Rubrieke – Bladsy 4 – praag.co.za

Om die wawiel te herontdek

In sy rubriek skryf Dan Roodt hoe Afrikaners rigtingloos voortploeter en probeer om in ‘n deurmekaar land rigting te vind sonder ‘n kompas.

My ontleding is dat die grootste probleem waarmee Afrikaners worstel, is dat hul politieke -, landbou – of kulturele leiers die situasie nie mooi reg lees nie en nie mooi begryp watter opsies daar vir Afrikaners bestaan nie.

Dikwels word daardie opsies as afsonderlike spesialiteitsbelange beskou, sodat onderskeie aanslae óf as ‘n landbou-aangeleentheid beskou word, of dat dit ‘n politieke probleem is wat deur partypolitieke leierskap gered moet word om die volk te mobiliseer of om ‘n opstand te organiseer en te lei.

Landbou leiers raak nie maklik gemoeid met kultuuraangeleenthede nie, so ook nie kultuurleiers, soos byvoorbeeld die bestuur van die ES/VTM (die Erfenis Stigting en Voortrekkermonument), wat nie maklik by Afrikaners se etniese politiek of burgerregte betrokke sal raak nie.

Daar is party politieke leiers wat óf samewerkende politiek met die ANC of ‘n boikotpolitiek wat die ganse huidige bestel as onlegitiem beskou en nie met die regering kan of wil erken of saamwerk nie. Elkeen van hierdie partye beskou sy siening as oplossings vir Afrikanervryheid, sodat vooroordele tot beginsels verhef word. Dieselfde geld vir Solidariteit en Afriforum wat hulle op burgerregte en arbeidsaangeleenthede toespits en afstand tussen hulle en die etniese politieke beweging probeer hou.

Maar die enigste haalbare opsie wat Afrikaners het om hulle na vryheid te lei bly binne die konteks van die algemene volkereg wat die verhouding tussen volke en nasies bepaal. Om vryheid volgens die volkeregtelike roete op te eis verg dat die eiser ‘n legitieme verteenwoordigende owerheid van die betrokke volk moet wees. Vir legitimiteit kan daar dus slegs een verteenwoordigende owerheid wees.

Oor die afgelope tien jaar beywer Dan Roodt, Christo Landman en ekself ons vir die daarstelling van ‘n Burgerlike Owerheid vir Afrikaners, maar word telkens gekortwiek deur die onderskeie Afrikanerinstellings wat nie met etniese politiek betrokke wil raak nie. Daar is instellings wat nie in dieselfde span wil trek as die Afrikanerbond nie, ander verseg weer om met die HNP geassosieer te wees, ander beskou die VF+ as ‘n verlore saak, die TLU en Agri SA het onderlinge verskille, en die ES/VTM word as aardsversoeners getipeer.

Om vry te word sal die Afrikanervolk egter die wawiel moet herontdek.

Die buitenste staalvelling van die wiel is ons Hemelse Vader wat alle volke se lotgevalle bepaal en wat die wiel en sy vrag oor berge en riviere na sy uiteindelike bestemming sal dra.

Die speke is die verskillende organisasies wat die volk bedien, elk met sy eie leierskap, karakter en struktuur.

In die middel kom die speke in die naaf bymekaar in ‘n volksowerheid wat voortdurend kontak met die as moet maak. Die Goddelike staalvelling sal die volkswiel as ‘n eenheid bymekaar kan hou, want alle volksorganisasies bekou God as die Bepaler van volke se lotgevalle, ook dié van die Afrikanervolk.

Sonder die velling val die wiel uitmekaar, soos tans met die Afrikaners die geval is, waar elke speek op sy eie die vrag probeer dra. Die speke moet sterk en gesond wees en mag nie met mekaar wedywer nie. Die speke alleen kan die vrag egter nie alleen dra nie. ‘n Wiel kan ook nie net een of twee speke hê nie en al die speke word in die naaf in ‘n hegte eenheid saamgesnoer.

So ‘n Afrikanerowerheid is nie ‘n poliktieke party nie, funksioneer op bilaterale vlak met ander volke en regerings, ook die regering van die RSA, en is die eerste stap na vryheid.

Gelukkig is daar tans groeiende kragte aan die werk om die Afrikanerwiel te monteer. Elke Afrikaner se voorbidding word benodig om hierdie poging te laat slaag.

Die individuele verootmoediging van ‘n ganse volk wat daagliks op hul knieë die alleenheerskappy van ons Hemelse Vader erken en sy leiding afsmeek sal meehelp dat die Staalvelling weer ons volk in ‘n hegte eenheid verenig om die delikate onderhandelings tussen die speke te laat slaag. Dan kan hulle die Afrikanerwiel weer aanmekaarsit en kan ons ‘n onseker toekoms tegemoetgaan.

Dan kan ons weer skouer aan die wiel sit en enige aardse uitdaging weer die hoof bied.magic owl Фильчаков прокурор

Sambrele vir ‘n begrafnis

Die mense wat hierdie storie oorgekom het, is vreeslik, maar vreeslik sensitief hieroor. Dus sal ek hulle maar ‘n ander identiteit verskaf.

Soos dit met gesinne gaan, raak ‘n gesin naderhand uit sambrele uit. ‘n Hele Vrystaatse winter maak dit gewoonlik nie saak nie, en as die lentereëns nog wegbly, kom ‘n mens gewoonlik eers die moeilikheid agter as dit die dag bejaarde swart dames met knopkieries reën, en mens iewers heen in die oopte moet gaan.

Oom Anneries en tant Marié sou stellig nog nie die moeilikheid agtergekom het nie, maar ‘n familielid is oorlede, en hoe nader dit aan begrafnistyd kom, hoe meer lyk dit na reën, Vrystaatse winter of te not. Al te dikwels lyk dit of die werklike reën ook net wag vir ‘n groot begrafnis.

Dus, toe hulle by familie in die stad kom, is hulle na ‘n bekende negosiewinkel waar ‘n mens gereeld winskopies kry.

Sambrele ook, spotgoedkoop, en dus word sommer twee geneem.

Terug op die plaas, voor na die begrafnis vertrek word, word die sambrele oopgemaak om te kyk of hulle darem werk, en ‘n mens hul meganismes nou mooi verstaan dat mens nou nie in die triestigheid moet loop staan en sukkel nie.

Die eerste sambreel skiet foutloos oop. Te pragtig, en oom Anneries wonder nog hoe dié gedoente nou so ‘n winskoop kon geraak het. Toe sien hy dit. Mooi groot staan daar “Jomo Cosmos” op geskryf.

So ‘n sambreel mag miskien vir iemand anders by ‘n begrafnis deug, maar nie vir oom Anneries en tant Marië nie.

Boonop was die oorledene nou wel nie ‘n ingeskrewe lid van die Kappiekommando nie, maar al haar simpatie het by dié dames gelê.

Nee, daai sambreel sal nie deug nie.

Half teen sy beterwete is oom Anneries hoopvol met die tweede sambreel se oopmaak. Wat kan immers erger wees?

Maar sommer so met die oopgaanslag pryk die kopbeen, gevolg met Orlando Pirates. ‘n Kopbeen-sambreel by ‘n begrafnis!

“Nôttendêm!” brul oom Anneries en veeg die sambrele van die tafel af. Dan reën hy en die tante liewers dwarsdeur sopnat, tot op sy fondament as dit moet. Ysreën ook as dit daarop aankom. Hy is liewers dood as om met dié sambreel gesien te word.

Kort hierna kry die huishulpe onverwags ‘n geskenkie. Dié twee, so kort voor die Bafana Meksiko die stryd aansê, is al te in hul noppies. Hulle het nie geweet baas Anneries en mies Marié is ook in die “feeling” –gedoente in nie.

Gelukkig, met die begrafnis het dit nie gereën nie. Maar so met die wegtrek by die begraafplaas toe klik-klik die ysreën saam met yskoue reëndruppels op die kar.

Wanneer gaan die Afrikaner koers kry?

Toe ek op laerskool was, was ek ‘n Voortrekker en ek onthou nou nog die leuse: “Hou koers!” Dit lyk nie asof dié gedagte veel inslag onder Afrikaners gevind het nie, want nog nooit in die geskiedenis was daar so ‘n deurmekaar groep mense as juis die Boere in 2010 nie.

Diegene wat nie rondry met onderbroekvlaggies op hul motors en hul mede-blankes met bemagtigingstransaksies ondergrawe nie, is besig om na Australië te emigreer. Ander weer stem vir die Demokratiese Alliansie, ‘n party wat grotendeels dieselfde waardes en filosofie as die ANC nastreef en ten doel het om die Afrikaner in ‘n multikulturele Engelse nasie te assimileer. Dan is daar nog die joernaliste en kommentators van Nasionale Pers wat “nasiebou” namens die ANC nog meer op die brein het as die regerende party self en enige Afrikaner wat vir sy eie mense opstaan op die daad verguis en verdag maak.

Aan die regtervleuel van die Afrkanerpolitiek gaan dit kwalik beter. Totdat Malema meer gereeld sy radikale anti-blanke uitsprake gemaak het, was die Afrikanerfront met die HNP aan die spits so dormant dat sommige mense begin wonder het of dié organisasie nog bestaan. Met ‘n sigbare vyand op die horison, het die Afrikanerfront weer ontwaak, maar nie sonder verdeeldheid en snedighede van die Transvaalse Landbou-unie wat dit op hom geneem het om ander Afrikaanse organisasies te beledig en verdag te maak nie.

Dan is daar die Vryheidsfront Plus, die laaste oorblywende Afrikanerparty wat aan verkiesings deelneem. Oënskynlik beskik dié party oor ‘n rigsnoer in die vorm van sy grondwet wat ‘n duidelike missie bevat. Daardie missie omskryf helder dat selfbeskikking vir die Afrikaner in ‘n eie geografiese gebied of volkstaat die strewe van die Vryheidsfront Plus sou wees.

