Zuma se vrou dalk vervolg omdat sy hom vergiftig het

Suid-Afrika se eerste dame, Nompumelelo Ntuli-Zuma gaan dalk vervolg word omdat sy na bewering die president in 2014 probeer vergiftig het. Zuma het haar toe uit Nkandla uitgeskop, waarna die voorval deur die Valke ondersoek is.

Die Valke se ondersoek is nou voltooi en gaan volgens dié liggaam binnekort aan die nasionale vervolgingsgesag (NV) oorhandig word wat sal besluit of hulle mev. Ntuli-Zuma van poging tot moord gaan aankla. Die Valke wou nie sê of sy steeds as ‘n verdagte in die saak beskou word nie.

In 2015 is Nompumelelo Ntuli-Zuma wel deur die Valke ondervra toe die dossier by die polisiestasie in Nkandla geopen is en waarin die bewerings van poging tot moord gemaak word. Gister was daar mediaverslae wat ‘n bron in die polisie aanhaal wat sê dat Ntuli-Zuma binne die volgende paar weke in hegtenis geneem kan word omdat sy glo haar man vergiftig het.

 

Die woordvoerder vir die Valke, brigadier Hangwani Mulaudzi, sê het hy dra geen kennis van die komende inhegtenisname van die eerste dame nie, maar het bevestig dat die ondersoek voltooiing nader en dat dit “binne enkele weke aan die NV oorhandig sal word”.

“Die Valke is klaar met die ondersoek en dit is aan die NV oorhandig, maar toe het die NV die dossier teruggestuur met enkele tegniese kwessies wat uitgelig is en waaraan aandag geskenk moet word. Daardie kwessies word nou hanteer en gefinaliseer en, as dit eers gedoen is, gaan dit na die NV teruggeneem word,” sê Mulaudzi.

Vroeër vanjaar het Ntuli-Zuma se prokureur, Ulrich Roux, bevestig dat sy steeds ‘n verdagte in die saak is, maar ‘n besluit afwag of sy aangekla gaan word, aldan nie. Sy is in Januarie verlede jaar deur die minister van staatsveiligheid, David Mahlobo, uit die Nkandla-landgoed uitgesit.

Die hoof van die NV, Shaun Abrahams, het in November 2016 bevestig dat sy steeds as ‘n verdagte beskou word.

President Jacob Zuma het vroeër vandeesmaand by ‘n ANC-vergadering in Kwazulu-Natal gesê dat hy reeds drie pogings om hom te vergiftig oorleef het.

Afriforum skors bekende lid weens ‘rassistiese taalgebruik’

(L.W. Nie vir sensitiewe lesers.) Afriforum het verlede week een van sy lede, die oudredakteur van Die Volksblad, Jonathan Crowther, summier geskors omdat hy hom glo aan rassistiese taalgebruik oor spoedhobbels in Bloemfontein skuldig gemaak het. Crowther het blykbaar die spoedhobbels in die voorstad Heuwelsig as “kafferkak op sy heel fokken beste” beskryf.

Sy gekruide taalgebruik het per ongeluk op Whatsapp-groep van Afriforum beland. Hy was besig om ‘n stemboodskap aan die groep op te neem toe hy oor die spoedhobbel ry. Omdat ‘n Whatsapp-stemboodskap outomaties stuur as mens die knoppie ophou druk, kon hy nie keer dat sy privaat opmerking op die groep beland nie.

Crowther was van 1999 tot 2009 redakteur van Die Volksblad in Bloemfontein. Terwyl Beeld en Die Burger geswymel het oor Jonathan Jansen as rektor van Kovsies, het Crowther die gemeenskap in die Vrystaat toegelaat om hul bedenkinge oor hom uit te spreek, iets wat seker nie polities korrek was in Naspers/Media 24-geledere nie.

Ná sy stemboodskap het Crowther ‘n skriftelike verskoning aan Afriforum gestuur, maar die organisasie het dit nie aanvaar nie. Mnr. Hein Gonzales van Afriforum was onverbiddellik:  “Ons beskou dit as ’n erkenning van skuld. Hy is onmiddellik permanent as AfriForum-lid onthef en summier van alle strukture verwyder. Ek kan nie sterk genoeg beklemtoon dat AfriForum alle vorme van rassisme ten sterkste veroordeel nie.”

Swart leerlinge betoog vir stoofpypjeans by Pretoriase hoërskool

Die departement van onderwys in Gauteng gaan vanoggend die Hoërskool Pretoria-Wes besoek omdat vroulike swart leerlinge klasse boikot en eis dat hulle stoofpypjeans skool toe mag aantrek.

Die LUR vir onderwys in die die provinsie, Panyaza Lesufi sê “die leerlinge het nie die korrekte prosedure gevolg deur ‘n formele klag aan die skoolbeheerraad te rig nie” aangesien hulle reeds Vrydag begin betoog en amok maak het.

Lesufi voel “teleurgesteld” met die gedrag van die leerlinge.

“Ek is verbaas, ek weet nie hoekom nie. My eerlike vrees is dat hierdie neiging ‘n presedent binne die skoolomgewing mag skep, ek wil niks doen om die verkeerde presedent binne die skoolomgewing te skep nie.

“As hulle stoofpypbroeke wil dra, verkeer dit binne hul regte om die skoolbeheerraadliggaam te nader.

Die leerlinge meen dat die skooldrag “te los” is. Blykbaar word leerlinge in Mamelodi toegelaat om stoofpypjeans vir skooldrag aan te trek, daarom voel hulle dat die Hoërskool Pretoria-Wes dit ook behoort toe te laat.

Leon Lemmer: Politieke oorverligtheid en ware verligtheid

In sy outobiografie skryf FW de Klerk: “The tensions within the [National] Party were reflected in a growing debate in the Afrikaans newspapers which strongly advocated reform and campaigned for a new approach. Already, during 1966, my brother, Dr Willem de Klerk, who was then a professor at the University of Potchefstroom, made a speech that sparked off a major national debate. In his speech he divided the white population, but more specifically the Afrikaners, into three groups: the verligtes or enlightened group, who were inclined to over-hasty and ill-considered change; the verkramptes, literally the cramped people, who opposed every form of change; and then the positive, balanced group who accepted the necessity of change, but who wanted to promote ordered and goal-oriented change. The speech was seized on by the media and the last category very quickly disappeared from the debate. Only the verligtes and the verkramptes remained. The verligtes were regarded as being good and progressive and the verkramptes were seen as being antiquated and unacceptable. The newspapers had a field day hanging the two labels around the necks of leading politicians” (The last trek – a new beginning: the autobiography, Londen: Macmillan, 1998, p 79).

Die Afrikaanse gedrukte of hoofstroom-koerante (deesdae is sodanige koerante uitsluitlik dié van Naspers/Media24) het destyds politieke hervorming fanaties bepleit; dermate dat hulle, soos die Engelstalige koerante, die publiek op groot skaal oor die verloop van die grondwetlike onderhandelings en die soort samelewingsopset waaroor ooreengekom is, mislei het. Ek het al by verskeie geleentheid ‘n oproep gedoen dat oudredakteurs soos Ton Vosloo en Hennie van Deventer die publiek eerlik moet inlig oor die politiek-ideologiese kartelvorming waaroor hulle in die geheim ooreengekom het. Ná aftrede lewer hierdie oudredakteurs graag kommentaar oor ‘n groot verskeidenheid onderwerpe ten einde ‘n bietjie langer te probeer baai in die gloed van hulle eertydse aansien of belangrikheid. Maar die verskaffing van inligting oor die genoemde kartelkonkelry word soos gif vermy. Hulle aanvaar nie openlik mede-verantwoordelikheid vir die negatiewe gevolge van die 1990/94-ramp nie.

Dit was baie maande ná die aanvang van Jacob Zuma se presidentskap dat in die Afrikaanse en ander koerante begin is om Zuma en die ANC-regering daadwerklik te kritiseer. Tydens die Nelson Mandela-era (1994-1999) het dit ten alle koste om die bevordering van versoening gegaan. Kritiek op swart politici en sommige van hulle se terroristiese verlede is (feitlik) nooit gepubliseer nie. In die Thabo Mbeki-era (1999-2008) is gepubliseerde kritiek grootliks tot twee sake (MIV en Zimbabwe) beperk. Dat polities “korrekte” sensuur steeds springlewendig op Netwerk24 is, weet diegene wat daar kommentaar probeer lewer wat nie byderwets genoeg is nie.

Soos FW de Klerk tereg aandui, is broer Willem se drievoudige onderskeid spoedig tot twee verskraal. Voortaan was jy óf verlig óf verkramp. Daardie twee terme dien dus as etikettering en stereotipering. In die nuwe Suid-Afrika is feitlik net verligtheid in die pers en in die openbaar aanvaarbaar. In die praktyk beteken verligtheid dat voorkeur aan die belange van swartes bo dié van blankes gegee word. Verkramptes word oordrewe gekarakteriseer as diegene “who opposed every [!] form of change.”

Die rede waarom FW de Klerk die derde moontlikheid noem, is omdat hy homself aanvanklik tussen hierdie twee uiterstes geposisioneer het. Hy maak dus daarop aanspraak dat hy positief en gebalanseerd is. Maar hy het nie daarin geslaag “to promote ordered and goal-oriented change” nie. Die jare 1990/94 en daarna was chaoties en die roemlose oorgawe aan swart mag kon uit die oogpunt van die blankes en Westerse beskawing kwalik ‘n trotse of eerbare doel gewees het. FW de Klerk het dus in die ongunstige sin van die woord ‘n verligte geword, dus iemand “who inclined to over-hasty and ill-considered change.” Erger, hy was nie net tot radikale verandering geneig nie; hy het dit gekonkretiseer tot ons onverkwiklike, revolusionêr-veranderde, daaglikse werklikheid. Die blankes wat hierdie politieke veranderings aan ons opgedring het en die blankes wat ons huidige onbehaaglike situasie aanprys, noem ek oorverligtes.

Sedert 1966 word verligtheid in Suid-Afrika feitlik net in hierdie politieke sin gebruik. Dit is uiters beperkend. Willem de Klerk het nie die term of die begrip “verligtheid” uitgevind nie. In die konteks van Europa word die betitelling “Enlightenment” of “Aufkläring” reeds lank gebruik om ‘n bepaalde periode of geestesstroming te karakteriseer. Die blote begrip “verligting” in die sin van bv enersyds die liggaamlike of emosionele ontslae raking van iets en andersyds die geestelike bevryding of verheldering danksy nuwe idees, is seker baie ouer as die benaming van daardie era. In die geestelike konteks lei hierdie ontlading, hierdie lig wat blink nuwe idees versprei waar daar duisternis was, tot ‘n tydelike maar redelik stabiele of geykte verstekstandpunt, wat Thomas S Kuhn (1922-1996) ‘n paradigma genoem het (The structure of scientific revolutions, 1962/1970, 219p).

