Kategorie: Rubrieke

Nuwe bruin aanslag teen ‘regse Afrikaners’

Nadat die heer Gerwel in Rapport, wat glo gehuil het toe die Berlynse Muur geval het, die term “verregsing” gebruik het, word PRAAG, Afriforum, Solidariteit en die Vryheidsfront tans daarvan beskuldig dat ons die taalstryd “gekaap” het. Volgens ene Lionel Adendorf in vandag se Rapport beoefen Afrikaners en Afrikaanse organisasies reeds sedert die ontstaansjare van Afrikaans “taalkolonialisme” en ontneem bruines van “hulle erfenis”.

Ook beweer Adendorf dat die huidige taaldiskriminasie teen Afrikaans, asook verlies aan instellings en regte, die skuld van “die regses” is. Hy sê: “Die skuld vir die agteruitgang in die taal se aansien is die skuld van hierdie regse bewegings. Verder moet ons erken dat die ver-“regsing” van Afrikaans die taal geen guns doen nie. Die bevryding van ons taal moet nóú gebeur sodat ’n beter bedeling vir Afrikaans beding kan word, in ’n proses wat vry is van die regse aanhangsels van die taal.”

Jare gelede het ek iewers op LitNet ‘n artikel oor die verskuiwing van die betekenis van “links” en “regs” geskryf en ek sou dit sekerlik weer kon opdiep as ‘n beginpunt. U kan dit hier gaan lees.

Onlangs het ek egter aanvaar dat ek “regs” is om die volgende redes:

1. Nadat ek die boek Young Stalin deur Simon Sebag Montefiore gelees het, het ek besef dat linksheid, soos in die geval van Zuma, nie eintlik van donjuanisme te onderskei is nie. Afgesien daarvan dat Stalin banke beroof het om die revolusie te befonds, het hy ook by ‘n groot hoeveelheid vroue geslaap en ‘n ongekende aantal kinders verwek. Tydens sy ballingskap in Siberië byvoorbeeld, het hy ‘n dertienjarige meisie Lidia Pereprigina verlei en ‘n seun by haar verwek. (Heel mooi seun ook, volgens die foto.) Die plaaslike polisieman het hom glo betrap en hom in die dorpie met sy swaard rondgejaag. Lenin, daarenteen, het verkies om ná die revolusie by sy sekretaresses te slaap en, anders as Zuma, het hy nie eens een keer getrou nie.

2. Met die heengaan van historiese materialisme en die ou Sowjetunie, het linksheid meer van ‘n godsdiens en ‘n geloof geword. Iewers moet ‘n mens ook kies tussen Darwin en die Bybel, tussen evolusie en die gedagte dat God alle mense “gelyk geskape het”. En party rasse is geseën met sulke klein organe dat hulle aanmekaar renosterhoring nodig het. Nou die dag luister ek na die regse (of is dit nou verregse) radiostasie, Radio Pretoria, na ‘n Afrikanerwetenskaplike wat breedvoerig verduidelik hoe renosters in ons land vergiftig word om agterna hul horings sogenaamd te “oes”.

3. In dié land is linksheid min of meer sinoniem met gedienstigheid aan die Brits-koloniale mynhuise. Bram Fischer het mos sy brood verdien met gedinge rondom water vir Johannesburg Consolidated. Sedert my studentedae aan die voormalige mynkollege, genaamd Wits, is ek in opstand teen die mynideologie en dus bevind ek my aan die regterkant van die politieke spektrum waar mense oor die algemeen armer en minder beroemd is – en boonop met minder bywywe moet klaarkom. Selfs Hitler, wat seker die room van die Ariese vrouedom tot sy beskikking gehad het, moes met net Eva Braun tevrede wees. Hy het nie eens sy sekretaresse verlei nie.

Oor die afgelope week of wat het ‘n hele internetstorm gewoed rondom FW de Klerk en of hy nou eintlik reg was om iewers in 1992 aan Oemkoentoe oor te gee, sonder om ‘n skoot te skiet. Oemkoentoe neem toe sommer die weermag, polisie, die staatsdiens, universiteite, skole, de lot, oor. Lees my bydrae, FW de Klerk, die geostrategiese nar. Selfs NALN, die Nasionale Afrikaanse Letterkundige Museum, word tans deur ‘n vertakking van Oemkoentoe, ‘n ontplooide kader of twee, beheer. Om nou nie te vergeet van Transnet, die Landbank, die “aai-die-sie” (voorheen NOK) en ander instellings wat deur regse (kuise, naïewe?) Afrikaners opgerig is nie. Asook Eksdom, dis nou die ouens wat so af en toe u en my ligte afsit.

Die enigste ironie wat nou in my verkorrupte, “verregse” brein – ek het seker in my jong dae te veel Nietzsche gelees en so vir die linkse geloof verlore geraak – vassteek, terwyl ek enkele dae gelede so luister hoe Willie Esterhuyse en sy vriende op RSG verduidelik hoe hierdie revolusie nou eintlik verloop het, is: Die Suid-Afrikaanse, let wel, linkse revolusie moet seker die enigste in die geskiedenis wees wat deur kapitalistiese mynhuise aangevoor is!

Volgens Willie Esterhuyse het Consolidated Gold Fields uit Londen die eerste steen gewerp, of die eerste ontmoeting gereël. Toe volg Gavin Relly van Anglo-American, wat die pad Lusaka toe vat. En die Broederbond en NI (dis nou Nasionale Intelligensie) wil nie agter raak nie, met die skrywers en Dakargangers as gewillige drinkebroers agterna. (Soos ons verneem het, borg Chivas Regal nie die ANC se lekgotlas nie, maar het die KWV seker ook ‘n rol gespeel, destyds, want hulle wou mos weer uitvoer.)  Praat nou van ‘n Marxistiese “teenstrydigheid”! Die heersersklas reël sy eie revolusie. En in 1992 stem die blanke middelklas tydens die referendum soos die spreekwoordelike kalkoene vir Kersfees. Maar nou is die blanke en Afrikanerbevolking moedeloos en ontnugter. Want die Kersfees, ‘n Swart Kersfees (lees bietjie laasgenoemde verhaaltjie deur Jan Rabie, niemand onder 21, taalgebruik onstellend), hou bietjie te lank aan. Te veel kalkoene is al geslag, te veel mense vermoor, beroof, (te)reggestel, verengels, verdryf. Soos Oom Mao gesê het: ‘n revolusie is nie ‘n teepartytjie nie.

Dis seker nou maar my apartheidsopvoeding, toe ons mos blootgestel is aan die Afrikanergeskiedenis, maar ek kan nie anders as om allerlei goue en platinum- en selfs steenkooldrade in ons geskiedenis raak te sien nie. In 1896 was daar mos ‘n poging tot revolusie deur die mynhuise genaamd die Jameson Raid. Vraag: wanneer word hierdie versiende Uitlanders vir hul aandeel aan ons bevryding vereer met ‘n paar naamsveranderings? Elke keer as ek daar in Johannesburg met Hendrik Verwoerdrylaan afry en ek sien dis nou Bram Fischer Drive, dan wonder ek: maar wat van Leander Starr Jameson en Sir Lionel Philips?  Verdien hulle nie ook straatname nie?

Dan was daar die 1922-staking, wat veroorsaak is deur die mynhuise se begeerte om al hul blanke werkers met swartes te vervang wat hulle veel minder kon betaal.  Was dit nie die eerste vorm van regstellende aksie nie? Die enigste verskil is, ná die revolusie van 1994 word swart werkers, veral nou die soort wat ‘n mens in die vyfsterhotelle oor ‘n glasie whiskey kan sien “werk”, méér as hul blanke eweknieë betaal.

Die punt is: die koloniale mynhuise was nog altyd: anti-Afrikaans, anti-Afrikaner en anti-die-wit-werker (of die wit middelklas). Nie waar nie? As ek hier twak praat, vergewe my, help my dan reg met ‘n paar feite en sitate, asseblief.

Vir al die “linkse” bruines soos Lionel Adendorf, Jakes Gerwel en ander, wat so getrou hul Rooi Evangelie(s) gelees het, kom ons beweeg nou ‘n bietjie van die “basis” na die “bobou”. Ná 1994 en die revolusie wat De Klerk in sy wysheid ontketen het, behoort die produksiemiddele aan, ja, wie? Die “revolusionêre”, die mynhuise. Hulle wat in die eerste plek jare lank hul anti-Afrikaner-propaganda in hul mynhuismondstukke – die Engelse pers van destyds waarvan hulle die hoofaandeelhouers was – gevoer het. Dis nou wat hulle noem ‘n “revolusie van bo”, heel bo.

Maar ook dít wat Louis Althusser, die Franse neo-Marxis wat sy vrou met ‘n hamer doodgeslaan het, die “ideologiese staatsapparaat” noem, verkry ná 1994 ‘n, wel, “mynhuiskarakter”. Die media, die skole, “ons kultuur”. Ja, hulle sê dis van nou af aan “ons kultuur”, alles vanaf SAB-Miller se bieradvertensies tot Antjie Krog se polities korrrekte, Engelse boeke. Alles word vreeslik Engels. Allerlei opvoedkundige en kulturele eksperimente word vanaf die res van die empaaier, die Statebond, ingevoer. Ons kry “Uitkomsgebaseerde onderwys”, TV-programme in kreools-Afrikaans (op pad na kreools-Engels) en Bobby Godsell van Anglogold wat sommer vroeg-vroeg enige oorblywende Afrikanermyners in sy myne letterlik verbied om ondergronds of bogronds met mekaar Afrikaans te praat.

En nog is’t einde niet! Nie net is die taal van dié paradoksale Rooi Revolusie die Rooitaal nie, maar ons kom aanstons agter waarom al wat Afrikaner is uit die Uniegebou en elke staatsdienskantoor, veral die ministerie van mineraal- en energiesake, verwyder moes word. Want sien, die “reaksionêre, regse, Calvinistiese, verkrampte, anaal-retentiewe, nasionalistiese – en wat nog – Afrikaners het mos ‘n nare gewoonte gehad om nie net wette en reëls te maak nie, maar ook te sorg dat hulle meesal nagekom word. En as jou gemiddelde Engelse roofkolonialis sy swart Mercedes-Benz buite die ministerie se kantoor geparkeer het, moes hy ‘n waterlisensie en ander permitte bekom wat nie sonder meer – en veral nie met ‘n paar rand onder die tafel deur of ‘n SEB-transaksie van enkele miljoen – verkry is nie.

Een van die prestasies van die linkses in Oos-Europa was mos die sorg waarmee hulle in hul najaag van Stalinistiese vyfjaarplanne en industrialisering met die omgewing omgegaan het. Toe die Berlynse Muur geval het en die heer Gerwel gehuil het, het die Wes-Duitsers ‘n omgewingsramp oos van die Elbe ontdek wat reusebedrae geld sou neem om aan te spreek.

Diegene wat die artikels lees van Elise Tempelhof, Beeld se omgewingsjoernalis, sal nogal ‘n ooreenkoms met die linkses se hantering van die omgewing in Oos-Duitsland en ons eie Rooies se omgang met óns omgewing opmerk. Blykbaar word 103 myne sonder waterlisensies bedryf. Benewens die vernietiging van Afrikaans, Afrikaanse skole en universiteite, museums en monumente, is ons “bevryders” in streeppakke met vet sigare besig om die hele Witwatersrand tot by Potchefstroom se water te besoedel. Die hele Oos-Transvaal wat naarstig vir steenkool geplunder word sonder ontsag vir lug, water, mens of dier, is besig om ‘n apokaliptiese aanskyn te verkry. Op Witbank is die kraanwater ondrinkbaar. Gifstowwe, swaar metale, selfs radio-aktiewe deeltjies vloei vrylik deur ons ekosisteem.

Die hele kabinet en topstruktuur van die ANC is op een of ander manier by mynbou betrokke, met ‘n groot rubberstempel in die kantoor van me. Buyelwa Patience Sonjica, die “minister van water- en  omgewingsake” wat al die “regte” aansoeke goedkeur. Eens op ‘n tyd het Bram Fischer sy “briljante regsbrein” vir die mynhuise teen die destydse NP-regering in waterkwessies ingespan; vandag is dit nie meer nodig nie. Nou vernietig “ons”, of “hulle” (afhangend of jy met dié linkses identifiseer of nie), sommer net die waterbronne en geen lastige, reaksionêre Afrikanerburokraat pla hulle met ‘n Waterwet nie.

Wat het dit nou alles met Afrikaans te make? Min of meer alles, as u my vra, veral as u ‘n linkse is. Die basis bepaal die bobou, die infrastruktuur beïnvloed die kultuur. Nie waar nie?

En die skrywer, veral die Afrikaanse skrywer, of hy nou ‘n kaartdraende lid van die Party is of nie, is bloot ‘n “bruikbare idioot” wat af en toe ingespan word om die revolusie se oogmerke te dien. Dis nou die “revolusie van bo”, dié van die koloniale mynhuise.

Wat is André P. Brink of Max du Preez anders as dienaars van die mynhuise? Nie dat hulle André P. Brink betaal het om sy mynhuispropaganda teen sy eie mense, die Afrikaners, te skryf nie, maar deur hulle beheer van die plaaslike en Britse media het hulle ‘n mark vir sulke propaganda geskep. Dié mark het hy en ander met groot vreugde gevul en sodoende die revolusie moontlik gemaak. Gestel ‘n mens sou vandag ‘n roman skryf oor blanke Afrikaners wat ly onder teregstellende aksie, lewens wat deur geweldsmisdaad verwoes word, kinders se gesondheid wat deur omgewingsbesoedeling verwoes word, sou daar ‘n mark vir so ‘n boek bestaan, in watter taal ook al?

Ek meen van nee. Die skrywer sal nie eens ‘n uitgewer vind nie en indien hy dit self uitgee, sal dit nie eens in ‘n koerant geresenseer word nie. Soos Solsjenitsin, sal daardie skrywer egter die postrevolusionêre werklikheid getrou uitbeeld.

Ek is egter bevrees Suid-Afrika is so ver heen op die pad van die leuen dat die waarheid nie meer ‘n faktor is nie. Die taalstryd is insgelyks doodgebore. Geen redelike argument oor moedertaalonderrig of “taalregte” het oor die afgelope tien jaar of meer hond haaraf gemaak nie en sal ook nie in die toekoms nie.

Die “Afrikaanssprekende”, hetsy bruin of wit, is deur die geskiedenis gekenmerk deur ‘n byna infantiele naïwiteit. Hulle neem die werklikheid op sigwaarde aan en is vatbaar vir allerlei moralistiese slagspreuke, etikettering en manipulering. Of enkele heldhaftige “bruin leiers” daarin kan slaag om die taal vanuit sy huidige doodspiraal te red en weer tot status- of kultuurtaal te verhef, is ‘n oulike idee, maar soek ‘n anker in die werklikheid. Die mynhuise en hul politieke marionette, selfs die Afrikaanse media, sal ook sorg dat sowel die Afrikaners onderling as bruin en wit verdeeld bly. Dié jongste aanslag vanuit die Kaap en in Rapport deur Lionel Adendorf is daarom bedoel om verdere verdeeldheid te saai en die Afrikaner van enige moontlike bondgenootskap rondom taal met die Afrikaanssprekende bruin bevolking vna die Wes-Kaap te ontneem.

Slegs ‘n wonderwerk kan Afrikaans red, helaas. Of ‘n volkstaat, wat die enigste logiese uitweg uit ons kulturele, politieke, ekonomiese en taalkundige doodloopstraat is.

Drink liewer op Engels in die sogenaamde “nuwe Suid-Afrika”. Chivas Regal sónder water; dis heel waarskynlik gesonder.

mech wars onlineАлександр Фильчаков прокурор

Ockham se skeermes en die geval Sandra Laing

Sandra Laing is ‘n vrou wat in 1955 op die dorp Piet Retief gebore is, en die onderwerp van die rolprent Skin. Beide haar ouers was glo blankes gewees, maar me Laing is op die oog af nie ‘n blanke nie. Sy lyk na ‘n swart of gekleurde dame en het ook later van tyd met ‘n swart man getrou. As gevolg hiervan het sy ‘n uitgeworpene geword in die ou Suid-Afrika, en is sy byvoorbeeld uit die kosskool geskors. Skin is terloops waarskynlik 90 minute se moeisame en ongebreidelde anti-apartheidspropaganda, waarvoor hulle in die teater Valoid ipv springmielies sal moet verkoop. Ek weet nie of Bill Gates genoeg geld het om my te betaal om in ‘n teater te moet gaan sit om dit te verduur nie.