Enkele dae gelede sê ‘n prominente lid van die party, dr. Conrad Beyers, egter vir my dat die party eerder sy Afrikanersentriese leuse moet laat vaar en ‘n party “vir alle konserwatiewe Suid-Afrikaners, ook swartes, moet word”. Hy is blykbaar skaam vir die “rassistiese beeld van die party” as ‘n beweging vir blanke Afrikaners. Beyers is ‘n dosent aan die multikulturele Universiteit van Pretoria en in ‘n gesprek met ‘n Venda-student het hy ongemaklik begin voel om aan hom die Vryheidsfront Plus se beleid te verduidelik. Kennelik val “selfbeskikking vir Afrikaners in ‘n eie geografiese gebied of volkstaat” net nie mooi op die oor van ‘n Venda-student nie en daarom begin Beyers sterk aan die roeping van sy eie party te twyfel.

Tot dusver het ekself en PRAAG die VF+ as ‘n geesgenoot in die strewe na vryheid geïdentifiseer, maar ek moet sê dat ek al hoe meer ontnugter raak met die mate van ideologiese verwarring in die party. Die edele doelwit van Afrikanervryheid word net te dikwels op die altaar van politieke opportunisme en ook die persoonlike ambisies van partyleiers geoffer.

Tans “onderhandel” die bestuur van die VF+ met die ANC, let wel nie met die regering nie, maar met die party in Luthuli-huis oor allerlei Afrikanerkwessies, waaronder selfbeskikking. My gesonde verstand sê egter vir my dat die party wat Julius Malema, asook etlike geharde kommuniste huisves kwalik bereid sou wees om ‘n ordentlike stuk grondgebied aan Afrikaners af te staan. Omdat die “onderhandelings” grootliks in die geheim geskied, is daar geen duidelike mandaat, proses of sperdatum daarvoor nie en kan sodanige onderhandelings waarskynlik nog die volgende twintig jaar duur, sonder enige duidelike uitkoms.

Boonop dien dr. Pieter Mulder as adjunkminister in die ANC-kabinet, wat erg verwarrend vir Afrikaners en opposisiekiesers is en ná ‘n jaar nog geen duidelike voordeel inhou nie. Mulder praat ook baie min oor selfbeskikking en het in ‘n onlangse onderhoud oor RSG se “Praat saam” kwalik daarna verwys.

In die woorde van ‘n eerlike Vryheidsfront Plus-amptenaar, “het ons in sestien jaar nog nie ‘n sentimeter nader aan selfbeskikking gekom nie!”

So ploeter die Afrikaners aan, van een rugbywedstryd na ‘n ander, of nou selfs van een sokkerwedstryd na ‘n ander, terwyl hul gang telkens deur nog ‘n moord, verkragting of voorval van diskriminasie teen hulle onderbreek word.

Terwyl die Afrikanerbeweging in die aanloop tot die 1948-verkiesing en in die tyd van Verwoerd ‘n vaste rigting gevolg het en ‘n aantal doelwitte in die oog gehad het, het Afrikaners in die meer onlangse tyd op soveel dwaalspore beland dat hulle soos blare in die wind waai: dan dié kant toe, dan daai kant toe.

Of soos M.T. Steyn gesê het: “Om Afrikaners te lei, is soos om ‘n klomp hoenders aan te jaag!”

Elders op die Praagwebwerf word berig dat daar vandag parlementêre verkiesings in België plaasvind. Nie minder nie as 40% van die ses miljoen Vlaminge in daardie land gaan vir Vlaamse partye stem wat selfbeskikking en die afstigting van ‘n Vlaamse Republiek voorstaan.

Eens op ‘n tyd is Afrikaners deur Vlaminge bewonder vir hul moed, durf en deursettingsvermoë. Die Groot Trek, Vryheidsoorloë en die Afrikaanse taalbeweging van die twintigste eeu is gesien as navolgenswaardige voorbeelde vir Vlaminge om hulself van die Franssprekende Wale se oorheersing te bevry, iets wat hulle al in ‘n hoë mate reggekry het en wat waarskynlik binne die afsienbare toekoms met ‘n eie staat bekroon gaan word.

Tans kan ons maar net les neem by die Vlaminge oor die geesdrif en doelgerigtheid waarmee hulle selfbeskikking nastreef. Helaas verteenwoordig die Afrikaner se onlangse jakkalsdraaie ‘n skandelike stuk verraad teenoor enersyds ons voorouers wat hul bloed vir vryheid opgeoffer het en andersyds teenoor ons kinders en kleinkinders wat geen vaderland meer het nie, maar in ‘n Zimbabwe-in-wording grootword.

Ook in ons ander taalverwante stamland, Nederland, is vandeesweek ‘n demonstrasie gelewer van hoe die kiesers die heersende politieke korrektheid in ‘n hoë mate verwerp en hul Nederlandse soewereiniteit en kulturele selfbeskikking teenoor die gevaar van kolonisering deur Moslem-immigrante verdedig.

Hierteenoor bevind die Afrikaner hom vandag in ‘n toestand van vrees en bedwelming. Ek het al hoeveel keer ervaar dat selfs net intellektuele of ideologiese konfrontasie met die ANC-bewind ons mense beangs maak. Asof enige dissident of kritikus van hierdie onbekookte bestel terstond deur die Spaanse Inkwisisie in hegtenis geneem mag word en allerlei Middeleeuse foltermetodes gebruik mag word om hom weer in die kraal van nasiebou, multikulti-samesyn en gewillige assimilasie te kry.

Die doelwit wat ons moet nastreef, is ‘n seweletterwoord: Vryheid. En dit beteken ‘n plek waar ek en u deur ons eie mense in Afrikaans regeer word, waar ons belastings tot ons eie voordeel aangewend word en waar geen misdadiger of lid van ‘n moordbende kan verkrag en moor soos hy wil nie.

Vryheid is, binne ons konteks, maar selfs in die beskaafde Wes-Europa en in België of Nederland, sinoniem met selfbeskikking.

Dit kan op allerlei maniere behaal word: deur die stembus, deur gewapende opstand of deur ‘n langdurige kultuurpolitieke beweging met of sonder internasionale steun. In ons geskiedenis het ons reeds al drie metodes gebruik om vryheid van die Britse Ryk te verkry, dus is dit kwalik nuut vir ons.

Omdat ons sit met grotendeels ANC-gesinde media in dié land – en die DA is filosofies maar net ‘n ‘ANC Lite’ – is die kanse dat separatistiese Afrikanerpartye in dié land soos in Vlaandere massasteun gaan monster, maar skraal. Ook geskied die befondsing van politieke partye op so ‘n manier dat dit so te sê onmoontlik is om ‘n nuwe party te stig en te finansier terwyl die bestaande partye rojaal deur die staat en die belastingbetaler befonds word.

Dit laat slegs die orige twee moontlikhede: gewapende stryd en ‘n kultuurpolitieke beweging.

Al die risiko’s verbonde aan gewapende stryd, ook dat ‘n mens soos die Boeremaglede in die tronk mag beland en die res van jou lewe daar mag deurbring, laat ek maar aan die leser se verbeelding oor. Bygesê: ek het al voorheen iewers geskryf dat geweld in Afrika legitimiteit skep. In 1985 is die ANC se steun onder swart kiesers in dié land op 5% geskat, maar dis deur sy – om ‘n uitdrukking by die Duitsers te leen – “geweldsbereidheid” dat hy sowel legimiteit buitelands en steun binnelands verwerf het.

Geweld sal vir die Afrikaner in dié land net sin hê indien hy defensief optree, met ander woorde as ons eerste aangeval word of daar grootskaalse plaasbesettings en chaos plaasvind en ons moet dan gewapend optree om orde te herstel. In so ‘n geval bepaal ons nie die verloop van dinge nie, maar die ANC en ander radikale swart groepe wat hulself reeds uitdruklik tot die etniese suiwering van blankes en Afrikaners verbind het. In so ‘n geval geld die oeroue regsreël van noodweer of selfverdediging en sou niemand ons kon kwalik neem indien ons in so ‘n geval tot geweld oorgaan nie. Dikwels lei sulke burgeroorloë of “intrastaatlike” oorloë tot een of ander vorm van verbrokkeling en afstigting in volkstate, soos ons al in die ou Joego-Slawië, Oos-Europa en ook Eritrea gesien het.

Hopelik bly geweld en oorlog ons egter gespaar, hoewel ‘n mens, gegewe die toenemende onstabiliteit in Suider-Afrika, dit nie heeltemal buite rekening kan laat nie.

Dit bring my by die derde metode om vryheid te verkry: ‘n kultuurpolitieke beweging. Dit is eintlik waarmee ons hier by PRAAG en op die internet besig is. In die 1920s en 1930s was daar ‘n soortgelyke beweging onder Afrikaners wat die Afrikaanse taal in sy huidige vorm geskep en daarvan ‘n amptelike taal gemaak het. Kenmerkend van ‘n kultuurpolitieke beweging is die volgende:

Dit is identiteitskeppend (teenoor die huidige opposisiepartye, selfs die Vryheidsfront Plus, wat identiteitsoekend is)

Dit snoer mense saam rondom taal, kultuur en idees.

Dit trek grense tussen mense wat ook op instellings van toepassing is (só het Afrikaanse skole en universiteite in die verlede ontstaan).

Dit skep ‘n nasionale, etniese en politieke werklikheid wat nóg deur die koloniale verdrukker (die ANC) nóg deur die internasionale gemeenskap (die VN, Europese Unie en ander) geïgnoreer kan word. Sodoende kan vryheid en selfbeskikking deur internasionale bemiddeling bereik word.

In ‘n volgende rubriek sal ek moontlik uitbrei hoe dit prakties moet geskied.

паркет

Gaan die uitslag van die Nederlandse verkiesing België se einde verhaas?

Die Nederlanders het hul kruisies getrek – of ‘n “skrale “ 74 % van die kiesers

Die sterkste party voor die verkiesing, die Christen-Demokratiese Appèl (CDA), het sleg teruggesak. Saam met hom het die ChristenUnie (CU) steun verloor.

Beteken dit die Christen-demokrate is op pad uit in ‘n streek waar dit lank ‘n sterk krag was? Is dit slegte nuus aan die vooraand van die Belgiese algemene verkiesing waar die aanduidings ook is dat Christen-Demokrate gaan bloei ten koste van “regse” partye?