Oor die natuurwetenskappe skryf Kuhn: “In the early stages of the development of any science different men confronting the same range of phenomena, but not usually all the same particular phenomena, describe and interpret them in different ways. What is surprising … is that such initial divergences should ever largely disappear. For they do disappear to a very considerable extent and then apparently once and for all. Furthermore, their disappearance is usually caused by the triumph of one of the pre-paradigm schools, which, because of its own characteristic beliefs and preconceptions, emphasized only some special part of the too sizable and inchoate pool of information” (p 17).

Die skeppingsparadigma is in die natuurwetenskappe met dié van die oerknal en biologiese evolusie vervang. Hierdie nuwe paradigmas slaag egter nie daarin om alles bevredigend te verklaar nie, bv die oorsaak van die oerknal en die oorgang van nie-lewe tot lewe. Waarom dan hierdie paradigmaverskuiwing, hierdie redelik algemene aanvaarding van ‘n nuwe paradigma? Kuhn antwoord: “To be accepted as a paradigm, a theory must seem better than its competitors, but it need not, and in fact never does, explain all the facts with which it can be confronted” (17-18).

In die politiek sou ‘n mens kon sê dat Suid-Afrika tydens die Britse koloniale bewind, asook in die twee Boere-republieke, en daarna tot in die begin van die jare negentig rassesegregasie as politieke paradigma gehad het. In die 1980’s het ernstige vermurwing egter intree. FW de Klerk roem daarop dat hy op 2 Februarie 1990 die paradigmaskuif (p 162, 166) na rasse-integrasie gemaak het; ‘n absolute breuk met feitlik ons hele voorafgaande geskiedenis. Daarom is sy ingrypende koersverandering ‘n toonbeeld eerder van revolusie as evolusie. In hierdie proses is verkramptheid, wat in rassesegregasie vergestalt is, met verligtheid, wat in rasse-integrasie uitdrukking vind, vervang. Terselfdertyd is die blanke politieke bewind met ‘n swart regering vervang.

Die verligtheids- of integrasieparadigma is soortgelyk aan die verkramptheids- of apartheidsparadigma deurdat net sekere verskynsels in ag geneem word. Die verkramptes gee voorkeur aan die belange van blankes terwyl die verligtes die belange van swartes voorop stel. Albei benaderings ly aan selfopgelegde beperkings. Om die probleem te probeer oplos, is eerder ‘n kwalitatiewe as ‘n kwantitatiewe benadering die beste. Wat oënskynlik verkieslik is, is nie om die (skynbaar) beste belang van die meerderheid inwoners na te jaag nie, maar eerder om sorg te dra dat Suid-Afrika ‘n voorpoedige en vooruitstrewende land is. Tydens rassesegregasie was Suid-Afrika ongetwyfeld ‘n doeltreffender, ordeliker, korrupsievryer, meer beskaafde, ens, samelewing.

Die Europese Verligting was kenmerkend van die 18de eeu en word soms die “Age of Reason” genoem ten einde dit te onderskei van die Romantiek van die 19de eeu waarin sterk op die gevoel en intuïsie gesteun is. Hierdie verligting/verheldering van die gees is moontlik gemaak deur op die mens se verstandelike vermoëns te steun. Die gebruik van die mens se rede/verstand het insig moontlik gemaak. Die ideaal was die volle verstaan van ‘n situasie en uiteindelik van die (sintuiglike) werklikheid in sy geheel. Hierin speel wetenskaplike kennis ‘n deurslaggewende rol.

Ek het duidelikheidshalwe ‘n skerper veralgemenende onderskeid tussen die Verligting en die Romantiek gemaak as wat streng gesproke geregverdig kan word, want sowel die rede as emosie speel ‘n rol in iedere mens se lewe. Die onderskeid is dus meer ‘n kwessie van oorwig of waar die klem geplaas word. By ‘n verligte mens speel die rede die dominante rol. Die volle rasionele verstaan van die werklikheid bly die ideaal en is nog nie (naasteby) bereik nie. Die beperkinge waaraan die mens se rede onderhewig is, behoort liefs ruiterlik erken te word.

Willem de Klerk het die twee terme, verlig en verkramp, gekies nie om bloot twee politieke standpunte te onderskei nie, dus feitelike inligting oor te dra nie, maar ook om mense emosioneel ten gunste van verligtheid (waaraan hy voorkeur gegee het) en teen verkramptheid te beïnvloed. Soos die mens het hierdie terme dus sowel ‘n rasionele as ‘n emosionele dimensie.

Die punt waarby ek wil uitkom, is dat bv polities regses, reg(s)denkendes of behoudendes, wat in die nuwe Suid-Afrika as verkramptes verguis word, ingevolge ‘n breër vertolking van verligtheid (dus verligtheid as rasionaliteit) veel meer verlig/verhelder kan wees as diegene wat ek hier bo as polities oorverlig gekarakteriseer het. Dit word deesdae in blanke geledere algemeen erken dat regses veel meer realisties die aard van die nuwe Suid-Afrika voorspel het as die linkse oorverligtes. Dit kan myns insiens aan die klinies-rasionele benadering van regses toegeskryf word omdat hulle hulle nie laat mislei het deur emosionele argumente oor benadeling, uitbuiting, onreg, ongeregtigheid, skuldgevoelens, verskoningvraery, immoraliteit, ens, nie; ook nie deur irrasionele argumente oor bv gelykheid en eendersheid waar ongelykheid en verskille (bv in geletterdheid) wesenlike hiërargieë daarstel nie.

Onderskrywing van my breër vertolking van verligtheid is te kry in die geskrifte van die Duitse filosoof, Immanuel Kant (1724-1804), wat algemeen beskou word as een van die begraafdste en invloedrykste filosowe. In sy 1784-essay, “What is enlightenment?” (die volledige vertaalde teks is op die internet beskikbaar), bied Kant ‘n heldere verduideliking van hierdie begrip. Sy opstel is net drie bladsye lank. In die eerste paragraaf som Kant die kern van sy betoog soos volg op:

“Enlightenment is man’s release from his self-incurred tutelage. Tutelage is man’s inability to make use of his understanding without direction from another. Self-incurred is this tutelage when its cause lies not in lack of reason but in lack of resolution and courage to use it without direction from another. Sapare aude! ‘Have courage to use your own reason! – that is the motto of enlightenment.”

Dus, ‘n mens moet ontslae raak van die voogdyskap of onmondigheid waarmee jy jouself kan opsaal. Jy moet die moed hê om self dinge te probeer verstaan pleks van sonder meer die menings van andere te aanvaar en hulle na te volg. Waarteen Kant dit dus het, is geestelike, spesifiek intellektuele, luiheid. Moenie ‘n slaafse navolger wees nie. Dink vir jouself. Gebruik jou verstand. Jou intellek is die beste middel wat jy het om dinge te verstaan. Om self te dink, beteken nie dat jy nie van ander standpunte kennis moet neem nie. Neem verkieslik kennis van talle standpunte maar besluit dan so onafhanklik en rasioneel moontlik self wat jou standpunt is. (Terloops, dít is die kern van akademiese vryheid, wat in die nuwe Suid-Afrika in groot mate nie meer aan ons universiteite bestaan of geduld word nie.)

In sy tweede paragraaf brei Kant uit op bostaande eerste paragraaf: “Laziness and cowardice are the reasons why so great a portion of mankind, after nature has long since discharged them from external direction (naturaliter maiorennes), nevertheless remains under lifelong tutelage, and why it is so easy for others to set themselves up as their guardians. It is so easy not to be of age. If I have a book which understands for me, a pastor who has a conscience for me, a physician who decides my diet, and so forth, I need not trouble myself. I need not think, if I can only pay – others will easily undertake the irksome work for me.”

Toegepas op ons huidige situasie kan ‘n mens sê: Moenie toelaat dat bv Max du Preez vir jou voorskryf wat om van Afrikaners of Afrikaans te dink nie, net so min as wat Leopold Scholtz jou mening oor bv Donald Trump behoort te bepaal. Moenie toelaat dat propaganda van die politici en die hoofstroom-inligtingsmedia jou breinspoel nie. Alle lees- en kykstof moet rasioneel-krities benader word; ook Leon Lemmer se rubrieke. Intellektuele vermoëns verskil maar hulle hoef enersyds nie agteruit te gaan nie of andersyds staties te wees nie. Elkeen kan ‘n poging aanwend om sy intellektuele vernuf deurlopend te verbeter.

Kant skryf: “If we are asked, ‘Do we now live in an enlightened age?’ the answer is, ‘No,’ but we do live in an age of enlightenment … the obstacles to general enlightenment or the release from self-imposed tutelage are gradually being reduced … Men work themselves gradually out of barbarity if only intentional artifices are not made to hold them in it.” Realistiese vertroue in rasionaliteit, dus in verligting of verheldering in die breë sin, is die grondslag vir ‘n sinvolle benadering tot die werklikheid, insluitende ons huidige onverkwiklike politieke werklikheid.

Hou die Pentagon Trump gyselaar oor Afghanistan?

Die Amerikaanse president, Donald Trump, toon ‘n “slaafse onderdanigheid aan die militêre en sake-elite wat nou sy kabinet bestuur,” het The Economist in ‘n onderhoud met die afgedankte Withuis-strateeg Steve Bannon opgemerk. Dit beteken ook meer troepe in Afghanistan.

Maar “wat het die elite gedoen?” het Bannon in reaksie gevra. “Dit is dieselfde ouens wat ons mooi praatjies oor Irak gegee het.”

Die Washington Post is selfs meer bekommerd oor Trump omdat hy sy administrasie met konfliksaaiers gepak het. ‘n Militêre junta is nou in beheer van die Verenigde State, het die koerant gesuggereer.

“Binne-in die Withuis bestuur generaals Trump se uur-tot-uur-interaksies en fluister in sy oor – en dié gefluister, soos met die besluit om die Amerikaanse militêre operasies in Afghanistan uit te brei, word dikwels beleid.

“In die kern van Trump se binnesirkel is ‘n gesoute trio van generaals met ondervinding as slagveldbevelhebbers: die hoof van die Wit Huis, John F. Kelly, Verdedigingsekretaris Jim Mattis en die nasionale veiligheidsadviseur H. McMaster.”

Ongelukkig het Trump se plan om meer troepe na Afghanistan te stuur, geen kans op sukses nie, aangesien dit hoofsaaklik staatmaak op die gebruik van geweld, het die Russiese minister van buitelandse sake, Sergey Lavrov, droogweg opgemerk.

Kelly, Mattis en McMaster is nie die enigste militêre figure wat op hoë vlakke in die Trump-administrasie dien nie. CIA Direkteur Mike Pompeo, Prokureur-generaal Jeff Sessions, Energiesekretaris Rick Perry en Binnelanse Sake se topman Ryan Zinke het elk in takke van die weermag gedien.

Voormalige weermag-generaal Mark S. Inch sal glo eersdaag die Federale Buro vir Gevangenisse lei, terwyl die Nasionale Veiligheidsraad twee ander generaals in hul seniorpersoneel se geledere tel.

