Etiket: Dan Roodt

Erfenis, watter erfenis?

Vir vele mense is vandag ‘n gewone werksdag, maar selfs die naam daarvan, “Erfenisdag” laat ‘n wrang smaak in die mond. Want daar is geen bewind in die geskiedenis wat soveel gedoen het om erfenis te vernietig as juis die ANC nie.

So pas het Jacob Zuma in New York voor die Algemene Vergadering van die VN weer die gewone gemeenplase oor “apartheid” kwytgeraak. Tydens sogenaamde “apartheid”, wat as ‘n “misdaad teen die mensdom” deur die einste Algemene Vergadering verklaar is, het net meer as 900 mense oor ‘n tydperk van meer as veertig jaar in politieke geweldpleging omgekom.

Hierteenoor sterf daar ongeveer 50 000 mense jaarliks aan geweldsmisdaad sedert 1994. Oor die afgelope vyftien jaar het daar dus 15 x 50 000 = 750 000 mense omgekom, genoeg om ‘n volksmoord genoem te word. Hoeveel van hulle blankes en Afrikaners was, weet ons nog nie, maar waarskynlik was ‘n relatief hoë persentasie van daardie slagoffers wel Afrikaners.

Wat die benaming volksmoord nog verder van toepassing maak, is juis die vernietiging van ons erfenis onder die ANC. Afrikaanse skole, universiteite, museums, plekname, geskiedenis, monumente, boeke en argiefmateriaal is oorgeneem, herbenoem, vernietig, verkoop en dies meer.

Die pseudo-erfenis wat deur die staat bevorder word, lyk op die swart snuisterye wat in toeristewinkels verkoop word. Die argaïese Afrikakultuur met sy stamdanse, voorvaderaanbidding en meesal ongekunstelde handwerk van krale, gras en klei word aan ons as “nasionale erfenis” voorgehou. Ook die geskiedenis van die ANC, ‘n deels terroristiese, deels swart-nasionalistiese en Nguni-beweging, is veronderstel om voortaan die nasionale geskiedenis van Suid-Afrika te verteenwoordig.

Voeg hierby die lukraak verwestering en veramerikaansing wat in Suid-Afrika aan die gang is, en ons tref ‘n amalgaam van tradisies aan wat niemand se “erfenis” kan wees nie, maar bloot ‘n sameflansing van die ergste uit én die verlede én die hede. Alles wat lelik en sleg is, is blykbaar deesdae “erfenis”.

Afrikaners, soos Jode, Moslems en die vele immigrante en buitelandse werkers in Suid-Afrika, behoort eerder hul eie nasionale dae soos Republiekdag, Krugerdag, Van Riebeeckdag en ander te vier as die onsinnige feesdae wat die ANC vir ons gebring het.

медицинская справка 095удепутат лобановский

Afrikaner moet nie op geopolitiek reken

Dr. Dan Roodt het ‘n baie interessante stuk geskryf op grond van Aleksander Doegin se geopolitieke denke wat dan ook weer sterk steun op die denke van die politieke en regsfilosofie van Carl Schmitt. Hy onderskei tussen volke of beskawings wat n tipe swewende Atlantisme inneem en volke wat grondgebind (Blut und Bodem) is. Hy beskryf ook baie goed die nuwe ruimtes wat deur die modernisering van die mensdom oopgegaan het, eers die seeruim toe die hemelruim en nou natuurlik die kuberruim, asook hoe dit in besit geneem is met etnisiteit wat self binne hierdie ruimtes kan bestaan. Dr. Roodt beskryf hoe die Britse ryk as ‘n klein eilandvolk uiteindelik beheer oor die seeruimte geneem het en dat hulle vandag saam met Amerika, Australië en ander eertydse kolonies ‘n tipe Atlantisme-magsblok verteenwoordig.

Die Afrikaner kan deur dié bril dan ook as ‘n tipe Atlantistiese volk gesien word. Ons voorvaders het immers met skepe hierheen gevaar en veel belangriker is die kontekstuele raamwerk van Afrikanerbestaan, as een waarin hy bykans te alle tye op elke terrein, ‘n voortdurende minderheid is, konstant ontanker van grond, asof ons ons ossewaens as skepe gebruik het en Afrika ons oseaan is.

Dit wil met die eerste oogopslag voorkom asof veral die Engelse met hierdie strategie baie vermag het, maar ons moet na die geskiedenis sowel as na hul huidige toestand kyk of daar nie strukturele foutlyne is by so ‘n strategie nie. Histories het die Engelse volk groot suksesse behaal deur eerstens beheer oor die Walliese en Skotse volke te verkry en daarna die oseane in te vaar. In daardie proses is die Walliese en Skotse volke in ‘n mate geassimileer. Vandag is 40% van Londen se onder-18-bevolking Moslems van Arabiese, Turkse en Indiese afkoms. Daar kan nie gestry word dat n Australiër (Engelsman met snaakse aksent) meer reg op Londen het as die Moslengelse (Moslem-Engelse) volk nie. Die tot op hede beste poging om die inheemse Britse volke te beskerm, word dan ook aangewend deur die BNP (Britse Nasionale Party) en nie deur ‘n Engelse nasionale party nie.

In ‘n treffende debat tussen prof. Kevin Macdonald en Eric P. Kaufmann aangaande die agteruitgang en verval van WASP-dom in Amerika getiteld “Selfmoord of Moord?” voer prof. Macdonald aan dat die hoofrede Joodse immigrasie na Amerika was en dat Jode nie, sou of wou assimileer nie en daarom altyd in hul eie etniese belang sou stem. Kaufmann voer weer aan dat dit die samehorigheid oftewel homogene gevoel van volksbestaan is wat reeds gebreek was deur die hoë aantal immigrante vanuit Oos- en Suid-Europa wat, alhoewel blank, oor ‘n baie langer tyd sou assimileer omdat hul kultuur, geloof en wêreldbeskouing baie van die WASP-volk verskil het en hulle in sulke groot getalle gekom het. Sy sienings word na my mening gestaaf deur die oneindige getalle “koppelteken-Amerikaners”; “Italian”, “Polish”, “Russian” en Joods-Amerikaners wat so te sê almal in 1965 teen alle beperkings op etniese immigrasie gestem het. Pat Buchanan noem die 1965-immigrasiewet ook nie verniet Hitler se nadoodse wraak op Amerika nie.

Elke volk probeer indien dit moontlik is om kleiner volke wat etnies naby aan hom is te assimileer, kleiner volke op hul beurt skop soveel as moontlik daarteen en probeer so veel as moontlik voordele vir hul etniese groep inpalm. Dit is hier waar Alexander Doegin interessant is; dit is min dat denkers van groot volke insien dat om klein volke te assimileer soms die skeur in die skip se buik kan wees en dat alle volke binne sekere ruimtes wil vaar.

Voor ons dan verder vaar, wil ek vir nog ‘n oomblik anker gooi by ‘n omskrywing van etnisiteit en denke daaromtrent. Nes die Afrikanervolk dan uit ‘n losgemaal ‘n volk gevorm het, lê daar vandag oral oor Europa en Amerika vele bruin en swart entiteite wat tussen die hamer en die aambeeld wag om identiteite te word, deur hetsy oorloë of natuurrampe tot volk geslaan te word. Die ou Londinium, antieke hoofstad van die Engelse, is vandag die hoofstad van die Moslengelse volk. Dit betaal dus slegs om Atlantisme te beoefen as jy ‘n hawestad het en hom behou.

Die eerste debat waarna ek verwys het en die gevolglike verwatering van etnisiteit gee dan ook aanleiding tot ‘n tweede debat, tussen Jared Taylor en Steve Sailer. Hoewel dit min betrekking op ons situasie het, is dit nogtans ‘n baie leersame debat. Mnr. Sailer wil volksvreemde immigrasie beveg deur op burgerskap ”citizenist”(sy skepping) te fokus terwyl mnr. Taylor ‘n wit-nasionalistiese standpunt inneem. Alhoewel ek in hierdie debat mnr. Taylor se standpunt ondersteun, kristalliseer dit die idee dat sonder ‘n gemeenskaplike taal, kultuur en selfs geloof, etnisiteit baie moeilik verdedigbaar is, maar as daardie entiteit geanker sou wees (Blut und Bodem) sou die teendeel waar gewees het.

Daar was so laat as die 1940s nog volksgenote wat met ossewaens deur Afrika gevaar het. Klein nedersettings het hulle in Mosambiek, Angola en so ver noord as Kenia en Tanzanië bevind. Ons kan die volk dan beskou eerder as ‘n entiteit of skip wat vaar en twee maal anker gegooi het eers met die stigting van die kortstondige Boererepublieke en toe weer in 1961 en daardeur word die entiteit, identiteit (Blut und Bodem).

Om terug te keer na dr. Roodt, hy verduidelik hoe wêreldbeskouings tot magsblokke lei en beskryf dan Rusland en sy pogings om sy invloedsfeer weer uit te brei en vra dan of ons nie ons gewig agter hierdie nuwe Russiese magsblok moet ingooi nie.

Na my mening is dit ‘n moontlikheid maar ons moet in gedagte hou dat magsblokke wanneer hulle kompeterend is slegs met magtige volke en lande in vennootskappe tree en kleineres slegs ondersteun om ‘n doring in die vlees te wees. Hul vriendskappe is meestal minder werd as jou vyande se vyandskap. Die idee van magsewewig en magsblokke het ontstaan aan die einde van die Napoleontiese oorloë met die Kongres van Wene in 1815, en sedertdien het honderde politieke denkers en filosowe hulle besig gehou met die bestudering daarvan en kan ons dit gemaklik tot by die Koue Oorlog volg.

Baie klein volke het dan ook met tyd hul lot of eerder noodlot by sulke blokke ingegooi, en alhoewel dit sommige gehelp het, het dit meestal uitgeloop op ‘n keuse van watter tipe oorheersing jy wil hê.

Die geskiedkundige dr. Margaret McMillan vertel in haar boek “Richard Nixon en die week wat die wêreld verander het” hoe Rusland in 1969 stil-stil by Amerika navraag gedoen het oor hoe hulle sou voel as Rusland ‘n atoombom op China sou laat val. Dit het niemand verbaas nie want van Moskou tot NY het almal Mao Tse-Toeng so kranksinnig gesien as wat ons Max du Preez met ‘n pen sien. Mao het vanaf 1960 ten minste 70 miljoen mense van hongersnood laat omkom en dít terwyl die wêreld teen die euwels van apartheid betoog het. Maar in 1972, onverwags en sonder waarskuwing, kom die nuus uit Amerika, China en elke nuusagentskap ter wêreld dat Richard Nixon vir ‘n besoek in China is. Dit was ‘n geopolitieke verskuiwing van magiese omvang, niemand kon dit voorspel nie dit was vir Jan-alleman ondenkbaar. McMillan vertel dat die atmosfeer in Moskou een van naarheid, rou en skok was. Dit is in sulke omstandighede dat ‘n Sowjet-politieke adviseur wonder of hy homself en sy skoonma sal vergas of net homself; so het Moskou in die winter van 1972 gevoel.

Die punt wat ek hiermee wil maak is dat internasionale politiek so wisselvallig is, dat die Afrikaner hom bykans soos n skipbreukeling in die oseaan bevind en om op ander lande en magsblokke staat te probeer maak is soos om blindelings te hoop die regte golf vat jou en vat jou in die regte rigting. Want as Rusland bykans omvergewerp kan word deur ‘n verskuiwing, wat sal dit nie aan die Afrikaner doen nie? Internasionale politiek is ‘n skaakspel van nie net al die skuiwe ken nie maar ook om die geduld toe te pas vir die geleentheid om die regte skuif te maak.

In tussen tyd moet ons die praktiese aanpak, die voorbereiding tref. Wat ons te doen staan, is vir my eenvoudig: die opbou en uitbreiding van ‘n spreekwoordelike hawestad.

Hierdie hawestad moet de facto Afrikaans wees. Dit hoef in juridiese terme niks meer as ‘n munisipaliteit te wees nie. Dr. Dirk Hermann skryf in sy repliek op twee treffende referate wat hy betitel “Orania en ‘n stad wat nog kom”: “Oor die stad wat moet kom, kan Afrikaners wat selfs buite Orania is, sê: daar is my plek in Afrika, ek bly net hier op my kontinent.” Hoekom sal ek dan na Orania as ‘n hawestad verwys? Wel Afrikaners kan hulself weer anker en (Blut und Bodem) plaas, hulle hoef glad nie alles op te gee nie en kan as’t ware volhoubaar die Afrika-oseaan met ‘n Atlantisme benut, met die sekerheid van ‘n fisiese tuiste.

Dan kan ons in elk geval met enige moondheid onderhandel; ons kan weliswaar veel verder dink en selfs Khaddafi se plan van ‘n Verenigde State van Afrika ondersteun want waarom voortdurend in die klein ontvisde poeletjie probeer visvang as daar ‘n hele Afrikakontinent is om ons nette oor uit te gooi. Met nuwe volke wat gebore gaan word, oues wat gaan skeur, kan niemand die toekoms voorspel nie; dit sal ‘n dobbelspel eerder as ‘n skaakspel wees.

Demografiese veranderinge gaan die globale politiek tref. Die volgende is van die dinge wat die Russe verwa”g: die Islamisering van Wes-Europa is onafwendbaar; Rusland se vriendskap met Iran verseker haar van ‘n wye speelveld, Amerika gaan a.g.v. haar multikulturele obsessie met etniese polarisering tuis sit. Wes-Europa of Amerika kan selfs met etniese burgeroorloë sit en as iemand militêr tot Afrika gaan begin toetree, sal dit moontlik China wees. Doegin hoop dat met die Islamitisering van Wes-Europa, gebiede in Europa uit eie vrye wil toenadering tot Rusland gaan soek en dalk selfs Alaska soos die geweld oor die Kanadese grens versprei, Igor Panarin het selfs die opbreek van Amerika in ses nuwe lande voorspel. Met sulke toekomstige verskuiwings sal dit onwys wees om ons hoop op enige eksterne faktore te plaas.

Die Russe het ongesiens met China oor hul suidgrens ooreengekom in 2008 en dis ‘n grens wat die grootste gedeelte van duisend jaar betwis was. Dit is ook die mees diplomatiese nie-aanvalsverdrag wat ek ooit teëgekom het. Gerugte doen ook die rondte dat Pole ten minste teoreties ingestem het om Duitse grondgebied, wat in die tweede wêreldoorlog afgestaan is, terug te gee indien Rusland aan haar terugbesorg wat sy in dieselfde oorlog verloor het. Rusland kan Duitsland en Pole dus binne dae aan haar kant hê. Herstelde territoriale integriteit is iets wat Duitsland nie van die hand sal kan wys nie, en haar burgers sal daarop aandring soos wat derduisende wit Franse en Nederlanders oor die Duitse grens probeer stroom, Slawiese minderhede sal haar ‘n verskoning gee om permanent in Duitse sake in te meng, en Serwië sal outomaties aan Russiese kant staan met die hoop om Kosowo te herwin.

Doegin se verduideliking van volke wat ruimtes wil beslaan, het dalk meer te doen met sy idee van ‘n Slawies-Turkse ooreenkoms. Die nie wit-Russe is Tartare of die Tartaarse volke is meestal etniese familie van die Turke of half Turks-Slawies en bewoon die suidelike gebiede van Rusland. Doegin se planne kan nie slaag sonder hul instemming nie. Brittanje sal onbelangrik wees as Amerika opbreek en veral ná Skotse onafhanklikheid terwyl Israel met ‘n oorlog op alle fronte sal sit.

