Daar is nou gerugte dat die ANC en sy meelopers wat voor die Zondo-kommissie verskyn het, geheel en al kwytgeskeld gaan word vir die honderde miljarde rande wat by die staat en staatsondernemings gesteel is. Dit is soortgelyk aan ‘n ander boendoehof, die WVK, wat in die negentigerjare die ANC van 200 terreurdade op SA bodem kwytgeskeld het.
Dr. Dan Roodt lewer kommentaar op onderstaande video.
In my jeug het Australië algemeen as “wit Australië” bekend gestaan. Die Australiese federasie is in 1901 gevorm en in 1931 is die land se onafhanklikheid deur Brittanje erken. In 1851 tot 1861 was daar goudkoors in Australië, soos ietwat later in Suid-Afrika. Soos in Suid-Afrika is Chinese mynwerkers en Indiese suikerplantasiewerkers in die 19de eeu in Australië ingevoer. By die blankes was daar teenstand teen veral immigrante uit China en die eilande in die Stille Oseaan, soos die naby geleë Melanesië, waarvandaan Australië se oorspronlike inheemse bevolking gekom het. Hierdie inheemses is tans minder as 3% van die bevolking van sowat 25 miljoen. In 1967 is volle Australiese burgerskap aan hulle toegestaan.
Anders as grootliks monokulturele Australië was Nieu-Seeland, soos Suid-Afrika, ‘n multikulturele Britse kolonie. Nieu-Seeland se Maori’s kom oorspronklik uit Polinesië en is tans byna 15% van die bevolking van sowat 4,9 miljoen. Asiate is bykans 12% van die bevolking (Chinese sowat 100 000 en Indiërs bykans 70 000), met blankes se dalende meerderheid op 73%. In 2013 was daar 54 279 Suid-Afrikaanse inwoners in Nieu-Seeland. Nieu-Seeland skyn (amptelik) minder begaan oor Chinese indringing te wees, onder meer omdat Australië se grondgebied 28,7 keer groter as dié van Nieu-Seeland is en daardie land dus meer potensiële leefruimte aan massas Chinese immigrante kan bied.
Juis vanweë Australië se eertydse bekendheid as ‘n blanke land is dit moeilik om te bepaal watter persentasie van sy huidige bevolking blank is. Die blankes is steeds stewig in die meerderheid maar as persentasie van die bevolking verswak hulle posisie voortdurend. Daar is bykans ‘n miljoen Chinese inwoners met ietwat minder immigrante uit die Indiese subkontinent. Daar is ook sowat ‘n kwartmiljoen Filippyne en ietwat minder Viëtnamese. Teen 2016 het 162 449 Suid-Afrikaners hulle in Australië gevestig. Soos die Britse koningshuis onlangs het Australië sedert 1973 ooreenkomstig die mode doelbewus al hoe meer multikultureel geword.
Toe ek met leeswerk vir hierdie rubriek begin het, het ek die volgende publikasie bestel: Clinton LeFort, White Australian policy (2014, 12p; Amazon Kindle R3,44). Daar is dosyne publikasies van hierdie outeur op Amazon beskikbaar, maar hierdie een is sekerlik die swakste waarde vir geld wat ek by Amazon ervaar het. Anders as wat ek gehoop het, bied die teks geen kernagtige opsomming van die onderwerp nie. Slegs enkele feite word in ‘n swak geformuleerde teks genoem en selfs herhaal. Daar is ook drukfoute.
“In 1901 in order to safeguard a higher standard of living and to maintain a unified nation of British influence a White Australian Policy was enacted” (Kindle 8). “The significant contribution of the White Australian Policy referred to the unity of one people and one nation … At first sight the White Australian Policy could be understood as a racist expression. The commonwealth [federation of Australia] had far more lofty ideas than racism. The White Australian Policy had for its sole purpose to unify the ethnic unity of the entire Australian nation; this was particularly true for the British population influence. White Australian [Policy] meant a share[d] commonality among those of the same ethnic background” (29). “Its aim was to consolidate those elements of national interest that unified British influence, while at the same time ridding itself of elements of national disunity” (45).
“Following the need to allow British and other European countries preference of immigration status over … non-European countries, the Australian Government between the years 1901-1973 developed a White Australian Policy. This preference was later dismantled over several years to allow other Europeans as well as non-Europeans equal status of immigration” (14). Met die Japannese het die Australiese blankes destyds ‘n beter verhouding as met ander Asiate gehad (50). Chinese immigrasie is reeds in 1855 deur wetgewing beperk (57), nadat sowat 25 000 Chinese immigrante in 1854 tot 1857 as goudmynwerkers in Australië aangekom het (62).
Oor hierdie onderwerp verskaf ‘n Wikipedia-artikel, “White Australia policy,” vollediger inligting as LeFort. Dit is veral die blanke arbeiders wat teenstand teen nie-wit immigrante gebied het. Aanvanklik is by voorkeur net Britse immigrante toegelaat omdat kulturele eensoortigheid nagestreef is en daar gepoog is om die nadele van multikulturaliteit, bv etniese wrywing, te vermy. Daarna is ander Europeërs ook as immigrante toegelaat. In 1973 is afgesien van ras as ‘n toelatingskriterium, wat in 1975 opgevolg is deur wetgewing wat rassediskriminasie verbied (‘n stadium wat tot op hede nog nie in Suid-Afrika bereik is nie). Vanaf die 1850’s was die sterkste besware deurgaans teen die Chinese immigrante. Sedert 2009 word meer Chinese as enige ander etniese groep egter as immigrante toegelaat.
In die vorige eeu is vier Statebondslande – Australië, Nieu-Seeland, Kanada en Suid-Afrika – erken as gebiede waar daar ‘n gevestigde Europese bevolking woonagtig is. In 1994 het Suid-Afrika as dié Afrika-bakermat van Westerse beskawing op ‘n verraderlike manier ondergegaan. Ons eertydse vaderland word deesdae glad nie meer as ‘n beduidende blanke enklave gereken nie. Terselfdertyd is oordrewe multikulturaliteit in Kanada nagestreef. In die bevolking van 37 miljoen is daar in Kanada meer as ‘n miljoen Chinese. Meer as 60% van die immigrante is deesdae Asiate, veral Chinese en Indiërs. Ek het voorheen verwys na wat Ricardo Duchesne oor hierdie onderwerp geskryf het (Praag 24.02.2018).
Australië is tradisioneel beskou as ‘n “outpost of the British race.” Dit is heeltemal verstaan- en regverdigbaar dat Australië ingevolge sy Wit Australië-beleid aanvanklik sodanig wou bly. Sy geografiese ligging in die Ooste, ver verwyderd van die oorwegend blanke Weste, het egter die voortsetting van hierdie immigrasiebeleid aan bande gelê. Daar is geswig voor die politieke byderwetsheid van multikulturaliteit. Australië het ‘n diverse en “oop” samelewing geword, met die noodwendige gevolg dat sy tradisionele blanke kulturele identiteit al hoe meer verwater word. Die nabyheid van China, die land met die grootste bevolking ter wêreld (meer as 1,4 biljoen), hou rasioneel (eerder as rassisties) ‘n wesenlike kulturele bedreiging vir blanke Australiërs in. Sake word verder gekompliseer deurdat sowel die in- as uitvoer van hierdie twee lande wedersyds van mekaar afhanklik is; van Austalië se kant in groter mate as van China se kant. Sy geografiese ligging veroorsaak dat Australië ingevolge sy handelsbande ‘n Oosterse land is terwyl hy ingevolge sy kultuur tradisioneel ‘n Westerse land is.