Me Laing se voorkoms kan glo toegeskryf word aan ‘n baie seldsame verskynsel, waarvolgens daar moontlik iewers in haar voorgeslagte ‘n swart voorouer was, en wie se gene gelei het tot haar voorkoms. Dis seker ‘n moontlikheid, maar ek wonder of Ockham se Skeermes, ook bekend as die “keep it simple, stupid”-beginsel nie hier van toepassing kan wees nie. Alhoewel die meeste Afrikaners weliswaar iets soos 7% gene van nie-Europese afkoms het, wonder ek of ‘n eenvoudiger verklaring nie kan wees dat mevrou Laing senior, haar ma, nie oor die tou getrap het met iemand van ‘n ander bevolkingsgroep nie. Natuurlik sou mevrou Laing senior, gegewe die destydse wetgewing, dit ten sterkste ontken.

Alhoewel daar vaderskapstoetse op meneer Laing, haar vermeende pa, gedoen is, was dit in die dae voor DNS-toetse. Al wat die toets kon sê, was dat hy nie uitgesluit kon word as haar pa nie. Daar was nie sprake van die een-in-’n-miljard akkuraatheid van moderne DNS-toetse nie. Sover my kennis strek, is daar nooit ‘n DNS-toets op haar en haar pa gedoen toe DNS-toetse eers wyd beskikbaar geword het nie. Meneer Laing senior en sy vermeende dogter het ook kontak verbreek. Wat eweneens interessant is, is dat meneer Laing glad gedreig het om Sandra om die lewe te bring, as sy met hom kontak sou maak. Het hy miskien vermoed alles is nie pluis nie?

Alhoewel ek geen bewyse hiervoor het nie, vertel my kennis van die menslike natuur en menslike swakheid my dat die moontlikheid bestaan dat Sandra Laing se geval miskien nie heeltemal die apartheidsmelodrama is wat aan ons voorgehou word nie. Daar is myns insiens wel ‘n moontlikheid dat dit eerder ‘n verhaal van ontug oor rasgrense heen kan wees, met die gevolglike verwerping wat in baie samelewings, en nie net die ou Suid-Afrika nie, daarmee gepaard sou gegaan het. Dis heel moontlik dat Henry Jeffreys in Beeld, soos mens nou maar gewoond geraak het, die kat weer eens aan die stert beet het in sy tranerige gekerm oor hoe lelik iemand glo met me Laing was.

Lees ook Anton Barnard se daaglikse rubrieke en kommentaar op sy woernaal, SAmizdat.

форма 86Фильчаков прокурор харьков

Hoe reageer tale onder druk?

Die paar harde klappe wat Afrikaans toegedien is in ‘n beëdigde verklaring deur die DG vir Kuns en Kultuur, nogal met die goedkeuring van die president, het nie net regsimplikasies nie.

Die eerste vraag wat gevra kan word is of Engels so ‘n uitsonderlike status verdien soos wat die regering graag daaraan wil toeken?

Dit kan ten beste met “miskien” beantwoord word. Engels, met al sy variante, is waarskynlik die taal ter wêreld wat die meeste gepraat word. Dit is nie so ‘n eenvoudige antwoord nie, omdat baie van die mense wat as “Engelssprekers” getel word, in werklikheid ander huistale het, en baie van diegene wat aandui dat hulle Engels magtig is, se vaardigheid hierin so gebrekkig of ontbrekend is dat dit nie betroubare resultate oplewer nie. Die moedertaalsprekers wat Mandaryns en Kantonees (twee Chinese tale wat onderling verstaanbaar is) is moontlik meer as die werklike aantal Engelssprekendes.

Wat die aantal lande betref waarin ‘n mens jou met Engels kan behelp, sal in alle waarskynlik minder wees as die lande waar Spaans bruikbaar is. Weer eens is dit ‘n grys gebied omdat byvoorbeeld aanvaar word dat Engels wyd in Indië en Sri Lanka gepraat en verstaan word, wat hoogstens kol-kol die geval is.

Boonop word projeksies gedoen wat daarop dui dat Spaans weldra meer moedertaalsperkers in die VSA sal oplewer as Engelspsprekers (die jaar 2050 word byvoorbeeld gereeld genoem).

Hoewel Arabies in baie lande gebruik en verstaan word, is hierdie lande in die reël yl bevolk, met meer as die helfte van die Arabiessprekendes wat byvoorbeeld in Egipte woon.

Teenoor ‘n minderheidstaal in Indië en Sri Lanka, Tamil, met sowat 65 miljoen moedertaalsprekers, is Afrikaans met waarskynlik nie meer as agt miljoen moedertaalsprekers nie, ‘n klein taal.

Maar gaan krap aan die waardigheid van ‘n taal, en daar is bykans altyd ‘n groot teenreaksie.

Nie baie lank gelede nie was daar ‘n taamlike beweging in Nederland om minstens by sommige universiteite Engels as ‘n taalmedium in te voer. Toe hou ‘n groep immigrante optogte en dring aan om Engels as kommunikasietaal, eerder as Nederlands te mag gebruik.

Fout.

Min of meer dieselfde tyd is daar ‘n debat oor welke taal die Europese Parlement se amptelike taal moet wees, en toe dit blyk dat Engeland soort van as vanselfsprekend aanvaar dit moet Engels wees, is daar ‘n skerp teenreaksie. Oornag verdwyn Engels van ‘n rits politieke partye in Europa se webtuistes. Van hierdie partye, soos die Duitse CDU en die Nederlandse CDA het omtrent volledige Engelse weergawes naas die lande se eie tale gehad, maar selfs noudat Engels weer beskeie in daardie webtuistes kom nesskop, is slegs ‘n klein deel van die inhoud in Engels te lese. Ook in Swede waar die inwoners taamlik gesteld is om Engels onder die knie te hê, het Engels uit politieke partye en selfs toerisme-webbladsye verdamp.

Van die Duitse ministers is ook stram om Engels te praat, selfs al is hulle vlot Engels magtig. Weer eens het ‘n betreklik nietige saak die ding aangevuur – die BBC wat ‘n joernalis wat slegs Engels magtig is stuur om die nuuskonferensie na afloop van die Duitse verkiesing te gaan dek, en toe aandring om vrae in Engels te vra en beantwoord te word. Dit, terwyl die BBC ‘n korrespondent in Berlyn het wat Duits vlot magtig is.

Daar is egter ook ‘n verwikkeling op ‘n ander vlak. Enkele jare gelede was dit nog taamlik maklik om Friesies via ‘n kennis van Nederlands te lees. Of so het ek tot my verbasing gedink, synde ek op skool geleer het Friesies is nader aan Engels as aan Nederlands verwant. Vir seker minder as ‘n jaar het ek nie iets in Friesies gelees nie, en toe ek weer daar gaan oplees as deel van spesifieke navorsing, kry ek ‘n groot verrassing. Ek kan dit beswaarlik volg, en eintlik ook net bietjie volg omdat ek vir stamboeknavorsing myself redelik bedrewe moes maak om Sweeds te lees.

Miskien nie so verrassend dat Friesies en Sweeds na mekaar trek nie, synde beide van Skandinawiese herkoms is, met die Friese wat verwant is aan die Angele en Saksers wat in Engeland gaan vestig het.

Toe onthou ek dat daar beslis iets gebeur het. Omtrent elke Nederlandse korrespondent wat ek het, kondig skielik aan dat hulle eintlik Friesies is. Selfs al kan hulle nie ‘n woord Friesies verstaan nie.

Maar duidelik het daar ‘n Friesiese bewuswording plaasgevind, wat tot die herontdekking van die Friese taal en gebruik daarvan gelei het. Dis ook nie so eenvoudig nie, want Friesies het verskeie weergawes wat dalk meer soos afsonderlike tale as net dialekte van mekaar staan.

So sterk was hierdie oplewing in ‘n stadium dat staatkundiges in Nederland en België selfs die opsie genoem het dat, sou België uitmekaar spat, Vlaandere aansluiting by aangrensende Nederlandse provinsies sou vind, en dat Friesland, of liewer, die Friesiese gebiede, nie deel hiervan sou uitmaak nie. ‘n Variasie was om voor te stel dat die Friesiese gebiede dan by Denemarke, ook ‘n Skandinawiese land, sou inskakel.

Toe die taal / dialek, Groningins, onlangs sy eie amptelike Bybelvertaling in gebruik neem, was Friesiese eregaste duidelik meer welkom as die Nederlandsprekers, hoewel ook selfs ten opsigte van hierdie “broeders in taalverdrukking” ‘n ligte afstand gehandhaaf is.

Onlangs het ‘n aantal Katalaanse stede en dorpe in ‘n nie-bindende referendum vir volkome Katalaanse onafhanklikheid van Spanje gestem. Katalaans is na berig word nader aan Italiaans as aan Spaans.

Die werklike interessante geval is egter Baskies.

Omdat Baskies ‘n baie ou taal is (met onseker taalverwantskap) is dit erg dialekties wat stremmend op die aanwending van die taal as amptelike taal of akademiese taal inwerk. Baie Baske, hoewel Baskies hul moedertaal is, het ook ‘n Spaanse identiteit vir “hoër” funksies en is van die grootste koerante in die selfregerende Baskiese provinsies Spaans.

Trouens, ‘n gestandariseerde vorm van Baskies vir amptelike en hoër gebruik, Batue, is eers in taamlik onlangs ingevoer. ‘n Eens groot taal, Occidan, word nou net deur ‘n klein aantal mense in Frankryk gepraat waar dit eens sowat 10 miljoen sprekers gehad het. In Frankryk word net Frans amptelik erken. Occidan word ironies in dele van Katalonië as amptelike taal erken, en het ook meer amptelike status in Monaco en Italië waar dit ook in dele gepraat word. Die mate waarin hierdie taal oornag amper verdwyn het, word gereeld as argument gebruik hoekom ‘n taal behoorlike amptelike erkenning behoort te geniet.

Dit lyk egter of daar in Europa – ook Frankryk – ‘n horde oertale en Romaanse variante is wat ten spyte van bitter min sprekers, ook verseg om heeltemal die handdoek in te gooi. Selfs binne die Baskiese gebied is daar ‘n magdom klein taaltjies, en word juis as een van die redes aangevoer hoekom Baskies so gesukkel het om homself bestendig te kry.

Wat kan van Afrikaans verwag word as dit nie amptelike erkenning kry nie, of erg afgeskaalde erkenning?

Ten eerste kan verwag word dat die sprekers wat meen Afrikaans is cool  en ‘n taal wat lekker as gig-taal by shows gebruik kan word, deurlopend teenspoed by taalpuriste sal kry.

Die generasie wat betreklik onlangs nog op skool deurgeloop het omdat hulle na hul gesin as familie verwys het, of dit op die skoolterrein gewaag het om van die skoolgronde te praat, of na hul pa se besigheid in plaas van onderneming te praat, moet maar in afsku toesien hoe Engels sy “kolonisasie” van Afrikaans voltrek.

Eers wanneer die sportlui besef dit is uncool om coaches in plaas van afrigters te hê, sal Afrikaans kan voel hy weer hierdie aanslag van binne af.

Dan is daar die Afrikaanssprekendes se skryfvermoë. Sien ‘n mens dit wat buite-om die gedrukte media in skrif verskyn, wonder ‘n mens gewoon of daar nog ‘n onnie los rondloop wat weet wat in Afrikaans vas, en wat los geskryf word. Die taalgebruikers oor die algemeen het nie ‘n benul nie, selfs nie eens van die voorste taalbulle nie.

Word daar nie op die staatkundige front hard geveg vir die regte van ‘n taal wat van binne in elk geval gerysmier word nie?

дровяная печь длялобановский александр дети

Is ‘n volkstaat polities haalbaar?

In die volkstaatdebat moet mens een oog voortdurend op die werklikheid hou sodat vals hoop en persepsies nie geskep word nie.  Ons moet dus realisties bly…

Net soos ander volke op aarde is die Afrikanervolk ten volle geregtig op territoriale selfbeskikking.  Hy sal sodanige eis egter slegs suksesvol kan handhaaf mits die nodige volkswil daartoe bestaan.

Ek  voorsien dat die aanhoudende demonisering van alle aspekte van apartheid, asook die Afrikaners se betrokkenheid daarby, enige vorm van selfbeskikking of die opeis van enige volkeregtelike regte deur Afrikaners vandag deur die populiste en liberalistiese media as ‘n terugkeer na apartheid bestempel sal word.

Vir die sakesektor is politieke stabiliteit vir ekonomiese groei verkieslik  bo die potensiële politieke spannings en onstabiliteit wat deur opwelling van volksnasionalisme teweeggebring kan word.  Vir die sakesektor en die mediamagnate is dit dus kritiek belangrik dat Afrikaners deur ‘n proses van de-etnifikasie moet gaan sodat daar in die toekoms van ‘n Afrikaanstalige gemeenskap en nie meer van Afrikaners gepraat sal word nie.  Daar is  weinig twyfel dat hierdie strategie aanleiding tot die 1994 magsoorgawe gelei het en nou volvoer word.

“Transformeer om te oorleef”-  is hul strategie en daardie plan word nou deur die media en sakelui as die enigste haalbare oorlewingsplan vir Afrikaners aangebied.

Die vraag is dus hoe invloedryke Afrikaners enige inisiatief vir enige vorm van territoriale outonomie sal steun – iets wat lynreg teen hul eie strategie is, as so ‘n inisiatief noodwendig die herrysing van Afrikaners se eie bewustheid mag ontlok en selfs ‘n moontlike migrasiestroom van Afrkaners na ‘n bepaalde gebied kan veroorsaak.

So iets kan moontlik op ‘n onstabiele menseverskuiwing binne die landsekonomie uitloop.  Die feit dat ‘n miljoen blankes reeds die land verlaat het beskou hulle as ‘n natuurlike ekonomiese proses waar individue beter ekonomiese geleenthede gaan soek het.

Sterk teenstand en heftige reaksies kan dus uit daardie oord verwag word aangesien Afrikanernasionalisme deur sowel die ANC as die Demokrsatiese Alliansie, asook die Afrikaanse sakesektor as ‘n gemeenskaplike vyand beskou word.  Die media, wat aan hierdie groepering behoort, sal dus elke truuk speel om ‘n herskikking van provinsiale grense deur verdagmakery en disinformasie te verongeluk.

Tydens gesprekke met politici word veral die volgende argumente deur hulle geopper:

–     Die belastingbasis vir tweedevlak en derdevlak ekonomiese herverdeling sal wesenlik verklein word met ‘n gebied buite beheer van die ANC.

–     Die oorkoepelende onuitgesproke beleid dat Engels die lingua franca van die hele land moet word, sal benadeel word.

–     ‘n Wit enklawe sal swart bemagtigting, veral t.o.v. amptenare wat Afrikaans nie magtig is nie, benadeel. (bv. Xhosa- en Zoeloepraters)

–     Nasiebou sal volgens hulle verydel word aangesien ander etniese groeperings op dieselfde regte mag aandring, ‘n proses wat op balkanisering van die land mag uitloop.

–     Territoriale selfbeskikking vir Afrikaners mag vertolk word dat daar na apartheid teruggekeer word en die mite perpetueer dat Afrikaners ‘n meerderwaardige groep in Afrika is.

–     Dit mag ook vertolk word dat ten spyte van SA se liberale grondwet, die ANC– regering misluk het omdat hy nie daarin geslaag het om sy wit minderheid op ander maniere te akkommodeer nie.

–     Met die uitsondering van die VF+, is al die opposissiepartye heftig gekant teen enige inisiatiewe wat as rasseskeiding vertolk kan word, aangesien sulke inisiatiewe hul groeipotensiaal by ander gemeenskappe sal beduiwel.

–     Swart aktiviste kan die regering oor hierdie hoogs emosionele saak selfs tot ‘n val bring, omdat die regering weer die aMaburu, “hul eertydse onderdrukkers,” as ‘n spesiale groep erken.

Die droom van territoriale selfbeskikking sal uit ‘n politieke oogpunt  bykans onhaalbaar wees, tensy ‘n radikale paradigmaverskuiwing by die populiste asook by die sakesektor ontstaan wat so ‘n proposisie vir hulle aanloklik sal maak.  Die kanse daarvoor is egter baie skraal.

Intussen moet daar aan ander strategieë gewerk word voordat die geldmagnate en die ANC se gemeenskaplike strategie, wat ten doel het om die volgende geslag Afrikaners heeltemal te de-etnifiseer, volvoer word.

Verskeie opsies is tans besikbaar vir Afrikaners om as enkelinge in die NSA voort te bestaan.