Daar is omtrent ‘n vensterperiode van veertig jaar voordat die demografiese veranderings hulself klaar gemanifesteer het. Die Afrikaner sal slegs op homself aangewese wees. Hoewel demografie voorspel kan word, is internasionale politiek onstuimig. Dinge mag dalk volgens Doegin se planne verloop, maar miskien word ons een oggend wakker en Nixon sit al weer in Beijing.

Kom ons konsentreer eerstens op die uitbou van Orania as hawestad. Dan kan ons ons handelskepe daarvandaan oor die kontinent laat uitvaar met groot internetseile en aandelebeurs-aangedrewe motors. Daar is geen ruimtes wat ons nie kan verken nie, maar as die geopolitieke donderwolke bots of selfs oorlogsgolwe te onstuimig raak, kan ons altyd in die veiligheid van Orania ons ankers gooi. Politiek sal daar altyd wees maar demografie bepaal politiek; politiek bepaal nie demografie nie. Dít is waarmee ons onsself in afwagting op hierdie verskuiwings mee moet besig hou. Orania moet opgebou word en sou die geopolitieke toestande dan bondgenote oplewer, pion E2 na E4 en dan is dit hulle skuif!

mobile casino free cash no depositФільчаков Олександр Васильович прокурор

Stuur ons af op ‘n blanke volksmoord?

Image

Vandeesweek het ds. Nico Smith, 'n soort sikofant van oorle Beyers Naudé, 'n kat in die hoenderhok gesmyt met sy stuk in Beeld waarin hy blankes tot onderdanigheid aan hul nuwe swart heersers maan. So nie, sê Smith, gaan dieselfde lot ons tref as die sowat miljoen Franse Algeryne wat almal sak en pak met net die klere aan hul lywe hul land moes verlaat toe die moederland, Frankryk, hulle in die steek gelaat het en sy militêre magte verwyder het.

Nico Smith stel dit in 'n neutedop só: "Ons het geen keuse nie as om lojale Suid-Afrikaners te word en te vergeet van ons minderheidsregte, ons taal en kultuur, ons aansprake op die beëindiging van regstellende aksie en die herinstelling van die doodstraf."

Met ander woorde, ons moet aanvaar dat ons en ons kinders en waarskynlik ons kleinkinders, vir altyd tweederangse burgers onder 'n swart regering gaan wees wat ons bloot gaan verdra na gelang van ons onderdanigheid en die "lojaliteit" wat ons jeens hom gaan betoon.

Tereg het Tim du Plessis, die redakteur van Beeld wat deesdae toenemend ontnugter met sy base by Naspers se utopiese voorstelling van "Suid-Afrika se wonderlike demokrasie" raak, 'n teenargument geopper wat ek reeds jare lank ophaal: wat het hul onderdanigheid die blankes van Zimbabwe en veral die Commercial Farmers Union gebaat? Hulle het agteroor gebuig, hulle was lojaal en inskiklik, maar op die ou end het Mugabe dit as swakheid geïnterpreteer. Hulle grond is summier onteien en van die eertydse groot blanke bevolking van etlike honderde duisende mense in die voormalige Rhodesië het daar net mooi niks oorgebly nie.

Vyftien jaar nadat die Broederbond, die Nasionale Party en veral Nasionale Pers met sterre in hul oë Afrodemokrasie verwelkom het, lyk dit asof die werklikheid soos 'n swartman met 'n AK-47 in iemand se inrypad opdoem.

Smith weet waarskynlik nie veel van die Franse geskiedenis nie, want wat hy nie noem nie, is dat die Algerynse kwessie 'n geweldige politieke twispunt in Frankryk self tussen Links en Regs ontketen het. Uiteindelik het Frankryk die "oorsese Franse" in die rug gesteek om die land self van 'n moontlike burgeroorlog te red. Die Franse Algeryne kon die militêre stryd gewen het, net soos Suid-Afrika die ANC militêr kon vernietig het indien die ou regering maar net oor die politieke wil beskik het om dit te doen. Wat het die lugmag destyds met sy 300 Mirages en uitstekend opgeleide vlieëniers verhoed om die ANC se kamp naby Lusaka met die grond gelyk te maak?

Op dieselfde manier was die Portugese in Angola besig om die militêre geveg teen die MPLA te wen toe 'n nuwe linkse en revolusionêre regering ná die sogenaamde Angelierrevolusie in Portugal aan bewind gekom het. Daardie regering het sowel Angola as Mosambiek aan die radikale, Marxistiese "bevrydingsbewegings" oorhandig, wat agterna alle blanke eiendom onteien, blanke vroue verkrag en die Portugese holderstebolder uit die land laat vlug het met dít wat hulle in hul tasse en hul motors kon laai.

Afrikaners en blankes beskik oor 'n moontlike voordeel in dié sin dat ons nie meer oor 'n moederland soos Frankryk of Portugal beskik wat ons kan verraai nie. Ook Brittanje, wat tradisioneel teen Afrikanerselfbeskikking en -vryheid gekant was en wou toesien dat ons deur die Zoeloes en Xhosas oorheers word, is besig om ekonomies en militêr te taan as gevolg van sy Noordseeolie wat opraak. Brittanje kan dus nie meer sy wil op ons afdwing soos hy in die laat tagtigerjare gedoen het toe hy die radikale ANC as enigste politieke erfgenaam vir Suid-Afrika voorgehou het nie.

Die feit dat Nico Smith nou die moontlikheid van blanke vlugtelinge wat met net die klere aan hul lywe die land sal moet verlaat aan ons voorhou – en dit nogal in Beeld – wil vir ons sê dat die aftakelingsproses eintlik al ver gevorder is. Wat Nico Smith aan ons oordra, is: julle het nie meer enige regte nie, die grondwet was 'n foefie van De Klerk en kie. om julle te kry om van die weermag afstand te doen en nou is julle magtelose vlugtelinge in jul eie land. Aanvaar dit en wees onderdanig. Eintlik is julle slawe van die swart regime en te onnosel om dit in te sien; vandaar julle gemor oor minderheidsregte, die afskaffing van regstellende aksie en meer staatsbeskerming teen geweldsmisdaad.

Charles Nqakula, die vorige minister van veiligheid en sekuriteit, het dit al voorheen kliphard in die parlement gesê: "Verlaat die land as jy oor misdaad wil kla!"

Ná die Brandon-Huntley-geval in Kanada het blanke volksmoord egter skielik baie aktueel geraak. Indien 'n Westerse regering – en dit nogal in 'n liberale land soos Kanada – die gedagte van blankes wat deur swartes op grond van hul ras vervolg word, ernstig opneem, dan prikkel dit nogal die verbeelding.

Selfs Thabo Mbeki, Meneer Swartnasionalisme self, het nou die dag die V-woord gebruik toe hy gesê het dat die huidige rasgeoriënteerde denke van die ANC op volksmoord mag uitloop. Allerlei webwerwe waarin blanke, Afrikaner- en Boerevolksmoord bekla word, skiet by die dag soos paddastoele op, wat vir ons aandui dat die temperatuur in die land besig is om te styg.

Mense soos Nico Smith en Julius Malema is eintlik vir ons 'n aanwins, want hulle praat reguit. Oor die afgelope anderhalf dekade en meer is ons so bewierook met Amerikaanse en Britse begrippe van rasseharmonie, multikulturalisme en natuurlik Tutu se "reënboognasie" wat hy net so by Jesse Jackson geplagiariseer het, dat baie van ons mense hulself steeds in 'n gekkeparadys bevind. Hulle dink dat Suid-Afrika skielik 'n Skandinawiese land geword het, 'n eksperiment in menseregte en verdraagsaamheid, terwyl niks eintlik hier verander het van die dae toe Piet Retief en sy manne doodgemartel is en die Voortrekkerbabas se harsings agterna teen die wawiele uitgemoker is nie.

Die sogenaamde "debat" rondom 'n moontlike bedreiging vir blankes wat daar nou in die Nasperskoerante plaasvind – ek sien Harald Pakendorf en Max du Preez kef ook vandag halfhartig in Rapport agterna – sal binne 'n week of twee weer oorwaai. Daarna sal ons weer gebreinspoel word met al ons menseregte onder die wonderlike grondwet, wat regters Hlope en Motata dalkies vir ons gaan bewaar, en hoe dankbaar ons teenoor die grote ANC behoort te wees.

Nico Smith mag, soos Max du Preez en Christi van der Westhuizen en al die ander ekstremiste wat vandag in dié deurmekaar land as hoofstroomjoernaliste gereken word, 'n malletjie wees. Maar hy is ook nie só mal nie. Gerugte wil dit hê dat hy lankal nie meer in Mamelodi tussen sy swart lidmate woon nie, maar in Pretoria-Oos tussen blankes. Met sy een voet in die swart wêreld en die soort mentaliteit wat daar geld, wil Smith vir ons waarsku dat ons nie moet dink dat ons met ons huidige "voordele" in die vorm van ons huise, plase en ander besittings, permanent gaan wegkom nie. Een of ander tyd, as ons houtgerus en op ons swakste is, gaan die ANC eenvoudig à la Mugabe die finale bedryf in sy bevrydingsdrama aankondig en sal ons soos die Algeryne uit die land gesit word of eenvoudig op 'n groot skaal uitgewis word. Maar die paaie lughawe toe mag verstop wees en daar sal nie genoeg vliegtuie wees om 'n lugbrug vir vier miljoen blankes te verskaf nie. Vandaar dus die volksmoordscenario wat nou skielik by almal – selfs die liberales – begin spook.

Dominee Nico Smith is waarskynlik heel korrek as hy in Beeld skryf:

"Sou dit tot ’n massa-aanval op al wat wit is, oorgaan, sit die wit mense vasgekeer soos rotte in ’n val. Hulle het geen moederland wat skepe sal stuur om hulle te verwyder nie. Hulle sal ’n massaslagting moet verduur.

Maar wat dan van die leër en die polisie? Waarom sou hulle vir die wit mense ter beskerming intree as hulle 15 jaar lank nog net kritiek vanuit die wit oord moes verduur? En wat van die VSA en die Verenigde Nasies?

Of hulle ter wille van vier miljoen wit 'rassiste' hulle aansien by die hele Afrika op die spel sal wil plaas, is hoogs te betwyfel."

Ons moet onder geen illusie verkeer nie: die Britte, die Amerikaners met hul swart president, die Franse, die Duitsers, selfs die Hollanders wat nou al hoe meer na regs swenk, voel vere vir ons. Hulle sal hande gevou sit indien daar hier 'n menseslagting teen blankes op die skaal van Rwanda – daardie ander "wonderwerk" uit 1994 – sou plaasvind. Al wat die Verenigde Nasies en die Veiligheidsraad sal bydra, sal 'n debat wees oor die vraag of ons dit verdien, aldan nie. Miskien sal hulle – soos in Zimbabwe – na afloop 'n paar sakke mieliemeel vir die swart armes stuur wat nou sonder hul wit boere en voedselprodusente moet klaarkom.

Maar vir ons sal hulle geen vinger verroer nie. Dis die ongelukkige – en harde – waarheid. Ons is suiwer op onsself aangewese.

Sodra 'n mens egter onder hierdie verskriklike besef kom, begin die geskiedenis baie hard met jou praat. Was ons nie nog altyd aan die genade van Afrika se oorlogsugtige stamme uitgelewer nie? Binnekort verskyn daar by PRAAG 'n heruitgawe van Paul Kruger se biografie deur D.W. Krüger. Ek hoop dat soveel as moontlik mense dit gaan lees. Want gedurende die hele negentiende eeu is ons aan die een kant deur die Britte en aan die ander kant deur Silkaats, Dingaan, Makapaan, Mosjesj en allerlei moorddadige swart leiers en hul volgelinge geteister. Gewoonlik het die Britte ook swartes teen ons opgesteek en terseldertyd enige kruitinvoere deur Boere via hul hawens in Natal en die Kaap verbied.

Hoe meer dinge verander, hoe meer bly hulle dieselfde. Oor die afgelope 250 jaar en meer is ons lewens nog feitlik elke dag bedreig. Ons leef nog altyd onder Damokles se swaard en die feit dat ons in 1994, danksy die wonderlike insigte van mnr. De Klerk en die spul kruipers waarmee hy hom omring het, ons weermag verloor het, is 'n terugslag, maar nog nie 'n ramp nie.

Die ANC is 'n oorlogsparty. Sy hele denke, retoriek en sin vir intimidasie en geweldsdreigemente, is deurtrek van oorlogsug. Wat Nico Smith ook vir ons probeer sê, is dat indien daar ooit vrede in Suid-Afrika gaan wees – hoewel dit nooit 'n geweldlose vrede gaan wees nie – sal dit geskied op voorwaarde dat ons daagliks voor ons heersers moet neerkniel en onsself moet verneder. Immers sien hulle nie, anders as wat mnr. De Klerk en die Nasperskoerante ons wil wysmaak, 1994 as 'n "onderhandelde skikking" nie, maar as 'n verowering.

Ons is verower en die verowerde beskik oor geen regte nie, allermins die reg op eiendom, op taal en kultuur, om van gelykheid nie eens te praat nie. Dit is hoe die ANC en waarskynlik ten minste die helfte van die swartes in die land – veral dié wat steeds aan die Ooskus woon – dink.

Wat het Paul Kruger-hulle ná 1877 gedoen toe sir Theophilus Shepstone en die Britte hul land geannekseer het? Hulle het begin weier om belastings te betaal. Dit het vanself 'n plofbare situasie geskep wat op oorlog uitgeloop het.

In teenstelling met dominee Nico Smith, dink ek nie dis nou die tyd om briek aan te draai en die swartmag minder met kritiek en klagtes te irriteer nie. Dis juis nou die tyd om hulle te druk dat hulle oë traan.

Deur magte van buite, die Britte, Swede en VN met hul sanksies en aanstook van terreur in ons land – asook deur De Klerk se verskriklike kortsigtigheid – is ons in hiedie situasie gedompel. Ons het hierdie stryd en hierdie oorlog nie gekies nie; ander het dit oor ons gebring.

Ons is magteloos, maar ook nie so magteloos nie. Ons was nog altyd 'n minderheid en ons het nog nooit in ons geskiedenis – behalwe vir 'n dekade of twee toe P.W. Botha minister van verdediging en later president was – behoorlike wapens gehad nie. Nietemin het ons telkens as dit nodig was en ons in 'n hoek gedryf was, met die hulp van Bo, oorwin. Al moet ons nou soos die wiskundenavorser in die rolprent Straw Dogs met potte warm kookolie vanuit ons huise veg, veg sal ons.

Vele ANC-woordvoerders soos Mokaba of Malema het nou al soveel keer met geweld gedreig dat ek begin dink hulle bluf net. Dominee Nico Smith dink kennelik hulle is ernstig, maar of hulle bluf of gaan aanval, maak eintlik nie saak nie. Want ons situasie gaan nie verander nie.

En solank ons in hierdie situasie van magteloosheid en uitgelewerdheid verkeer, sal ons op ons hoede moet wees. Ek wil nie soos die Boeremag klink nie en assosieer my ook nie met aggressiewe en onwettige pogings om die grondwetlike orde te verander nie, maar ons moet oor 'n "gebeurlikheidsplan" beskik vir die dag as die ergste dalk wel plaasvind.

In elk geval ervaar ons tans 'n graad van geweld en rasseaanvalle wat reeds 'n volksmoord genoem kan word. Ons hanteer dit verbasend goed, maar moet besef dat dit moontlik net die begin van 'n groter offensief kan wees.

En daarvoor, in dominee Smith se gevleuelde woorde, moet ons "pas op".

play pool online free no downloadлобановский политик

Black Man’s Wheels en die Mercedes-Benz SEB-klas

Image

By al die absurditeite wat hierdie droewe land tans teister, is daar Cosatu se jongste betigtiging van ministers met uitspattige voertuie. Asof "demonokrasie" van die Afrikatipe nie juis rondom 'n keiserlike lewenstyl vir politici in bankrot lande draai nie.

