Menings Archives - Page 13 of 161

Brief: Universiteit Stellenbosch as akademiese onderneming

Op LitNet is die debat oor die Universiteit Stellenbosch (US) tot dusver hoofsaaklik in Engels gevoer. Ek vind dit eienaardig, nie net omdat LitNet hoofsaalik Afrikaanse teks publiseer nie, maar ook omdat gepoog word om die lot van ‘n eens voortreflike Afrikaanse universiteit met propaganda in veral Engels te beïnvloed. Dié propaganda word by uitstek deur ANC-politiek gemotiveer en by name kommunistiese kenmerke, soos dat wat is, omvorm of verander moet word. Dít is per slot van sake die kernbetekenis van “transformsasie”, te wete verandering, wat nie noodwendig verbetering is nie.

Ek het geen begeerte om uitgaande van ‘n dogmatiese standpunt, soos ANC-afrikanisering of kommunisme, aan ‘n propaganda-oorlog deel te neem nie. Wat ek gaan doen, is om die akademiese wese van die universiteit as uitgangspunt te gebruik en op grond daarvan my standpunt eerder te stel as te propageer. ‘n Universiteit is veronderstel om ‘n plek te wees waar die vrye uitwisseling van idees nie net moontlik is nie, ook nie bloot toelaatbaar is nie, maar inderdaad aangemoedig en gekoester word. Dit word akademiese vryheid genoem. Die ideaal is dat ingeligte menings ewewigtig gestel word, wat veronderstel dat diegene wat aan debatte deelneem oor grondige kennis en insig beskik.

Dit impliseer op sy beurt dat dit onwaarskynlik is dat bv eerstejaarstudente groot waarhede in pag het; des te meer as sulke studente vanweë hulle agtergrond nie eens eerstehandse ondervinding van ‘n behoorlik funksionerende skool het nie, wat nog te sê van ‘n universiteit. Hoewel enige student toegelaat kan word om sy mening te lug, behoort geen verantwoordelike akademikus sonder meer aan eise uit hierdie oord toe te gee nie; om die eenvoudige rede dat sulke studente nie ‘n benul het van wat ‘n universiteit veronderstel is om te wees nie. ‘n Student wat akademies ingestel is, gaan na ‘n universiteit om te studeer, om inligting tot kennis te verwerk en insig te verwerf; nie om die inrigting in die ANC-/kommunistiese tradisie met slagspreuke, optogte, onrusstoking en eise te verander nie.

Vrye meningsvorming en -uiting as die grondslag van ‘n universiteit noodsaak die grootste moontlike onafhanklikheid van die inrigting. Dit word universitêre outonomie genoem. ‘n Universiteit kan nie na behore funksioneer as hy finansieel afhanklik van regeringsubsidiëring is én bv die betrokke minister hom aanmatig om voor te skryf hoedanig die universiteit ingevolge regeringspolitiek moet wees nie. Die universiteit moet vry wees om oor studentetoelating, maniere van onderrig, onderrigtaal, akademiese standaarde, kulturele oriëntasie, ens, te besluit. Wat kultuur betref, is daar talle verdienstelike universiteite wat ‘n bepaalde land of groep se kultuur bevorder, of selfs ‘n ideologie, bv religieuse oriëntasie. Dit is nie taboe nie, mits dit binne redelike perke geskied en rasionele, kritiese en wetenskaplike besinning nie weens dogmatisme aan bande gelê word nie. Ideologieë soos kommunisme en fundamentalistiese Islamitiese religie, wat fanaties op wêreldwye uitbreiding en die uitroeiing van (alle) ander menings ingestel is, is anti-akademiese verskynsels wat nie bevorderlik vir vrye akademiese bedrywighede is nie.

Die akademiese ideaal is dat die verskillende ideologiese (politieke en religieuse) standpunte wat vryelik op ‘n kampus gestel word gesamentlik op die ideologiese neutraliteit van die universiteit dui. ‘n Universiteit wat aan bv ANC-verslaafdheid ly, is net so onaanvaarbaar as een wat deur NP-gedienstigheid gekenmerk is. In die vorige eeu is die sogenaamde gewetensklosule aan die universiteite te Bloemfontein en Potchefstroom toegepas. Daarvolgens is vereis dat dosente belydende christene moet wees. Dit was ‘n ideologiese korset wat indruis teen die akademiese wese van die universiteit. Daar is selfs verder gegaan deur ‘n verpligte eerstejaarskursus in ‘n christelik-nasionale lewens- en wêreldbeskouing vir alle studente in te stel. Op Potchefstroom is dit die “studium generale” genoem; ‘n ernstig skeefgetrekte misbruik van ‘n Middeleeuse frase. [LitNet kan dit gerus oorweeg om my skrywe, gepubliseer op 4 Februarie verlede jaar, te herpubliseer as deel van die huidige US-debat. Die teks is geskryf na aanleiding van Miriam Joseph se boek, The Trivium (1937/2002), en werp lig op die oorsprong en wesenlike aard van die universiteitsverskynsel; iets waaroor daar groot onkunde bestaan, ongelukkig ook by baie van diegene wat leidende posisies in die hedendaagse plaaslike universiteitswese beklee.] As bv ‘n rektor oor hierdie agtergrondskennis beskik en die nodige akademiese insig het, sal hy nie as deel van transformasie ‘n verpligte, ideologie-gelaaide eerstejaarskursus vir alle studente instel nie. Dit kom immers neer op die gedwonge indoktrinasie van alle inkomende studente, wat indruis teen die universiteitsideaal van ideologiese neutraliteit. Maar so ‘n kursus is sekerlik iets wat deur anti-akademiese kamerade in die ANC-alliansie verwelkom word. Die Universiteit Vrystaat het reeds so ‘n verpligte indoktrinasiekursus ingestel en die Universiteit Stellenbosch het aangekondig dat hy hierdie akademies dwase voorbeeld gaan navolg.

‘n Universiteit moet hom nie laat afgedreig met die terughouding van owerheidsubsidiëring deur bv ‘n kommunistiese minister van hoër onderwys nie. ‘n Universiteit is nie daar om ‘n bepaalde ideologie dogmaties te bevorder of enige politieke party se beleid uit te voer nie. ‘n Universiteit kan en behoort die reg op te eis om self oor bv sy onderrigtaal en kulturele oriëntasie te besluit. Voorbeelde van sulke universiteite word dwarsoor die wêreld aangetref. Sou ‘n regering begeer dat ‘n universiteit bv ook in ‘n ander taal onderrig verskaf, is dit vir die universiteit om die meriete van die versoek te oorweeg en indien hy instem, kan en behoort voldoende addisionele subsidiëring, om die addisionele koste te bestry, as ‘n ononderhandelbare voorwaarde gestel en vooraf beding te word.

Daar is niks inherent boos aan ‘n nie-Engelse, bv Afrikaanse, universiteit nie. Die enigste akademiese vereiste vir ‘n universitêre onderrigtaal is dat dit ‘n vaktaal moet wees en Afrikaans beskik in uitnemende en bewese mate oor daardie hoër funksies. Enige onderrigtaal kan sekere studente uitsluit. Vir ‘n student is die aangewese weg om ‘n universiteit te soek wat onderrig verskaf in die taal wat hy verkies, met as alternatief om die betrokke taal aan te leer. Ek vind dit ironies dat van die (swart) studente, wat die ANC-regering na Kuba vir mediese onderrig stuur, verwag word om Spaans te leer voordat hulle onderrig kan ontvang. In Suid-Afrika verseg swart studente egter om Afrikaans, wat vir baie van hulle nie so ‘n vreemde taal soos Spaans is nie, te leer. Die uitgangspunt is dat die plaaslike universiteite (en nie die studente nie) moet aanpas of verander. Die studente word in hulle onredelike houding deur die ANC-regering gesteun. Dit word om politieke redes gedoen. Die ANC gee voorkeur aan die koloniale taal Engels, onder meer onder die voorwendsel dat dit nasiebou en sy beleid van gelyk- en eendersmaking bevorder. Die hedendaagse mode is dat op ooreenkomste by mense gefokus en verskille geïgnoreer word. In werklikheid verskil mense individueel en groepsgewys; insluitende in akademiese vermoë. Byvoorbeeld, in die VSA word tans algemeen aanvaar dat Asiate (bv Indiërs, Japannese, Chinese) akademies beter as enige ander etniese groep presteer.

