het en die plaaslike blankes mateloos veroordeel. Maar voor dit sal ek oor Suriname moet skryf. Wat my aan die tema van vandag se rubriek laat dink het, is Helen Zille se outobiografie (Praag 13 Mei), waarin die kwessie van witheid aangespreek word. Ek skryf oor Zille se opmerkings hier onder, maar ek wil eers oor ‘n ander boek kommentaar lewer.

Unveiling whiteness

Dit is vir my belangrik om ‘n boek deeglik van voor tot agter te lees voordat ek dit in ‘n rubriek bespreek. Dit is seker die beste manier waarop ‘n mens vertroue in wat jy skryf by lesers kan wek. Trouens, ek vind dit onmoontlik om selfs te begin skryf voordat ek ‘n boek klaar gelees het. ‘n Mens moet liefs die geheelbeeld hê voordat jy jou in die vaarwater van kommentaarlewering begewe. Maar vandag gaan ek my aanmatig om ‘n uitsondering te maak. Ek skryf oor die boek, Unveiling whiteness in the twenty-first century: Global manifestations, transdisciplinary interventions (Lanham: Lexington Books, 2015, 314p; Amazon Kindle $113,99) met Veronica Watson, Deirdre Howard-Wagner en Lisa Spanierman as redakteurs. Let daarop dat dit drie vroue is. Ek kan dit gewoon nie bekostig om hierdie boek te koop nie. As ‘n mens nie ryk is nie moet jy probeer om slim te wees. Amazon stel potensiële kopers in staat om ‘n voorsmakie van die boek gratis te bekom. Die hele inleiding is aan my gestuur. Daarin gee die redakteurs ‘n omvattende opsomming van die inhoud. In daardie inleiding word meer as genoeg kwytgeraak om my tot kommentaarlewering aan te spoor. Die redakteurs se opsomming dien as ‘n soort waarborg dat ek die opvattings van die individuele outeurs nie wanvoorstel nie.

Die redakteurs val weg deur op hulle professionaliteit en kritiese ingesteldheid te roem, met as doel “resisting white supremacy, neocolonialism, and neoliberalism” (Kindle 69). Die boek is gebaseer op die “1st Global Conference: Images of Whiteness, Exploring Critical Issues,” wat in 2011 in Oxford gehou is (97). “That meeting was outstanding in its creation of a space where critical conversations about whiteness could happen in a professional environment free of hierarchy and competition” (69). Dit gaan dus om die uitlewing van gelykheid en besinning oor “critical whiteness” (79). “We wanted to better understand and resist the constructs of repressive, exploitative whiteness in our various national contexts, professional and educational locations, and as part of our personal critical praxes” (101). “This book builds on the long, rich tradition of intellectual work on whiteness that renders whiteness visible, a marking that is a necessary precursor to dismantling it” (117).

In die hedendaagse wêreld mag ‘n mens nie die werklikheid van bv swartheid, feminisme en homoseksualiteit, insluitende die smart wat hierdie groepe na bewering aangedoen is, bevraagteken nie. Witheid word heeltemal anders benader. Dit word beskou as ‘n “konstruk”, ‘n saamgeflanste of uitgedinkte begrip wat met wortel en tak uitgeroei moet word: “the oppressive constructions of whiteness as a racial and social identity historically as well as into our contemporary moment” (117). Dit is nie net Suid-Afrikaanse blankes wat hulle dermate midde in ‘n herfs van onvergenoegd bevind omdat hulle voortbestaan bedreig word nie. Dit is ‘n wêreldwye verskynsel; of dit moet sodanig word volgens hierdie anti-blanke aktiviste.

“This collection comes together in the post 9/11, post-global financial crisis era, during the second term of the first Black US president, and after a rash of European xenophobic and white supremacist incidents internationally, including the gains of far-right political parties in governments across Europe” (149). Dus, Barack Obama word sonder meer as goed beskou en regse blanke Europeërs wat hulle identiteit wil behou, word veroordeel. Hierdie wittes bied immers weerstand teen die verbrokkeling van die blankedom en sodanige verset word as ongewens, as “retreats from social justice” (155), beskou.

Die outeurs van die bundel en ander linkses, soos die swartmag-aktivis, WEB du Bois (1868-1963), en die swart skryfster, Toni Morrison (gebore in 1931), “provided critical approaches that have exposed whiteness as a social construction and contested identity, and demonstrated the ways that whiteness seduces and rewards, becoming the subject of fantasy and desire … the ways that white violence is naturalized and made visible in the world” (123). Die oorbeklemtoning van hoe krities hierdie mense is, dui myns insiens daarop dat krities vir hulle die betekenis van anti-wit het. Daardie anti-blanke gesindheid kan kwalik iets anders as doodgewone rassisme wees.

Die professionaliteit en intellektualiteit van hierdie “geleerdes” word ook oorbeklemtoon. “Focusing on the work of African American intellectuals, Veronica Watson continues the exploration of the vexed and troubling maneuvers of whiteness to maintain dominance in the multicultural United States … this work is continued by scholars who are seeking to disrupt whiteness through a similar attention to discourse, language, and the psychology and structural mechanisms that both enable the reproduction of and reveal the irreconcilable schisms within whiteness” (123). Toegepas op Suid-Afrika kan ‘n mens seker sê dat waar bv installasies voorheen gesaboteer is, die tyd aangebreek het om witheid, dus blankes, as sodanig individueel en groepgewys te laat verbrokkel.

By blankes is daar glo “anxiety and guilt arising from developing awareness of the pervasiveness of racism” (128). In die boek word daar geskryf oor “white dominance”, “white fear/paranoia”, “racial melancholia” en “white guilt/shame” (133, 138); almal negatiewe kenmerke. “Deirdre Howard-Wagner’s work exposes how in the 21st century whiteness is reinvented and sustained via neoliberalism** … liberalism* in its historical and contemporary variations reinscribes white dominance through the politics of rights, recognition, and multiculturalism in various contexts” (143). Hierdie aandrang op die erkenning van menseregte en multikulturaliteit is die maaksels van diegene wat na bewering voorheen benadeel is. Nou kla hierdie selfde elemente dat blankes hierdie skeppings teen hulle gebruik.