Sonder Mercedes- en BMW-handelaars, asook hotelgroepe wat vyfsterhotelle regoor die vasteland bedryf, sou demonokrasie nie kon bestaan nie. As 'n "leier van die mense" nie in sy swart Duitse voertuig, tesame met 'n gevolg van flitsende blou ligte en loeiende sirenes die ander motoriste van die pad kon afdwing op pad na 'n konferensie in 'n vyfsterhotel nie, sou niemand kon glo dat regering in Afrika bestaan nie.

Suid-Afrika is geen uitsondering nie, behalwe dat die staat nog nie so bankrot is soos dié in Zimbabwe of Swaziland wat op buitelandse hulp moet staatmaak om aankope van Duitse weeldemotors te finansier nie. Gegewe die standaard van "maagpolitiek" elders op ons vasteland, is Blade Nzimande se 1,1-miljoenrand-BMW-750i eintlik "beskeie". Indien dit koeëlvas gemaak was en met 'n paar missiellanseerders toegerus was om lede van die gepeupel wat dit te naby daaraan waag met die druk van 'n knoppie weg te blaas, sou mens dalk kon praat van "oorbesteding".

Eintlik stel die ANC-regering 'n goeie voorbeeld, veral vir daardie kleiner munisipaliteite waar burgemeesters gereeld 'n aansienlike deel van die jaarlikse begroting op 'n luuksemotor uitgee. Indien so 'n munisipaliteit agterna nie 'n broodnodige rioolpomp kan bekostig of die vullis nie verwyder word nie, wel, wat maak dit alles uiteindelik saak? Solank hierdie noodsaaklike simbole van demonokrasie wat uit Beiere of Stuttgart stam, vertoon kan word, loop alles mos klopdisselboom.

Die setel van demonokrasie is uiteindelik nie die parlement, waar 400 ander etende, besturende, reisende en konsumerende parasiete saamgetrek is nie, maar die Mercedes- of BMW-handelaar, tesame met die vyfsterhotel. Dis hier waar die wese van regering hom voltrek. "Regering", waarsonder ons in hierdie land baie goed sou kon klaarkom, bestaan uit die besteding van die belastingbetaler se fondse op onnodige goedere wat die inherente minderwaardigheidsgevoel van Afro-politici moet besweer. Geen katedraal in die oerwoud en geen blink, swart, Duitse motor kan ooit te duur wees om Afrika se gekrenkte waardigheid tot aan die uitspansel te verhef nie.

Waarskynlik is Cosatu ook nie ernstig met sy uitlatings oor ministeriële ampsmotors nie. Dit getuig van een of ander Protestantse of Calvinistiese skuldgevoel oor staatsbesteding. Verwoerd was blykbaar bekommerd oor "wat die volk sou sê" toe daar by Libertas 'n swembad geïnstalleer is.

Hiermee het Verwoerd sy verknogtheid aan die "apartheidsreëlboek" getoon.

Hoe ver het Suid-Afrika sedertdien nie gevorder in sy "bevryding" van alle blanke kleinsieligheid in dié verband en die regeerstyl ten noorde van die Limpopo omhels nie?

Anders as wat Cosatu dink, het die ANC lankal reeds die "apartheidsreëlboek" saam met Afrikaanse skole, skoon water en werkende staatshospitale tot "die asblik van die geskiedenis" verdoem en is ons bevoorreg om aan die skitterende leierskap van BMW- en Mercedes-entoesiaste blootgestel te word.

Dis hoog tyd dat ons wonderlike media ons gemotoriseerde regering 'n bietjie meer ophemel. Sommige motormaatskappye sal seker nie omgee om bykomende advertensies by sulke berigte op te neem nie.

Lank lewe die Black Man's Wheels! Lank lewe die Mercedes-Benz SEB-klas! In hul Hitleriaanse en nasionaal-sosialistiese praal.

детская одежда иОлександр Фільчаков прокурор

Afrikaners en Aleksandr Doegin se geopolitieke denke

Image

Inleidende aanmerkings by 'n oop gesprek wat deur PRAAG op 28 Augustus 2009 aangebied is.

Sedert 1989 het die wêreld verskeie politieke revolusies deurgemaak. In Duitsland sal dit binnekort 20 jaar wees sedert die Berlynse muur ineengestort het. Verder in Oos-Europa, in die ou Joego-Slawië, in die Baltiese state en elders het verskeie lande radikaal verander. Sommige volkere, soos die Tsjegge byvoorbeeld, het vir die eerste keer in eeue werklike onafhanklikheid en selfbeskikking verkry.

In die ou Sowjetunie self het kommunisme om 'n verskeidenheid redes verval. Een van die hoofredes was dat die produksie van voedsel 'n afname getoon het en die land nie meer oor die nodige buitelandse valuta beskik het om voedsel in te voer nie.

Hoewel die Afrikanerdom in Suid-Afrika en die Russe in Rusland twee radikaal verskillende entiteite verteenwoordig, kan mens tog 'n bepaalde ooreenkoms sien tussen die radikale magsverlies van die Afrikaners aan die een kant en die geostrategiese agteruitgang van Rusland aan die ander. Trouens, vele Amerikaanse ontleders skryf die opkoms van Wladimir Poetin en 'n denker soos Aleksandr Doegin aan die Russiese frustrasie aan die einde van die Koue Oorlog toe. Daar word selfs gepraat van Russiese neo-fascisme, wat 'n teenpool sou vorm teenoor die universele demokratisme van Amerika, die enigste oorblywende supermoondheid.

Tot enkele jare gelede het Afrikaners in Suid-Afrika oor die sterkste weermag, lugmag en vloot in Afrika beskik en kon ons mag tot by die ewenaar en selfs verder projekteer. Ons het boonop oor kernwapens beskik. Ons taal is wêreldwyd as 'n kultuurtaal geag en is selfs tydens die tydvak van koue-oorlogspanning in Moskou gedoseer.

Terwyl Rusland in geostrategiese terme agteruitgegaan het, vergeleke met die VSA en China, het Afrikaners in Suid-Afrika as't ware ondergegaan. Danksy die strategiese besluite van slegs enkele sogenaamde "Afrikanerleiers", maar wat agterna marionette van die groter Anglo-Amerikaanse ryk geblyk het, is ons in 'n situasie gedompel waar ons die verdwyning van die Afrikaner, sy taal, kultuur, geskiedenis, identiteit en alles wat daarmee saamhang in die gesig staar.

'n Ander ooreenkoms tussen die Russiese volk en Afrikaners is dat die gemeenskaplike wapen wat deur die VSA, Brittanje en die lande in hul invloedsfeer teen ons gebruik word, juis sogenaamde "demokrasie" is. Net soos wat demokrasie deur die VSA en sy bondgenote ingespan word om Rusland se buurstate onder Amerikaanse invloed te bring en hom as't ware te omsingel, so word demokrasie in Suid-Afrika en Suider-Afrika gebruik om die Afrikaner vernietig en van sy historiese grondgebied met behulp van grondhervorming en ander maatreëls te vervreem.

Daarby kan mens voeg die leierskapsrol wat die Russe in Oos-Europa en in die gebied wat Doegin Eurasië noem vervul, teenoor die Afrikaner se ewe belangrike staatkundige rol in Suider-Afrika. Net soos wat die ou Sowjetunie deur 'n groot aantal etniese en taalgroepe bestaan het, het Suider-Afrika in die tyd van Verwoerd en PW Botha uit twintig of meer volkere bestaan wat almal op een of ander manier van Suid-Afrika en die Afrikaner se akademiese, tegnologiese en finansiële vernuf afhanklik was.

Die revolusie van 1989 wat die VSA tot enigste oorblywende supermoondheid verhef het, het dus verwoestend op die eertydse konstellasie van state rondom Rusland ingewerk en terselfdertyd Suider-Afrika grootliks onder Britse en Amerikaanse invloed gestel.

Een van die sleutelonderskeidings wat Doegin tref, is tussen Atlantisme en Eurasisme. Vir hom verteenwoordig die wêreldgeskiedenis 'n dualisme tussen twee beskawingsvorme, dié van seegebonde handelaarsnasies en die geaarde, boerse tipe volkere wat in die grond gewortel is. Op geostrategiese vlak bepleit Doegin 'n alliansie tussen Duitsland, Rusland en Japan wat die "Eurasiese blok" sou verteenwoordig, teenoor die "Atlantiese blok" van die VSA, die NAVO-lande en die res van die Engelssprekende wêreld wat waarskynlik die Statebondslande soos Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika sou insluit.

Terwyl Huntington, die vermaarde Amerikaanse politieke wetenskaplike, beskawingsbotsing in die tydperk ná 1989 as hoofsaaklik godsdiens- en kultuurgedrewe gesien het, 'n klassieke Kulturkampf, kan ons by Doegin van 'n veel radikaler eksistensiële onderskeid tussen beskawings praat. Dit gaan ook, soos die titel van een van sy boeke lui, om "'n Groot oorlog tussen kontinente".

Hierdie oorlog tussen vastelande kan teruggevoer word na die hoofkonflik in die eerste twee eeue voor die Christelike jaartal begin het, naamlik die oorlog tussen Carthago en Rome. Verder terug het die ou Feniciërs wat in die tydvak 1200-800 v.C. 'n hoogtepunt in hul beskawing bereik het 'n soortgelyke seegebonde handelaarskultuur beoefen as wat die Atlantiese mag van die moderne era sou voer.

Volgens Doegin staan daar teenoor "die Atlantisme van die seemagte, bowenal Engeland en Amerika, die Eurasisme… van Rusland en Duitsland". Atlantisme word "gekenmerk deur die voorrang aan individualisme, 'ekonomiese liberalisme' en 'demokrasie van 'n Protestantse tipe'". Eurasisme, daarenteen, "vooronderstel noodwendig outoritarisme, hiërargie en die vestiging van 'kommunitariese' volkstaatbeginsels bo die enkel menslike, individualistiese en ekonomiese belange. Die mees tipiese Eurasiese houding word deur Rusland en Duitsland uitgedruk, die twee magtigste vastelandse magte, waarvan die geopolitieke, ekonomiese en – die belangrikste – wêreldbeskoulike belange regstreeks van dié van Engeland-VSA, dit is, die Atlantiste, verskil."

In dié opsig steun Doegin sterk op die denke van die Duitse politieke en regsfilosoof, Carl Schmitt, wat in sy boekie "Land und meer", "Land en see", 'n soortgelyke onderskeid tussen die grondgebonde en seegebonde kulture en moondhede getref het.

Terwille van 'n bietjie agtergrond, staan ek kortliks by Carl Schmitt stil. Wat Schmitt 'n verstommende denker maak, is dat hy ingesien het dat die mens se verhouding tot die ruimte eintlik allesbepalend is. Schmitt beklemtoon die verandering in die Europese siening van die ruimte wat met die Renaissance ingetree het. In die argitektuur, beeldhouwerk, skilderkuns en filosofie word die mens skielik as selfstandig binne die ruimte voorgestel, 'n ruimte waaraan hy nie meer ondergeskik is nie, maar binnekort sou bemeester. Die behoefte om hom van die see en uiteindelik die hele aardbol meester te maak, lei dan tot die sorgenaamde "beweging na die see" wat deur Portugal, Spanje en toenemend ook Nederland gelei word.

Volgens Schmitt gaan elke groot politieke verandering in die geskiedenis gepaard met wat hy "Landnahme" noem, die neem en benoeming van grond. As ons sien wat vandag in Suid-Afrika aan die gang is, waar ons aan die ontvangkant van so 'n inpalming van grond en ruimte – ook skole, universiteite en woonbuurte – verkeer, dan verstaan ons soveel beter waarvan Schmitt praat.

Interessant is dat die Pous aanvanklik die potensiële konflik tussen die mededingende seemagte wat kolonies elders ter wêreld verower, probeer reël deur 'n denkbeeldige grens in die Atlantiese oseaan te trek wat vir Portugal en Spanje elkeen 'n regverdige gedeelte van die Nuwe Wêreld sou verseker.

Maar met die Hervorming wat in Noord-Europa veld wen, stort hierdie pouslike, Katolieke orde in duie en word die see die nuwe konflikruimte wat al die eienskappe van 'n godsdiensoorlog aanneem. Edmund Burke, die Engels-Ierse staatsman en skrywer, het Spanje as 'n "walvis wat op die vasteland van Europa gestrand het" beskryf, waarmee hy Engeland se strategiese voordele as eiland wou beklemtoon.

Die "stormloop na die see" word aanstons gevoer deur Nederland wat in die sewentiende eeu koning kraai en waaruit die nedersetting aan die Kaap ontstaan. Frankryk raak insgelyks 'n aktiewe seemag, maar dis hoofsaaklik die Protestante en Calviniste wat hieraan deelneem, vanuit hul hawestadvesting, La Rochelle. Met die herroeping van die Edik van Nantes in 1685, word die Hugenote uit Frankryk verdryf en verloor sy grootliks haar aanspraak op die see.

Schmitt ironiseer nogal oor Engeland. Hy noem die Engelse skaapboere wat nie eens die weefkuns kon bemeester nie en genoodsaak was om hul wol aan Vlaandere te verkoop. Die vlak van tegnologiese ontwikkeling in Engeland was besonder laag vergeleke met die Europese vasteland en aanvanklik moes die Engelse by die Hollanders leer hoe om skepe te bou wat tussen vastelande kon vaar. Trouens, Nederland was indertyd in die sestiende en sewentiende eeue die land waar die meeste innovering in die skeepvaart plaasgevind het, met die ontwerp van kleiner seile, 'n meer vaartbelynde romp van ligter hout, en so meer.

Engeland was egter die tuiste van seerowery wat onder Elizabeth I aangemoedig is. Trouens, daar was 'n baie fyn onderskeid tussen 'n alleenhandelaar wat die golwe vir sy eie rekening aangedurf het en 'n seerower. Sommige seerowers het 'n magtigingsbrief van hul tuisregerings ontvang om skepe van ander lande aan te val en die voorraad aan boord te buit. Blykbaar was Elizabeth I, die sogenaamde "maagdelike koningin", baie opgewonde oor die materiaal, edelmetale en ander kosbaarhede wat Engelse seerowers gereeld aan die kaaie van die Teems ontskeep het.

Die stimilus van seerowery wat Engeland in die agtiende eeu ontvang het, het haar aanstons in staat gestel om die wêreld se oseane as die eerste maritieme supermoondheid te beheer. Sir Walter Raleigh het gesê: "As 'n mens die seë beheer, beheer jy die handel. En as jy die handel beheer, beheer jy die politieke mag."

Nie net het Engeland se eilandstatus die land 'n strategiese voordeel bo die vastelandse state met hul veel groter bevolkings en sterker weermagte besorg nie, maar dit het haar ook toenemend van alle territoriale gebondenheid bevry. Londen was bloot die hoofkantoor van die Ryk wat oor die hele aardbol gestrek het. Net soos 'n multinasionale maatskappy sy hoofkantoor van een stad na 'n ander kon verskuif, sou die Britse Ryk insgelyks vanuit 'n ander land kon opereer. Carl Schmitt praat van Engeland, die eilandstaat, wat soos 'n vis in die see swem en selfs sou kon wegswem. Dit was nie meer 'n land nie, maar 'n vloot wat beweeglik in die ruimte en in sy element, die oseaan, sy mag geprojekteer het.

Ter stawing van dié siening haal Schmitt die Britse staatsman Benjamin Disraeli aan wat die titel, "Keiserin van Indië", by die titel van Koningin Victoria gevoeg het, waardeur sy geweldig gevlei gevoel het. Maar Disraeli het selfs verder gegaan en voorgestel dat sy na Delhi verhuis waar sy oor veel meer onderdane as in Brittanje self beskik het.