Voorgraadse studente is oorwegend jeugdiges. Op die universiteitskampus ervaar baie van hulle die eerste keer vryheid van ouerlike gesag en geen skooltoesig nie. As hierdie nuutgevonde vryheid nie doeltreffend met behulp van reëls en regulasies gekanaliseer word nie, kan dit lewenslange nadelige gevolge vir die studente en chaotiese implikasies vir die universiteit inhou. Daarom word daar bv verwag dat studente-organisasies om erkenning by die universiteitsowerheid aansoek doen en vooraf goedkeuring moet kry vir aksies wat op die kampus geloods word. Dit is gewoon dwaas as ‘n universiteit sou toelaat dat ‘n nie-geregistreerde organisasie sy gesag uitdaag en sonder vooraf goedkeuring maak soos hy wil; des te meer as dosente aan die opstoking meedoen. Dié situasie word vererger as die universiteit desnieteenstaande (glad te) geredelik toegee aan eise wat uit so ‘n oord kom.

‘n Universiteit in toegeemodus bevind hom in ‘n glysituasie. Iedere toegewing lei tot eise vir nog toegewings. Dié eise neig om eerder radikaler en onredeliker as redeliker te word. Die motief is om sake tot die punt te dryf waar die universiteit ‘n streep in die sand trek. Dan word chaos en geweld as regverdigbare opsies beskou. Wat van meet af aan nodig was, was om te verseker dat al die studente die reëls en regulasie nakom; dus om rammetjie-uitnekneigings in die kiem te smoor. As dit nie slaag nie, moet tugstappe volg. Dit is bekend dat van die belhamels universiteitsbeurse ontvang. Omdat beurstoekennings, soos tewens ook universitêre studie, ‘n voorreg is wat ‘n minderheid mense beskore is, kan en behoort die finansiële ondersteuning van ontwrigtende elemente sonder gewetenswroeging onttrek te word en hertoelating kan, indien nodig, ook geweier word. Die universiteit moet nie toelaat dat die oorgrote meerderheid studente deur ‘n klein groepie onrusstokers en oproermakers verontrief en die universiteitsowerheid weens ruggraatloosheid gyselaar gehou word nie.

Deel van universitêre outonomie is dat die universiteit self besluit hoeveel studente hy kan of wil akkommodeer. Dit sou dwaas wees as ‘n universiteit in ‘n plek soos Stellenbosch sou toegee aan ‘n regeringsversoek dat hy onbepaald en daarby eksponensieel moet uitbrei. ‘n Faktor wat ‘n universiteit in sy outonomie sterk, is dat geen stemgeregtigde owerheidsverteenwoordiging in sy raad toegelaat word nie. Waarnemers sonder stemreg behoort in afdoende mate oor owerheidsbelange te kan waak. As daar reeds raadslede is wat deur die betrokke minister benoem is, is die akademiese ideaal dat hulle getal tot nul verminder word; sekerlik nie dat hulle meer word en politieke owerheidsbeheer oor die universiteit gevolglik toeneem nie. ‘n Universiteit se besluite moet deur akademiese (nie politieke nie) oorwegings bepaal word.

‘n Egte universiteit laat hom by studentetoelating deur die bewese akademiese prestasie van applikante lei; nie deur bv ras- of geslagsoorwegings nie. Ook nie deur die beweerde potensiaal van aansoekers nie, want potensiaal word dikwels nie verwerklik nie. By studiebeurstoekennings behoort naas bewese akademiese verdienste die finansiële situasie van applikante in ag neem te word. Die resultaat behoort ‘n studentebevolking van hoë gehalte te wees wat nie die demografie (‘n nie-akademiese, politieke norm) weerspieël nie, maar wat stukrag aan die stel van optimale akademiese standaarde gee. Remediërende onderrig sal dan oorbodig wees of tot die minimum beperk kan word. Van ‘n universiteit kan daar nie met reg verwag word om op tersiêre vlak reg te stel wat die staat weens ondoeltreffendheid op skoolvlak verbrou nie.

Insgelyks is dit onbillik om aan universiteite, naas die tradisionele funksies van navorsing en onderrig, ‘n derde funksie, naamlik gemeenskapsdiens, op te dring, waardeur van die universiteit verwag word om op daardie terrein te doen wat die staat weens onvermoë versuim om te doen. In die nuwe Suid-Afrika word, anders as voorheen, male sonder tal beweer dat die private sektor met dit of dat moet help, dat die staat dit nie alleen kan vermag nie. Dit kom neer op meer as ‘n erkenning van ondoeltreffende regering. Onderliggend is die kommunistiese veronderstelling dat die inwoners eintlik aan die staat behoort. Daarom word bv al hoe meer ‘n jaar of twee lank op graduandi beslag gelê om verpligte gemeenskapsdiens te doen.

Ter onderskraging van akademiese gehalte behoort die owerheidsubsidie nie beïnvloed te word deur die getal studente wat hulle leergange suksesvol voltooi nie omdat dit die deurlating van substandaardstudente bevorder. ‘n Student wat studeer net om ‘n formele kwalifikasie te verwerf en daarna ‘n werk te kry, is ‘n ongewenste element op die kampus. ‘n Student moet studeer om kennis en insig vir sy eie geestelike vorming en verryking te verwerf. Hy hoef sy akademiese ervaring nie noodwendig ten bate van die samelewing aan te wend nie. ‘n Mens, insluitende ‘n student, mag ‘n enkeling of individu wees. Hy hoef nie ‘n sosiale wese of gemeenskapsmens te wees nie. ‘n Student wat ter geestelike selfverryking studeer, het die reg op universitêre studie, hoewel hy nie noodwendig op ‘n studiebeurs aanspraak kan maak nie. Die huidige oorbeklemtoning van diensbaarheid aan die gemeenskap het ‘n kommunistiese geurtjie. In die meeste gevalle sal studente hulle akademiese arbeid egter gebruik om die nodige bekwaamheid vir werk te bekom en nie om reeds as student die universiteit of die land of die wêreld te verander nie. So ‘n student sal ‘n student wees, dus ‘n studerende mens en nie ‘n opneuker of kroegvlieg nie.

Uitnemende universitêre onderrig vereis dat die beste dosente en navorsers ingevolge suiwer akademiese vereistes aangestel en bevorder word. Daar kan en behoort uiteraard geen ruimte vir bv ras- en geslagskwotas te wees nie. Enige universiteit wat erns met suiwer akademiese oorwegings maak, word gekenmerk deur akademici wat glad nie die etniese of geslagsdemografie van die land weerspieël nie, om die eenvoudige rede dat akademiese oorwegings die deurslaggewende rol speel en nie bv die politieke mode van die oomblik nie.

Daar is nog ‘n kenmerk van die huidige US wat my bekommer. Feitlik net Open Stellenbosch stel pro-aktief ‘n standpunt. Daarna volg die US-bestuur se reaktiewe stellinginname, wat grootliks sy seën oor daardie nie-akademies gefundeerde radikaliteit uitspreek, bv dat die US voortaan nie meer Afrikaans gaan beskerm nie. Daar is geen fundamentele openbare besinning oor wat ‘n universiteit veronderstel is om te wees nie. Oor die potensieel gevaarlike aard van ideologie, bv kommunisme, word geswyg. Die geskiedenis van die universiteitswese word nie belig nie. Die ooreenkomste en verskille, die akademiese voor- en nadele, van die ou en die nuwe US word nie opgeweeg nie. Gesprekvoering oor die plek en toekoms van Afrikaners en Afrikaans word vermy. Die US-webwerf dra, met die seën van die US-bestuur, (feitlik) uitsluitlik linkse en grootliks pro-ANC-propaganda. Die Adam Tas-vereniging en Solidariteit maak soms sagte geluide, maar die strekking neig om te toegeeflik te wees, veral in vergelyking met die anti-akademiese boosheid wat die US tot in sy akademiese kern bedreig.

Johannes Comestor

Hoe gaan dit met die imperiale projek?

President Barack Obama sal by die Verenigde Nasies hierdie week sy laaste geleentheid hê om sy globale buitelandse beleid na te jaag, wat tans nuwe uitdagings bied.

Die toenemend komplekse dinamika in die geteisterde Midde-Ooste het Obama se langtermyn beleidsdoelwitte aan byna onoplosbare probleme blootgestel.

Rusland se bewegings in Sirië en Irak sal Obama se drie dae in New York voor die Algemene Vergadering van die VN oorskadu.