[* “Liberalism: political and social theory that supports representative government, freedom of the press, speech, and worship, the abolition of class privileges, the use of state resources to protect the welfare of the individual, and international free trade” (Collins World Enyclopedia, 2003, p 535).
** “Neoliberalism refers primarily to the 20th-century resurgence of the 19th-century ideas associated with laissez-faire*** economic liberalism. These include extensive economic liberalization policies such as privitization, fiscal austerity, deregulation, free trade and reductions in government spending in order to increase the role of the private sector in the economy and society” (Wikipedia).
*** “Laissez faire (French ‘let alone’) theory that the state should not intervere in economic affairs, except to break up a monopoly” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 516).]

“When faced with a slate of regressive laws and statutes in settler nations that undermine and fail to recognize group cultural identity as legitimate; when confronted with daily attacks on people of color in the United States, denying us and them human rights and the right of life; when the pain and suffering of racialized people is ridiculed in offensive cartoons, cakes* and racially themed parties; all in nations and among people who purport to be inclusive, democratic, and ‘color-blind,’ then a single approach [the tools of the social sciences] to dismantling white supremacy is obviously inadequate. Work is needed on multiple fronts using a variety of analytical tools and humanistic efforts simultaneously” (161). Dit lyk na ‘n emosionele uitbarsting pleks van ‘n wetenskaplike of rasionele siening. Die insluiting van “humanistic efforts” maak die deur wyd oop vir instinktiewe, irrasionele en emosionele bevindings en uitlatings. Sou blanke Suid-Afrikaners erkenning van hulle “group cultural identity” uit hierdie oord kry? Ek dink nie so nie. [* “The caricatured African figure that was served as a cake at a cultural event in Sweden in April 2012” (265). Die geringste insident wat enige plek ter wêreld voorkom, word misbruik as ammunisie in anti-wit veldtogte.]

“The racialization of social and political spaces is a key theme running through this collection … we have witnessed a rolling back of rights and a ramping up to right-wing rhetoric that justifies those retreats by redefining the meanings of ‘recognition’ and ‘equity.’ … Since the late 20th century, those terms have increasingly been framed through a conservative, color-blind ideology that seeks to ignore the historic and continuing embedding of racism and colonialism at the structural and institutional levels of society” (172). Wat hier en in die vorige paragraaf deur die redakteurs beweer word, doen werklikheidsvreemd aan. Die algemene tendens veral in die Weste is myns insiens steeds om voorkeur aan nie-wit bo wit belange te gee, al is dit die waarheid dat ons gelukkig toenemend blanke weerstand teen die blatante benadeling van wittes waarneem.

“Decisions to ignore ‘race’ simply serve to reinforce the continuing exploitation of racialized people and to enable the persistence of colonial hierarchies around the globe” (177). Dit lyk asof die aktivistiese redakteurs nie argumente het om hulle anti-blanke standpunt te onderskraag nie en dus maar tot suiwere retoriek oorgaan. Dit is in werklikheid veral in swart geledere, bv in Amerika, en ook in bruin geledere, bv in Suid-Afrika, dat daar enersyds aangedring word op die andersheid van swartes (insluitende bruines), soos vervat in swart bewussyn en mag, en andersyds terselfdertyd aangedring word op kleurloosheid, nie-rassigheid; dat almal eintlik maar eenders is as gelyke lede van die menseras. Omdat die werklikheid nie daardie gelykheid en eendersheid weerspieël nie, kry blankes die skuld vir die ongelykheid en andersheid weens bv slawerny, kolonialisme, imperialisme en rassesegregasie.

“By unveiling whiteness in different nation-state contexts alongside one another, the authors reveal the striking similarities of white supremacy and white exceptionalism across Western nations in the 21st century, such as the backlashes against affirmative action in Arizona and multiculturalism in Canada and Australia. Together, the chapters demonstrate there has been a reclaiming of the dominant national space as a white homogenous space in Sweden, Canada, and Australia, three of the most progressive Western nation-states in the early 1990s in regard to anti-discrimination and multicultural agendas, exposing the interconnections between liberalism and whiteness. Racial color-blindness, as so many of the papers in this collection effectively demonstrate, is a perversion of the goal to create just and equitable societies where the color of one’s skin does not overdetermine the trajectory of one’s life chances. Neoliberal color-blind racial ideology simply repackage whiteness and colonialism such that the effects of that structuring are not immediately seen as contradictory to the touted aims of liberal humanity” (177).

Onderliggend aan hierdie soort redenasie is die standpunt dat blankes nie hulle posisie en belange mag beveilig nie; dat wittes moet terugsit en toelaat dat nie-wittes oor hulle loop en hulle uiteindelik ontneem van alles waaraan hulle waarde heg. Oor die Groot Trek en daarna word telkens aangevoer dat die Boere nie laer mag trek en hulleself mag verdedig nie. Daarvolgens het die swartes nie net eiendomsreg (maar opvallend sonder kaart en transport) op die grond (die Suid-Afrikaase bodem) nie, maar ook die hoë morele grond in pag en dus die reg om die blankes te beroof en selfs uit te moor. Tydens apartheid is die blanke bewind om dieselfde rede male sonder tal verkwalik as hy dit durf waag het om die land en blanke kiesers se belange te beskerm. Blanke ongevalle wat weens terreuraanvalle gely is, is geloof. As die blanke bewind in hierdie oorlogsituasie sukses behaal en terroriste gedood het, is dit as moord bestempel.

“Whiteness has always functioned as a sort of imagined community … whiteness is busily about the business of defining that imagined community according to race, ethnicity, and income, making full citizenship and preservation of human rights dependent on whiteness and wealth, or whiteness and a narrowly defined citizenship” (187). “Whiteness operates as a governing regime in various national contexts in the 21st century, connecting contemporary manifestations of whiteness to historical and deeply embedded racialized practices of white supremacy. In referring to governing through whiteness, the chapters demonstrate how white supremacy is reproduced as new and contemporary manifestations of racialized state building” (207). As blankes beter as ander groepe vaar, bv finansieel of ekonomies, dui dit noodwendig op selfbevoordeling? En geskied dit noodwendig ten koste van nie-wittes? Kan nie-wittes danksy blanke prestasie nie ten minste soms ook mede-bevoordeeldes wees nie?