Die Pentagon het nou feitlik alle onafhanklike anti-oorlogstemme uit die Wit Huis verwyder, soos blyk uit Trump se aankondiging wat belowe dat Amerikaanse troepe “sal veg om te wen”, ten spyte daarvan dat hy vroeër gesê het hy is van plan om troepe uit Afghanistan te onttrek. Die beëindiging van die 16-jarige militêre betrokkenheid in die land met ‘n “haastige onttrekking” sou “terroriste” aanmoedig, het hy gesê.

Die Washington Post het daarop gewys dat: “Die nuwe stelsel, wat in twee memo’s uitgevaardig is deur outeurs Kelly en Porter, en in die afgelope dae aan kabinetslede en Withuis-personeel versprei is, is ontwerp om te verseker dat die president nie enige eksterne beleidsdokumente, interne beleidsnota’s, agentskapverslae, en selfs nuusberigte wat nie nagegaan is, mag sien nie.”

Die nuwe Amerikaanse strategie in Afghanistan, wat Maandag aangekondig is, was ‘n “flip-flop”, sê Bannon. Hy het die president aangemoedig om van Afghanistan te onttrek en voorgestel dat Trump se “nuwe” rigting eintlik net Barack Obama se ou ongewilde beleid is.

Bannon het aan The Economist gesê dat ‘n stryd tussen Westerse idees van vryheid van spraak, vryheid van godsdiens en selfbestuur, teenoor die “handelaars- en Confusiaanse stelsel” van ‘n opkomende China, onvermydelik is. Maar daar mag meer as ‘n botsing van idees op die spel wees.

Muhammad Maroof (Sarwan), vise-president van die Duniya Construction Company in Afghanistan, wat vir die Amerikaanse weermag gewerk het, het as tolk aan die Russiese joernalis, Andre Vitchek, gesê: “Die grootste mafia hier is direk gekoppel aan beide die VK en die VSA. Die Weste lieg dat hulle handel met dwelms in Afghanistan wil stop; Hulle sal nooit toelaat dat dit stop nie.

“My broer was ‘n skrywer en hy het beelde van die Amerikaanse leër wat waterpompe, gereedskap en ander basiese dinge gee vir die groei van papawers [wat verwerk word tot dwelms]. Die grootste ondersteuner van dwelmproduksie in Afghanistan, en die uitvoer, is die Britse regering. Hulle doen dit regstreeks met die plaaslike inwoners, en gee selfs vir hulle geld. Die VK is ook die belangrikste mark vir die uitvoer.

“Helmand, Kandahar, jy noem dit maar, van daar af, direk, vervoer vliegtuie dit en gaan reguit na Europa, selfs die VSA. Die Westerlinge is die mense wat fisies dwelms in die vliegtuig op ons lughawens laai. My familielid was ‘n tolk vir die Britte. Hy is deur hulle vermoor nadat hy op ‘n vergadering tussen die Britse amptenare en die plaaslike dwelmmafia getuienis en tolkdienste gebied het.”

Die Amerikaanse oorlog in Afghanistan is die langste en een van die duurste militêre operasies in die Verenigde State se geskiedenis, volgens die New York Times. Trump het geweier om aan te kondig hoeveel troepe hy van plan is om na die land te stuur. Dit volg op ‘n tendens om die amptelike getal Amerikaanse troepe in Irak en Sirië geheim te hou.

Amerikaanse verdedigingsamptenare erken egter dat die VSA reeds duisende meer troepe in Afghanistan het as die laaste amptelike Pentagon-syfer.

Amptenare het beraam dat dit iewers nader aan 11 000 of 12 000 troepe moet wees. Terwyl die VSA dikwels amptelik hul ontplooiing in lande waar hulle wedersyds ingestem het om troepgetalle te beperk, onderspeel, is daar nie so ‘n afspraak met Afghanistan nie. Dit maak dit onduidelik waarom hulle misleidende syfers aanbied, het Jason Ditz van AntiWar.com opgemerk.

Trump blameer sy 180 grade ommekeer op sy “instink”, maar sy verklaring het maar onoortuigend geklink. “My oorspronklike instink was om uit te trek – en histories hou ek daarvan om my instink te volg. Maar dis baie anders as jy agter die lessenaar in die Ovaalkantoor sit. Met ander woorde, as jy president van die Verenigde State is.”

Maar Trump se geheue is besonder kort. Voormalige president Obama het selfs Osama bin-Laden se kop op ‘n skinkbord aan Amerikaanse kiesers opgehou, wat die einde moes beteken het van Washington se nuttelose maar ongelooflike vernietigende inval.

Daar was immers geen Afghane by 9/11 betrokke nie. Bin Laden het net in ‘n “nederige grot” in Tora Bora in Afghanistan geskuil, het ‘n Britse joernalis berig. Trump het in 2011, 2012 en 2013 ‘n aantal twiets oor die oorlog in Afghanistan uitgestuur. Hy het gevra dat die VSA sy betrokkenheid moet beëindig in die land.

Waarnemende hoof van misdaadinligting se matrieksertifikaat glo vals

‘n Nuwe waarnemende streekskommissaris van die afdeling: misdaadinligting is met onmiddellike ingang aangestel, volgens ‘n verklaring wat die SA Polisiediens gister uitgereik het. Sy naam is majoor-genaarl King Bhoyi Ngcobo en hy is ‘n vorige hoof van president Zuma se lyfwagte, asook hoof van die BBP-beskermingseenheid.

Vroeër vanjaar is Ngcobo egter daarvan beskuldig dat hy ‘n vervalste matrieksertifikaat aan die SAPD voorgelê het.

‘n Woordvoerder vir die polisie, brigadier Vishnu Naidoo het egter Ngcobo beskryf as iemand met “‘n rykdom aan polisie-ervaring” wat die polisie vir meer as 20 jaar gedien het.

“Gedurende dié twee dekades van getroue diens, het majoor-generaal Ngcobo ook in die misdaadinligtingsomgewing gewerk. Misdaadinligting is ‘n uiters belangrike omgewating wat ‘n leier nodig het wat hardwerkend, ervare, met goeie leierskapsvaardighede is, asook iemand van goeie inbors. Majoor-generaal Ngcobo pas volmaak by dié vereistes,” het Naidoo gesê.

In sy gelukwensing aan Ngcobo, het die waarnemende kommissaris luitenant-generaal Mothiba gesê: “Namens die SAPD, wens ek majoorgeneraal Ngcobo geluk met sy aanstelling in die waarnemende hoedanigheid en ons het geen twyfel dat hy aan alle verwagtinge sal voldoen nie.”

 

Brief: Die rolprent Krotoa ontlok anti-blank- en pro-Khoi-Khoin-reaksies

Krotoa of Eva (1643-1674) was ‘n Khoi-Khoin-bediende in Jan van Riebeeck se huishouding. Sy het met Pieter van Meerhof getrou en drie kinders by hom gehad. Een van hierdie kinders was Pieternella, wat met Daniel Zaaijman getrou het. Sedert die intog van politieke byderwetsheid het hierdie twee gemengde huwelike heelwat belangstelling gaande gemaak; dermate dat bv ‘n rolprent onlangs oor Krotoa vrygestel is. Krotoa was danksugtig en het haar aan prostitusie skuldig gemaak. Sy is gevolglik na Robbeneiland verban. Daar is deesdae ‘n neiging om haar tot die volksmoeder van bruin Suid-Afrikaners te verklaar.

Heindrich Wyngaard het na aanleiding van die rolprent geskryf: “Krotoa se verhaal kan verplaas word na dié van bruin vroue vandag” (Netwerk24, 13 Augustus). Hy haal die rolprentvervaardiger aan waarvolgens die rolprentverhaal fiksie geïnspireer deur historiese feite is. Daar word onder meer beweer dat Jan van Riebeeck Krotoa verkrag het. Volgens die rolprentvervaardiger is die verkragting ‘n metafoor, dus ‘n soort vergelyking, maar ‘n vergelyking van wat? Wyngaard bied die volgende vertolking aan: “‘n Metafoor vir hoe die Hollanders in 1652 aan die Kaap geland het, aangebly het en met brutale mag oorgeneem het.” Heel moontlik is die insluiting van ‘n verkragting deur doodgewone sensasiesoekery gemotiveer. Daar is geen historiese grond vir hierdie verkragtingsbewering nie. Wyngaard borduur egter hierop voort deur aan te voer dat Krotoa omrede hierdie verkragting deur die Khoi-Khoin verwerp is. Van Riebeeck word die voorbok-koloniseerder genoem. Hy word by implikasie die vader van die beweerde plaaslike koloniale vergrype gemaak. Ten slotte gee Wyngaard ondubbelsinnig uitdrukking aan sy venyn met die volgende Thabo Mbeki-aanhaling as toepaslik op blanke kolonialisme: “Die mees genadelose menseslagting wat ons land ooit ervaar het.” In ‘n reaksie het ‘n leser tereg gevra of mense soos Mbeki en Wyngaard al ooit van die Difaqune (ook Mfeqane en Mfecane genoem) gehoor het, dus die uitdelgingsoorloë tussen vegtende swartes wat groot dele van die binneland onbewoon gelaat het. Hierdie reeks oorloë het in die vroeë 1820’s begin onder bewind van die Zoeloekoning Shaka.

Maar Wyngaard se nydige verbeeldingsvlug was die aanloop vir Christo van der Rheede se eensydige pro-Khoi-Khoin-siening (Netwerk24, 23 Augustus). Van der Rheede verwys na die rolprent as ‘n stuk geskiedenis. Volgens hom was die Khoi-Khoin gesofistikeerde mense en formidabele entrepreneurs. Hulle was blykbaar die eerste mense wat landbou plaaslik op ‘n wetenskaplike manier bedryf het, want Van der Rheede beweer dat die Khoi-Khoin baie spesifieke landboupraktyke toegepas het om hulle veekuddes te onderhou. Op die mensvlak het die Khoi-Khoin glo ‘n geordende politieke en maatskaplike bestel gehandhaaf. Van der Rheede vertel dat blankes hartlik deur die Khoi-Khoin ontvang en gasvry behandel is. Die bloedvermenging wat in hierdie proses plaasgevind het, word deur Van der Rheede beklemtoon. Aan hierdie ongelooflike inheemse gemeenskap, asook die slawe, dank ons glo die ontstaan van Afrikaans. Die volgende (21ste eeuse) waardes word aan die Khoi-Khoin toegedig: orde, medemenslikheid, vredeliewenheid en ontvanklikheid. Geen gewag word gemaak van bv die talle skeepslui wat deur die Khoi-Khoin uitgemoor is nie. As gevolg van sy selektiewe omgang met die verlede kom Van der Rheede tot hierdie hartversterkende gevolgtrekking: “Ons staan inderdaad op die skouers van reuse!”

Die vraag ontstaan: Waarom het die Khoi-Khoin, hierdie wonderlik vindingryke entrepreneurs, skynbaar nie daadwerklik tot die ontwikkeling van Suidelike Afrika bygedra nie? Anders as in die geval van die blankes is daar nie eintlik konkrete of sigbare tekens van hulle nalatenskap nie. Ingevolge politieke byderwetsheid is ‘n voor die hand liggende antwoord: Omdat die Khoi-Khoin deur die blankes uitgebuit en agtergestel is. Maar daar is ook ‘n ander moontlike antwoord; ‘n respons wat voor die koms van politieke byderwetsheid algemeen aanvaar is: In Jan van Riebeeck se tyd was die Khoi-Khoin onontwikkelde, primitiewe mense. Daar bestaan historiese bewyse hiervoor.