Terwyl hy Maandag geskeduleer is om vir die eerste keer in meer as twee jaar met president Vladimir Poetin te ontmoet, worstel hy ook met die Amerikaanse rol in ‘n globale migrantekrisis wat deur Sirië se burgeroorlog geskep is.

Obama se verwagte toespraak sal dien as ‘n padkaart vir hoe hy van voornemens is om die oorblywende 16 maande van sy termyn te benader.

Hy sal na verwagting weer volgende herfs verskyn, maar sal dan slegs ‘n paar maande in die amp oorhê.

Poetin is ook geskeduleer om die Algemene Vergadering Maandag toe te spreek, en die Midde-Ooste sal sentraal tot hoëspanningsgesprekke tussen die VSA en Russiese leiers wees.

Israel, Jordanië en Turkye het reeds die aftog teen Rusland geblaas. Die VSA se militêre magte erken nou, na vele ontkennings, dat sy huursoldate wapens en ander voorrade aan al-Qaeda verskaf.

Daardie feit is ‘n ander argument teen die aggressiewe “kenners” wat met die oorlog oor Sirië wil voortgaan.

Ernstige ontleders het reeds alle vertroue in hul oordeel verloor. Die ongelukkige CENTCOM-bevelvoerder generaal Lloyd Austin sal die prys betaal vir hul mislukte strategie.

Dit is bekend dat die ISIS-bevelvoeders vlot Turks en Russies praat.

Brief: Help tog met die swart kannetjie van die tydsgees

Dagsê, Piet

Jong, ek het jou rubriek oor die brutale vrug van die tydsgees (Beeld, 18 September) geweldig geniet, lekker gelag. Slim geskryf. Jy het darem ‘n manier om dinge lekker raak te vat. Ek hou so van jou skryfstyl dat ek die artikel net so gekopieer, en met spoeg-en-plak ‘n paar woorde vervang het om dié slag jóú lagspiere te prikkel. Hoop jy geniet my poging net soveel soos ek joune geniet het.

Reënbooggroete.

Jou vriend,

Dawie Theron

NASKRIF: Ánder mense, wat minder verlig is as ons twee, sal dalk ‘n klankie van rassisme in ons skryfsels kry, maar as reënboogbroers is ons twee darem al verby sulke kleingeestigheid, of hoe?

Piet Matipa: Help tog met die brutale vrug swart kannetjie van die tydsgees

Verskoon tog . . . Jammer om te pla, ek het regtig u hulp nodig.

Ek weet nie wie anders om te vra nie. Ek hoop u kan iets doen, want ek is by ’n doodloopstraat wat hoop betref. Ek het die hele Pretoria Mamelodi deurgedraf en daar is geen reuk van sukses op my pad nie.

Ek wil moed opgee, maar hou duim vas dat daar ’n kers aan die einde van my dilemma-tonnel brand.

Ek is op soek na ’n kakiebroek swart sweetpakbaadjie-met-’n-hoodie, maar nie enige een nie. Daardie koekkort ghetto-verslete sweetpakbaadjies-met-die-hoodie wat alles op hul plek hou soos goeie Botox ‘n brutha se kroeshare wegsteek soos ‘n goeie baseball cap.

Jy weet mos, die Afrikaanse Swart jongetjies is vreeslik lief daavoor om dit te dra. Moet asseblief nie so verward lyk nie, dit sit soos ’n laerskool oorgroot hand-me-down kortbroek sweetpakbaadjie-met-die-hoodie wat ’n volwasse man OTM-bommer dra. Nou is u by. Ek soek bitter graag een, maar ek kry dit nêrens nie.

Ek het ’n paar weke gelede in die volkstaat bantoestan, Potchefstroom Ikageng, gaan goedkoop drank drink toe sien ek ’n swerm knape met dié sweetpakbaadjies-met-die-hoodie aan met sulke stywe hemde verslete vyf-nommers-te-groot jeans – dit het ietwat soos ’n trek-jou-kleuterklere-aan kom-ons-gaan-pleeg-‘n-plaasmoord byeenkoms gelyk. Hulle was so gemaklik in die sweetpakbaadjies-met-die-hoodies.

Dit is klein genoeg om die bene te beklemtoon nie jou wegholspoed te belemmer nie maar groot genoeg om nie dieliggaam se verrassings ‘n mes te versteek. My hart is seer vir so ’n sweetpakbaadjie-met-‘n-hoodie.

Eerstens sal ek dit met ’n knopiesMadibahemp aantrek, nie een wat lyk asof ek daarmee gaan mielies plant, nie, maar een met interessante patrone – dié Madiba-hemde is mos vreeslik in die mode. Dit moet lyk asof ’n reënboog op jou hemp genies het.

In die voetafdeling sal ek swart, boetserige skoene knockoff Nikes aantrek. Ek is nie mans genoeg vir vellies Gucciknockoffs nie, want dit vat nogal ’n biergelaat gangsta attitude om dié skoene goed te laat lyk. Ek geniet die goedkoop drinkgoed – jy weet, sletsappies sjebiensletsappies – te veel.

Die plannetjies is my kop vol, maar my kas is sonder die broek sweetpakbaadjie-met-‘n-hoodie. Ek het my al voos gevra waar ek so ’n kakie- swart-situasie kan kry, maar die antwoorde is so skaars soos blonde reguit hare op my kop.

Iemand het iets genoem oor waar dit beskikbaar is. Ek het die naam vergeet, maar die plek het vir my geklink soos ’n kamp waar hulle tieners voorberei vir ’n soort oorlog. As jong seun was my droom nie om eendag ’n proefkonyn te wees nie. Ek het liefs nie gegaan nie.

Daarom klop ek aan u deur soos ’n man wat Bybels verkoop en pleit om hulp. My krete van desperaatheid besoedel al die lug. Waar op hierdie aarde kan ek vir my ’n koekkort ghetto-style kortbroek swart sweetpakbaadjie-met-’n-hoodie kry? Of is dit iets wat slegs in families gangs bly en van geslag tot geslag oorgedra word?

Ek sal dit baie waardeer as u my kan bystaan in my somer van nood. My grootste wens vir die seisoen is om te lyk soos ’n modieuse boer plaasmoordenaar geklee in my kakie verslete, blommehemp dr*lvanger-jeans swart skoene Gucci knockoffs en met ’n Brutal Fruit Black Label in my hand. Hoor graag van u.

Open UCT?

Dit het Woensdag nie lank geduur nie voordat lede van Open Stellenbosch wat ingebus is om kunsmatige klagtes oor “taaldiskriminasie” by US op te voer, hul ware agenda van volksmoord oop en bloot uitgebasuin het.

Die Open-lede het voor Admin B op die trappe byeengekom en begin skree in ‘n megafoon, “Goeie middag almal! Dankie vir die onderbreking van witheid vandag!”

Vir diegene wat nog gedink het daar is swart studente wat met Afrikaans sukkel, was dit eensklaps duidelik dat swart rassiste nie “witheid” gaan verdra nie.

Open Stellenbosch het trots plakkate geswaai waarop die volksmoord-boodskap “One settler, one bullet” vertoon is.

Dié boodskap van geweld en etniese vervolging is kennelik ver verwyder van “Alle klasse moet in Engels beskikbaar wees”.

By geen staatsinstelling word Afrikaans vandag verdra nie. Die taaldiskriminasie wat woed is geheel en al teen Afrikaans; die kwaadwilligheid van die organiseerders wat wil beweer Afrikaners diskrimineer teen ander, is openlik.

Die skepper van die Luister-propagandaprul, Dan Corder, is hoeka jammer dat hy dit nie kan regkry om swart en bruin tot geweld teen Afrikaners oor te haal nie.

Sy pogings het Steven Friedman genoop om die volgende vermaning aan Corder te rig:

According to Steven Friedman, director of the Centre for the Study of Democracy at the University of Johannesburg, organisational strategies constitute a fundamental problem. “One of the main problems that social movements in South Africa face is that poor people are very difficult to organise because they don’t have resources, they don’t have self-confidence and spend most of their time trying to survive.

“One of the mistakes made by some social movements is that they suffer from naive organisational strategies, believing that if people are poor they’ll automatically rally around them, which isn’t true.”

Die instelling wat smeek om oopgestel te word vir Xhosa en om van hul inkruiperige witheid en ghettomentaliteit verlos te word, is die Universiteit van Kaapstad.

Die verwydering van Rhodes se standbeeld was nie genoeg om Boerehaters se monde te snoer nie.

