Steve Hofmeyr het Woensdag in ‘n onderhoud met die SABC gesê die Afrikanererfenis moet bewaar word omdat dit die beskawing in Afrika verteenwoordig.
Hofmeyr was deel van ‘n groep kunstenaars en ondersteuners by Kerkplein wat teen die aanvalle op erfenissimbole opgeruk het.
Die Raad van die Universiteit van Kaapstad het egter besluit dat hulle nie die erfenis van hul eie instelling hoog genoeg ag om te verdedig nie.
Die groep betogers wat gister saam met Steve Hofmeyr beswaar gemaak het teen die vandalisering van Oom Paul se standbeeld op Kerkplein, het spontaan ingeval en Die Stem begin sing. Sommige was in uniform en het gesalueer terwyl die Afrikaanse volkslied gesing is.
Die land verkeer in rep en roer oor standbeelde terwyl die onbekookte multikulturele kommunisme wat sedert 1994 in Suid-Afrika geld, feitlik deur alle bevolkingsgroepe verwerp word. Selfs die aarts-“nasiebouer” en pro-Britse, pro-kommunistiese meningsvormer, Max du Preez, het in ‘n onlangse rubriek toegegee dat die ingevoerde, sogenaamde “reënboognasie”-begrip finaal misluk het.
Terwyl die Naspersgroep en verskeie kunstefeeste angsvallig poog om Steve Hofmeyr te marginaliseer deur hom by hul byeenkomste te verbied of te “ontnooi”, boemerang dit deur sowel Die Stem as Hofmeyr se gewildheid te laat styg.
PRAAG het gister ‘n omvattende plan aangekondig om Afrikaner-erfenis deur internasionale bemiddeling onder eie beheer te bring.
Steve Hofmeyr word verbied om in Oudtshoorn op te tree, maar sy handelsmerknaam word uitgebuit om kaartjies te verkoop vir ‘n boendoehof wat tans in sy afwesigheid plaasvind by die KKNK.
Prof. Pierre de Vos, ‘n giftige anti-wit aktivis wat homself voordoen as ‘n grondwetkenner, het onder meer sonder ironie verklaar dat dit nie op sensuur neerkom om Hofmeyer te verbied om op te tree nie.
Die gehoor kon klaarblyklik nie fout vind met dié onsinnigheid nie, ‘n aanduiding van die lae vlak van gesprekvoering by die “debat”.
Die Burger se absurde aanbieding oor “vryheid van spraak” by die sukkelende kunstefees veronderstel ook dat diegene wat reeds geen vryheid het om op te tree nie, ook nie hulself in die openbaar mag verdedig teen kwaadwillige aanvalle van die mediamonopolie nie.
De Vos was een van die paneellede van die boendoehof. Terwyl hy openbare sensuur as sy eie persoonlike voorreg voorgehou het, het hy ook verklaar dat Hofmeyr nie in staat is om ‘n “redelike” debat met hom te voer nie.
Dat Hofmeyr verhoed word om dit te doen, het die “kenner” blykbaar nie opgeval nie.
Duisende mense wat nie meer kans sien vir die KKNK-klug nie het intussen Hofmeyr se boodskap op Facebook ondersteun waar hy ‘n oproep om eenheid teen dié ongeregtigheid gedoen het: “Ek staan op vir julle. Wie sal saam my staan!?”
Die Burger-gespreksreeks het weereens die gehoor se vrees vir swartes uitgebuit. Daar is onheilspellend gevra of kunstenaars volle vryheid het om “enigiets” op die verhoog te sing of te sê. Daarmee is eintlik bedoel of dit iets mag wees wat ongelukkigheid by swartes mag veroorsaak en wat hulle tot verdere geweld sal dryf.
Talle in die gehoor het instinktief op hul vrees vir swart geweld gereageer en Hofmeyr verkwalik daarvoor in ‘n klassieke geval waar die boodskapper en nie die boodskap nie, aangeval word.
Die “grondwetkenner” het dié opsetlike denkfout aangemoedig met herhaaldelike skerp persoonlike aanvalle teen Hofmeyr.
“As ek besluit dat ek nie vir Steve uitnooi na ’n braai nie, het dit nie eintlik ’n effek nie, behalwe dat ek nie na Neil Diamond-covers hoef te luister nie,” het De Vos sarkasties, uit die hoogte, verklaar.
Die Burgerreeks se organiseerders was duidelik ten gunste van sensuur om “kunstenaars wat omstrede politieke uitlatings maak”, dws diegene soos Hofmeyr wat kwelvrae oor swart geweld opper, nie uit te nooi nie.
Lede van die gehoor en die drie paneellede het daarna ‘n versiersuikerlagie op hul onverkwiklikhede teen Hofmeyr se eerlike taksering probeer smeer.
Hofmeyr het Dinsdag gesê De Vos het in dié “dwepende KKNK-gesprek” versuim om te noem dat nóg sy uitspraak nóg sy twiet aan rassisme “skuldig bevind” is.
“Hoe weet ek dit, Pierre de Vos? Want ek sing steeds elke aand in die geselskap van tientalle borge en institusies wat my klaarblyklik onskuldig bevind het,” het hy geskryf.
Hy meen De Vos, die feesraad en “hierdie linkse kangaroe-hof” het geen oordeel aan die publiek oorgelaat nie. “Dis hierdie reg wat onse grondwetkenner van jou, die feesganger en die publiek weerhou omdat hulle jou sien as onoordeelkundig en nie opgewasse genoeg vir jou eie oortuigings nie.”
As komediante op die fees “laakbare, godslasterlike, seksistiese drek” kwytraak, word daar anderpad gekyk en dit as “konteks” afgemaak, meen hy.
“Maar my konteks word my ontneem: my konteks is natuurlik die ‘waarheid’, wat oënskynlik taboe geword het in die nasionale narratief.”
Hofmeyr het sy gehoor en die boendoeregters daaraan herinner dat “nie een enkele persoon nog ooit gewelddadig geraak [het]. . . na aanleiding van die sing van ‘Die Stem’ nie”.
Hiermee wil ek graag my misnoeë te kenne gee met SA Kunstefeeste soos KKNK, Innibos en die Vryfees wat my kollega, Steve Hofmeyr, boikot oor die sing van
die Stem en hom sy reg op vryheid van spraak ontneem.
KKNK beweer dat hulle Steve nie daar sou toelaat nie al het hy nie aansoek gedoen om daar op te tree nie. Net die feit dat hulle dit vermeld, is vir my ‘n teken dat hulle verdeeldheid wil veroorsaak onder die Afrikaner. Sou hy aansoek gedoen
het, en dan afgekeur gewees het, kon hulle dit noem.