Soos in Brittanje, Wes-Europa en Kanada is daar in Australië (en Nieu-Seeland) deesdae die neiging om die gevare wat nie-wit immigrante vir die blankes se kultuur inhou, te onderskat en selfs te ignoreer; veral in politieke geledere asook in die hoofstroom-inligtingsmedia. Teen hierdie tendens in is die volgende boek van Clive Hamilton, ‘n Australiër (gebore in 1953), gepubliseer: Silent invasion: China’s influence in Australia (Richmond, Victoria: Hardie Grant Books, 2018, 376p; Amazon Kindle $11,49). Allen & Unwin sou aanvanklik die boek gepubliseer het, maar het besluit dit sou beter wees om liewer nie die Chinese regering aanstoot te gee nie (Kindle 109). Hierdie soort sensuur kan ‘n algemene tendens word. “One might expect that Cambridge University Press (CUP) would be one of the fiercest defenders of academic freedom, yet in August 2017 it buckled to pressure from Beijing and blocked 300 online articles from its respected journal China Quarterly, articles red-flagged by the Chinese censors for dealing with issues like the Cultural Revolution and the Tiananmen Square massacre” (3737).
Hamilton is ‘n dosent wat spesialiseer in toegepaste etiek. Hy gaan uit van die standpunt dat geestelike of kulturele welstand (“wellbeing”) belangriker as ekonomiese voorspoed is. “Since the 1980s, we have set economy before everything else and put power in the hands of those who tell us we must sacrifice everything to it, including our sovereignty as a free country” (5129). “There is a … reason for our sensitivity to economic pressure: the enormous influence of free-market thinking whose unspoken assumption is that the economy must come before everything else, including our freedom. China apologists repeatedly downplay or evade the importance of freedom and the threats to it. Or they insist that economic growth is the best way to guarantee freedom, as if money can buy the rule of law rather than corrupt it” (2555). “The perception of our economic dependence gives China immense influence over Australia” (2561).
Die outeur is besorg oor die toenemende houvas wat China op Australiese aangeleenthede kry; dermate dat die land se soewereiniteit al hoe meer bedreig word (169). “We have been allowing it to happen under our noses because we are mesmerised by the belief that only China can guarantee our economic prosperity and because we are afraid to stand up to Beijing’s bullying” (179). “China is the second-ranked economic power in the world (first by some measures)” (136). “Around a third of our exports go to China” (2101). Daar is “the belief (much exaggerated) that only China saved us from the 2008 global recession and has been the main source of our prosperity ever since” (184). “In addition to being our largest tradingpartner, China is ‘our largest source of immigrants, our largest source of overseas students and our largest source of international tourists’” (1384). “Australia ranks second behind the United States as a destination for the massive capital outflow from China” (2123). Maar benewens Chinese eienaarskap van Australiese bates is daar “the substantially larger amount owned by American and Japanese companies” (2118).
Aan die begin van sy voorwoord noem Hamilton dat “a handful of very rich Chinese and Chinese-Australian businessmen had become the largest donors to our major political parties. They had bought a lot of influence” (105). Daar is diegene wat beweer dat die nuwe Chinese dissipelskap vir Australië nie gevaarliker as die tradisioneel oorheersende Amerikaanse invloed is nie. Hamilton dink anders: “There is a world of difference. Australia may have sacrificed some of its independence, mainly in defence policy, to be in an alliance with the United States, although the degree is open to debate. But after decades of ‘American colonialism’ do we really feel that our daily lives or democratic freedoms are constrained by this foreign power?” (120). “The United States hasn’t attempted to erode the rule of law. Nor has it attempted to mobilise a diaspora to oppose Australian policy” (125). Hamilton verwys hier na bv die protesoptogte wat Chinese in Australië hou en die aandrang van die Chinese regering dat Chinese Australiërs lojaal aan China moet wees. China wil Amerikaanse invloed in Australië neutraliseer: “China must wean Australia off Uncle Sam’s tit” (2284). Weens die toegeeflikheid teenoor China in amptelike geledere kan hierteenoor geredeneer word: “No need to wean as this kangaroo will hop to where there’s plenty” (2284).
“The CCP [Chinese Communist Party/Chinese Kommunistiese Party – CKP) adopts a cynical attitude towards international law – use it when convenient, ignore it or denounce it otherwise” (959). “China’s Supreme Court has rejected the principle of independence of the courts from the political system as ‘erroneous western thought’” (985). “China’s legal system is not independent but a tool of the state” (985). In ‘n mate is dit ook waar van Suid-Afrika, soos bv Hermann Giliomee uitgewys het. Die CKP “condemns academic freedom as a ‘polluting’ Western idea” (1832), soortgelyk aan die Suid-Afrikaanse universiteite wat geen poging aanwend om akademiese vryheid te handhaaf nie. Dit is nie net aan anti-Westerse en pro-Afrika-sentiment te wyte nie, maar ook aan kruipsug. “Academic freedom is not only the ‘moral foundation of the modern university’ but is at the very heart of free speech in Australian society” (3737).
In Suid-Afrika word vryheid van uitdrukking egter al hoe meer aan bande gelê en daar is van owerheidsweë dreigemente om dit te vererger. Die ANC sou myns insiens hartstogtelik graag vryheid van denke (veral van Afrikaners) aan bande wou lê, soos in China: “The party’s program of ‘thought management’ sets the political and ideological rules that constrain the relationship, rules that no university in Australia would accept for its own staff and students” (3742). Soos in China word “interventionist academic policing” (3652) deur die ANC-regering sonder gesonde weerstand deur al die plaaslike universiteite toegelaat. Van Australië word gesê: “Our universities ‘have substantially withdrawn their capacity for sustained, genuinely independent analysis of contemporary China or of Chinese history’” (3674). Anders as tydens apartheid, klink daar bitter min kritiek uit die plaaslike universiteite op teen die ANC-regime.
“The rate of immigration from China is too fast to allow assimilation, so that parts of Sydney no longer feel like Australia. Chinese-heritage (and other Asian) students are monopolising places at highly desirable selective schools [and universities]” (189). “There are five times more Chinese students in Australia than in the United States” (4171). “Nearly half of the students had overstayed their visas” (591). Dit is soortgelyk aan wat in Suid-Afrika gebeur. Veral aan die eens Afrikaanse universiteite word voorkeur aan swart studente uit sub-Sahara-Afrika bo blanke studente gegee sodat daardie inrigtings hulle rasprofiel ingevolge transformasie kan “verbeter”; dus sodat die kampusse so vinnig en soveel moontlik verswart kan word. Baie van hierdie buitelandse swartes vestig hulle in Suid-Afrika, onder meer omdat universiteite en ander instansies onder regeringsdruk verkeer om eerder swartes as blankes in diens te neem en te bevorder.