Weer eens. Die Nederlandse pers sal gou vir ‘n buitestander verduidelik die Nederlandse politiek is veels te skisofrenies om te verstaan. Ook vir Nederlanders, as ‘n mens die wyd-uiteenlopende kommentare van kenners neem. Daar is niks van die selfversekerde bravade wat Suid-Afrikaanse kommentators kenmerk nie (en dikwels so in die kol is soos om die maan vir kaas aan te sien).

Ook nie as ‘n mens na die leserskommentare op die internet kyk nie.

Pas het hulle die regse party van Geert Wilders van 9 tot 24 setels aangehelp, maar om de dood of iemand sommer sal erken dat daar ‘n beweging na regs was. Die naaste wat hieraan gekom word is dat Wilders onverskoond en helder pro-Israel is, en anti-Islamities. Die partye van wie dié beleid eintlik verwag word, die Christen-partye soos die CDA en CU, was hieroor te verskonend.

Die CU was waarskynlik die slagoffer van sy ou probleem. Kiesers wil graag vir die CU stem wat ‘n duideliker Christelike boodskap oordra oor sake soos aborsies en genadedood, maar as dit lyk of die groter CDA noustrop gaan trek, gaan stem hulle daar om die CDA uit die moeilikheid uit te stem.

Dit meen baie lesers, was wat nou gebeur het. Die CDA was dié keer kniediep in die moeilikheid.

Christen-demokratiese partye wêreldwyd het tradisioneel ‘n sterk simpatie met Israel. Toe die CDA en die CU hieroor kopsku raak, het kiesers eenvoudig gevoel dat hulle dan vir die party stem wat nié die beskroomdheid aan die dag lê nie. Niemand sê dit nie, maar die baie Moslem-immigrante het waarskynlik meer hiermee te make as ‘n besondere sagte plekkie vir Israel.

Ander kyk meer mikroskopies na die saak. Premier Balkenende was te lank in die stoel. Hy was nog nooit baie dinamies nie, en nou ook nie. So iemand rook in die reël nie die pyp so lank as wat hy dit gedoen het nie.

Soortgelyk, meen waarnemers binne die ChristenUnie, het hulle hul gewilde leier, André Rouvoet, te wyd aangewend. Hy was vise-premier, minister en partyleier. Boonop, as deel van die regering, kon sy party wat op ‘n reputasie van goeie administrasie probeer bou het, nie die negatiewe impak van ‘n regering vryspring wat foute gemaak het nie.

Hoewel die liberale VVD as die sterkste party uit die stryd getree het, sou dit ‘n fout wees om die verkiesing as ‘n swaai na links te beskou. Die meer gematigde Partij van de Arbeid het ‘n knou weg, en die Sosialisteparty wat na die vorige verkiesing deelname aan die koalisieregering gebied is, word nou selde indien ooit in berigte genoem en nog minder bespreek.

Trouens, die situasie herinner op die oog af aan dié van naburige Duitsland, waar Angela Merkel se CDU eers met die sosialiste in ‘n gedwonge koalisie moes verkeer, en toe na die volgende verkiesing dié meulsteen kon afwerp, en met die liberale in koalisie kon tree. Almal is dit eens dat dit ‘n swaai na regs verteenwoordig het.

Of ‘n uiteindelike regerende koalisie in Nederland ook as ‘n beweging na regs beskou kan word, sal die tyd leer.

‘n Gedagterigting wat ook nie heeltemal uit die oog verloor moet word nie, is dat die Christen-demokrasie as ‘n oorgangsfase beskou kan word uit die era toe Nederland onder die bewind van Joop den Uyl ‘n werklike linkse hoogtepunt (of dalk eerder laagtepunt) bereik het. In hierdie permissiewe era het situasies ontstaan waarop die jonger generasie nie trots is nie. Met Calvyn se 500ste geboorteherdenking is in ‘n opname selfs gevind die jonger geslag Nederlanders is meer Calvinisties as hul ouers. Uiteraard kan die woorde wel uit Nederlands na Afrikaans vertaal word, maar om die dieptebegrip en konteks hiervan aan Suid-Afrikaanse lesers oor te dra, soos presies hoeveel godsdiens in so ‘n bevinding ingelees moet word, is ‘n ander saak.

Teen hierdie agtergrond kan maar net bespiegel word watter uitslag in België verwag sal kan word. In die geval van Nederland was die vraag of Wilders so goed gaan vaar dat dit buite die kwessie sou wees om hom uit ‘n koalisie te sluit. In die geval van België is die vraag of België lank na die uitslag nog as ‘n staat kan voortbestaan.

Hieroor kan ‘n mens bloot bespiegel, en terwyl ‘n mens dit doen kan ‘n mens net sowel die verbeelding laat koers neem.

Op sy mees oppervlakkige klink dit of daar ‘n moontlikheid kan wees dat Nederland en Vlaandere kan saamsmelt. Die ou Rooms-Katolieke / Protestantse verdeeldheid is nie meer so sterk beklemtoon nie, en die grens sny verskeie provinsies, selfs met eiesoortige dialekte, deur die middel. Die meer waarskynlike is egter ‘n Vlaamse republiek.

Op die oomblik subsidieer die meer welvarende Vlaminge die Franssprekende Wallonië met miljarde Euro’s per jaar. Sonder Vlaamse hulp is Wallonië dalk nie meer besonder lewensvatbaar nie, en die Franse is volgens opnames meer geredelik inskiklik om Wallonië in te lyf.

Dit laat die vraag ontstaan: Met Vlaandere ‘n republiek of by Nederland ingeskakel, en Wallonië by Frankryk, waar laat dit die Belgiese koningshuis? Dié monargie word tradisioneel veel meer met die Franssprekendes as die Nederlandssprekendes geassosieer. Frankryk is tradisioneel ‘n taamlik gesentraliseerde staat, selfs wat ‘n oorsese provinsie soos Frans Guyana betref, en om ‘n koning oor ‘n provinsie, of direktoraat te laat heers, is moeilik in te dink.

Daarbenewens in die hoofstad Brussels amptelik veeltalig, maar in die praktyk meer Franssprekend maar omring deur Vlaamse grondgebied. Hoe gemaak hiermee?

Deur baggerwerk en ander ontwikkelings is Antwerpen in Vlaandere al tot ‘n heel geskikte hoofstad ontwikkel, en is die Vlaminge stellig nie besonder verleë om Brussel as hoofstad te behou nie. En dié soort scenario-sketsery slaan plek plek wyd met implikasies, soos Duitsland wat reeds begin bod insit dat Navo sy hoofkwartier na sy oud bondshoofstad, Bonn, verskuif. Weens die onduidelikheid oor Brussel se toekoms, word gefluister.

Die kompleksiteit eindig egter nie daar nie. België het ‘n derde, belangrike bevolkingsegment, naamlik die Duitssprekende deel. Dis wel in omvang nie so groot en beduidend soos die Vlaamse en Franssprekende dele nie, maar dit is staatkundig verskans. As deel van België is hul idilliese omgewing nooit ver van die openbare oog nie, as deel van Duitsland is dit waarskynlik ‘n eenkant-randgebied.

instagram clothing lines

Vat sommer die hele jaar vakansie!

Die skielike aankodiging dat môre ‘n vakansiedag gaan wees, toon in welke mate die sokkerwêreldbeker besig is om die land se produktiwiteit en eerlikheid, wat reeds onder verdenking staan, verder te ondergrawe. Intussen het die ANC-minister van finansies volgens ‘n berig in gister se Business Day, aangekondig dat die aankoop van sokkerkaartjies deur staatsdepartemente indruis teen die wet en staatsamptenare aan vervolging weens die misbruik van openbare fondse mag blootstel. Blykbaar het sulke aankope van kaartjies en vermaakpakkette rondom die sokkertoernooi in die staatdiens geweldige afmetings aangeneem.

Ons kan egter nou al voorspel dat geen van die aardig besoldigde hoëlui in die staatsdiens wat soos wafferse korporatiewe grootmenere hul plesier en sake graag meng, vervolg sal word nie. Inteendeel, die manier waarop die ANC reeds party en staat met mekaar verwar, asook die staatskas en die eie beursie, gaan deur die sokkerkoors net ‘n verdere hupstoot kry.

Die vraag is waarom die hele staatsdiens en groot maatskappye soos die banke wat hul kliënte uitbuit om agterna groot sokkerborgskappe aan ANC-verwante klubs en sportorganisasies te betaal, nie sommer die hele jaar moet afvat nie? Die res van ons wat ons brood in die spreekwoordelike sweet van ons aanskyn moet verdien, sal waarskynlik nie die verskil agterkom nie. Hiervan kan enigeen getuig wat al probeer het om ‘n staatsdepartement of jou plaaslike tak van ABSA te bel. Ons betaal net meer en meer belastings en bankfooie om die ANC en sy handlangers se permanente partytjie te finansier. Dan praat ‘n mens nie eens van die ANC se kiesers waarvan 15 miljoen toelaes ontvang waarvoor die steierende middelklasbelastingbetaler insgelyks moet goed staan nie.

Eintlik het Suid-Afrika in 1994 ‘n aristokrasie, weliswaar ‘n swart aristokrasie, ontvang. Soortgelyk aan die Britse aristokrasie wat ons vermaak met hul seksskandale en familierusies, volg ons die skandes en manewales van die Azaniese aristokrasie waarin die geelpersjoernaliste soveel belangstel en dit as hul patriotiese plig beskou om ons oor in te lig.

Terwyl sommige Afrikanerskape ook onderbroekvlaggies op hul motors aanbring en moontlik in dieselfde dronkenskap en sokkergefuif as die res van hierdie droewe land gaan verval, sal sommige van ons verplig wees om in hierdie tyd te werk.

Hoe gouer ons egter kan ophou om belastings te betaal aan die wonderstaat sonder werkende mense wat hul vermaak, drankies, partytjies en hotelverblyf met belastinggeld vereffen, hoe beter.

