Dodetal styg na Al-Sjabaab-aanval in Mogadisjoe

Die dodetal in die aanval op ‘n hotel in die Somaliese hoofstad, Mogadisjoe het tot 16 gestyg en sal na verwagting verder styg. Ongeveer 55 mense is gewond.

Al-Sjabaab het verantwoordelikheid vir die aanval op die Ambassadorhotel aanvaar waar ‘n motorbom eers afgegaan het voordat militante die gebou bestorm het.

Die hotel word veral deur Westerlinge besoek. Die BBC het berig dat die hotel hoofsaaklik gebruik word deur vooraanstaande Somaliërs, wat onder meer lede van die Parlement insluit.

Twee wetmakers is in die aanval gedood, volgens die Somaliese media.

Ambulansdienste sê is talle mense gewond en die hoofhospitaal in die stad, is oorvol.

Sporadiese geweervuur weerklink nog in die omtrek van die hotel.

Volgens `n polisiebeampte is veiligheidsmagte in beheer van die eerste vier verdiepings, maar die vyfde verdieping is nog onveilig.

Paaie in die gebied is gesluit.

Daar is eers beweer dat die gewapende aanvallers die boonste vloer probeer oorgeneem het, maar dat hulle deur die veiligheidsmagte teruggedryf is.

In Washington, het Amerikaanse amptenare gesê Amerikaanse troepe verskaf raad, bystand en ondersteuning teen die militante. Hulle het met die AP nuusagentskap op voorwaarde van anonimiteit gepraat.

Voor die aanval op die hotel, is ‘n bevelvoerder wat glo verantwoordelik was vir die dodelike aanval op Kenia se Garissa Universiteit in 2015, doodgeskiet is in die suide van Somalië.

Plaaslike veiligheidsmagte in die Somalië kusdorp Kismayo het bekend gemaak dat Mohamed Mohamud Ali, die vermeende argitek van die bloedbad in Garissa, oornag gedood is.

Die aanval in April 2015 op Garissa Universiteitskollege, 365km noord van die Keniaanse hoofstad Nairobi, het die lewens van 148 mense geëis, 142 van hulle studente.

Die Afrika Unie se vredesmag het Al-Sjabaab in 2011 uit die stad probeer verdryf, maar gereelde aanvalle vind nog gereeld plaas.

Taliban kies nuwe leier ná VSA-aanval

Die Taliban in Afganistan het gister sy nuwe leier aangewys nadat die vorige leier, Moellah Akhtar Mansoer, Saterdag in ’n Amerikaanse lugaanval dood is.

Haibatoellah Akhoenzada, wat adjunkleier was, is as die nuwe leier aangewys, het Reuters berig.

Hy is ook die voormalige hoof van die Talibanse regbank. Pres. Barack Obama het Maandag bevestig Mansour is in ’n Amerikaanse lugaanval dood.

Obama het toestemming gegee vir die aanval met onbemande vliegtuie Saterdag in ’n afgeleë gebied van Pakistan, net binne die grens met Afganistan.

Pres. Barack Obama het tydens sy reis na Viëtnam gesê die aanval is geoorloof, maar ontleders sê die stap sal niks doen om die insurgensie te laat ophou nie.

Die Taliban het binne drie dae ‘n nuwe leier aangewys.

Die VSA het klaarblyklik die vir Mansoer in Pakistan om die lewe gebring en nie in Afghanistan waar hulle ontplooi is nie.

Sy besoek aan ­Viëtnam het origens in ’n gees van welwillendheid tussen die twee voormalige vyande verloop.

Dit het aan die lig gekom dat sommige leiers verbied is om ’n ­vergadering by te woon wat Obama met gemeenskapsleiers gehad het.

Twee Moslems in Ficksburg oorval

‘n Moslempa en sy seun wat ernstig beseer is tydens ‘n huisroof in Ficksburg is steeds in ‘n kritieke toestand in die Dihlabeng-hospitaal in Bethlehem.

Die Vrystaat se polisiewoordvoerder, Phumelelo Dhlamini, sê Yunus Suleman en sy 21-jarige seun Ayaaz het beide skietwonde aan die maag opgedoen toe hulle in hul huis in Ficksburg aangeval is.

Hy sê Yunus het wakker geword nadat hy vreemde geluide in die huis gehoor het.

Hy het gaan ondersoek instel en het glo ‘n verdagte in die gang van sy huis opgemerk.

Die rower het ‘n vuurwapen uitgehaal en Yunus geskiet.

Dhlamini sê in dié stadium is dit nie duidelik wanneer Ayaaz geskiet is nie. Volgens hom was beide pa en seun by hul bewussyn ná die aanval en het daarin geslaag om die polisie te waarsku. Juwele word uit die huis vermis.

Daar word beweer dat die verdagte deur ‘n kombuisvenster toegang verkry het.

Geen arrestasies is nog gemaak nie. Dhlamini sê enigiemand met inligting kan hul naaste polisiekantoor te bel.

Die polisie ondersoek ‘n saak van poging tot moord en huisroof. Die ondersoek duur voort.