  • Word deel van die meerderheid:  Dit is een opsie wat deur die media, asook deur die liberale establishment en akademici verkondig word.  Daar word geargumenteer dat etniese verdelingslyne mettertyd gaan verdwyn en dat die smeltkroesproses van nasiebou net sowel nou reeds kan begin.  Gemeenskaplike belange soos onderwys, sport, taal en die ekonomie word hiervoor ingespan.  Dit verskaf die filosofiese begronding waarop rassisme tans as ‘n groter misdaad beskou word as verkragting, roof of moord.   Baie Afrikaners het reeds op hierdie opsie besluit en voed hul kinders as NSA-burgers op.
  • Emigrasie: Honderde duisende Afrkaners het reeds die emigrasie-opsie gekies, of berei hul kinders voor om dit te doen.  Sommige Afrikaners, veral op landbougebied, het die werklikheid van ‘n swart regering in Suid-Afrika aanvaar en het besluit om ‘n swart regering te kies onder wie hulle die voordeligste bestaan sal kan maak.  Een so ‘n land is Zambië, ‘n ander is Mosambiek waar honderde Afrikanerboere reeds hervestig het.
  • Om te veg vir eie grondgebied:  Dit is ‘n feit dat regerings slegs toegee aan druk om hul beleid te verander wanneer sodanige druk onhoudbaar word in terme van verlies aan lewens en bates.  Hierdie opsie beteken dat Afrikaners, soos die swart aktiviste voorheen, ondergronds sal moet gaan en hulself op ‘n lang, bloedige stryd voorberei. Geografiese afskeiding vind selde plaas sonder ‘n bloedige stryd.  Daarenteen is ‘n bloedige stryd ook nie ‘n waarborg vir sesessie nie, soos baie minderheidsvolke in Europa en elders kan getuig.
  • Die stigting van ‘n virtuele volkstaat:  ‘n Verteenwoordigende Afrikanerowerhyeid is tans waarskynlik die haalbaarste opsie en vereis dat Afrikaners hulself moet orden op politieke, opvoedkundige en kultuurgebiede.  Deur hul eie buiteparlementêre instellings sou hulle egter druk op die regering van die dag kan uitoefen.  Sodanige druk kan deur die howe asook met buitelandse verbintenisse op die regering toegepas word sodat Afrikaners se belange gerespekteer word.

Die AO se vermoë om druk uit te oefen sal in verhouding staan tot die hoeveelheid steun wat die struktuur onder Afrikaners geniet.  So ‘n geglobaliseerde volkstaat hou Afrikaners deur die kuberruimte in verbinding met mekaar.

Tegnologie –, handels – en werksgeleenthede kan op hierdie wyse vryelik uitgeruil en benut word.

Hierdie struktuur kan as voorloper dien om later geografiese selfbeskikking op ‘n kerngebied in te stel, selfs al is dit dan aanvanklik net  op derde vlak.

  • Die groeipuntvolkstaatgedagte. ‘n Bonsaiboompie lyk in elke opsig net soos sy groot boom eweknie, maar hy bly egter klein omdat sy voedingsbron beperk word.  Bonsai-volkstaatjies soos in Kleinfontein en Orania kan oral verrys en mettertyd selfs op ‘n federale basis met mekaar skakel om in mekaar se tegnologie, handel en skoolopvoedingstelsels te deel.  Afrikaners wat binne hierdie groeipunte woon bevind hulle sodoende in ‘n mini-volkstaat deurdat hul onmiddellike omgewing vir hulle as Afrikaans vertoon.  Maar soos wanneer ‘n Bonsaiboompie se potjie buite tussen kakiebosse geplaas word, is sulke groeipunte altyd deur ‘n groter vyandige omgewing omring.

Vraag is nou wat binne hierdie politieke werklikhede nog gedoen kan word om nogtans ons vryheid te verkry?

Volgens bostaande ontleding sal territoriale selfbeskikking met of sonder ‘n oorlog moeilik haalbaar wees binne Suid-Afrika se grense, maar groepsregte wat deur ‘n AO afgedwing word sal wel moontlik wees.  Maar waarheen sal ons vlug wanneer die finale aanslag teen blankedom eendag om ons losbars?  ‘n Afrikanertuisland is dus ‘n strategiese noodsaaklikheid vir ‘n volk om te oorleef.

Om nou buite die kassie te dink, wil ek ‘n scenario ontwikkel wat meer lewensvatbaar mag wees as ‘n langdurige stryd met ‘n vyandige plaaslike swart bevolking aan wie die land onherroeplik op ‘n skinkbord weggegee is.  Dit is bloot ‘n gedagte waaraan ek reeds vir geruime tyd soos aan ‘n taai stuk biltong kou.

Die toekomsbeeld is ‘n gebied buite Suid-Afrika van ongeveer 100 kilometer kuslyn by 200 kilometer die binneland in.  Die gebied is tropies en sub-tropies, met natuurlike mededingende ekonomiese voordele, waar ‘n landbougebaseerde ekonomie soos in verskeie Europese lande en Amerikaanse state gevestig kan word.  Die hooffokus kon val op biobrandstof en voedselproduksie en verwerking.  Daar sal ‘n uitvoerhawe wees om die voedsel en brandstof na internasionale markte uit te voer. Benewens pad en lugvervoer sal die gebied maklik per see vanaf enige Suid-Afrikaanse hawe of  vanaf Maputo bereik kan word.

In so ‘n gebied is twee seisoene per jaar die reël en met Suid-Afrikaanse tegnologie en kundigheid kan ‘n lewensvatbare ekonomie binne die bestek van vyf tot tien jaar reeds gevestig wees.

Die gebied kon buite Suid-Afrika se grense wees, glad nie onderhewig aan die benouende neo-apartheidswette van die ANC-regering nie.  Die projek sal in samewerking met die betrokke regering aangepak word en deur die yl plaaslike bevolking verwelkom word.  Die nuwe intrekkers sal as beleggers en nie as setlaars beskou word nie en sal as ‘n ekonomiese groeikern vir die hele land beskou word.  Die gebied is misdaadvry en vriendelik teenoor witmense.

Voordat die eerste intrekkers voet aan wal sit, sal die volgende ooreenkoms tussen die AO en die regering asook plaaslike tradisionele owerheid bereik moet word:

  • Beleggers sal die afgebakende gebied as hul nuwe vaderland mag beskou.
  • Hulle sal die alleenseggenskap vir oorkoepelende gebiedsontwikkeling en owerheidsgesag oor hul mense hê.  Bestaande inheemse inwoners sal hul demokratiese regte by hul tradisonele plaaslike owerheid soos tans, kan uitoefen.
  • Alle ontwikkelings sal aan internasionale omgewingsbewaringsvereistes moet voldoen.
  • Die gebied sal as Outonome Gebied alleenseggenskap hê oor kultuursake soos onderwys, gesondheidsdienste, sport en arbeidspraktyke, wat hulle self sal oprig en befonds.
  • Die gebied sal sy eie polisie – en ander sekuriteitsdienste op die been bring, befonds en bedryf, maar sal by die nasionale veiligheidstelsel ingeskakel bly.
  • Die nuutgestigte Gebeidsowerheid sal grond en eiendom op  99 jaar huurpag gratis aan nuwe intrekkers registreer.  Alle verbeterings sal beleggers se eiendom bly.
  • Belasting sal aan die nuut gestigte gebiedsowerheid betaal word om infrastruktuur en algemene dienste te lewer.
  • Geen inkomstebelasting sal vir die eerste vyf jaar aan die sentrale regering betaal word nie.
  • Beleggers sal aangemoedig word om hul Suid-Afrikaanse bates na die gebied te verskuif en geen invoerbelasting sal daarop gehef word nie.  Beleggers sal hul bates  weer  sonder enige beletsel die land mag uitneem.
  • Beleggers mag hul jaggewere behou nadat dit by die plaaslike owerheid geregistreer is.
  • Die hervestigingsprojek sal onder die reeds bestaande bilaterale ooreenkoms wat tussen die Suid-Afrikaanse regering en die betrokke land se regering bestaan, sorteer. In hierdie ooreenkoms word die onaantasbaarheid van beleggers se bates wedersyds gewaarborg.
  • Beleggers sal verantwoordelik wees om hulself te onderhou en sonder staatshulp hul eie huisvesting op te rig.
  • Hulle sal hul eie dorpe beplan stig en en finansier.
  • ‘n Nuwe  toerismebedryf sal aangemoedig word.
  • Hulle sal hul eie bank met of sonder die samewerking van ander banke kan oprig, en sal hul eie kredietstelsel kan bedryf.
  • En so meer

Nadat die breë ooreenkoms afgehandel is, sal die werwingsaksie vir beleggers van stapel gestuur word.  Die projek sal ekonomies en nie ideologies gedrewe wees nie – die ideologiese vrugte sal vanself groei.

Ek praat van ‘n gebied noord van Pemba in Mosambiek.

Is dit maar nog ‘n nuwe apartheidsdroom?

врачи для справки 086топкарго кидалы

Wat is ‘n Christelike koerant?

Toe ‘n briefskrywer op Praag vra dat ‘n Christelike koerant vir die Afrikaner tot stand kom, was ‘n vroeë reaksie dat daar nie ‘n behoefte aan ‘n fundamentalistiese Christelike koerant is nie.

Maar wat is ‘n Christelike koerant? As oud-redakteur van ‘n Christelike koerant (ondergegaan) gaan ek probeer antwoord.

Die kort antwoord: Om te sien dat daar nie van fundamentalisme sprake is nie, gaan besoek gereeld die webwerf met die elektroniese weergawe van Trouw op die internet. Aanverwant, Volksblad wat ‘n dekade of so gelede sy missie gestel het, en ‘n leser teleurgesteld daarop reageer dat dit nie Christelik hierby insluit nie. Volksblad reageer dadelik deur te verduidelik Christelik is vanselfsprekend inbegrepe. Met die jongste beleidstelling was Christelik opnuut uitgesluit, en was dit nie van dié van die DA te onderskei nie.

Op die onseker gronde kan na die Christian Science Monitor gekyk word, nou feitlik uitsluitlik ‘n internetkoerant. Christian Science lê waarskynlik net so ver van die Christen-sentrum as die Mormoonse kerk.

Die langer antwoord: Christen- fundamentalisme is ‘n term wat baie los en vas gebruik word, maar het tradisioneel ‘n spesifieke betekenis, naamlik ‘n beweging wat in die VSA uit onder meer die Baptisme ontstaan het, en Suid-Afrika deur ‘n aantal charismatiese kerke binnegekom het. Een van die opvallende kenmerke is die mate waarin die Bybel letterlik vertolk word.

Een van die terreine waarop dit gereeld duidelik gemanifesteer word, is die jong aarde kreasionisme.

Die jong aarde kreasionisme verskil in twee opsigte van die gewone, konvensionele kreasionisme, naamlik ‘n beheptheid met die bepaling van die ouderdom van die aarde, en tweedens om dit te probeer bewys en dan kwasi-wetenskap (en dikwels suiwer bedrog) inspan om dit te probeer bewys, terwyl die konvensionele kreasioniste die Bybel as geloofsboek, en nie bewysboek nie, aanvaar.

Die vernaamste onderskeid is dat die tradisionele kreasioniste die Bybel in geheel neem en dus die tekste wat dui daarop dat een dag vir God soos ‘n duisend jaar, en ‘n duisend jaar soos een dag is, insluitend dat die duisend as simboliese getal vir oneindig baie / volmaakte verstaan word.

Hoofstroom-kerke het oor die algemeen nie ‘n probleem met die Deïstiese evolusie nie.

Die jong aarde kreasioniste, wat na hulself as “die Christene” of “die kreasioniste” verwys neig om geen standpunt wat dialekties van hulle s’n verskil, as ook Christelik te aanvaar nie, en staan dikwels baie onverdraagsaam teen ander standpunte. Daar is selfs “kreasionisme-evangelisasieaksies” kompleet asof jong aarde kreasionisme soos ‘n godsdiens die produk van evangelisasie kan wees. In werklikheid is daar maar een Evangelie.

Christelike koerante het waarskynlik hul hande meer vol met fundamentaliste as gewone sekulêre koerante, omdat die fundamentaliste hierdie koerante probeer inpalm om die fundamentalistiese boodskap te verkondig. So ‘n “oornamepoging” is lelik – vra my. ‘n Tante wat ons geteister het oor ‘n geborgde wynrubriek. (Haar eie kerk het nie ‘n probleem daarmee gehad nie).

Dit raak nag om iets van wetenskaplike aard te publiseer. Word ‘n nuwe fossiel  ontdek en ewe onskuldig geskryf dié dier het 250 miljoen jaar gelede geleef, dan kom die briewe “dat Christene glo / weet die aarde is 6 000 jaar oud.”

En probeer naïef genoeg wees om hulle aan die hand van, soos in my geval, opleiding in geomorfologie te antwoord, dan word die sluise van die hel op jou oopgetrek.

In die Vrystaat sit ‘n mens met talle van hierdie beeldhouwerke van God wat miljoene en selfs duisende miljoene jaar oud is, soos die Vredefort-impakkater, Golden Gate, die goudneerslae en vele meer.

Buite-om die skeppingskwessie bied fundamentalisme nie te veel probleme aan die joernalistiek nie. Ja, daar is die gevalle wat probleem met ‘n wynrubriek het (kyk net hoe steek jy jou kop in ‘n bynes om na die Evangelie te verwys waar Jesus die water in wyn verander het), ‘n verslaggewer of joernalis wat rook, of ‘n grafiese kunstenaar wat ‘n selfde geslag lewensmaat het of wat met haar kêrel saamwoon.

Maar in die praktyk – hoe sal ‘n Christelike koerant van ‘n sekulêre of liberale koerant verskil?

Ten eerste is dit veilig om te sê so ‘n koerant sal nie deel van die geel pers wees nie.

Dit sal nie ‘n “Wat sê die sterre”-rubriek in hê nie.

Die kanse is ook beter dat die lesers nuus sal kry oor die rits referendums en hofuitsprake in die VSA om gay huwelike in bykans elke deelstaat te verbied.

Die lesers sal waarskynlik ook gelees het dat ‘n onlangse peiling getoon het dat die meeste Amerikaners nou vir die eerste keer sedert dit gemeet word, teen aborsies op aanvraag gekant is. Hulle sou waarskynlik ook gelees het dat Barack Obama nie net ten gunste van aborsies is nie, maar ook die sg, en grusame, “partial birth”-aborsies, maar die stryd om aborsies op aanvraag te stuit met 20 jaar teruggesit het.  Hulle sou ook waarskynlik gelees het dat mense eers na hulle vir Obama gestem het, van sy standpunt bewus geword het (hy het dit nie geheim gehou nie, maar die euforie het mense “blind” gemaak) en dan ook verstaan hoekom Obama se gewildheid so gou ‘n knou gekry het.

Heel moontlik sou Suid-Afrikaanse lesers hulle nie nou in die een rubriek na die ander vasloop waarin mense soos Tim du Plessis en Max du Preez erken die huidige bestel werk nie, en dan baie hard moet dink om binne die beperkings van liberale denke oplossings te probeer voorhou. Oplossings wat buite my beperkte begripsveld val.

‘n Tipiese Christelike koerant verklaar homself polities onverbonde (en bedoel dit) en beywer hom vir sy eie standpunte. Hy span nie God as sy werktuig in nie, maar is eerder ‘n werktuig van God.

Wanneer ‘n Christelike koerant wél begin kant kies, is dit gewoonlik in die konserwatiewer dampkring, spesifiek waar dit met morele politiek ooreenval. Een van die sigbaarste beleidseksponente hiervan is die fokus wat sulke partye op gesinswaardes plaas.

Die Christenpolitiek maak weer deel hiervan uit. Breedweg val dit uiteen in Christelike volkseie, en Christen-demokrasie. ‘n Derde been, Christelik-nasionaal, het effektief “uitgesterf” weens assosiasie met oorle apartheid.

Elkeen hiervan het weer verskillende manifestasies.

Die hoofgroepering is die Europese Christen-demokrasie wat onder meer die regerende partye in Duitsland, Nederland en Vlaandere (en ook België) oplewer. Hulle is gesetel in wat genoem word “die Christelike tradisie” eerder as “die Christelike geloof.” Hulle neig dus ook om oop te wees vir Moslems, ateïste, agnostici en ander, maar met die kernelement dat dit geskoei is op waardes wat hul neerslag in Europa se Christelike tradisie het. ‘n Belangrike kenmerk van die Duitse CDU se beleid is die verskansing van die regte van groepe (inbegrepe minderheidsregte). Die feit dat Duitse staatskole verplig word om godsdiensonderrig aan te bied (maar dis nie verplig om dit te neem nie) is meer gewortel in ‘n afkeer van die morele verval onder die Nazi’s as in die godsdiens. Trouens, leerlinge kan uit ‘n lysie kies oor watter godsdiens hulle onderrig wil word.