Dit is heeltemal moontlik dat wat Westerse beskawing genoem word, bv hulle werksetiek, beter as ander soorte gedrag by hedendaagse omstandighede aangepas is en gevolglik meer suksesvol is. Die stryd wat tans in veral nie-wit geledere teen alles wat as Westers of blank beskou word, gevoer word, is misplaas. Westerse beskawing kan nie en behoort nie as uitsluitlik Westers beskou te word nie, maar veel eerder as gedragpatrone, asook ideële en konkrete uitkomste, wat oor eeue ‘n historiese evolusie deurloop het. Daar is gevorder van bv die uitgeholde boomstomp as voertuig op water tot die spuitvliegtuig en van die konka tot die selfoon. Lees bv George Reisman se verduideliking van hoe Westerse beskawing uit ander beskawings ontwikkel het (Praag 21.11.2015).

“Engaging critical whiteness studies as a way of explaining cyberhate and the voice of white supremacy on the Internet, [Adela] Fofiu reveals the disturbing ability of these apocalyptic narratives to spread and amplify the discourse of white fear in mainstream media outlets around the globe” (197). Die sosiale en ander inligtingsmedia kan en word deur sowel wittes as nie-wittes voorbeeldig of skandalig gebruik. As blankes bv vrese in hulle omdra, kan dit kwalik misplaas wees as hulle uitdrukking daaraan gee en dan poog om die redes daarvoor na te speur.

Die Australiër, Deirdre Howard-Wagner, “evidences how the neoliberal reframing of multiculturalism worked to recenter whiteness as the national identity and to unravel the ground upon which Aboriginal people could collectively agitate for political and economic parity within Australia” (217). In Australië word baie gedoen om die nasate van die oorspronklike inheemse inwoners tot hulle reg te laat kom. ‘n Reg wat wit Australiërs nie ontsê moet word nie, is besinning oor die soort nasie wat hulle wil wees.

Wat die outeurs van hierdie bundel verlang is glo “a more progressive and liberatory whiteness” (238), dus ‘n opset waarin nie-wittes voorspoediger en gelukkiger sal wees. Dit kan egter ten koste van sowel die voorspoed as geluk van die blankes geskied. Volgens Emma Lind is daar glo “the necessity for whiteness scholars to ‘move beyond a coherent, singular sense of self’ toward a sense of self as multiply positioned and variously enmeshed in ‘broader social and political structures that conspire to produce racism and white privilege'” (254). Dit is myns insiens tog duidelik wat met hierdie swak geformuleerde sin bedoel word: witheid, oftewel die blankedom, moet tot integrasionistiese multikulturaliteit verbrokkel word.

Die outeurs van die laaste hoofstuk, waaronder Veronica Watson, “posit the need to recognize the ‘trauma of perpetrator’ as part of the collective identity of whiteness … they argue that understanding whiteness as trauma helps to account for the ‘closing down’ of whiteness – the inability and unwillingness of whiteness to engage the pain of people of color; the retreat from progressive policies and politics that start from the acknowledgement of the humanity of all persons; and the refusal of whiteness to create new paradigms of being for itself that are not based on hierarchy, exclusion, and exploitation” (254). Die blankes word hiermee teen wil en dank tot die skuldiges of oortreders gestereotipeer. Verwondheid weens hulle beweerde wandade en misdade word valslik as hulle selfverworwe identiteit voorgehou.

“In all of this work we are reminded that whiteness is an active participant in and is central to systems of domination. White cultural practices as well as individual and institutional operations are the omnipresent norm and signal the production and reproduction of white dominance, normativity, and privilege. In our effort to understand the ‘turn’ that whiteness has taken in the 21st century – which is more a desperate return to the violence, political repressiveness, and xenophobia of its historical past – we are pursuing a fundamental question: Can whiteness remake itself based on a full acknowledgement of its oppressive history and a commitment to human recognition and connection going forward?” (259). ‘n Kort antwoord hierop is: ‘n Eensydige wanvoorstelling van blankes – deur net negatiewe aspekte uit te lig – word aangebied. ‘n Meer ewewigtige en objektiewer siening van blankes is nodig. Dan sal dit duidelik word dat daar minder opsigte is waarin blankes moet verbeter.

Not without a fight

Een van die betreklik min – in vergelyking met Amerika – plaaslike bronne waarin die kwessie van witheid aangespreek word, is die voorlaaste hoofstuk van Helen Zille se outobiografie, Not without a fight (Cape Town: Penguin Books, 2016, 560p, R380; Amazon Kindle $13,67). Zille doen dit na aanleiding van die studente-onrus waarvolgens universiteite gedekoloniseer en leerplanne geafrikaniseer moet word. Haar opmerkings oor die kwessie van witheid getuig van ingeligtheid en is sprekend van groter ewewigtigheid as wat sy oor sommige ander sake in haar outobiografie openbaar. “‘Whiteness’ [is] the face of twentieth-century colonialism. Decolonisation is the essential corollary. Taken to its logical conclusion, this line of thinking would define whites as alien in South Africa and its institutions” (Kindle 10309). Na meer as 365 jaar het blankes daarvolgens steeds die status van setlaars, vreemdelinge, uitlanders en inkommers; as mense wat nie hier hoort nie. Swartes, daarenteen, word sonder meer as inheemses beskou al het hulle oorspronklik van elders in Afrika gekom en al word hulle geledere steeds deurlopend en al hoe meer oorweldigend met inkommers aangevul.