Brief: Engelse, swartes wil Afr kultuur aan die US uitwis

Tans word daar op georkestreerde wyse ‘n YouTube-video deur die organisasie “Open Stellenbosch” versprei waarin aantygings van rassisme teen blanke studente gemaak word. Die video word deur al die Engelse koerante/webblaaie herversprei wat dit die status van ‘n nasionale vrystelling gee, en sowel die ANC as die DA het intussen gereageer met verklarings dat Afrikanerstudente op Stellenbosch vervolg moet word of dat daar ‘n hernieude heksejag teen hulle van stapel gestuur moet word. In die video word daar ook voorgestel dat Afrikaans heeltemal as doseertaal op Stellenbosch moet verdwyn omdat dit swartes en kleurlinge “uitsluit”. Sowel die dorp as die universiteit word deur die swartes in die video as nie “verwelkomend” genoeg bestempel nie, behalwe dat hulle aan rassisme en rassistiese skeltaal soos “kaffer” blootgestel word.

Tydens die Anglo-Boereoorlog het die sterftesyfer in die konsentrasiekampe net begin daal toe al die jonger kinders finaal dood is. Dis die Engelse manier, want agter hierdie “Open Stellenbosch” staan daar linkse Engelse. Hulle en hul swart/bruin marionette gaan nie rus alvorens die laaste bietjie Afrikaans in dié land uitgewis of verdring is nie.

Dan praat hulle van “rassisme”! Ons hele lewens lank vertel dom *&#>@! Engelse ons hoe agterlik ons is dat ons voorouers van Nederlanders, Duitsers en Franse afstam en nie van hul Moddereiland vol seerowers en sendelinge nie, “dumb Dutchmen”, “rock spiders” en nou weer “white racists”.

Die Engelse en hul swart Engelse maters is nie net rassiste nie, hulle is volksmoordenaars wat ons wil uitwis! Wie sit agter plaasmoorde? Die hele veldtog teen Maties en Pukke is georkestreer en iewers in ‘n donker kamertjie deur ‘n groepie wit Engelse marxiste uitgedink. Eers het hulle motorbomme in ons strate gesit, nou plaas hulle hul vleisbomme op ons kampusse om ons taal en kultuur uit te wis.

– Meta

Brief: Weste vir Afrikaners ‘n groter politieke vyand as KZN-ANC

Ek het Dan Roodt se rubriek Van triomf tot ondergang Deel 1, soos baie ander mense, met belangstelling gelees. Sien uit na vele dele.

Hy noem die liberalisme van die media, in SA, in Swede, en ander Westerse lande ná WOII.

Dit het Portugal ook getref: vandaar die 1974 en 1975 magsvakume in Mosambiek en Angola.

Met die sigbare chaos in Mosambiek, kon die SA regering in 1975 in Angola ingryp. Dat hulle dit in die geheim moes doen, maar Castro met Operasie Carlotta nie, was teken van die “vreemde gety in die Weste” waarna Verwoerd vroeër verwys het.

Die ooreenkoms in 1975 met die CIA was om ‘n MPLA-regering in Luanda te verhoed.

Die Vorsterregering moes eerder nie op die VSA staatgemaak het nie – dit was tog ‘n dom fout om van die Senaat en Kongres steun te verwag. Inteendeel, die VSA het Castro-Kuba se lug- en seebrug na Luanda “ondersteun”!

Die oordeelsfout om op die VSA staat te maak pleks van self eerder en in groter mag Luanda te beset vir Unita, het SA baie duur te staan gekom: 1976-Soweto-onluste, die val van Rhodesie, en Frelimo sterker in Mosambiek. Ek twyfel of Verwoerd die VSA sou vertrou het, en sulke geweldige groot foute sou begaan het.

In 1987 en 1988 het PW en Pik weereens die Weste vertrou. Thatcher en Reagan was mos baie goeie Westerlinge.

In 1987 en 1988 neem PW die finale besluite om nie Kuba in Angola te vernietig nie, om uit Angola te onttrek, asook Suidwes oor te gee! Die res is geskiedenis. FW het geen geskiedenis gemaak nie! Dit was PW & Pik & Neil Barnard wat die Weste vertrou het, of na hulle raad geluister het, en so die MPLA-SWAPO-ANC-situasie veroorsaak het.

Ná WOII het die Weste die Verwoerdlose Afrikaners laat ondergaan. Die NP en die RSA was ‘n groot anachronisme. Verwoerd het dit geweet.

So groot was die post-WOII Westerse wêreld se NP-RSA anachronisme, dat Verwoerd vir seker iets “radikaals” of “revolusionêrs” moes beplan het vir die RSA en Suider-Afrika se binnelandse en buitelandse beleid, net voor die pro-Westerse moord op hom. Wat het Verwoerd beplan? ‘n Alliansie met tradisionele Afrikane, eerder as met “mede-Westerlinge” en Westerse Jode.

Viljoen reken Afrikaners soos Lang Hendrik vd Berg moes betrokke gewees het by die moord op Verwoerd, maar wie dit ook al was – hulle was in eie oë pro-Westerse blanke helde.

My punt is: alles wat Dan Roodt skryf, is waar. Dis waar, want dit moes so wees en gebeur ná WOII. Behalwe onder Verwoerd, wat nie pro-Westers was nie, omdat hy geweet het die Weste verkeer “onder vreemde gety”.

Verwoerd het gedurende die dertigerjare in Kaapstad se hawe teen verdere immigrante uit Litaue betoog. Ook NP Van Wyk Louw was ‘n ander man voor WOII.

Maar ná WOII was die Weste anders, en die een man wat daarvolgens opgetree het, was Verwoerd. Dit het Verwoerd genoodsaak om swart tradisionele leiers en volke te versterk, hulle te ontwikkel, te moderniseer en industrialiseer, en met hulle polities saam te werk.

Dit is vandag nog so. Die Weste is ‘n groter politieke vyand van Afrikaners in Suid-Afrika, as die KZN-ANC.

– Madelein Louw

Brief: Repliek op ‘Hou oog op die regse radikale’

Ek het onlangs geskryf dat rassisme ‘n verskynsel is waarmee linkses so graag mee wil wegdoen, maar terselfdertyd lewendig wil hou om sodoende lewe in hul bestaansreg as linkses te blaas. Na apartheid, is “anti-rassisme” tog al wat linkse dogma lewendig hou. Daarom, wanneer daar nie genoeg “rassisme” is om linkse skrywers, professore, ens mee besig te hou nie, ontstaan ‘n alternatiewe verskynsel, naamlik “virtuele rassisme”.

“Virtueel” word deur die Oxford woordeboek na Engelse woorde vertaal wat die term dalk beter beskryf: artificial, imitation, make-believe. Dus, ‘n kunsmatige, valse weergawe van iets wat werklik bestaan, maar wat nie so prominent voorkom as wat die skepper van die “virtuele” dit wil hê nie.

Linkse skrywers in Suid-Afrika verlang duidelik na ‘n samelewing waar rassisme volop is, en nie die teenoorgestelde nie, want rassisme bied aan hulle geleenthede om te skryf, verguis en die hele geskiedenis van die land in die naam van dié enkele term toe te takel en te verdraai. ‘n Wit kroegman wat byvoorbeeld vier swart vrouens by ‘n kroeg in Kaapstad uitboender verskaf byvoorbeeld ‘n gulde geleentheid aan linkses om die “hartseer van apartheid” weer te beklemtoon, en daarby hul salarisgeld te verdien.

Maar wat as daar nie só ‘n voorval gerapporteer word binne ‘n week lange tydperk nie? Dan oorskry die linkse skrywers mos hul sperdatum om ‘n sappige rassismesestorie op te diep en hiperbolies op te blaas om sodoende die hele blanke ras swart te smeer?

Dan bly daar twee opsies oor – skryf oor apartheid, of skep “virtuele rassisme”. Terwyl ander linkse skrywers soos Max du Preez nou al moeggeskryf is oor die “euwel van apartheid”, en verkies om “virtuele rassisme” te vervaardig wanneer Steve Hofmeyr byvoorbeeld Die Stem sing, verkies Anton van Niekerk om nog altyd te skryf oor apartheid. Hoewel dit nie heeltemal onanvaarbaar is nie, is dit wel heeltemal onaanvaarbaar dat hy lesers probeer mislei met halwe waarhede of meermale prontuit leuens. Op sy artikel wat, met die oog op apartheid, diskriminasie teen jong wit kinders regverdig, het ek reeds in Desember geantwoord. Ek sal dieselfde doen met sy artikel wat nou ’n samelewing van virtuele rassisme teenoor swartmense in Suid-Afrika fabriseer.