Daar is Chinese Australiërs wat hulleself as Australiërs beskou en eerder Taiwan (“Republic of China” – ROC) ondersteun. “They have watched with dismay and a sense of foreboding as new waves of Chinese have arrived – billionaires with shandy histories and tight links to the party [CCP], media owners creating Beijing mouthpieces, ‘patriotic’ students brainwashed from birth (but still seeking residency), and professionals marshalled into pro-Beijing associations set up by the Chinese embassy. And among many, a pervasive sentiment that ‘their hearts lie in the Chinese motherland’, as the CCP likes to put it” (194). Die CKP gaan uit van die veronderstelling dat “overseas Chinese have the potential to become politicized and mobilized as a highly coordinated ethno-nationalist force with transnational loyalties to influence political, economic, diplomatic, and military outcomes” (1057).
Die Chinese inwoners wat lojaal teenoor Australië is, “are deeply worried about the growing influence of the Chinese Communist Party in the million-strong [“over one million” – 547, 5180) diaspora in this country. They are worried about the coming backlash, when Anglo-Australians wake up to what is happening” (199). “They can see that as each year passes the number and influence of Chinese-Australians loyal to Australia are being swamped by the number and influence of Chinese in Australia loyal to Beijing and who regard the PRC [People’s Republic of China] motherland as their true home” (214). Waarna China streef is “to counter and eliminate dissent and critical voices. But this ‘negative’ goal has a positive counterpart – to use the diaspora to transform Australian society in a way that makes us all sympathetic to China and easy for Beijing to control. Australia will then assist China to become the hegemonic power in Asia and eventually the world” (553). “It’s for this reason that … the CCP now promotes emigration of Chinese nationals” (563). ‘n Ander rede is: “There are more migrants leaving China illegally than legally” (563).
‘n Kernoorweging is dat China ‘n kommunistiese land is; dat die Chinese regering en die CKP identies is. Daardie party “is engaged in a systematic campaign to infiltrate, influence and control the most important institutions in Australia. Its ultimate aim … is to break our alliance with the United States and turn this country into a tribute state” (140). Die CKP het in 2004 in Beijing op hierdie strategie besluit: “Henceforth Australia should be included in China’s ‘overall periphery’” (147) – soortgelyk aan Amerika se Monroe-leer, wat uit 1823 dateer, waarvolgens sowel Noord- as Suid-Amerika die VSA se invloedsfeer is. “Its recent occupation of islands, and the building of military bases on them, brings China’s southernmost border close[r] to [Australia]” (153).
“The first objective of including Australia in its overall periphery … was to secure Australia as a reliable and stable supply base for China’s continued economic growth over the next twenty years. The longer-term goal was to drive a wedge into the America-Australia alliance” (153). Besonderhede word deur die CKP uitgewerk oor hoe “China could most effectively attain … ‘comprehensive influence over Australia economically, politically, culturally, in all ways’ … China would also use economic measures to force Australia to make concessions on a range of matters, including military affairs and human rights” (158). “Australia (along with New Zealand) was seen as the ‘weak link in the western camp’ and has been the site for the Chinese party-state to test its methods of infiltration and subversion … Australia’s openness, relatively small population, large number of Chinese immigrants and commitment to multiculturalism have weakened our capacity to recognise and defend against this threat” (169).
“New Zealand has shown itself to be more responsive to Beijing’s demands than Australia” (941). “China plans to dominate the world, and has been using Australia and New Zealand as a testing ground for its tactics to assert its ascendancy in the West” (2205). “As the CCP sees it, Australia has three advantages as a testing ground for its expansion into the Western world. The first is our geopolitical position, which actually makes us ‘the weak link in the western camp’. The second is our very large community of ethnic Chinese, ‘people who have intimate and diverse links with the PRC, have often been ideologically trained, and a majority of whom have a strong sense of Chinese chauvinism’. And the third is our multicultural policies, which permit Chinese loyal to Beijing to promote ‘Chinese values and customs’ as excuses for advancing the positions of the CCP” (2642). Australië betaal ‘n duur prys vir sy “oopheid”; dus sy versaking van sy eertydse “bunker mentality” (2094) weens sy omarming van multikulturaliteit.
Hamilton toon met talle voorbeelde aan hoe sommige Australiese politici, wat hy by die naam noem, met oorgawe aan die Chinese regering se verwagtinge voldoen (bv 474). Ook hoe aktief die Chinese ambassade-personeel met inmenging in die Australiese politiek is, bv onder die dekmantel van frontorganisasies. “Trade unions number among the organisations in this country targeted for infiltration by the CCP’s agencies” (382). Waaroor Hamilton veral besorg is, is dat ‘n Chinese biljoenêr beheer oor die hawe van Darwin, in die noorde van Australië, verkry het (411). Dit is juis van daar af wat indringing in Australië veral in ‘n oorlogsituasie kan geskied. “A 99-year lease of Darwin Port was sold to a Chinese company with close links to the CCP in 2015. In 2014 China Merchants, a state-controlled conglomerate, paid $1.75 billion to buy the Port of Newcastle, the world’s biggest coal export port and close to the air force base at Williamstown. When the Port of Melbourne was sold to a consortium of investors in 2016, the Chinese state-owned sovereign wealth fund CIC Capital grabbed a twenty per cent share” (2344). “The United States government has learned to be more guarded. It has noticed, for example, Chinese companies attempting to buy land, ports and industrial facilities in close proximity to military installations” (2289).
Die boodskap wat amptelik deur die Chinese regering versprei word, is ‘n hervertolking van hulle geskiedenis – soortgelyk aan die manier waarop die ANC die Suid-Afrikaanse geskiedenis vervals. “It was no longer an internationalist story that united the oppressed of China with the oppressed around the world but a nationalist story that set the Chinese people against the rest of the world” (278). Daar word op die uniekheid (“exceptionalism” – 327) van die Chinese nasionale identiteit en “a strong sense of chosenness” (440) aanspraak gemaak. “No longer victims, they would be victors” (294). “The century of humiliation that ended in 1949 [when the Communists were victorious] was succeeded by a hunderd-year marathon in which China will resume its place at the centre of the world” (411). Dit is nie bloot ‘n voorstelling van China se “regaining its past glory as a great nation” nie (272) maar ‘n aanspraak dat China “the world’s greatest civilisation” is (278), wat as “socialist” (322) – en nie as kommunisties nie – gekarakteriseer word.
Die 21ste eeu toon na bewering “the great rejuvenation of the Chinese nation” (411). Terselfdertyd sal dit glo die “post-American era” wees (422). “China aims to achieve global dominance not by direct military confrontation with the United States but by pursuing economic domination” (451). Oorheersing deur handel en kulturele indringing deur migrasie word “China’s soft power” genoem (671, 722). “To be Chinese is to belong to a race” (761). Die Chinese regering bevorder ‘n “common ethnic consciousness” by alle Chinese (795). Dit is in skrille teenstelling met die identiteitsontkenning wat polities byderwets in die Weste gepredik word: dat alle mense wesenlik eenders is, dat ras bloot ‘n konstruk en eintlik ‘n illusie is, dat kultuurverskille oorbrugbaar is, dat assimilasie en integrasie van almal in die samelewing moontlik is, ens.