Harry (Herman) Booyens (gebore in 1953) het die volgende boek gepubliseer: AmaBhulu: The birth and death of the Second America (Vancouver: Cliffwood Fogge, 2013, 632p; Amazon Kindle $11,39). Die AmaBhulu is die Afrikaners en met die Tweede Amerika word Suid-Afrika bedoel. Dit is ‘n behoorlik nagevorste en histories gesaghebbende boek waarin die stellings met bronverwysings gestaaf word. ‘n Bespreking van die boek is in Leon Lemmer se rubriek op Praag (1.02.2015) beskikbaar. Oor die Khoi-Khoin het Booyens onder meer die volgende geskryf:

“Historically, the Khoekhoe were viewed by die Europeans as the most outrageously primitive people on Earth and the best not engaged unless really necessary. Their peculiar customs of removing one testicle from every male, covering themselves and their hair in reeking soot-saturated animal fat, eating raw animal intestines still bearing some contents, wearing dried intestines around their necks or legs as adornment and covering newborn babies in cow dung, as reported by Van Riebeeck, did not sit well at all with Dutch Calvinistic sensibilities. At least thirteen contemporary reports describe them enjoying their own body lice as a delicacy. These they extracted with much zeal from the untanned animal skins they wore. Visitors were also taken aback by the practice of the married Khoekhoe women of throwing their exceedingly pendulous breasts over their shoulders to thereby suckle the babies borne in animal skins on their backs” (Kindle 712).

“It is difficult to imagine a greater cultural separation than between the 17th century Khoekhoe and the Europeans of that century” (712). “In 1616 Edward Terry described the Khoekhoe as ‘beasts in the skins of men, rather than men in the skins of beasts’. On 14 April 1653, one year and one week after the landing at the Cape, Van Riebeeck wrote the Lords XVII and pleaded for a transfer to India away from the ‘dull, stupid, lazy, stinking people'” (719).

Ek het weergegee wat Wyngaard, Van der Rheede en Booyens oor die Khoi-Khoin geskryf het. Die lesers moet nou maar self besluit wie bevooroordeeld is, of (on)bevredigend met die historiese verlede omgaan (of aandik), of onderhewig aan verbeeldingsvlugte is, ens.

Ek het myself reeds op LitNet gekompromitteer. Op 22 Augustus het ek geskryf: “Daar is deesdae by Afrikaanse taalkundiges die neiging om te beweer dat Afrikaans danksy die Khoi-Khoin ontstaan het en selfs dat Afrikaans al lank voor 1652 bestaan het. Daar is die moontlikheid dat hierdie mite mettertyd die volgende vorm kan aanneem: Die Hollander Jan van Riebeeck het sy fort gebou terwyl die vindingryke Khoi-Khoin in Afrikaans aan hom instruksies gegee het oor hoe dit gedoen moet word.”

Op 23 Augustus het ek op LitNet geskryf: “My bostaande kommentaar was as ‘n parodie bedoel. Christo van der Rheede se uitlatings (Netwerk24, 23 Augustus) toon dat my vertolking glad nie so vergesog is nie. Wat in die rolprent Krotoa uitgebeeld word, is volgens hom ‘n stuk geskiedenis. Die Khoi-Khoin was glo gesofistikeerde mense, ‘n ongelooflike inheemse gemeenskap met ‘n geordende politieke en maatskaplike bestel. Hulle was formidabele entrepreneurs wat hulle veekuddes blykbaar wetenskaplik bestuur het. Op die koop toe het hulle Afrikaans uitgevind. Die somtotaal is dat die geluk ons getref het om op die skouers van hierdie reuse te staan. Is dit naasteby ‘n histories regverdigbare siening of is dit gewoon Van der Rheede se wensdenkery?”

— Johannes Comestor

Brief: Brackenfell se Anchen — Suid-Afrika se eie Rotherham?

In die jare negentig het ‘n skandaal losgebars in die Britse dorp Rotherham, toe ‘n bende immigrante uit Pakistan jong, blanke meisies begin teiken het en seksueel misbruik het. Alhoewel die polisie en die munisipale owerhede vir tien jaar lank bewus was van die skandaal, is dit vir redes van politieke korrektheid onderdruk. Weer eens ‘n voorbeeld van die linkses se vrees vir die waarheid oor multikulturalisme, dus, en nog ‘n voorbeeld van politiek korrekte toesmeerdery.

Oor die naweek het ‘n dertienjarige blanke meisie, Anchen Muller, voor haar ma se huis in Brackenfell verdwyn, en is sy eers vandag, 23 Augustus, in die berugte bendebuurt, Bishop Lavis, in die geselskap van ‘n twee-en-twintigjarige volwasse man, gevind. Anchen was egter helaas nie onskuldig in hierdie saak nie, soos uit haar leuens aan haar ma en vermeende Facebook-profiel blyk. Meer hieroor later.

Haar ma se ouerskap was egter ook hopeloos. Hoe kan jy jou dertienjarige dogtertjie vir ‘n ganse naweek laat gaan na mense wie se kontakbesonderhede jy nie eens ken nie? Hoe kyk jy nie, of weet jy nie, saam met wie jou dogtertjie van dertien in ‘n motor klim nie? Waarom vir twee dae wag, voordat jy iets doen, soos om die pa te skakel, en dan moet die pa vir die eerste keer die polisie bel?

Dit lyk op die oog af of iets soortgelyk as die voorval in Rotherham moontlik hier aan die gang was. Anchen het na bewering gewaagde foto’s van haarself op haar vermeende Facebook-profiel gelaai, wat talle kommentare van Facebook-mans ontlok het, onder andere ene Imtiaaz, ook van ‘n ander persoon met die van September, nog een met die van Witbooi, en vele meer. (Sien die beeld hiernaas.) Uit die beeld is dit duidelik ‘n kind se bene en skoeisel, maar die spul walglike mans het nietemin soos brommers daarop toegesak.

Die Engelse term vir wat in Rotherham gebeur het, is “grooming” – volwasse mans wat kinders stelselmatig bearbei om hulle seksueel te misbruik. Mens hoef bloot die talle kommentare van ‘n spesifieke groep mans onderaan die vermeende Facebook-profiel te lees, om te besef dat dieselfde tipe ding moontlik hier aan die gebeur was.

Is dit dus net ek wat die ooreenkoms met Rotherham hier sien? Talle volwasse mans wat ‘n kind teiken en aanmoedig om gewaagde foto’s van haarself op Facebook te publiseer?

Persoonlik blameer ek egter meestal die liberale en traak-my-nie-agtige ouers, soos Anchen asook die pragtige blonde Hannah Cornelius s’n. Sulke liberale ouers speel met vuur deur hierdie tipe ding toe te laat, of deur nie om te gee met wie hul kinders hulle assosieer nie. Meng jou met die semels, en die varke kan jou selfs amper letterlik opvreet. Jou liberalisme, meneer en vrou die ouerpaar, kan dodelik vir jou kind wees.

— Jared van Niekerk

Migrante wil nie na Portugal toe gaan nie

Dit lyk asof die ware beeld van Portugal is dat migrante nie na die land wil gaan nie, terwyl ander EU-lede wag vir die naderende aankoms van miljoene Afrikane.

En die immigrante wat reeds in Portugal was, het aan die nasionale radio Antena 1 gesê hulle wens hulle het nie gekom nie.

Volgens ‘n verslag in die Franse dagblad Le Monde op 11 Augustus 2017 het selfs die Franse burgers die afwesigheid van migrante in die klein land op die Iberiese skiereiland opgemerk.

Onder die dekmantel van anonimiteit het hulle hul redes verstrek om na Portugal te verhuis: “Islam word op ons afgewding. In Frankryk is dit die noodtoestand. Hier het ons vrede. Net vrede. U het die indruk dat u in die Frankryk van die 1960’s of 1970’s met verskillende waardes woon. In Lissabon, selfs om 2 uur in die nag, voel jy nie in gevaar nie. Dit is die grootste luukse. Ek is ‘n burger van die wêreld, maar daar … Sodra jy ‘n debat oor bedekte vroue begin, die Belfégor [Belphégor is ‘n mitiese demoniese figuur, maar het ‘n Franse slêngterm vir die boerka geword] Hulle plak ‘n etiket op jou. Jy kan niks meer sê nie. Hier word jy nie beoordeel nie. Dit is die rede waarom ons Frankryk verlaat het.”

Marie-Claude voeg by: “Die mark in Carpentras [‘n Franse dorp], wat vroeër ‘n ambagsman se mark was, het ‘n soek [Arabiese mark] geword.” En hulle daar geen of baie min Arabiere in Portugal “want daar is geen welsynsvoordele nie”.

Luís Gouveia, die nasionale adjunk-direkteur van grense en immigrasiediens SEF, het aan Diário de Notícias gesê dat Portugal gereed was om 4 754 vlugtelinge (as deel van EU-kwotas) te ontvang, maar sal waarskynlik nie meer as 50 verwelkom nie, en selfs dié getal is nie seker nie.

Die probleem, het hy verduidelik, is nie net burokraties nie. Mense weier aktief om na sy land te kom, alhoewel Portugal se werkloosheidsyfer laer is as dié van ander Suid-Europese lande, waaronder Griekeland, Spanje en Italië.

“Die grootste meerderheid asielsoekers wat na Europa kom, wil na Duitsland en Swede kom, waar hulle familie het, of waar hulle weet hulle kan werk vind en ‘n goeie lewenstyl hê. Voorkeure is altyd vir noordelike lande,” het Gouveia gesê. “Die Iberiese Skiereiland is onbekend.”

Die min immigrante wat Portugal ontvang, kom hoofsaaklik uit Portugeessprekende lande soos Brasilië.

RTP se Antena 1-radiostasie het met verskeie “vlugtelinge” wat in Portugal woon, onderhoude gevoer en hulle waarsku dat migrante na ‘n ander land mot gaan.

Ali, Ayad en Mubarak het “drie verhale van ontnugtering” vertel, waarin hulle beklemtoon dat hulle deur die owerhede in Portugal “versaak” is en sonder waardigheid behandel is. “Minimum ondersteuning” is hoe Ayad die gebrek aan staatsvoordele in Portugal verklaar het.

Ayad het gesê hy wil so gou as moontlik uit Portugal kom en ander inkomende migrante gewaarsku dat hulle “Frankryk of Duitsland moet kies, waar die lewe lekker is. Maar hier, krisis, krisis, krisis. Laat die mense ‘n ander plek kies. Dit is beter vir hulle”.

Mubarak, van Somalië, het aan verslaggewers gesê dat drie weke gelede het drie gesinne die land met kinders vir Duitsland verlaat. Hoekom? As gevolg van alles wat hulle kry, sê hy.

Negatiewe kettingbriewe het ook die rondes op Portugese sosiale media gedoen en die wysheid van die uitnodiging van migrante “wat jihadiste in vermomming mag wees”, bevraagteken.