“Dit begin duidelik word dat ekstreemregse individue en groepe veel meer moeite doen om hulself internasionaal te organiseer as wat vroeër vermoed is.”

Van Niekerk probeer duidelik ‘n nuwe “gevaar” aan die land bekendstel – regse rassiste. Alhoewel ek self gekant is teen ekstremisme van enige soort, besef ek al te goed wat ekstremisme beteken. Die woordeboek beskryf “ekstreem” as “verste van die sentraal of ‘n gegewe punt; buitenste.”

Om dus “eksteem” en “groepe” in een sin te gebruik is ‘n paradoks. Veral in Suid-Afrikaanse konteks. Hoe is dit moontlik dat ‘n klein groepie “buitenstes”, waarskynlik minder as ‘n duisend mense in Suid-Afrika, in “groepe” kan “organiseer”? Omdat Van Niekerk weet dat die stelling van “georganiseerde groepe” onwaar is in die konteks van Suid-Afrika, verskuif hy die doelpale na internasionale gebeure om “regse rassisme” in Suid-Afrika aan bewegings soos Al-Kaïda gelyk te stel. Die dade van Barend Strydom (die enigste voorbeeld soortgelyk aan die Dylann Roof-voorval wat van Niekerk in Suid-Afrika kon opspoor) moet dus nou as “georganiseerd” beskou word.

Van Niekerk, wat ‘n professor in Filosofie is, behoort van beter te weet as om sulke denkfoute te maak?

“Dit blyk sonder meer uit die makabere tentoonstelling van die ou Suid-Afrikaanse en Rhodesiese vlae op ’n Facebook-foto van Roof. Dit is sekerlik nie toevallig dat hy vir dié selfvertoon die vlae gekies het van twee regimes wat wit minderheidsregering eensydig en ondemokraties op hul samelewings afgedwing het nie.”

Van Niekerk het hom hier weereens aan een van twee skryfmisdade skuldig gemaak – ondoelbewuste onkunde, of doelbewuste onkunde om sy argument te bevorder. Daar is nog geen konsensuele ooreenkoms bereik aangaande die vlae op Dylann Roof se baadjie nie. Die Amerikaanse hof sal waarskynlik nog daaroor beslis. Van Niekerk maak geen melding hiervan nie. Van Niekerk se poging om die ou Suid-Afrikaanse vlag, wat dekades voor apartheid reeds amptelike status verkry het, te diskrediteer grens aan desperaatheid – hy probeer om op ongegronde wyses die dade van Roof met die ou vlag te versoen. Van Niekerk is seker steeds nie daarvan bewus dat die swart bevolking in die hele geskiedenis nog nooit vermenigvuldig het soos wat dit onder die “apartheidsvlag” het nie. In dr. Verwoerd se twee termyne het die swart bevolking letterlik verdubbel (vanaf 8 tot 16 miljoen). Onder daardie vlag is moorde op swartmense, hetsy gepleeg deur swartmense self, of deur witmense, tot die minimum beperk. Die Amptelike Handboek van die RSA 1992 toon dat wit-op-swart moorde in 44 jaar van apartheid nie 7000 gevalle oorskry het nie. Hierdie syfer sluit ook in die dode gesterf in aanhouding, sowel as dode gesterf a.g.v. konfrontasie met blanke polisie- of weermaglede. Van Niekerk se woorde, “dit is sekerlik nie toevallig dat hy vir dié selfvertoon die vlae gekies het” behoort dus eerder te lui dat dit belaglik is dat hy vir dié selfvertoon die (ou Suid-Afrikaanse) vlag gekies het. Dit sou baie meer treffend (en sinvol) wees indien Roof die nuwe Suid-Afrikaanse vlag vir sy eensame veldtog gekies het, aangesien die nuwe vlag die geweldadigste land in die wêreld verteenwoordig, waar ook die meeste swartmense per dag in die hele wêreld vermoor word (gemiddeld 43 per dag). Die ou vlag het egter die teenoorgestelde verteenwoordig, maar steeds gebruik van Niekerk die Roof-voorval om die regime, waaraan hy sy huidige sukses as professor te danke het, verder te verguis.

“Verskynsels en figure soos die AWB (veral hul abortiewe en roemlose poging om “Bophuthatswana” teen demokratisering te “vrywaar”), Barend Strydom (wat in Pretoria lukraak met ’n vuurwapen losgebrand en sewe swart mense doodgeskiet en nog 15 gewond het) en die Boeremag-verhoor (van mense wat demokratisering met geweld wou keer en lang vonnisse opgelê is) herinner Suid-Afrikaners aan die werklikheid van ekstreem-regse sentimente en die geweld wat voortdurend dreig om daaruit te ontspring.”

Van Niekerk ondergaan hier ’n massiewe denkfout. Uit mislukking om werklike voorbeelde van wit-op-swart terreur op te spoor, verskuif hy weereens die doelpale om anti-demokratisering in te sluit. Die eerste deel van van Niekerk se artikel handel oor wit-op-swart terreur, soos deur Dylann Roof gepleeg. Hy vind slegs een Suid- Afrikaanse voorbeeld, Barend Strydom, maar sy volgende twee voorbeelde, die AWB en Boeremag, het niks met wit-op-swart terreur te make nie, maar eerder, soos hy terreg skryf, “teen demokratisering”. Om sy lesers te oortuig dat hier ’n wit-op-swart terreursituasie in Suid-Afrika ontwaak, verwys hy na voorbeelde van partye wat hul jare gelede verset het teen demokrasie, eerder as partye wat wit-op-swart terreur gepleeg het (want hulle bestaan nie!). Hy ondergaan dan ’n verdere hipotetiese denkfout deur die woord “wou” (“wat demokratisering met geweld wou keer”) te gebruik, aangesien die Boeremag nooit wit-op-swart terreur gepleeg het nie.

“herinner Suid-Afrikaners aan die werklikheid van ekstreem-regse sentimente en die geweld wat voortdurend dreig om daaruit te ontspring.”

Ek wonder hoeveel Suid-Afrikaners die laaste tyd vermoor is deur geweld wat uit “ekstreem-regse” sentiment ontspring het. Waarskynlik nog nie een die laaste paar jaar nie, anders sou Van Niekerk melding daarvan gemaak het? (daarom is hy gedwing om oor Amerikaanse Dylann Roof te skryf). Hieroor het ek geen statistiek nie, maar dit gebeur beslis nie “voortdurend” nie. Ek kan wel antwoord deur Van Niekerk daarop te wys dat daar voortdurend wit Suid-Afrikaners vermoor word deur geweld wat uit anti-wit, of linkse, sentiment spruit.

Die internasionale gemeenskap is vandag geskok deur die 1750 rasgemotiveerde plaasmoorde wat sedert 1994 in Suid-Afrika plaasgevind het. Van Niekerk is duidelik baie selektief in sy identifisering van “geweld”, aangesien hy ’n enkele geval van wit-op-swart geweld vyftienduisend kilometer van Suid-Afrika identifiseer om mense bang te praat en witskuld te bevorder, maar die gemiddeld 14 plaasmoorde per maand ignoreer.

Dit is waarskynlik vir linkse skrywers soos van Niekerk sleg dat hulle so ’n droogte moet beleef – daar is geen wit-op-swart terreur om oor te skryf in Suid-Afrika nie. Daarom is hulle maar te dankbaar wanneer ’n tiener in ’n ander land by ’n kerk inloop en swartmense doodskiet – uiteindelik het hulle weer ’n geleetheid om witskuld onder wit Suid-Afrikaners se neuse te vryf. Die geluk wat hulle getref het toe die foto met die ou Suid-Afrikaanse vlag opgeduik het, was ongelooflik.

“Sodanige regse verset word oor ’n lang tyd gevoed – selfs aangeblaas – deur kru rassistiese sentimente wat daagliks en (op die oog af) onbelemmerd in sosiale media en die internetkommentaar-afdelings van regse webwerwe uitbasuin word.”