Die seewaartse beweging van Engeland en die Angel-Saksiese beskawing wat Schmitt so mooi vir ons beskryf, het uiteindelik die globalisme, universalisme en handelaarsingesteldheid van ons eie tyd gebaar. Die aardgebonde volkstaat, selfs die nasiestaat wat nog deur gedefinieerde grense beperk is, is in hoë mate opgehef om plek te maak vir 'n vloeibare, globale ruimte waar een universele kultuur en waardestelsel, dié van Atlantisme, in wording is.

In 'n pregnante slot tot "Land und Meer", noem Schmitt dat die ontdekking van lugvaart 'n derde dimensie, die lug, vir die seementaliteit geopen het. In ons tyd het die ryk van elektroniese kommunikasiemedia, bekend as die kuberruim, bygekom. Ook op die internet oorheers oseaniese Engels en die seementaliteit wat in die agtiende eeu gevorm is. Sodoende neem ontwortelde en letterlik ontaarde individue deel aan 'n oneindige uitwisseling van inligting wat toenemend oor min nasionale, etniese of territoriale eienskappe beskik.

Die oorheersing van wat hy "Atlantisme" noem, is vir Doegin tegelyk 'n eksistensiële, kulturele, ekonomiese en geostrategiese probleem. In die antieke tyd het Rome, die aardmag, militêr oor Carthago, die seemag, by Zama geseëvier toe Scipio vir Hannibal verslaan het. Maar in ons tyd wil dit voorkom asof die seemag van die VSA en sy bondgenoot Brittanje die hele aardbol oorheers.

Hoewel Doegin heelwat aandag wy aan die verband tussen bloed en grond of "bloed en bodem" soos die nasionaal-sosialiste dit genoem het, ag hy die beheer van grond belangriker as om 'n volk rassuiwer te hou.

Doegin sien die geskiedenis as 'n aaneenskakeling van intriges, wat sekerlik aansluit by sommige eietydse sienings van die geskiedenis van die Katolieke kerk en veral die Jesuïtiese Orde, die Vrymesselaars en in ons tyd die Bildenbergers wat blykbaar van tyd tot tyd as 'n soort wêreldregering-in-wording vergader en waarvan die einddoel die opheffing van enige vorm van etniese of nasionale bewussyn sou wees.

In aansluiting by Doegin se komplotteorie oor die wêreldgeskiedenis, is daar in die onlangse tyd heelwat onthul oor hoe die revolusie van 1994 in Suid-Afrika insgelyks deur sakemanne, magnate, geheime dienste en konkelende politici van stapel gestuur is.

Demokrasie in sy suiwerste vorm as "demografiese verteenwoordigendheid" soos ons dit in Suid-Afrika ervaar, is in die geboorteplek van dié staatsvorm, Athene, deur sowel Plato as Aristoteles as 'n radikale staatsvorm gevrees. Vir die Feniciër, die handelaar of Atlantis wat invloed of stemme kan koop, hou demokrasie egter geen gevaar in nie.

'n Aspek van Doegin se denke wat vir Afrikaners van groot belang mag wees, is sy siening oor 'n etniese federasie wat die geografiese federasie van Rusland moet vervang. In 2006 het hy in die tydskrif "Rossieja" voorgestel dat daar 'n federasie van volkere ingestel moet word as alternatief vir 'n sterker eenheidstaat soos deur sommige in die Kremlin voorgestaan word. Volgens Doegin, sal "'n eenheidstaat in die geval van Rusland die ergste van alle moontlikhede wees, omdat dit behaal sal word deur volksmoord op die unieke etnosse wat daarbinne bestaan". Volgens hom sal so 'n "volksmoord nie net die kleiner volkere in die Russiese Federasie bedreig wat deur groter volkere geassimileer sal word nie, maar ook die groot volke".

Doegin sien die burger van 'n nasiestaat wat sy eie kenmerke, lewenswyse, tradisies moet afsweer ten einde lid van 'n groter geheel te word as noodwendig armer as iemand wat deel is van 'n volk of gemeenskap. Vandaar Doegin se voorstel dat geografiese federalisme deur etnofederalisme vervang behoort te word. In so 'n stelsel sal etniese groepe, eerder as etniese gebiede, die konstituerende elemente van die staat uitmaak.

As voorbeeld in sy Rossieja-artikel noem Doegin dié van die Tartare. Binne 'n etnofederasie sal dié volk "as 'n politieke subjek erken word, met 'n groot mate van taalkundige outonomie, dit wil sê, hule sal die reg hê om hul eie taal te praat, om hul eie skrifstelsels en etniese kultuur te ontwikkel en te besluit waar hulle wil woon". Terselfdertyd sal Tartare egter nie geregtig wees op 'n Tartarstan of tuisland nie.

Dié gedagte is blykbaar vir die eerste keer deur die Oostenryks-Marxistiese denker Otto Bauer geopper wat geglo het dat in 'n nuwe staat die nasionaliteitsbeginsel voorrang bo die grondbeginsel behoort te geniet, iets wat hy "ekstraterritoriale kulturele outonomie" genoem het.

'n Beswaar teen Bauer se stelsel sou wees dat dit te moeilik sou wees om te administreer en kommunikasie tussen volkslede wat versprei oor 'n groter grondgebied woon te moeilik sou wees. Hedendaagse kommunikasietegnologie het egter grootliks die angel uit dié kritiek gehaal.

Vanuit die Angel-Saksiese wêreld, die vesting van sogenaamde "Atlantisme", word Doegin dikwels afgemaak as 'n "neo-fascis" en voorstander van Russiese nasionalisme. Die feit dat hy geweldig invloed by Medwedef en Poetin geniet en gereeld in die hoofstroommedia in Rusland gehoor en gelees word, beteken egter dat ons hom heelwat ernstiger behoort op te neem as wat sulke tiperings of stereotiperings sou wou hê.

Deel van die tragedie van Afrikanerwees is dat ons, binne sowel Doegin as Schmitt se definisies, voortdurend in stryd met die Angel-Saksiese seemonster, oftewel die Atlantiste van Brittanje en Amerika verkeer het. Soveel Afrikanerleiers in die verlede kon die ware gesig van ons vyand as landgeworde boorlinge van Afrika wat afstam van die Nederlandse seevaarders van die sewentiende eeu, eenvoudig nie raaksien nie.

Die vraag is of ons nie in die geostrategiese spel wat tans tussen die nuwe, nasionalistiese Rusland en die heersugtige Angel-Saksiese magsblok woed, eerder ons gewig by die Russe moet ingooi en met iemand soos Doegin in dialoog moet tree nie.

Brittanje het bepaal dat Lesotho en Swaziland onafhanklike state moes wees, maar was gekant teen grondgebied of onafhanklikheid vir die Afrikaner. Vandaar ons huidige ondergang binne 'n Engelse staat wat deur die kultuur, universalistiese "demokrasie" en opportunistiese geweld van die Atlantiese Seeryk oorheers word.

Ons het sekerlik niks om te verloor deur so 'n dialoog met Doegin en sy mede-Russe aan te knoop nie.

фильтр осушитель воздухаАлександр Фильчаков

Ras en taal volgens prof, Jansen

Image

Prof. Jonathan Jansen, wie se omstrede uitlatings dat hy nie na "kak oor kultuurverskille" gaan luister nie en Kovsies summier gaan transformeer onlangs in die nuus was, het reeds in 2005 by die Afrikaanse Taalberaad op Stellenbosch sy anti-Afrikaner-houding op 'n kenmerkend vulgêre manier getoon. Onderstaande rubriek deur Dan Roodt het kort ná die Afrikaanse Taalberaad op die Praagwebwerf verskyn.

Die swak beriggewing in die hoofstroompers oor verlede week se Taalberaad op Stellenbosch het soos gewoonlik 'n skewe beeld gegee van wat daar werklik gebeur het. Dit was drie dae van verskeie laagtepunte met weinig hoogtepunte. Uiteindelik het die beraad onverrigter sake geëindig, met slegs die vae belofte van 'n tweede beraad aanstaande jaar sonder enige wesentlike aksieplan.

Een rede waarom daar geen konsensus bereik kon word nie, was die teenwoordigheid van 'n aantal bruin intellektuele soos drs. Christa van Louw, Neville Alexander en prof. Jonathan Jansen van die UP. Van Louw het op die laaste dag 'n vloermoer gegooi uit vrees dat sy nie langer voorsitster sou wees van die Nasionale Taalliggaam vir Afrikaans nie, terwyl Jansen op dag een aanbeveel het dat ek "seksuele omgang met 'n swart persoon behoort te hê sodat ek kan regkom".

Wat hierdie soort vulgêre uitlatings met 'n bespreking oor die Afrikaanse taal te make het, weet nugter. Maar dit is kennelik die vlak waartoe regstellende aksie-akademici aan Afrikaanse universiteite deesdae besig is om te daal. Trouens, die aand ná die fameuse onderonsie tussen my en Jansen, het ek in prof. Christa van Louw van die US en prof. Hein Willemse van die UP vasgeloop en sy het Jansen se uitspraak smalend teenoor Willemse herhaal, en nog iets bygevoeg in die trant van, "maar hy moenie slaap nie, hy moet wakker bly."

Wat Jansen veral omgekrap het, is dat ek na myself as 'n Afrikaner verwys het. Die meeste bruin intellektuele verkeer onder die indruk dat drie miljoen Afrikaners in 1994 verdwyn het of ten minste een of ander kontrak ten gunste van hul eie ondergang onderteken het. Terwyl Jansen Woensdag sy vuige kommentaar teenoor my betuig het, het Neville Alexander reg langs my gesnou: "Die Afrikaner is 'n lyk. Dis net jy wat nog daaraan glo omdat jy oningelig is."

Ek moet sê dat die sogenaamde bruin intellektuele nogal 'n bron van vermaak kan wees. Vier of vyf jaar gelede reeds het prof. Hein Willemse in 'n internetdebat rondom die einste taalkwessie teenoor my beken dat hy swart is, maar dat swartheid vir hom geen rassekategorie is nie, maar 'n "analitiese konsep".

Tussen akademikaans, engfrikaans en die ANC-bargoens wat oor die afgelope tien jaar ons taal besoedel het, gaan dit maar swaar met Afrikaans. 'n Woord wat my die horries gee, is "bemagtiging" en dit is oor en oor op die Taalberaad gebesig. As die woord bemagtiging nie deur die KGB uitgedink is nie, kom dit ten minste van Kuba of Noord-Korea.

Maar terug by die begrip "swart", ekskuus, die analitiese konsep. Toe die Xhosas begin het om die Universiteit van Wes-Kaapland te oorstroom in die vroeë tagtigerjare onder die rektorskap van Jakes Gerwel, was al antwoord wat die bruin intellektuele kon vind om hulself insgelyks as "swart" te beskryf. Dit verklaar moontlik Jansen, wat wel baie donker van kleur is, se obsessie met swart wat naderhand so erg geraak het dat ek hom moes betig oor sy onbetaamlike rassetrots.

Byna erger as die kroeggrap-redenasies van Tukkies se dekaan van opvoedkunde, is die neo-Marxistiese taalkunde van sy blanke kollega, prof. Vic Webb. Laasgenoemde het 'n pleidooi gelewer dat die Afrikaner alles moet aanvaar wat die ANC-regering op hom afdwing. Benewens sy neo-Marxisme en die feit dat hy sy grys haardos in 'n poniestert vasbind, vermeld die Taaloudit wat voor die beraad uitgedeel is dat "kruisbestuiwing met Indië" een van Webb se navorsingsareas is.

Twee weke gelede het ek reeds verwys na dr. Gerrit Brand as 'n akademiese hanswors. Vergeleke met Jonathan Jansen, Hein Willemse en Vic Webb kan 'n mens hom amper ernstig opneem. Die ironie van die saak is natuurlik dat hierdie kreature wat uit die UP se sirkus onsnap het, deur Naspers opgehemel word as die profete van ons tyd.

Volgens Rapport het ek vir "vermaak" op die Taalberaad gesorg. Veel eerder het ek die rol van narretemmer gespeel, want vermaak was daar genoeg sonder dat ek daartoe hoef by te dra. Benewens prof. Jonathan Jansen se seksuele fantasieë – hy het behoorlik begin kwyl toe hy die gehoor vertel het van sy pogings om die blanke skoolmeisies van Pretoria Girls High te breinspoel om van taal- en rasse-segregasie ontslae te raak deur minnaars uit 'n ander etniese kategorie te neem – was daar die bespreking oor Afrikaans en die media waaroor hieronder meer.

Terloops, 'n mens wonder hoeveel ouers van dogters by Pretoriase meisieskole daarvan bewus is dat 'n swart Humbert Humbert die blanke Lolitas bekruip en hulle boonop toespreek by skoolbyeenkomste. (Vir my lesers wat nie weet nie, het Wladimir Nobokof 'n roman oor 'n middeljarige man se verhouding met 'n dertienjarige meisie genaamd Lolita geskryf, iets wat in die vroeë sestigerjare 'n skandaal veroorsaak het.)

Hier gaan dit egter nie om fiksie nie, maar om die werklikheid. Is prof. Jansen se invloed op ons jeug in die vorm van seksuele innuendo en rasse-ideologie heilsaam? Behoort Tukkies so 'n man aan te hou as opvoedkundige dekaan? Wat kan ons van hom leer in verband met die handhawing van Afrikaans?

Dat ras, taal en seks egter 'n gewilde tema by die Taalberaad was, is gewis. Onder andere het mnr. Theo Erasmus van die betaalkanaal KykNET 'n beleidstuk versprei waarin die volgende vermeld word: "Die kanaal mag nooit gesien word as een wat eksklusief op 'n wit mark gerig is nie. Die persentasie bruin mense wat DStv besit en dus toegang tot KykNET het, is bitter klein, maar die kanaal moet ook toekomstige gehore teiken – nie net in sy eie belang nie, maar in belang van Afrikaans."

Die enigste afleiding wat 'n mens hieruit kan maak, is dat KykNET nie van sy huidige kykerspubliek – blanke Afrikaners – hou nie. Daar is min sakeondernemings ter wêreld wat soveel minagting teenoor hul eie kliënte koester soos KykNET.

Dié beleidstuk is versprei tydens die sessie wat gewy is aan Afrikaans en die media. Onder andere is Magdaleen Kruger deur die digteres Lina Spies ingevlieg oor die swak taalgebruik op Radio Sonder Grense, oftewel Radio Sonder Mense. Ook Tim du Plessis van Rapport moes erg deurloop oor sy redaksionele beleid wat neerkom op ANC-sikofansie en Afrikaner-verguising.

Ná so 'n Taalberaad voel mens dat jy jou pêrels voor die swyne gewerp het. Afrikaans baat kwalik by besprekings waar rassepropaganda die botoon bo taalkundige kwessies voer.

КонструкторыАлександр Фильчаков Васильевич

Ermelo: gaan Grondwethof Afrikaans die doodskoot gee?

Image

Die taalsaak rondom Hoërskool Ermelo wat tans voor die Grondwethof dien, hou verreikende implikasies vir die voortbestaan van Afrikaans as skooltaal in. Die ANC-bewind, asook die Britse kerke en regering wat die organisasie dekades lank ondersteun en uiteindelik aan bewind gebring het, was nog nooit gediend met 'n ander taal wat die hegemonie van Engels in die land versteur nie.

Te oordeel aan al die Afrikaansvyandige maatreëls wat sedert 1994 deur die ANC getref is, ly dit geen twyfel dat sy einddoel die totale vernietiging van Afrikaans as kultuur- en onderwystaal is nie.