“I learnt that the concept of whiteness is rooted in critical race theory, a line of thinking which, ironically, comes directly from the United States of America, which supporters of the #MustFall movement despise as the epicentre of global capitalist imperialism. Critical race theory proceeds from the assumption that ‘whiteness’ is a profound social problem. It is the underlying reason why, in the United States, proportionally more black youngsters are in jail, get poorer average test scores or are more likely to be abandoned by their fathers. The ‘pathology of whiteness’ is closely aligned to the ‘violence of whiteness’, which provides the impetus behind the movement #BlackLivesMatter. Of course black lives matter. But don’t dare suggest that #AllLivesMatter” (10315)

Die oorbeklemtoning van hoe krities hierdie anti-blanke aktiviste is, kamoefleer hulle eensydigheid. “Critical race theory” herinner in hierdie opsig aan “critical theory”, die Frankfurt-skool se hersiening van marxisme. Verder word blankes van gewelddadigheid beskuldig terwyl dit dalk veel eerder kenmerkend van die gedrag van swartes is. Dit is na aanleiding van (misdadige) swartes wat in Amerika deur die polisie gedood is, dat die beweging #BlackLivesMatter geloods is. Die BLM-beweging is ‘n tweeledige miskenning van die waarheid. Eerstens word meer blankes deur swartes vermoor as andersom. Tweedens word baie meer swartes as blankes deur swartes vermoor. Dit is hoogs beledigend om witheid as ‘n patologie, ‘n siekte, te etiketteer. Dit is wat Desmond Tutu en ander bevrydingsteoloë – “race evangelists” genoem (10482) – herhaaldelik gedoen het deur te beweer dat blankes van rassisme, kleurvooroordeel, uitbuiting, immoraliteit, ens, genees moet word.

“Critical race theorists will accuse you of ‘wilful colour-blindness’ and of ‘deliberately taking race out of the conversation’. If a white policeman shoots a black youth, all whites share culpability, but not vice versa. Woe betide anyone who draws a general conclusion about black people on the basis of an individual’s actions. The purpose of critical race theory in South Africa is not to build an inclusive, non-racial society, which many of us thought was the aim of the liberation struggle. It is to entrench race as the prime social marker, the determinant of pain and privilege, victimhood and villainy. Four legs good, two legs bad” (10320). Die laaste sin verwys na George Orwell se roman, Animal farm (1945) (Praag 4.06.2016). Die swart kritici van witheid verkondig dikwels teenstrydighede. Soms wil hulle kleurblindheid hê. Ander kere word die werklikheid van swartheid beklemtoon. Soms word die realiteit van ras ontken. Ander kere is ras ‘n vanselfsprekende element in elkeen se ervaring. In haar outobiografie wys Zille telkens en tereg dubbele standaarde uit. Haar ideaal van ‘n nie-rassige nuwe Suid-Afrika is myns insiens onbereikbaar.

Hierdie anti-blanke aktiviste “resurrects, with a vengeance, the real pathology of divided societies – broad generalisations about entire categories of people based on skin colour, religion, language or ethnicity. It seeks out reasons to promote a new form of social exclusion, based on the sins inherited from previous generations, sins that must constantly be resuscitated in order to reinforce the divisions on which critical race theory feeds. What began in the United States as an attempt to empower a marginalised minority is becoming, in South Africa, a tool to justify the unbridled hegemony of a racial majority, to classify and pathologise minorities on the basis of racial generalisations, and so discount and delegitimise any contribution they try to make. Individuals aren’t evaluated in their own right, on their own merits, or their contribution to society. They are merely a function of their colour” (10325). Dit is waarom bv kolonialisme en apartheid as net sleg voorgestel word. Dit is ook waarom individuele meriete by blankes grootliks ontken en deur swartes se groepverwantskap, naamlik ras, oordonder word.

“Critical race theory rejects non-racialism because it supposedly denies the ‘centrality of black pain’. The #RhodesMust Fall mission statement dismisses the South African constitution’s conception of racism as ‘fundamentally racist because it presupposes that racism is a universal experience, thus normalising the suffering of those who actually experience racism’. In other words, only whites can be racist and only blacks can experience the suffering of racism. That is why ‘whiteness’ is the problem that must be eradicated” (10331), In haar outobiografie lewer Zille telkens bewys van haar onkritiese verknogtheid aan die Grondwet. Sy toon ook aan in watter ruime mate swartes die sosiale media misbruik as uitlaatklep vir swart rassisme. Maar die Menseregtekommissie is skynbaar feitlik uitsluitlik ingestel op die geringste sweem van blanke rassisme.

“Some [critical race theorists] argue that whites must acknowledge that their very presence in the country is shameful and destructive, and that the only way to deal with this is silent self-flagellation” (10336). Hoeveel keer moes ons nie al van mense soos Max du Preez aanhoor dat blankes stil moet bly en luister na wat swartes te sê het nie? Dít terwyl die maxiste self voortgaan om hulle woordryke opinies te lug.

Zille stel hierna ander gewilde hedendaagse Amerikaanse politieke frase bekend, bv “racial micro-aggression” (10336). Dit is wanneer ‘n skynbaar geringe openbare voorval aanstoot aan bv swartes of vroue gee, bv as ‘n swart afgevaardigde by ‘n byeenkoms verkeerdelik as ‘n kelner (10342) of ‘n vrou pleks van as baas as ‘n sekrekaresse aangesien word (10347). Hierdie twee mense se rolle is onbewustelik gestereotipeer. Dit is sprekende voorbeelde van die tirannie wat sosiaal uitgeoefen word deur diegene wat op die status van voorheen benadeeldheid aanspraak maak. Maar waarom ‘n mikro-insident tot ‘n makro-probleem opblaas? Ook hier is daar dubbele standaarde. In die jare sewentig het Kalie Heese vertel hoe hy besig met huistakies was, bv die skoonmaak van geute, toe iemand by sy huis aankom en vra waar professor Heese is. Kalie het beduie dat die besoeker by die voordeur moet ingaan. (Daardie jare het buitedeure nog oop gestaan.) Kalie is toe by die agterdeur in en het die besoeker te woord gestaan. By Kalie as blanke man was daar geen sprake van sensitiwiteit oor mikro-aggressie nie, al is hy aangesien vir minder as wat hy was. Hy het die insident eerder geniet.