Dit staan waarskynlik op die teenoorgestelde pool van ‘n Suid-Afrikaanse party soos die ACDP wat effektief alles in Engels doen (behalwe naby verkiesings) en sedert die verlies van provinsiale setels met Afrikaanssprekende bekleërs ‘n grootlikse swye oor sake soos plaasaanvalle.

Die kleiner Christen-Demokratiese Party is hier weer nader aan die CDU se oriëntasie ten opsigte van diversiteit en reik alle nuusverklarings tweetalig uit, en veroordeel alle plaasmoorde waarvan kennis geneem word.

Alle Christen-demokratiese partye waarvan ek weet staan godsdiensvryheid voor, en almal voel sterk oor persvryheid – in der mate dat die huidige Vlaamse premier dit tevore as die vierde been van die regering genoem het.

‘n Interessante ander manifestasie is die kwessie van Christelike vakbonde, wat in die buiteland groot is en ‘n sterk teenwig teen sosialistiese vakbonde vorm. Hulle het ‘n baie groter missie in terme van die bevordering van die wel en weë van lede en hul gesinslede as die sosialistiese vakbonde.

Waar hulle in Europa na-aan die Christen-demokratiese partye staan, staan die Suid-Afrikaanse weergawe, Solidariteit, eerder na-aan die Christelike Volkseie as die Christen-demokrasie.

Ek het die vermoede dat die opkoms van Moslem-fundamentalisme te maklik na die Christendom geprojekteer word. Hoewel van die ekstremistiese groepe in Suid-Afrika op die oog af baie ooreenkomste met die Moslem-fundamentalisme het, is dit nie deel van die formele fundamentalistiese beweging nie.

Waarteen ons moet waak is dat die situasie nie ontstaan waar twee pole ontwikkel nie – die wat soos George Claassen openlik ateïsties aan die een kant staan, en ‘n groep wat as volslae fundamentaliste op die ander kant staan nie.

гайковертФильчаков прокурор харьков

Amerikaanse tea party – teeparty of politieke krag?

Net so min as wat die Bostonse teeparty op 16 Desember 1773 ‘n werklike teeparty was, so min is die huidige Tea party-bewiging iets wat die wêreld kan ignoreer – al word ook hoe daarmee die spot gedryf.

‘n Onlangse peiling deur NBC News en die Walle Street Journal het 41 persent volwasse Amerikaners aangegdui dat hulle ‘n positiewe siening van die Tea party het, teenoor 35 persent wat ‘n positiewe siening van pres. Barack Obama se Demokratiese Party het. Die kritiese Washington Post meld dat steun hiervoor verlede jaar landswyd “ontplof” het.

Die VSA word gekenmerk deur ‘n de facto tweepartystelsel, waar die Republikeine en die Demokrate sake uitspook. Daar is tallose ander partye, maar hulle word gewoon fyngemaal tussen die twee grotes, en is veral op nasionale vlak kwalik relevant.

Amerikaners wend hulle dus tot ‘n groot mate tot lobbies. Dit is moontlik omdat Amerikaanse Kongreslede nie soos in Suid-Afrika tot koukusgerigte stemmery ingebind is nie. Van die lobbies funksioneer effektief soos politieke partye, het ‘n volledige beleid, genereer fondse en veldtogte, en besluit dan welke kandidate gesteun moet word, ongeag hul politieke party. Die saak, en nie die party nie, is wat saak maak.

Een van die grotes is die Christian Coalition of America met sowat 4 miljoen ingeskrewe lede. Dit het ‘n volledige beleidstelling op sy webtuiste.

Nou is daar die Tea party, wat as beweging beskryf word, en die “party” met ‘n klein letter geskryf word sodat dit nie met ‘n party verwar moet word nie.

Die Tea party is gebore uit veral wit middelklas Amerikaners se keelvolheid vir oplopende staatskuld, veral noudat pres. Obama hard werk om ‘n tipe sosialistiese (welsynstaat) gesondheidsorgstelsel in te voer.

Die Tea party word meer met die Demokratiese Party geassosieer, en het onlangs baie daartoe bygedra dat die Republikein,  Scott Brown, in wyle sen. Ted Kennedy se setel verkies te kry.

Tog sukkel die Amerikaanse media nog om ‘n begrip te vorm van wat die Tea party werklik beteken. Juis weens die tekens dat dit ‘n “conservative revolution” kan wees, was die hoofsaaklik liberale Amerikaanse pers stadig uit die blokke om werklik kennis te neem, al was die sentimente wat dit onderlê al ‘n ruk lank teenwoordig.

Een van die vroegste tekens dat die wêreld nie Obama se verkiesing tot president moes vertolk as ‘n besliste liberale stap deur die kiesers nie, was toe ‘n peiling kort na sy verkiesing gedui het dat die meeste Amerikaners sedert dit gemeet word, nou teen aborsies op aanvraag is. Tog het hulle kort tevore die stryd om aborsies op aanvraag tersyde gestel te kry, twintig jaar teruggesit deur Obama in te stem.

Kort hierna het Amerikaanse deelstate op ‘n streep, die “liberale Ooste” ingesluit op enkeles na huwelike van dieselfde geslag aan die ban gedoen. Dit het dikwels gevolg nadat referendums afgedwing is.

Op laas is Obama se gewildheid ook baie gou daarmee heen.

Is daar ‘n Suid-Afrikaanse analoog?

Die naaste onlangse weergawe is waarskynlik die Cope-euforie wat die beste opsie sou bied teenoor ‘n gegewe. Dit het sterk uit ‘n verkiesing getree al het erge krake reeds voor die verkiesing gewys, en terwyl dit duidelik was dat die party moeite sou hê om almal wat entoesiasties meegedoen het, beleidsgewys in te bind.

Soos met Cope, is dit onseker hoe die “party” gaan reageer op sy  eerste nasionale konvensie wat gister begin het. Gaan die uiteenlopende sigbare leiers, wat Sahrah Palin insluit, mekaar genoegsaam kan vind om die eenheid te bewaar? Vroeë berigte dui op grootskaalse ongelukkigheid en beskuldigings, maar die harde feit is dat die 600 kaartjies (ja, konvensiegangers moet stywe bedrae opdok) uitverkoop en is talle ander daarom weggewys moes word.

Of gaan hierdie “party” ook soos die Bostonse “tea party” in die see beland en daarna net as faktor in die geskiedenisboeke opgeteken wees?

Al is dit iets wat iewers in die toekoms gaan platval, verdien hierdie “konserwatiewe rewolusie” meer aandag in di e Suid-Afrikaanse media.

инвертор зарядное устройствоДанильченко Юрий Брониславович

FW de Klerk, die geostrategiese nar

Die polemiek rondom FW de Klerk se oorgawe in die vroeë negentigerjare woed steeds voort. De Klerk se ondersteuners raak al hoe groter absurditeite kwyt, soos byvoorbeeld: al is die gevolge van die De Klerk-Meyer-oorgawe aan die ANC sleg, was die daad op sigself ‘n goeie ding. Ekskuus? Dis soos om te sê: o wel, die pasiënt is op die operasietafel dood, maar die operasie self was “geslaag”.

In die gange van die Nasperskoerante moet daar konsternasie heers, want vir twintig jaar of langer is die Afrikaner se denke vanuit Heerengracht, Kaapstad beheer. Ons Afrikaners het Beeld, Rapport en Die Huisgenoot gelees, alles vir soetkoek opgevreet en soos skape vir die Nasionale Party gestem, denkende dat die Broederbond, NP en Naspersredakteurs ons toekoms op die hart dra en “weet wat hulle doen”.

Vir die eerste keer in dekades besef die gemiddelde Afrikaner waarskynlik vandag dat hy liederlik vir die gek gehou is en wemel koerantbriewe en internetkommentare van ontnugtering, selfs wanhoop. Tim du Plessis probeer in vandag se Beeld wal gooi teen dié golf van ontnugtering wat oor die Afrikaanse media spoel deur De Klerk se kritici as “‘n klompie suur, wit regses” af te maak.

De Klerk is die liefling van Naspers en die steeds deur Afrikanerhaat besete Britse media. In hulle oë is FW ‘n held omdat hy ‘n einde gemaak het aan die Afrikaner se vryheidsideaal wat vanaf 1790 geduur het en ons finaal “geïntegreer” het by die Engelse “reënboognasie” wat hulle so graag in Suid-Afrika wou sien.

Ongelukkig is ek van mening dat die openbare beeld en reputasie van FW de Klerk ná die spontane volksuiting van die afgelope paar dae soveel skade gely het dat hy soos ‘n dronk geslane bokser in die kryt waggel. In die gehoor juig al sy joernalistieke ondersteuners nog, maar ek voorspel dat hy binnekort soos ‘n os gaan neerslaan.

Die Franse beskik oor ‘n mooi uitdrukking vir die finale slag of uitklophou: die coup de grâce, om iemand uit sy lyding te verlos deur hom die genadeskoot te gee.

Ek wil vandag hier vir Tim du Plessis en Max du Preez en die Naspersdireksie en al FW de Klerk se lojale media-ondersteuners sê dat hulle held nou liefs sy handskoene moet ophang en van die toneel moet verdwyn. Hulle moet ook ophou om hom op te hemel, want die foute wat hy begaan het, is onverdedigbaar, krimineel. Die geskiedenis oordeel reeds baie hard oor hom en gaan vorentoe nog meer ongenaakbaar wees.

Oor een ding sal ek met De Klerk se juigkommando saamstem: dié man is ‘n historiese fenomeen. Nie net omdat hy waarskynlik die grootste Afrikanerverraaier van alle tye is nie, maar ook omdat hy ‘n geostrategiese hanswors is.

Toe die Berlynse muur val en die Oos-Berlyners oor die Glienickebrug stroom, het die geskiedenis aan De Klerk ‘n sonderlinge geleentheid gebied om sowel sy land as die hele subkontinent van die kommunisme en ander radikale, sosialistiese ideologieë te verlos. Dis tog waaroor ons die Angolese oorlog geveg het en waaroor ons miljoene rande aan die tuislande en aan UNITA bestee het, in ‘n poging om gematigde swart bondgenote in dié wêrelddeel te ondersteun ten einde ons te vrywaar van die rooi verskrikking wat in Oos-Europa, China, Kuba en elders tot die dood van 100 miljoen mense in die twintigste eeu gely het.

Kortom: De Klerk het ‘n geostrategiese geleentheid in ‘n ramp omskep. Pleks daarvan dat hy die slag wat die radikales in 1989 ontvang het, gebruik het om van die hele Suider-Afrika ‘n veiliger en meer welvarende plek te maak, het hy soos ‘n harlekyn voor die TV-kameras aan die radikale ANC-SAKP oorgegee.

Op 2 Februarie 1990 het De Klerk oor ses atoombomme en die magtigste weermag in Afrika beskik. Met die ineenstorting van die kommunisme in Oos-Europa en die ANC se gepaardgaande verlies aan bondgenote, wapens en ondersteuning, was dié organisasie soos ‘n bobbejaan op ‘n tak wat so pas afgesaag is. Binne enkele maande sou die ANC tesame met die Kommunistiese partye van Oos-Europa permanent van die toneel af verdwyn.

Kuba, wat deur die Sowjetunie met wapens en energie gesubsidieer is, sou binnekort op sy knieë wees, sonder petrol of valuta om enigiets in te voer. Dat Kuba se militêre avontuur in Angola, wat die Marxistiese MPLA in daardie land aan bewind gehou het, op ‘n einde was, sou selfs ‘n blinde kon raaksien.

Indien Suid-Afrika maar net oor ‘n middelmatige staatsman as president in 1990 beskik het, sou hy ingesien het dat hier nou ‘n ongekende geleentheid was om ‘n nuwe orde van konserwatiewe wit en swart bondgenote te skep met die Afrikaners in Suid-Afrika, asook die tuislandleiers en hul volgelinge, die DTA in Suidwes, die gematigde Tswanas van Botswana, UNITA in Angola en moontlik ‘n nuwe party soos Morgan Tsvangirai se Beweging vir Demokratiese Verandering in Zimbabwe wat beheer in daardie land kon oorneem.

PW Botha se “konstellasie van state” of selfs ‘n Suider-Afrikaanse konfederasie was ‘n sterk moontlikheid.

Wêreldkommunisme was op sy sterfbed en daarmee saam die kommunistiese of radikale linkse bewegings in Suider-Afrika. Maar wat doen De Klerk, Pik Botha en Roelf Meyer? Hulle werp ‘n lewensboei na die “comrades”! Benewens al die rampspoedige binnelandse gevolge van De Klerk se oorgawe, verdoem hy die hele Suider-Afrika tot ‘n kommunistiese hegemonie met al die radikale bewegings aan bewind in die volgende lande:

Angola – MPLA

Suidwes/Namibië – SWAPO

Zimbabwe – ZANU-PF

Mosambiek – Frelimo

Suid-Afrika – ANC-SAKP

As gevolg van De Klerk se geostrategiese sotterny, woed ‘n burgeroorlog in Angola waardeur die land jare lank verwoes word. Jonas Savimbi, die dapper en charismatiese leier van die Ovimbundu, die grootste etniese groep in Angola wat feitlik op sigself die meerderheid van die land se bevolking verteenwoordig, word uiteindelik soos ‘n hond deur ‘n sluipmoordenaar doodgeskiet. Onder Frelimo se radikale, linkse regering is Mosambiek op ‘n stadium tot die armste land ter wêreld gereduseer. In Namibië kom SWAPO met fanfare aan bewind, verbied Afrikaans en stel grondhervorming in.

In Zimbabwe verdryf ZANU-PF met Robert Mugabe aan die stuur al die blankes uit die land, verwoes die ekonomie en veroorsaak dat vier miljoen ekonomiese vlugtelinge in Suid-Afrika beland.

Sonder die volgehoue steun van die ANC in Suid-Afrika, wat aan hom valuta, voedsel en elektrisiteit verskaf, sou Robert Mugabe nie drie maande gehou het nie.

Terwyl De Klerk die 240 miljoen mense wat in die lidlande van SAOG (die Suider-Afrikaanse ontwikkelingsgemeenskap) woon tot ‘n vorm van kommunistiese oorheersing verdoem, steek hy in Suid-Afrika sy generaals in die pad, laat die atoombomme afbou en oorhandig sonder slag of stoot die sleutels van die Uniegebou aan die ANC!

Ongelooflik! Afgesien van Don Quijote wat sy windmeulens bestorm het, was daar nog nie so ‘n groot gekheid in die wêreldgeskiedenis nie.

Wat sou die ekwivalent in Europa gewees het? ‘n Mens moet regtig rondsoek in jou verbeelding en allerlei kinderlike moontlikhede oorweeg. Maar gestel De Klerk was president van Frankryk in 1990. Hy sien hoe Duitsland herenig word onder kapitalisme en Rusland wat insgelyks van kommunisme afstand doen onder Gorbatsjof se perestroika, met die volksoewereiniteit van Pole, Tsjeggië, Hongarye, ens. wat herstel word.

Hierop roep De Klerk die kwynende Franse Kommunistiese Party, met sommer daarby ‘n paar uitgeweke Italiaanse terroriste van die Rooi Brigade en ander bomplanters in en sê: “Man, ek sien julle kommuniste kry deesdae swaar in die wêreld. Maar vat hierso, hier is ‘n dokument wat ek geteken het. Van nou af aan is julle in bevel van die vloot, die weermag, die lugmag. Die staatsradio en -televisie is ook julle s’n. Gebruik dit goed: saai al die propaganda uit wat julle wil; oortuig die bevolking daarbuite dat kommunisme en sosialisme iets wonderliks is. Ons sal julle help.”

Natuurlik is so iets belaglik en onvoorstelbaar, dat die ineenstorting van kommunisme in Oos-Duitsland en Rusland tot ‘n kommunistiese oorname in Frankryk kon lei, maar dit is presies wat De Klerk en sy “onderhandelingspan” in Suid-Afrika en Suider-Afrika reggekry het. Hulle het die ANC en SAKP in 1990 van die hartlongmasjien afgehaal en nuwe lewe in die kommunistiese Frankenstein geblaas, met die rampspoedige gevolge wat ons vandag ervaar.

Soos hulle sê: die werklikheid is vreemder as fiksie.

As ‘n mens bietjie terugstaan van die onmiddellike situasie en na die groter prentjie kyk, dan gaan De Klerk se sotlikheid die verstand te bowe!