Nadat die Appèlhof in Bloemfontein Ermelo-hoërskool gelyk gegee het dat die skool en sy beheerraad die reg het om sy taalbeleid te bepaal, het die staat na die Grondwethof geappelleer. Sedert sy ontstaan kort na die inwerkinstelling van die nuwe grondwet, is die Grondwethof hoofsaaklik 'n politieke hof wat deur linkse, ANC-gesinde regters oorheers word.

Die teenstrydigheid tussen Afrikaanse taalregte en die sogenaamde "toegangsreg" van die Suid-Afrikaanse rassemeerderheid wat Engelse verkies, is die spil waarom die saak draai. Dit sou uiters verbasend, selfs verrassend wees, indien die Grondwethof met sy linkse, Engelssprekende regters hoegenaamd dieselfde argument as die Appèlhof eerbiedig. Daarvoor weeg die geskiedenis van die ANC en sy meelopers in regskringe te swaar. Van die vyandige vrae wat reeds deur regters Kate O'Regan en Dikgang Moseneke aan die skool se regspan gevra is, het reeds 'n aanduiding gegee van hoe die wind waai.

Waarskynlik gaan die skool en Afrikaans op een of ander manier deur die Grondwethof gestraf word. Indien beheerrade se reg om 'n skool se taalbeleid vas te stel, afgewys word, sal dit die deur open vir die onderwysdepartement om feitlik alle oorblywende Afrikaanse skole binne enkele jare tot oorgawe te dwing en Engels in te stel.

So 'n radikale uitspraak deur die hof mag egter die spreekwoordelike vonk in die kruitvat wees wat 'n apatiese Afrikanervolk in beroering bring. Getrou aan die agterbaksheid van sowel die ANC as die Britise koloniale bewind in Suid-Afrika, gaan die hof egter heel waarskynlik 'n dubbelsinnig uitspraak lewer wat op die duur Afrikaans-negatief gaan wees, maar wat in polities korrekte terme geklee gaan wees.

'n Ander alternatief is dat die skool op tegniese gronde gestraf mag word en verengels mag word, maar dat die beginsel van "meertaligheid" of "moedertaalonderwys" in naam bevestig mag word. Dit sou die deur vir die onderwysdepartement oophou om Afrikaanse skole een na die ander aan te val en te verengels, alles in die naam van meertaligheid en menseregte.

Een ding staan egter vas: die Grondwethof  se uitspraak kan heelwat doen om die vernietiging van Afrikaans te verhaas, maar gaan nie die taal se haglike toestand verbeter nie. Selfs 'n neutrale uitspraak of handhawing van die Appèlhofsiening sal blote oëverblindery wees om die naïewelinge daar buite te oortuig dat ons waarlik in 'n demokrasie woon waarin taalregte erken en geag word.

Paradoksaal genoeg, kan 'n uitspraak téén Afrikaanse skole deur die Grondwethof, hoewel skadelik vir Ermelo, vir Afrikaans dalk positief wees omdat dit finaal die skille van ons mense se oë sal laat afval en tot een of ander vorm van daadkragtige optrede mag lei. Hoewel Ermelo 'n verbete stryd in die howe geveg het om die onredelike afdwing van Engels deur die staat teen te staan, moet ons besef dat honderde ander Afrikaanse skole reeds sonder slag of stoot gesneuwel het en vandag eentalig-Engels is.

Die proses van taalmoord gaan dus nie deur 'n selfs gunstige hofuitspraak gestuit word nie. Daarvoor is daadwerklike en doeltreffende verset teen die anglosentriese ANC-regime nodig.

Ons kan net hoop dat, hetsy positief, hetsy negatief, die uitspraak wel iewers 'n snaar kan roer om Afrikanerwoede teen die onreg wat daar tans teen Afrikaans gepleeg word, te laat opvlam.

купить шапку для девочкиалександр лобановский харьков класс

Afrikaans mag binne twee of drie geslagte uitsterf

Vrydagaand 14 Augustus (GRA-dag) het ek die onderstaande toespraak gelewer tydens 'n debat oor die toekoms van Afrikaans wat deur die Genootskap vir Handhawing van Afrikaans gereël is. Mnre. Louis Smuts van Tabok en Cornelius Janse van Rensburg van die Vryheidsfront Plus se jeugbeweging het die saak vir die voortbestaan van Afrikaans verdedig, terwyl mnr. Henk van de Graaf van Radio Pretoria ook my pessimistiese prognose vir Afrikaans ondersteun het. Op pad na die Hervormde Kerksaal in Du Toitstraat in die middestad van Pretoria, het ons die indruk gekry dat ons vreemdelinge in die stad was. Terwyl die strate van Pretoria op 'n Vrydagaand wemel van mense, is daar geen blankes of Afrikaners te sien nie. 'n Mens wonder wat Paul Kruger en die oorspronklike stadsvaders daarvan sou gedink het, maar die demografiese transformasie – om 'n gepaste term te gebruik – van Pretoria ondersteun insgelyks my argument, dat Afrikaans sonder een of ander groot poging deur Afrikaners of 'n radikale staatkundige verandering in Suid-Afrika, bestem is om algaande te kwyn en dan uit te sterf.

Sedert Brittanje onder aanvoering van Lord Craig vir die eerste keer die Kaap in 1795 binnegeval het, het Nederlands, of dan die latere Afrikaans, byna konstant verliese van sprekers teenoor Engels getoon. Vandag bestaan daar vele mense in die land met Afrikaanse vanne wat nie Afrikaans magtig is nie. Hulle gaan nooit ‘n Afrikaanse boek lees nie, ‘n Afrikaanse film of TV-program kyk nie en natuurlik sal so ‘n persoon net in buitengewone omstandighede sy of haar kind na ‘n Afrikaanse skool stuur.

Van die groot aantal Afrikaner-emigrante wat sedert 1994 die land verlaat het, kan mens gerieflik sê dat slegs ‘n minderheid se kinders wat in die buiteland gebore is, nog Afrikaans praat. My beste vriend op skool – ek was aan die Hoër Seunskool Helpmekaar in Johannesburg – se kinders verstaan geen woord Afrikaans nie, want hy is met ‘n Engelse vrou uit Natal getroud en agterna het hulle in Londen gaan woon waar hy sedertdien as advokaat praktiseer. Op een van my rare besoek aan hul woning het ek en hy oudergewoonte met mekaar Afrikaans gepraat.

"Daddy, what language is that?" het sy oudste seun in die geselskap gevra. "Dis Afrikaans," het sy pa geantwoord.

Net so hoor mens vele Afrikanerkinders wat binne enkele jare in Australië verengels aan hul Australiese maats sê: "My dad speaks Afrikaans." Maar self het hulle die taal verloor.

Een van die punte wat ek hier gaan benadruk, spreek uit dié voorbeelde: 'n ouer kan moeilik sy eie taal aan sy kind oordra indien die kind in 'n geheel en al anderstalige omgewing grootword. Onlangse studies wat in Kanada gedoen is, het bevind dat 'n groot persentasie kinders van Franssprekende ouers wat buite hul tuisprovinsie Québec grootword, eenvoudig verengels omdat sulke kinders in 'n sogenaamde "see van Engels" opgroei. Kanada, wat tweetaligheid ernstig opneem, anders as die huidige Suid-Afrika wat slegs lippediens aan sogenaamde "meertaligheid" bewys en in wese reeds 'n Engelse staat is, neem tweetaligheid ernstig op. Die staat stel selfs spesiale hulpmiddele en Franstalige skole in Engelse gebiede aan ouers beskikbaar en die bevordering en beskerming van Frans word as 'n belangrike aspek van staatsbeleid beskou.

Franstalige Kanadese of Québecois voel nasionalisties oor hul taal en is oor die algemeen baie taalgetrou, waarskynlik baie meer as Afrikaners. Desnieteenstaande en nieteenstaande tweetalige kommunikasie deur die staat en genoegsame Franstalige skole en amptelike steun vir die Franse kultuur, ondervind ouers buite die Franse gebied van Québec dit toenemend moeilik om hul moedertaal aan hul eie kinders oor te dra, net soos die Afrikaners in Australië, Nieu-Seeland, die Verenigde Koninkryk en elders. Daar word verwys na "die see van Engels" wat hierdie kinders omring en wat uiteindelik sterker is as die ouerhuis se invloed om die eie kultuur te handhaaf.

Die meeste Afrikaners is trots op hul Dietse of Nederlandse afkoms. Maar as ons praat van taalgetrouheid is Nederlanders wêreldwyd die immigrantegroep wat die vinnigste hul taal verloor. In sowel Australië as Kanada verloor 87% van Nederlandse immigrante in dié lande binne een geslag hul taal!

Redelik gou ná 1994 het ons agtergekom dat die politieke revolusie wat mnr. F.W. de Klerk in sy wysheid ontketen het ook 'n taalrevolusie was. Die ou tweetalige Suid-Afrika, wat ook vir die ontwikkeling van swart streekstale in die ou tuislande voorsiening gemaak het, het 'n Engelse land geword. Binne enkele jare het die grondwetlike illusie dat Afrikaans gelyke status teenoor Engels in die staatsdiens en in die openbaar sou geniet, so te sê soos mis voor die son verdwyn. Die staat doen nie eens moeite om simboliese fieterjasies te handhaaf wat selfs die indruk sou skep dat Afrikaans nog enige amptelike status sou geniet nie.

Duisende jare gelede kon 'n taal oorleef al is hy deur slegs enkele honderde mense gepraat wat aan dieselfde stam behoort het. Afrikaans is egter 'n moderne, ontwikkelde kultuurtaal wat grootliks in die twintigste eeu gestandaardiseer en gevorm is. As sodanig, het Afrikaans – soos enige ander taal ter wêreld – bepaalde elemente nodig wat die werking en voortbestaan daarvan verseker. Ek wil nou poog om sulke elemente te identifiseer:

  1. 'n Taal het sprekers nodig. Afrikaans beskik sekerlik steeds oor sprekers, maar van ons mees opgevoede en geskoolde mense word deur regstellende aksie landuit gedryf. Na raming het reeds 'n miljoen Afrikaners die land verlaat en waarskynlik gaan hulle kinders en kleinkinders hoofsaaklik Engels praat en deel van die 87% Dietse taalsprekers word wat binne een geslag hul taal verloor.
  2. 'n Taal het instellings soos skole, kleuterskole, universiteite, 'n akademie wat die taalreëls vasstel, asook biblioteke, museums en ander bewaringsinstansies nodig. Ná 1994 is feitlik alle staatshulp aan die S.A. Akademie vir Wetenskap en Kuns onttrek. Afrikaanse universiteite is deur Kader Asmal saamgesmelt met die uitsluitlike doel om die Engelstalige studente aan die meeste Afrikaanse universiteite in die meerderheid te stel sodat hulle gouer kan verengels. Die Hoërskool Ermelo en vele ander laer- en hoërskole is onderwerp aan dikwels hardhandige maatreëls om hulle op die pad van tweetaligheid en verengelsing te plaas.
  3. Elke taal ter wêreld, selfs groot tale soos Frans, Duits en Spaans wat elkeen oor honderde miljoene sprekers beskik, ontvang staatshulp as dit kom by die befondsing van vertalings, die publikasie van tegniese en literêre boeke, 'n eie film- en TV-bedryf, asook die bevordering van daardie taal in die eie land en internasionaal. Danksy die de facto-status van staatlose taal wat Afrikaans sedert 1994 beklee, ontvang ons geen staatsondersteuning nie en sal enige Suid-Afrikaanse ambassade in die buiteland ons waarskynlik uitlag indien ons vra dat ons taal, letterkunde en kultuur ook elders ter wêreld bevorder moet word, veral onder die groot aantal Afrikaner-emigrante, maar ook onder sprekers van verwante tale soos Nederlanders, Vlaminge en Duitsers.
  4. 'n Taal moet 'n nuttigheids- of handelsfunksie hê, anders sien nóg moedertaalsprekers, nóg vreemdetaalsprekers enige nut in die handhawing of aanleer van die taal. Weereens, in ander tweetalige lande soos België en Kanada, bestaan streng wetgewing wat die swakker ekonomiese taal teen mededinging beskerm. In Vlaandere, die Nederlandstalige gebied van België, word geen Franse reklameborde of ander tekens toegelaat nie. In Québec weer, beskerm die Franssprekendes hulself teen mededinging van Engels en bestaan daar 'n spesiale staatsliggaam wat algemeen as die "taalpolisie" bekendstaan wat sorg dat Frans die heersende handelstaal bly en ook dat geen maatskappy in Québec 'n webwerf aanhou waarop Frans nie voorrang teenoor Engels geniet nie. Hoeveel Afrikanersakemanne in Suid-Afrika adverteer hul produkte of dienste in Afrikaans, wonder ek? Maar ons beskik oor geen taalpolisie of ander staatsinisiatiewe wat die gebruik van Afrikaans in die handel bevorder nie.
  5. 'n Taal het behoefte aan wat ek 'n "regverdige bestel" sou noem. In 'n meertalige land sou dit beteken dat daar 'n behoorlike grondwet en taalwette bestaan wat die staat, die administrasie en die burgers ernstig opneem. Ons het nou al male sonder tal gesien dat ons Engelse staat hom glad nie aan enige reëls steur wat die de facto-hegemonie van Engels sou belemmer nie.
  6. Uiteindelik – en dit is my eie oortuiging ook – is daar 'n verband tussen taal en grondgebied. Die internasionale voorbeelde, soos Vlaandere en Québec, vertel ons dat 'n situasie van taalongelykheid en konstante taalverskuiwing van die ondergeskikte taal na die dominante taal slegs gestabiliseer kan word deur 'n bepaalde gebied aan die taal toe te ken. Selfs kleiner tale of dialekte kan baat by of gered word deur 'n sogenaamde Sprachinsel of "taaleiland", 'n eie gebied wat binne die meerderheidstaalgebied aan so 'n taal of dialek toegeken word. Vir alle praktiese doeleindes beskik Afrikaans oor geen gebied in die land nie, hoewel daar vele dorpe, stede en streke bestaan waar ons taal deur die meerderheid inwoners gepraat word. In dié opsig handhaaf die RSA die ou Sowjetbeginsel waarop Hermann Giliomee reeds gewys het. Russies het in die ou Sowjetunie die "reg van toegang" tot die gebiede van ander tale gehad, maar die omgekeerde het nie gegeld nie. Engels in Suid-Afrika beskik oor die "reg van toegang" tot Afrikaanse gebiede of instellings, maar die omgekeerde geld nie. Waarskynlik is dit 'n biologiese beginsel, maar sonder grondgebied of een of ander vorm van territorium wat op sy eenvoudigste 'n Afrikaanse skool kan wees, kan geen taal oorleef nie. As ons eerlik is, moet ons erken dat Afrikaans hom tans binne Engels-verowerde gebied bevind en kan ons nie eens permanente aanspraak maak op die mees basiese instellings wat vir ons 'n vorm van territorium sou kon bied nie.
  7. In die moderne samelewing speel media natuurlik 'n geweldig belangrike rol. Een van die voordele van 'n eie land, volkstaat of gebied is dat jy nie net die grondgebied beheer nie, maar ook die luggolwe waar jy vrylik uitsaailisensies aan radiostasies en televisiekanale in jou taal kan toeken. Helaas, by gebrek aan 'n gebied, beskik Afrikaners of Afrikaanssprekendes glad nie oor dié voorreg wat vir baie ander taalgemeenskappe wêreldwyd 'n reg is nie. Radio Pretoria, 'n Afrikaanse gemeenskapsradiostasie, moes op eie koste 'n tienjaarlange hofstryd voer vir die reg om in Afrikaans uit te saai. Enige nuwe Afrikaanse stasie of kanaal moet 'n magdom Engelse vorms vir Okosa invul en sal waarskynlik deur die Engelstalige owerheid afgekeur word omdat 'n Afrikaanse medium nie sogenaamd "inklusief" genoeg is nie.
  8. 'n Laaste element waarsonder geen taal kan oorleef nie, is die taalgetrouheid of die taalnasionalisme van sy sprekers. Afrikaans het in die verlede die hindernisse van 'n tweetalige staatsbestel en Engelse oorheersing oorkom omdat die taal deur 'n baie sterk nasionalistiese beweging onder skrywers, taalkundiges, historici, omroepers, dramaturge, filmmakers, onderwysers, predikante en die gewone man op straat gedra is. Tans leef ons in die sogenaamde "globale tydvak" in 'n land wat hom as deel van die internasionale Engelse kultuur sien en daarom per definisie vyandig staan teenoor enigiets wat die staat of sy apologete as "etniese nasionalisme" sou tipeer. Afrikaans of dan Standaardafrikaans of die Afrikaanse kultuurtaal, is die gevolg van 'n nasionalistiese beweging. By gebrek aan so 'n taalnasionalisme, binne 'n reeds Afrikaansvyandige staatsbestel, is dit feitlik 'n uitgemaakte saak dat Afrikaans gaan uitsterf.