Teen hierdie dwaasheid in het Brittanje vir Enoch Powell gehad. In Australië is daar bv Pauline Hanson: “She made her name in the 1990s by warning darkly of Australia being swamped by Asians … ‘The Chinese are the most racist people in the world’” (817). Hanson is teen Asiate, swart Afrikane en Moslems as immigrante, asook teen multikulturalisme (kyk die Wikipedia-artikel oor Hanson). In hierdie konteks is daar die volgende kompliment: “The right is more consistent in its scepticism towards China. The right has always held a knee-jerk hostility to anything that has the word ‘communist’ attached to it” (998). Blankes wat as groep hulleself as meerderwaardig beskou, word polities byderwets veroordeel maar “Chinese historically have seen themselves as superior to other Asian people” (822). Dieselfde kan van die Japannese gesê word. Vandaar die bitterheid waarmee die Chinees-Japannese Oorlog (1937-1945) geveg is. “Accusing China critics of racism and xenophobia is an effective tactic because it builds on white Australia’s deplorable [?] history, including anti-Chinese sentiment going back to the goldfields” (2262).
In China “from the early 1990s every child who began school became the subject of an intense and unrelenting program of patriotic education” (294), wesenlik “anti-Western nationalism” (299). Die CKP word identies met die Chinese nasie verklaar (305, 327), wat herinner aan die ANC wat homself graag as die enigste verteenwoordiger van die plaaslike swartes beskou (het). “Controlling people’s thoughts obviates the need to control their behaviour and the party has striven constantly to implant patriotic thoughts into the minds of the people” (310). “Monuments, memorial halls, historical relics and museums have sprouted, all reinforcing the new narrative” (317), wat ewe-eens aan die nuwe Suid-Afrika herinner. Die Chinese party-staat “values order over freedom, ethics over law, and elite governance over democracy and human rights” (428). “The CCP line [is] that economic progress trumps abuses of human rights” (1003).
“One Belt, One Road (OBOR) – also known as the Belt & Road Initiative (BRI) – is a grand strategic agenda designed to link China as well as Africa and Oceania. Inspired by the ancient Silk Road, and first mentioned by President Xi Jinping in 2013, it now has two routes, one over land and one across the seas. The driving force behind the strategic initiative is the vast sums of cash China has in reserve for investment and foreign aid. One powerful motive is to sustain China’s economic expansion by sending Chinese money, businesses and labour overseas, with a view of diversifying energy supplies, stimulating underperforming home provinses, and cultivating outlets to fill China’s huge industrial overcapacity for steel and other building materials. Yet its ambitions go well beyond economic ones”(2371). “OBOR has found more immediate acceptance in New Zealand [than in Australia], with the National Party government willingly signing up to it” (2489).
“Ports are particularly valued because of China’s dependence on sea trade and for their strategic functions in times of peace and conflict” (2422). “In July 2017, Sri Lanka found it necessary to sell a seventy per cent stake in the [Hambantota] port to China in a bid to recover from the heavy burden of repaying a Chinese loan obtained to build the facility. The creation of crippling indebtedness is a powerful Chinese tool under OBOR. Other nations, particularly those with a history of conflict with China, like Vietnam and India, are far more sceptical, seeing the New Silk Road as a formidable means for China to advance its stategic as well as its economic dominance. An Indian scholar has argued that China is using OBOR as ‘the silk glove for China’s iron fist’. China already dominates some small and poor nations in Southeast Asia (such as Cambodia and Myanmar) and Africa (Namibia, Angola). Its growing influence in Latin America prompted the head of Mexico’s trade agency to say, ‘We do not want to be China’s next Africa’” (2410). “It would be naïve to try to separate the flow of OBOR investment funds to countries like Malaysia and Indonesia from China’s commitment to controlling the South China Sea” (2422). Hou in hierdie konteks ook in gedagte daar is “the Chinese maritime militia, a vast reserve army of military-trained civilians working in the fishing industry and ports” (2432). “It would be only a matter of time before China sent its armed forces abroad to protect Chinese owned facilities and Chinese citizens” (2444).
Oor Chinese imperialisme skryf Hamilton: “I felt fearful, afraid for Australia’s future being stolen from us by an overwhelmingly powerful force” (1086). “While a number of countries (such as Brazil and Argentina) have taken measures to stop Chinese firms buying up their arable land, Australia’s free trade agreement with China is removing barriers and global banks are lining up to facilitate the buy-up” (2134). Daar is ‘n groot wanbalans: “Australia’s import barriers are virtually non-existent while China’s remain formidable” (2609). ‘n Soortgelyke wanbalans kom by immigrasie voor: “China has very restrictive immigration policies” (4352) – soos ook Japan. Van Westerse lande soos Australië, daarenteen, word egter verwag dat hulle hulle vir ongebreidelde immigrasie moet oopstel.
“Real estate has generated more anxiety than any other China-related issue” (4415). “In 2016 overseas buyers, eighty per cent of them Chinese, snapped up twenty-five per cent of all new housing in New South Wales, and sixteen per cent in Victoria. The percentages would be higher for Sydney and Melbourne” (4432). ‘n Koerantberig verwys na “Chinese developers ‘roaring back into Melbourne’ in the second half of 2016, with three-quarters of available development sites sold to mainland Chinese investors” (4454).”Cities around the world, led by Hong Kong and Vancouver, have taken measures to severely limit real estate investment from the Chinese mainland” (4437).
Hamilton stel maatreëls teen Australië se buitensporige afhanklikheid van China voor, bv Australië “[should] embark on sustained efforts to diversify our economy so that we become less reliant on China … we should build a more balanced alliance with the United States by pursuing an Alliance of Asian Democracies, bringing together the democratic states of India, Japan, South Korea, Indonesia, New Zealand and Australia” (5155).
China is nie net besig met die “bullying of its neighbours” nie (1003) maar ook met extending its new form of imperialism in places like Africa” (1008). Naas handel, gaan dit vir China sekerlik ook om “non-commercial goals” (2156). “China is a dictatorship that controls much of the economy and uses this control to pursue political influence and regional strategic dominance” (2622) met wêreldoorheersing as sy uiteindelike doel. Kulturele indringing word met onder meer “Confucius Institutes” vermag (935). “Confucius Institutes are ‘an important part of China’s overseas propaganda set-up’” (4029). “Today there are over 500 Confucius Institutes around the world. Publicly, their tasks are to teach Chinese language, promote Chinese culture and encourage advanced China studies” (4035). Die geld vir hierdie institute “is actually provided by the CCP’s External Propaganda Department and is ‘laundered’ through the Ministry of Education” (4040).