Nog ‘n Amerikaanse mode-frase is “the phenomenology of personal experience.” Dit is wanneer sogenaamde voorheen benadeeldes hulle eie ervaring as onbetwisbare evangelie voorhou pleks van ‘n saak te beredeneer. “You, yourself, constitute a random, stratified research sample of one, from which to draw general conclusions about ‘blackness’ and ‘whiteness'” (10424). Wanelisa Xaba, ‘n student aan die Universiteit Kaapstad, word soos volg aangehaal: “White people don’t see you because seeing you means seeing themselves and their illegitimate existence in this country. To recognise you means to recognise that their existence in this country is a direct result of psychological and cultural genocides, looting and the killing of our ancestors. Every material and immaterial privilege that white South Africa enjoys today has centuries of blood dripping from it, which they cover with denial. To recognise you means that they understand that their very presence in this country is violence to the generations of African people who suffer intergenerational trauma inflicted from colonisation until now” (10352). Is Xaba se uitlatings nie ‘n sprekende voorbeeld van swart rassisme nie? Wa Azania het in Franschhoek by ‘n literêre byeenkoms gepraat van die “normalisation of violence, exclusion and the intellectual onslaught on black bodies” (10383), soos na bewering deur blankes gepleeg. Hierdie oorbeklemtoning van beweerde blanke gewelddadigheid het heel moontlik sy oorsprong in Frantz Fanon (1925-1961) se geskrifte.

Dit bring my by nog ‘n Amerikaanse politieke frase: die “commoditisation of black pain.” Xolela Mangcu, ‘n sosiologie-dosent aan die Universiteit Kaapstad, praat van die “suffocating whiteness” aan daardie universiteit (10383). Die filosoof David Benatar was al by verskeie geleenthede in pengevegte met hom betrokke waarin Mangcu sleg tweede gekom het (Praag 3.10.2015). Die subjektiewe ervaring van pyn by swartes is inderdaad tot ‘n hulpbron met die oog op onregverdigbare bevoordeling verhef. Mangcu “copes with his situation by going beyond merely commoditising black pain. He actually commercialises it” (10389). Laasgenoemde sin verwys na die buitensporige mate waarin hy deur wit liberaliste finansieel bevoordeel is; mense vir wie hy geen goeie woord het nie.

“Critical race theory, in its South African variegation, has become a fig leaf for scapegoating … Blaming ‘whiteness’ is no longer peripheral to South Africa’s discourse. It has become mainstream and is even considered ‘progressive'”(10461). Gewoonlik word witheid as sodanig egter nie geblameer nie. Daar word indirek daarna verwys deur apartheid die skuld te gee vir feitlik alles wat in die nuwe Suid-Afrika verkeerd gegaan het. Volgens sommige “‘black’ should remain a proxy for disadvantage when it comes to preferential access to universities, irrespective of an individual’s background, but it would be outrageous to assume that ‘black’ might be used as a proxy, say, for predicting the risk of HIV infection” (10467).

Slot

As daar meer krities en rasioneel oor blankheid besin word en nie so emosioneel en propagandisties soos in die eerste bundel hier bo nie, sal ‘n meer realistiese en ewewigtige siening uitkristalliseer. Dan kan dit vir verskillende rasse en etnisiteite moontlik word om in groter mate harmonieus saam te leef. Daar is gegriefdheid oor blanke uitsonderlikheid/”exceptionalism”, maar dit is ‘n feit dat blankes wêreldwyd buitengewoon gepresteer het en dit steeds doen. Dit geskied meesal/dikwels terwyl hulle lede van ander rasse eerder bevoordeel as benadeel. Die vraag is of ‘n element van jaloesie nie dikwels ‘n rol speel en dit uitdrukking in anti-blanke sentiment vind nie. Sou dit nie beter wees om die voorbeeld wat blankes stel in ten minste sommige opsigte as navolgenswaardige voorbeeld of riglyn te aanvaar pleks van blankes holus-bolus te veroordeel en weg te wens nie?

Die fundamentele fout wat in White Studies gemaak word, is om blankes as sleg, verkeerdelik bevoorreg, gewelddadig, ens, te stereotipeer en daarom hulle uitwissing te bepleit. Grondliggend is daar by diesulkes die voorkeur vir ‘n enkele ras, die menseras, “humanity”, ‘n kookpot waarin al die verskillende rasse en kulture moet verdwyn, met dikwels as addisionele begeerte dat daar ‘n enkele wêreldregering moet wees. Universele eendersheid en gelykheid wat ras en kultuur betref, word as voorvereistes vir die skepping van ‘n utopie, ‘n ideale verblyfoord, voorgehou. ‘n Meer realistiese siening sal hierdie utopie as ‘n werklikheidsvreemde droombeeld ontmasker. Anti-blanke aktiviste verkies egter daardie droom bo die aanvaarding van blankes as norm.

Pierre Fouché: Revolusie begin by hoër onderwys

“As with most revolutionary movements, the core element has consisted of students and intellectuals. In most countries fundamentalists winning control of student unions and similar organizations was the first phase in the process of political Islamization, with the Islamist “breakthrough” in universities occurring in the 1970s in Egypt, Pakistan, and Afghanistan, and then moving on to other Muslim countries. The Islamist appeal was particularly strong among students in technical institutes, engineering faculties, and scientific departments. In the 1990s, in Saudi Arabia, Algeria, and elsewhere, “second generation indigenization” was manifesting itself with increasing proportions of university students being educated in their home languages and hence increasingly exposed to Islamist influences.” Samuel P. Huntington, The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order (Simon and Schuster, New York, 1996) 124

Dit het reeds hier begin. Wat is die 2015-2016 studente-optogte as dit nie die ontwaking van ‘n nuwe politieke mondigheid onder die Bantoes is nie? Natuurlik is protes en optogte niks nuuts vir Bantoes nie, en die afbranding van universiteit geboue is goeie sport vir hulle. Maar tog, die onlangse stakings lyk of dit poog vir iets groters.