Steve word geboikot oor hy dit gewaag het om Die Stem te sing, iets wat vir baie Afrikaners en Suid-Afrikaners ‘n groot deel is van ons geskiedenis en herkoms, net soos Nelson Mandela en die huidige volkslied ‘n groot deel is
van sekere Suid-Afrikaners se geskiedenis en herkoms, maar ander ongerymdhede word wel by KKNK toegelaat soos bv:
Casper de Vries maak gereeld godslasterlike uitsprake, maar is steeds welkom by kunstefeeste, maar Steve Hofmeyr is onwelkom net oor hy Die Stem sing?
Dit kom vir my alles daarop neer dat jy die vryheid het om alles te mag doen, behalwe om ‘n Afrikaner te wees, alhoewel die Afrikaner die feeste ondersteun en sorg dat die geldkassie vol bly…
Oudtshoorn was die tuiste van die geliefde digter, CJ Langenhoven, dieselfde CJ wat Die Stem geskryf het, maar sy bekendste en mooiste gedig, is nie welkom in sy tuisdorp nie. Hartseer!
Daar is reeds in September 2014 kontrakte vasgemaak met KKNK en Innibos vir optredes en is ek verplig om my kontrakte na te kom maar daarom het ek besluit om die gelde wat die feeste my betaal, te skenk aan die bou van die
Kleinvallei-ouetehuis waarby ek betrokke is om vir 20 bejaardes ‘n veilige hawe te gee.
As een stem stilgemaak word, sal ‘n ander stem opstaan en sing: “Ons sal lewe, ons sal sterwe, Ons vir jou Suid Afrika.”
– Manie Jackson
Onlangs het daar ‘n nogal eienaardige forumartikel, onder die opskrif “Rassisme het nog vele dekmantels,” in Die Burger (4 deser, p 11) verskyn. Dit het geen reaksie in die gedrukte uitgawe ontlok nie. Die rede hiervoor kan moontlik die pretensie op geleerdheid by die outeur, Richard Pithouse, ‘n dosent in staatsleer aan die Universiteit Rhodes in Grahamstad, wees. Die hardlywige vertaling kan nog ‘n rede wees waarom die teks skynbaar nie die verlangde resultate behaal het nie. Die artikel is gepubliseer “met vergunning van die South African Civil Society Information Service (www.sacsis.org.za).” Iemand by Die Burger, ‘n koerant wat deesdae geensins uitmunt in insig in ideologie nie, moes verdienste in hierdie teks ontdek het, bv dat dit ‘n hou sou inkry teen wit rassiste, veral Afrikaners. Oënskynlik het die reaksie op die publikasie daarvan nie aan die verwagtinge voldoen nie.
Deel van die probleem is dat Pithouse geen poging aanwend om “rassisme” te definieer of enigsins te verduidelik nie. Uit die teks kan lesers aflei dat rassisme volgens Pithouse eendersyds met die geringskatting van nie-wittes deur wittes te make het en andersyds gevolglik net by wittes aangetref word. Sy grondliggende uitgangspunt is die gelykheid of wesenlike eendersheid van mense (met dié uitsondering dat wittes rassiste en nie-wittes nie-rassiste is). Pithouse is dus pens en pootjies in die mode; ‘n mode wat politieke korrektheid genoem word.
Volgens die Collins World Encyclopedia (2003, p 765) is rassisme
“belief in, or set of implicit assumptions about, the superiority of one’s own race or ethnic group, often accompanied by prejudice against members of an ethnic group different from one’s own. Racism may be used to justify discrimination, verbal or physical abuse, or even genocide, as in Nazi Germany, or as practised by European settlers against American Indians in both North and South America.”
Dit lyk asof Pithouse hiervolgens reg het deur rassisme met (gewaande) meerderwaardigheid te verbind en die genoemde voorbeelde bevestig dat (net) wittes hulle daaraan skuldig maak.
Maar let daarop dat rassisme hiervolgens dikwels/”often” vooroordeel insluit, met as implikasie dat dit nie altyd die geval hoef te wees nie. Verder word rassisme hier beskou as gevalle waar mense hulle eie etniese groep hoër as ander etniese groepe ag. Jacob Zuma se onlangse bewering dat wittes sedert 1652 verantwoordelik is vir al die probleme in Suid-Afrika kan dan seker as rassisme vertolk word, dus as aanduidend van nie-wittes se vredevolle meerderwaardigheid in vergelyking met die moeilikheidmakende minderwaardigheid van wittes.
Zuma se uitlating vind aansluiting by wat Nelson Mandela gesê het: “Elders told of the good old days before the arrival of the white man. Then our people lived peacefully under the democratic [!] rule of their kings and councillors and moved freely all over their country. Then the country was ours” (David James Smith, Young Mandela, London: Weidenfeld & Nicolson, 2010, p 18). Anders as wat historiese bronne te kenne gee, beweer Mandela dat swart stamme in vrede saamgeleef het en opperhoofde nie outokraties opgetree het nie.
Die punt is dat hierdie verwysings na Zuma en Mandela toon dat swartes ook op meerderwaardigheid in vergelyking met wittes aanspraak maak, wat dan per definisie rassisties is. Sodanige rassisme word dus klaarblyklik nie net by wittes aangetref nie. Met verwysing na die Collins-definisie is nog ‘n beswaar dat rassisme myns insiens nie uitsluitlik neerkom op die verheffing van jou eie etniese groep nie, al sou dit in die meerderheid gevalle seker so wees. Byvoorbeeld, talle nie-Joodse kommentators het al gewys op die feit dat die Jode as ‘n klein etniese groep buite verhouding baie Nobel-pryse gewen het. Enersyds kan daar fout met die beoordeling wees, maar andersyds is dit moontlik dat die Jode as ‘n etniese groep in sommige opsigte (bv intellektueel) meerderwaardig kan wees.
Wat erken behoort te word, is dat die woord “rassisme” deesdae glad te dikwels as algehele verdoeming van mense, veral wittes, misbruik word. Ingevolge politieke korrektheid mag wittes onophoudelik en maksimaal sleggesê word. As daar, bv ter wille van ewewig, vir wittes in die bres getree en iets goeds van hulle beweer word, word die beskuldiging van “rassisme” glad te maklik gemaak. Onlangs is “rassisme” op Praag tereg ‘n amorfisme genoem. Rassisme is ‘n term wat soos (en dikwels saam met) die rassekaart uitgehaal word ter benadeling van blankes. Hieroor is die Menseregtekommissie nie begaan nie. Sodra daar die moontlikheid bestaan dat swartes deur wittes benadeel is, bemoei die Menseregtekommissie hom dadelik met oorgawe daarmee.