“China must make the requirements of the socialist core values system permeate every aspect of cultural undertakings” (4104). “In the United States, the conservative National Association of Scholars (NAS) called for them [Confucius Institutes] all to be closed down. It was echoing the conclusions of the American Assosiation of Professors, which in 2014 characterised the institutes as ‘an arm of the Chinese state’, denouncing them as an arrangement that ‘sacrificed the integrity of the university’” (4064). “Several universities have closed their institutes in response to these concerns, including the University of Chicago, Pennsylvania State University and a number in Canada” (4080). Dit is amper onnodig om by the voeg dat die Universiteit Stellenbosch, wat deesdae ‘n toevlugsoord vir bykans enige euwel (insluitende kommunisme) is, ‘n Konfusiaanse Instituut huisves.
Suid-Afrika is kwesbaar vir Chinese indringing, onder meer weens die ANC-regering se onkundigheid, gebrekkige toewyding en misdadige neigings, soos korrupsie. Die ANC-regering is nie bedag op die Geel Gevaar (“Yellow Peril” – 4804) nie, net so min as wat hy hom steur aan die wesenlike gevare wat die Swart Gevaar en die Rooi Gevaar vir die land inhou. ‘n Enkele familie, die Indiese Guptas, het plaaslik in ‘n merkwaardige mate met staatskaping geslaag. Die CKP kan sekerlik baie erger en meer as die Guptas in Suid-Afrika vermag. Die ANC-regering het (anders as Botswana – 2689) bv reeds geswig deur op Chinese aandrang nie die Dalai Lama in die land toe te laat nie (2684). Naas Botswana is daar ook ‘n mate van weerstand teen Chinese invloed in Zambië: In 2007 “the opposition leader in Zambia, Michael Sata, was expressing it bluntly: ‘We want the Chinese to leave and the old colonial rulers to return … At least Western capitalism has a human face; the Chinese are only out to exploit us’”(2717).
Waar sal Afrikaners tuis voel? In Afrika wat reeds deur sosialistiese swart Afrikane oorweldig is of in Australië wat al hoe meer deur Chinese ingeneem word? ‘n Moontlike antwoord is: Ware tuiskoms vereis dat Afrikaners ‘n eie tuisland moet hê, ‘n heenkome vry van brutaliteit, maak nie saak op watter kontinent nie (met die moontlike uitsondering van Antarktika).
Die Gupta-familie het ooreengekom om hul aandele in die New Age-koerant en die ANN7-televisiekanaal aan Lodidox vir R450m te verkoop. Dié maatskappy behoort aan Mzwanele Jimmy Manyi.
In ‘n persverklaring het Oakbay-beleggings gesê: “Die verkoping sal ook die aandeelhouer die tyd gun om daarop te fokus om sy naam skoon te maak teenoor ongegronde media-aantygings.”
Die transaksie word soos volg saamgestel: Oakbay se belang in Infinity Media, waaraan ANN7 behoort, word verkoop vir R300-miljoen. Die maatstkappy se tweederdebelang in TNA Media, uitgewer van The New Age, word vir R150-miljoen verkoop.
Die ooreenkoms sal na verwagting binne die volgende twee weke voltrek word, onderworpe aan owerheidsgoedkeuring.
“Die transaksie is deel van Oakbay se verbintenis tot die behoud van werksgeleenthede en om sekerheid aan die 7 500 hardwerkende werknemers dwarsdeur die groep te verskaf, asook om die inherente waarde van die ondernemings waarvoor hulle werk te beskerm,” lui Oakbay se verklaring.
Op sy beurt het Jimmy Manyi gesê: “Ek is verheug dat ek ‘n ooreenkoms met Oakbay bereik het en sien daarna uit om die transaksie af te handel.
“Dit gaan om twee sterk ondernemings wat oor baie potensiaal beskik en, onder die regte eksterne omstandighede, toenemend belangrik en ‘n tersaaklike deel van die Suid-Afrikaanse medialandskap kan word.
“Ek is besonder beïndruk met die aandeelhouers van Oakbay wat daartoe ingestem het om verkopersfinansiering op aanvaarbare terme te doen as deel van hul verbintenis tot transformasie en om die transaksie te bespoedig.”
Ronica Ragavan, die waarnemende uitvoerende hoof van Oakbay het verklaar: “Ons is verheug om ‘n ooreenkoms met Lodidox en die bestuurspan te bereik; die verkoop van ons aandeelhouding sal die toekoms van die ondernemings verseker en help om werksgeleenthede te beskerm. Beide ondernemings is wesentlik gesond en goed geposisioneer vir groei in hul onderskeie marksegmente. Ons wens hulle alle sukses toe vir die toekoms.”
Kritici van die transaksie meen egter dat die beweegrede dalk mag wees dat die Gupta-familie sodoende die bankrekening van Lodidox mag gebruik om die boikot van Suid-Afrika se groot banke teenoor Oakbay te omseil.
Inligting oor die verslae wat na verwagting vandag deur die Openbare Beskermer (OB), Busisiwe Mkhwebane, bekend gemaak gaan word, is klaarblyklik nie volledig nie.
Haar woordvoerder, Cleopatra Mosene, het by navraag bevestig dat verskeie verslae vandag deur die kantoor vrygestel gaan word, maar wou nie verdere inligting bekend maak nie.
Die OB het gedurende haar besoek aan die Noord-Kaap verlede maand aangedui dat verskeie ondersoeke in die Vrystaat reeds afgehandel is en dat van die verslae nog vandeesmaand vrygestel kan word.
Mkhwebane het onder meer die omstrede multimiljoenrandse Vrede-suiwelprojek asook die Vrystaatse webtuiste-skandaal in die provinsie ondersoek. Van die verslae sou reeds in April bekend gemaak word, maar uitstel is glo gevra.
Intussen het die opposisie ‘n beroep op Mkhwebane gedoen om vandag die geleentheid te gebruik om verskeie verslae wat die betrokkenheid van die Gupta-familie insluit, ook openbaar te maak.
Daar is niks buitengewoon oor die toekenning van naturalisasie-sertifikate aan die Gupta-familie nie, sê die minister daarmee belas.
Die voormalige minister van binnelandse sake, Malusi Gigaba het Dinsdag ‘n verklaring uitgereik waarin bevestig word dat dokumente wat op sosiale media versprei is met betrekking tot hierdie besluit eintlik werklik is.
Gigaba se woordvoerder, Mayihlome Tshwete, het aan OFM News gesê die minister het die aansoek wettiglik goedgekeur ingevolge die Suid-Afrikaanse Burgerskapswet Amendement van 2010 in die Grondwet.
Tshwete het gesê die minister het die Gupta-familie se burgerskap aansoek goedgekeur nadat dit saam met ander aanbevelings van individue van ander dele van die wêreld na hom gebring is.
“Soos die meeste van die aanbevelings wat van die departement na die minister kom, het hy hulle goedgekeur,” het hy gesê.
“Die individue waaroor ons praat, was sedert 2008 selfs permanente inwoners. Ongelukkig is dit vir binnelandse sake, of hulle van sekere mense hou of nie en of sekere mense onaantasbaar geag word of nie, hulle het ‘n diens om aan elke individu of familie te lewer wat die dienste van Binnelandse Sake versoek.”