Op die oog af lyk die studente-optogte of daar geëis word om hoër onderrig meer toeganklik en bekostigbaar vir die gemiddelde bevolking te maak. As mens glo dat alle mense van alle rasse werklik eenders is en verskille tussen ons slegs oppervlakkig en kunsmatig is, dan maak dit sin om vir almal sover moontlik dieselfde geelenthede te bied. Want as almal intrinsiek dieselfde is, en die gehalte van onderrig die gehalte van intellek bepaal, dan sal almal beter daaraan toe wees as hulle toegang het tot gehalte-onderrig.

Hoekom het die bose apartheidsregering dan geweier om die Bantoes saam met die Blankes te onderrig? Hoekom wou hulle Westerse opleiding nét vir die Blankes, en nie die Bantoes bied nie? Dit is ‘n groot onderwerp, en nie my doel om met hierdie klein artikel te bespreek nie. Dit is genoeg om te sê dat Westerse opleiding vir Europese rasse bedoel is, en dat wanneer genoeg nie-Europese rasse in sulke instansies toegelaat word, die instansie verander en nie die student nie.

Om weer ons fokus te rig op die onderwerp: wat is die doel van die studente-optogte wat begin het in die tweede helfte van 2015? Dit is gedeeltelik om hoër onderrig meer bekostigbaar of verniet te maak, want Bantoes hou veral van dinge wat verniet is. Maar die eintlike rede is om die instansies te verander om hulle beter te pas. Dit is nie noodwendig ‘n slegte ding of selfs abnormaal nie, omdat alle spesies hulle omgewing verander om hulself beter te pas. Die probleem lê by die feit dat ons verskillende spesies is, en dus verskillende omgewings wil hê.

In Mei 2016 is die ‘Higher Education Amendment Bill’ sonder veel weerstand of selfs bewustheid vanaf Afrikaners, aanvaar en as wet verklaar in die parlament. Die wet skenk aan die Minister van Hoër Onderwys meer mag en gesag om openbare universiteite se beleid, rassekwotas en finansies voor te skryf. Dit sal natuurlik lei tot die afskaffing van blanke werknemers, minder plek vir blanke studente, en die verafrikanisering van die kurrikulum.

Die universiteit waar ek onlangs klaar gemaak het, Tukkies, het van my eerste jaar in 2014 to my derde jaar in 2016 opmerklik verander (As jy wil sien hoe die verandering lyk, woon Tuks se ope dag op 20 Mei by, of ry net verby die hoofhek in Lynnwoodstraat). Hierdie verandering het plaasgevind op sy eie, nog voordat die staat hulle greep op hoër onderwys stywer gemaak het. Noudat die regering meer druk kan plaas op universiteite om te transformer, glo ek die verandering sal net vinniger plaasvind.

Myns insiens het ons nou drie hoofkeuses in verband met die rigting en toekoms van ons universiteite:

  • Hou aan om niks te doen. Ons universiteite en die studentemassa sal langsamerhand aanhou verbaster totdat hulle gelykwaardig met Bantoe-“universiteite” is. Ons sal waarskynlik die reg gegun word om in hierdie instansies toegelaat te word, solank as wat ons weet dat ons ons plek moet ken as onderdane en knegte van Azanië.
  • Emigreer na Australië en stuur ons kinders om te gaan leer oor die glorie van die Sjinese Ryk aan ‘n Australiese universiteit.
  • Herower of vernietig* ons ou universiteite. Ek gaan hierdie punt verder bespreek.

Deur *vernietiging bedoel ek nie om die instansies te gaan afbrand nie; dit is onwettig en die Bantoes sal dit naderhand self doen. Met vernietiging bedoel ek om die wit lewensbloed uit die universiteite se stelsels te verwyder, vinnig genoeg sodat dit die hele sisteem in skok laat, en dit dan self ten gronde laat gaan. As ons die Blanke administrasie, dosente, en na-graadse studente by Tuks, Maties, Kovsies en Pukke as een geallieerde blok laat saamwerk, kan ons die hele openbare tersiêre onderwysstelsel op sy knieë dwing.

Ons sal dan bedingingsmag hê om ons eise te stel.

Die uitkoms van so ‘n aksie is onseker, maar belowe om werklike verandering teweeg te bring, en sal ons eerste stap vorentoe in ‘n halwe eeu wees. Die alternatiewe sal almal tot ons nadeel wees, en sal die pyn van verandering net oor ‘n langer tydperk versprei en ons gerus laat voel dat niemand ons rassiste genoem het nie. Want dit is die belangrikste ding ter wêreld: vermyding van pyn en om “nice” te wees. Word wakker! Niks goeds kom sonder opoffering nie, en jy is ‘n rassis of jy nou die leier van die AWB of ‘n pasgebore wit baba is.

Vir ouers wat dink dit sal jammer wees as hulle kinders dan vir ‘n ruk miskien nie die geleentheid sal hê om hulself te volleer en ‘n bydrae tot die samelewing te kan maak nie, sê ek dit: jou kind sal hom beter voorberei vir die toekoms deur apokaliptiese rekenaarspeletjies te speel, as om ‘n 3-jaargraad in Besigheidsbestuur te swot.

Migrante moet weggehou word van pro-immigrasie G7-leiers

Die leiers van G7-lande neem geen kanse met “vlugtelinge” wanneer dit hul eie veiligheid raak nie.

Smokkelbote wat migrante in die Middellandse See optel, word verbied om in Taormina waar die G7-byeenkoms op 26-27 Mei gehou word, anker te gooi.

Die riglyn van die Italiaanse Ministerie van Binnelandse Sake het gelei tot ‘n geleidelike afname in die aantal skepe wat by die hawens van Sicilië aanland, en sal lei tot die volledige sluiting van die hawens vanaf 22 tot 28 Mei.

Vrees dat migrante die veiligheid van wêreldleiers in gevaar sal stel, is deur die polisiehoof Franco Gabrielli geopper. Hy het gesê dat die Italiaanse veiligheidsdienste ‘n plan aangebied het om die veiligheid van die staatshoofde en die regerings wat tydens die beraad teenwoordig sal wees, te waarborg.