Menseregtegroepe kla dat hulle byna geen reaksie van Portugese owerhede, insluitend die Portugese Raad vir Vlugtelinge en die Rooi Kruis, kry nie.

“Sover ek weet, is nie een van ons aanbiedinge van hulp of verblyf aanvaar nie,” het Toin Adams gesê, van die Bem-Vindos Refugiados Algarve-inisiatief.

‘n Brief van ‘n werklose Duitse egpaar wat in die Beira Baixa woon, het ‘n “steenhuis wat amper leeg is” aan migrante aangebied. “Ons is op welsyn,” het Jan Feliz Krutsch geskryf. “Ons het dus nie veel geld nie, maar ons het kamer wat ons graag wil deel, veral met gesinne met kinders.”

Bem-Vindos Refugiados het die brief wyd gesirkuleer, en bly ‘n databasis van mense wat hulp en ondersteuning bied bywerk, ondanks die feit dat geen migrante dit wil gebruik nie.

Europol: 300 jihadistiese slagoffers en geen einde in sig

Robert Wainwright, hoof van Europol, het op Twitter gewaarsku dat terrorisme tans die “grootste bedreiging in Europa binne ‘n generasie is”.

En die jongste terreuraanvalle in Barcelona, ​​Finland en Rusland was nie dade van sogenaamde “regse” terrorisme nie.

Die kanse dat Charlottesville se “moorddadige” bestuurder, James Alex Fields, in die VSA aangekla sal word van terrorisme, is in elk geval feitlik nul, aangesien die Amerikaanse federale wet nie eksplisiet ‘n binnelandse terrorisme aanklag toelaat vir dade wat nie met Islam verband hou nie.

Dit blyk dat sy motor reeds beskadig was deur Antifa-aanvallers en hy waarskynlik vir sy lewe moes vlug. Bronne binne die Amerikaanse polisie sê Fields was beangs en het nie met voorbedagte rade opgetree nie. Tensy die linkse politici met die saak inmeng, is dit waarskynlik dat Fields sal loskom, sê hulle.

Die Barcelona-terreursel het beplan om ‘n dodelike dubbele voertuig-aanval te pleeg deur die voertuie met springstof te laai, maar ‘n ontploffing Woensdag by die huis waar hulle die bomme gebou het, het hulle gedwing om hul aanvanklike planne te laat vaar.

Volgens die Spaanse ministerie van binnelandse sake is meer as 180 “jihadistiese terroriste” sedert Junie 2015 gearresteer toe Spanje die terreurwaarskuwingsvlak tot vier van ‘n maksimum van vyf verhoog het, het Yahoo News berig.

Londen-aanvaller Khuram Butt is voorheen verfilm vir ‘n TV-dokumentêr waar hy ‘n Islamitiese vlag in ‘n park vertoon, maar Max Hill, die Onafhanklike Beoordelaar van Terrorisme Wetgewing in Brittanje, het aan die Independent gesê dat potensiële terroriste met bestaande “algemene” wette gestop kan word.

Brittanje moet oorweeg om alle anti-terreur wette af te skaf omdat hulle “onnodig” is in die stryd teen ekstremiste, het Hill gesê. Hy is getaak om Brittanje se terrorisme wetgewing te hersien.

Die afleweringswa wat in die Londen-aanvalle in Junie gebruik is, was kleiner, omdat die jihadiste onsuksesvol probeer het om ‘n 7,5-ton voertuig te huur. Die British Vehicle Rental and Leasing Association (BVRLA), wat sowat 75 persent van die voertuighuur in die Verenigde Koninkryk hanteer, is baie bewus van die risiko’s, sê hulle, maar wetlike pligte en privaatheidskwessies belemmer beter toesig.

Nadat verskeie terroriste aanvalle in die Verenigde Koninkryk en Europa geloods het, het dit aan die lig gekom dat die jihadiste in die Barcelona en Cambrils-aanvalle, weereens immigrante was wat skakels met kriminele bendes gehad het voordat hulle geradikaliseer is.

Net ná die waarskuwing van die Europol-hoof, het ‘n jihadis in Turku, Finland, twee mense vermoor.

“Die mees kommerwekkende ding is die radikale Islamitiese netwerke wat in onlangse jare in Finland gebore is en hulle word voortdurend versterk. Mens kan selfs praat oor die ‘jihadistiese onderwêreld’ wat in Finland gebore is. Hierdie netwerke het skakels na alle groot terroriste-organisasies,” sê Jyri Rantala, kommunikasiebestuurder by SUPO se risikobepaling.

Volgens ‘n amptelike risikobepaling deur SUPO, die sekuriteitsagentskap van Finland, het die bedreiging van individuele terroriste ook in Finland toegeneem. Dit kan enkelpersone of klein groepe insluit. Finland is nie meer veilig nie, sê hy.

Geen terroristiese organisasie het Finland as ‘n strategiese teiken geïdentifiseer nie, maar Finland se reputasie in die radikale Islamitiese kringe het toegeneem en daar is baie verwysings na Finland, byvoorbeeld, in die propaganda van ISIS. Dit is ook onlangs in Fins gepubliseer.

“Alles in ag genome, het die faktore wat Finland voorheen beskerm het, ineengeplof of is besig om ineen te plof,” sê Rantala, verwysende na etniese Finse gemeenskappe.

‘n Petisie aan die Withuis om Antifa as ‘n terreurorganisasie formeel te klassifiseer, het die vereiste 100 000 handtekeninge gehaal en die Amerikaanse regering word tans versoek om die linker-ekstremistiese beweging, Antifa, formeel as terroriste-organisasie te lys.

Guptas verkoop hul mediagroep aan Jimmy Manyi vir R450m

Die Gupta-familie het ooreengekom om hul aandele in die New Age-koerant en die ANN7-televisiekanaal aan Lodidox vir R450m te verkoop. Dié maatskappy behoort aan Mzwanele Jimmy Manyi.

In ‘n persverklaring het Oakbay-beleggings gesê: “Die verkoping sal ook die aandeelhouer die tyd gun om daarop te fokus om sy naam skoon te maak teenoor ongegronde media-aantygings.”

 

Die transaksie word soos volg saamgestel: Oakbay se belang in Infinity Media, waaraan ANN7 behoort, word verkoop vir R300-miljoen. Die maatstkappy se tweederdebelang in TNA Media, uitgewer van The New Age, word vir R150-miljoen verkoop.

 

Die ooreenkoms sal na verwagting binne die volgende twee weke voltrek word, onderworpe aan owerheidsgoedkeuring.

“Die transaksie is deel van Oakbay se verbintenis tot die behoud van werksgeleenthede en om sekerheid aan die 7 500 hardwerkende werknemers dwarsdeur die groep te verskaf, asook om die inherente waarde van die ondernemings waarvoor hulle werk te beskerm,” lui Oakbay se verklaring.

Op sy beurt het Jimmy Manyi gesê: “Ek is verheug dat ek ‘n ooreenkoms met Oakbay bereik het en sien daarna uit om die transaksie af te handel.

“Dit gaan om twee sterk ondernemings wat oor baie potensiaal beskik en, onder die regte eksterne omstandighede, toenemend belangrik en ‘n tersaaklike deel van die Suid-Afrikaanse medialandskap kan word.

“Ek is besonder beïndruk met die aandeelhouers van Oakbay wat daartoe ingestem het om verkopersfinansiering op aanvaarbare terme te doen as deel van hul verbintenis tot transformasie en om die transaksie te bespoedig.”

Ronica Ragavan, die waarnemende uitvoerende hoof van Oakbay het verklaar: “Ons is verheug om ‘n ooreenkoms met Lodidox en die bestuurspan te bereik; die verkoop van ons aandeelhouding sal die toekoms van die ondernemings verseker en help om werksgeleenthede te beskerm. Beide ondernemings is wesentlik gesond en goed geposisioneer vir groei in hul onderskeie marksegmente. Ons wens hulle alle sukses toe vir die toekoms.”

Kritici van die transaksie meen egter dat die beweegrede dalk mag wees dat die Gupta-familie sodoende die bankrekening van Lodidox mag gebruik om die boikot van Suid-Afrika se groot banke teenoor Oakbay te omseil.

Dan Roodt: Apple, PayPal en die res van die Goolag moet geboikot word

Die situasie wat hom tans in die VSA afspeel, hou ook vir ons verreikende gevolge in. Soos enige nugter mens reeds besef het, lui die huidige alliansie tussen polities korrekte globale maatskappye en maatskaplikegeregtigheidskrygers (MGK’s) ‘n nuwe tydvak van sensuur en sentrale beheer in, die tyd van die “Goolag”. Laasgenoemde woordspel met Google se naam is gemunt of ten minste beroemd gemaak deur die programmeerder James Damore wat dit gewaag het om ‘n memorandum te skryf waarin hy portuurbeoordeelde feite oor die verskillende loopbaanbelangstellings en gedragspatrone van die geslagte aangehaal het. In vandag se hiper- polities korrekte omgewing was die suggestie dat die geslagte mag verskil, genoeg om Damore afgedank te kry.

James Damore, die IT-ingenieur wat afgedank is omdat hy wou aantoon dat mans en vrouens nie noodwendig dieselfde loopbaankeuses maak nie.

Dit het doodmaklik vir MGK’s of linkse aktiviste geword om gewoon klagtes by globale internetreuse soos Google, Facebook, Twitter, Instagram, PayPal, ens., aanhangig te maak teen organisasies of individue aan die dissidente regterkant van die spektrum wie se rekeninge dan eenvoudig opgeskort of gesluit word sonder enige bohaai in die vorm van appèlprosedures of feitelike ondersoeke. Ná alles is Amerikaners veronderstel om ‘n wye mate van spraakvryheid te geniet, ten minste in teorie, danksy die Eerste Wysiging aan die Amerikaanse Grondwet, sonder dat die wet deur sodanige spraak oortree word.

Oor die laaste paar dae het tegnologiemaatskappye egter op altregse webblaaie toegeslaan en hulle van die internet verwyder. ‘n Hele paar huishoudelike name in Amerika en in Suid-Afrika, waaronder Apple wat die wêreld se waardevolste maatskappy na sy markkapitalisering is, het hul eens met Links verklaar in die huidige “kultuuroorlog” wat tans in die VSA en die meeste Westerse lande woed. Geen van die topvyf globale tegnologiereuse (Apple, Alphabet/Google, Microsoft, Amazon en Facebook), kan van regse politieke voorkeure verdink word nie. Google en Facebook ondersteun sensuur en die onderdrukking van pro-blanke, pro-manlike en sogenaamde “sisgender”-standpunte, terwyl Amazon die Washington Post besit en Bill Gates verkies om sy enorme rykdom in Afrika uit te gee.

Dog die HUB van Apple, Tim Cook, het ‘n nuwe hoogtepunt, of eerder laagtepunt, bereik toe hy selfs die matige intellektuele debat oor die probleme van multikulturalisme as kriminele “haatspraak” gestigmatiseer het en besluit het om self as mega-maatskappy by politieke spraak in te meng.