Hy het gesê daar was niks buitengewoon oor hierdie spesifieke geval nie en die feit dat dit in departementele dokumentasie geskryf is, bevestig dat die wet tot op die letter gevolg is.
Gigaba het in die verklaring gesê mediaberigte oor die saak was onregverdig en van sensasionele aard.
Hy het gevra dat die Departement van Binnelandse Sake chronologiese besonderhede verskaf van hoe al die aansoeke deur die Gupta-familie hanteer is sedert die familie die departement genader het.
David Hlabane, woordvoerder van die departement van Binnelandse Sake, het gesê hul departement het Gigaba se reaksie opgemerk. Hulle sal die feite verifieer en betyds ‘n ingeligte verklaring uitreik.
Die uitvoerende hoof van Eskom, Brian Molefe, se terugkeer na sy ou werk, het in die gewone mediasirkus ontaard wat graag berig oor kleptokratiese kaderkaskenades en wit soustreinryers se byna histeriese vermanings.
Dit wil voorkom asof die kaders nie graag wil gehoor gee aan hoe hul liberale meesters dink hul behoort op te tree nie en nou ‘n enorme verleentheid raak vir diegene wat ons hemel op aarde belowe het vir die toekoms van Suid-Afrika.
Dit laat die meeste mense wat gewaarsku het teen ‘n meerderheid swart regering natuurlik koud, maar die media hou aan om hul mislukkings aan algar op te dring.
Molefe sal na verwagting na sy vorige pos by die kragverskaffer terugkeer. Sy terugkeer het tot woede gelei, met sommige politieke partye wat dreig om die howe te nader om in te gryp.
Molefe het vir vier maande in die parlement gedien as LP nadat hy in November by Eskom bedank het.
Die regering kon nie die Molefekwessie beter hanteer het om weer die gewone verontwaardiging uit te lok nie.
Die politieke party COPE, het intussen Molefe gewaarsku dat hy nie sy pos as uitvoerende hoof van Eskom weer moet opneem nie, tensy hy “verneder” wil word.
Die party sê hy gaan voort met sy planne om alle ingange na Megawatt Park te versper om te verseker dat Molefe nie toegang tot die kragverskaffer se hoofkantoor kry nie.
Die Eskom-raad het Vrydag aangekondig dat Molefe na sy ou pos as uitvoerende hoof van Eskom sal terugkeer.
Hy het verlede jaar bedank nadat die Openbare Beskermer se verslag oor Staatskaping hom uitgewys het weens sy verbintenis met die omstrede Guptafamilie oor tenders.
Die president van die Reserwebank, Lesetja Kganyago sê die bank vind dit moeilik om politieke risiko in die land te voorspel, maar het gewaarsku dat die nasionalisering van die Reserwebank baie ernstige gevolge vir die land sal hê.
Sy opmerking kom nadat die minister van minerale bronne Mosebenzi Zwane voorgestel het dat die gesag van die Reserwebank om banklisensies uit te reik onttrek word en dat dit die verantwoordelikheid van die minister van Finansies word.
Kganyago wou hom nie uitlaat oor die huidige politieke druk nie, maar het benadruk dat die Reserwebank sy werk onafhanklik en sonder vrees of vooroordeel doen.
Tydens ‘n besoek aan die SABC het hy gesê die land se kredietgradering word bepaal deur die struktuur van die politieke instansies in die land en gesê graderingsagentskappe word gelei deur faktore soos die regering se vermoë om geld te bekom en skuld te betaal.
Vroeër die week het die ANC se adjunksekretaris-generaal Jesse Duarte (foto) gesê die Reserwebank het versuim om die waarde van die Rand te beskerm omdat die bank in privaatbesit is.
Duarte het ‘n dwarsklap na die Bank gemik, en gesê die ANC het gevra vir ‘n verduideliking van waarom die rand “so senuweeagtig is”.
“Ons Reserwebank moet ons rand beskerm, maar die Reserwebank is in private besit, en daarom het ons ‘n probleem,” het Duarte gesê.
Duarte het ook verwys na die nuwe wysigings aan die Wet op die Finansiële Intelligensiesentrum wat verpligtinge op banke plaas om “polities invloedryke mense” te ondersoek.
Duarte het gesê dat indien ‘n enkele familie, soos die Guptas uitgedryf kan word, kan ander suksesvolle swart maatskappye volg. “Beteken dit dat ‘n swart maatskappy wat nie ‘n wit vennoot het nie en nie ‘n front is nie, staan nie ‘n kans nie?” sy het gevra.
Dit is weens hierdie verpligtinge wat die vier groot banke bankdienste aan die Guptas onttrek het.
Denel het Donderdag bewerings ontken dat die maatskappy deur die Gupta-familie oorgeneem is om ‘n R1-miljard kontrak aan VR Laser ipv LMT Holdings te gee.
LMT Holdings het die transaksie as ongeoorloof bestempel en hulle tot die hooggeregshof gewend.
“Denel wil reageer op die negatiewe verslaggewing wat tans deur sekere publikasies versprei word,” het Vuyelwa Qinga, Denel se kommunikasiebeampte in ‘n verklaring gesê.
“Denel wil kategories ontken dat dit deur die Gupta-familie oorgeneem is.”
Vroeër op Donderdag is berig dat ‘n Suid-Afrikaanse militêre kontrakteur Denel voor die Pretoriase hooggeregshof gedaag het.
Die aandeelhouers van LMT Holdings het ‘n dringende aansoek gebring na die toekenning vir die Hoefysterprogram aan VR Laser.
LMT Holdings is ‘n plaaslike ingenieurswese- en produksie-maatskappy waarvan 51 persent aan Denel behoort.
Die kontrakte vir die Hoefyster-projek, met sy verwagte inkomste sou vir tien jaar sowat R100 miljoen per jaar genereer.
Die transaksie is bekragtig deur die Tesourie sowel as die Minister van Openbare Ondernemings in 2012.
In hofstukke word nou aangevoer dat die besluit om die kontrak aan VR Laser te gee, gegrond is op ‘n politieke motief en inmenging om te verseker dat die Gupta-familie en president Jacob Zuma se seun Duduzane daarby baat.
Qinga al het dit ontken en gesê die toekenning van die kontrak aan LMT sou ‘n sekere politikus bevoordeel en LMT steek dit weg.
Die president van die Reserwebank, Lesetja Kganyago, sê die bank het nie die besluit van die handelsbanke om die maatskappy Oakbay Investments se bankrekenings te sluit beïnvloed nie.
Hy het dié opmerking gemaak tydens die aangekondiging dat die repokoers onveranderd op sewe persent sal bly, het RSG berig.
Die president van die Reserwebank het die aankondiging by ‘n vergadering van die Monetêre Beleidskomitee van die bank in Pretoria gedoen.
Dit beteken dat die prima uitleenkoers op 10,5% persent bly.
Die aankondiging is wyd verwag na Statistiek Suid-Afrika se aankondiging dat die inflasiesyfers beter is as wat verwag is.
Die Verbruikersprysindeks het in April op ‘n jaar tot jaar grondslag tot 6,2% verlangsaam.