‘n Ander probleem is dat die verbod op die aanspraak van meerderwaardigheid by etniese groepe (ingevolge die definisie van rassisme) die werklikheid van verskille in ontwikkelingsvlak, asook kultuurverskille, ontken of irrelevant probeer maak. Dit is moontlik, selfs waarskynlik, dat daar in 1652 verskille in ontwikkeling by, aan die een kant, Jan van Riebeeck se geselskap en, aan die ander kant, die Khoi-San was. Die Europeërs kon bv huise en skepe bou, wat bokant die vermoëns van die Khoi-San was. In daardie sin was daardie Europeërs meerderwaardig in vergelyking met die inheemses; net soos sommige Jode moontlik intellektueel meerderwaardig kan wees in vergelyking met ander etniese groepe omdat hulle baie Nobel-pryse inpalm. In 1652 was die San in vergelyking met die Europeërs heel moontlik meerderwaardig wat jagvermoë betref.
Pleks van alle indiwidue en (etniese) groepe gelyk te verklaar (of te wens) sou dit myns insiens wys wees om enersyds ontwikkelingsvlakke (op bepaalde tye) in ag te neem en andersyds om te spesifiseer in watter opsigte die een of die ander meerder- of minderwaardig is. Hierdie twee elemente (ontwikkelingsvlakke en opsigte) word vanuit bepaalde kulturele oogpunte (bv Europees/Westers, Oosters, Afrikanisties) geëvalueer. Daarom volg dit nie noodwendig dat die een absoluut beter as die ander is nie. Vir die Europeërs kan die vermoë om huise te bou beter/belangriker as jag wees, terwyl die omgekeerde vir die San kan geld. Die punt is: Dit gaan nie noodwendig om (inherente) meerder- of minderwaardigheid nie. Sowel indiwidue as groepe kan oor tyd beter of slegter word.
Sodra groepe naas indiwidue aan die orde kom, word daar noodgedwonge van veralgemenings gebruik gemaak. Maar wat fundamenteel belangrik is, is die erkenning dat mense indiwidueel en groepsgewys (bv kultureel) verskil, dus nie eenders is soos wat die heersende propaganda beweer nie. Op ‘n bepaalde tydstip kan sekere indiwidue of groepe in sekere opsigte beter of slegter as ander indiwidue of groepe wees. Dit is in die openbare (dus gemeenskaps-, lands-, wêreld-) belang dat die beste eienskappe van indiwidue en groepe sonder belemmering optimaal benut moet kan word. Daarvoor is eerlikheid, erkentlikheid, verdraagsaamheid, grootmoedigheid, ens, nodig. Dan sou dit heeltemal in orde wees om openlik te besin oor of wittes of swartes bv ‘n land ten beste kan ontwikkel of regeer. Wetenskaplike navorsing oor bv die intelligensie van etniese groepe behoort eerder aangemoedig as ontmoedig (of selfs verbied) te word. Dit is immers ‘n bybelse waarheid dat verskillende mense verskillende talente ontvang het.
Volgens die HAT (Verklarende Handwoordeboek van die Afrikaanse Taal, 2005, p 893) het die woord “rassisme” die volgende betekenis:
“Veronderstelling dat karakter en bekwaamheid bepaal word deur ras – ‘n denkrigting wat aanneem dat ‘n besondere ras meerderwaardig is en die reg het om ander rasse te oorheers.”
Dit sou myns insiens ‘n oordrewe en onregverdigbare veralgemening wees om te beweer dat ras/etnisiteit (deurgaans) karakter en bekwaamheid bepaal. Sommige groepe kan egter in groter mate as ander oor bepaalde karaktertrekke en bekwaamhede beskik, juis omdat mense ook groepsgewys verskil. Sedert die Tweede Wêreldoorlog word dit meesal (of liefs) nie aan biologiese faktore toegeskryf nie, maar eerder aan bv kulturele of ervarings-/omgewingsverskille.
In die demokratiese na-oorlogse era is daar al hoe minder sprake dat diegene wat hulle tradisioneel as meerderwaardig beskou het, regeer. Pleks van kwalitatiewe vereistes te stel, bepaal die meerderheid kiesers, dus kwantiteit, deesdae wie regeer. “Laat staan die ewige bakleiery oor ras en aanvaar dat almal gelyk is,” het Jacob Zuma onlangs gesê (Die Burger, 9 deser, p 2). Hy verkondig dit omdat gelykverklaring swartes bevoordeel; ook omdat dit klasloosheid in die kommunistiese tradisie weerspieël. Na analogie van gelyke stemreg (een mens, een stem) behoort daar egter nie voortgeborduur te word asof werklike gelykheid in alle opsigte in die praktyk bestaan nie. Selfs die wenslikheid van gelyke stemreg kan bevraagteken word. Stemreg vir almal mag dalk aanvaarbaar wees, maar nie gelyke stemreg nie. Die stem van geletterde, ingeligte, ontwikkelde, ens, kiesers behoort meer gewig te dra as dié van ongeletterde, oningeligte, onontwikkelde en maklik intimideerbare/misleibare mense. By laasgenoemdes kan ongelyke stemreg as motivering dien om te verbeter en dan stemreg te verwerf wat meer gewig dra. Dink ook hoeveel beter ons regeer sou word as van politici (op die sentrale, provinsiale en plaaslike vlak) vereis word dat hulle gegradueerdes moet wees. Tans is selfs funksionele geletterdheid nie ‘n vereiste vir ‘n (hoogs lonende) loopbaan in die politiek nie.
Pithouse noem dat sedert die Tweede Wêreldoorlog ‘n “stel biologiese vooroordele heelwat geloofwaardigheid verloor” het. Die Wikipedia se definisie van rassisme is dus eintlik verouderd: “Racism consists of both prejudice and discrimination based in social perceptions of biological differences between peoples.” Byvoorbeeld, velkleur as sodanig is nie die (hoof)rede waarom daar gediskrimineer word nie. Teen blankes word daar in die nuwe Suid-Afrika gediskrimineer nie omdat hulle wit is nie, maar omdat hulle as aandadig aan slawerny en rassediskriminasie deur hulle voorgeslagte beskou word; ook omdat daar jaloesie/haat is omdat blankes dikwels begaaf (bv kundig, vindingryk, bekwaam) en (gevolglik) welvarend is. Ek verkies om eerder na etniese groepe as na rasse te verwys. Deesdae word daar nie geroem op die bloed wat in jou are vloei nie, maar eerder op jou DNS, wat egter niks van jou kultuur, bv moedertaal, openbaar nie. Om kulturele onderskeide te erken, is myns insiens nie net regverdigbaar nie, maar ook hoogs wenslik en kan tot ‘n groter mate van geregtigheid lei.
Pithouse begin sy artikel met die stelling dat rassisme nie tot apartheid gereduseer moet word nie, want daar is ook nog kolonialisme en neokolonialisme. Later verwys hy na die Ku Klux Klan, Nazi-Duitsland, Frankryk se “wreedaardige koloniale geskiedenis” en rasse-segregasie in die VSA. Dit is duidelik dat hy net blankes van rassisme beskuldig. Hy is ook onsensitief vir die feit dat kolonialisme en apartheid veel meer as bloot rassisme behels het. Byvoorbeeld, om die behoud van jou eie kultuur voorop te stel, kan onmoontlik sonder meer rassisties, oftewel boos, wees.