Leon Lemmer: Melanie Phillips oor Londonistan

Londen, die Britse hoofstad, het vandeesmaand ‘n Moslem-burgemeester van Pakistanse oorsprong gekry (Praag 6 deser). Geen sektor van die immigrantebevolking in die Weste (veral Amerika, Brittanje en Europa) veroorsaak meer probleme en word meer gevrees as die Moslems nie. Die klassieke boek oor die Moslembevolking in veral Engeland is Melanie Phillips (gebore in 1951) se Londonistan: How Britain has created a terror state within (London: Gibson Square, 2012, 288p; Amazon Kindle $7,40). Sy was aanvanklik ‘n linkse joernalis maar “has been mugged by reality.” Londonistan verwys nie slegs na die Britse hoofstad nie, maar ook na vermoslemde areas in Britse nywerheidstede, wat die tradisionele aard van die Britse samelewing nie net verander het nie maar op die lange duur selfs kan vernietig. Die agtervoegsel -stan, soos in Pakistan, beteken in Persies en Oerdoe ‘n plek of land. Londonistan is die naam wat die Franse geheimediens aan Brittanje gegee het omdat daar aanvanklik geen amptelike besorgdheid was oor die potensiële gevaar wat Moslem-immigrasie inhou nie, al is Brittanje telkens deur Frankryk daaroor gewaarsku (Kindle 4920). Frankryk het eerstehandse ondervinding van Moslem-immigrante, veral sedert die grootskaalse invloei van Algerynse Moslems na afloop van die Algerynse oorlog (1954-1962).

Sommige mense en dalk veral politici sien nie graag feite onder die oë waarvan hulle nie hou nie. Afgesien van hulle ydele ego’s is politici se openbare beeld vir hulle baie belangrik. Byvoorbeeld, toe Pallo Jordan nie meer as doktor aangespreek kon word nie, het hy dadelik uit die politiek getree. Van die kernkenmerke van politiek is professionele manteldraaiery. Daarom is daar talle voorbeelde van politici wat van een politieke party na die ander migreer het, bv Japie Basson en Koos van der Merwe. Soms kan so ‘n skuif eerbaar wees, bv as die politieke party (radikaal) van beleid verander, soos die Nasionale Party. Ander kere is so ‘n skuif minder eerbaar, bv wanneer dit suiwer in eie hoogsbetalende, posbehoudende belang is.

Die Nasionale Party het amptelik maande of eerder jare lank voorgegee dat sy onderhandelinge met die ANC-terreurgroep klopdisselboom gaan; dat talle deurbrake gemaak en lofwaardige kompromieë aangegaan is; dat formidabele wigte en teenwigte gevestig is; dat daar ‘n skitterende nie-gewelddadige, nie-kommunistiese land in die vooruitsig is; en dat nie net die boere se kaart en transport veilig is nie, maar dat daar ook ‘n veilige, voorspoedige toekoms vir al die blankes en hulle nageslagte, insluitende die taal en kultuur van Afrikaners, voorlê. Hierdie beeld is op ‘n uiters sluwe manier geskep om die oneervolle, onnodige, ongelooflik dwase, algehele politieke oorgawe aan swart mag te verdoesel.

Groter politieke dwaasheid as wat in 1990/1994 in Suid-Afrika gepleeg is, is moeilik voorstelbaar. Maar Britse politici het op ‘n soortgelyke manier aanvanklik die werklikheid van die immigrante in hulle midde en die probleme wat hulle veroorsaak, probeer miskyk en dit later probeer regverdig of verantwoordelikheid vir hulle aandeel ontken. Die nie-wit immigrante het ‘n ander kultuur as die inheemse Britte. Voor 1950 was die Britse bevolking monokultureel blank. Blanke immigrante uit Europa en Statebondslande, asook Jode, is met gemak in die bevolking opgeneem. Met nie-blanke immigrante was dit nie moontlik nie en dit het van Brittanje ‘n multikulturele land gemaak.

Weens kultuurverskille, dus nie-wittes se vreemde leefwyse, kon hulle nie so maklik soos blankes in die Britse samelewing geassimileer word nie. Die nie-blanke immigrante was geneig om eie monokulturele gebiede in Brittanje te vestig, wat veral in stede aangetref word en dikwels die aanskyn van krotbuurte aangeneem het. Daar is nie-wittes wat makliker as ander met die Britte integreer, bv Hindoes uit Indië (2102), maar daar is ook nie-wittes wat glad nie kon of wou integreer nie. Moslems uit bv Pakistan en Bangladesj, veral die fundamentalistiese variëteit, wil Brittanje kultureel verander en selfs polities-religieus oorneem pleks van self ‘n poging aan te wend om by hulle nuwe vaderland aan te pas. Dit is die onderwerp van Phillips se boek. Hierdie teks is so ryk aan inligting en gesonde insig dat dit onmoontlik is om in ‘n enkele rubriek reg aan alles te laat geskied.

“This book is an attempt to piece together this complex cultural jigsaw, and to show how the deadly fusion of an aggressive ideology [Islamism] and a society that has lost its way [Britain] has led to the emergence of Londonistan” (435). “The attempt to establish [a] separate Muslim identity is growing more and more intense, with persistent pressure for official recognition of Islamic family law, the rise of a de facto parallel Islamic legal system not recognised by the state, demands for highly politicised Islamic dress codes, prayer meetings or halal food to be provided by schools and other institutions, and so on. No other minority attempts to impose its values on the host society like this. Behind it lies the premise that Islamic values trump British ones, and that Muslims in Britain are necessarily hostile to the values of the society of which they are citizens” (451).

Die meer sigbare gevaar vir Brittanje is dat terroriste saam met die Moslem-immigrante ingevoer is; soms as nasate. “The attempts to take over our culture is even more deadly to this society than terrorism” (74). Islamisering is ‘n “attempt to colonise British society for Islam” (162). ‘n Soortgelyke situasie bestaan in Suid-Afrika. Toe die terroriste die bewind oorgeneem en hulle geweld amptelik gestaak het, is die publiek wysgemaak dat alles nou wonderlik gaan wees. Maar toe het die swartes hulle kulturele oorlogvoering in alle erns vanuit hulle politieke magsposisie begin ten einde die blankes en hulle kultuur onder die dekmantel van bv transformasie en nasiebou te verswelg en te poog om bv Afrikaner-identiteit en Afrikaans te vernietig.