Kganyago sê hy is bekommerd oor die verwagte styging in voedsel-en brandstofpryse in die komende maande.
Die land se vier grootste banke het hulle verhoudinge met Oakbay verbreek na bewerings dat sy eienaars, die Guptafamilie, ongeoorloofde politieke invloed by president Jacob Zuma het.
Zuma en die Guptas het sedertdien die bewerings ontken.
Kganyago sê Oakbay se enigste opsie is om hof toe te gaan.
Van die godsdiensleiers van verskillende gelowe het hulle by president Jacob Zuma geskaar.
Lede van die Nasionale Intergeloofsraad van Suid-Afrika wat onder meer Christene, Moslems, Hindoes, Rastafariërs en die Afrika Onafhanklike Kerke insluit, het die President se verskoning ná die uitspraak van die Konstitusionele Hof aanvaar.
Verlede week het van die godsdiensleiers onder die Nasionale Godsdiensleiersraad gesê die President het die morele gesag verloor om die land te lei en behoort te bedank.
Daniel Matebisi van die Intergeloofsraad sê die priesters het nie met alle priesters in die land oorleg gepleeg nie.
Die vakbond COSATU het intussen die ouditeure, KPMG en drie van die land se vier grootste banke van goedkoop politiekery beskuldig.
Dié kritiek kom nadat hulle onverwags bande met sake-ondernemings wat bande het met die Guptafamilie, verbreek en hulle bankrekenings gesluit het.
COSATU sê die besluit deur ABSA, FNB, NEDBANK, SASFIN en KPMG om op te hou om sake met die Guptas te doen, sal nie net die familie benadeel nie maar ook die seweduisend mense wat vir hulle werk.
Volgens ‘n berig in Rapport, wat op sy beurt uit City Press vertaal is, het die Gupta-familie Suid-Afrika “vir goed verlaat” ná ‘n week waarin die vier groot banke geweier het om langer die skatryk Indiërs se transaksies te hanteer. Selfs die Gupta-kinders is by hul privaat Engelse skole bespot weens hul ouers se betrokkenheid by Jacob Zuma en die ANC se korrupte transaksies. Die Guptas gaan hulle nou in ‘n rykmansbuurt in Doebaai in die Verenigde Arabiese Emirate vestig.
Rapport, die Afrikaanse weergawe van City Press onder redaksie van die antiblanke redaktrise Ferial Haffajee, gebruik ‘n anglisisme om die Guptas as ‘n “toksiese familie” te tipeer:
Die toksiese Gupta-familie, wat hulle geposisioneer het as pres. Jacob Zuma se boesemvriende, maar hom eendag nog sy pos kan kos, het die land Donderdagnag aan boord van hul private straler verlaat, want hulle kon die hoon van korrupsiesat Suid-Afrikaners en die openlike vyandigheid van sakelui hier net nie meer verdra nie.
Selfs hul kinders is op skool gespot.
Ajay Gupta en sy broer Atul sluit hulle daarom nou in Dubai aan by die derde boet, Tony (Rajesh), wat maande gelede al nes geskop het in Emirates Hills, waar die goedkoopste huis R82 miljoen kos en die duurste villa meer as R700 miljoen.
Na verwagting sal die Guptas egter steeds hul plaaslike sakebelange behou en groot geld uit hul spesiale verhouding met Zuma en sy seun Duduzane maak. Dit is daarom nog lank nie die einde van die Guptas se greep op Suid-Afrika nie. Hul plaaslik genoteerde maatskappy, Oakbay Investments, beskik oor 4000 werknemers. Dié getal sal verdubbel sodra die huidige oorname van Tetega, waarin Duduzane Zuma ‘n aansienlike aandeel hou, voltooi word. Tetega beheer die reuse- Optimum-steenkoolmyn wat hoogs waarskynlik steenkool aan Eskom sal verkoop.
Optimum het voorheen aan die Suid-Afrikaans-gebore Joodse miljardêr, Ivan Glasenberg van Glencore behoort. Hy het egter intussen die myn onder administrasie laat plaas omdat die tariewe wat Eskom hom aanbied, geen ruimte vir wins laat nie. Vermoedelik sal die myn onder bestuur van die Guptas en Zuma jr wel goeie pryse van Eskom ontvang.
Die Guptas se vertrek vanaf Lanseria in die noorde van Johannesburg het laat Donderdagaand onder groot geheimhouding geskied. Die vliegtuig se transpondeerders was glo so gestel dat sy registrasienommer nie op radar sigbaar sou wees nie.
Absa Bank het by die beleggingsbank Sasfin en die ouditeursfirma KPMG aangesluit deur sake met die Gupta-familie se Oakbay Resources and Energy te beëindig.
Die familie word ondersoek vir vermeende staatskaping.
Trevor Hoole, KPMG se uitvoerende hoof vir Suider-Afrika, het aan Fin24 gesê die politieke belangstelling in die Gupta-familie, asook vrae van aandeelhouers, het tot die besluit bygedra.
Hy sê die risiko verbonde aan die assosiasie is te groot. Hoole het in ‘n e-pos aan alle plaaslike personeel gesê hy het besluit om nie verder vir Oakbay te oudit nie.
Die Guptas se bande met President Jacob Zuma is tans onder die soeklig. Zuma se seun Duduzane is ‘n direksielid van minstens ses Gupta-maatskappye.
Oakbay het egter aan Fin24 gesê die “moeilike” besluit was nie om ouditredes nie.
Oakbay, wat mynbates besit, se waarde word op bykans tien miljard rand geraam.
‘n Woordvoerder van Sasfin sê die besluit om bande met die Guptas te verbreek is al verlede maand geneem en betrekkinge sal in Junie ten einde loop.
Absa het ook bevestig dat Oakbay nie meer ‘n kliënt is nie, maar die woordvoerder wou nie verder uitbrei nie.
Intussen is berig dat die Gupta-broers ‘n duur Hindoetempel ten bedrae van meer as R200 miljoen in hul tuisdorp, Saharanpur, in die noorde van Indië oprig.
Die oudste Gupta-broer, Ajay, word glo deur inwoners van die streek beskryf as ’n “lewende god”.
Rapport het vasgestel dat die Guptas die Oppenheimer-familie se superluukse geriewe by die O.R. Tambo-lughawe gebruik.
Die Guptas se twee sakestralers, ’n Sovereign en ’n Global Express 6000, gebruik Fireblade Aviation, ’n Oppenheimer-maatskappy, se geriewe.
Dié maatskappy, wat dienste aan superrykes verskaf, het sy eie terminus, doeanegeriewe, spa en slaapgeriewe.
Die Guptas het onlangs in twee volbladadvertensies in The New Age, die Suid-Afrikaanse koerant wat aan hulle behoort, ten sterkste ontken dat hul Suid-Afrikaanse winste die landsgrense verlaat.
[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]
Volg Manfred op Facebook.
Die eentonige verslaggewing oor die nimmereindigende kruisondervraging van advokaat Barry Roux in die Oscar Pistorius-verhoor gaan vir ‘n dag of twee vervang word met ‘n reaksie op die Nkandla-verslag deur die Openbare Beskermer, adv Thuli Madonsela.