Pithouse verwys na “narre soos Steve Hofmeyr en skadelike trolle* wat hul lewe op die kommentaar-afdelings van aanlyn media mors.” Dit dui op ‘n relatief nuwe verskynsel. Voorheen is beswaar gemaak teen wat Afrikaners glo “om die vleisbraaivure” kwytraak. Deesdae word daar al hoe meer geweeklaag oor die kommentaar wat op die aanlyn- (bv sosiale) media gepubliseer word. Op hierdie twee gebiede wil die oorverligtes graag uitdrukkingsvryheid aan bande lê. Dié besware is nooit teen afrikanisme, kommunisme en dergelike skadelike uitlatings van nie-wittes gemik nie, maar altyd net teen wat blankes, veral Afrikaners, glo te sê sou hê. As tans benadeeldes, as neo-tweedeklasburgers, soek blankes/Afrikaners ‘n uitlaatklep vir hulle griewe. Hulle word nie toegelaat om hulle besware in die massamedia, bv die gedrukte koerante, te lug nie en selfs op baie van die elektroniese webwerwe word polities korrek strenge sensuur toegepas. Pleks van blankes/Afrikaners in hierdie opsig te probeer muilband behoort daar eerder van hulle mishae kennis geneem en na oplossings vir hulle ongelukkigheid gesoek te word. [* Volgens die HAT is ‘n trol ‘n mitologiese “wese, reus of dwerg, wat in ‘n grot woon en soms boos kon wees.” Dalk het daar ‘n drukfout ingesluip: ‘n t pleks van ‘n d.]
Voorts word beweer dat rassisme veroorsaak dat ‘n “verwronge beeld van Martin Luther King [ge]vier” word. In werklikheid was King, wat karakter, bv moraliteit, betref (soos maklik op die internet vasgestel kan word), van die bedenklikste wesens/organismes wat ooit daarin geslaag het om in sekere kringe ikoniese status te verwerf. Pithouse skryf voorts oor Amerika: “Maar niks hiervan verhinder steun vir vorme van de facto-segregasie nie, of vir die ongestrafte moord op swart mans, die akuut rassige aard van die strafregstelsel of imperialisme wat met bomme en marteling verwoesting reg oor die wêreld saai nie.” Hier het Pithouse dit teen die (wit) Amerikaners, bv hulle neo-kolonialisme. Maar hy verswyg bv die (kommunistiese) neo-kolonialisme van China en Rusland, asook dié van Islamitiese groepe. “Ongestrafte moord op swart mans” moet liewer nie geopper word nie. Baie meer swartes is deur mede-swartes vermoor as deur wittes. Ook is dit waarskynlik dat meer Amerikaanse wittes deur swartes vermoor is as andersom. Dit geld sekerlik Suid-Afrika; by uitstek die nuwe Suid-Afrika.
Die onafhanklikheidswording van Indië in 1947 word deur Pithouse geloof as die einde van (tradisionele) kolonialisme. Hiermee word gekontrasteer die “wetlik verskanste rassisme” van enersyds apartheid in Suid-Afrika in 1948 en andersyds van Israel met sy totstandkoming in dieselfde jaar. Wat Pithouse te kenne gee, is dat Suid-Afrika en Israel uit pas met die werklikheid was/is. Na die Tweede Wêreldoorlog het ‘n “verskuiwing … plaasgevind na ‘n abstrakte bevestiging van universele gelykheid via die taal van menseregte.” Pithouse vra hom nie af of “universele gelykheid” ‘n romantiese droom is nie. Byvoorbeeld, Arthur Kemp sê van gelykheid: “A far-fetched notion even among homogenous groups of people” (Nova Europa, Ostara Publications, 2013; Amazon Kindle 474). Werklike gelykheid is uiters vergesog in ‘n multikulturele land soos Suid-Afrika. Pithouse besin ook nie oor die moontlikheid dat die verskansing van blanke- of Afrikanerkultuur in Suid-Afrika en dié van Jode in Israel moontlik verdienste kan hê nie. Dit is ook kenmerkend van baie blanke Engelssprekendes dat hulle voorgee dat rasse-segregasie plaaslik in 1948 met apartheid begin het, terwyl apartheid in werklikheid ‘n voortsetting, in gewysigde vorm, van die tradisionele, insluitende koloniale, rassebeleid was.
Die de facto-segregasie in die Diep Suide van die VSA (tot 1964), Australië (tot 1966) en Suid-Afrika (tot 1990), insluitende die “openlike verbintenis tot geïnstitusionaliseerde wit oorheersing” word sonder meer deur Pithouse as “periferaal en agterlik beskou.” Moontlik was hierdie verskynsels randeiers in amptelike internasionale retoriek, maar sekerlik nie in die daaglikse praktyk in baie lande nie. Die karakterisering daarvan as “agterlik” is sekerlik sterk oordrewe. Byvoorbeeld, as kultuurbehoud hoef dit nie verwerplik te wees nie. Maar Pithouse herhaal sy gemeenheid. Hy loof die onafhanklikheidswording van talle Afrika-lande in die jare sestig. “Van tóé af het die wêreld apartheid en wit oorheersing in Rhodesië onherroeplik as agterlik beskou.” Hy vra homself nie die volgende voor die land liggende vraag af nie: Hoe sou Suid-Afrika en Zimbabwe daar uitgesien het sonder daardie “agterlikheid”, dus sonder dat daar ooit blankes aan die bewind was? Selfs daarvoor het Pithouse ‘n smeerwoord, naamlik “baasskap”: “Europese baasskap oor Afrika-kwessies is ‘ontwikkeling’ genoem.” Wat vir hom belangriker as daardie ontwikkeling is, is “die voortgesette ontkenning van gelykheid in die praktyk” tydens die blanke bewind.
“Vandag is dit maklik om apartheid, of die brandewyn-en-Coke-fascis van Ventersdorp [Eugène Terre’Blanche], af te maak en rassisme te projekteer op die verlede of mense wat karikature daarvan in die hede blyk te wees – terwyl in ontkenning geleef word van die teenwoordigheid van rassisme in praatwyse en magsuitoefening wat in ons hedendaagse wêreld sosiaal gemagtig word.”
Dit lyk asof Pithouse vir gematigdheid by ander mense pleit, maar hy stel self ‘n swak voorbeeld met sy woordkeuse: narre, trolle, agterlikheid, fascis en karikature. Later gebruik hy vir die derde maal die woord “agterlik” en nogeens “brandewyn-en-Coke-fascis”. Nog is dit het einde niet. Pithouse se gemeenheid bereik ‘n hoogtepunt (of laagtepunt) wanneer hy apartheid eers etiketteer as ‘n “kru, embarrasserende anachronisme” en daarna as ‘n “agterlike vorm van Afrikaner-nasionalisme.” Dit lyk asof hy weereens die Britte se vaderskap van rasse-segregasie/apartheid probeer ontken, hoewel hy darem ook verwys na “rassisme in Engelssprekende setlaarskolonies.”