Slegs onafhanklikheid en ‘n volkstaat sal ons van die huidige klug verlos. Die Afrikaner se ekonomiese en produktiewe aandeel aan hierdie land word in elk geval deur sowel die ANC as die Angel-Saksiese moondhede soos Brittanje en Amerika op nul geskat, dus sal die partytjiegangers nie eens ons afwesigheid by die makietie opmerk nie.

jewellery for прокурор Фильчаков

Misdaad teen jou eie belange is moeilik om te verstaan

Ek kan dit verstaan as jy honger is en ‘n brood by ‘n kafee steel. Ek kan ook verstaan, alhoewel ek dit nie verskoon nie, dat ‘n arme iemand anders se eiendom sal steel. Ek verskoon dit nie, want alles is relatief. Ek is relatief gesproke veel armer as Bill Gates as wat iemand wat ‘n maatskaplike toelaag ontvang relatief tot my is, en ek sou dus ook my relatiewe armoede kon aanvoer as verskoning om by Microsoft te steel.

Waar dinge vir my baie meer troebel raak, is by misdaad wat ‘n direkte negatiewe impak op jouself en jou mede-lede van die samelewing het. Vanoggend word ‘n trein afgebrand in Randfontein. Die trein is laat agv kabeldiefstal. Die pendelaars is kwaad omdat hy laat is en hulle laat by die werk gaan kom. Met een of ander logika wat ek nie begryp nie, kom die gedagte toe by hulle op om die trein aan die brand te steek. Gevolglik gaan niemand dus by die werk kom nie. Die oorspronklike situasie is dus vererger deur misdaad, misdaad wat regstreeks tot die skuldiges se eie nadeel strek. Dis egter nie asof Randfontein ‘n eenmalige insident was nie. Pretoria se pendelaars steek ook treine aan die brand as die gebrek aan punktualiteit hulle nie aanstaan nie. Vir welke kitsgratifikasie ookal verkry kan word deur ‘n trein aan die brand te steek, word derduisende ander mense, maar ook die skuldiges self, ernstig verontrief.

Praag se werf dra ‘n skokberig oor die toestand van Schubartpark, ‘n kompleks wat deur die vorige bedeling as behuising vir die armes gebou is. Menslike afval word in plastiese sakke per lugpos by die vensters uitgegooi omdat bykans alles binne in die gebou gesteel is, ook die riool- en waterpype. Hierdie is nie diefstal wat ander mense raak nie. Dit is diefstal van ‘n antisosiale aard wat regstreeks ‘n impak maak op die einste gemeenskap waaruit sommige van die misdadigers waarskynlik self kom en ook op die misdadigers self. Jy steel waterpype by jouself en by jou mede-inwoners, en gevolglik het die gebou nie meer water nie en moet jy self water met houers boontoe dra.

Helen Zille kla dat vandalisme en vernielsug dienslewering vertraag. Vir elke R3 wat spandeer word om infrastruktuur op te rig, moet R2 spandeer word om skade te herstel. Die motief vir die vernietiging van toilette en ander infrastruktuur skyn blote vernielsug te wees, siende dat metaal deur plastiek vervang word en daar gevolglik nie juis iets is om te steel nie. Weer eens kom die vandale stellig uit die einste gemeenskappe wat bevoordeel word deur die oprigting van die genoemde infrastruktuur, en gaan dit die verstand te bowe dat hulle misdaad sou wou pleeg tot hul eie regstreekse nadeel. Is voortdurende gedwonge ontlasting in die veld die plesier van vandalisme werd? Weereens moet ek bieg dat ek as Westerling dit hoegenaamd nie verstaan nie.

Dit vereis stellig nie vreeslike opvoeding of intelligensie om te besef dat die brandende trein, vernietigde toilette en geplunderde gebou eenvoudig nie die bevrediging van plundery of brandstigting werd is nie, maar tog lyk dit my daar is diegene wat dit nie so sien nie. Dit lyk tog vir my of daar lede van die Suid-Afrikaanse bevolking is wat absoluut geen frustrasietoleransie het nie, wat blykbaar argeloos in die onmiddelike oomblik leef. Daar is skynbaar ‘n afwesigheid aan alle soorte selfbeheersing en ook geen kapasiteit om selfs ‘n paar uur in die toekoms te dink nie (die treinpendelaars wat nou glad nie by die werk gaan kom nie.)

Vreemd verby.

для девочки игры

Rapport beskuldig my van ‘heul met neo-Nazi’s’

In ons land is die “apartheidtyd” sedert 1994 deur die “volksmoordtyd” opgevolg. Iewers vorentoe gaan historici moet kyk na die rol van die Suid-Afrikaanse gedrukte media wat die huidige moorde, verkragtings en diskriminasie teen minderheidsgroepe verwyg het terwille van allerlei propagandaveldtogte om hierdie bankrot stelsel in stand te hou. In vandag se Rapport word my uitgebreide besoek aan Europa waartydens ek met ‘n verskeidenheid partye, staatsamptenare en individue gesels het afgemaak as Roodt soek in Europa steun van neo-Nazi’s.

Juis nie. Die Sweedse groep Svenska motståndsrörelsen oftewel Sweedse weerstandsbeweging het reeds deur hul betoging voor die Suid-Afrikaanse ambassade in Stockholm ná die moord op Eugene Terre’Blanche getoon dat hulle Afrikaners steun, dus was dit beswaarlik nodig om hul steun “te werf”. Enersyds was ek nuuskierig om te sien hoe lyk neo-Nazi’s in ‘n tradisioneel linkse land soos Swede wat reeds jare lank ‘n sosialistiese stelsel in stand hou en andersyds wou ek ter plaatse kennis opdoen om te sien hoe die protes in Swede tot ‘n meer doeltreffende beweging uitgebou kan word.

Ons het met heelwat ander groepe in Stockholm ook vergader, onder andere die Joodse of half-Joodse redakteur van die Sweedse Demokratiese party se koerant, Tommy Hansson, ‘n feit wat beswaarlik in ons guns getel het wat die Sweedse weerstandsbeweging betref. My houding is egter een van: ons wil nie inmeng in die binnelandse politiek van Swede of enige ander land nie, maar verwelkom steun vir die Afrikanersaak, van watter oord ook al, hetsy links, hetsy regs.

Terloops, die Broederbond-beheerde Rapport het geen beswaar gehad dat ek met ‘n voormalige gevangene op Robbeneiland, beskuldigde in ‘n verkragtingsaak en lid van ‘n terreurbeweging, Jacob Zuma, braaivleis gehou of by Libertas gaan eet het nie. Nóg Nelson Mandela, nóg enige ander ANC-leier – of selfs Rapport – het al ooit die menseregtevergrype van die internasionale kommunisme veroordeel. Honderd miljoen mense het regstreeks as gevolg van kommunisme gesterf, veel meer as wat ooit deur Nazi’s of ander nasionalistiese groepe gedood is. Toe die vakbond Solidariteit ‘n paar jaar gelede met Cosatu en die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty vergader het, is dit allerweë as ‘n positiewe stap in Rapport, Beeld en ander Nasperskoerante aangebied.

Soos in die Sowjetunie of Oos-Duitsland van weleer, beskou Rapport heel moontlik enigiemand wat nie ‘n kommunis of sosialis is nie, as ‘n “fascis”. Daardie simbool van linkse totalitarisme, die Berlynse muur, wat ‘n hele bevolking in hul eie land gevange gehou het, het mos hoeka bekendgestaan as die “anti-fascistiese skandmuur” wat bedoel was om die arme Oos-Duitsers teen “kapitalisme en regses” te beskerm, Stasi (hul berugte geheime polisie) en al…

Ek het nie eens geweet Klas Lund, die leier van die Sweedse weerstandsbeweging, was in die tronk omdat hy ‘n polisiestasie aangeval het nie en het dit eers op pad lughawe toe verneem waar ons die vliegtuig Brussel toe sou haal. Ons het nooit vir Lund te siene gekry nie aangesien hy in die noorde van die land woon en nie naby Stockholm nie. Die lede van die beweging wat ons in die hoofstad gesien het, het egter onomwonde aan ons verklaar dat hulle ‘n nie-gewapende stryd voer, met die klem op betogings, bewusmaking, die uitdeel van pamflette op straat en dergelike demokratiese aksies.

Enigiemand wat soos die Sweedse weerstandsbeweging die NSA-onderbroekvlag in die openbaar verbrand en agterna die reste daarvan in die posbus van die Suid-Afrikaanse ambassade in Stockholm indruk, kan nie heeltemal sleg wees nie. Die feit dat hulle hul koppe kaal skeer en hoofsaaklik swart klere dra, doen beswaarlik afbreuk aan so ‘n skitterende heldedaad.

Kader Asmal, wat in die openbaar sy steun vir die Kerkstraatbom uitgespreek het en die Afrikaanse universiteite met ander saamgesmelt het om hulle te verengels, is al in ‘n Rapport-rubriek voorgehou as ‘n held en “‘n Afrikaanse taalstryder”. Ek is bevrees Rapport se bewondering vir die voorstanders van terreur of die voormalige terroriste van die ANC wat tans ‘n volksmoord teen ons pleeg, het die koerant se oordeel dermate aangetas dat hy nie meer behoorlik tussen reg en verkeerd, of normale politieke/intellektuele gesprek en onderduimse geweldspraatjies kan onderskei nie.

As Nelson Mandela my more vir ‘n Sweedse ontbyt nooi, moet ek nee sê omdat hy in Oktober 1962 met wapens en plofstof besig was om terreurdade teen Suid-Afrikaanse burgerlikes te beplan? Heel waarskynlik sál ek ‘n ontmoeting met die skrywer van How to be a good communist van die hand wys! Die punt is egter dat linkse of kommunistiese ekstremiste vir Rapport heel aanvaarbaar is, maar diegene aan die teenoorgestelde kant van die spektrum wat nie naastenby so radikaal of gewelddadig is nie word as uit die bose beskou. Rapport is lankal sy morele en politieke kompas kwyt; vandaar dus die soort propagandaberig wat my in die opskrif aan Europese neo-Nazi’s wil verbind.

Om Jared Taylor van American Renaissance, een van die beskaafdste – en in ‘n sekere sin, “liberaalste” in die sin van verdraagsaamste – mense wat ek ken, as “verregs” te beskryf, verteenwoordig insgelyks die soort blindelingse etikettering wat ongelukkig ‘n kenmerk van Naspersjoernalistiek geword het.