Apple se produkte verkeer gewoonlik op die lys van GWWH (“goed waarvan witmense hou”) en, soos Mercedes of BMW, is die hoofmarkte vir sy produkte in die ontwikkelde, hoë-inkomstewêreld te vinde. Hoewel Cook “nie sy opgewondenheid oor Indië kan beteuel nie”, soos hy verlede jaar verklaar het, beskik Apple slegs oor drie persent markaandeel in daardie hoogs bevolkte Suid-Asiese land.

Ironies genoeg besit vele altregse ondersteuners iPhones. Persoonlik gebruik ek ook een maar slegs omdat ek ‘n gebruikte model verniet gekry het en omdat ek as deel van ‘n spesiale pakket onbeperkte oproepe in Suid-Afrika teen R149 per maand kan maak. Andersins sou ek tevrede gewees het met enige ou nie-Apple-foon, waaronder ‘n paar puik Sjinese fone soos Xiaomi wat veel beter waarde vir geld en hoër spesifikasies as die jongste iPhone bied. Om nie te vergeet van Apple se aartsmededinger, die Suid-Koreaanse Samsung nie, wat meer slimfone as enige ander maatskappy verkoop.

Die punt is: soos met die Spurboikot, kan ons almal sonder iPhones, MacBooks of enige van Apple se ander veel geadverteerde produkte klaarkom. Daar moet ten minste 100 miljoen Europeërs of Europese Amerikaners wees, indien nie 200 of 300 miljoen nie, wat dalk bekommerd mag raak oor die koms van ‘n hoe-tegnologies Goolag wat die hele planeet in ‘n weergawe van George Orwell se 1984 mag verander waarin niemand dit waag om denkmisdaad (thoughtcrime) of spraakmisdaad (speechcrime) te pleeg nie. Dis nog ‘n ironie: Apple het aanvanklik verwysings na 1984 in sy advertensies gebruik met die loodsing van sy MacIntosh-rekenaar in die middeltagtigerjare teen “Grootbroer” IBM. Hoe is die rolle nie omgekeer nie! In Orwelliaanse terme, het Apple so pas aangemeld om die grootste globale lid van die Denkpolisie (Thought Police) te word.

Waarom dan nie maar Apple, PayPal, Google en ander teg-maatskappye boikot nie? Oënskynlik het hulle ‘n nuwe vorm van ontwerpersowjetisme omhels, waar ‘n pragtige uiterlike en demokratiese clichés ‘n sinistere geneigdheid tot totalitêre beheer en die onderdrukking van afwykende menings verdoesel. Dit sou tragies wees indien die spraakvryheid en alternatiewe media wat deur die internet losgelaat is deur enkele “arbitrêre besluite” deur tegnologie-amptenare onderdruk mag word, om nou ‘n frase te gebruik wat vandeesweek deur die HUB van Cloudflare gebesig is toe hy gesê het: “Ek het vanoggend in ‘n slegte bui wakker geword en het besluit om hulle (die Daily Stormer-webblad) van die internet af te skop. Dit was ‘n besluit wat ek kon neem omdat ek die HUB van ‘n groot internetinfrastruktuurmaatskappy is.”

Dit spreek vanself dat ‘n blad soos Andrew Anglin se Daily Stormer met sy positiewe toespelings op nazisme hoogs omstrede is, maar gegewe die linkse kultus van revolusionêre geweld wat dekades lank al toegelaat word om te gedy, waarmee Ché Guevara en lede van die Italiaanse Rooi Brigade-terroristegroep as hoofstroomhelde voorgestel word, behoort daar tog effens “ruimte” aan die regterkant ook te wees, vir mense om ideologiese eksperimente of stilistiese oortredings te pleeg… nie waar nie? As student het ek ‘n nagraadse verhandeling oor die teorie van “oortreding” in die Franse erotiese letterkunde geskryf, en dis ‘n gegewe dat die internet ook pornografie in elke huis ingebring het. Dus, waarom nie ook politieke pornografie, tussen instemmende volwassenes, verdra nie? Ná alles word niemand gedwing om Andrew Anglin te lees, of Milo Yiannopoulos of Richard Spencer of enige van die meer gewaagde stemme wat die afgelope paar jaar met Altregs verbind word nie.

Maar daar is twee probleme wat ons nou in die gesig staar, danksy die totalitarisme van Groot Tegnologie: betalings en huisvesting. Albei kan myns insiens taamlik maklik opgelos word, en kan tot opwindende nuwe sake-ondernemings lei soos wat pro-Westerse groepe regoor die wêreld besef dat die PK maatskappye, banke en betaalstelsels nie langer ons ondersteuning verdien nie.

Hier in Suid-Afrika is ons dalk steeds vryer, want aangesien die rand nie altyd as ‘n geldeenheid deur PayPal en ander globale stelsels aanvaar word nie, bestaan daar plaaslike oplossings en alternatiewe betaalstelsels. Ook ondervind die privaat sektor in ons land ander probleme met ons regering en sou dus onwillig wees om nuwe politieke kwessies te ontketen deur dienste te weier aan blankes wat ietwat regs van die politieke sentrum verkeer. Dus as ‘n korttermynmaatreël, is dit selfs moontlik om Amerikaanse of Europese betalings op die web of met kredietkaarte via Suid-Afrika te kanaliseer terwyl nuwe betaalstelsels ontwikkel word.

Wat die huisvesting van webblaaie betref, lyk al die groot maatskappye verdag en sou dit daarom riskant te wees om steeds hul dienste te gebruik. Maar weereens, kan enige kragtige rekenaar wat vir so R15 000 of so uit onderdele gebou kan word, tesame met ‘n vinnige internetkoppeling, en met gratis programmatuur soos Linux en Apache, opgestel word as ‘n webbediener wat miljoene bladsyonttrekkings sou kon hanteer. Ideaal behoort daar ‘n nuwe huisvestingsmaatskappy met ‘n wolk rekenaars in verskeie Westerse lande met geheime liggings opgerig te word sodat vyandige regerings of Groot Teg ons nie meer kan stilmaak nie. Uiteindelik sou alle reg(s)denkende mense van so ‘n diens gebruik maak omdat spraakvryheid en betroubaarheid die grondbeginsels daarvan sou uitmaak.

Sogenaamde “torrent”-dienste soos die berugte The Pirate Bay waarmee gratis musiek en films afgelaai kan word, het reeds opspraakwekkende hofsake en regeringsklopjagte oorleef, sonder om gesluit te word. Hulle metodes behoort bestudeer te word; nie omdat ons enigiets onwettigs wil aanvang nie, maar as jy jou bediener vir regerings en Hollywood-ateljees kan wegsteek, kan dit sekerlik minder toeganklik vir linkse MGK’s ook gemaak word.

Dit klink na ‘n gemeenplaas deur een van daardie ellendige “sakeskole” waar mense soos Willie Esterhuyse vegeteer, maar kom ons “maak van teëspoed ‘n geleentheid”!

En sit maar daardie iPhones weg. As Apple die handelsmerk vir onwettige immigrante en die AntiFa wil wees, grawe die maatskappy sy eie ondergang.

Brief: WAT se Willem Botha ook skuldig aan kruipsug

Willem Botha, die hoofredakteur van die Woordeboek van die Afrikaanse Taal (WAT), het pas op LitNet (16 Augustus) kommentaar gelewer. Dit was na aanleiding van Afrikaansdag wat op 14 Augustus gevier is – die dag in 1875 waarop die Genootskap van Regte Afrikaners (GRA) gestig is. Botha se reaksie gee blyke van die geykte, polities byderwetse of kruipsug-ingesteldheid wat deesdae algemeen by die hoëpriesters van Afrikaans aangetref word. Die lede van die GRA was Afrikanernasionaliste. By polities byderwetses dien

Afrikanernasionalisme deesdae as afdoende rede om hulle van die GRA te distansieer. Daarom verwys instansies soos die ATR, ATKV en ATM selde na die GRA, om van lof vir die GRA nie te praat nie.

Botha maak dit duidelik dat Afrikaans nie by die GRA ontstaan het nie maar by die Khoi-Khoin. Afrikaans is volgens hom ‘n inheemse of Afrikataal. Die Europese, bv Nederlandse, wortels van Afrikaans word, soos deesdae die mode by polities oorverligtes geword het, nie genoem nie. Om politieke redes word ‘n Afrikabeeld van Afrikaans sover moontlik voorgehou.

Botha se bedenklikste sin lui soos volg: “Vroeër is daar veral hulde gebring aan die taalstryders wat die weg gebaan het vir die erkenning en ontwikkeling van Afrikaans [dus blankes], maar vandag word die klem gelê op die belewing van Afrikaanse musiek, letterkunde en toneel.” Deesdae word die taalstryders taalbulle genoem en soos die GRA en bv Langenhoven word hulle met Afrikanernasionalisme geassosieer en hulle bedrywighede verdag gemaak, al is bv Breyten Breytenbach ‘n taalbul. Dit laat my dink aan wat ‘n digter geskryf het: ‘n Volk wat nie sy helde eer nie, gee God geen helde meer nie. Die soort alledaagse Afrikaans wat tans beleef word, is dikwels van ‘n skandalige swak gehalte, maar om politieke redes veroordeel Botha nie geradbraakte Afrikaans nie. Hy verwys glad nie na die kwaliteit van die Afrikaans wat ons tans daagliks beleef nie.

Volgens Jaap Steyn (Ons gaan ‘n taal maak, Centurion: Kraal Uitgewers, 2014) het die WAT sy aanvanklike ideaal om alle Afrikaanse woorde te dokumenteer, laat vaar toe na aanleiding van Max du Preez se kritiek besluit is om “die WAT te kuis” van beweerde “rassistiese” woorde (p 469). Steyn noem dat die jaarlikse staatsubsidie van die WAT sedert 2004 drasties ingekort is, van R2,2 miljoen tot R1,5 miljoen. In 2011 was die WAT-begroting R3,5 miljoen, waarvan net R1,1 miljoen van die staat ontvang is (470). Toe die inkorting van owerheidsfinansiering destyds bekend geword het, het die WAT dit gedwee aanvaar. Daar is skynbaar geen besef van die fundamentele boosheid van die ANC nie. Daar is toe ook te kenne gegee dat die WAT graag akkoord gaan met die ANC-regering se nuut opgelegde verpligting dat die WAT die woordeboekmakers van swart Afrikatale moet bystaan deur bv opleiding aan hulle te verskaf. In die praktyk is hierdie WAT-diens selfs na nie-Suid-Afrikaanse swart Afrikatale uitgebrei.

Die drastiese inkorting van die staatsubsidie en die opleidingsplig waaraan die WAT sedertdien onderhewig is, bring mee dat die WAT minder tyd en arbeid aan die dokumentering van Afrikaans kan bestee; ook omdat fondsinsameling baie tyd en arbeid verg. Die prys van ANC-gedienstigheid is buitensporig hoog en Afrikaans ly sekerlik skade. Maar daar is geen sprake dat die WAT kritiek op die ANC-regime lewer of hom verset teen die onverkwiklike situasie waarin hy hom
weens die ANC se anti-Afrikanervenyn en anti-Afrikaansnydigheid bevind nie. Die WAT se houding is ‘n voorbeeld van wat ek kruipsug noem. Blankes, insluitende Afrikaners, het regte waarop kompromisloos aangedring behoort te word. Die ANC-regime behoort ontsag vir blankes, veral Afrikaners, te hê; nie minagting nie. Elke keer as die ANC Afrikanerbelange doelbewus aantas, moet hy tot hierdie besef gedwing word: HKGK.