Die verbod op die aankoms van migrante sal vanaf Maandag in werking tree, terwyl leiers vergader om ekonomiese beleid te bespreek by die San Domenico Palace-hotel op die eiland. Die Libië-Italië-taxi wat deur NRO’s bedryf word om Europa te oorspoel van mense uit die Derde Wêreld, sal na ander hawens gerig word, wat volgens Dokters-Sonder-Grense (MSF) ‘n dag of twee tot die reis kan toevoeg.

Tommaso Fabbri, hoof van MSF Italië, het gesê hulle is bekommerd oor die migrante: “Ons is bekommerd omdat dit ‘n dag of twee by die seiltyd voeg.”

Migrantebote dok gereeld in Sicilië om gratis kos en mediese behandeling te ontvang voordat hulle na ander Italiaanse hawens vaar.

Migrante word ironies genoeg weggehou van die Duitse kanselier Angela Merkel wat ‘n oop grensbeleid met alle mag bevorder. Die res van Europa se kiesers moet daagliks met die risiko leef van migrante, maar anders as gewone mense sal die EU- en ander leiers nie aan dieselfde gevaar blootgestel word nie.

Die dorp sal vanaf 13 Mei afgesper word, met motors wat verbied is. Inwoners is woedend oor die ongerief maar waarskynlik dankbaar dat die toestroming tydelik gestaak sal word.

Nama word skooltaal

Die Nama-taal gaan van volgende jaar af weer in Noord-Kaapse skole ingevoer word. Die Pan-Suid-Afrikaanse Taalraad en Khoisan-gemeenskappe het verlede jaar besluit dat die taal in skole onderrig moet word.

Onderwysers van Namibië is tans in die Noord-Kaap om hul Suid-Afrikaanse eweknieë op te lei. Die Noord-Kaapse Departement van Onderwys gaan die taal by twee skole invoer in Riemvasmaak en Khoboes in die Richtersveld.

Die koördineerder van die program, James Mpanga, sê Nama gaan aan die breër gemeenskap onderrig word.

Dit is een van Suid-Afrika se inheemse tale wat op die rand van uitwissing was, maar spog nou met ‘n woordeboek. Die taal word in Namibië, Botswana en Suid-Afrika gepraat deur nie-Bantoesprekers.

Die boek, wat die korrekte spelling van woorde bevat in die meeste dialekte van die Nama-taal, is by Steinkopf naby Springbok in die Noord-Kaap bekendgestel. Daar word gehoop dat dit sal help om die taal te bewaar, te bevorder en te ontwikkel.

Pan-Suid-Afrikaanse Taalraad (PanSat) Hoof Uitvoerende Beampte, dr Mpho Monareng sê: “Ons gee ‘n nuwe taal aan die wêreld. Dit is nuut in die sin van geletterd in die vorm van skrif.”

Die projek om die verskillende woorde en dialekte van die Nama-taal te begin, het byna drie dekades gelede begin en sal voortgaan, sê prof. Wilfred Haacke, ‘n bydraer tot die woordeboek.

“Waaraan ek werk, is die omvattende databasis vir ‘n ander hersiene uitgawe van die hoofwoordeboek uitgebrei.”

Die nuwe woordeboek is in Afrikaans, wat meer van sy sprekers sal bereik. Dit is ‘n mylpaal vir ‘n taal en kultuur wat reeds op die rand van uitwissing was.

Die bydraers het die woordeboek maklik genoeg gemaak vir kinders om te verstaan. Met Nama in skole, sal dit een van die hulpbronne wees wat hulle kan gebruik.

Woordeboeke sal ook vir ander tale gepubliseer word. Georg Friedrich Wreede was die eerste Europeër wat dié tale begin aanteken het in 1659 toe hy in die Kaap aangekom het.

Bloemfontein se munisipale werkers staak

Die staking deur werknemers van die Mangaung-metro munisipaliteit gaan uitgebrei word nadat ‘n vergadering met die werkgewer Donderdag ‘n dooiepunt bereik het.

Honderde werkers, wat met die SA Munisipale Werkersunie (Samwu) geaffilieer is, het Dinsdag begin staak oor onder meer die betaling van salarisse.

Tydelike werknemers het nog nie betaling ontvang nie en die unie kla dat hulle lede deur uitkontraktering en privatisering negatief geraak word.

Die betogers het Donderdag buitebande gebrand en rommel voor die Bram Fischer-gebou in Bloemfontein gestrooi. ‘n Memorandum met hul griewe is Dinsdag aan die bestuur van die munisipaliteit oorhandig.

Volgens Samwu se provinsiale voorsitter, Congo Matshepe, kon geen ooreenkoms gister tydens ‘n vergadering met die plaaslike arbeidsforum bereik word nie. Hy sê die munisipaliteit het steeds nie op hul griewe gereageer nie.

Gepeupel drom weer in Coligny voor hof saam

Die EFF in Noordwes sal vandag ‘n opmars na die Coligny-polisiekantoor lei om te betoog teen ‘n landdros se besluit om borgtog te gee aan twee wit mans wat daarvan beskuldig word dat hulle ‘n swart tiener vermoor het.

Die twee is reeds deur die media skuldig bevind ten spyte van geen bewyse nie.
 
Matlhomola Mosweu is verlede maand dood. Pieter Doorewaard en Philip Schutte beweer hy het sonneblomme gesteel en is gevang by ‘n plaas waar hulle werk.

Hy is dood toe hy van ‘n bakkie gespring het waarin hulle hom na die polisiekantoor vervoer het. Die ANC het sedertdien aangekondig dat hy die borgtog se besluit sal appelleer.

Betty Diale, voorsitter van die Noordwes-EFF, sê die party se leier, Julius Malema, word nie verwag by die optog nie, aangesien dit ‘n provinsiale optog is.

Die gepeupel wat reeds die dorp geplunder het en wit huise afgebrand het met die verskoning dat die “wit moordenaars” nie borg moet kry nie, sal weer vandag voor die Coligny-polisiestasie betoog.