Wanneer wit Suid-Afrikaners hulle in die nuwe Suid-Afrika “by ‘n gemeenskap van internasionale witheid aansluit,” toon dit glo dat hulle nog nie hulle rassisme afgesweer het nie. “Wanneer wit Suid-Afrikaners hulself beskou as mense met ‘n spesiale band met globale witheid, swig hulle dikwels voor die narsistiese [selfkoesterende] fantasie dat hul teenwoordigheid in Afrika ‘n unieke en kosbare geskenk is. Dit maak ‘n gemeenskap gegrond op die veronderstelling van ware eerder as abstrakte gelykheid onmoontlik.” Al uitweg wat daar volgens Pithouse vir wittes in Afrika oorbly, is blykbaar om te verswyg of ontken wat hulle op hierdie kontinent tot stand gebring het. Hulle moet ook van hulle andersheid gestroop word, bv deur hulle kultuur te versaak en identiteitsloos in die swart massa op te gaan. Hier is by uitnemendheid ‘n super studeerkamer-liberalis aan die woord.
Swart solidariteit word deesdae plaaslik en sonder ophou as ‘n positiewe bate voorgehou. Hier bepleit Pithouse die teenoorgestelde vir blankes. Wittes moet glo ophou om met ander blankes te assosieer en hulle by die swartes skaar. Dit laat my dink aan wat Lothrop Stoddard destyds geskryf het: “Cohesive instinct is as vital to race as gravitation is to matter” (The rising tide of color against white world-supremacy, New York: Charles Scribner’s Sons, 1920; Amazon Kindle 2319).
Pithouse is in die diepste put van politieke/ideologiese onredbaarheid, soos ook blyk uit die laaste paragraaf van sy artikel:
“As wit Suid-Afrikaners nie hul belegging in globale witheid en hul vereenselwiging met wat hulle as die inherente morele meerderwaardigheid van die Weste of die Eerste Wêreld beskou, prysgee nie, sal hulle aanhou om hul rassisme te moderniseer eerder as om dit met wortel en tak uit te roei.”
Oorweeg die keersy: Weens bv slawerny en apartheid beskou plaaslike swartes, en by uitstek ANC-kamerade, hulle as moreel meerderwaardig en blankes as moreel bankrot. Dit kwalifiseer as rassisme volgens Pithouse se norme, maar daar is uiteraard geen veroordeling hiervan in sy artikel nie. Verder, is dit rasioneel en billik om te verwag dat ‘n ontwikkelde mens die kwalitatiewe verskille tussen die Eerste en Derde Wêreld moet ontken of gelate moet aanvaar?
Rassisme kan baie vorme aanneem, bv om (1) teen ander rasse gekant te wees, hulle selfs te haat*; (2) ander rasse as geneties minderwaardig te beskou; (3) teen ander rasse te diskrimineer ter selfbevoordeling. Al hierdie vorme van rassisme behoort vermy te word, maar op ‘n nie-fundamentalistiese manier. Dit moet dus steeds moontlik wees om oor die geldigheid al dan nie van sulke stellings en houdings te besin. In hierdie diskoers behoort die term “ras” liefs met etniese of kulturele “groep” vervang te word. Waarop daar geen beletsel behoort te wees nie, is om in die bres te tree vir jou eie groep, veral as dié onregmatig verguis word. Groepverwantskap berus immers nie uitsluitlik op eie keuse nie. Byvoorbeeld, ek het nie gekies om wit te wees en in Suid-Afrika op te groei nie. [* ‘n Voorbeeld van haat is Zindzi Mandela, ‘n dogter van Nelson en Winnie: “Zindzi … felt at times resentful after 1990 that the (relatively) peaceful transition to majority rule had denied them the fight they had hoped for, their moment of revenge, the chance to ‘drive the white people into the sea’” (Smith, p 128).]
Opsommend kan gesê word dat in ‘n politieke konteks verwysings na indiwidue gewoonlik relatief onskadelik is. Dit is wanneer etniese groepe teen mekaar opgeweeg word dat die hel losbars. Om die draagwydte van my bogenoemde argumente te vergroot, dus om hulle aanvaarding in groter mate moontlik te maak, is dit nodig om af te sien van die standpunt dat ‘n bepaalde etniese groep inherent meerderwaardig is, al is dit waar dat so ‘n groep op ‘n bepaalde tyd in sekere opsigte beter as ander kan vaar. Dit is ook praktiese politiek om enige assosiasie met naziisme te vermy, al is dit ongetwyfeld waar dat die pendulum te ver teruggeswaai het.
‘n Hiërargiese benadering moet vervang word met een wat (verkieslik sonder evaluering) die verskille tussen etniese groepe erken. Hier moet die klem liefs op nie-biologiese, bv kulturele, verskille geplaas word. Dit is ook sinvoller of meer vrugbaar om nie na gelykheid/ongelykheid te verwys nie, want sodra gelykheid ontken word, word ongelykheid erken en is ons terug by ‘n hiërargie. In plaas van gelykheid moet die verskille tussen etniese groepe, dus hulle andersheid of nie-eendersheid, eerbiedig word.
Kortom, as blankes/Afrikaners is ons nie (noodwendig) meerderwaardig nie, maar ons is sekerlik anders en ons het rede om trots daarop te wees.
Tans neem onverdraagsaamheid teenoor anders- of bloot nugterdenkendes in Suid-Afrika kommerwekkend toe. Daardie hoëpriester van politieke korrektheid, Max du Preez, het so pas in die Naarpersblaaie aangekondig dat daar ‘n soort Middeleeuse Indeks of swartlys opgestel moet word van mense wat glad nie werk mag kry nie en as’t ware deur die samelewing verstoot moet word om in ‘n geestelike goelag te krepeer. Sulke mense wat ‘n “gevaar vir die samelewing” verteenwoordig, is die “wit rassiste” waaronder veral Afrikaners skrywers en sangers wat kritiek teen geweld, diskriminasie, korrupsie, Eskom en ander aspekte van die ANC-SAKP se rampspoedige bewind uitspreek. Vermoedelik sien Max du Preez vir my en Steve Hofmeyr in sy geestesoog as hy sy totalitêre drome droom oor sy ideologiese vyande wat agter doringdraad in ‘n strafkamp of saam met Clive Derby-Lewis en die Boeremag in Pretoria-Sentraal vergaan. Dat ons soos Clive deur opgesteekte swartes met gebreekte bottels aangeval sal word, maak waarskynlik deel uit van Mal Max se sadistiese dagdroom.