Tot dusver het ek agt elemente geïdentifiseer waarsonder geen taal op die duur kan oorleef nie. Ons het gesien dat Afrikaans oor geen van dié elemente wat ander, groter tale onderskraag, beskik nie.

Volgens taalkundiges is daar tans omtrent 5500 tale in die wêreld oor, waarvan sommige Indianetale is wat deur slegs enkele stamme gepraat word. Dieselfde taalkundiges beweer dat 90% van daardie tale in hierdie eeu gaan uitsterf teen die tempo vaon ongeveer een per week. Indien die huidige toestand in Suid-Afrika voortduur, gaan iemand beslis vir Afrikaans tydens een van daardie weke 'n grafsteen oprig, daarvan is ek oortuig.

Afrikaans is op die oomblik soos 'n pasiënt in die vroeë stadium van terminale kanker; hy lyk nog gesond, maar as die dokter – of in dié geval die taalkundige – hom bietjie ondersoek, is al die tekens daar dat ons taal ernstig siek is.

'n Mens hoef maar net Sewendelaan of Villa Rosa op die televisie aan te skakel, of te luister hoe hoërskoolkinders praat, om agter te kom dat baie sprekers van Afrikaans reeds 'n stadium bereik het wat as "oorgangstweetaligheid" bekendstaan.

Konstante taalverskuiwing van een taal na 'n ander lei uiteindelik tot die dood van die taal wat al die sprekers afstaan. Die proses waardeur 'n individu of gesin hul taal verloor, is eintlik baie dieselfde as die manier waarop die taalgemeenskap in sy geheel sy taal prysgee.

Wanneer die kind van 'n Nederlandse immigrant in Australië of Kanada – onthou 87% van hulle verloor hul moedertaal – in die sogenaamde Engelse see grootword, mag hy nog enkele Nederlandse woorde praat wat hy van sy ouers geleer het. Alles in die samelewing rondom hom is egter Engels en hy gaan in Engels skool. Alle komplekse begrippe kan hy slegs op Engels uitdruk. Selfs al praat so 'n kind sy moedertaal, gaan dit gemeng wees want vir 'n groot aantal begrippe, name of uitdrukkings in sy omgewing beskik hy gewoon oor geen terme in sy moedertaal nie. Uiteindelik kwyn die moedertaal en op die ou end bly feitlik niks oor nie. Natuurlik gaan enige kind van die volgende geslag geheel en al die oorspronklike taal verloor het.

Vele sprekers van Afrikaans bevind hulself reeds in 'n toestand van oorgangstweetaligheid. Hulle ken of gebruik nie meer alledaagse Afrikaanse woorde soos "loodgieter", "pragtig" of "polisiestasie" nie. Hulle praat van "plumber", "awesome" of "police station", bloot omdat dit die woorde is wat hulle in hul omgewing – hulle 100% Engelse omgewing – aantref.

Terwyl daar 'n polities korrekte argument bestaan dat die gekleurde sprekers van Afrikaans, veral in die Wes-Kaap, die "toekoms van Afrikaans" verteenwoordig vanweë hul relatief hoë bevolkingsaanwas, is die taalverskuiwing onder Afrikaakssprekende kleurlinge in die groter Kaapstadgebied nog veel erger as onder Afrikaners. In 'n redelik onlangse studie wat deur plaaslike en internasionale taalkundiges word die volgende kommentaar op bl. 95 aangetref:

"English has replaced Afrikaans as the most widely-used home language amongst primary school children in the metropolis, something that could indicate the beginnings of a language shift from Afrikaans." *

Terwyl die meerderheid kleurlingoupas en -oumas in die Kaapstadomgewing Afrikaans-eentalig was, is hul kinders tweetalig. Die huidige geslag kinders het egter nou die oorgang na Engels gemaak. Die proses van taalverskuiwing is reeds aan die gang en terwyl dit onder blanke Afrikaners minder opmerklik is, gaan die huidige verlies aan Afrikaans se hoër funksies in die staatsdiens, die howe, universiteite, banke en ander groot maatskappye en uiteindelik ook die skole verreikende implikasies vir die voortbestaan van Afrikaans hê.

Sonder om alarmisties te wees, moet ons besef: die krisis is baie groter as wat ons dink. Indien die status quo voortduur, gaan Afrikaans binne twee of drie geslagte vir alle praktiese doeleindes uitsterf.

Die skrif is aan die muur vir Afrikaans. Indien ons nie 'n baie groot poging aanwend nie, is dit feitlik onomkeerbaar.

 * Language policy implementation and language vitality in WesternCape primary schools deur Peter Plüddemann, Daryl Braam, Peter Broeder, Guus Extra, Michellé October. Praese Occasional Papers nr. 15, Universiteit van Kaapstad, 2004.

ролики детскиепрокурор Фильчаков

Gee jy nog om vir Afrikaans?

Image

'n Mens kan nie ontken dat 'n wolk van mismoedigheid en magteloosheid toegesak het oor dié wat nog vir Afrikaans omgee nie. Van alle kante word Afrikaans getakel – as dit nie van staatskant is nie, kom dit uit die geledere van Afrikaanssprekendes self, soos Koos Kombuis wat in sy kenmerkende mieksertaal in 'n rubriek in Rapport reken Afrikaans is 'n "pavement special".

Koos se "pavement special" slaan op die gemengde afkoms van Afrikaans. Hy reken Algemeenbeskaafde Afrikaans (die suiwer ras) moet die knie buig vir die "eiesoortige, loslit-Afrikaans" (die basterras) wat in koerante soos Die Son en The Voice gebruik word. Sien, want ons mag nie ons bruin broers en susters onwelkom in ons taalstal laat voel nie. Die feit dat die meeste bruinmense vere voel vir Afrikaans en so gou as moontlik wil verengels, ontgaan hom heeltemal. Die feit dat invloedryke bruinmense Afrikaans aktief by akademiese instellings ondermyn, is blykbaar nie ter sake nie.

Om van iemand soos Koos Kombuis – wat 'n vadoek dra om die werklikheid van sy kaalhoofdigheid te verdoesel – te verwag om verder as sy ingeteelde skuldgevoel en naïwiteit te dink, is egter te veel gevra. Ek los die man en sy brabbeldenke dus maar in die kombuis met sy voorraad doeke … ekskuus … vadoeke.

Waaroor dit egter gaan, is die vraag: Wil die Afrikaner nog vir Afrikaans veg? soos Dan Roodt tereg in 'n onlangse artikel gevra het.

As jy nog omgee, hier is één manier hoe jy kan veg: Jy kan die Hoërskool Ermelo ondersteun in sy stryd vir Afrikaans teen die ANC-regering. 'n Geskiedkundige toetssaak vir Afrikaans vind op 20 Augustus in die Grondwethof plaas.

Mpumalanga se departement van onderwys het na dié hof geappelleer nadat die Appèlhof beslis het dat die skool se beheerraad, en nie die onderwysdepartement nie, die laaste sê oor die taalbeleid van die skool het.

Die onderwysdepartement wil die skool, die enigste Afrikaanse hoërskool in die provinsie, dwing om na parallelmediumonderwys oor te skakel omdat 27 leerlinge toegang tot die skool wil hê en nie in Afrikaans geleer wil word nie. Daar bestaan genoeg Engelse skole in die omgewing waar die kinders in die taal van hul keuse onderrig kan word.

Parallel- en dubbelmediumonderrig is die eerste stap na 'n eentalige Engelse skool of universiteit, soos die dalende getal Afrikaanse onderwysinstansies al duidelik bewys het.

As 27 Afrikaanse leerlinge nou toelating tot 'n Engelse skool soek en aandring dat hulle in Afrikaans onderrig word, wat sal gebeur? Is daar in die hele land 'n enkele voorbeeld van Afrikaanse leerlinge wat by 'n Engelse skool durf vra het om in hul eie taal, wat deur die grondwet gewaarborg word, onderrig te word?

Luister na die geskrewe argument wat die departement by die Grondwethof ingedien het: "We submit that the refusal by the governing body of the school, despite several endeavours to change the language policy so as to be inclusive of other language groupings, and the persistence to retain Afrikaans medium of instruction as an exclusive language policy at the school, has a direct impact on the provisions of … the constitution which prohibit discrimination on the grounds of language.

"We submit, despite the denial by the respondents, that the preservation of Afrikaans language policy at the school at all costs by the governing body demonstrates that the governing body intends to preserve the school exclusively for Afrikaners. This effectively amounts to discrimination directly or indirectly on the grounds of language and accordingly this raises a constitutional issue."

Is dit ironie? Massale selfmisleiding? Die blatantste vorm van vermetelheid denkbaar? Met die fanatisme van 'n Middeleeuse inkwisiteur jag die ANC-regering "rassiste" soos hekse terwyl hy self die flagrantste rassediskrimineerder en skender van taal- en menseregte is.

Die Hoërskool Ermelo het jou hulp nodig om sy saak te verdedig. Dis een skool teen die mag van die hele staat. In werklikheid gebruik die ANC my en jou belastinggeld om ons taal te beveg. (Sal 'n mens lag of sal 'n mens huil?)

Jy kan R10 vir die skool se regskoste skenk deur die woord ERMELO na 38655 te teks. Die burgerregte-inisiatief AfriForum het onderneem om 'n bykomende rand te skenk vir elke rand wat die publiek só bydra.

Ek skenk R100 en ek is 'n arm vryskutter wat sommige maande R0 verdien. Wat gaan jy, wie se gordel nog nie tot by die vierde gaatjie ingetrek is nie, bydra?

Die ANC-regering sal geen rus vir sy siel kry tot hy die blankes en by name die Afrikaner en sy taal uitgeroei het nie: hulle is 'n pynlike doring in sy vlees wat hom voortdurend aan sy onvermoë en agterlikheid herinner. Dié wat nog glo dat Zuma & Kie dit goed bedoel met die Afrikaner, wat nog glo 'n mens moet die man 'n kans gee, se oë sal baie vinnig moet oopgaan.

Watter enkele voordeel het Zuma se aanstelling die Afrikaner en Afrikaans al besorg? Pieter Mulder se aanstelling as adjunkminister van landbou? Wat was die koste in terme van verdere verdeeldheid in die reeds verskeurde Afrikanergeledere?

насосного оборудованияданильченко юрий брониславович прокурор

14 Augustus: n? 134 jaar word Afrikaans weer onderdruk

Image

Soos wat die onderdrukking van Afrikaans onder die toenemend totalitêre ANC-bestel met sy "demonokrasie" toegeneem het, het verskeie Afrikaanse organisasies en individue spontaan begin om 14 Augustus as 'n belangrike datum op die Afrikaanse en nasionale kalender te gedenk.

Vir diegene van my geslag wat in die ou tweetalige Suid-Afrika grootgeword het – en wat eintlik 'n model vir taalbillikheid was, gegewe dat elke tuislandregering ook 'n swart streekstaal kon bevorder – het die Engelse brander wat sedert 1994 oor die land gebreek het as 'n groot skok gekom.

Vandag swyg die regime se media in Afrikaans en veral natuurlik in Engels oor 14 Augustus en die wonderbaarlike verhaal van enkele Afrikaners wat op dié datum in 1875 die besluit geneem het om die wêreld se jongste standaardtaal te begin "skryf soos jy praat".

Die feit dat hulle hulself die "Patriotbeweging" genoem het, het ook geslaan op die sterk Republikeinse opwelling wat in die 1790s onder Kaapse Afrikaners plaasgevind het, toe daar insgelyks 'n politieke Patriotbeweging bestaan het.

Die mate waartoe die geskiedenis hom, veral op taalgebied, in Suid-Afrika herhaal, is eenvoudig verstommend. Terwyl taalregte en taalgelykheid ná Hertzog se taalwet van 1925 in die land byna as 'n gegewe beskou is, het ons in ons tyd weereens die byna kolonialistiese arrogansie van Engelse jingoïsme gesmaak.

Net soos in die verlede en veral die 1940s toe verengelsde Afrikaners die sterkste voorstanders van verengelsing was, beskik ons vandag oor sogenaamde "stryders vir meertaligheid" wat Afrikaans wil marginaliseer en uiteindelik tot 'n stukkie ignoreerbare folklore wil verskraal. Tereg is sulke mense, waaronder die magtige bruin of "swart" akademici – soos hulle verkies om hulself te noem – in hul vername poste aan voorheen Afrikaanse universiteite as Trojaanse perde bestempel wat die uitwissing van Afrikaans met hul mooiklinkende gemeenplase wil verhaas.

Gister skryf prof. Jaap Steyn in Die Volksblad 'n waar woord teenoor juis een van die Trojaanse perde, die Afrikaner- en Afrikaanshater Jonathan Jansen wat teen die "taalhouding van Afrikaners" uitgevaar het: "Jansen praat van die “afdwing” van Afrikaans, maar geen taal is in ons geskiedenis in so ’n groot mate afgedwing as Engels in die afgelope 200 jaar nie – veral nou weer in die laaste vyftien jaar."

Dat Engels vandag in Suid-Afrika afgedwing word, so te sê met wapengeweld, is 'n feit. Sowel die staat- as die korporatiewe sektor ly aan geheueverlies oor die feit dat Afrikaans bestaan. Taalstryders wat bloot logiese vrae oor die illusie dat Suid-Afrika 'n Engelstalige land sou wees, vra, word deur die SAUK en die korporatiewe media doodgeswyg, gesensureer of belaster.

Vandaar die feit dat 'n "nie-Afrikaanssprekende" soos Jansen vandag as die buikspreker en gelukbringer van fascistiese Engelsheid in Suid-Afrika optree.

Afrikaners, asook daardie tweedetaalsprekers of selfs vreemdelinge wat met ons onregverdige en ongelyke stryd meegevoel het, sal moet besef dat ons voortaan veel harder teen 'n magtige en ongenaakbare vyand sal moet veg.

Gegewe die volslae vertrapping van ons taalregte en die graad van etniese suiwering wat daar reeds teen Afrikaners toegepas word, hetsy in die sin dat ons vanuit ons eie instellings geweer word, hetsy in 'n letterlike sin waar gruwelike moorde en verkragtings teen ons gepleeg word, is die natuurreg voortaan aan ons kant.

Ons het die reg om ons teen Engelse taalaggressie te verdedig. En al moet dit uiteindelik uitloop op meer radikale optrede soos die afbrand van Engelse skole, net soos wat die pro-Britse swartes van Johannesburg teen Afrikaans beswaar gemaak het deur hul eie skole af te brand, mag ons nie nou tou opgooi nie.