— Johannes Comestor

Leon Lemmer: Kruipsug by die hoëpriesters van Afrikaans

CJ Langenhoven (1873-1932) het ‘n deurslaggewende rol in die 1925-erkenning van Afrikaans as amptelike taal gespeel. Deesdae sou hy as ‘n taalbul bekend gestaan het. Oor Afrikaans het Langenhoven geskryf: “Hij is die enigste witmanstaal wat nie onmiddellik oor die see kom nie” (JC Kannemeyer, Langenhoven: ‘n Lewe, Kaapstad: Tafelberg, 1995, p 269). Let op die “hij” – nie “sij” nie. Afrikaans is “ons kostelikste roem, ons hoogste besitting: die één enigste witmanstaal wat in Suid-Afrika gemaak is en nie oor die seewater klaar gekom het nie, wat die spore van lief en leed dra van alles wat ons vadere hier deurleef en deurworstel en deurtriomfeer het; die één band wat ons as nasie aanmekaar heg; die uitgedrukte siel van ons volk” (331-332). Vir vollediger inligting kyk: “CJ Langenhoven oor Afrikaans: ‘My pêrel van grote waarde'” (Praag 16.05.2015).

Deesdae word Langenhoven verguis omdat hy Afrikaans ‘n witmanstaal (of witmenstaal) genoem het. Dit is egter ‘n feit dat Afrikaans die taal van blanke Afrikaanssprekendes is en nie soos bv Engels klaargemaak oor die see gekom het nie. Langenhoven het nie gesê Afrikaans is uitsluitlik die taal van wit mense nie, al is dit die waarheid dat hoofsaaklik blankes aan Afrikaans beslag gegee het. ‘n Hedendaagse neiging is dat sodra blankes en veral Afrikaners op prestasies of eiendomsreg aanspraak maak, ‘n koor van protes opklink, bv dat die toekoms van Afrikaans om kwantitatiewe redes by bruin sprekers berus. Daar is selfs taalkundiges wat die ontstaan van Afrikaans aan Khoi-beïnvloeding toeskryf eerder as aan die natuurlike vervorming wat Nederlands waarskynlik mettertyd plaaslik grootliks vry van beïnvloeding deur inheemse tale sou ondergaan het. In die huidige politieke klimaat moet daar blykbaar goeie (en net goeie) invloed aan die inheemses en die slawe toegeskryf en hulle benadeling deur blankes beklemtoon word.

Dit is bekend dat Langenhoven rede gehad het om nie baie beïndruk met sy enigste kind, Engela (1901-1975), te wees nie. Anders as Langenhoven was Engela “‘n vrou sonder ‘n missie” (217-218). Engela en haar gesin wou nie in die skaduwee van hulle Langenhoven-verbintenis loop en deel van bv Sarah Goldblatt (1889-1975) se “Langenhoven-industrie” wees nie (43). Willemien Brümmer (gebore in 1974) is Engela se enigste kleindogter (672). Brümmer is ‘n joernalis wat bekend is vir haar politieke byderwetsheid, wat dikwels in smartvraatberigte uiting vind. Dit is dalk die onvanpaste nagloed van Langenhoven wat aanleiding tot haar bespreking van die jongste uitgawe van die Afrikaanse woordelys en spelreëls (Kaapstad: Pharos, 2017, xxxiv, 757p, R450) gegee het (Die Burger, 5 Augustus, p 11). In hierdie proses bevorder sy agterkleinkind kwalik ‘n positiewe beeld van Langenhoven se nalatenskap.

Brümmer begin haar bespreking op ‘n feministiese noot: “Vir die eerste keer in ‘n 100 jaar het Afrikaans haar borstrok uitgetrek en word sy nou amptelik in al haar kleurryke en verleidelike variëteite opgeneem in die bybel van Standaardafrikaans, die Afrikaanse woordelys en spelreëls (AWS).” Dit is myns insiens ongewens om ‘n artikel oor Afrikaans met verwysing na vroue-onderklere te begin, des te meer omdat Afrikaans nie vroulik is nie. Met die woord “borstrok” gee Brümmer valslik te kenne dat Afrikaans ‘n eeu lank ingeperk is; dat die “kleurryke en verleidelike” variëteite van Afrikaans nou vir die eerste keer in Standaardafrikaans toegelaat word. Onderliggend is daar die gewilde maar valse insinuasie dat Standaardafrikaans, soos Afrikaners, (minstens) ‘n eeu lank benepe was. Volgens die HAT beteken “benepe”: benoud, beklemd, bekrompe, kleinsielig. Vergelyk bv Brümmer se ongunstige uitbeelding van Afrikaners in haar drama, Braai (2014).

Die waarheid is dat Standaardafrikaans, soos enige ander standaardtaal, nog altyd uit sy variëteite saamgestel is. ‘n Standaardtaal kom nie van nêrens nie. Wat uit die jongste AWS blyk, is dat die lede van die Taalkommissie van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns polities byderwets in groter mate as voorheen woorde uit bv Namibiese Afrikaans en Oranjerivierafrikaans in Standaardafrikaans opgeneem het. Ooreenkomstig haar linkse politieke ingesteldheid noem Brümmer hierdie variëteite “susters” van Standaardafrikaans. Eintlik is hulle maar net voedingsbronne. Daar is nog ‘n “suster,” by uitstek ‘n bruin suster, want Brümmer voeg by: “en natuurlik Kaaps.”

Soos talle van die huidige hoëpriesters van Afrikaans stel Brümmer Kaaps sonder meer gunstig voor. Dit is glo een van Afrikaans se “kleurryke en verleidelike variëteite.” Kaaps kan Afrikaanssprekers egter tot die onnodige en oorvloedige gebruik van bv Engelse woorde verlei. Taalsuiwerheid is blykbaar deel van die borstrok waarvan maar ontslae geraak kan word. Waarom het die Afrikaans-indoenas nie die elementêre moed om te sê dat die Engelsbesoedeling van Kaaps verwerplik is nie? Omdat die voortbestaan van Afrikaans van bruin mense afhanklik is? Dan soveel te meer moet Afrikaans so duidelik moontlik van Engels onderskei word.

“Die AWS was baie jare lank die domein van wit mans.” Brümmer noem dit ‘n “slang in die gras,” sonder om te erken dat daardie mans uitstekende werk gedoen het. ‘n Ander slang is glo die term “Standaardafrikaans.” Die polities byderwetse voorsitter van die Taalkommissie, Gerhard van Huyssteen, verkies die term “Algemene Afrikaans,” ‘n frase wat in vaagheid uitmunt, maar dit voldoen aan sy politiek-gemotiveerde vereiste van inklusiwiteit. Sowel algemeenheid as inklusiwiteit druis egter in teen die tradisionele en noodsaaklike normerende rol van die AWS. Maar ons lewe in ‘n tyd waarin norme misken word en wanorde toeneem. Die benaming “Standaardafrikaans” sê presies wat bedoel word. Die beswaar daarteen is polities gemotiveerd. Norme bevorder ordelikheid maar doen glo inbreuk op vryheid. Norme, eintlik enige vorm van gesag, mag deesdae nie meer deur blankes uitgeoefen word nie. Maar dwarsoor die wêreld stel blankes navolgingswaardige voorbeelde op talle terreine en in baie opsigte.

Dit was feitelik korrek toe voorheen van Algemeen-beskaafde Afrikaans gepraat is, juis omdat die spreektaal van die opperklas wêreldwyd grootliks die standaardtaal bepaal. Maar in die nuwe Suid-Afrika is dit deesdae taboe omdat blankes en veral Afrikaners polities byderwets nie as maatstaf aanvaarbaar is nie. Deesdae word teen die feite in gepoog om almal feitlik in alle opsigte gelyk en eenders te verklaar. Hiërargieë is uit. Voorheen het Christo van Rensburg tereg geskryf: “Standaardafrikaans [is] eintlik ‘n dialek wat bokant Afrikaans se dialekte [of variëteite] staan” (So kry ons Afrikaans, Pretoria: Lapa Uitgewers, 2012, p 117) en “‘n bodialektiese standaardtaal … dwing … dialekte altyd meer en meer na die standaardtaal” (125). Maar dit sal nie gebeur as bv Kaaps pleks van Standaardafrikaans deurlopend en ongekwalifiseerd verheerlik word nie.

Deesdae munt Van Rensburg uit in die toepassing van politieke oorverligtheid op Afrikaans. Volgens hom het Afrikaans al voor 1652 aan die Kaap ontstaan, danksy die omgang van die vindingryke Khoi-Khoin met Seemansnederlands. En Ernst Kotzé beweer dat Kaaps die bakermatvorm van Afrikaans is (Praag 11 Februarie). Sommige Afrikaanstaalkundiges dring aan op die herstandaardisering van Afrikaans. Daar word beweer dat die soort Afrikaans wat nie-wittes praat tradisioneel dermate uit Standaardafrikaans geweer is dat (ingrypende) herstandaardisering moet plaasvind.

Ons het in 1990/94 ‘n roem- en mandaatlose politieke revolusie beleef. Nou moet blykbaar op ‘n soortgelyke ingrypende manier met Standaardafrikaans gehandel word. Voorheen het blankes besluit oor wat eerbare of ordentlike Afrikaans is. Nou is dit die beurt van die nie-wittes om die kitaar te slaan. Die blanke De Klerk-kornuite kruip agterna, buig agteroor om eerder linkse politiek as die heil van Afrikaans ter wille te wees. Brümmer haal aan wat Van Rensburg oor die doel van hierdie herstandaardisering van Afrikaans te sê het: “sodat sy dialekte – die manier van praat in die Kaap, die manier van praat van die Griekwas, die manier van praat in die Karoo – ook in beginsel weerspieël word en nie vanweë politieke oorwegings uitgehou word nie.” Die teenoorgestelde is nou waar: Politieke oorwegings pleks van taaloorwegings gee deesdae (deurslaggewend) aanleiding tot insluiting in Standaardafrikaans; én uitsluiting – dink aan die talle “rassistiese” Afrikaanse woorde wat deurlopend geïdentifiseer en in die ban gedoen word. Dit verarm die seggingskrag van Afrikaans.

By die allernoodsaaklikste voorbehoud oor Kaaps kom die Afrikaans-indoenas nie uit nie. Woorde en uitdrukkings in Kaaps kan waar nodig of wenslik in Standaardafrikaans opgeneem word, maar myns insiens slegs as hulle met die taaleie versoenbaar is; dus (verkieslik net) in soverre hulle nie Engels is nie. Wat hard en duidelik gesê moet word – en ek wag reeds lank en skynbaar tevergeefs dat een of verkieslik meer van die Afrikaanshoëpriesters dit doen – is dat Kaaps in soverre dit Engels is suiwer taalkundig (dus nie-polities) vir Afrikaansgetroues verwerplik is; dat die gebruik en voortbestaan van Kaaps in sy huidige Engelsbesoedelde toestand nie bevorderlik vir die toekoms van Afrikaans is nie. Polities byderwets klink geen sodanige beswaar teen Kaaps op nie.