Feitlik terselfdertyd het die ANC in die Oos-Transvaal, oftewel Mpumalanga (al dié ANC-name lê al swaarder op my tong), aangekondig dat hy die Innibos-kunstefees gaan straf deur nie meer polisie of verkeersbeamptes na die fees te stuur nie. Trouens, volgens die verklaring wat deur die ANC uitgereik is, is enige Afrikaanse kunstefees wat nie “rassieel inklusief” (lees: oorwegend swart en Engels) is nie, voortaan taboe. Dat die Innibosfeeskomitee dus vir Steve Hofmeyr “ontnooi” het in ‘n kruiperige poging om polities korrek te wees, het niks gehelp nie.
Die hele gedoe rondom Die Stem en Afrikaanse kunstefeeste wat nie “inklusief” is nie, herinner sterk aan die dekrete wat in die doodsnikke van Oos-Europese kommunisme in die Baltiese state (Estland, Letland en Litoue) uitgevaardig is toe die bevolking insgelyks verbied is om hul volksliedere in hul eie tale te sing!
Vandat die Litous-gebore kommunis, Joe Slovo, die Nasionale Party se onderhandelingspan in die vroeë negentigerjare oorrompel het, is Suid-Afrikaners gebreinspoel om vele bedenklike aspekte van kommunisme te aanvaar, onder meer ‘n streng ideologiese en kulturele eenvormigheid. As jy nie vir Slovo, Kasrils, Bernstein, Mandela en die ander Rivonia-aangeklaagdes vereer en aanbid nie, is daar nie meer vir jou plek in ons samelewing nie. Dan is jy, om Sowjettaal te gebruik, ‘n “vyand van die staat”. Of ‘n “rassis”.
As u reeds deur die allesverterende propaganda wat vanuit die SAUK, Naarpers en die res van die hoofstroommedia op ons neergiet beïnvloed is, neem bloot ‘n paar treë terug soos ons hier op praag probeer doen. Dalk sien u die groter prentjie raak. In watter ander land ter wêreld word onskuldige volksliedere vandag verbied en word mense nie toegelaat om teater en sang in hul eie taal aan te bied nie? In watter ander land lewer die grootste privaat mediagroep, maar wat die staatsideologie 90% ondersteun, ‘n pleidooi vir ‘n swartlys vir skrywers en sangers? Afgesien van Kuba, Noord-Korea en enkele ander plekke waar twintigste-eeuse kommunisme steeds in ere gehou word, weet ek nie van sulke lande nie.
Terloops, ironies genoeg het dieselfde Britse ambassadeur wat FW de Klerk oorreed het om onvoorwaardelik aan die Kommunisteparty en die ANC oor te gee, Lord Robin Renwick, onlangs gesê:
Oral ter wêreld is Karl Marx dood, behalwe in Suid-Afrika.
Iemand wat insgelyks sterk na kommunisme terugverlang, is nog ‘n Naarperssluipskrywer, Leopold Scholtz. Sy idee is minder middeleeus as Mal Max se swartlys-indeks, en slaan meer op die grysskoen-Oos-Duitse model van die voormalige Stasi wat mense dopgehou en gemanipuleer het ten einde die kommunistiese hegemonie in stand te hou.
In sy fundamentalistiese roes beroep Mal Max hom op sensuur: die ketters en ongelowiges moet geswartlys of opgesluit word. Scholtz se totalitarisme is egter ‘n raps meer subtiel: hy bied sensuur en denkbeheer in die naam van “vryheid” aan. In nog ‘n hagiografie aan die stereotipe anglomaan en nuttige idioot, André P. Brink, gee Leopold die Kruiperkaner hoog op oor vryheid, vermoedelik “meningsvryheid”. Kennelik keur hy die verbod op volksliedere te Nelspruit goed (om van Afrikaans self nie te praat nie), want hy kry ‘n aanval van grondwetterisme soos Hermann Giliomee al daarna verwys het:
“In verskeie opsigte is ons almal, Afrikaners en Suid-Afrikaners, vandag vry om te dink en – binne die perke van die Grondwet – te sê wat ons wil.
Dis vandag deel van ons vryheid. Ons moet dit nooit weer van ons laat wegneem nie.”
Hoewel ek die enigste persoon is wat onder die Nasionale Party spesifiek onder die sensuurwet van destyds in die hof aangekla is, kan ek in alle eerlikheid sê dat ons toentertyd oor veel meer meningsvryheid as vandag beskik het. Selfs Scholtz noem dat André P. Brink, wat Bram Fischer en kommunistiese terreur openlik gesteun het, elke Sondag in Rapport geskryf en op sy bevooroordeelde manier ander skrywers se boeke resenseer het. Met die koms van Slovoïsme en die ellendige Kruiperkaners wat voor die huidige bewind koutou, kan ons nie eens vra dat ons korrek deur die ANC se werfbobbejane by Naarpers aangehaal word nie, wat nog te sê dat ons versoek sou word om enige menings uit te spreek of boeke te resenseer!
In hierdie “vrye Suid-Afrika” met sy swartlyste, heksejagte, aanhoudende beskuldigings van “rassisme” en “ideologiese onsuiwerheid” – presies soos in voormalige kommunistiese lande – is ons, volgens die epigoon van politieke korrektheid, Leopold Scholtz, “vandag vry om te dink en – binne die perke van die Grondwet – te sê wat ons wil”.
Ten minste beskik die man oor ‘n (swart) humorsin! Terwyl hy, Mal Max, die ANC in Mpumalanga en Blade Nzimande alles in hul vermoë doen om ons tot ‘n nag van die denke donkerder as Eskom se kragonderbrekings te verdoem, moet ons op ons knieë gaan om dankbaarheid oor ons grondwetterse vryheid te betuig!
As ek die gemeenplasige braaksels van die Naarperswerfbobbejane lees wat Adderjan Basson, die koning van die Boerehaters, in sy Haatbeeld opdis, kan ek soms nie agterkom of hulle onnosel, geestelik versteurd of maar net erg sinies is nie.
Seker eerder laasgenoemde. Dink volgende keer daaraan as u nie vir werk mag aansoek doen nie omdat u te wit is of op die komende ideologiese swartlys verkeer, of as daar ‘n maniak met ‘n vuurwapen by u huis inbars om u en u gesin te bedreig:
“U is vry!”
Die grondwetters sê so.
Besef egter ook die volgende: As dit nie vir die internet was en dat die kaders ewe min van IT as van elektrisiteit af weet nie, sou ek en u nie vandag hierdie vir mekaar kon skryf nie.
En as dit van Adderjan, Leopold, Max en die ander sinistere verraaiers afhang, sou hulle ons graag in ‘n Afrikatronk wou laat smyt waar ons in haglike omstandighede vir ons “denksondes” behoort te boet!
Aan die ander kant: indien die wiel ooit weer sou draai en dié bewind stort in duie soos die muur rondom Leopold se geliefde Oos-Duitsland geval het, dink ek dit sou gepas wees dat al diegene wat ons vandag met hul heksejagte teister as meelopers gestraf word. Miskien sou die vuurpeleton of die galgtou te erg wees, maar hulle mag nie vir altyd wegkom met die skade wat hulle deur hul siek propaganda aanrig nie. Elke dag sterf daar boere, word daar kinders, oumense en vroue verkrag, met geen hoop op uitkoms nie, juis omdat die meelopers in hul slaafse toewyding aan die ANC enige ware opposisie in die kiem smoor.