Op amptelike Britse regeringsvlak en by die elite is daar ‘n gebrekkige besef van die gevare wat dreig: “They are simply blind to the ruthless way in which the Islamists are exploiting our chronic muddle of well-meaning tolerance and political correctness (backed up by the threat of more violence) to put Islam on a special – indeed, unique – footing within Britain. As a result, the steady Islamisation of British public space is either being ignored or even tacitly encouraged by a political, security and judicial establishment that is failing to identify the stealthy and mind-bending game that is being played” (74). “Islamism will only be repulsed if Britian once again regains the confidence of its own culture, heritage and traditions” (196). In Brittanje behoort konserwatisme, tradisionalisme en identiteitsbevestiging en -bevordering die wagwoorde te wees. Dit geld ook vir die blankes, veral die Afrikaners, in Suid-Afrika. In sowel die ou as die nuwe Suid-Afrika is die regering met geweld afgedreig. Dit toon dat die gewelddadigheid (en die onbeskaafdheid wat daarmee gepaard gaan) nie deur gesprekvoering, paaiery en halfhartige optrede uitgewis kan word nie maar net deur ferm optrede en swaar strawwe. Een van die baie dinge wat FW de Klerk en sy kornuite nie verstaan het nie, is “the first law of terrorism, which is that it preys on weakness” (4027). Swakheid veroorsaak dat terrorisme ‘n lonende bedryf word.

Die huidige Britse regeringstrategie is gebaseer op “isolating the extremists and encouraging the moderates. The problem, however, is that it doesn’t understand what Muslim extremism is. Believing that Islamic terrorism is motivated by an ideology which has ‘hijacked’ and distorted Islam, it will not acknowledge the extremism within mainstream Islam itself” (80). Islamiste “are all engaged in the same project – to Islamise the free world” (97). “The premise upon which this book is based is … that jihadi Islamism … has become today the dominant strain within the Islamic world” (441; ook 4079).

Phillips gee voorbeelde van hoe sogenaamde gematigde Moslems by pogings betrek word om die bedreigings te neutraliseer wat hierdie immigrante vir die Britte inhou. Telkens is die resultate teleurstellend omdat die sogenaamde gematigdes nie bereid is om terreurdade te veroordeel nie. Dit herinner aan Desmond Tutu wat beweer het dat hy teen geweld gekant is maar terselfdertyd alles in sy vermoë gedoen het om onrus te stook en dan geweier het om die daaruit voortvloeiende geweld te veroordeel. Dit herinner ook aan Michael le Cordeur wat as vermeende pro-Afrikaanse deur die Afrikaanse Taalraad, die Afrikaanse Taalmuseun en -monument en selfs Het Jan Marais Nationale Fonds by aktiwiteite betrek word maar wat dan as valse profeet van Afrikaans Wim de Villiers se verengelsingsbeleid aan die Universiteit Stellenbosch ondersteun.

In Suid-Afrika is daar nie ‘n enkele universiteit wat daarop aanspraak kan maak dat hy nie ANC-gedienstig is nie. In Brittanje is daar ‘n soortgelyke neiging: “The universities are steadily being Islamised, with academic objectivity in the teaching of Islam and Middle East studies being set aside in favour of indoctrination and propaganda” (108). Daar is selfs “the increasing Islamisation of the police” (114). Soos in Suid-Afrika word voorkeur aan nie-wit kandidate gegee, wat met ondergekwalifiseerdheid wegkom, met die gevolg dat die publiek vertroue in polisiëring verloor. “The courts still appear to be bending over backwards* to appease Muslim radicalism” (168). “Sharia law is steadily encroaching into British institutions … Britain is already developing parallel sharia jurisdiction** … with blind eyes turned to such practices as forced marriage, cousin marriage, female genital mutilation and polygamy; indeed, welfare benefits are now given to the multiple wives of Muslim men” (156). “Most of the leadership of the Islamic movement is on [state] benefit” (843). Plaaslik word die onnodige ekstra koste wat Jacob Zuma se talle vroue vir belastingbetalers meebring nooit opgehaal nie. [* Byvoorbeeld, “a series of judgments under human rights law – such as the ruling that halting welfare payments to asylum-seekers denied them a right to family life” (953). “Almost a quarter of all terrorist suspects arrested in Britain since 9/11 had been asylum-seekers” (964). Dit is eintlik “dutiless rights” (1093). “The highest judges in the land had been engulfed by the moral bankruptcy of victim culture” (1200). ** Dit word die “sharia creep” genoem (4967).]

Die Britte het nie die gevaar van Islamisme onmiddellik na die 9/11-voorval in Amerika besef nie. “The very concept of Islamic terrorism or other wrongdoing is automatically denied” (446). Die Britse publiek (eerder as die politici) het hierdie boodskap eers op 7 Julie 2005 gekry toe bomme in drie ondergrondse Londense treine en in ‘n bus ontplof het. Die gevolg was 52 dooies en meer as 700 beseerdes. “The appaling phenomenon of suicide bombing had arrived on British soil. Two weeks later, an almost identical attempt was made to blow up commuters on the Tube [London underground railway system] and buses. This time – incredibly – all four bombs failed to detonate … From the moment the [7/7] bombs went off, however, Britain sought to deny their full implications. For it quickly became clear that the bombers were all British … There was now no getting away from the fact that British Muslims had turned themselves into human bombs to murder as many of their fellow citizens as possible … The attacks had been carried out by home-grown Muslim terrorists” (217). “These British boys, the product of British schools and universities and the British welfare state, behaved in a way that repudiated not just British values but the elementary codes of humanity” (239). “It [7/7] dwarfs altogether any previous terrorism directed against the British state, including the campaign waged by the IRA” (Irish Republican Army) (4325).