Pleks daarvan dat hy in 1990 enkele maande gewag het dat die ANC se bankrekening in Londen opdroog, dat Umkhonto we Sizwe se Oos-Duitse en Russiese instrukteurs na Berlyn en Moskou teruggeroep word en die organisasie, in Trotski se gevleuelde sinsnede uit 1917, “in die asblik van die geskiedenis, waar hulle hoort” verdwyn, oorhandig hy die Uniegebou, die SAUK, die weermag, Eskom, Transnet, die Landbank, ons munisipaliteite, skole, universiteite, de lot, aan die terroristebende wat besig was om hul finansiële en militêre steun uit Oos-Europa te verloor.

Aan die ANC sê hy by implikasie: voer jule oorlog teen die Afrikaner met die middele van die Afrikaner!

Selfs Zimbabwe kan op De Klerk se brood gesmeer word, want was dit nie vir sy gekke oorgawe nie, sou ‘n Suid-Afrikaanse president by sy volle positiewe lankal ons weermag in Zimbabwe ingestuur, Mugabe afgesit en vir oorlogsmisdade verhoor het en die land weer tot sy voormalige glorie en voorspoed herstel het.

Met al die wapens wat die Arikaneringenieurs van Krygkor besig was om in 1990 te ontwikkel – onder andere die Rooivalk-aanvalshelikopter – en met die Kubane en Oos-Duitsers op pad huis toe, sou ons die oorlog in Angola lag-lag gewen het en waarskynlik ‘n gemagtigde, demokratiese bewind in daardie land gevestig het.

Die sosialisme het in November 1989, moontlik vir altyd, ‘n geweldige knou gekry. Wêreldwyd het sosialistiese partye gekwyn en kommunistiese partye verdwyn. Daarom, net soos wat die meeste lidlande van die Europese Unie vandag deur sentrumregse of Christelik-Demokratiese partye geregeer word, sou Suider-Afrika ná die rooi aanslag deur gematigde regerings gelei gewees het.

Die Kaap sou weer Hollands gewees het.

Pleks van die geopolitieke geleentheid van 1990, soos soveel ander leiers ter wêreld, met albei hande aan te gryp en hul volke van kommunisme te bevry, het FW egter presies die teenoorgestelde keuse gemaak. Met sy handjie wat in Mandela s’n vasgeklem word, het hy vír radikalisme, revolusie, transformasie en die res van Marx, Engels en Lenin se drekkige idees gekies.

Vandag ly ons, die Zimbabwiërs en die 200 miljoen mense van Suider-Afrika daaronder.

As FW soos Bram Fischer ‘n oortuigde kommunis was, sou ek nog respek vir hom gehad het. Maar hy is net ‘n Dopper van Potchefstroom wat goedgelowiges met naïewe sêgoed en clichés oor “demokrasie” vermaak.

Geostrategies is De Klerk veel meer as ‘n amateur. Nie net in die Afrikanergeskiedenis nie, maar in die wêreldgeskiedenis, moet hy as die grootste gek van alle tye gereken word.

Dat hy hom tans met ‘n verdere hansworsery oor Afrikaans besig hou, asof die taal nie die doodskoot gekry het die dag toe hy die ANC carte blanche gegee het om hulle revolusie oor ons te kom voer nie, bewys eintlik net dat hy ongeneeslik is. Hy kan nie eens sy nuwe vrou kry om Afrikaans te praat nie, wat nog te sê die taal red.

Suid-Afrika het, soos meer en meer mense besef, ‘n volslae sirkus geword. Ons moet egter net onthou wie die hoofnar was wat die bende makabare grapmakers uit hul hok op ons losgelaat het: Frederik Willem de Klerk.

play ikДанильченко Юрий Брониславович

Kan sieners soos Nostradamus dieper dinge vooruit sien?

Die probleem met sieners is dat die aanhangers van die sieners dikwels die visioene van die sieners waar maak.  Dit word selfvervullende profesie genoem.  Dat sekere mense egter wel dieper as die oppervlakte kan sien, is sekerlik waar, maar hoe ver? Nostradamus was so ‘n siener.

Nostradamus se profesieë van die sestiende eeu het reeds honderde boeke, geskrifte en artikels tot gevolg gehad.  Van die dinge wat hy glo reg voorspel het, sluit in:

* Die dood van koning Hendrik II in ‘n toernooi.
* Lodewyk XVI en Marie-Antoinette se vlug na Varennes.
* Napoleon se se geboorte en opgang tot keiser.
* Die drie vegtende diere – die Luiperd/Brittanje, Arend/Frankryk en Wildevark/Pruise.
* Die eerste wêreldoorlog.
* Die swart dood (griep-epidemie) in Europa.
* Hitler (alias Hister wat die Latyn vir Donou is) se rol in Duitsland.
* Die kommunistiese tirannie van drie en sewentig jaar en sewe maande.

Michel de Nostradamus is op 14 Desember 1503 in Saint-Remy de Provence gebore.  Hy is van Joodse afkoms. In 1512 word sy familie as Christene in die register van die Saint-Rémy-gemeente  ingeskryf.  In 1529 het Nostradamus vir studie in die medisyne by die Universiteit van Montpellier ingeskryf.  As dokter het hy ook die astrologie ingespan om kwale te diagnoseer. Nostradamus se roem is te danke aan die Centuries se rymende vierreëlsverse of kwatryne wat in tien boekdele in 1555 gepubliseer is. Hy verduidelik sy profesieë aan Hendrik die Tweede as ‘n ekstase en kombinasie van goddelike en bonatuurlike inspirasie en astrologiese berekeninge.

Nostradamus was ‘n tydgenoot van beroemde Renaissance-denkers soos Francois Rabelais, Pierre Ronsard en Michel de Montaigne. Die Frans wat Nostradamus geskrywe het was ‘n verlatynse Frans wat net deur deskundiges “reg” verstaan kan word.

In die sestigerjare het Eben Meiring van Stellenbosch, ‘n taalgeleerde in Middeleeuse Frans, in Parys deur byna 1000 vierreëlverse van Nostradamus geworstel en in 1999 ‘n boekie gepubliseer “Nostradamus en die einde van die millennium” (Nasionale Boekdrukkery: Goodwood).  Meiring se studies in die klassieke tale en sy deskundige kennis van Latyn asook sy passie vir antieke Frans, het hom toegerus om ‘n dieptestudie van Nostradamus te maak.

Volgens Meiring is Nostradmus se profetiese blik “oorweldigend op die 20e eeu gefokus”.  Meiring hanteer letterlik honderde aspekte van Nostradamus se visioene.  Gevolglik word net op Suid-Afrika gekonsentreer.

Nostradamus verklaar dat wanneer die wêreld sy slotperiode, voor die wederkoms nader, die politieke mag na die swart nasies sal verskuif. Christelikheid sal deur vreemde wette vervang word. In die Land van die Olifant, wat Meiring as SA tipeer, sal ‘n nuwe soort bewind ‘n einde maak aan ou onregte en ongelykhede. ‘n Verleier sit in die tronk, maar sal deur ‘n figuur wat Nostradmus “le clerc” noem, vrygelaat word.  Daar sal vrede, eenheid en verandering wees.  Range en ampte wat laag was sal hoog wees en die wat hoog was laag word.

Die Land van die Olifant kom egter in ‘n gewapende stryd met die Griffioen (half leeu en half arend).  Nostradamus se griffioen lyk baie na een van die diere wat Daniël (7:4) uit die see sien kom.  Hierdie dier het soos ‘n leeu gelyk, maar met die vlerke van ‘n arend.  

Dit is wanneer die Land van die Olifant sy gesig in ‘n groot Oos/Wes-oorlog sy gesig weg van die Weste in die rigting van die Ooste draai.  Die Griffioen is volgens Meiring een of ander Westerse alliansie (Europa, Brittanje, VSA). Die mitologiese betekenis van die Griffioen is dat hierdie dier die bewaker van goud is.

Nostradamus sien ‘n derde wêreldoorlog wat teen die draai van die eeue aanbreek.  Dan sal dit bloed, melk, hongersnood en siekte reën.  In hierdie oorlog sal die Land van die Olifant in bedwang gebring word.

Daar is interessante parallelle tussen Nostradamus en Siener van Rensburg, die Boereprofeet.  Siener maak ook van die beeld van vuur gebruik.  Siener sien hoe vuur uit die weste ‘n hoop nuttelose mieliestronke uitbrand.  Oor die kommunisme profeteer Siener dat ‘n swart wolk uit die ooste oor Europa trek en dat daar ‘n alliansie tussen die rooi beeste (die kommuniste) en Afrika tot stand kom.  Ook Siener sien ‘n derde groot oorlog aankom.  Siener sien ‘n swart slang (honger en burgeroorlog) in Engeland lê.  Vreemde mense in wit Westerse lande staan op teen die wittes.  In SA kom donkerte en rewolusie, maar Duitsland geryp in en bring die land onder bedwang.

Dit is insiggewend om net op die internet te soek na heldersiendheid, om te weet watter waarde daar nog aan sieners geheg word.  Dit natuurlik nie moontlik om die “gawe”  van heldersiendheid volgens die tipiese natuurwetenskaplike metode was waar of onwaar te bewys nie.  Dit is slegs oor tyd dat die waarde van die visioene van Nostradamus en van Siener beoordeel kan word.  Kom ons wag en kyk …

Intussen kan u gerus Eben Meiring se Nostradamus lees en geniet!

карданный светильник фотоФільчаков Олександр Васильович прокурор

Volksgenote in diaspora

‘n Oppervlakkige analise van beduidende bevolkings in diaspora is dat hulle in die lande waarheen hulle of hul voorouers uitgewyk het, geneig is om radikaler te wees as hul volksgenote op die tuisfront.

Hierdie siening kan gevorm word aan die hand van die wapens en morele ondersteuning wat die Ierse Republikeinse Leër uit veral die VSA gekry het, die jongste verwikkelinge rondom Sri Lanka en die Tamils, en Armeniërs in diaspora ten opsigte van onder meer die bedrywighede in die 70’ger en 80’ger jare van ASALA.

Wat dan, met bykans ‘n miljoen Afrikaners in diaspora?

Maar alvorens ‘n mens hierdie verskynsel ontleed, is dit nodig om te kyk of dit altyd so geldig is.

Word na Israel en die Jode in diaspora gekyk, is die boodskap baie gemeng. Jode dra wel baie tot Israel se ontwikkeling by, en via hul stemkrag in onder meer die VSA, ook op regerings om minstens verdraagsamer teenoor die Israelse saak te staan.

‘n Gemengde boodskap kom uit die geledere van Palestyne in diaspora. Terwyl niemand kan betwis dat sogenaamde vlugtelingkampe in onder andere Libanon niks meer as Hamas-teelaardes is nie, is die Palestynse lobby in die VSA meer afgerond en beredeneerd.

Verskeie faktore bepaal die georganiseerde aard van volksgenote in diaspora, en nog te meer hoe radikaal hulle is.

Maar selfs dan verskil hulle. So het Suid-Afrikaners hulle in ‘n stadium om elke hoek en draai in winkelassitente en ander mense vasgeloop wat nie Afrikaans magtig is nie, en flink aanvoer: “I come from Rhodesia.” Hierdie Rhodesiërs in diaspora het hulle gou teen die hele politieke spektrum hier bevind, soos Clive Derby-Lewis in die KP en daarna die gevangenis, Cherryllyn Dudley in die ACDP as parlementslid, en Mary Metcalfe binne die ANC. Metcalfe se bande met Rhodesié staan ook meer in die dampkring van ‘n vlaag Zimbabwiese vlugtelinge.

Dit is moeilik om die dinamika te verstaan wat onderliggend was aan die Amerikaanse Iere se fiksasie met die IRL se stryd. In Ierland self was die IRL verbied, maar die Amerikaanse Iere het wapens, geld en ander hulp na dié organisasie en die meer radikale INLA aangestuur asof dit uit die mode raak.

Die Iere in die VSA is ook ongeveer vier keer meer as die Iere in Ierland self. (‘n Tikkie ironie in die lig van ou Keltiese verwysings na die mistieke land in die Weste as “groot Ierland.)”

In die VSA kon hierdie groep, as Rooms Katoliek in ‘n oorwegend Protestantse omgewing, hul identiteit betreklik goed behou. In Ierland, veral Noord-Ierland, is die “inheemse” Iere minderwaardig geag deur Protestantse immigrante uit veral Skotland. Dit is hierdie Skotse nasate wat op bande met Brittanje bly aandring het.

Die Armeniërs in ballingskap is hoofsaaklik afstammelinge van die kernbevolking wie se hartland in die huidige Turkye was. So volledig is hulle vroeg in die 20ste eeu deur die Turke uitgemoor dat min ensiklopedieë eens Armeens as ‘n taal noem wat in Turkye gepraat word. Die Armeniërs was die oudste Christenvolk in die wêreld, en het eeue lank as Christenbolwerk teen Mosleminvalle gedien. Hulle het in die proses dikwels erg die spit afgebyt.

Danksy noue bande tussen ‘n ‘n Armeense ekskalwe aan die Turks-Meditireense kus en die Franse koningshuis, het baie van hierdie Armeniërs na onderdrukking begin het hulle in Frankryk gevestig, maar ook elders in Europa en ‘n beduidende groep in die VSA. In hierdie lande moes hulle toesien hoe dié lande via NAVO in ‘n bondgenootskap met Turkye tree.

‘n Groep wat hulle in Libanon gevestig het, het ten spyte daarvan dat hulle aansluiting by die Libanese Christene gekry het, in noue aanraking met die radikale Palestynse groepe gekom en ASALA (Armenian Secret Army for the Liberation of Armenia) gevorm.

Om die Tamil Tiere se stryd in Sri Lanka in isolasie te sien, is ‘n fout. In Indië maak die Tamils met sowat 65 miljoen sprekers ‘n groot deel van die bevolking uit, en is ‘n belangrike komponent van die land se Drawadiese bevolking wat grootliks deur Indo-Germaanse taalgroepe oorheers word. Trouens, Indië se amptelike taal, Hindi, is ‘n Indo-Germaanse taal en bykans dieselfde as Oerdoe, die amptelike taal van Pakistan. Wêreldwyd is die getal Tamilsprekers sowat 70 miljoen, wat dit getallegewys bo van die wêreld se gerekende tale plaas. Dit het ‘n ou, opgetekende literêre geskiedenis waarop die Tamils baie trots is.

Maar In Sri Lanka is die Tamils ‘n minderheid, nie net in taal nie, maar ook in die Hindoe-godsdiens teenoor die meerderheid Singalese wat hoofsaaklik Boeddhisties is. Buite Sri Lanka en Indië is sowat ‘n miljoen Tamils in diaspora – met ander woorde Tamils wat in die lande waar hulle nou woon, steeds met die Tamilsaak in Sri Lanka identifiseer. Veel meer praat nog Tamil as oorblyfsel uit die koloniale tydperk toe hulle wêreldwyd “uitgevoer” is as arbeid op suikerplantasies soos in Suid-Afrika, Guyana en eilande in die Stille Oseaan.

Na raming het sowat $300 miljoen aan geld en wapens die Tamil Tiere jaarliks in hul 26 jaar lange stryd teen die Singalese bereik.

Van baie bevolkings in diaspora word bykans nooit gehoor nie. ‘n Interessante voorbeeld is die Assiriërs wat nie net in Sirië ‘n Christen-minderheid vorm nie, maar ook in Australië ‘n beduidende gemeenskap in stand hou.

Oor hoe die meerderheid Suid-Afrikaners in diaspora, die sogenaamde eksas, voel, is daar nie eenvormige duidelikheid nie. ‘n Groot groep het duidelik geëmigreer met die doel om burgers van hul nuwe vaderlande te word, ander werk tydelik daar met die idee om terug te keer, en ander bekyk die kat uit die boom.

Hierdie saak sal waarskynlik eers behoorlik onder die loep geneem kan word wanneer ‘n volgende algemene verkiesing gehou word. Met die vorige is op kort kennis via ‘n hofbevel magtiging verkry om te mag stem, maar tyd om die nodige dokumentasie te bekom en as kiesers te registreer was te min, en die logistiek om te stem was dikwels ontoereikend. Wat egter duidelik is, is dat die ANC weinig steun onder die “eksas” geniet. Wat dit betref, is die algemene “hulle” en “ons” karakter van Suid-Afrikaners in diaspora nie anders as ander gemeenskappe in diaspora nie.

монтаж трековых светильников на шинопроводе ценатопкарго кидалы

FW de Klerk se glansende daad van verraad

Op die vooraand van die twintigjarige herdenking van 2 Februarie 1990 toe FW de Klerk besluit het om Nelson Mandela en sy medegevangenes van die ANC en SAKP vry te laat en die verbod op dié twee organisasies op te hef, beleef ons die wrange nalatenskap van die sogenaamde “onderhandelings” van destyds.