In ‘n epos wat onlangs op Facebook geplaas is, verduidelik die bestuur van die Inniboskunstefees waarom Steve Hofmeyr nie meer by hul fees welkom is nie. Ons plaas dit hier omdat die inhoud eintlik vanself spreek. Nie net weerspreek dit die sogenaamde “grondwetlike waardes” waaroor al die polities korrektes so hoog opgee nie (meningsvryheid, artistieke vryheid), maar dit toon ook ‘n wanbegrip van waaroor musiek en kultuur uiteindelik gaan: ‘n bepaalde greep op die wêreld wat noodwendig ook iewers “polities” gaan wees. Dít waarvoor die linkses juis voorspraak maak, dat kuns “polities betrokke” moet wees, word deur die bestuur van die Innibosfees verbied!
Renske du Preez se brief aan Innibos:
Graag wil ek my teleurstelling bekend maak met die manier waarop julle kwansuis Afrikaans en die kultuur bevorder.
Steve was goed genoeg toe julle ‘n onbekende fees was. Afrikanerondersteuning het julle “op die map” gesit, en nou dat julle ‘n groot fees is, maak julle soos enige tiener, pa en ma se ondersteuning is nie meer nodig nie, ons sal op ons eie regkom.
Jammer dat julle soos die tieners, julle lesse op die harde manier sal moet leer.
Geen Steve, geen ondersteuning.
Trots Afrikaans.
Antwoord deur Sandra Jacobs van Innibosbestuur:
Liewe Renske
Dankie vir jou e-pos
Ek verstaan dat sy ondersteuners baie ontseld is dat ons nie vanjaar vie Steve genooi het om by innibos op te tree nie, maar laat ons asseblief toe om te verduidelik wat daartoe gelei het. Miskien sal dit jou ‘n bietjie beter begrip van ons situasie gee:
Ons het niks teen Steve as kunstenaar of mens nie maar ons beleid is baie eenvoudig dat ons nie gaan toelaat dat enige kunstenaar ons verhoë gaan misbruik om hul eie politieke beeld te bou nie. Moenie so naïef wees om te dink dat hy Die Stem gesing het bloot as ‘n mooi Afrikaanse volksliedjie nie! Steve is ‘n opportunis wat elke moontlike geleentheid gebruik om sy eie beeld te bou deur op die regte emosies te speel. Ons het van hierdie jaar af ‘n klousule in ons kontrak waarin kunstenaars moet onderneem om geen Godslasterlike of polities-sensitiewe inhoud in hul optrede in te sluit nie. Dit geld ook vir lirieke van liedjies, ens. Dit is ‘n gedragskode wat ons as billik en beskaafd beskou en Steve weier om hom daaraan te onderwerp. Hy het openlik gesê dat hy hom nie sal laat voorskryf wat hy van ‘n verhoog af gaan doen of sê nie. In die lig daarvan het ons besluit om hom nie uit te nooi nie. Dit is Steve wat daardeur homself uit Innibos weggelaat het. Weet ook verseker dat Innibos nie ‘n “Afrikaner” fees is nie maar ‘n Afrikaanse kunstefees vir alle Afrikaans-sprekende Suid Afrikaners van alle rasse en ook vir mense van ander taal- en kultuurgroepe wat die fees saam met ons wil geniet. Ons sal geen diskriminase van enige aard hier duld nie.
Jy moet dus vir Steve blameer as jy nie meer fees toe kan kom nie. Drie vrae aan jou: Sou jou plaaslike skool vir Steve uitnooi om Die Stem by hulle saalbyeenkoms te kom sing – nooit, want dit is nie die regte platform daarvoor nie! Dink jy dat jou kerk vir Steve sal uitnooi om Die Stem op ‘n Sondag oggend by die kerk te kom sing – nooit nie, dis nie die regte platform daarvoor nie. Dink jy dat die rugbyraad vir Steve sal uitnooi om Die Stem by ‘n toets te gaan sing – nooit nie want dit is nie die regte platform nie.
Waarom moet Steve toegelaat word om dit by ‘n kunstefees te doen wat uitsluitlik vir kulturele vermaak daargestel is.
Ons gaan nooit toelaat dat politiekery weer op ons verhoë gaan gebeur nie!
Dit is die enigste rede hoekom Steve nie by Innibos gaan optree nie – hy weier om by ons gedragskode in te val.
Laat ek dit asb duidelik stel; ons het niks teen Die Stem as lied nie. Baie van ons het daarmee grootgeword en dit het vir ons almal ‘n diep gesetelde nostalgiese betekenis. Dit is egter net so verkeerd om Die Stem op ‘n openbare verhoog te sing as om die ou landsvlag op die verhoog rond te swaai. Dit maak ‘n politieke “statement” en dit is onaanvaarbaar in die nuwe Suid Afrika en daarom sal ons dit nie op ons verhoë toelaat nie.
Dit is ‘n hartseer dag as mense toelaat dat een persoon hulle so kan breinspoel dat hulle wonderlike geleenthede soos kunstefeeste wil boikot. Ons (en al die ander feeste) werk al vir jare daaraan om vir ons eie kultuurgroep geleenthede te skep waar hulle die taal en kultuur kan uitleef. Dis omtrent al wat ons oor het! Innibos was nog altyd goed genoeg – en vir baie jare sonder Steve. Maar noudat hy alles kom bederf het met die Stem singery verlede jaar is ons nou ewe skielik die vark in die feëverhaal? Steve kan dit nie verdra dat Innibos die ruggraat gehad het om hom nie uit te nooi nie – die fees wat in sy eie woorde die grootste Afrikaanse gehoor in die wêreld is. Omdat hy suur is daaroor en waarskynlik in sy ego gekrenk is doen hy ‘n beroep op feesgangers om weg te bly van iets wat vir hulle belangrik geword het. Hoe kan enige iemand so verwaand wees! As jy jouself groter begin ag as die saak wat jy dien is jy op die verkeerde pad. Dit is hartseer dat Steve nie sy invloed wil gebruik om versoening te bewerkstellig in hierdie land in plaas van om verdeeldheid tuseen Afrikaanse mense en ook ander kulture te saai nie.
Dit sal jammer wees om julle as feesgangers te verloor maar jy moet vir Steve daarvoor blameer en nie Innibos nie. Ek vra maar net dat julle dit mooi oordink en al die faktore wat ek genoem het in ag neem. As al die belangrike feeste in SA vir Steve weglaat moet daar iets fout wees, nie waar nie? Dink jy dat verantwoordelike direksielede van feeste sommer so ‘n besluit ligtelik sal neem sonder dat daar baie goeie redes daarvoor is?