Feit is egter dat Europa vinnig besig is om te verander en dat ‘n swaai na regs oral voelbaar is. Net soos die ANC, SAKP en ander malletjies as’t ware deur die linkse golf in die Weste ná die revolusionêre 1960s aan bewind gedruk is, kan die Afrikaner net baat by die huidige, meer nasionalistiese klimaat in Europa.

Ons Afrikaners het reeds baie vriende in Europa, van verregs tot sentrumregs of selfs liberaal. Dis nog net die sosialiste en kommuniste wat ons as ‘n verguisbare en vernietigbare volk van wit rassiste sien. Ook die problematiek van kultuurkonflik met Moslems en swartes wat die sentrale tema van die Europese politiek geword het, het vir die eerste keer sedert die vroeë 1900s die Afrikaner se probleem met verafrikanisering internasionaal verstaanbaar gemaak. In die VSA is ras en kultuur insgelyks nie ver onder die oppervlak nie. In dié trant het ‘n bekende rubriekskrywer onlangs in die New York Times die uitgebreide Tea Party-beweging in die VSA as rassisties afgemaak en hom in die demografiese afgang van blanke kiesers in Amerika verlekker. Oral in die Westerse wêreld is linkses besig om – as deel van hul politieke en verkiesingstrategie – anti-blank, anti-Westers en pro-Moslem, pro-swart en pro-immigrasie te raak.

Binnekort veg ons Afrikaners ons oorlewingstryd saam met ‘n miljard ander blankes in Europa en Noord-Amerika, soos wat Huntington se kultuurstryd of “clash of civilizations” die vernaamste politieke kwessie van die een-en-twintigste eeu word. Indien net een Europese staat ons aktief sou begin steun, sou die ANC se oorheersing oor Afrikaners nie ses maande hou nie. Dus, soos die Poolse uitgeweke skrywer, Jerzy Kosinski, in die vroeë sestigerjare uitgeroep het: “Die toekoms is ons s’n, kameraad!” Amusant vir my was ook hoe sowel die Sweedse regses as die politici van die Vlaams Belang die woord “kameraad” vrylik gebruik het om hul medestryders te beskryf. Miskien raak dit tyd dat ons dié woord in Afrikaans insgelyks rehabiliteer en van sy linkse konnotasie ontneem.

ресивер купить

Versoening of grypsug?

Te oordeel aan sy uitlatings, is Jimmy Manyi ‘n aartsrassis. Hy laat geen geleentheid verbygaan om blankes by te kom, of om te kla oor die stadige pas van rassistiese transformasie nie. Manyi is egter nie alleen nie. Baie lede van die regerende regime is weliswaar minder uitgesproke as Manyi, maar op die oog af is hulle ook anti-blanke rassiste, wat blankes en ons beskou as ‘n groot deel van die land se problematiek. Só waarsku Gugile Nkwinti byvoorbeeld dat swartes se vergewensgesindheid nie onbeperk sal wees nie, iets wat neerkom op ‘n kwalik bedekte “of anders..” dreigement.

So ook is daar nie net in swart geledere nie, maar in die klein troppie blanke Quislings en mak werfbobbejane wat die ANC napraat, telkens donker waarskuwings oor die rassisme en weiering om te versoen waaraan blankes kwansuis skuldig sou wees. Een van die mak werfbobbejane wat getrou die ANC se evangelie verkondig, is oud-Broeder en ouddominee Nico Smith, wat wie se kategismus uitsluitlik deesdae handel oor hoe blankes dankbaar moet wees dat die swartes ons nie uitmoor nie. Nog ‘n voorbeeld is Antjie Krog, waarskynlik die alfawyfie onder die ANC se werfbobbejane.

Gaan dit egter werklik vir die ANC oor sogenaamde blanke rassisme en blankes se halstarrige weiering om te versoen, of is dit ‘n blote rookskerm? Wat beteken versoening nou eintlik vir die ANC op voetsoolvlak, om nou soos ‘n Krog-kader te wil klink? Hoe gaan ons weet die slag ons regtig versoen is? Wat sal dit kos om die ANC en die linkses tevrede te stel dat blankes nou regtig versoen is met die res?

Ek is van mening al die versoeningspraatjies en rassisme-aantygings is ‘n blote rookskerm. Ek sal wel toegee dat die mak blanke werfbobbejane hopeloos te naief is om raak te sien wat werklik aan die gang is, maar die res van ons is darem nie bobbejane nie. Daar is naamlik een tema wat soos ‘n goue draad deur Manyi, Gugile en andere se aanhoudede rassisme-geskree en geteem oor transformasie en versoening loop: blankes moet ons bates oorhandig, of anders… Dit word weliswaar versoening genoem, maar uiteindelik handel dit oor slegs een term: “Gee ons wat joune is, so nie is jy ‘n rassis.” Of, erger: “Versoen deur jou bates te oorhandig, want anders… (vul die gewelddadige scenario van jou eie keuse hiernaas in.)”

Gugile se tirade was byvoorbeeld in die konteks van grondhervorming, en sy dreigement kom daarop neer dat swartes blankes slegs sal vergewe mits blankes omrol, dood speel en boere 40% van hul plase wat dikwels oor geslagte heen opgebou is, summier aan swartes oorhandig. In die naam van versoening, sien. Wat is die quid pro quo wat die boere in ruil vir hierdie geweldige gawe te wagte kan wees? Niks nie, behalwe ‘n skimp dat hulle dan sal toegelaat word om voort te leef. Vermoedelik het Gugile iets soos die Zimbabwiese benadering in gedagte, met boere wat 1 uur gegun word om hul plase te ontruim. Dit het dus bitter min met die gewaande rassisme of gebrek aan ewigdurende jammerte aan blankes se kant te make nie, en alles met die gedwonge onteiening en plundery van blankes se bates. Sogenaamde blanke skuld (jammer dat ons julle geleer lees en skryf het en bevry het van malaria) is ‘n gerieflike stok om druk op blankes uit te oefen om van ons eiendom afstand te doen.

Die ANC se ganse bestaansrede kan eintlik in een woord opgesom word: plundery. Die ANC is niks anders as een reuse misdaadfamilie nie, wie se enigste en uitsluitlike doel is om die land se rykdom vir homself toe te eien, op enige denkbare manier. Die skuldgevoelens wat aanhoudend onder veral blanke werfbobbejane aangewakker word, is uit en uit ontwerp om mee te help in die proses van plundery.

Dit is eweneens die geval met Manyi. Manyi skree telkens, soos die snuffelende trogvark wat hy is, oor die gebrek aan etniese reiniging van blankes uit hul poste bekend as reg-stelende-aksie of rassistiese transformasie, maar Manyi se masker het afgeval toe hy ‘n Noorweegse afvaardiging geskok het met sy hebsug. Ja, daardie einste, naïewe, liberale Skandinawiërs wat so pro-ANC was, het uiteindelik agtergekom met watter ondersese kaliber van indiwidue hulle in die ANC te make het. Manyi het nie in die minste belanggestel in aangeleenthede waaroor sy posbeskrywing handel nie, maar het probeer om kontrakte vir hom en sy mede-trogvarke by die Noorweegse afvaardiging te beding. Vergete was Manyi se praatjies oor die imaginêre blanke rassisme. Dit het alles gehandel oor hoe Manyi homself kan verryk. Was ek maar ‘n vlieg teen die muur om my te verkneukel aan hoe die liberales se seepbel geprik was deur Manyi se ware kleure!

As die ANC of kranksinnige linkses soos Stalinbos se professor Sampie Terre’Blanche of ander ANC-werfbobbejane dus op jou gevoel wil speel, meneer en mevrou die blanke, en jou wil maak skuldig voel oor jou vermeende gebrek aan gewilligheid om te versoen, vra die voor-die-hand-liggende vraag. Indien dan nie aan die spreker nie, maar vir jouself: “Wat beteken versoening regtig in praktiese terme?” Ek is bevrees dat die ANC se begrip van versoening veel meer te make het met plundery as met enige houdings wat blankes glo nog sou koester.

какой клей для плитки Фільчаков прокурор

Taalstryd moet harder raak

Jaap Steyn is seker een van die grootste Afrikaanse skrywers en intellektuele van alle tye. Indien hy Frans, Duits of Italiaans was, sou hy lankal deur die staat en die nasionale media vereer gewees het. Danksy die ANC en dié se skoothondjie, Nasionale Pers, word Steyn se reuse-oeuvre met tientalle boeke oor ons taal, geskiedenis en manjifieke biografieë nie na waarde geskat nie.

In vandag se aflewering van sy gereelde geskiedenisbrokkies oor die verengelsing van Afrikaners onder die Britse bewind aan die Kaap, onthul Steyn dat die universiteit van Kaapstad deur Afrikaners in die konsistorie van ‘n NG Kerk in 1829 gestig is! Daarna is dit egter gou-gou verengels, net soos Stellenbosch, Tukkies, Kovsies, Potchefstroom en die voormalige RAU in ons tyd verengels is of verengels word.

Die geskiedenis herhaal homself telkens in ons land. Ná 1902 het Afrikaners georganiseer en hulself onder die oranje blanje blou as ‘n volk gekonstitueer ten einde ‘n tweede volksmoord soos dié van die Britse konsentrasiekampe te voorkom. Vandag is die tweede volksmoord wat ons voorouers gevrees het egter in volle swang, tesame met die hernieude verengelsing van feitlik alle Afrikanerinstellings.

In Suid-Afrika het die onderdrukking van Afrikaans nog altyd hand aan hand gegaan met die fisieke uitwissing van ons volk. ‘n Mens kan dit amper ‘n beginsel van die Suid-Afrikaanse geskiedenis noem. Eintlik is dit heel logies, want om ‘n volk van sy taal te ontneem en agterna by die oorwinnaar se kultuur in te lyf, is ‘n ewe doeltreffende metode van volksmoord as om mense fisiek uit te delg. Vanweë die feit dat Brittanje in die eerste helfte van die negentiende eeu nie genoeg Britse immigrante na die land kon stuur om Afrikaners eenvoudig demografies te oorweldig nie, het volksmoord egter mettertyd deel van Britse beleid geraak.