Die gevolg is dat instansies soos die Afrikaanse Taalraad (ATR), die Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging (ATKV) en die Afrikaanse Taalmuseum en -monument (ATM) voortgaan om by uitstek Kaaps te bevorder en nie Standaardafrikaans nie. Wat Afrikaans betref word die kwessie van taalsuiwerheid soos gif vermy. Daarmee dra die ATR, ATKV en ATM met oorgawe by tot die sabotering van die toekoms van Afrikaans as ‘n taal wat duidelik van Engels onderskeibaar is. Die gesindheid by hierdie drie instansies is sodanig dat die lojaalste ondersteuners van Afrikaans, te wete die regse of nie-verloopte Afrikaners, vervreem word.

‘n Vollediger weergawe van Brümmer se teks is op Netwerk24 (4 Augustus) gepubliseer. Daaruit blyk dat van haar politiek-geïnspireerde gif uit die berig in Die Burger gelaat is, bv “‘n eeu waarin veral die donkerder dialekte van Afrikaans vir ‘n lang tyd in ballingskap was.” “Ballingskap” is ‘n toespeling op bv ANC-kamerade wat tydens apartheid in die buiteland vertoef het. “‘n Groot keerpunt in die geskiedenis van die AWS het in 1991 gekom met die onkeerbare vernuwing wat in Suid-Afrika en wêreldwyd voortgestu het.” Dus, die oneerlike omverwerping van die blanke bewind in Suid-Afrika is blykbaar ongekwalifiseerd goed, maar daar word by implikasie darem erken dat die AWS deur politiek op sleeptou geneem is. Langenhoven was ongekwalifiseerd ten gunste van die blanke bewind en ‘n groot ondersteuner van Barry Hertzog. Brümmer, daarenteen, wek die indruk dat sy (ongekwalifiseerd) ten gunste van swart oorheersing en die (slaafse) navolging van internasionale neigings is.

Die feministiese Brümmer skryf: “Die achilleshiel van die AWS was dat dit baie jare lank die domein van die spreekwoordelike grysskoen-wit mans was.” Ingesluit by hierdie mans, wat skynbaar deur Brümmer geminag word, is haar oupagrootjie, JC Langenhoven. “Die ander slang in die klitsgras was natuurlik die woordjie ‘Standaardafrikaans’ wat vir baie in ons wye en droewe land ‘n vloekwoord geword het.” Dit is uitsluitlik in nie-Afrikanergeledere, waarby Brümmer haar klaarblyklik skaar, dat Standaardafrikaans ‘n vloekwoord kan wees. “Vloekwoord” is myns insiens in elk geval ‘n hoogs oordrewe etikettering. Brümmer verwys ook (smalend) na die “taalbulle” en “heilige koeie wat bly bulk.” Die voortreflike voorbeeld wat Langenhoven as een van die eerste Afrikaanse taalbulle gestel het, dien myns insiens steeds as inspirasie vir diegene wat die moed het om hulle vir die heil van Afrikaans te beywer en wat ‘n gesonde afkeer het van diegene wat weens vlakheid en opportunistiese linksheid die teenoorgestelde doen.

Die leuse, “Eendrag maak mag,” het ontstaan toe Nederlandse gebiede eeue gelede staatkundig saamgevoeg is. Hierdie frase is voor in die Statebybel gepubliseer en het op hierdie manier algemene inslag in Suid-Afrika gevind. Anders as in die geval van Engels word die variëteite van Afrikaans in die nuwe Suid-Afrika voortdurend beklemtoon pleks van uit te gaan van die standpunt dat eendrag ook wat Afrikaans betref bemagtigend kan wees. Vir diegene wat erns met die voortbestaan van Afrikaans maak, behoort Standaardafrikaans die enigste vorm van Afrikaans te wees wat aktief bevorder word. In sodanige saamstaan sal daar optimale krag wees. Die Afrikaans-indoenas besing egter nie net die voortreflikheid van Afrikaansvariëteite – Brümmer se “kleurryke en verleidelike variëteite” – nie; hulle verswak selfs die fokus op Afrikaans in sy geheel deur eerder die wenslikheid van meertaligheid te bepleit pleks van die ononderhandelbare noodsaaklikheid van Afrikaans.

Wat hierdie mense gerus moet besef, is dat meertaligheid Afrikaans kan uitsluit. Een van die besonge helde in (oor)verligte Afrikaansgeledere is die oud-Robbeneiland-prisonier, Neville Alexander (1936-2012), wat in sy persoonlike hoedanigheid Afrikaansdislojaal was. Hy het geskryf: “I have no doubt that the generations born in the 2020s and after will be completely trilingual, in that all children, besides being fluent in their home language, will – if this language is not English – also learn English and another important South African language, usually from the Nguni or the Sotho cluster” (Thoughts on the new South Africa, Auckland Park: Jacana, 2013, p 163). Afrikaans word nie eens genoem nie. Dit toon meertaligheid hoef nie Afrikaans in te sluit nie. Waarom volhard die hoëpriesters van Afrikaans dan met hulle pleidooie vir meertaligheid terwyl hulle hulle tyd en arbeid liewer aan die bevordering van Afrikaans behoort toe te wy?

‘n Ander bedenklike neiging by die Afrikaanshoës is om Afrikaans by voorkeur as ‘n Afrikataal voor te stel. Die Europese, bv Nederlandse, wortels van Afrikaans word dikwels verswyg en die Khoi- en slawe-invloed op Afrikaans word om opportunistiese politieke redes (oor)beklemtoon. Wat het dit vir diesulkes in die sak gebring? Onlangs het die ANC-regering dit onomwonde gestel dat hy “voorheen gemarginaliseerde amptelike Afrikatale” wil bevorder (Netwerk24, 7 Julie). Daardie bewoording is sorgvuldig gekies om Afrikaans doelbewus uit te sluit. Die ANC sal ongetwyfeld voortgaan om Afrikaans sover moontlik te benadeel. Geen kruipery deur Afrikaanshoëpriesters sal ‘n duit verskil hieraan maak nie. Waarom dan nie eerder wegbreek van politieke byderwetsheid en Afrikaans suiwer as voortreflike taal (dus nie-polities) bevorder nie?

Ek kyk nie televisie nie en op RSG luister ek feitlik net die nuusbulletins. Jare lank het ek die gehalte van Afrikaans op RSG probeer verbeter deur teksboodskappe oor taalfoute aan RSG te stuur, bv stappe neem pleks van doen, op komitees dien pleks van in, en die laakbare neiging om voorletters Engels pleks van Afrikaans uit te spreek. In Engels sal Van der Merwe se voorletters sekerlik nie Afrikaans uitgespreek word nie. Die neiging om voorletters Engels uit te spreek in Afrikaanse nuusbulletins dui op ‘n gebrekkige aanvoeling vir Afrikaans by sommige omroepers. My kommentaar is feitlik deurgaans deur RSG geïgnoreer, gevolglik het ek onlangs besluit om nie verder lugtyd en dus geld hierop te mors nie.

RSG se gesindheid jeens Afrikaans blyk duidelik uit die titel van die Sondagprogram, “Die tale wat ons praat.” Meertaligheid word geïmpliseer. RSG se voorliefde vir Afrikaansvariëteite blyk ook duidelik uit hierdie program. Die ATKV adverteer graag sy polities byderwetse benadering tot Afrikaans in ‘n advertensie wat hierdie program voorafgaan. Hierdie advertensie het al dermate geradbraakte Afrikaans ingesluit dat ek dit liewer nie wou hoor nie. Tans word gesê: “Dit maak nie saak hoe jou Afrikaans klink nie,” waarmee geradbraakte Kaaps weer eens by implikasie goedgepraat word. Dus, mors maar met Afrikaans, die ATKV hou in elk geval daarvan.

Diegene in die voorste gestoeltes van Afrikaans moet in belang van die heil van Afrikaans dringend besin oor die weg wat hulle ingeslaan het. Politiek-gemotiveerde oogmerke soos versoening en meertaligheid sal moet plek maak vir voorkeur aan Afrikaans. Wat Afrikaans betref behoort evolueerende Standaardafrikaans pleks van bv Kaaps ondersteun te word. Standaardafrikaans is die enigste vorm van Afrikaans wat doeltreffende verskansing teen verswelging deur Engels kan bied. Ek beskou Kaaps eerder as ‘n mengeltaal as ‘n Afrikaansvariant. Dit is ‘n erflating van pro-Britse en anti-Afrikanersentiment onder bruin mense. Kaaps stel aan Afrikaanssprekendes ‘n bedenklike voorbeeld van taalgebruik. Die verheerliking van Kaaps deur verskeie vooraanstaande taalkundiges dien as aanmoediging vir Afrikaanssprekers om ewe loslit, dus sonder borstrok, hulle taal met onnodige Engels te besoedel.

Die Afrikaans-indoenas sal ook dringend hulle aanvoeling vir taaleie-Afrikaans moet verbeter. In die jongste AWS word ‘n woord soos “kompleks” (p i, v) pleks van ingewikkeld en “konsep” (p x) pleks van begrip (p xix) redaksioneel gebruik. Ter wille van die behoud van Afrikaans moet hy op so ‘n manier gebruik word dat hy so duidelik moontlik van Engels onderskei word.

FW de Klerk en sy onderhandelaars het weens ‘n dwase strategie die politieke mag aan swartes oorgegee en wel op so ‘n manier dat nóg Afrikaans nóg die blankes afdoende beskerm word. Die strategie wat die hoëpriesters van Afrikaans sedertdien volg, gaan insgelyks katastrofiese gevolge vir Afrikaans hê as hulle voortgaan om vir meertaligheid pleks van Afrikaans en vir Kaaps pleks van Standaardafrikaans te veg. Hulle benadeel ook die regmatige aanspraak van Afrikaners op Afrikaansmediumonderrig deur paternalisties slegs van sodanige behoefte by bruin mense gewag te maak.

Ontwikkelde bruines het hulle in baie (selfs die meeste) gevalle as dislojaal teenoor Afrikaans bewys. In die Gelyke Kanse-hofsaak, wat handel oor die status van Afrikaans aan die Universiteit Stellenbosch, is aangevoer dat “slegs 37% van bruin studente aansoek gedoen het om in Afrikaans onderrig te ontvang” (Netwerk24, 17 Augustus). By Afrikaanssprekende blankes is daar in groter mate Afrikaansgetrouheid as by bruines. Afrikaners se behoefte aan en reg op Afrikaans behoort beklemtoon te word. As die hoëpriesters van Afrikaans hulle nie die verwyt op die hals wil haal dat hulle soos De Klerk die oorlewingskanse van Afrikaans beduiwel het nie, sal hulle dringend hulle huidige dwase strategie moet verander.