Een van die lesse van 14 Augustus is dat 'n Gideonsbende in 1875 – teen die hoon en bespotting wat hulle van die destydse Kaapse burgery ontvang het – die strydvlag vir Afrikaans opgeneem het en uiteindelik geseëvier het. Die aantal mense wat vandag Standaardafrikaans liefhet en wil bewaar, is moontlik nie veel groter as in 1875 nie. Hulle verteenwoordig egter die room van ons kultuur en van ons volk.

Dit het tyd geword dat ons die SAUK-TV en KykNet met hul lagwekkende en dom Kreools afskakel en televisielisensies begin boikot. Dis ook hoog tyd dat ons ons onderdrukte, maar steeds aristokratiese en voortreflike taal met skokkende welsprekendheid begin praat, skryf en op die mure begin verf.

Die Britse Ryk kon Afrikaans nie doodmaak nie. Die Nguni-ryk en hul verteenwoordigers vanuit die Engelstalige Ooskus van die land gaan dit ook nie regkry nie.

Solank as wat daar nog "regte Afrikaners" met "Afrikaanse harte" bestaan.

lego киевФильчаков прокуратура харьков

Rapport en Afrikaans se joernalistieke krisis

Image

Die afgelope naweek het Rapport bekendgemaak dat hy sy internetuitgawe later beskikbaar stel in 'n poging om vas te stel of die sirkulasie van die koerant se papieruitgawe deur die aanlynweergawe beïnvloed word.

Ook is die koerant se internetlesers in 'n opname gevra of hulle bereid sou wees "om vir Rapport se aanlyn-inhoud te betaal". Agt-en-tagtig persent van die aanlynlesers het egter geantwoord dat hulle nie bereid is om te betaal nie.

As ek eerlik moet wees, sal ek ook nie vir Rapport betaal nie, hetsy op papier, hetsy op my rekenaarskerm. Benewens sensasionele berigte oor Steve Hofmeyr se owerspel en foto's van Saterdag se rugby, bevat Rapport geen nuus wat my as opgevoede Afrikanerleser interesseer nie.

  Dan praat ek nie eens van die koerant se redaksionele kommentaar in die vorm van hoofartikels en rubriekskrywers nie. Daar is die Snotkop Jan-Jan Joubert wat eers 'n Mbeki-bewonderaar was en deesdae 'n soort adolessente aanbidding vir Helen Zille koester. Die goue draad van Snotkop Joubert se oppervlakkige, onintelligente menings is egter sy afkeer van alles wat van die Afrikaner is: ons geskiedenis, Standaardafrikaans, die gedagte dat ons oor taal-, kultuur- of minderheidsregte mag beskik.

'n Ander weeklikse rubriekskrywer in Rapport is Daggakop Kombuis. Onlangs het ek al menige artikel gelees waarin daar beweer word dat blootstelling aan dagga en ander dwelms permanente breinskade tot gevolg het. Daar is 'n soort ligsinnigheid omtrent hom wat spreek van 'n verwronge werklikheidsbesef. Hoe meer geweldsmisdaad daar in Suid-Afrika gepleeg word en hoe meer ons infrastruktuur in duie stort, hoe meer juig Koos Kombuis oor "demokrasie" en "vryheid". Vir hom is daar geen verskil tussen 'n rockkonsert en 'n verkiesing nie; albei is vorme van massavermaak wat met 'n bottel Tassenberg geniet kan word. Dat Rapport hoegenaamd kans sien om Koos Kombuis as 'n politieke kommentator aan te bied, toon dat die koerant insgelyks sy kontak met die werklikheid kwyt is.

Asof 'n Snotkop en 'n Daggakop nie genoeg is nie, vergas Rapport ons ook op die halfgebakte skrywes van die Warkop Andries (alias Roof) Bezuidenhout. Benewens rocksanger, is Roof ook dosent of navorser aan Wits in 'n geesteswetenskaplike dissipline. As iemand wat self aan Wits gestudeer het in die dae toe daar nog toelatingsvereistes was, kan ek getuig van die mate waartoe die geesteswetenskappe in daardie tyd reeds gerysmier is deur 'n bonte versameling malles wat onder die vaandels van Marxisme, Feminisme en Afrikanisme die res van die samelewing as boos beskou het. Wits het nooit die ineenstorting van die Berlynse muur oorkom nie en sedertdien gryp die toenemend gehawende groepie sosioloë, politieke wetenskaplikes en literatore aan daardie universiteit na al hoe meer vergesogte teorieë en linkse clichés wat Robert Mugage na 'n groot wysgeer laat voorkom. Roof voel hom vir seker tuis by Wits en tussen die blaaie van Rapport waar hy, die Warkop, geredelik saam met Snotkop en Daggakop deelneem aan allerlei klagtes en beledigings teen die normale, heteroseksuele en boonop blanke Afrikaner wat die meerderheid van Rapport se lesers verteenwoordig.

Dan is daar nog, les bes, Jakes Gerwel, wat al odes aan die Kommunistiese Party in Rapport geskryf het en blykbaar letterlik in trane uitgebars het toe die skare vanuit Oos-Berlyn in 1989 oor die Glienickebrug gestroom het sonder dat die destydse Oos-Duitse muurskieters op hulle geskiet het om hulle in hul werkersparadys gevange te hou. Ek sou Jakes Gerwel seker Kroeskop kon noem, maar netnou word ek van rassisme beskuldig. Noem hom dan maar eerder Rooikop, wat nie die kleur van sy hare uitdruk nie, maar wel sy matelose bewondering vir alles wat met die SAKP en ANC te make het. Trouens, elkeen van sy stukke kommentaar in Rapport gaan gewoonlik oor een of ander figuur in die SAKP of ANC wat ons eer en agting verdien. Waarskynlik is hy die enigste kaartdraende lid van die ANC wat sowel 'n aanhanger van Thabo Mbeki as Jacob Zuma is, want hy koester 'n kinderlike bewondering vir albei. Hy is ook alewig besig met "nasiebou" en om alles in dié droewe land goed te praat. Elke donker wolk het sy silwer randjie en as jy gister in jou huis aangeval is of daar is ontlasting in Sannieshof se drinkwater, onthou net: dis 'n voorreg om deur die groot leiers van die ANC en SAKP regeer te word.

Voeg hierby nog Christi van der Westhuizen, Mad Max du Preez en ander Afrikanerhaters wat meer of minder gereeld in Rapport hul ekstremistiese menings lug en dis duidelik dat die koerant oor 'n doodswens beskik, ten minste wat sy sirkulasie betref. Sedert die heengaan van die ewe ultralinkse Insig, swerf 'n bepaalde groepie Kaapse joernaliste egter van een Afrikaanse publikasie na die ander rond op soek na nog 'n platform van waar hulle die Afrikanerpubliek kan beledig en slegsê.

Volgens Chris Louw beskik Harald Pakendorf oor die onderskeiding dat hy nie minder as vier Afrikaanse koerante "toegemaak het" nie. Liza Albrecht, die redaktrise van Rapport, is duidelik van plan om Pakendorf se rekord te oortref en vermoedelik daal die sirkulasie van die grootste en enigste Afrikaanse Sondagkoerant reeds. Albrecht het haar tande geslyp by die bylaag "By" waar Max du Preez, Christi van der Westhuizen en enigeen wat van Karl Marx, Andrea Dworkin en Carlos die Jakkals hou, welkom is om die kolomme vol te maak. Die voordeel van "By" is natuurlik dat kopers van Beeld, Die Burger en Volksblad dit as 'n bylaag ontvang en dus maar verlief met die inhoud moet neem. Niemand sal 'n sent daarvoor betaal nie.

Eintlik kan mens nie sê dat Liza Albrecht "uit voeling" met haar lesers is nie. Sy weet min of meer waarvan hulle hou – en gee hulle presies die teenoorgestelde. Die aanslag van Rapport – en van By – is dat Snotkop, Daggakop, Warkop, Rooikop en al die ander -koppe oor 'n soort vrypas beskik om die Afrikanerlesers van dié publikasies week vir week te beskuldig, af te kraak en te demoraliseer. Enigiemand wat homself 'n Afrikaner noem, is per definisie 'n rassis en elkeen wat van skoon drinkwater hou, is 'n Nazi wat nie die noodsaak vir diversiteit en transformasie wil erken nie.

Toevallig sien ek so pas raak dat Liza Albrecht oor 'n Twitter-profiel beskik. Ja, reg geraai, sy beskryf haarself, nogal in die Rooitaal, as: "I'm the editor of an Afrikaans newspaper in South Africa." Ene Jannie Momberg, redakteur van News24, 'n volgeling van haar op Twitter, het beswaar teen die gebruik van blankes met blonde hare op die Vryheidsfront Plus se verkiesingsplakkate.

Ek vermoed Liza Albrecht het ook 'n beswaar teen die ras en haarkleur, asook taalvoorkeur, van haar lesers. Vandaar haar veldtog om Rapport te herposisioneer as 'n byderwetse, linkse, regstellende-aksiekoerant wat iewers in die toekoms met City Press gaan saamsmelt om net in Engels te verskyn.

Liza Albrecht en haar medejoernaliste – of eerder: -propagandiste – sal seker altyd werk hê. Immers is hulle konformiste wat bloot die heersende ideologie wat vanaf die ANC-beheerde SAUK se kassie uitgebasuin word, aanhang en in Afrikaans aan die dom Boere wat steeds aanhou om Afrikaanse koerante te koop, opdis. As Rapport weens sy grondige minagting vir sy eie Afrikanerlesers ophou bestaan, sal Albrecht vir News24, City Press of enige ander publikasie in die Naspersstal gaan werk.

Die tragedie vir Afrikaans lê daarin dat dít wat vir die "editor of an Afrikaans newspaper in South Africa" net nog 'n werk is, waarskynlik vir die voortbestaan van ons taal, selfs ons fisieke voortbestaan in dié land, van wesentlike belang is.

Die internet gaan in die nabye toekoms die leemte vul wat deur kwynende Afrikaanse koerante soos Rapport gelaat gaan word. Allerlei "alternatiewe Afrikaanse media" wat grotendeels aan die dwangbuis van politieke korrektheid en konformisme ontkom, bestaan reeds op die wêreldwye web. Maar vir die afsienbare toekoms gaan daar steeds mense wees wat, hetsy nie oor rekenaars beskik nie, hetsy verkies om hul nuus op papier te lees.

Ek kan voorsien dat, soos wat publikasies soos Rapport saam met hul ANC-ideologie oor die afgrond stort, ons ook met omsigtigheid alternatiewe op papier gaan skep. Daar bestaan allerlei streeks-, gemeenskaps- en partykoerante in Afrikaans wat met 'n bietjie verbeelding gekonsolideer kan word om 'n alternatief vir Rapport in gedrukte vorm te bied.

In so 'n geval sal die heengaan van Rapport, jou anti-Afrikanerkoerant op 'n Sondag, geen tragedie vir ons taal wees nie, maar eerder 'n bevryding.

Intussen het ons by praag.co.za, wat grotendeels 'n vrywillige inernetpublikasie is, besluit om ten minste elke Sondagoggend ook 'n uitgawe aan lesers te bied wat finaal genoeg van die Rapportkoppe gehad het.

Lewer kommentaar op dié rubriek op Dan Roodt se woernaal.

для гидроаккумулятораФильчаков

Alles wat Afrikaans is, word onderdruk

Op Dan Roodt se woernaal, het sy stuk oor Nuwe Tuks-rektor sit rasseoorheersing oor Afrikaners voort heelwat kritiek ontlok. As mens die skille van jou oë afhaal, kan enige aap egter raaksien hoe die nuwe SA regering daarop fokus om alles waarvoor die Afrikaner staan en die geskiedenis wat hy opgebou het en die inrigtings en baanbrekerswerk – binnelands en internasionaal – wat hy voorsien en verrig het, af te takel. Al die slegte punte van die vorige bedeling word beklemtoon en alles wat die nuwe regering kwansuis bereik het, word opgehemel om alewig almal bewus te maak van die verskriklike verdrukking waarmee hulle voor 1994 moes saamleef. Hul donkere verlede word netjies weggesteek deur te fokus op die ou regering se foute en hul onbevoegheid word selfs 15 jaar na apartheid steeds op apartheid geblameer. Maar Emil, en al daardie draadsitters (and by the way, for the Engelse "boeties" in Londen or wherever you find yourself in an English or new SA loving government, I write this in English so you blokes would also grasp it), ek was ook in Engeland en glo my ek kan sien waar die nuwe bedeling al sy idees vandaan kry!

Maar kry vir julle. Engeland land is ook tops as dit kom by propaganda en is op dieselfde pad as Amerika en Frankryk. Om jou eie slegtighede te verbloem, wat doen jy? Produseer wêreldnuus en kontreinuus wat fokus op alle ander lande se probleme, waar Suid-Afrika of ander Oos-Europese lande of enige ander land behalwe hulself altyd die sondebokke in hul oë is. En gee aan alle nie-blanke vlugtelinge en kriminele die wêreld oor burgerskap op 'n besigheidsvisum. Snaaks genoeg in die apartheid-era was die Engelsmanne, die kleurlinge (nie bruines nie) en die koelies (nie Indiërs nie, dis 'n naam wat die Britte hulle gegee het lank voor ons hulle dit genoem het) juis die mense, wat baie meer bevoordeeld gelewe het saam met menige Jode en Sjinese in Suid-Afrika as die swartes, wat nou steeds so bevoordeel word in die nuwe era. 'n Groot menigte nuwebedelingministers het hul "minder bevoorregte jare" in Brittanje deurgebring in die topuniversiteite van daardie land, asook in Amerika, Nederland en Frankryk.

Ek weet nie van baie Afrikaners wat sulke bevoordeling ontvang het in enige tyd vanaf 1652 tot nou toe nie. Afrikaners is ná die Boere-oorlog net so gemarginaliseer deur die Britse owerheid van die Unie Van Suid-Afrika. Skole is net soos nou ook verengels deur die verbloeming van "tweetaligheid", waar Afrikaans verbied is. Dié dat baie Afrikanerorganisasies juis toe gestig is om na die belange van ons mense en ons kultuur en taal om te sien. Afrikaners het maar hul eie instellings moes oprig en met eie inisiatief en vernuf organisasies soos Volkskas, Evkom, Sasol, Yskor, M-Net, RAU, Sanlam, Santam, ens. help stig. Snaaks dat dié organisasies juis so geteiken is dat baie nie meer in Afrikaanse hande is nie, sommiges nie eens meer 'n enkele Afrikaanse direkteur of raadslid nie. Afrikaners het nie net die organisasies van ander kulture oorgeneem en dan as hul eie toegeëien nie. Hulle is ook nie aalmoese gegee deur ander lande soos Brittanje of Europa of Amerika of Swede en Denemarke of Kanada nie. En is beslis nie aangestel in poste as SEB-bevoordeelde kandidate nie. Hulle is aangestel op grond van hul prestasie en dit was dít. Elmboog-ghries.