Van Niekerk is tog sekerlik verward? Die enigste “kru rassistiese sentimente” wat ek daagliks in my gemiddeld 4 ure op die internet opmerk, is swart-op-wit. Van Niekerk slaag daarin om twee rassistiese kommentare op te spoor wat die intelligensie van swartmense as miderwaardig verklaar. Witmense in Suid-Afrika sou maar te dankbaar wees as dit dié tipe kommentaar was wat hulle in die gesig moet staar – eerder word hulle daagliks gekonfronteer met kommentaar op Facebook oor hoe hul kinders in olie gaan brand en hul vrouens verkag gaan word. Van Niekerk is dus weereens selektief. Dit is soos toe die Springbokke teen Engeland gespeel het, Engeland na aanleiding van baie vuil spel twee geelkaarte en ’n rooikaart opgedoen het, maar die Engelse media slegs berig het oor die vloektaal wat een van die Suid-Afrikaanse spelers een van die Engelse spelers na bewering toegesnou het. Dus, absolute eensydigheid.

In nog ’n eensydige skryfstuk het van Niekerk ook onlangs geskryf oor Bantoe-onderwys. Hy meen dat dit die “sistematiese ontneming van swartmense se reg tot onderwys was”. Besef hy dat Suid-Afrika onder apartheid omtrent die enigste land in Afrika was waar basiese onderwys en opleiding enigsins ’n reg was? Vir swart kinders in die res van Afrika was dit ’n voorreg.

’n Uitstekende skryfstuk deur Leon Lemmer het reeds op Praag.co.za verskyn waarin van Niekerk se uitlatings ontleed en verkeerd bewys word en daarom wil ek nie verder hieraan tyd spandeer nie.

Van Niekerk behoort homself egter dringend daarvan te vergewis dat daar voor apartheid geen sprake van onderwys vir swartmense was nie, en dat nou, 20 jaar na apartheid, onderwys vir swartmense in ’n voorreg, eerder as ’n reg, ontaard.

Selfs F.W. de Klerk vertel in hierdié onderhoud van die talle skole en universiteite wat onder apartheid ekslusief vir swartmense gebou is sonder dat hulle ’n sent daaraan spandeer het.

Ek het reeds in my vorige repliek aan van Niekerk die volgende geskryf:

“In 1985 het 43 000 swart studente aan blanke universiteite in die Republiek studeer. Selfs voor 1985 het instansies soos Medunsa ekslusief duisende swart mediese studente per jaar opgelei. Daar is talle swart universiteite deur wit belastingbetalers in die tuislande opgerig wat honderde duisende gekwalifiseerde swartmense opgelewer het. Voor 1948 was so ‘n resultaat slegs ’n swart droom wat, gegewe die onderontwikkelde swarte van 1948, onmoontlik gelyk het.”

As tienduisende (teenoor die handjievol voor apartheid) swartmense tot universiteitsvlak kon vorder en dokters en prokureers kon word, hoe bedenklik kon die gehalte van Bantoe-onderwys dan nou eintlik wees? Êrens moes iets gewerk het, aangesien die mees bekwame swartmense van vandag ouer as veertig is en dus onder apartheid opleiding ontvang het.

Ten slotte, swartmense in Suid-Afrika se lewensstandaard het teen die einde van apartheid gekontrasteer met ander swarmense in Afrika s’n. Daarom het nie minder as 40 000 (in 1985 110 000) swartmense van buurlande per jaar na apartheid Suid-Afrika gestroom. Vandag doen hulle dit steeds om te baat by die oorblyfsels van apartheid – stede met werk, skole en universiteite. Ook kos afkomstig van die boere wat vermoor word. Daar is geen “ekstreem-regse groepe” wat hulle, of enige swartmense in Suid-Afrika bedreig of sal bedreig nie. Miskien moet ons eerder wegbeweeg van Anton van Niekerk se gefabriseerde samelewing van virtuele rassisme, waar wit-op-swart terreur ’n werklikheid is, en besef dat die groep wat in die gevaar staan van uitwissing, wat bespoedig word deur terreur op plase en stede, hoegenaamd nie swartmense is nie. En geen versteurde (Amerikaanse) Dylann Roof, of die vlae op sy baadjie, kan hierdie harde werklikheid verdraai nie.

– John White

Anton van Niekerk se gewraakte artikel oor ‘regse radikale’

Prof. Anton van Niekerk se uitsprake oor ‘regse radikale’, wat ook ‘n implisiete pleidooi vir sensuur verteenwoordig, het vandeesweek allerlei reaksies uitgelok, ook hier op PRAAG. Afgesien van Leon Lemmer se rubriek, is daar briewe van J.S. van der Merwe en John White. Omdat Van Niekerk se rubriek, wat oorspronklik blykbaar in Die Burger geplaas is, moeilik toeganklik is, haal ons dit hier volledig aan, ten einde die reaksies daarop te belig.

Hou oog op die regse radikale

deur Anton van Niekerk

Verstaan ons die verskynsel van regse radikalisme en die versugting na wit oppermagtigheid (white supremacy), soos dit sigself vandag in die wêreld voordoen, reg?

Die onlangse tragiese moorde in die Emanuel African Methodist Episcopal kerk in Charleston, Suid-Carolina, deur Dylann Storm Roof en sy fantasiewêreld van vrese vir ’n “volksmoord op wit mense” noop ons om opnuut oor hierdie vraag te besin.

In ’n insiggewende diepte-artikel deur Morris Dees en Richard Cohen, wat op 22 Junie in The New York Times verskyn het, voer die skrywers (myns insiens tereg) aan dat ons maklik geneig is om oor fundamentalistiese Islam-bewegings soos Al-Kaïda en die Islamitiese Staat te dink as bewegings wat internasionaal georganiseer en bedryf word.

Daarenteen is ons geneig om aan regse radikale soos Roof, Anders Behring Breivik en selfs ons eie “Wit Wolf” van die tagtigerjare, Barend Strydom, te dink as versteurde individue wat hul misdade op hul eie beplan en deurvoer. (Breivik is die Noor wat in 2011 meer as 70 mense in Noorweë vermoor het omdat hy “Europa van die Islam wou vrywaar”.)

Om só te dink is egter verkeerd. Dit begin duidelik word dat ekstreemregse individue en groepe veel meer moeite doen om hulself internasionaal te organiseer as wat vroeër vermoed is.

Dit blyk sonder meer uit die makabere tentoonstelling van die ou Suid-Afrikaanse en Rhodesiese vlae op ’n Facebook-foto van Roof. Dit is sekerlik nie toevallig dat hy vir dié selfvertoon die vlae gekies het van twee regimes wat wit minderheidsregering eensydig en ondemokraties op hul samelewings afgedwing het nie.

Ander foto’s van Roof is opgespoor op ’n webwerf wat veelseggend Last Rhodesian genoem word en wat in sy naam geregistreer was.

Op dié webwerf dreig Roof (die waarskynlike outeur) om oorheersing in Amerika en Europa vir die “wit ras” te herwin.

Daardeur lê Roof ’n band tussen homself, sy waardes en wat hy verstaan as soortgelyke sentimente en oriëntasies in ander dele van die wêreld.

Volgens Dees en Cohen sien deesdae se wit oppermagtiges al hoe minder grense tussen lande; hulle sien veeleer ’n “wit stam” wat oor die hele wêreld heen deur “anderskleuriges” bedreig word.

Wat met demokratisering in die voormalige Rhodesië en Suid-Afrika gebeur het, is vir hierdie regses onomstootlike bewyse van ’n apokaliptiese toekoms vir alle wit mense wêreldwyd: “. . . a white genocide that must be stopped before it’s too late.”

Hulle fulmineer veral teen die propagering van die begrip “diversiteit”. “Diversity means chasing down the last white person,” word op van hul webwerwe verklaar.

Die ou Suid-Afrikaanse vlag het ook al opgeduik in sogenaamde White Men Marches wat in die VSA gehou word om ’n bewussyn van die dreigende wit volksmoord te probeer kweek.

Die res van Dees en Cohen se artikel is ’n uitvoerige relaas van ’n hele aantal van die internasionale kontakte van hierdie regse bewegings. Hul gevolgtrekking lui dan:

“The days of thinking of domestic terrorism as the work of a few Klansmen or belligerent skinheads are over. We know Islamic terrorists are thinking globally, and we confront that threat. We’ve been too slow to realize that white supremacists are doing the same.”