“Every year some two thousand British Muslims were attending clandestine terrorist training camps around Britain to learn about holy war … The camps were being held most weekends in Birmingham and London” (1269). “The Islamists were being left undisturbed to conduct their activities on the assumption that they would not then attack Britain” (1408). Daar was soortgelyke verbaasde ongeloof in Suid-Afrika toe dit blyk dat verskeie moskees en kerke* vir terreurdoeleindes misbruik is. Die onbeholpe Nasionale Party-regering het hulle nie as onheilige ruimtes getakseer nie, maar verkeerdelik as heilige plekke. Die werklikheid van Suid-Afrikaanse “home-grown terrorists” gedurende 1990-1994, waarop ek voorheen die aandag gevestig het, is aan die plaaslike publiek feitlik onbekend. [* Onder die voorwendsel van religieuse vryheid: “In both the US and the UK, there was and still is a great reluctance to investigate any religious activity unless there is clear evidence that a crime has been committed” (1461). Die Britse polisie se beleid is “never to raid the mosques” (4476).]

In die Britse bevolking van sowat 60 miljoen is daar ongeveer 2 miljoen Moslems. “According to British officials, up to sixteen thousand British Muslims either are actively engaged in or support terrorist activity, while up to three thousand are estimated to have passed through al Qaeda training camps, with several hundred thought to be primed to attack the United Kingdom”* (234). “What if Britain, rather than being the front line of defence against the threat of radical Islam, has become a quisling** state that actually threatens to undermine that defence? What if, instead of holding the line for Western culture against the Islamic jihad***, Britain is sleepwalking into the arms of the enemy?”(256). [* “In 2001, a BBC poll had found that 15 percent of British Muslims supported the 9/11 attacks on America” (2083). In 2005 “one in ten [British Muslims] supported the attacks on July 7, and 5 percent said that more attacks in the UK would be justified” (2090). “An opinion poll carried out … July 2006 revealed that seven per cent of Muslims polled, equivalent to 112 000 British Muslims, thought suicide bombing in the UK was justified in some circumstances” (4296). ** Quisling: “A generic term for a traitor who aids an occupying force.” *** Jihad: “Holy war undertaken by Muslims against nonbelievers.” (Albei laasgenoemde aanhaling uit Collins World Encyclopedia, 2003.)]

“Britain has become Europe’s Islamist terror factory” (4166). “Britain had become the global hub of Islamic terrorism outside the Muslim world” (4920). “London has become the most important centre for Islamic thought outside the Middle East” (594). Een van die gevolge is “the astonishing procession of terrorists fanning out from London across the globe” (624). “London had been the epicentre of Islamic militancy in Europe. Under the noses of successive British governments, Britain’s capital had turned into ‘Londonistan’ – a mocking play on the names of such state sponsors of terrorism as Afghanistan – and become the major European centre for the promotion, recruitment and financing of Islamic terror and extremism” (272). Dit is natuurlik nie die eerste keer dat Londen, eens voorgehou as die hoofstad van (Westerse/Europese) beskawing, funksioneer as gasheer en vroedvrou* van terrorisme nie. Die “ANC in ballingskap” het jare lank die gasvryheid en misplaaste verdraagsaamheid in die Britse hoofstad misbruik om fondse en wapens te bekom en om sy terrorisme te beplan en ten uitvoer te bring. Nou toon die Islamiste aan die naïewe Britte hoe destruktief die koestering van terroriste is. Maar geen Britse regering aanvaar verantwoordelikheid vir die verwoesting wat terrorisme in Suider-Afrika aangerig het en vir die wandade wat deur sodanige regerings gepleeg word nie. [* “The British acted as midwife to the monster of global jihad” (1455).]

Phillips vestig die aandag op die volgende waarheid oor Britse Islamisme: “Always presenting themselves not as aggressors but as defenders of a victimised culture, the Islamists seize on any defense the west may mount to protect itself, citing such action as further proof of its perfidy in order to incite hatred and recruit yet more to the cause. This is the trap that terrorism always sets for its victims – that there is no escape from it. A response by terrorism’s victims creates more terrorists; but not to respond is to surrender to terror. Thus, to follow the anti-war argument to its logical conclusion, the west must do nothing to defend itself against murderous aggression or the clear threat of such aggression, because this in turn will be used to recruit still more to the cause of terrorism. This is, of course, a recipe for cultural suicide and the defeat of the west” (403). Pleks van Islamiste te paai, moet daar eerder die volgende ondubbelsinnige immigrantbeleid wees: “Fit in or get out” (4226). Margaret Thatcher het darem die moed van haar oortuiging gehad om Nelson Mandela ‘n terroris te noem. Plaaslik het ons egter elemente soos Max du Preez en Pierre de Vos wat predik dat blankes stil moet bly en eerder moet luister na wat swartes sê en ‘n mens soos Anton van Niekerk wat Afrikaners daarvan beskuldig dat hulle vyande kweek as hulle beswaar teen die miskenning van Afrikaans opper.

“After the London bombings, the main concern of the media and intelligentsia was to avoid ‘Islamophobia’, the thought-crime that seeks to suppress legitimate criticism of Islam and demonise those who would tell the truth about Islamist aggression. Consequently, Muslim denial of any religious responsibility for the bombings was echoed and reinforced by government ministers and commentators, who sought to explain the Islamist terror in their midst by blaming, on the one hand, a few ‘unrepresentative’ extremist preachers and, on the other, Muslim poverty and discrimination … Londonistan is – among other things – a state of mind that has spead well beyond the capital … It is not a transient phenomenon … and has been created by the confluence of two lethal developments. The first was die arrival in Britain of large numbers of Muslims, first from Asia and then from Arab countries, where Islam had been systematically radicalised by a political agenda promoting the conquest and Islamization of the West. The second development, which was critical, was that British society presented a moral and philosophical vacuum that was ripe for colonisation by predatory Islamism. Britain has become a decadent society, weakened by alarming tendencies towards social and cultural suicide” (419).