Die inwoners sê die polisie wou hulle nie bystaan om klagtes van rassisme en aanranding aanhangig te maak nie. Die gemeenskap beskuldig boere van rassisme en swak behandeling. Diefstal en steel is klaarblyklik nie ‘n probleem nie.

Die inwoners gaan ook voor die plaaslike hof betoog en ‘n memorandum oorhandig waarin hulle eis dat die twee boere, wat beskuldig word van die moord op die 16-jarige Matlhomola Mosweu, se borgtog teruggetrek word.

Die gepeupel sal deur die EFF gelei word.

Amerikaanse Islam-deskundige in Ysland vergiftig

‘n Mediese verslag het bevestig dat die vooraanstaande Amerikaanse Islam-deskundige Robert Spencer in Ysland vergiftig is nadat hy ‘n toespraak oor Islam en die toekoms van Europese kultuur gegee het.

By die restaurant waar hy verlede Donderdag na die toespraak geëet het, is hy genader deur ‘n individu wat voorgegee het om ‘n ondersteuner te wees. Spencer het later op die individu se Facebook ontdek dat hy teenoorgestelde menings huldig.

Spencer het gesê dat hy sowat 15 minute later, toe hy terugkom na sy hotelkamer erg siek begin voel het, “Ek het gevoelloosheid in my gesig, hande en voete ervaar. Ek het begin bewe en braak. My hart het gevaarlik vinnig geklop. Ek het die nag in ‘n hospitaal in Reykjavik deurgebring.”

Die dokter het in sy verslag, gedateer 12 Mei, verklaar dat Spencer “positief getoets het vir amfetamien en MDMA”. Reykjavikse joernalis Hjálmar Friðriksson, het aan die media ‘n afskrif van Spencer se mediese verslag wat in Engels geskryf is, versprei.

‘n Oordosis MDMA, wat algemeen bekend staan ​​as “ecstacy”, veroorsaak gewoonlik ‘n toename in hartklop. Spencer het aan die media gesê dat die dokter “probeer het om te onderspeel wat gebeur het,” maar die verslag verklaar duidelik dat hy met ‘n oordosis dwelms vergiftig is.

“Ek kan net vermoed dat die dokter geweet het wie ek was en nie wou hê ek moes die voorval gebruik om die Yslandse linkses sleg te laat lyk nie,” het Spencer aan WND gesê.

Spencer het al seminare oor Islam en die djihad aangebied vir die FBI, die Verenigde State se militêre hoofbevel, die Amerikaanse leërskommissie en die Algemene Personeelskollege, die Amerikaanse weermag se Asimmetriese Oorlogsgroep, die Gesamentlike Terrorisme Taakmag, die Departement van Justisie se Anti-Terrorisme Adviesraad en die Amerikaanse intelligensie gemeenskap.

‘n Jong Yslander het na hom gekom by ‘n restaurant en geweet het wie hy is, sy hand geskud en gesê hy is ‘n groot bewonderaar. Oomblikke later het ‘n ander Yslander na hom toe gekom en sy hand geskud en gesê, “Fok jou”. Spencer het besluit om daarna na die restaurant te verlaat.

“Maar die skade was reeds gedoen,” skryf hy. Die skrywer word gelys as een van die blitsverkoperouteurs van die New York Times.

“Ek was nie en is nie op enige soort medikasie nie, so daar is geen ander verduideliking van hoe hierdie dwelm in my bloedstroom gekom het nie,” het hy gesê. Die polisie ondersoek die voorval.

Ysland is ‘n klein land en Spencer se besoek het ‘n storm van verontwaardiging en demonisering in die Yslandse pers veroorsaak, alles gebaseer op Amerikaanse linkse “talking points”.

“Elke storie oor my besoek het dieselfde elemente gehad: die kennisgewing dat die SPLC [Southern Poverty Law Center] beweer dat ek ‘haatspraak’ pleeg, wat ‘n subjektiewe oordeel is, het hy gesê. Na die gebeurtenis het een artikel selfs ‘n groot foto van Anders Breivik gehad, maar het nooit een ding aangehaal wat Spencer gesê het nie.

Hy sê die “media-demonisering deur linkses wat van mens verskil, is direkte aanmoediging vir geweld. Deur my en ander uit te beeld wat regmatige vrae rakende djihadterreur en Sjariah-onderdrukking vra, as rassisties en Islamofobies, sonder om ons ‘n regverdige kans te gee, is die media in Ysland en elders in die Weste aktief besig om gevaar te skep vir diegene wat dit waag om te verskil”.

Moeilikheid by watersuiweringsaanleg oor te veel Zoeloes

Swart inwoners van Boschkoppies by Olifantsvlei, suid van Johannesburg, het die opgradering van die Olifantsvlei-aanleg vir die behandeling van afvalwater tot ‘n stilstand gebring weens etniese spanning, het RSG berig.

Hulle eis om in diens geneem te word in stede van die Zoeloes wat ingebring is van elders.

Die inwoners beskuldig die bestuur van Johannesburg Water dat hulle honderde mense van KwaZulu-Natal gebring het om op die projek te werk, ondanks beloftes van werk aan die inwoners verlede jaar.

Die opgradering sal na raming sowat 170-miljoen beloop. ‘n Gemeenskapsleier in die gebied, Mpho Mawatsa, sê hulle sal nie toelaat dat die projek voortgaan as plaaslike inwoners nie daarop kan werk nie.

Intussen is dit kalmer in Maruping by Ottoshoop en woonbuurte by Zeerust in Noordwes, ná verskeie gewelddadige diensleweringsonluste hierdie week.

In Maruping het lokasiebewoners geëis dat die regering aandag skenk aan kwessies soos die voorsiening van elektrisiteit aan sewe honderd huise, asook die voltooiing van talle HOP-huise.

Die lokasie se verteenwoordigers het intussen met amptenare van die Mahikeng plaaslike munisipaliteit vergader om hul griewe te lug.

Die speaker van die munisipaliteit, Pontsho Tabane, sê die vergadering het goed afgeloop want hulle is belowe dat die probleme aandag sal kry.