In die referendum van 1992 is die toentertydse blanke kiesers gevra om “ja” of “nee” te stem op die volgende, oënskynlik onskuldige, vraag: “Is u ten gunste van die voortsetting van die Staatspresident se hervormingsproses wat op 2 Februarie 1990 begin is en gemik is op die daarstelling van ‘n nuwe grondwet deur onderhandeling?”

In die lig van De Klerk en Roelf Meyer se optrede kort daarna, asook die verwikkelinge sedertdien, sou daardie referendumvraag eerder só moes gelui het: “Is u ten gunste van ‘n militêre oorgawe aan die ANC en SAKP, met die oorhandiging van die weermag en alle outomatiese wapens aan Umkhonto we Sizwe, asook die instelling van grondhervorming, rassediskriminasie teen blankes op alle gebiede en die uitfassering van Afrikaanse skole en universiteite?”

Indien dié vraag destyds gevra is, sou waarskynlik net ‘n klein groepie radikales en Engelssprekendes in 1992 “ja” gestem het. Die res sou saam met die KP en HNP “nee” gestem het.

Vele mense noem Max du Preez, Carl Niehaus, Antjie Krog en Ruda Landman “verraaiers” omdat hulle as gebore Afrikaners die ANC se ideologie verinnerlik het en vandag deelneem aan ‘n politieke en propagandaveldtog teen hul eie mense. Maar ek is van mening dat elkeen, ongeag sy of haar afkoms, vry is om sy politiek of idees te kies. Soos Schopenhauer egter gesê het: “Slegs ‘n minderheid mense is vatbaar vir oortuiging. Die meerderheid is slegs vatbaar vir gesag.” Vele Afrikaners in die huidige bedeling wat die heersende ideologie van politieke korrektheid en anti-blanke rassisme aanhang, is eintlik maar meelopers en hul idees sal waarskynlik môre met ‘n handomkeer verander indien ‘n andersoortige regering aan bewind kom. Soos die hensoppers en hanskakies van ouds, is sulke mense “geleentheidsverraaiers” en doen hulle dit heel openlik, waarskynlik omdat hulle voel dat hulle deur die maghebber teen weerwraak uit eie geledere beskerm word.

Die ergste vorm van verraad, myns insiens, word gepleeg deur iemand wat voorgee om lojaal teenoor sy volk te wees, maar agteraf – en skelm – eintlik met die vyand heul om sy eie mense tot ‘n val te bring. Hierdie soort verraaier is deur die Latynse skrywer Cicero beskryf toe hy gesê het:

“‘n Volk kan sy dwase, selfs die eersugtiges onder hulle, oorleef, maar nie verraad uit die binnekring nie. ‘n Vyand voor die poorte is minder vreesaanjaend, want hy word uitgeken en hy laat sy vlae openlik wapper. Dog die verraaier beweeg vrylik tussen diegene binne die poorte terwyl sy slinkse fluisteringe deur al die gangetjies ruis en selfs in die regeringsetel self hoorbaar is. Want die verraaier verskyn nie as verraaier nie – hy praat op ‘n toon wat aan sy slagoffers welbekend is, sy aangesig en sy gewaad is soos hulle s’n, en hy beroep hom op ‘n soort gemeenheid wat diep in die harte van alle mense verskuil lê. Hy vermurwe ‘n nasie se siel – hy werk heimlik en ongesiens in die duister om die stutpilare van ‘n stad te ondergrawe – hy besmet die staatsmasjinerie totdat dit van alle weerstand beroof is. Selfs van ‘n moordenaar is minder te vrees.”

Vele mense glo dat FW de Klerk en Roelf Meyer nog eendag sal teregstaan en deur ‘n Afrikanerhof, selfs ‘n krygshof in die geval van ‘n staatsgreep of revolusie, verhoor sal word om te bepaal of hulle werklik in hul gemoed aan verraad skuldig was en of hulle bloot uit dwaasheid of naïwiteit gehandel het. Ek wil nie so ‘n, eventuele, verhoor vooruit loop nie en kan daarom nie oor De Klerk se ware motiewe ‘n oordeel vel nie.

Dat daar egter, soos hulle in die reg sê, ‘n prima facie-saak van verraad teen hom en Roelf Meyer bestaan, is gewis. Waarop grond ek dié stelling? Kom ons kyk na enkele aspekte van De Klerk en Meyer se optrede gedurende daardie ysingwekkende maande voor Mandela se kroning by die Uniegebou in 1994.

Hoewel die referendum oor “onderhandeling” gegaan het, beplan De Klerk en veral Meyer reeds vroegaan ‘n volslae oorgawe aan die ANC wat metterwoon ‘n militêre oorgawe sou word, met die oorname van die bevelstruktuur van die weermag, tesame met alle pantser en outomatiese wapens, deur Umkhonto we Sizwe, APLA en ander gewapende groepe aan ANC-kant. De Klerk dank trouens ‘n groot groep van sy generaals op versoek van, let wel, Mandela, af omdat dié sogenaamd dalk die “hervormingsproses” (wat sedertdien die “Nasionale Demokratiese Revolusie” geword het) in die wiele kon ry.

Toe die NP se hoofonderhandelaar, dr. Tertius Delport (tans DA-parlementslid), ‘n regsgeleerde, vassteek by sekere van die ANC se onredelike eise om alle mag, ook oor die Afrikaner se toekoms, te bekom, dank De Klerk hom summier af en stel vir Meyer aan. Volgens oorlede Chris Louw, wat die onderhandelings destyds as joernalis gedek het, het Meyer vroeg-vroeg met die NP-kabinet begin onderhandel om die ANC se voorstelle te aanvaar, eerder as wat hy met die ANC onderhandel het om enige NP-voorstelle aan te neem. Selfs De Klerk het op ‘n stadium blybaar teenoor die voortvarende Meyer, wat enkele jare later letterlik ‘n kaartdraende lid van die ANC geword het, uitgeroep: “Maar my God, Roelf, nou het jy ons mos uitverkoop!”

Soos Pieter Mulder vanoggend op RSG laat blyk het, het De Klerk en die Nasionale Party nog tydens die algemene verkiesing van 1989 ‘n kragdadige standpunt ingeneem dat “terrorisme met hand en tand beveg sal word” en dat Afrikaans en eie skole en woonbuurte “ononderhandelbaar” was. Van “onderhandelings” was daar toe glad nie sprake nie. En van oorgawe allermins!

Die wonderbaarlike oorname van Suid-Afrika, die enigste nywerheidsland in Afrika en ‘n militêre moondheid van formaat, deur ‘n radikale kliek uitgewekenes van die ANC/SAKP wat destyds nog deur die veiligheidsdienste van die VSA en baie ander lande as ‘n derderangse terroristegroep geklassifiseer is, moet as een van die sonderlingste gebeure in die geskiedenis gesien word. Sonder FW de Klerk se verraad teenoor sy eie kiesers, ondersteuners en natuurlik die hele Afrikanervolk, sou hierdie vreemde staatsgreep wat onder die dekmantel van “onderhandelings” oor “wigte en teenwigte”, “groepsregte” en “demokrasie” uitgevoer is, geensins moontlik gewees het nie.

Interessant is ook dat die liberale politikus Frederik van Zyl Slabbert, self ‘n verloopte Afrikaner en destydse kritikus van sogenaamde “apartheid”, verwys na De Klerk in sy boek, Duskant die geskiedenis. Tydens ‘n gesprek tussen Tjol Lategan en Van Zyl Slabbert kom die volgende na vore (bll. 35-36):

“Ek (Slabbert) vra hom eendag tydens middagete, ‘Tjol, wat dink FW gaan hy bereik?’ Hy sê, ‘Moenie jy jou bekommer nie, Van Zyl. Ons kapituleer glad nie. FW gaan hulle by onderhandelinge betrek en dan tien jaar lank die pas markeer.’ Ek sê, ‘Julle besef nie met wie julle te doen het nie.’ Niks som hierdie dwaasheid beter op nie as genl. George Meiring se eie woorde: ‘Ná die inhuldiging is ek gevra om aan die president se tafel te sit. Ek weet nie hoekom ek gekies is nie. FW de Klerk het ook aan die hooftafel gesit – hy sê vir my terwyl ons na die verbyvlug en ander verrigtinge kyk, ‘Ons hoef regtig nie so maklik in te gegee het nie’ (sy woorde). Ek sê vir hom, ‘Maar jy het nooit jou sterk basis gebruik  om vanuit te onderhandel nie, jy het nooit die militêre magte gebruik as ‘n magsbasis wat jy tot  jou beskikking gehad het nie, jy wou dit nooit gebruik nie.’ Hy het net stilgebly, en daarna het ons nie weer gesels nie. Sedert daardie dag is daar nie ‘n goeie gees tussen ons nie.'”

Natuurlik is De Klerk se oorgawe aan die ANC, wat die land sedertdien met sy “ontplooide kaders” en skurke na willekeur regeer en na hartelus plunder, in die Britse en Amerikaanse media as ‘n “wonderwerk” opgehemel. Ons moet egter onthou dat Groot Brittanje oor die afgelope twee honderd jaar nog nooit die bestaan van die Afrikanervolk as inheems aan dié land en aan Afrika erken het nie. Trouens, Brittanje het slegs in die kort wyle tussen 1883 en 1899 ons reg op selfbeskikking erken en in 1910 is die Unie in die Britse Gemenebes ingedwing waar ons onder andere in twee wêreldoorloë as kanonvoer vir die Britte gebruik is. Kort ná die radikale Britse priester, Trevor Huddleston, se terugkeer na Brittanje vanuit Suid-Afrika in die laat vyftigerjare, het Britse linkses begin om ‘n grootskaalse propagandaveldtog teen ons land en veral teen Afrikaners te voer.

Die sogenaamde “wêreldwye kritiek op apartheid” was niks minder as anti-Afrikanerhisterie wat uit Londen en veral deur die linkse Guardian en die BBC aangeblaas is nie. Die plaaslike Engelse koerante wat grotendeels onder beheer van die Britsgesinde koloniale mynhuise gestaan het, het insgelyks Afrikanerregering as ‘n “misdaad teen die mensdom” begin verdoem en die weg op revolusie voorberei. Trouens, niemand minder nie as Bram Fischer, die ondergrondse leier van die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty, het die rol van die Engelse pers hier te lande in die sestigerjare so beskryf: “They are doing a sterling job.” Die land se komplekse etniese, taalkundige en politieke probleme is tot enkele eenvoudige slagspreuke gereduseer met die onderliggende implikasie: die Afrikaner moet magteloos gestel en liefs vernietig word.

Ontredderd en ontwapen soos tans, is ons ‘n maklike prooi vir sowel die ANC-bewind wat die land se pantser en outomatiese wapens beheer, asook die duisende moordbendes wat huise en plase na hartelus aanval. Die vraag kan gerus gevra word: het terrorisme in 1994 aan sy einde gekom of woed dit tans in ‘n ander gedaante voort, in die vorm van sogenaamde “misdaad”?

De Klerk se ‘nuwe era’

In die lewe van elke volk is daar hoogtepunte en laagtepunte. Terwyl die ANC-gesinde media in dié land en veral Nasionale Pers die oorgawe van 1994 konstant as “onvermydelik” en “‘n goeie ding” probeer ophemel, weet die gewone Afrikaner vandag van beter. Hy ervaar die geweld, onreg en korrupsie van De Klerk se bestel aan eie bas.

Pleks van “die begin van ‘n nuwe era” soos 2 Februarie 1990 aan ons voorgehou word, verteenwoordig dié datum, asook 27 April 1994, ‘n laagtepunt in ons geskiedenis. Soos soveel mense al gesê het: Ná die militêre neerlaag van 1902 teen Brittanje kon die destydse Boereleiers nogtans die eer en waardigheid van hul volk by die onderhandelingstafel red. Hoewel elke plaas deur die verskroeide-aardebeleid vernietig is, het elke boer nog steeds kaart en transport op sy grond gehad. In weerwil van Britse oorheersing, het Nederlands en later Afrikaans tog gelyke status teenoor Engels bekom. Hoewel Engelse die stedelike ekononomie en die mynhuise beheer het, was Afrikaners nogtans grondwetlik gelyk met Engelse en kon hulle op alle regte – ook op Afrikaanse skole en universiteite – aanspraak maak.

Hoe lyk dinge ná 1994? Beskik ons nog oor kaart en transport op ons grond? Is Afrikaans nog gelyk met Engels? Is ‘n blanke Afrikaner gelyk met ‘n Engelssprekende swarte wat vir bemagtiging, regstelling en ander vorme van rasgebaseerde groepsregte kwalifiseer?

Die vreemde bondgenootskap tussen die Naspersbase soos Ton Vosloo en Koos Bekker en De Klerk is iets wat nader ondersoek behoort te word. Hoewel “FW” en “De Klerk” vloekwoorde in die meeste Afrikaners – selfs die liberales, die linkses en die gays – se monde geword het, hou koerante soos Beeld, Die Burger en Rapport vol om oor “ons wonderlike grondwet” en De Klerk se “briljante onderhandelings” te skryf. Tesame met die SAUK wat onder direkte ANC- politieke beheer staan, tap Naspers hierdie propaganda by Afrikanerhuise teen dieselfde tempo in as wat die ANC die riool of suur mynwater in ons spruite en riviere laat loop.

Net gister het Max du Preez – daardie propagandawoewoezêla en meeloper van die ANC-regime – weer honend in Rapport die huidige vlaag Afrikanerontevredenheid só afgemaak:

“Mmm. Vergeet van die Eeu van Onreg of die Nag van die Lang Messe. Ek sien die Oomblik van Groot Ontgogeling in ons nabye toekoms. Die een of ander tyd gaan die besef skielik op die nuwe weerspanniges neerdaal dat daar nie ’n manier is waarop hulle die lokomotief van meerderheidsregering kan stuit nie. Dan gaan hulle voel soos die vier bloeiende Boerekrygers van die AWB in die stof langs hul grys Mercedes aan die einde van die Bophuthatswanakatastrofe in 1994: mislei en verraai deur leiers wat valse hoop verkwansel het.”

In die doktrine van Marx en Engels is daar iets soos “historiese onafwendbaarheid”, wat kortom beteken dat wêreldkommunisme sal seëvier, kom wat wil. Max du Preez se stellings herinnner my nogal daaraan, dat die “lokomotief van meerderheidsregering” onstuitbaar soos Marx en Engels se “spook van kommunisme” deur die geskiedenis donder en alles – ook die lydende Afrikanervolk – in sy dolle vaart uit die pad vee.

Ook dreig Du Preez ons sommer namens die ANC dat ons soos honde doodgeskiet gaan word indien ons hoegenaamd hierdie dwingelandy van rasse- en taaldiskriminasie sou bevraagteken.

In Oos-Europa en elders het diktature of eenpartystate waar die bevolking in elke verkiesing met meer as tagtig of negentig persent vir die regerende party gestem het egter tot ‘n val gekom. Die Baltiese state (Litaue, Letland en Estland) met hul piepklein bevolkings het van die magtige Sowjetunie afgestig en is vandag vry en onafhanklik.

Net so min as wat die Berlynse muur vir altyd die mense van Oos-Duitsland (die sogenaamde Duitse Demokratiese Republiek) van vryheid kon weerhou, gaan De Klerk en Mandela se “Demokratiese Republiek van Suid-Afrika” en sy muur van onvryheid ons permanent in bedwang hou.