Verskynsels en figure soos die AWB (veral hul abortiewe en roemlose poging om “Bophuthatswana” teen demokratisering te “vrywaar”), Barend Strydom (wat in Pretoria lukraak met ’n vuurwapen losgebrand en sewe swart mense doodgeskiet en nog 15 gewond het) en die Boeremag-verhoor (van mense wat demokratisering met geweld wou keer en lang vonnisse opgelê is) herinner Suid-Afrikaners aan die werklikheid van ekstreem-regse sentimente en die geweld wat voortdurend dreig om daaruit te ontspring.

Enigeen wat meen dat die gevaar van regse geweld en terrorisme in Suid-Afrika onbelangrik is, maak ’n groot fout.

Sodanige regse verset word oor ’n lang tyd gevoed – selfs aangeblaas – deur kru rassistiese sentimente wat daagliks en (op die oog af) onbelemmerd in sosiale media en die internetkommentaar-afdelings van regse webwerwe uitbasuin word.

Hier volg slegs twee van die aansienlik makker voorbeelde van die tipe rassistiese uitsprake waarvan daagliks talle in die kommentaar-afdelings van regse webwerwe verskyn: “Die swartes se agtergeblewenheid en agterlikheid kan nie voor die deur van die blanke geplaas word nie. Dit is in hul natuur en gene. Hulle agtergeblewenheid is histories van aard. Hulle wil hulle self nie ophef nie. Hulle het nie die politieke wil om vooruit te gaan nie” Rooi Antjie Krog sê blankes ‘moet toilette in lokasies gaan skrop’

En: “Dit is nie in ’n swarte se geaardheid om geskool te moet word nie. Hulle werk slegs op instink. Die beste waartoe hulle in staat is, is om soos ’n sirkusdier ’n klompie truuks te leer. Laat daardie dier terug in sy habitat, en hy vergeet daardie truuks. Swartes handel presies op dieselfde wyse” Leon Lemmer: Anton van Niekerk se leuens weer aan die kaak gestel

Ook die internetkommentaar-afdelings van die hoofstroommedia (veral koerante) kan hierdie soort rassisme in hul kolomme moeilik vermy.

Die probleem is nie eenvoudig nie, want ons leef in ’n demokrasie en is genoodsaak om die reg op vryheid van spraak en gewete te erken.

Laasgenoemde is eenvoudig een van die pryse wat ons vir demokrasie moet betaal.

Die kritiese vraag aan die hoofstroomkoerante is egter waarom soveel rassistiese sentimente in internetkommentare onder skuilname toegelaat word.

Ons het sekerlik die reg op vryheid van spraak. Maar het mense die reg om hul diepgesetelde rassisme te laat botvier in openbare uitsprake sonder om hul naam daaraan te koppel? Waarom moet ordentlike media ’n platform skep vir regse (of ook linkse) ekstremiste wat enigiets wil kan kwytraak, maar weier om enige verantwoordelikheid daarvoor te dra?

Hoofsaak is dat ons sal verstaan dat regse radikalisme lankal nie meer ’n verskynsel is wat slegs broei en aangestook word in private sitkamers en langs braaivleisvure nie – en daarom relatief onskadelik bly nie. Ons het toenemend te make met ’n verskynsel wat versterk word deur internasionale kontakte en daarom omgeef word met die allure van groter geloofwaardigheid.

Ons moet ons oog in die seil hou oor hierdie saak, anders is daar die gevaar van ’n groot addisionele probleem in ’n land waarvan die probleme dreig om heeltemal te veel te word.

Bron: M. Dees en J.R. Cohen: “White Supremacists without Borders”, The New York Times, 22 Junie 2015.

Brief: Prof van Niekerk se eensydige nuwe ‘kakie gevaar’

Die vlak van debatvoering in Suid-Afrika moet ons bekommer. Die artikel deur Prof Anton van Niekerk, “Hou oog op die radikale”, VB, 7 Julie, soortgelyk aan die artikel van Max du Preez ‘n week of wat voor dit verwys. Alhoewel beide van hulle ‘n sterk punt maak, is dit asof hulle net die helfte van die prentjie wil sien en dit skep ‘n totale verwronge idee.

Die artikel van Prof van Niekerk laat mens dink aan dieselfde geykte propaganda wat die ou regering gebruik het om die publiek te waarsku teen die “Swart-“ en “Rooi gevaar”. Om mee te begin- as die voorbeelde van die sogenaamde radikalisme waarna Prof Anton verwys beperk is tot Roof, Breivik en Barend Strydom kan mens nie help om te dink die skrywer gryp na strooihalms nie. Barend (1988), Roof (Amerika) en Breivik (Europa) word nou gekoppel om hierdie “kakie gevaar” bekend te stel wat soos Prof van Niekerk skryf: “… nie meer ‘n verskynsel is wat slegs broei en aangestook word in private sitkamers en langs vleisbraaivure…” nie.

Sou mens as buitestaander die artikel lees sou mens sweer daar is ‘n netwerk van regse radikale blankes wat besig is om te mobiliseer om Apartheid terug te bring, ander volke in slawerny te plaas, die ou vlag te wapper en die stem te sing voor hulle bote vol ander ekstremistiese wit regses van oraloor na die Zuid-Afrikaanse Republiek nooi en dan een moerse “White Supremacist braai” reel.

Die realiteit is baie vaal in vergelyking met die oordrewe radikalisme waarna Prof van Niekerk verwys. Die groter deel van die konserwatiewe Afikaners, regses, Boere of watter titel hulle en julle verkies poog om ‘n dialoog met die regering vol te hou oor die moontlikheid van selfbeskikking. ‘n Behoefte wat nie nuut, uniek of verregaande is nie. Nie een van hierdie groepe het al ooit ten doel gestel om weer oor ‘n ander volk te regeer soos in Apartheid nie en al wat hulle vra is ‘n stukkie aarde waar hulle oor hulle self kan regeer.

Wat wel waar is, is dat blankes in Amerika en Europa al meer bedreig voel. Die nadraai van die Roof-skietery is dat die “Confederate” vlag, die Rebellevlag van Amerika wat gewapper het in hulle burgeroorlog, nou in die slag bly. Vir een groep ‘n simbool van vryheid, vir ‘n ander ‘n simbool van verdrukking. Rassespanning is besig om oral nuwe hoogtes te bereik omdat groepe gefrustreerd raak met mekaar. Daar is groepe wat voel hulle was te nagekom en dit moet ten alle koste reggestel word en daar is groepe wat voel dat die prys te hoog is. Dieselfde gebeur in Suid-Afrika en dit is slegs wanneer daar gesonde en oop debat is waar albei kante van die saak gehoor word, waar daar moontlik ‘n middelgrond gevind kan word. In so ‘n debat moet die vrese van beide groepe aandag geniet en moet daar gekyk word na die oorsaak van die frustrasie. Om bloot een groep se frustrasie te ignoreer, is ‘n eensydige debat en sal net lei tot nog frustrasie.

Dit is hierdie frustrasie wat lei tot die kommentare op die internet wat prof Van Niekerk so bekommerd maak. In plaas daarvan dat hy as akademikus dieper delf in hoekom hierdie frustrasie daar is, word dit eenvoudig afgemaak as blote radikalisme. Nog minder is hy bereid om voorbeelde van radikale stellings deur ander groepe teen die “wittes” deel te maak van die argument. Dit is moontlik uit die frustrasie waar Langenhoven gewonder het hoekom is my politiek jou rassisme en jou rassisme my politiek. As dit die vlak is van debatvoering in Suid Afrika, wanneer jy bloot jou opponent as ‘n ekstremis kan afmaak en elke keer die debat wen, dan is ons in dieper moeilikheid as wat ons dink.

Die groot vraag oor die media sluit hierby aan. Is die media veronderstel om die realiteit te reflekteer of te manipuleer? Die radikale kommentare op die internet is die realiteit vir sommiges en om dit te begin modereer is ‘n baie gevaarlike speletjie, want waar hou jy op? Wanneer begin jy grens aan propaganda deur sekere opinies te verwyder en ander toe te laat? Is die verantwoordelike opsie nie eerder om die debat verder te voer en ondersoek in te stel oor waar hierdie sentimente vandaan kom nie? Moet ons nie dalk eerder meer reguit praat met mekaar sodat die frustrasie op die tafel gesit word, eerder as om mense bloot te stereotipeer as radikales nie?

Die idee om ‘n paar gefrustreerde kommentare op die internet, ‘n Amerikaner, ‘n Europeër en ‘n paar randeiergevalle in Suid-Afrika te gebruik om mense te waarsku teen blanke radikalisme en ‘n kakie gevaar grens op sy eie aan radikale denke. Dalk moet ons hierdie tipe radikalisme ook maar bietjie dophou.