Daar is “a fundamental loss of national self-belief throughout the institutions of British society. Driven by postcolonial guilt and, with the loss of empire, the collapse of a world role, Britain’s elites have come to believe that the country’s identity and values are by definition racist, nationalist and discriminatory. Far from transmitting or celebrating the country’s fundamental values, therefore, they have tried to transform a national culture into a multicultural society, both in terms of the composition of the country and the values it embodies … all minorities are deemed to have equal status with the majority and any attempt to impose majoritarian values is held to be discriminatory. Schools have ceased to transmit to successive generations either the values or the story of the nation, delivering instead the message that truth is an illusion and that the nation and its values are whatever anyone wants them to be. In the multicultural classroom, every culture appears to be taught except Britain’s indigenous one” (457).

In Suid-Afrika probeer die marxiste polities korrek om die plaaslike “bevrydingstryd” aan die gewelddadigheid van blankes toe te skryf en om die fundamentele immoraliteit van die terroriste te ontken. Boonop word enige poging om die Afrikanervolk te laat herleef, verdag gemaak en ondermyn. Ons geskiedenis word herskryf om blankes af en swartes op te gradeer. Wanneer Die Burger (6 April 2016) oor belangrike datums in die geskiedenis berig, bly die aankoms van Jan van Riebeeck in Tafelbaai (doelbewus) onvermeld.

“Virtually the entire British establisment has succumbed to multiculturalism and victim culture, and the attack on British values that these encapsulate. In America, the churches have been in the forefront of the defence of Western values. In Britain, by contrast, the Church of England has been in the forefront of the retreat from the Judeo-Christian heritage. At every stage it has sought to appease the forces of secularism, accommodating itself to family breakdown, seeking to be nonjudgmental and embracing multiculturalism” (506; ook 3175). “Britain … has effectively allowed itself to be taken hostage by militant gays, feminists or ‘antiracists’ who used weapons such as public vilification, moral blackmail and threats to people’s livelihoods to force the majority to give in to their demands” (517).

In Suid-Afrika word die swart meerderheidsmening op hierdie manier afgedwing, bv deur die toepassing van polities korrekte sensuur. Baie dinge mag nie meer by die naam genoem word nie. “As religion has retreated and morality becomes privatised, individual conscience has become universalised” (529). Dink aan die wêreldburgers wat Wim de Villiers aan die Universiteit Stellenbosch wil kweek. Phillips noem sodanige strategie ‘n “potentially deadly cultural meltdown” (557). “Instead of being taught how to think, children were now told what to think” (1745).

My teks hier bo is hoofsaaklik op die voorwerk van Phillips se boek gebaseer. Dit is duidelik dat ek die res van hierdie belangrike boek nie hier in besonderhede bekend kan stel sonder om ‘n redelike lengte vir hierdie rubriek op ‘n buitensporige manier te oorskry nie. Maar my bostaande teks behoort aan Praag-lesers ‘n aanduiding te gee van waaroor hierdie boek handel en ook dat sommige aspekte plaaslik ter sake is. “Muslim enclaves” word ironies “areas of separate development” genoem (589) en vir immigrantgebiede word selfs die kosmologiese term “black holes” gebruik (1705). Ek sluit hierdie rubriek af met twee paragrawe wat ‘n aantal aanhalings uit die res van die boek bevat.

“The emergence of a culture of hyperindividualism gave rise to a radical egalitarianism of lifestyles and values. Morality was privatised, and all constraints of religion, tradition or cultural taboos came to be seen as an attack on personal autonomy. Where previously ties of obligation had bound individuals to each other and to the state, the new culture of entitlement imposed instead an obligation on the state to deliver individual demands that were presented as rights. Since radical egalitarianism meant that all lifestyles were of equal value, the very notion of a majority [ie white] culture or normative rules of behaviour became suspect as innately exclusive, prejudiced or oppressive” (1015). “Moral equivalence rapidly mutates into moral inversion, in which those doing wrong are excused if they belong to a ‘victim’ group while those at the receiving end of their behaviour are blamed simply because they belong to the ‘oppressive’ [white] majority” (1898).

Ingevolge die multikulturele standpunt “Britain is now made up of many cultures that are all equal and therefore have to be treated in an identical fashion, and … any attempt to impose the majority [ie white] culture over those minorities is by definition racist” (1631). Multiculturalism and antiracism were now the weapons with which minorities were equipped to beat the majority. Not all minorities, mind you – Jews were not considered to be a minority … since Jews were seen to be powerful, they were part of the majority and so could never be victims” (1669). “Democracy became effectively redefined from majority [ie white] rule among equal citizens to power-sharing among ethnic and other interest groups” (1026). In Suid-Afrika het FW de Klerk se sogenaamde magsdeling tot algehele magsoorgawe aan die swart meerderheid gelei. Die wit meerderheid in Brittanje word deur etniese minderheidsgroepe suksesvol tot magsdeling geïntimideer, maar in Suid-Afrika is daar (nog) feitlik geen sprake dat die swart meerderheid hom aan die blanke of ander etniese minderhede hoef te steur nie.

Amerikaanse owerhede vrees herhaling van ‘Kry die Jood!’

Die Amerikaanse owerhede is op soek na vyf jong swartes wat ‘n Joodse skoolbus aan die brand gesteek het.

Die voorval het in ‘n woonbuurt plaasgevind wat in die 1990’s onder rasse-onluste deurgeloop het.