Om die gevolge van De Klerk se verraderlike oorgawe in perspektief te stel, hoef ‘n mens net twee kolomme op te stel wat die Afrikaners se posisie vóór en ná 1994 opsom:

Vóór 1994 Ná 1994
Gedeelde gebiedsaanspraak op die 1 200 000 vk. km. van die RSA Geen grondgebied
Taalgelykheid met Engels Taalgelykheid met die onderontwikkelde Afrikatale en ongelykheid teenoor Engels
3000 Afrikaanse skole en 5 Afrikaanse universiteite

300 Afrikaanse skole en geen Afrikaanse universiteite
Min of geen gewelddadige sterftes onder Afrikaners ‘n Tweede volksmoord: ongeveer 5000 gewelddadige sterftes onder Afrikaners per jaar, 80 000 in totaal

Weermag en polisiemag grotendeels onder Afrikanerbeheer

Weermag en polisiemag onder vreemde beheer
500 000 outomatiese wapens, tenks en pantser onder Afrikanerbeheer

500 000 outomatiese wapens, tenks en pantservoertuie onder vreemde beheer
Eskom, Telkom, Transnet, SAL verskaf werk aan Afrikaners Eskom, Telkom, Transnet, SAL dank Afrikaners af
Yskor onder Afrikanerbeheer en staatsbesit Yskor in Britse besit

Eiendomsreg, met kaart en transport vir boere

 Eiendomsreg aangetas en grondhervorming
Gelykheid teenoor Engelse Ongelykheid teenoor swartes, kleurlinge en Indiërs
Taal- en kultuurregte Min of geen taal- en kultuurregte
Omgewingsbesoedeling onder beheer Omgewingsbesoedeling buite beheer
Riolering word onderhou
 Riolering stort in duie
Onderhoud van paaie Swak onderhoud van paaie
Goed funksionerende staatshospitale Wanfunksionerende staatshospitale
Behoorlike plaaslike bestuur en munisipaliteite Vervallende, korrupte munisipaliteite
Vrye deelname aan die ekonomie Beperkte deelname aan die ekonomie weens rassebepalings van die De Klerk-Meyer-grondwet
SAUK grotendeels onder Afrikanerbeheer SAUK onder ANC-beheer

 

 

 

 

De Klerk se tweede volksmoord

Soos die Britse lords – Milner, Roberts en Kitchener – wat ‘n raps meer as ‘n eeu gelede ‘n volksmoord teen ons gepleeg het, het De Klerk deur sy verraderlike en onvoorwaardelike oorgawe aan die ANC en die Umkhonto-terroristebende ‘n tweede volksmoord teen sy eie mense, die Afrikaners, ontketen. Soos die Britse lords voor hom, was hy sy hande in onskuld. Hy pleeg nie self die geweld nie, maar hy het die omstandighede geskep vir ons mense om vermoor, verkrag en verdryf te word.

Niemand weet presies hoeveel Afrikaners gewelddadig sedert De Klerk se revolusie omgekom het nie. Sulke syfers word geheim gehou, want waarskynlik sal dit ‘n skandaal veroorsaak indien dit ooit moes uitlek. Die globale syfer vir Suid-Afrika oor die afgelope sestien jaar is ongeveer 500 000, ‘n klein bietjie minder as die 800 000 wat in ‘n ander groot Afrikavolksmoord, dié in Rwanda, die lewe gelaat het.

Informeel beweer lede van die polisie wat hulle met moordondersoeke besig hou dat tagtig persent van moorde op blankes in Suid-Afrika “rasgemotiveer” is. Weens die rassehaat wat oor die afgelope sestien jaar – ook via die SAUK se TV- en radiopgramme – aangeblaas is, kan ons verwag dat daar proporsioneel meer Afrikaners as swartes vermoor word. Indien ons slegs ses persent van die bevolking is, is daar waarskynlik meer as ses persent moorde teen ons gepleeg, waarskynlik in die orde van tien persent. Tien persent van die 500 000 moorde sedert 1994 = 50 000.

Nie net is 50 000 Afrikaners oor die afgelope sestien jaar vermoor in die grootste slagting sedert 1899-1902 nie, maar ‘n miljoen Afrikaners het landuit gevlug om aan geweld, besoedeling, gesondheidsgevare en erge rasse- en taaldiskriminasie te ontkom.

In sy boek “Hunnen in Süd-Afrika”, het die Duitser Wilhelm Vallentin oor die Britse en swart verkragtings van Boerevroue tydens die ABO geskryf:

“Wat die gevolge van hierdie gedwonge geslagsverkeer met die gesonde, kragtige Boerevroue en -meisies vir die toekoms van die land inhou, kan aan die fantasie van die onbevooroordeelde persoon oorgelaat word.”

Die onnoembare vraag wat De Klerk se “demokrasie” aan ons opdring, is: Hoeveel Afrikanervroue is sedert 1994 verkrag? Met hul mans en seuns ontwapen, geïntimideer deur wette wat selfverdediging deur ‘n blanke feitlik strafbaar maak en saggemaak deur propaganda, is ons vroue en meisies weereens aan die seksuele geweld van ‘n besetter uitgelewer.

Weereens swyg die regime in alle tale oor verkragtings van Afrikanervroue. Ons weet egter dat daar in De Klerk se “nuwe era” elke sewentien sekondes ‘n vrou verkrag word. Dit beteken rofweg dat daar elke 283 sekondes, oftewel elke vyf minute of so ‘n Afrikanervrou verkrag word, dit wil sê, 12 per uur, 288 per dag, 2016 per week of 104 832 per jaar….

‘n Mens kan verder uit hierdie statistiek aflei dat ongeveer tien persent van die totale Afrikanervrouebevolking jaarliks verkrag word. Vroue, meisies, ma’s, oumas, voor die voet. Verkragting op hierdie skaal is, net soos massamoord, ‘n oorlogsmisdaad of misdaad teen die mensdom.

Dis nie te sterk gestel om te sê dat De Klerk regstreeks of onregstreeks vir hierdie tweede volksmoord in die Afrikanergeskiedenis verantwoordelik is nie. Sonder sy onbesonne daad van volslae oorgawe – “Ons hoef regtig nie so maklik in te gegee het nie,” soos hy dit teenoor genl. George Meiring gestel het – sou hierdie ramp nooit plaasgevind het nie. Selfs die fameuse “bloedige burgeroorlog” wat soveel idiotiese Naspers-kommentators – soos Mad Max, maar daar is ook ander – altyd ophaal as De Klerk se oorgawe bevraagteken word, sou nie tot soveel sterftes en verkragtings gelei het as dít wat die “De Klerk-vrede” ons besorg het nie. ‘n Volskaalse oorlog tussen Afrikaners en die Xhosa-geleide ANC van destyds sou, gegewe ons toentertydse voordeel in wapentuig en opleiding, net een uitkoms gehad het: ‘n Afrikaneroorwinning. Met ‘n ANC wat militêr platgeslaan sou gewees het, sou daar sekerlik maklik “onderhandel” of gehandel kon gewees het.

Pleks daarvan beleef ons tans een van die donkerste ure in ons geskiedenis, waar ons nie eens weet of daar nog plek vir ons kinders in die Suid-Afrika van môre gaan wees nie.

Asof die vrees vir die moordbendes en verkragters wat ons daagliks teister nie genoeg is nie, word ons deur gekoopte lafaards soos Max du Preez in “die grootste Afrikaanse Sondagkoerant” met summiere teregstelling, vermoedelik deur amptenare van die mislukte De Klerk-staat, gedreig.

Dis nou “menseregte”, dis nou “demokrasie”.

free slotsлобановский класс харьков

Waar die Afrikaners woon

{jathumbnail off}

Met die hernude belangstelling in die konsep van selfbeskikking wat uiteindelik op ‘n volkstaat sal uitloop, het ek kaarte gaan haal by Statistiek Suid-Afrika se webwerf. Hierdie kaarte toon aan welke bevolkingsgroep die meerderheid in ‘n bepaalde provinsie of metrogebied is. Die data is aangepas vir die 2009 huishoudelike opnames. Vir die doeleindes hiervan het ek die blanke bevolking as ‘n surrogaat vir Afrikaners gebruik, siende dat Afrikaners myns insiens per definisie blankes is.

Alhoewel Suid-Afrika nege provinsies het, publiseer ek slegs dié provinsies wat uit ‘n demografiese oogpunt van die heel grootste belang sou wees, dws die Weskaap, Gauteng en die Noordkaap. Daar is kennelik dorpe in ander provinsies met beduidende konsentrasies blankes, byvoorbeeld Potchefstroom, Bloemfontein en ander, maar ek het slegs die kaarte met die grootste aantal blankes hier weergegee. Ek het die Noordkaap spesifiek gekies omdat beide Orania en die VF+ se voorgestelde volkstaat daar geleë is. Die ander provinsies, veral dié aan die ooskus en Limpopo, is helaas bykans pikswart, met slegs bykans onsigbare kolletjies (op ‘n provinsiale skaal) waar blankes en Indiërs die meerderheid vorm.

Ligte gebiede bevat ‘n meerderheid blankes en pers gebiede is waar geen groep ‘n volstrekte meerderheid is nie

Gauteng is die enigste provinsie wat beduidende konsentrasies blankes bevat, as mens op provinsiale skaal daarna kyk. Vir die ander provinsies is dit moeilik om eens die blanke konsentrasies raak te sien.

Die Noordkaap bevat geen gebied waar blankes in die meerderheid is nie. Dit het wel ‘n groot aantal gebiede waarin kleurlinge ‘n meerderheid is. Indien die bruines skielik en wonderbaarlik ‘n nasionale identiteit sou ontwikkel, sou die Noordkaap stellig ‘n uitstekende onafhanklike kleurlingstaat kon wees.

Die volgende stel kaarte is op ‘n metrovlak. Dit dui aan waar blankes ‘n meerderheid is in die Weskaap en Gauteng se metrogebiede. Uit die onderstaande kan gesien word dat Pretoria, die Oosrand en Johannesburg uit ‘n demografiese oogpunt die beste kandidate sou wees. Tussen hulle bevat hulle die grootste konsentrasie blankes in Suid-Afrika.

Helder oranje gebiede het ‘n blanke meerderheid

Die enigste beduidende gebied waar blankes in die meerderheid is in Kaapstad, is aan die Atlantiese kusstrook van Kaapstad, asook ‘n gedeelte van die Noordelike Voorstede soos Bellville en Durbanville. Soos die DA kan getuig is die Weskaap egter in wese besig om te verander in die heimat van die bruines en Xhosas.

As jy dan wel ‘n volkstaat wil uitroep, wil visvang waar die visse is, en nie miljoene Afrikaners wil probeer oortuig om te trek na ‘n streek sonder ekonomiese geleenthede nie, lyk dit vir my asof Gauteng en die Weskaap, en spesifiek noordelike Johannesburg, Pretoria en die Oosrand, die enigste lewensvatbare kandidate vir ‘n volkstaat gaan wees. Selfs daar sal daar weliswaar gelap moet word om die gebiede aaneenlopend te kry.

In hierdie verband – lapwerk – plaas ek hieronder ‘n baie interessante kaart. Donkergroen dui gebiede aan op die Wesoewer van die Jordaanrivier wat onder die Palestynse Owerheid se beheer is. Let op hoe dit, nes die gebiede met ‘n blanke meerderheid in Gauteng, ook na ‘n laslappie-kaart lyk. Let veral op hoe die Wesoewer ook geen seetoegang het nie, nes Lesotho en Switserland. ‘n Gebrek aan seetoegang is uiteraard ‘n gunstelingverskoning van diegene wat weier om demografiese realiteite in die gesig te staar. Let voorts op hoe die Palestyne se gebied uit twee geografies-afsonderlike streke bestaan: die Wesoewer en die Gasa-strook. Die Kaap is weliswaar veel verder van Gauteng af as die Gasa-strook van die Wesoewer af, maar weer eens: wat verhoed ons om ook ‘n volkstaat te hê wat uit twee gebiede bestaan?

As die Palestyne dit kan bestuur, verstout ek my om te raai Afrikaners kan ook so maak. Al wat ontbreek, is die politieke wil om onsself te bevry.

you play gamesФильчаков прокурор отзывы

Onderdrukking en die eksodus-motief in Afrikaner-bevryding

Daar word opgemerk dat die debat rondom Afrikanerbevryding buite die raamwerk van ‘n eksodusmotief of bevrydingsteologie deur die verskillende debatvoerders gedoen word.

As die Afrikaner gesien word as ‘n blote konglomeraat van individue in dieselfde land wat toevallig Afrikaans praat en dieselfde kultuur deel, dan is die politieke uitkomste anders en dan val die eksodusmotief weg.

Indien onderdrukking en ‘n eksodusmotief belangrike elemente van bevryding is, moet duidelikheid gekry word oor wie die Afrikaner is. Uitgaande van die argument dat die eksistensie (wat meer as loutere bestaan is!) van die Afrikaner, kultuur-histories aan ‘n transendente (dus hoër mag as die aardse) werklikheid verbind kan word, dan speel die element van ‘n Goddelike gelofte soos by Bloedrivier, en van onderdrukking (onder Britse kolonialisme en Afrika neo-kolonialisme), asook die eksodusmotief belangrike rolle in Afrikaner bevryding.

Die eksodusmotief word nog belangriker as die Afrikaner gesien word as ‘n onderdeel of subgroep van die tien verlore stamme van Israel. Indien dit so is, is die behoud van die Afrikaner fundamenteel belangrik, omdat in die eindtye die stam van Judah in die huidige Israel met die tien verlore stamme sal herenig, om die Godsryk op aarde wyer as Jerusalem te vestig.

Die Bybelse godsdiens maak veel van YHWH se gesprek met die mens, van die verbondsidee en van ‘n religieuse eksodusmotief by onderdrukking. Vir eers moet duidelikheid gekry word oor die godsbegrip YHWH (die tetragrammaton). In Moses se laaste (Shema)-gesprek met Israel verklaar hy:

“Luister (Chema) O Israel! YHWH is ons God, YHWH is Een! Jy sal YHWH met jou hele hart liefhê …” Deut. 6:4-6 en Markus 12:28-30

Die Tetragrammaton word 6000 keer in die Eerste Testament geskryf en beteken waarskynlik “Die Een Wat sal Wees/Is/Was!”. YHWH is alleen God (Exodus 22:20). Hy is ‘n jaloerse God, wat geen afgode duld nie (Exodus 20:5). Hy is die Skepper van alle dinge, sonder tussenganger of hulp van buite (Genesis 2:4-25). Hy is omring van hemelse wesens wat Sy afgesante op aarde is (Deut. 33:2, Ps. 29:1 en Genesis 3:22 en 11:7).

Jeremia (9:23-24) haal YHWH aan, waar God van Homself verklaar dat hy intens betrokke (chesed) is, reg (mishpat) laat geskied en geregtigheid (zedaqah) wil sien. Die eksodusmotief of uittog uit Egipte was ‘n verlossingsdaad (hesed) van God. Daarom lees die dekaloog, of die tien gebooie: “Ek is die HERE jou God wat jou uit Egipteland van verslawing weggelei het”.

YHWH het in die loop van die geskiedenis van Israel ten minste drie keer direk met die mens gesprek gevoer. Dit is:

* In die Paradys met Adam en Eva

* Op die berg Sinai met Moses, waar die dekaloog (Tien Gebooie) aan Moses oorhandig is

* Deur die koms van die beloofde Messias uit die bloedlyn van koning Dawid

Elke keer as daar nie na God se stem geluister is nie, òf die geloftes of verbond nie onderhou is nie, het straf gevolg. Dikwels is straf deur wegvoering, na Babilon en na Assirië, gevolg. Die tempel in Jerusalem is twee keer vernietig. Dit is in ‘n staat van onderdrukking dat God se volk dikwels in trane (sa’ag) smag na die herstel van ‘n vertrouensverhouding met God.

In onderdrukking reik God uit na die onderdruktes. God se Gees sweef dan oor sy mense, soos wat Sy Gees oor die ongeordende waters in die skeppingsverhaal gesweef het. God gebruik ook priesters en profete om die drang na hereniging met God en herstel van regte lewendig te hou. Moses konfronteer Farao. Jesus staan op teen die Romeinse owerheid. Dit is onder Romeinse onderdrukking dat die Messianisme, die bevrydingsteologie van die Israeliete, groei. Dit is binne hierdie konteks dat Jesus die koninkryk van God verkondig. Jesus verwys na homself as die “weg”. Die weg wat hy aanwys is ‘n nuwe eksodus motief:

* ‘n koninkryksidee wat wêreldwyd uitkring

* ‘n herskepte situasie wat onderdrukking uitban en geregtigheid vestig

* ‘n geloof in God wat die Tempel en Jerusalem as heilige plekke transendeer, omvorm, en wêreldwyd universaliseer en dus        vir almal, oral toeganklik maak.

Ten slotte moet ek onomwonde verklaar, dat as ons ‘n politieke oplossing sonder God soek, die Afrikaner ten minste nog veertig jaar in die woestyn sal dwaal. Daar is van ons volksgenote wat ‘n messias soek Dit is net politieke leiers met ‘n sterk religieuse onderbou en missionêre visie wat die leiding op hulle kan neem. Intussen het ons Afrikaanse kerke stil geword. Merkbaar is die feit dat dominees, ja die priesters en profete van die gevestigde kerke, in die gesprek en in die doen skitter in hulle afwesigheid. Waar is hulle, of verstaan hulle nie wat op die spel is nie? Waar is die D. F. Malans en die Andries Treurnichts?