– J.S. van der Merwe

Lees ook: Leon Lemmer: Anton van Niekerk oor regse radikale en Bantoe-onderwys

Ope brief: Suid-Afrika is op pad na kommunisme, soos Gwede Mantashe sê

Meneer Mantashe,

In die lig van die ooreenkoms wat TLU SA in sy besit het met u handtekening daarop (waarna later in die skrywe meer volledig verwys sal word), waarin u die reg op ons kultuurbeskerming onderskryf het, rig ons hierdie skrywe aan u in ons kultuurtaal, wat ook ŉ wettige landstaal van die land is.

Dit was my twyfelagtige voorreg om namens TLU SA, die landbou-organisasie wat al vanaf 1897 (dus nog voordat daar ŉ gedagte van ŉ ANC was) in diens van die boere en landbou in Suid-Afrika staan, u Afrikaanse beraad by te woon.

Ter wille van die rekord is dit nodig dat ek u tog voorsien van my indrukke van die beraad, veral in die lig daarvan dat u gevra het vir voorstelle.

My eerste voorstel sal wees dat ŉ behoorlike sakelys opgestel moet word waaroor gesprek gevoer moet word. So ŉ oop gesprek rafel uit deurdat die beperkte tyd in beslag geneem word deur instansies wat graag hulle goeie hoedanighede op rekord wil plaas.

Dit is seker teen hierdie tyd gemene saak dat dit nie goed gaan met Suid-Afrika nie. Ten spyte van allerhande regeringsbeloftes ly die land onder werkloosheid, misdaad, korrupsie, gebrekkige dienslewering, kragonderbrekings, dalende onderwysstandaarde en nog vele meer, wat die land se ekonomie laat stagneer, en wat lei tot swak graderings deur gesaghebbende graderingsagentskappe. Bekwame en gesaghebbende ontleders voorspel dat die land tussen twee en vyf jaar van nou af ŉ ongekende krisis gaan beleef.

Terwyl dit die realiteit is, verdoesel u dit met die oogklappe van u politieke retoriek, soos verwoord in die Freedom Charter, die NDR en die ANC se “Strategy & Tactics” – ŉ soort politiek wat ander lande al ten gronde gerig het.

By die beraad het u die Freedom Charter op ŉ baie hoër vlak gestel as die Grondwet van die Republiek van Suid-Afrika. Is u nie besig om die burgers van die land daardeur te mislei nie? Waarom sê u nie reguit en onomwonde waarheen u die land neem nie. Sê reguit en eerlik dat u u nie steur aan die land se Grondwet nie, maar dat u u laat lei deur ŉ revolusionêre partydokument, wat dateer uit die “struggle”-tyd waarin mense omgekom het? Waarom is u nie openlik oor die NDR en die Strategy & Tactics nie, sodat mense kan weet waarheen u op pad is nie? Dit is immer niks anders nie as politieke bedrog?

Die tweede voorstel rondom so ŉ beraad is dat u moet besluit watter hoed u dra as u so ŉ gesprek aanlê. Dalk sal u u kan herinner dat ek u gevra het wie nou werklik in beheer van die land is? Watter status het u as hoofbeampte van die ANC om so ŉ gesprek aan te lê? Beteken dit dat die ANC besluite maak? Maak die SAKP die beleid en besluite? Cosatu en die vakbonde? Of het die President en sy kabinet as regering van die land ook nog iewers inspraak in beleid- en besluitneming?

Van die ander kant gesien: vir wie moet die burgers en die kiesers tot verantwoording roep vir die gemors wat ek hierbo aangestip het? U antwoord dat “almal in beheer” is, is onaanvaarbaar en in terme van ŉ demokratiese bestel belaglik. Die ANC het die stemme gekry: nie die SAKP of Cosatu nie. Die ANC stel die regering saam, en dié behoort die verantwoordelikheid op hom te neem. Nou word verwarring gekweek deur die verantwoordelikheid van die een na die ander te verplaas, sodat uiteindelik niemand verantwoordelik is nie.

Tydens die beraad het ek dit aan u gestel dat dit wil voorkom of die SAKP in wese in beheer is, in die lig van die groot aantal ministers wat Kommuniste is. U sarkastiese antwoord dat ons weer net die Rooi Gevaar sien, is tiperend van iemand wat nie die argument kan voer op grond van feite nie, maar deur snedigheid en vernedering punte wil aanteken. Die feit is dat die Kommunisme ŉ ideologie is wat uitgedien is in die res van die wêreld. TLU SA het noue kontakte met Georgië. Daardie land lek nou nog sy ekonomiese wonde van die vernietigende effek van die Kommunisme onder die Sowjet-Unie. Dit is soms goed om oogklappe te verruil vir ŉ wyer visie, en te leer uit die lesse wat ander al uit dure ervaring geleer het! Ek stel dit duidelik en ondubbelsinnig aan u dat u beleidsrigting en veral die toepassing daarvan vir Suid-Afrika net armoede gaan skep.

Wat die land nou nodig het, is eerlikheid. Juis dit ervaar ons nie, hetsy van die regering, die ANC of enige van sy vennote nie. Aan die een kant meld u by die beraad dat u die boere nodig het aangesien landbou ŉ sleutelbedryf is. Net daarna dreig u ons met grondgrype en onwettige grondbesettings. Is u nou al skoon ŉ propagandis vir die EFF se beleid? Skep u daarmee die klimaat vir verdere geweld en onrus in die land, en is dit u bedekte opdrag dat boere van die plase verdryf moet word, al is dit deur besettings en selfs plaasmoorde? U is besig om die klimaat hiervoor te skep!

Maar as u so bekommerd is oor die landbou, waarom dan al meer en meer stremmende wetgewing op die wetboek plaas? Tans is daar al meer as 16 wette op die tafel wat landbou gaan strem. Trouens, nie net landbou nie: wette wat private besitreg oor ŉ wye spektrum insluit en wat uiteindelik ekonomies katastrofale gevolge vir die land gaan inhou.

As u weer wil gesels, laat ons oor die ekonomie gesels. Ek wil nie weer met u oor politiek praat nie, want ons sal bly by mekaar verby praat. Ekonomie is realiteit: laat ons dit ŉ slag op tafel sit! Indien u erns het met die toekoms van Suid-Afrika sal u besef dat daar met boere gepraat moet word oor kos en die verskaffing daarvan en dat al die ander geykte retoriek wat so vrylik gebruik word en wat veroorsaak dat beleggersvertroue geskend word nie tuishoort by enige verantwoordelike instansie nie. Ek kan ook nie met u oor kultuur praat nie. Ek het u tydens die beraad gewys op die dokument wat deur u persoonlik onderteken is nadat u destydse jeugleier skuldig bevind is aan haatspraak, waarin u die Afrikaner die reg op sy kultuur- en gemeenskapslewe erken het. U het daardie dokument, met u eie handtekening en al, by die beraad van die tafel af gevee.

As ek praat van toekomstige gesprekke, sê ek dit eintlik met huiwering. Dit is nodig dat daar oor die toekoms gepraat moet word, en dat die verlede agtergelaat moet word. Maar as u handtekening in u eie woorde en optrede niks beteken nie, en as u selfs ŉ geskrewe ooreenkoms nie die papier werd maak waarop dit geskryf is nie, wat help gesprekke? Waarom sal ons enige mondelinge stelling, ooreenkoms of onderneming ernstig neem as ons u nie eens kan vertrou met u handtekening op skrif nie? Dit is eweneens politieke bedrog!

Intussen moet u kennis neem dat ons boere in die land is om te bly. Ten spyte van u, die Regering, die ANC, die SAKP, Cosatu of wie ook al se vyandelikhede teen ons, sal ons voortgaan om ons roeping, waarvoor ons ŉ passie het, uit te leef. Dit is om te boer, en om selfs toe te sien dat u elke dag kan smul van die vette wat die boere produseer.

Ons het nie ons grond gesteel nie. Ons was nooit deel van die koloniale stelsel nie. Ons is inheems aan Afrika, ŉ stam wat hier gebore en gevorm is tot uniekheid, net soos enige ander stam. Daarmee sal ons voortgaan, ongeag of u ons ŉ regmerkie daarvoor wil gee of nie.

Dis ons reg, wat ons sal bly opeis!
Louis Meintjes
President TLU SA