Dié reaksie gaan voorspelbaar wees: Verontwaardiging oor die skokkende vermorsing van miljoene van ons, die belastingbetalers, se geld. Meeste koerante gaan aandring dat president Zuma moet bedank. Die DA het reeds te kenne gegee dat hy gaan aandring daarop dat die parlement die president moet ontslaan. Daar sal ook diegene wees wat toenemend begin dink dat, om belasting te betaal, die ekwivalent is daarvan om vir ‘n longkankerlyer nog sigarette te koop, en dat belastingontduiking eintlik ‘n morele plig is, as jy korrupsie wil stuit. Sonder belastingbetalers se geld kan daar immers geen Nkandla of ander korrupsie wees nie.
Selfs die mees liggewig-Naarperskader, wat ‘n redakteurspos beklee by een van hulle krimpende publikasies, sal egter sekerlik besef dat dit allermins is wat gaan gebeur. Ná die verkiesing van 7 Mei sal Zuma steeds die president wees. Geen kabinetsminister sal afgedank word nie. Daar sal miskien ‘n paar amptenare op ‘n laer vlak wees wat in die moeilikheid sal kom; verkieslik ‘n paar wittes soos wat met die Gupta-landing op LMB Waterkloof gebeur het.
Daar is weliswaar ‘n paar vrae wat agv politieke korrektheid en kruiperigheid nié in die pers gevra gaan word nie. En van hierdie vrae is: Wat is die doel van ‘n amp soos die Openbare Beskermer s’n? Goed, sy het aanbevelings gemaak, maar dit is vir alle praktiese doeleindes onafdwingbaar, as gevolg van die ANC se oorweldigende meerderheid.
‘n Tweede vraagstuk, wat geen NSA-lofsinger of kruiperkaner sal durf vra nie, is wat van Pienk Frikkie se sogenaamde wigte en teenwigte geword het. Waar is jou teenwig wat my, die belastingbetaler, beskerm teen die blatante plundery van my belastingbydraes, meneer De Klerk? Wie gaan aan die pen ry daarvoor? Hoe gemaak as die politici bloot net die regbank en die Openbare Beskermer ignoreer, soos Zuma al vir jare maak?
Dit is veral die laaste vraag wat geen NSA-lofsanger sal durf opper nie, maar die antwoord op daardie vraag is eintlik die grondoorsaak van Nkandla, asook die res van die miljarde wat volgens die ouditeur-generaal geplunder word. Politici in Afrika beskou hulself as bo die wet verhewe; hulle bou vir hul kinders amfiteaters en swembaddens met belastinggeld, omdat hulle weet hulle kan daarmee wegkom.
Nkandla is dus nie net Zuma en sy binnekring se skuld nie. Die skuld vir Nkandla lê voor die deur van die sowat 12 miljoen kiesers wat in 2009 vir die ANC gestem het. Ek moet bieg dat ek nie eens die psige van hierdie kiesers probeer verstaan nie. Laat ek dus nie spekuleer of hulle a) nie die verstandelike kapasiteit het om tussen reg en verkeerd te onderskei nie, of b) die plunder van belastinggeld nie in hulle kultuur as verkeerd beskou nie. Die punt is dat Nkandla gebou is omdat die ANC weet dat hierdie einste stemvee weer vir hom gaan stem.
Anders as wat Pienk Frikkie hom probeer verbeel, staan die enigste effektiewe wig en teenwig vir ‘n politikus bekend as vrees. Vrees dat hy by die stembus verslaan sal word. Toe Richard Nixon betrap is agv Watergate, het die Republikeine besef dat Nixon sou moes bedank, want anders sou die Republikeine vir ‘n lang tyd onverkiesbaar gewees het. Hulle het ook inderdaad die verkiesing in 1976 agv Nixon verloor. Hierdie vrees ontbreek by die ANC. Elke kabinetsminister kan vir homself nóg ‘n Nkandla bou (en met R250 miljoen sal ek terloops darem waaragtig ‘n meer skouspelagtige woning as die lelike rondawels by Nkandla vir myself gebou het), en daardie twaalf miljoen stemvee sal steeds vir die ANC stem.
Eintlik kan ons, diegene wat belasting betaal, en wat besteel word, nie eens regtig die vinger wys na die onverklaarbare optrede van die ANC se stemvee nie. Dit is eintlik ons eie skuld. Daar was oordadige getuienis van noord van ons grense oor wat in sogenaamde Afrika-demokrasieë ná Oehoeroe gebeur. Nietemin het ‘n meerderheid van blanke kiesers in 1992 ons ore uitgeleen aan die pers se propaganda en die Nasionale Party se leuens, en ja gestem. Vandag nog is daar ‘n meerderheid blanke kiesers wat liggelowig genoeg is om te glo dat hetsy die toenemend-swart DA, hetsy ‘n MDC in Zimbabwe, ‘n beter regering as die ANC of Zanu-PF sou wees. Daar is steeds diegene wat nie dekades se lesse oor sogenaamde demokrasie in Afrika, ter harte geneem het nie.
As jy iemand wil verkwalik vir Nkandla, meneer die meerderheid blankes, is daardie gesig in jou spieël ‘n goeie beginpunt.
Die Guptas se TV-nuuskanaal ANN7 se erkenning dat vier van sy werknemers ‘vakansie’ gelys het as rede vir hul teenwoordigheid in Suid-Afrika, is nog ‘n bewys van die vrye hand wat die ANC-regering oënskynlik aan die Guptas gee om die septer te swaai met hul bedrywighede in die land.
Adv. Anton Alberts, die Vryheidsfront Plus se parlementêre woordvoerder oor kommunikasie, sê die VF Plus veroordeel die aangeleentheid ‘ten sterkste’ en dat dit herinner aan die Waterkloof- en Sun City-debakel.
“Ons wil weet waarom die Guptas nie Suid-Afrikaners in diens neem nie? Veral wit en bruin mense word deur die regering verwerp waar dit by gelyke werksgeleenthede kom.
“Nou doen die Guptas se maatskappy dieselfde deur Suid-Afrikaners van minderheidsgroepe werk te ontsê en eerder mense van die buiteland in diens te neem terwyl die land se immigrasie- en arbeidswette in die proses geminag word.
“Hierdie vier werknemers is moontlik net die punt van die ysberg, en die VF Plus dring daarop aan dat die Guptas se bedrywighede rakende die wettigheid van al hul personeel in Suid-Afrika deeglik ondersoek word,” sê adv. Alberts.
Volgens adv. Alberts is dit wyd gepubliseer dat die Guptas met hul besoek aan Sun City nie van swart personeel gebruik wou maak nie en daarop aangedring het om deur wittes bedien te word.
“Waar hulle egter self die geleentheid het om wittes of bruines in diens te neem, is dié mense blykbaar skielik nie goed genoeg nie.
“Dit sal baie interessant wees om ‘n ontleding te sien van die Guptas se personeel-samestelling in Suid-Afrika,” sê adv. Alberts.