Ons geestelike leiers moet teen ‘n goddelose owerheid opstaan, standpunt inneem en vra vir die bevryding van die volk. By weiering het die gesante van God, soos Moses inderdaad gedoen het, die reg om die plae van Egipte op ‘n goddelose owerheid los te laat. In ‘n politiek met ‘n eksplisiete eksodusmotief is die wekroep duidelik hoorbaar: Laat my mense gaan! Anders gestel: gee my mense selfbeskikking!

ads onалександр лобановский класс

Die gesprek oor Afrikanervryheid – ‘n bydrae

Deelname aan die gesprek oor die politieke toekoms van die Afrikaner is belangrik. Deur deelname kom die verskille, maar belangriker as dit, ook die ooreenkomste na vore. ‘n Belangrike voorwaarde in die gesprek is dat dit nie platvloers mag word nie en dat dit ook nie verpersoonlik sal word nie.

Die onderliggende motief in die gesprek lê in die begrip selfbeskikking opgesluit. Uiteraard sal selfbeskikking deur verskillende persone verskillend verstaan word. Vir die doeleindes van hierdie bydrae word dit gewoon omskryf as die fundamentele reg van volkere om hulleself binne ‘n plurale samelewing, soos SA,  op ‘n eie en andersoortige wyse as die res uit te leef.

‘n Tweede voorwaarde vir die gesprek is dat ‘n veranderde konteks nuwe antwoorde en oplossings vra. So is antwoorde voor 1993 anders as ná 1993. In 1993 was ek deel van ‘n debat op die Hoofbestuur van die VF oor hoe ‘n (verknegte) volk bevry kon word. My inset daardie tyd was:

  • Dat ‘n eie konstitusionele model of staatsbeskouing binne die raamwerk van ‘n party geformuleer moet word; ‘n standpunt wat ooreenkom met Danie Goosen se republikeinse ideaal.
  • Dat ‘n sekerheidsnetwerk, wat fondse kan genereer, geskep word, analoog aan die huidige private maatskappye, met ‘n goedopgeleide elite-korps wat in noodtoestande ontplooi kan word.
  • Dat die bevrydingstryd deur frontorganisasies in Dietse lande geïnternasionaliseer word, analoog aan die metodiek wat die Russe die sg. “bevrydingsbewegings” geleer het.
  • Dat daar ruimte vir ‘n radikalistiese groep gemaak word.
  • Dat ‘n Afrikanergedomineerde ekonomie as wapen gebruik word in onderhandeling.

My inset is toe nie ernstig geneem nie en is ‘n politieke pad gevolg wat, as verkiesingsuitslae enigsins ernstig opgeneem moet word, ‘n doodloopstraat (cul de sac) was. Intussen het die politieke konteks verlê na dié van ‘n falende staat wat diskrimineer teen wittes.

Insgelyks verskans die Grondwet (1996) ‘n regsbeginsel dat SA een ondeelbare staat vir  almal is. Hieruit is dit duidelik dat dit op demokratiese wyse onmoontlik sal wees om die beginsel van geografiese selfbeskikking tot sy logiese konsekwensie deur te voer.

Dit is ook eenvoudig so dat ‘n vestiging van Afrikaners op een gekonsolideerde of meerdere voorkeurvestigingsgebiede eers de jure erkenning kan kry as dit de facto ‘n  werklikheid is. Die blinde geloof in 1993 dat die ANC, in terme van artikel 235, ‘n volkstaat vir die Afrikaners sou gee, was gewoon onrealistiese dagdromery.  Dit is nou nog minder realiseerbaar.

Die vraag is dus wat ons nou binne hierdie immer veranderbare en veranderlike konteks moet doen. My voorstel is die volgende:

  1. Koordineer alle bestaande kultuur-, taal- en godsdiensorganisasies in ‘n konfederale werksverband, sonder uitsluiting van sommiges (Israel van ouds was ‘n konfederasie van twaalf stamme).
  2. Bring ‘n verteenwoordigende Afrikanerraad tot stand, met portefeuljes vir bekwame leiers om die raad van situasierapporte te bedien.
  3. Bring alternatiewe strukture of organisasies (bv. Afrikaner- opvoedkundige instellinge) tot stand, elke keer as die owerheid ‘n bestaande instelling vir hulleself annekseer, soos tans die geval is.
  4. Gebruik die Afrikanerraad om met die owerheid te onderhandel en ook om die saak te internasionaliseer, as daar geen vordering is nie (die eksodusmotief in bevryding).
  5. Bemoedig Afrikaners om in stedelike gebiede in bepaalde woonwyke hulle getalle te konsolideer.
  6. Bemoedig Afrikaners wat kan om in voorkeurvestigingsgebiede, soos Orania, te woon.
  7. Depolitiseer die derde vlak van regering deur kandidate van die Afrikanerraad in woonwyke in te stem.
  8. Soek, onderhou, en bou kontak met tradisionele gemeenskappe en leiers en skep alliansies om die reg op selfbeskikking breër as net ‘n reg van Afrikaners uit te bou.
  9. Skep ‘n samewerkende politieke meganisme of party op die eerste vlak van regering om die idee van selfbeskikking te dra en te verwoord.

Wat die samewerkende politieke meganisme of party betref, word die volgende beleidsbeginsels kortliks aangestip:

  • Die ideaal van ‘n gedesentraliseerde regstaat wat nie net individuele burgerregte beskerm nie, maar ook gemeenskapsregte.
  • Die formulering en formalisering in terme van artikel 234 van die Grondwet, van aktes vir taal, godsdiens en kultuurregte.
  • Devolusie van mag van die kleins moontlike sentrale regering na gedepolitiseerde plaaslike owerhede wat gemeenskappe deur effektiewe dienslewering bedien.
  • Dramatiese en progressiewe hersiening van die Grondwet van SA vanaf ‘n liberaal-demokratiese grondwet na ‘n grondwet wat vir konsosiatiewe demokrasie en gemeenskapsregte voorsiennig maak.

Dit is duidelik dat bg. model ‘n liberale regstaat sowel as ‘n sosialistiese magstaat vervang. Uit bg. model kan ‘n konfederale losser verhouding tussen verskillende gemeenskappe  bevorder word. Hierdie konfederale model kan dus op die langer termyn lei na geografiese selfbeskikking binne die konteks van ‘n konfederale regstaat, analoog aan die Europese Unie.

‘n Kortpad is daar inderdaad nie!

play slots forДанильченко Харьков

‘n Teeparty is nodig om ons te bevry

Op 16 Desember 1773 het ‘n baie belangrike gebeurtenis in Boston, Massachusetts plaasgevind. Inwoners van Boston, ontstoke oor die Engelse koloniale heersers wat addisionele belastings op hulle wou hef, het drie skeepsvragte vol tee verwoes deur dit in Boston se hawe te gooi. Hierdie gebeurtenis was bekend as die Boston Teepartytjie, en was ‘n sleutelgebeurtenis in die aanloop tot die Amerikaanse Rewolusie, wat sou lei tot die bevryding van die Amerikaanse kolonies van die juk van Britse kolonialisme.

Dit is baie belangrik om te let op die oorsaak van bostaande Teepartytjie: belasting. Belasting wat gehef is deur ‘n vreemde volk, sonder dat die koloniale mense insae gehad het daarin. Die beswaarmakers se slagspreuk was: “No taxation without representation.” ‘n Gewapende stryd, ‘n rewolusie, het dus begin omdat mense kwaad was omdat hulle nie geraadpleeg was oor belasting nie.

Afrikaners is in ‘n baie soortgelyke posisie as die Amerikaners in 1773. Ons volk en grondgebied word ook deur ‘n vreemde mag beset, een wat uit Zoeloes, Indiërs en Xhosas bestaan, gewapen met ‘n Engels-kommunistiese ideologie. Ons het geen insae oor hoe ons belasting bestee word nie, en ons almal weet waarop dit verkwis word: kindertoelaes, korrupte tenders en luukse motors vir ANC-kaders. Soos ek hierdie skryf, is ek bra onwelriekend. Ek wil graag bad, maar een of ander sjimpansee in Aapstat se ANC-stadsraad se wanbestuur het veroorsaak dat ons sonder water in ons krane sit. Dus, selfs al betaal ons belasting, is dit geensins seker dat ons iets daarvoor sal ontvang nie. Ons kan egter agv die Afrikakieser se gebrekkige begrip van die verband tussen sy stemreg en sy eie lot nie hoop om hond haaraf te maak by die stembus daaroor nie.

Ek gaan die volgende stelling maak: dit is amper irrelevant dat Afrikaners nie ‘n eie grondgebied het nie. Dit maak ook nie juis saak dat ons by die stembus verswelg word nie. Die sleutel lê in ons belastingbydraes wat deur ‘n korrupte regime verkwis word. Die dag as ons nie meer belasting hoef te betaal aan die ANC-regime nie, maak Eksdom nie meer saak nie, want ons bou ons eie kragsentrales. Die verengelsing van Stalinbos sal nie meer ‘n knelpunt wees nie, want ons sal bloot ons eie universiteit stig, weg van die kloue van die ANC-regime.

Die dag wat ons nie meer belasting aan die ANC betaal nie, is die dag waarop ons ons vryheid teruggekry het. ‘n Volkstaat sal dan binne minder as twee jaar onafwendbaar wees, omdat die ANC grootliks magteloos sal wees om dit te verhoed. Al hoekom die ongure ANC-regime ons onderdruk, is op paradoksale wyse die feit dat ons hom befonds.

Om nie belasting te betaal aan die ANC-regime nie lyk egter onmoontlik, nie waar nie? Die wet verplig ons werkgewers om persoonlike belasting van ons salarisse te verhaal. Elke keer as jy ‘n brood koop, betaal jy BTW. As jy brandstof ingooi of ‘n bottel wyn koop, kry die ANC-regime se belastinggaarder sy pond vleis.

Kom ons dink egter waarom bostaande die geval is. Jy betaal inkomstebelasting omdat jy vir ‘n maatskappy werk wat by die SAID geregistreer is, en omdat hulle die wet sou oortree as hulle nie so maak nie. Jy betaal BTW omdat jy by ‘n winkel koop wat vir BTW geregistreer is en opgawes moet indien. Al het jy jou eie onderneming, betaal jy belasting omdat jou bank aan die SAID gekoppel is en die Ontvanger dit sal bevraagteken as jy geld deponeer sonder om belasting daarop te betaal.

Kortom, dus: ons betaal belasting omdat ons aan die ANC se finansiële stelsel deelneem.
Hou op om so te maak, neem nie meer deel aan die Suid-Afrikaanse finansiële stelsel nie, en jy betaal per definisie nie meer belasting aan die ANC waarmee hy jou onderdruk nie, waarmee hy byvoorbeeld sy regskostes betaal om die Hoërskool Ermelo mee te suiwer van jou taal. As geen Afrikaners, diegene wat die meerderheid persoonlike belasting in Suid-Afrika betaal, meer deelneem aan die Suid-Afrikaanse geldstelsel nie, is die ANC-regime binne maande bankrot, en verdwyn hierdie klad op die mensdom welverdiend in die asblik van die geskiedenis.

Dit is dus logies dat die te-stigte Afrikanerowerheid se heel belangrikste strategiese rigting sal moet wees om Afrikaners los te maak van die Suid-Afrikaanse finansiële stelsel. Die AO se ganse beleid sal geskoei moet wees daarop om Afrikaners te onttrek uit die stelsel, om te sorg dat Afrikaners se belasting aan die AO gaan, en nie aan ons verdrukkers nie. Laasgenoemde is ‘n “eenvoudige” oplossing, nie waar nie? Nee. Dis glad nie so eenvoudig om jouself bloot te onttrek nie. Jy sal selfs in die tronk kan beland.

Tog is daar maniere om so te maak, al is dit gedeeltelik. As jy op ‘n plaas woon, jy wek mbv sonpanele krag op, jy drink boorgatwater en kweek jou eie voedsel, betaal jy reeds baie minder belasting oor aan die ANC-regime as wat ‘n stadsbewoner doen. Nie almal van ons kan egter op plase woon nie, en dis moeilik om dit een-een te vermag. ‘n Volkstaat sou nommerpas gewees het hiervoor. Meer as ‘n miljoen van ons het al op ‘n ander manier opgehou om belasting aan die ANC te betaal, waarmee hy regstellende aksie en ander rassisme teen ons toepas: hulle het geëmigreer.

Sou dit nie ideaal gewees het as ons wat nie in die buiteland is, in ‘n volkstaat woon of op ‘n plaas nie, glad nie in rande handel gedryf het nie, en nie die Suid-Afrikaanse bankstelsel gebruik het nie? Of wag: iemand hét mos al daardie plan bedink! Orania het hulle eie geldeenheid, die Ora, wat tans meestal as ‘n soort toerisme-foefie dien. As al die Afrikaners egter more begin om in Ora-kontant met mekaar handel te dryf, val die Suid-Afrikaanse Tesourie se inkomste met minstens 60%, en verruil kameraad Blade sy BMW noodgedwonge vir ‘n trapfiets, wat steeds veel meer is as wat sy sogenaamde bydraes tot die samelewing sou regverdig.

Dit hoef egter nie Ora’s te wees nie. Dit hoef in der waarheid nie eens regte papiergeld te wees nie. ENB, daardie rassistiese bank wat so graag teen sy blanke werknemers diskrimineer, het ‘n puntestelsel wat eBucks genoem word. Jy verdien eBucks op gewone banktransaksies. Jy kan eBucks gebruik om byvoorbeeld blomme by Netflorist of om elektronika by Digital Planet te koop. Alhoewel daar nie eBucks-banknote is nie, het eBucks wel baie van die kenmerke van geld. Dit is maw ‘n ruilmiddel wat mens vir ander goedere en dienste kan ruil. Waarom nie iets soortgelyk vir Afrikaners skep nie?

Ek het nog nie die detail hiervan goed deurdink nie, maar gestel die AO stig ‘n puntestelsel wat slegs vir Afrikaners is. Om dié stelsel aan die gang te kry, skep hy vir elke Afrikaner wat by die AO registreer ‘n openingsaldo van, sê, 10000 punte. Laasgenoemde is terloops presies hoe regerings maak om geld te skep, sedert almal van die goudstandaard afgestap het. Die dollars en rande wat deesdae geskep word, het nie goud as ‘n waarborg daaragter nie.

Koppel die waarde van ‘n AO-punt aan ‘n geldeenheid soos die euro, om te sorg dat wanneer die onafwendbare Zimbabwefikasie van Suid-Afrika die rand nes die Zim-dollar laat daal tot miljoene teen die dollar, die AO-punte nie hulle waarde verloor nie. Doen dan doelbewus soveel as moontlik van ons sake met mekaar, met AO-punte as die ruilmiddel, en nie rande nie. Ek gaan besoek dus ‘n Afrikaner-dokter en betaal hom met my punte. ‘n Sentrale rekenaarstelsel by die AO debiteer my punte en krediteer die dokter s’n. Laasgenoemde is presies wat gebeur as jy vir Valentynsdag blomme bestel mbv jou eBucks. Die dokter laat sy motor herstel en die werktuigkundige se punte word gekrediteer en die dokter s’n gedebiteer.

Een van die toevallige voordele hiervan sal wees dat SEB nie meer ‘n faktor vir Afrikaners sal wees nie. Geen Afrikaner sake-onderneming wat in AO-punte handel dryf sal hom meer hoef te steur aan die ANC-regime se rassistiese aandrang daarop dat hy ‘n deel van sy onderneming moet afstaan aan anderskleurige passasiers nie. Dit sal ook sorg dat Afrikaners se welvaart onder onsself verdeel word, en nie aan vreemde volke gaan nie.

Twee dinge is nodig om ‘n sukses hiervan te maak: vertroue van die publiek in die integriteit van die AO, en groot getalle mense wat deelneem, sodat die gebruik van die puntestelsel ‘n kritieke massa en momentum kan verkry. Slaag dit, en gebruik genoeg van ons hierdie stelsel ipv rande en die Suid-Afrikaanse bankstelsel, het ons alreeds opgehou om ‘n groot deel van ons belasting aan die ANC-regime oor te betaal.

Ek is doodseker daar is onder Praag se lesers mense wat hul eie gedagtes het oor hoe ons kan ophou om aan die ANC belasting te betaal, en ek sou graag daarvan wou hoor. Een ding is egter seker: Afrikaners se magtigste wapen in die stryd teen die ANC-regime is ons ekonomiese slaankrag.

Kom ons maak een van die AO se slagspreuke: geen belasting aan ons verdrukkers nie!

Lees ook De la Rey of ‘n Afrikaner-Spartacus op Anton Barnard se woernaal SAmizdat.

детектор лжи 5Александр Фильчаков