Maar ek verstaan dis mos maar hoe Brittanje ook oorgeneem is deur die 1066-inval by Hastings. Neem oor en eien dit vir jouself toe. Die nuwe bedeling is mos kop in een mus met die Engelsman en alles waarvoor hy staan. Ek is seker meeste van hulle ken nie nie eers 'n kwart van die ongelooflike "beskaafde land" se geskiedenis nie. Eish! Klomp barbare en die huidige generasies jongelinge is nie veel beter daaraan toe as die destydse Wikinge van ouds nie. Die Afrikaner en sy lewenswyse word beslis deur die nuwe bedeling geteiken. Indien mens jou instellings en ondernemings in die nuwe SA op taal- en kultuurgrondslag wil bedryf en uniek wil behou, wat in alle ander lande die norm is – totaal aanvaarbaar en grondwetlik (werklike liberale en demokratiese lande, nie diktature nie) – word sulke instansies onmiddellik 'n teiken van die nuwe regering. Sonder dat diegene met skille op hul oë dit agterkom, word sulke instellings deur sogenaamde "minder bevoorregtes" geïnfiltreer wat uiteindelik die voet in die deur kry deur regstellende aanstellings en kort voor lank propagageer hulle dat die instelling rassisties van aard is en dat alle rasse se belange op die hart gedra moet word en veral dat 'n veelrassige en veeltalige kultuur gehandhaaf moet word. In so 'n mate dat die Afrikaanse topbestuur juis vervang moet word deur kleurlinge of Indiërs of swartes wat juis die grootste Afrikaanshaters – meer nog as blanke Engelse – is en slegs Engels magtig is. Neem maar die skool in Ermelo as tipiese voorbeeld en dis beslis nie uniek en die enigste geval nie.

Duitse, Joodse, Russiese en Italiaanse kultuurorganisasies mag wel bestaan

Duitse, Joodse, Russiese en Italiaanse en enige ander kultuurorganisasies wat in SA bestaan word nie op dié manier bedreig nie. Hulle instellings en skole floreer, snaaks genoeg, met uitsluitlike Duitse onderrig en Engels as tweede taal. Slegs Afrikaanse instellings verkeer in die visier. Ons mag nie sulke instellings van ons eie stig nie, want dis ongrondwetlik. Slegs ander kulture mag dit in SA doen.

Die hele doel van die ANC en sy makkers, wat almal insluit behalwe die Vryheidsfront en tot 'n mindere mate die DA, is om Afrikaans en sy geskiedenis en kultuur vir die geslagte wat volg dood te vee en vanuit die amptelike geskiedenis van SA en Afrika te verwyder. Die taal moet juis oor die volgende paar dekades wegkwyn. In die ou Soewjetunie is dieselfde taktiek gebruik. Propaganda het die ideologie laat voortleef tot in 1990. Vryheid is onderdruk. En die ANC is "comrades" van die Ystergordynbedeling. Oor 'n paar dekades van nou af sal die meeste Suid-Afrikaners glo dat die Zoeloes en die Xhosas en hulle "comrades" Kaapstad gestig het en alle ander stede in Suidelike Afrika en dat Afrikaners kriminele, agterlike burgers was. Ook dat alle beskaafde ontwikkeling (indien daar teen daardie tyd nog iets daarvan oor sal wees, as mens kyk na die res van Afrika se verval) deur die Nguni-mense gebring is.

Die Vlaminge van België voer baie dieselfde stryd om hul taal teenoor Frans as Afrikaners teenoor die oorheersing van Engels in SA. Net snaaks genoeg het die ou SA, wat volgens al die draadsitters en die nuwe regering en meeste oningeligte Europeërs en Britte, wat die propaganda vir waarheid opeet, 'n "mislukking" was, klopdisselboom gewerk, ten minste wat die ekonomie en infrasruktuur betref het. Selfs met geweldige sankies teen ons, het mens nie elke dag 'n verstopte drein gehad wat vir maande loop voor enige iets daaraan gedoen is nie. Paaie was in 'n toptoestand- beter as in Europa en Amerika. Vandag is meeste derdewêreldlande se infrastruktuur beter daaraan toe as die meeste van SA se paaie. En Gauteng is seker die provinsie met die slegste padinfrastruktuur in die land. Rioolwerke in die meeste munisipaliteite in SA is óf glad nie in werking nie, óf dit werk, maar stort rioolwater direk deur die suiwerkingswerke sonder enige suiwering, weer in die rivier in. Die water beland dan sonder meer weer in ons krane. Dié dat ek as 35-jarige man die eerste keer in my leeftyd in SA hoor van cholera-uitbrekings en kindersiektes soos polio wat voorheen nie meer by ons bestaan het nie. SA drinkwater was in die tagtigerjare, naas Kanada, van die skoonste in die wêreld; nou kan ek jou verseker haal SA nie eens die top 50 nie. In apartheid-SA was jou rand baie meer werd as vandag. Jou kos het nie elke maand met 10% gestyg nie, selfs al daal petrolpryse en rentekoerse konstant elke maand.

So glo maar al die twak soos julle wil. Al is Dan Roodt nie altyd die mees geliefste mens nie, stem ek saam met wat hy sê. En dis oral om te sien. Gaan kuier in eerstewêreldlande en kom dan terug na SA, dan onthou mens weer die tagtigerjare en hoe ons agteruitgegaan het vanaf 1994 in vergelyking met dié lande, in teenstelling met wat die nuwe bedeling mens wil laat glo.

Nêrens in die nuwe SA se amptelike geskiedenis word die Afrikaner se bydrae tot die ontwikkeling van die land tot en met 1994 korrek weergegee nie. Die minderbevoorregte lede van ons land se bydrae word groter uitgebeeld as die Afrikaner s'n en dit sluit natuurlik in 'n baie groot mate die Indiërgemeenskap en selfs die Sjinese gemeenskap in. Net snaaks dat dié gemeenskappe in 1880 deur die Britse setlaars as slawe na SA gebring is, respektiewelik in 1880 om in die Natalse suikerplantasies te werk en tussen 1910 en 1925 om in goud- en ander myne aan die Rand te arbei. Juis as 'n maatreël om Afrikaanse arbeiders te vermy. Dis juis een van die redes vir die ontstaan van die 1914-rebellie waar Engelse Uniepropaganda juis veroorsaak het dat mede-Afrikaners op hul eie mense geskiet het en hul dood veroorsaak het. Wie het daaronder gelei? Net Afrikaners self. Sulke vooroordele teen Afrikaners is geensins nuut nie. Die Slagternekrebellie het ook gevolg weens vooroordele teen Afrikaners. Gaan besoek gerus Brixton en Braamfontein se begraafplase in Johannesburg en sien vir uself hoe baie is doodgeskiet deur die Uniemagte wat hulle uitgekryt het as kriminele oortreders en opstokers. Dieselfde geld vir die destydse Britse owerheid tydens Slagtersnek. Die Britte het nes die nuwe regering en kleurlinge en koelies 'n haat vir alles wat Afrikaans is.

Afrikaners het hulself reeds hier gevestig sedert 1652; my familie is reeds hier vanaf ten minste 1666. Maar volgens die meeste draadsitters word Afrikaans en sy kultuur nie bedreig nie, dis maar net 'n regstelling om saam met alles wat nie Afrikaans is in te val en jou kultuur en taal en geskiendenis prys te gee vir 'n kultuur wat geen ordentlikheid nastreef en veral geen geduld of respek vir jou kultuur het nie.

Snaaks dat moorde op Afrikaanse plase steeds op 'n gereelde grondslag plaasvind. Maar dis nie nuus nie. Nee wat, solank 'n swartman die daad pleeg, is dit byna normaal en kwalik kritiseerbaar. (En ek verafsku die taalgebruik in die nuus wat altyd net noem dat die swart kriminele moordenaars, "mans" is en nie "swartmans" nie. Ons almal weet wat die ras is van 99,99% van die oortreders wat al die terreurdade teen witmense op hul plase, kleinhoewes, in die stedelike woonbuurte en deesdae sommer in inkopiesentrums helder oordag pleeg.)

Maar laat 'n witman net eenkeer hom vererg vir die doelbewuste propaganda van die nuwe regering en die laksheid waarmee hulle strafsake hanteer en die reg in eie hande neem en 'n paar swartes dieselfde behandeling gee as wat hulle op ons wittes in die nuwe SA toepas. Ek neem die seun van Swartruggens as voorbeeld. Snaaks genoeg, dan haal dit sommer oornag wêreldnuus, om nie eens te praat van die binnelandse nuus nie. Die man word onmiddellik gevang en gevonnis, nie soos die miljoene swart kriminele mans, ag ek bedoel "baie opgevoede, vredeliewende, hardwerkende, jong manne van die nuwe SA", wat elke dag en nag koelbloedig ons wittes en veral Afrikaners afmaai vir onbenullighede nie. Soms word daar nie eens iets gesteel nie. En dan word dit onmiddellik genoem dat die persoon 'n witman was wat op swartes moord gepleeg het. Ek dink die oningeligtes kan gerus 'n draai maak by die webwerf Boergenocide. Daar vind mens eerstehandse besonderhede en grusame foto's van die duisende moorde op Afrikaners wat nooit nuuswaardig genoeg is om uitgesaai te word nie. Kyk ook sommer elke oggend op die voorblad van Beeld, 'n Afrikaanse koerant vir die oningeligtes, vir die vele berigte oor grusame moorde en aanvalle voordat julle jul siening lug oor dinge waarvan julle glad niks weet of wil weet nie.

Droom voort, André en ander. Ek het nie 'n universiteitsgraad behaal by die Universiteit van HULL nie, maar mens het nie een nodig om te sien wat hier aan die gang is nie. Ons is vinnig oppad na 'n grusamer Zimbabwe as wat meeste mense besef en die nuwe era wêreldwyd is nie gebaseer op 'n Westerse lewenswyse en opvattings nie maar is Oosters en van Afrika, wat boekdele spreek oor wat die volgende paar dekades op SA en die wêreld en veral die bleekvelliges oraloor wag. Daarom is dit ook nie vreemd dat die wêreld ook nie regtig ag slaan op wat hier aangaan nie, want dis meer en meer 'n globale verskynsel.

Die nuwe regering is nie meer mensliewend as die vorige bewind nie, in die sin dat hy alle menseregte beskerm soos die grondwet kwansuis vereis nie. Indien mens regtig demokraties wil wees en regtig dinge wil laat werk, vergeet mens van die slegte dinge van vroeër, vergewe mens mekaar soos God dit wil en bou mens voort in geregtigheid en handhaaf mens eerlikheid en stel mens werkers op grond van hul vermoë en prestasies aan. Verder stel mens alle tale en kulture se belange voorop en doen die regering alles in sy vermoë om misdaad daadwerklik te bekamp. En is ras nie 'n kwessie nie. Ek voel dat – meer as ooit tevore – is ras 'n baie groot kwessie by veral swartes in die nuwe SA. En almal wat nie wit is nie, maar ook nie swart is nie, sit maar op die draad en soek witvoetjie in plaas van om die ou kwessies op te los en werklik 'n sukses van SA te maak. Ons reënboognasie is vinnig besig om een kleur te ontwikkel aan die einde van die reënboog en dis net donker en die taal is net Engels.

So kan mens voortgaan, maar ek laat dit daar.

люстры плоские потолочныеДанильченко Юрий Брониславович Харьков

Nuwe Tuks-rektor sit rasseoorheersing oor Afrikaners voort

Image

Hoewel die bruin bevolking van Suid-Afrika oor die laagste deelname aan tersiêre onderrig beskik, is hul besetting van rektorsposte die hoogste, veral as dit by voorheen Afrikaanse universiteite kom. Met die aanstelling van prof. Cheryl de la Rey as rektor van die UP, beskik vier uit die vyf "histories Afrikaanse universiteite" oor bruin of kleurlingrektore.

Indien enigiemand nog daaroor getwyfel het of daar rassekwotas by die aanstelling van rektore geld, kan hy of sy maar gerus wees: daar ís rassekwotas.

Blykbaar word 97% van alle akademiese publikasies in Suid-Afrika deur blankes geproduseer en meer as die helfte daarvan deur blanke mans. Geen blanke man kwalifiseer egter meer om as rektor van 'n Afrikaanse universiteit aangestel te word nie en veral geen blanke Afrikanerman nie. In dié opsig moet dr. Theuns Eloff van die Noordwes-universiteit seker besef dat hy 'n volslae anomalie binne die "nuwe orde" verteenwoordig en waarskynlik eersdaags op grond van sy ras van sy pos onthef sal word of andersins net nie weer 'n aanstelling sal verkry nie.

Afgesien van Nazi-Duitsland waar Jode nie universiteitsposte mag beklee het nie, is daar geen voorbeeld in die moderne geskiedenis van 'n rassebeleid en veral 'n diskriminerende rassebeleid wat so konsekwent teen 'n bepaalde etniese groep gevoer is soos tans teen Afrikaners geskied nie.

In dié opsig is die grappies wat sowel Beeld as RSG oor die nuwe rektor se van gevoer het, as sou sy 'n "De la Rey wees wat die Tukkies kom lei", in swak smaak en kwetsend vir baie Afrikaners wat nog waarde aan hul geskiedenis en hul helde heg.

Hoewel Cheryl de la Rey 'n van geërf het, het sy reeds tydens haar RSG-onderhoud duidelik gemaak dat sy verkies om Engels te praat en dus van geen Afrikaanse of Boeresentiment verdink kan word nie.

Prof. De la Rey, indien u geen sin vir taaletiket het nie: om op die nasionale Afrikaanse stasie Engels te praat terwyl u kennelik Afrikaans magtig is, sy dit dan vir u 'n tweede of derde taal, verteenwoordig vir ons almal 'n growwe belediging en is in die konteks uiters ongepoets. Dit voorspel niks goeds vir u vrome voornemens om sogenaamde "meertaligheid te bevorder" – wat in die SA konteks al 'n sinoniem vir verengelsing geword het – en om reg aan Afrikaans aan Tukkies te laat geskied nie.

Op sy beste sit die aanstelling van "die swart vrou" Cheryl de la Rey die aftakeling van alles wat Afrikaans is en deur Afrikaners in die land opgebou is, voort, want uit haar houding blyk reeds dat sy die status quo van onafwendbare verengelsing gaan handhaaf. Op sy slegste, het ons hier net nog 'n akademiese voorbeeld van etniese en rasseoorheersing waarmee Afrikaners in dié bose, onregverdige en rassistiese bestel vir lief moet neem.

Ons moet ook onthou dat Cheryl de la Rey 'n lang verbintenis met sowel die Universiteit van Natal as die Universiteit van Kaapstad het, twee universiteite wat reeds dekades lank met 'n volgehoue veldtog van Afrikanerhaat besig is en as't ware die akademiese sentra van die huidige etniese suiweringsveldtog teen Afrikaans en Afrikaners verteenwoordig. Akademici in die algemeen is tropdiere en aartskonformiste. Heel waarskynlik dink Cheryl de la Rey nie veel anders as haar kollegas aan dié  twee universiteite nie.

Die Vryheidsfront Plus se jeugtak op die kampus sal daarom dié nuwe rektor met 'n arendsoog moet dophou. Slegs voortgesette waaksaamheid en stryd sal Afrikaans nog hoegenaamd op die kampus laat oorleef. 'n Revolusie sal egter nodig wees om Afrikaans hoegenaamd weer vryheid en gelykheid te gee, dít wat taalgemeenskappe elders ter wêreld as vanselfsprekend aanvaar.

Veral moet Afrikaners nie so naïef wees om te dink dat die mooipraatjies oor "meertaligheid" enigiets anders as voortgesette verengelsing en die verdrukking van Afrikaans beteken nie.

Wil u kommentaar hierop lewer? Gaan na Dan Roodt se woernaal waar 'n kommentaarfunksie beskikbaar is. 

bridal tiara headbandтопкарго отзывы

De Klerk en Britte se orde stort in duie

Image

Dít wat Dan Fourie en Pieter Redelinghuys op LitNet my “fantasieë” noem, is dalk besig om gouer as wat selfs ek gedink het, te realiseer. Die byna landwye opstand teen die ANC wat in die swart woonbuurtes aan die gang is, toon dat hierdie orde wat FW de Klerk en sy Britse marionetmeesters op ons afgedwing het, besig is om in duie te stort.

Lees verder.

красивые платья для новорожденных девочек купитьФильчаков прокурор харькова