‘n Elfjarige swart seun is al in hegtenis geneem en ná die brand Sondag van brandstigting aangekla.

Die voorval word as ‘n potensiële haatmisdaad beskou.

Kringtelevisiemateriaal wys hoe ‘n groep swart seuns weghardloop as die bus begin brand, het die polisie gesê.

Die bus het aan die Bnos Chomesh Academy behoort. Dit is ’n meisieskool in Brooklyn se Crown Heights-woonbuurt, waar spanning tussen die Joodse en swart gemeenskap in 1991 tot onrus gelei het.

Robert Boyce, hoof van die New Yorkse polisie se speurdiens, het gesê ’n groep van ses swartes het karton­houers in die bus ingedra en dit op die sitplekke aan die brand gesteek.

“Dit is doelbewus en met voorafbeplanning gedoen. Dit was baie duidelik ’n bus van ’n Joodse skool. Almal in die gemeenskap weet dit.”

Dit was die derde voorval in sy soort die afgelope week.

’n Busbestuurder van ’n ander Joodse skool het verlede Vrydag gesê sy kantspieëltjie is stukkend geslaan.

’n Dag vantevore het ’n man in tradisionele Joodse drag gesê hy is deur ’n 13-jarige seun geteister. Die seun het hom in die gesig geslaan. Die kind is op ’n klag van aanranding in hegtenis geneem en word as ’n minderjarige verhoor.

Die verdagtes in die brand op die bus en die aanranding is almal swart.

Boyce het gesê die voorvalle in Crown Heights is kommerwekkend.

“Ons hoop om inhegtenisnemings te doen en hierdie sake op te los,” het hy gesê.

Die openbare onrus in 1991 het begin nadat ‘n sewe-jarige swart seun deur ‘n Joodse bestuurder raakgery is.

‘n Groep swartes het begin skree “Kry die Jood!” en ‘n Australiese toeris doodgesteek.

Is Beierse messteker ‘n Moslem?

Die ondersoek na die aanval waarin vier mense Dinsdag met ’n mes op ’n stasie in Grafing, Duitsland gesteek is, is nie afgehandel nie

Een van die slagoffers is doodgesteek met ‘n mes deur ‘n aanvaller wat die passasiers as “moslemongelowiges” uitgeskel het.

Die aanvaller, ’n 27-jarige man wat in hegtenis geneem is, het ook volgens ooggetuies “Allahu Akbar” (“God is groot”) geskree.

Joachim Herrmann, Beierse minister van binnelandse sake, het gesê die man is ‘n Duitse burger uit Hesse.

Hy het bygevoeg dat die dader dwelms gebruik en moontlik geestesversteurd is.

‘n Beierse polisiewoordvoerder het gesê: “Die oortreder het kommentaar tydens die aanval gelewer wat daarop dui dat daar ‘n politieke motief is.”

Die polisie ondersoek tans moontlike skakels met terrorisme.

Die man het die mense omstreeks 05:00 lukraak aangeval en ‘n vyftigjarige het later aan sy wonde beswyk. Een van die slagoffers is erg beseer.

Volgens ‘n blogger is die aanvaller ‘n Moslem by name Rafik Y, maar is die naam Paul H. versprei om nie anti-Moslemsentiment op te sweep nie.

Brussel-aanvallers wou Parys weer bom

Die terroriste wat verlede maand Brussel geteiken het, het aanvanklik beplan om ‘n tweede aanval op Frankryk te doen, het België se Federale Vervolgingsgesag gesê.

Maar die groep was “verras deur die spoed van die vordering in die voortgesette ondersoek” en het besluit om ‘n aanval op die Belgiese hoofstad te loods, het die kantoor in ‘n verklaring gesê.

Twee selfmoordbommers het 16 mense op die lughawe Brussel op 22 Maart vermoor en in ‘n daaropvolgende ontploffing by Maalbeek-moltreinstasie dieselfde oggend, nog 16 mense opgeblaas.

Ondersoekbeamptes het bande ontdek tussen die sel agter die Brussel-aanvalle en die groep wat 130 mense in Parys vermoor het op 13 November verlede jaar.

Die verklaring Sondag het bevestig wat baie vermoed het: Die reeks klopjagte en arrestasies in die week in die aanloop tot die Brussel-aanvalle, het die moordenaars tot aksie oorgehaal.

Saterdag, het Belgiese owerhede vier mans aangekla weens hul deelname aan “terreurmoorde” en die “aktiwiteite van ‘n terroriste-groep” nalv die Brussel-aanvalle.

Een van hulle, Mohamed Abrini, is ook aangekla in verband met die aanvalle in Parys, het aanklaers gesê.

Abrini is geïdentifiseer as die sogenaamde “man in die hoed” wat langs die twee selfmoordbommer opgemerk is wat hulself opgeblaas het by die Zaventem-lughawe in Brussel.

Toesig-beeldmateriaal het hom ook in die konvooi saam met die aanvallers wat na Parys is, geplaas.

Abrini was ‘n jeugvriend van Brussel-broers Salah en Brahim Abdeslam, beide verdagtes in die Parysaanval.

Sy vingerafdrukke en DNA is nie net in ‘n Renault Clio gekry nie, maar ook in ‘n woonstel in die buurt Schaerbeek van Brussel wat gebruik is deur die lughawebommers.

Abrini het vroeër na Sirië gereis, waar sy jonger broer oorlede in 2014 as ‘n lid van die Islamitiese staat se Franssprekende brigade.

Die Belgiese anti-terreureenhede verkeer steeds op ‘n hoë gereedheidsgondslag aangesien hulle nog aanvalle verwag.