Die haat vir alles wat Afrikaans is en wat op die duur volksmoord moet aanvuur, is in die 1940s en 1950s baie doeltreffend aan die radikale swart leierskap van Nelson Mandela, Oliver Tambo, Walter Sisulu en ander deur die Anglikaanse kerk oorgedra. Vader Trevor Huddleston van die Engelse Kerk het in die vyftigerjare Britse koerantredakteurs en joernaliste na die land laat kom om ‘n internasionale lasterveldtog teen die Afrikaner van stapel te stuur.

Vandag speel die negentiende eeu, wat Jan Smuts ons “eeu van onreg” genoem het, hom weereens in ons land af, met taalverdrukking, verkragtings en grusame moorde op burgerlikes. So pas is twee jong mans wat van opstand teen die ANC-bewind verdink word, in polisieselle verkrag, tesame met tienduisende Afrikanervroue wat sedert 1994 deur swartes verkrag is.

Afrikaners het oor die afgelope twee eeue ‘n groter bydrae tot die Britse Ryk en tot die oorheersing van Engels in dié land gelewer as die Engelse self. Dit is ons wat vir swartes in Engels skool hou of aan die universiteite doseer. Dit is ons wat die belastings betaal waarmee ons eie taal uitgeroei word en waarmee ons uiteindelike uitwissing, kultureel maar ook fisiek, voltrek word.

Die taalstryd sal veel harder gevoer moet word. Ons moet eenvoudig weier om hoegenaamd met hierdie Engelse owerheid in sy taal te kommunikeer, indien ons hoegenaamd nog met hom wil kommunikeer. Die heel beste sou wees dat ons onmiddellik ophou om aan hom belasting te betaal en dat ons aan elke Engelse kolonialis in hierdie land moet sê: “Finansier jou eie empaaier!” Laat die Engelse vir die magdom Engelse skole en universiteite in dié land betaal. Laat Engelsman en Engelse vrou aan hul swart surrogate in hul taal doseer of hul administrasie bedryf.

In Vlaandere, Québec en elders het ‘n taalstryd tot politieke opstand en die aandrang op selfbeskikking en ‘n eie grondgebied gelei. Vir die Afrikaner is daar geen ander uitweg meer nie.

Ons finansier ons eie ondergang. Ons kinders word, hetsy vermoor, hetsy verengels met ons eie belastings of verbruikersbesteding.

Laat die groot maatskappye wat nie meer blanke Afrikaners in diens neem nie en slegs aan swartes in Engels adverteer sonder ons klandisie klaarkom, net soos wat die Engelse staat sonder ons belastings behoort klaar te kom.

Die Afrikaner het nog nooit ordentlik in opstand teen Engelse verdrukking gekom nie. Selfs tydens die Tweede Vryheidsoorlog het De la Rey en ander met handskoene aan geveg teen Brittanje wat besig was om ons vroue en kinders erger as diere uit te moor.

Die tyd het gekom dat ons ‘n oog met ‘n oog en ‘n tand mat ‘n tand moet vergeld.

In die sogenaamde apartheidtyd het ons ons vyande net met liefde en eerbied behandel, vir hulle skole en nogmaals Engelse universiteite gebou of aan hulle die taalregte toegeken wat hulle ons al eeue lank ontsê.

Wat genoeg is, is genoeg! Van nou af aan sal ons die stryd vir Afrikaans – om van Afrikaneroorlewing nie te praat nie – kaalvuis moet aanpak.

Daardie draadsitter-Afrikaners wat hulself verbeel dat hulle in hierdie nuwe volksmoordtyd tegelyk met die owerheid kan saamwerk en hul mede-Afrikaners heuning om die mond kan smeer, sal ook moet besef dat die keuse onverbiddellik geraak het. Dis nou ‘n geval van: óf jy is vír ons, óf jy is teen ons. Met soveel onreg, geweld en verdrukking wat om ons woed, is daar geen middeweg meer nie.

ремонт паркета Александр Фильчаков

Wat lê na die sokkerwêreldbeker?

In die grootste nasiebouprojek op aarde probeer die ANC om die Nuwe Suid-Afrikaanse nasie in ‘n eenheid saam te snoer. Miljarde rande is reeds gespandeer om die diep klowe tussen Suid-Afrika se volkegemeenskap te oorbrug deur sport as saambindende faktor in te span.

Net soos ekonomiese aktiwiteite, is sport ook ‘n middelpuntsoekende krag, wat burgers na binne saambind. Daarenteen word kultuur en godsdiens as middelpuntvlieënde (sentrifugale) kragte beskou, wat mense uitmekaar laat neig.

Maar nasiebouprojekte word egter ook deur Westerse lande beskou as pogings om gebreke van mislukkende state te verbloem. Daardeur word ‘n kunsmatige territoriale lojaliteit geskep sodat burgers hul regering se tekortkominge sal vergewe.

Pres. Jacob Zuma beskou die SWB in so ‘n ernstige lig dat niks, maar NIKS toegelaat mag word om die sukses daarvan te verseker nie. Kontensieuse kwessies word uitgestel tot na die SWB afgeloop het. Malema het skielik van die televisiesieskerms verdwyn en op uitgebreide oorsese reise gestuur sodat gemoedere kan bedaar endat daar op die SWB gefokus kan word.

Wat gaan dan van daardie kwessies word?

Ons moet onthou dat die derdevlakverkiesings aanstaande jaar gaan plaasvind. Daarvoor sal kiesersmobilisasie benodig word om te verseker dat die ANC in bewind sal bly tenspyte van swak dienslewering.

Daardie feit sal die enjinkamer vir politieke gebeure na die SWB wees. Sagte kwessies soos anti-Boer sentimente sal voorrang geniet. Ons kan dus vferwag dat die volgende sal gebeur:

Pretoria se naam gaan verander word. Dit sal waarskynlik voor die einde van die jaar ‘n voldonge feit wees.
Die skroewe vir die grondhervormingsprogram gaan aangedraai word.
Daar gaan opgetree word teen regse organisasies en webwerwe wat kwansuis die nuutgevonde nasionale eenheid bedreig.
Malema gaan ná ’n ligte waarskuwing weer losgelaat word op die media om anti-Boer stommiteite te verkondig, sodat hy die swart jeug kan mobiliseer. Ons moet in gedagte hou dat 70% van die swartmense jonger is as 35 jaar. Meeste is werkloos, en meeste soek waarskynlik vir ‘n sondebok vir hul swaarkry. Net soos in Zimbabwe, is die witmense ‘n handige verskoning vir die land se ineenstorting.
Aangevuur deur Malema se nuwe kennis van hoe dinge in ander rewolusionêre lande gedoen was, sal die debat oor die nasionalisering van grond en die myne weer in die kollig kom. Hiermee sal groot verwagtings geskep word om die stemvee agter die ANC te verenig. In tipiese Afrikastyl wys hierdie gebrekkige strategie weereens dat die oorlewing van die regerende party swaarder weeg as die belange van die land as geheel.
Honderde duisende werkers wat aan infrastruktuurprojekte voor en vir die SWB gewerk het, sal werkloos wees. Die insigte om hierdie werkers weer ekonomies in te span ontbreek geheelenal, want beplannimng was nog nooit een van Afrikaregerings se sterkpunte nie.

So, ons moet maar die gordels vasmaak en gereed maak vir die maande wat voorlê.

компрессор продажа

Die skisofreniese bruin steun vir Afrikaans

Een van die groot mites wat veral deur Naspers versprei word, is dat blote getalle deurslaggewend sou wees vir die oorlewing van Afrikaans. Dit is dus volgens Naspers se ideologie lewensbelangrik dat bruines en Afrikaners “hande sou vat” (om nou ‘n polities-korrekte Azanië-isme te besig.)

Die probleem is egter dat daar niks noodwendig hieraan is nie. Blote getalle is geen versekering vir ‘n taal se oorlewing nie. Daar is baie meer Xhosas en Zoeloes in Suid-Afrika as wat daar Afrikaners is (digby die 16 miljoen in totaal vir die twee groepe saam), maar dit is ‘n feit dat beide Xhosa en Zoeloe op ‘n afwaartste trajek is, die oorweldigende getalle ten spyt. Bykans alle swart ouers dring aan op skoolonderrig in Engels. Bitter weinige akademiese geskrifte of letterkunde word in hetsy Zoeloe, hetsy Xhosa uitgebring.
Daar is andersyds amper presies soveel sprekers van die Baskiese taal as wat daar Afrikaners is, sowat 2,5 miljoen, maar die Baske se taal en kultuur floreer.

Die verskil tussen Xhosas en die Baskiese taal is natuurlik dat die Baske beide ‘n sterk sin vir nasionalisme het, en hul taal ‘n trotse deel van hul identiteit vorm, teenoor die Xhosas wat hulself byna skaam vir hul eie taal asook kultuur, en nie wil toelaat dat hul kinders in Xhosa opgevoed word nie. Die intelligentsia onder die Xhosas mors geen tyd om spoedig te verengels sodra hulle die geleentheid kry nie. Die Xhosas, wat waarskynlik voorheen die belangrikste deel van die ANC uitgemaak het, het agv Engelse sendingwerk in die Ooskaap ‘n soort Pan-Britse, multi-kulti, rigtinglose en grootliks betekenislose reënboognasie-identiteit begin aankleef.

Juis om hierdie rede is Naspers se nimmereindigende propagandaveldtog en misplaaste blydskap oor die enkele bruines wat hulle op louwarm en skynheilige wyse vir Afrikaans beywer (Lionel Adendorf en Christo van der Rheede, byvoorbeeld), uiters naïef. Dis louwarm want mens kan nie eens sê dat daar juis bruin deelname aan die stryd om Afrikaans is nie. Watter bruin stemme het opgegaan teen die gedwonge verengelsing van Hoërskool Ermelo? Watter bruin akademici se voorkeurtaal is Afrikaans? Jonathan Jansen steek weliswaar sy uiters irriterende preke teenoor Afrikaners af in Afrikaans, maar maak dan aanspraak daarop dat hy Engels as huistaal het. Ditto vir Cheryl de La Rey, die rektor van UP, wat om die dood nie Afrikaans wil praat nie. Dis skynheilig omdat daai einste sogenaamde bruin kampvegters vir die taal, nie skroom om hul eie kinders na Engelse skole te stuur nie. Dis alweer die ou storie: Moenie maak soos ons maak nie, maak soos ons sê.