Ons gaan nietemin voort om ons bes te doen om Afrikaanse kultuur en taal te bevorder met puik musiek, toneel en woordproduksies. Ons volledige program word op 15 Mei bekendgestel.
Groete,
Sandra Jacobs
Media & Bemarkingsbestuurder
Innibos Nasionale Kunstefees
[emailpetition id=”3″]
[signaturelist id=”3″]
Nog ‘n musiekfees het die sanger Steve Hofmeyr die rug toegekeer.
Die Innibos Nasionale Kunstefees het aangekondig dat Hofmeyr, wat deur talle mense as die grootste trekpleister by die fees beskou word, nie vanjaar genooi is nie.
Die besluit volg na ‘n reeks omstrede politieke uitlatings deur Hofmeyr op sosiale media. Die woordvoerder van Innibos, Sandra Jacobs sê Hofmeyr se politieke standpunte het ‘n rol gespeel.
Die Klein Karoo Nasionale Kunstefees het ook vroeër bekend gemaak dat hulle en Hofmeyr se paaie moet skei.
Intussen het ‘n Facebookgroep wat gestig is om die KKNK te boikot, sowat 36 000 stemme getrek.
Dit is jammer dat die organiseerders van die KKNK so graag politiek korrek wil wees. Hulle het een laaste sin te veel oor hul standpunt t o v Steve Hofmeyer kwytgeraak en daardeur hulle eie sensuur op een van Suid-Afrika se beroemdste Afrikaanse sangers en kunstenaars geplaas.
Die KKNK beweer hulle is trots Afrikaans en wil brûe bou. Met wie wil hulle brûe bou, met diegene wat Afrikaans en Afrikaanse kunstenaars nie goedgesind is nie? Die probleem is dat die KKNK nie verstaan wat Steve eintlik met sy uitsprake bedoel nie.
My vraag is of die KKNK-organiseerders o.a. ook vir Charmaine van Sewende Laan en die agbare Jacob Zuma oor dieselfde kam sal skeer en vir hulle sal sê hulle is nie welkom by die KKNK se aktiwiteite nie. Almal wat tot dusver met Steve swaarde gekruis het, het tweede gekom. Selfs groepe in Media 24. Steve is ‘n ikoon op sy eie met duisende aanhangers wat die KKNK se standpunt met minagting verwerp. Die elektroniese media bevestig dit onomwonde.
Hierdie vyandige houding teen so ‘n gewilde sanger wat nie skroom om Afrikaanse belange teen ‘n diskriminerende meerderheid te verdedig nie, kan dalk die KKNK vinniger na sy einde bring. Volgens koerantberigte verskil selfs die oorspronklike stigter van die KKNK met die huidige organiseerders se standpunt. – Bart & Marie Vosloo
Steve Hofmeyr sal verhoed word om vanjaar by die ABSA KKNK op te tree. Die KKNK se bestuur het op Facebook verklaar dat hulle Hofmeyr se optredes by die KKNK sal afkeur.
Die KKNK het reeds verskeie navrae ontvang oor hoekom Hofmeyr nie op vanjaar se program is nie.
“Die Absa KKNK is trots Afrikaans én Suid-Afrikaans en daarom is ons verhoë eerder beskikbaar vir inhoud wat ons help om brûe te bou.”
Die KKNK se borge probeer klaarblyklik steeds vir Hofmeyr as ‘n “rassis” swartsmeer nadat hy op 23 Oktober op Twitter geskryf het: “Sorry to offend but in my books blacks were the architects of apartheid. Go figure.”
Sy twiet is deur Boerehaters as ‘n geleentheid gesien om hom skade te berokken en sy konserte te ontwrig.
‘n Kwaadwillige en lasterlike veldtog is deur ‘n middelmatige buikspreker met ‘n kwynende gehoor geloods, wat Hofmeyr se borge gekontak het in ‘n poging om die Afrikaans is Groot-konsert te ontspoor.
Die konsertreeks was in weerwil van die aanval ‘n reusesukses.
Hofmeyr is verlede jaar ná die Innibos-fees insgelyks deur ‘n soortgelyke groepie kwaadstekers aangeval nadat hy Die Stem gesing het.
Ná die KKNK se kommentaar is die blad oorval van kommentaar deur mense wat aangedui het dat hulle nie die fees gaan bywoon nie.
Pierré Jordaan skryf: “Dis ʼn hartseer dag vir kunste in Suid-Afrika. Kunste behoort neutraal te staan en nie kant te kies nie. Van wanneer af word ‘n kunstenaar se sienings gebruik wanneer hul genooi word? Het ons nou ‘n ‘Big Brother’ nodig om vir ons te besluit?”
Jacques Oosthuizen skryf: “Dis baie ruggraatloos van julle. Ek sal verseker nooit weer in die toekoms na die KKNK toe gaan nie. Totsiens van trotse Suid-Afrikaner en ek sal by Steve Hofmeyr staan solank as wat ek leef.”
Hofmeyr het die benepenheid sensuur van die KKNK-bestuur betreur. “Hierdie is moontlik die eerste keer dat dié kunstefees aan hul kunstenaars wêreldbeskouings voorskryf. Dit is ʼn tragedie,” het Hofmeyr gesê. “Maar niks sal my weghou van my lojale gehore nie. Ons sal elders daardie vryhede moet geniet.”
Volgens berigte is Steve Hofmeyr se webblad deur ‘n kuberkrakergroep wat hulself “Anonymous Africa” noem, aangeval. Hulle beweer dat hulle ‘n DDOS- (Distributed Denial of Service) aanval op die sanger se webblad uitgevoer het. Tans is die webblad egter steeds aanlyn.
Anonymous Africa het Sondagoggend getwiet: “You will be happy to know we are currently running miniop [mini operation] against the racist @steve_hofmeyer.”
‘n DDOS-aanval behels die rig van ‘n oormaat verkaar aan ‘n webblad totdat die netwerk wat dit huisves oorweldig raak. Dit kan egter nie onbepaald volgehou word nie en gewoonlik hou dit ná enkele ure of dae weer op.
praag.co.za is effens meer as ‘n jaar gelede insgelyks deur kuberkrakers of selfs regeringsinstansies met ‘n DDOS-aanval geteiken.
Steve Hofmeyr is tans met vakansie en nie vir kommentaar beskikbaar nie.
Kuberaanvalle in Suid-Afrika is onwettig aangesien dit ‘n ootreding van die Wet op elektroniese kommunikasie en transaksies verteenwoordig.
Anonymous Africa het voorheen al soortgelyke aanvalle op die ANC se webblad, asook dié van die Zimbabwiese staatskoerant, The Herald, geloods.
Hier is hulle, ons vyf-en-twintig gewildste blaaie vir 2014! Hulle word in volgorde van gewildheid geplaas, gegrond op die werklike aantal kere wat lesers hulle van ons bediener afgelaai het.