Die Franse minister van Binnelandse Sake, Bernard Cazeneuve het Sondag aan I-Tele TV gesê sy land het die afgelope tyd 13 sulke beplande aanvalle afgeweer en reeds 80 mense is aangekla sedert die begin van die jaar. Hy wou nie verder uitbrei nie.

ISIS uit sleuteldorp gedryf

Sirië het met die hulp van Russiese lugaanvalle Sondag die Islamitiese Staat (ISIS) uit die dorp al-Qaryatain gedryf.

ISIS het in Augustus beheer van die dorp geneem.

Sirië se staatstelevisie het Maandag berig dat die dorp weer in die hande van die wettige regering is. “Die laaste groepe Daesh-terroriste in die dorp is om die lewe gebring.”

Die dorp lê sowat 100km wes van die antieke stad Palmira wat verlede Sondag van die Islamitiese staat herower is.

Dit is ‘n strategiese dorp waardeur olie en gas deur die invallers gesmokkel is. ISIS se voorraadroete in Sirië is daarmee ontwrig.

Die herowering van die dorp word het ISIS se greep op die digbevolkte weste van Sirië – asook Damaskus en ander belangrike stede – losgemaak.

Die regering beplan om ander terreurneste in die gebied skoon te maak.

Volgens berigte uit Sirië het die soldate die dorp uit verskillende rigtings binnegeval en landmyne noordwes van die dorp is onskadelik te stel.

Duisende landmyne is ook geplant toe ISIS uit Palmira gevlug het en inwoners sal eers kan terugkeer wanneer die myne onskadelik gestel is.

ISIS beheer steeds die stad Raqqa – wat hy as sy hoofstad benut – en die grootste deel van die provinsie Deir al-Zor in die ooste van die land en aangrensend aan Irak.

Islamitiese Staat aanvaar verantwoordelikheid vir Irak-aanvalle

Selfmoordbomaanvalle het die lewens van minstens 24 mense Maandag in Irak geëis.

Intussen vlug duisende inwoners uit die strategiese stad Hit, wes van Bagdad, wat deur Islamitiese militante bedreig word.

Die Islamitiese Staat (IS), wat dele van die noorde en die weste van Irak beheer, het op die Amaq-nuusblad verklaar dat hulle verantwoordelikheid vir die aanvalle aanvaar.

Volgens amptenare het die aanvallers onder meer lede van ’n Sjiïtiese militêre groep geteiken.

‘n Motorbom het in Basra, die grootste stad in Irak, ontplof. Minstens vyf mense het omgekom.

Die bom het ook ‘n konvooi van ‘n koalisie van Sjiïtiese soldate, die PMF, geteiken en nog vyf mense is in dié voorval dood.

Vyf mense is ook dood toe selfmoordbomaanvallers hulself by militêre punte in Bagdad ­opgeblaas het.

In die suidelike stad Nassiriya is minstens vier lede van die PMF-groep buite ’n restaurant in ’n selfmoordbomaanval dood.

Twee lede van die regeringsmagte is in die weste van Bagdad in ’n motorbom-aanval dood en ’n derde lid in ’n ontploffing in die suide van dié stad.

Twee mense is dood in ’n mortierbomaanval in die Abu Ghraib-distrik.

Klopjag teen terroriste in Rotterdam lewer niks op

Niemand is in ’n vroeg­oggend klopjag in Rotterdam aangekeer nadat ’n gebou deur lede van die Nederlandse spesiale polisie deursoek is nie.

Die aanklaerskantoor het op Twitter gesê geen wapens of plofstof is gevind nie, het AFP berig.

Die klopjag volg nadat ’n 32-jarige Franse man láát Sondag in die westelike distrik van Rotterdam saam met drie ander mense aangekeer is nadat ’n wenk van die Franse owerhede ontvang is.

Die Nederlandse nuusagentskap ANP sê mense is gevra om naburige huise in die Kralingen-distrik te ontruim en ’n span om bomme onskadelik te stel, was in die omgewing, sou hul dienste benodig word.

Die Fransman, wat net as Anis B. geïdentifiseer is, het Dinsdag in ’n hof in Amsterdam verskyn en staan ’n versoek teen om aan Frankryk uitgelewer te word.

Die ander drie wat Sondagnag aangekeer is, is van Algerynse oorsprong.

Anis B. word in Frank­ryk gesoek vir “betrokkenheid in ’n kriminele organisasie met bande aan terroriste-ondernemings” het die aanklaerskantoor gesê.

Swaar gewapende polisie het Sondag ook beslag op ’n groot hoeveelheid ammunisie, SIM-kaarte, rekenaar-hardeskywe, kontant en dwelms gelê.

Nederland se howe het 90 dae om te besluit of die Fransman aan Frankryk uitgelewer sal word.

Die Nederlandse minister van justisie, Ard van der Steur, het die parlement Dinsdag egter meegedeel dat hy verwag dat Anis B. “binnekort aan Frankryk uitgelewer sal word.”

Vyftien vir Moslemaanval in Ivoorkus vas

Owerhede in die Ivoorkus het 15 mense in hegtenis geneem na aanleiding van ’n aanval vroeër die maand waarin 19 mense dood is en waarvoor Al-Kaïda verantwoordelikheid aanvaar het.

Die polisie is steeds op soek na die vermeende voorbok, wat deur die aanklaer, Richard Adou, as Kounta Dallah geïdentifiseer is, het Reuters berig.

Gewapende mans het op 13 Maart op­ ­swemmers en sonbaaiers gevuur voordat hulle in ­verskeie hotelle op die strandfront in die dorp Grand Bassam, 40 kilometer van die ­kommersiële ­hoofstad, Abidjan, ingestorm het.

“Getuienis is op die toneel gevind wat ons in staat gestel het om sekere individue te identifiseer wat aan die aanval deelgeneem het,” het Adou op ’n mediakonferensie gesê.