Die stryd om die oorlewing van Afrikaans gaan oor meer as die blote praat van die taal. Dit gaan ook oor die behoud van ‘n kultuur en ‘n erfenis, waarvan Afrikaans ‘n integrale deel is. Wanneer die ANC dus Pretoria se naam wil verander, is dit ‘n aanslag op beide die taal Afrikaans maar ook op Afrikaners se kulturele erfenis. Ek sien geen bruin leiers opstaan en te velde trek teen die naamverandering van Pretoria nie. Waarop dui dit? ‘n Gebrek aan ‘n gedeelde kulturele erfenis, moontlik? Wat ek van die bruin kultuur sien, wissel van ‘n Arabies-beïnvloede Moslemkultuur tot by ‘n soort Amerikaanse ghetto-kultuur, kompleet met halfmasbroeke en straatrenne. Van ‘n gedeelde kultuur tussen die bruines en Afrikaners sien ek al hoe minder tekens. As iemand wil aanvoer dat ‘n blote gedeelde taal dít is wat mense saamsnoer, waarom beywer die Skotse Nasionale Party hom dan vir Skotse selfbeskikking?

Wanneer daar wel die louwarm bruin steun vir Afrikaans kom, wat Naspers so opgewonde maak, skep sulke steun dikwels groot agterdog by Afrikaners. Terwyl ek nou op die onderwerp is: Afrikaners is blanke Afrikaanssprekendes. Met laasgenoemde kategorisering sou min bruines verskil. Dis ondenkbaar dat Allan Boesak, Robert McBride, Trevor Manuel, Cheryl de la Rey of Jonathan Jansen hulself as Afrikaners aan iemand sou voorstel. Dit is slegs die skisofreniese, linkse blanke Afrikaner, wat een ding sê maar gans en al ‘n ander ding doen (hulle sal nooit in ‘n bruin buurt gaan woon of met ‘n bruin vrou trou nie) wat verward is daaroor.

Om terug te keer na die punt hierbo, wanneer daar wel bruin steun vir Afrikaans is, gaan dit dikwels gepaard met ‘n verskeidenheid eise en gedwonge skuldgevoelens. Afrikaners moet byvoorbeeld eers bieg dat hulle rassiste is (Jonathan Jansen se gunstelingstokperdjie) en hulle moet nimmereindigende verskonings vir slawerny en apartheid aanbied, voordat die bruines hul louwarm steun vir Afrikaans sal bied. Sodoende word daar grootskeepse agterdog gewek dat daar eintlik politieke agendas agter die sogenaamde bruin steun vir Afrikaans sou wees. Daar is heelwat kodespraak vanuit die sogenaamde bruin kampvegters vir Afrikaans hieroor. Afrikaans moet glo “die baggasie van die verlede agterweë laat” (lees: Afrikaners moet ons plek ken en ons neerbuig voor die nuwe bruin en swart heersers van die land.)

Voorts is die bruin steun vir Afrikaans ook ietwat skisofrenies van aard, omdat die ANC se oorheersende ideologie van rassistiese transformasie tot die bruines se onregverdige voordeel is. Transformasie behels o.a. die etniese reiniging van blankes uit poste . Bykans al die rektore van Afrikaanse universiteite is gevolglik bruin. Is al daardie aanstellings suiwer op meriete, of het die ANC bruines gekoöpteer in sy veldtog van etniese reiniging van blanke mans, met die bruin rektore as gewillige meemakers in hierdie veldtog?

Transformasie behels egter ook, benewens die etniese teikening van blanke mans die moord op Afrikaners se kultuur en taal – die naamverandering van Pretoria en die veldtog teen Hoërskool Ermelo se taalbeleid, byvoorbeeld. Die bruines sit dus met ‘n dilemma. Rassistiese transformasie is tot hul voordeel wanneer dit by hul beroepslewe kom. Hoe kan hulle dan wil deel word van ‘n groter taalkulturele stryd teen transformasie, wanneer Afrikaans ook deel is van dít wat geteiken word, benewens blanke mans?

Laat Naspers dus maar gerus begaan met hul naïewe opgewondenheid oor die sogenaamde bruin steun vir Afrikaans, steun wat al te dikwels met die albatros van verskuilde agendas om sy nek kom, en van Afrikaners verwag om gedweë ons plek as tweedeklasburgers te aanvaar, en nimmereindigende verskonings, ook van Afrikanerskinders wat na 1994 gebore is, vereis. Waarop ek sê: basta! Ek kruip voor niemand nie, veral nie Jonathan Jansen, Allan Boesak of Robert McBride nie. Afrikaans se oorlewing hang van jou en my, die Afrikaners, af. Dit sal in Pretoria se voorstede beklink word, nie op die Kaapse Vlakte nie.

Lees ook die res van Anton Barnard se bydraes op sy woernaal, SAmizdat.

Nasiebouer of vryheidsoeker?

Die ondenkbare is besig om te gebeur. Die gedrukte media noem dit die verregsing van Afrikaners, oftewel ‘n migrasie na die regterkant van die politieke spektrum. Dit is die einde van Afrikaners se deelname aan die ANC se nasiebouproses. Die sokkerwêreldbeker sal geen verskil aan hierdie fenomeen maak nie.

Polarisasie tussen die rassegroepe is ‘n werklikheid. Daar het egter ook ‘n sterk polarisasie binne Afrikanergeledere ontstaan. Dit is dié tussen die nasiebouers, oftewel diegene wat binne die ANC-oorheerste politieke stelsel wil bly, en wat glo dat ‘n Westerse liberaal-demokratiese bestel wel deur die huidige kleptokrasie bestuur sal kan word. Dan is daar die vryheidsoekers wat nie onder dieselfde vlag as die ANC-ideoloë en hul populistiese ondersteuners wil bly nie Vryheidsoekers weier om veel langer dieselfde vlag, grondwet of volkslied met ANC-simpatiseerders te deel of om langer die grusame moorde op onskuldige mans, vrouens en kinders te duld.

‘n Nuwe politieke stryd tussen die nasiebouers en vryheidsoekers het dus ontstaan.

Sommige waarnemers sal wil beweer dat dit die historiese kloof tussen die verkramptes en verligtes is wat weer manifesteer.

Ander sal weer volhou dat hierdie polarisasie nog altyd latent was sedert die Anglo-Boereoorlog en nou weer na vore kom.

‘n Derde groep sal beweer dat Julius Malema se gedrag en uitsprake asook ET se dood vir hierdie polarisasie verantwoordelik is.

‘n Laaste groep sal beweer dat die beskawingsbotsing tussen wit en swart nou besig is om uit te woed en dat die grondoorsake veel dieper lê as bogenoemde redes; wat hulle as snellermeganismes vir polarisasie beskou.

In die hedendaagse konteks was die oorgrote meerderheid blankes voor 1994 nog regs, ja selfs die NP-ondersteuners. (Lees weer my artikel Om regs of verregs te wees om die generiese omskrywing van die term binne die regte konteks te verstaan.)

Maar tydens die Mandela-tydvak was daar ‘n sigbare migrasie na links, weg van die beskerming van eiebelang, na die belange van die NSA-nasie en die land as geheel. Dit was verantwoordelik vir die opkoms van die DA, self ‘n liberale party, met ‘n lang linkse geskiedenis.

Ná 1994 het baie blankes hulself as entoesiastiese nasiebouers beskou. Diegene wat die hasepad na oorsese lande gekies het, het nie kans gesien vir die nasiebouproses nie, maar het terselfdertyd ook nie geglo aan die haalbaarheid van vryheid vir Afrikaners binne die nuwe ANC-oorheerste “kleptokrasie” nie.

Begin mens om te delf na oorsake waarom die nasiebouers al hoe minder raak en die vryheidsoekers al hoe meer, kom jy by die punt waar jy moet erken dat die Afrikaners inderdaad uit twee hoofgroepe bestaan, nl. die etniesgesinde Afrikaners en die nasiebou-Afrikaners. Na gelang van die politieke gebeure in die land ossileer die groepe tussen die twee pole.

Die migrasie na regs kan nie net toegeskryf word aan die geskiedkundige gom van godsdiens, taal en kultuur nie, maar waarskynlik eerder aan oorlewingsopsies wat al minder raak. ‘n Natuurlike aansluiting vind dus plaas by die tradisionaliste, oftewel die historiese Boere-Afrikanergemeenskap wat dieselfde onderliggende weersin in die beskawingsbotsing beleef.

Nou waarom is alle Afrikaners dan nie vryheidsgesind nie? Waarom is hulle dan nie etniesgesind nie en verkies hulle om Suid-Afrikaners te wees?

Daar moet in gedagte gehou word dat duisende Afrikaners ten brode van die staat of sy instellings afhanklik is. ‘n Sigbare afwysing van hul nuwe base sal dus hul loopbane benadeel. Heimlik is baie van hulle waarskynlik reeds besig om te verregs.

Dan is daar nog die stoere De Klerk-aanhangers wat uit historiese lojaliteit glo dat die nuwe bestel sal werk of gemaak kan word dat dit kan werk. Hierdie groep krimp waarskynlik by die dag.

Vir die vryheidsoekers sal dit betaamlik wees om hierdie beweging na regs te verstaan en akkommoderend te bestuur. Dit sal betaamlik wees om die verlore Afrikanerseuns en – dogters weer binne die laer te verwelkom.

In die verlede het die media smalend na die sogenaamde laertrekmentaliteit as isolasionisme verwys, byna asof dit ‘n refleksbeweging van ‘n sterwende groepie is. Vandag bespeur mens egter weer ‘n sterk opwelling van daardie mentaliteit, maar hierdie keer as ‘n noodsaaklike oorlewingsmeganisme.

Die stryd het dus veel groter geword as ‘n stryd om net bepaalde ideologieë te ondersteun. Die stryd begin nou fisiese dimensies aanneem, waarvoor vryheidsgesinde Afrikaners hulle moet voorberei.

Die eerste stap is om bymekaar te maak wat bymekaar hoort. Dit is die totstandkoming van ‘n gesagsowerheid vir etniesgesinde Afrikaners. Daarsonder kan en sal daar geen vordering na vryheid wees nie. Ons kan nie net staatmaak op die beskerming wat Solidariteit of Afriforum ons in die howe bied nie. Buiendien is hul hande gebind deur hul eie ledekorps se belange en hul eie grondwet en beleid.

Die terrein waarop beweeg moet word, strek veel verder as net dit. Die gesagsowerheid moet ‘n volk verteenwoordig by bilaterale gesprekke met die staat en die buiteland.

Daarmee moet daar nie langer gesloer word nie.

Burgeroorlog in Suid-Afrika?

Ek is geen regsgeleerde nie, maar tydens my diens by die volkstaatraad het befaamde regsgeleerdes soos prof Hercules Booysen en adv Chris de Jager ons slim gemaak om die volkereg mbt selfbeskikking te verstaan. Sommige mense verwys daarna as die internasionale reg. Met daardie onderliggende bietjie kennis, en aan die hand van my eie navorsing, wil ek graag ‘n baie belangrike saak vandag aanroer.

Gewapende konflikte tussen strydende partye van dieselfde land word deur verskeie woordeboeke as burgeroorloë gedefinieer. Volgens die Webster-woordeboek is ‘n burgeroorlog ‘n oorlog tussen geografiese streke of politieke faksies van dieselfde nasie.

Om tussen burgeroorloë en kleiner opstootjies te onderskei, kwantifiseer ander bronne die getal sterftes gedurende die tyd wat die stryd gewoed het. Daar word algemeen aanvaar dat daar minstens 1000 sterftes tydens so ‘n gewapende stryd moet wees.

Die motiewe vir burgeroorloë word soos volg omlyn: Enige groep wat ‘n ander groep met gewapende geweld aanval met die doel om grondgebied of natuurlike hulpbronne te bekom, is besig om oorlog te maak teen die ander groep.

Of die regering die heersende burgeroorlog erken of nie, of dat dit sy bedoeling is om ‘n burgeroorlog in Suid Afrika aan te vuur of nie, is nie ter sake nie. Wat wel ter sake is, is die feit dat die regering die feitelike situasie nie wil erken nie, en dit as gewone misdaad tipeer. Gister nog het Minister Mthetwa gepleit dat mense moet ophou om ‘n politieke motief aan die plaasmoorde te koppel. Op dieselfde dag is daar egter nog twee bloedige insidente, waar niks geroof is nie. Watse “misdaad” is dit?

Die klaarblyklike motief vir die barbaarse plaasmoorde is om boere van hul plase te verjaag deur ‘n vreespsigose te skep. Grondgebied en natuurlike hulpbronne is ‘n tipiese motief vir burgeroorloë tussen verskillende etniese groepe in Afrika.

Deur die skuld vir die moorde dan op die boere te pak, word die geweld gekondoneer en word die regering aandadig aan die gruweldade.

In 1996 het die regering die Eerste Protokol van die Geneefse Konvensie onderteken. Die NP-regering het vroeër geweier om dit te doen, omdat dit volgens hul mening die staat se vermoë om burgeroorloë te bekamp of te verhoed in die wiele sou ry.

Die RSA-regering is egter nou aan die reëls van daardie Protokol verbind, wat ‘n jus cogens-verpligting op die staat plaas.

Jus cogens word beskryf as ‘n oorheersende en gebiedend noodsaaklike verpligting wat op ‘n staat gelê word. Enige oortreding daarvan is strydig met die fundamentele reëls van die volkereg.

Sommige bronne beweer dat ‘n jus cogens-norm die volgende kriteria moet hê:

Die doel van die jus cogens-norm is die beskerming van ‘n gemeenskap se belange;
die norm moet aan moraliteitsbeginsels voldoen;
die norm moet van ‘n absolute aard wees, dws daar is geen ruimte vir enige ander vertolking nie;
die oorgrote meerderheid nasies moet die gebiedendheid daarvan erken.

Dus, alle state wat hierdie norm oortree, staar wettige vergeldingsmaatreëls deur die lydende staat of gemeenskap in die gesig.

Hierdie jus cogens norm is ook van toepassing op burgeroorloë, en op krygsgevangenes van so ‘n oorlog. Deur hulle as gewone misdadigers te beskou, en onmenslik te behandel, of in voetboeie in die openbaar te paradeer is dus strydig met die bepalings van die Eerste Protokol wat die meeste state onderteken het.

Aan die hand van bogenoemde is Suid-Afrika reeds sedert 1994 in ‘n volskaalse burgeroorlog gewikkel, deurdat duisende slagoffers jaarliks omkom. Dit is ‘n feit wat deur die media verswyg word, en wat nooit deur die ANC-regering erken sal word nie, aangesien dit ‘n bewys is dat die onderhandelde skikking van 1993/1994 ‘n mislukking was.

Dit sal ook die regering se siniese ingesteldheid aan die kaak stel om voortdurend die verkeerde beleidsopsies ten opsigte van grondverdeling te neem en te ondersteun, sodat die gewapende geweld inherent aangemoedig word. Malema se uitsprake ná sy besoek aan Zimbabwe versterk die motiewe vir ‘n burgeroorlog.

Iemand het onlangs op die Praagwerf geskryf dat ‘n streep in die sand getrek moet word, en het voorgestel dat daardie lyn oorgesteek sal word met die eerste gewelddadige plaasbesetting.

Afrikaners sal dus waarskynlik heeltemal binne hul regte wees om eersdaags die regering daarvan te verwittig dat hulle hulle in ‘n staat van burgeroorlog verkeer teen ‘n onsigbare guerillamag wat ten doel het om Afrikaners uit te moor en van hul plase te verdryf.

Die regering moet ook ingelig word dat, soos in enige ander burgeroorlog, die lydende party sy volkeregtelike regte sal uitoefen om sy goed en bloed teen insurgente te beskerm.

Die jus cogens-bepalings van die Geneefse Konvensie se Eerste Protokol sal dus van toepassing wees op sy lede wat hulle nie noodwendig aan die insurgente se grondwetlike regte sal laat lei nie, maar deur die aanvaarde volkereg betreffende burgeroorloë. Voordat dit kan gebeur, sal indringende gesprekke deur die Afrikaners se te stigte gesagsowerheid met die regering gevoer moet word. Die gesagsowerheid sal sy saak ook aan buitelandse howe stel om uitspraak te verkry.

Die RSA-grondwet bind die staat tot die bepalings en bevindings van die volkereg.

Afrikaners sal dus gou moet speel om hul volkshuis in orde te kry, want die intensiteit van die heersende burgeroorlog is besig om in felheid toe te neem.

no deposit slots Фільчаков прокурор

Konsosiatiewe demokrasie

In ‘n vorige artikel het ek die punt probeer maak dat, gesien die diepverdeelde aard van die Afrikaner en verskeidenheid van organe van die Afrikaner-burgerlike samelewing, die liberale (Westminster) demokrasie nie sal werk nie en verduidelik waarom konsosiatiewe demokrasie ‘n beter opsie is.

Konsosiatiewe Demokrasie is ‘n vorm van magsdeling wat groepsverteenwoordigend waarborg. Konsosiatiewe demokrasie is deur die bekende Arend Lijphart ontwerp om konflik in verdeelde samelewings te besweer. Dit word dikwels ook beskryf as ‘n vorm van magsdeling wat teenoor die “wenner-vat-alles” staan. Dit kan ook beskryf word as korporatiewe demokrasie.

Die doelwit daarvan is die skep van stabiliteit en die vermyding van geweld en konflik. Met ander woorde: komponente in sodanige demokrasie wat min of meer dieselfde rigting beweeg, werk saam in terme van die rigting, maar met die behoud van ‘n eie organisasiestruktuur, spesifieke doelwitte en uitkomste wat eie daaraan is.

Wat die rigtingvraag betref is aansluitende samewerking tussen alle organe van die burgerlike samelewing (wat selfbeskikking# steun) wenslik en nodig, maar kan die uitkomste vir sommige kulturele# selfbeskikking (binne die grense van ‘n verenigde Suid-Afrika) wees en vir ander selfbeskikking in ‘n deelstaat# en vir nog ander in ‘n soewerein-onafhanklike# staat.

‘n Konsosiatiewe gemeenskap kan gedefinieer word as ‘n samelewing van mense wat deur interne verdelings gekenmerk word. Die verdelings kan ideologies en ook kultureel van aard wees.

Die volgende eienskappe word aan konsosiatiewe demokrasie verbind:

· Een of twee leiers van elke komponent kom bymekaar om gesamentlik oor die rigtingvraag (bv. selfbeskikking) te besin en om doelwitte te formuleer.

· In die geval van groot organisasies word proporsionaliteit tot die maksimum van vyf lede per organisasie aanbeveel.

· Die doelwitte word of afsonderlik deur alle organisasies gedoen of word na ‘n spesifieke organisasie of organisasies gedelegeer.

· Meerderheidsbesluite word deur konsensus geneem.

· Uitvoerende magte word tussen die deelnemende instansies gedeel.

· Die deelnemende partye geniet in die uitvoering van doelwitte outonomie.

· ‘n Goedgeformuleerde grondwet bepaal magte en funksies.

· ‘n Regskomitee besleg konflik en verskille.

· ‘n Neutrale voorsitter wie se magte omskryf moet word, reel verhoudinge.

· ‘n Vaste (verteenwoordigende) sekretariaat onderneem administratiewe pligte.

· Die verhouding van die verteenwoordigers tot mekaar is primus inter pares.

Die voorstanders van konsosiatiewe demokrasie toon aan dat liberale demokrasie tot oorheersing van ‘n sterk of goedgeorganiseerde groep oor ander is. Daar word daarop gewys dat in België, die Libanon en Switserland en ook die Europese Unie volgens die beginsels van ‘n konsosiatiewe demokrasie suksesvol regeer word. Mag word tussen die konstituerende komponente dusdanig uitgebalanseer dat beide besondere/partikuliere belange gedien word. Die Daytonverdrag (1992-95) tussen Bosnia en Hertzeggovina is op die konsosiatiewe demokrasie geskoei. Ook die Belfast-ooreenkoms van 1998 in Noord-Ierland is konsosiatief van aard, asook Singapoer.

blood suckers slot топкарго отзывы