Beslag is gelê op wapens, ammunisie, ­klapmusse en voertuie wat vermoedelik in die aanvalle gebruik is. Dit is ondersoek en ’n regter het sowel plaaslike as internasio­nale inhegtenisbevele voorberei, het hy gesê.

Elf inwoners van die Ivoorkus, insluitende drie ­spesiale mag-soldate is in die wilde skietery dood.

Vier Franse burgers is ook noodlottig in die voorval gewond en ander buitelandse ­slagoffers was van Duitsland, Libanon, Masedonië en Nigerië afkomstig.

Indië ontplooi elitetroepe by Paksitanse grens

Indië het elite veiligheidsmagte in die westelike deelstaat, Gujarat ontplooi ná ‘n intelligensieverslag aangedui het dat tien militante moontlik die grens vanaf Pakistan oorgesteek het.

Veiligheidsmaatreëls by sleutelinstansies is eweneens opgeskerp, het AFP berig.

Gujarat is die tuisstaat van die Indiese eerste minister, Narendra Modi. Die deelstaat is in 2008 deur ’n reeks bomontploffings geskud waarin minstens 45 mense dood is.

Veiligheidspersoneel het besoekers buite hotelle, rolprentteaters en winkelsentrums deursoek. Die ondersoeke is gebeeldsend.

Senior polisiebeamptes is in kennis gestel dat hulle verlof opgeskort is en dat hulle vir diens moet aanmeld. Hulle is aangesê om verdagte optrede te rapporteer.

Die vrees bestaan dat lede van die verbanne militante organisasie, Lashkar-e-Taiba, die land deur die Koesj-distrik kon binnegekom het.

Indië beskuldig Lashkar-e-Taiba (LeT) van die 2008 Mumbai-aanvalle waarin 166 mense dood is. Pakistan se regering het ook ’n verbod op LeT geplaas, maar ’n aantal van die organisasie se leiers is nog op vrye voet.

In 2002 is die deelstaat deur godsdiensgeweld geteister waarin meer as ’n duisend mense dood is. Die slagoffers was meestal van die Moslem-minderheid.

Turke wil Wes-Afrika teen ‘terreur’ help

Turkye se president, Recep Tayyip Erdogan, het die week ‘n militêre erewag saam met Ivoorkus se pres. Alassane Ouattara by die presidentspaleis in Abidjan geïnspekteer.

Erdogan het Sondag met ‘n weeklange besoek aan Wes-Afrika begin.

Hy het ook Ghana, Nigerië en Guinee besoek.

Die diplomatieke reis is daarop gemik om “strategiese vennootskappe” tussen Turkye en lede van die Ekonomiese Gemeenskap van Wes-Afrikastate (Ecowas) te versterk.

Erdogan se reis kom kort na sy besoek aan Israel. Volgens ‘n ontleder in Al-Monitor besoek die Turkse president lande waar Iran te veel invloed het en waar Israel nie meer welkom is nie, op laasgenoemde se aandrang.

Turkye is in ‘n netelige posisie nadat Rusland in Februarie onthul het dat Erdogan steun aan die internasionale terroristebeweging ISIS verskaf in Sirië.

Erdogan het in Ghana gesê sy land sal Afrika bystaan “teen terreur” en ‘n oproer gedoen dat Afrika teen die “elite” in die Veiligheidsraad opstaan en meer verteenwordiging eis.

SAR hoop op vrede

Verkiesingsbeamptes het begin om die stemme te tel nadat kiesers in die Sentraal-Afrikaanse Republiek in verkiesings wat eers uitgestel is, vir die wetgewende liggaam en die president gestem het.

Die hoop is uitgespreek dat ’n einde aan die ergste sektariese geweld sedert die land se onafhanklikwording in 1960 nou gemaak sal word, het AFP berig.

Die stemmery het onder streng veiligheidsmaatreëls plaasgevind met duisende vredesbewaarders van die Verenigde Nasies wat landwyd ­ontplooi is. Sover vasgestel kon word, het die verkiesings vreed­saam verloop.

Die eerste amptelike uitslae word nie vir etlike dae verwag nie.

Anicet Georges Dologuele, ’n 58-jarige voormalige bankier van die sentrale bank, wat as “Mnr. Skoon” bekend staan vir sy pogings om deursigtigheid in die deurmekaar openbare finansies teweeg te bring, het in die eerste ronde van die presidentsverkiesing op 30 Desember 23,78 persent van die stemme op hom verenig.

Sy naaste teenstaander, Faustin Archange Touadera, ’n voormalige wiskunde professor, ook 58 jaar oud, wat as ’n onafhanklike kandidaat gestaan het, het vir ’n verrassing gesorg en 19,4 persent van die stemme ingepalm.

Kiesers het ook in ’n herverkiesing vir die wetgewende vergadering gestem nadat die aanvanklike verkiesing, wat ook op 30 Desember gehou is, ongeldig verklaar is ná talle onreël­matighede aan die lig gekom het.

Altesaam 1 800 kandidate ding mee om 105 setels in die Nasionale Vergadering.

Die Sentraal-Afrikaanse Republiek se mees onlangse bloedvergieting is begin nadat die bewind van die ­veteraanpresident, Francois Bozize, ’n Christen, in Maart 2013 deur hoofsaaklik Moslem Seleka-­rebelle omvergewerp is.

Die staatsgreep het ’n reeks vergeldingsaanvalle deur Christen “anti-balaka” (anti-kapmes) milisies en Moslem-rebelle meegebring. Duisende mense is dood en ongeveer ’n tiende van die land se 4,8 miljoen inwoners, het op die vlug geslaan.

Sowel Dologuele as Touadera is Christene.