Afrikaner! – Bladsy 9

‘Jammer dat ons leef’

In sy rubriek Wanneer gaan die Afrikaner koers kry? noem Dan Roodt beslis interessanthede wat verdere bespreking verdien. Ek dink nie mens kan hedendaagse Afrikaner politiek verstaan as jy nie die politieke psige van vandag se Afrikaner begryp nie.

Dit is my mening dat die Afrikaner se gebrek aan politieke mobilisasie en die amper algehele onvermoë van Afrikanerleiers om hul volk se verbeelding aan te gryp baie meer kompleks as blote swak leierskap is. Die probleem hou eerder verband met die leierskap se wanbegrip van die oorsake rakende die gebrek aan politieke belangstelling deur Afrikaners.

Heelwat gewag is al gemaak van die konsep “wit skuld” en dat dit dan ‘n verlammende uitwerking op Afrikaners sou hê. Ek wil aanvoer dat “wit skuld” nog nooit by Afrikaners bestaan het nie; nie in die verlede nie en ook nie nou nie. Indien dit wel bestaan, is dit maar ‘n blote simptoom, ‘n blote oppervlakkige uitdrukking van ‘n dieperliggende probleem. Skuld is m.a.w. bloot ‘n manifestasie van ‘n baie sterker en onerkende emosie. Andersyds word “moedeloosheid” onder Afrikaners selfs meer dikwels as skuldgevoelens genoem, maar ook in hierdie geval is daar waarskynlik baie meer aan die werk as wat die oog kan sien. Modeloosheid en Skuld mag albei dieselfde grondoorsaak hê.

Om die Afrikaner se situasie te verstaan, baat dit om daardie pioniersveld in die sosiologie, nl Skaamteteorie te bestudeer. Gaan kyk mens wat die voorste van daardie kenners, Thomas Scheff oor Duitsland ná die eerste wêreldoorlog te se het, dan raak die verklaring vir ons situasie glashelder.

Weereens moet ek Dan Roodt krediet gee dat hy die een is wat die parallel tussen Kemptonpark en die Verdrag van Versailles getrek het. Soos die Duitsers is Afrikaners ná die gewraakte oorgawe akuut en chronies verneder. Hierdie is die sleutel vir ons huidige dilemma. Afrikaners word nie net gedurig bewus gemaak van die “verskriklike sonde” wat ons deur apartheid gepleeg het nie, maar veral deur Naspers word Afrikanerskap en enige vorm van Afrikaner politieke uitdrukking konstant as ‘n vorm van agterlikheid uitgebeeld. Vele Afrikaners neem dit ter harte. Die vernedering is niks anders as skaamte nie. Dit is die sleutel tot ons huidige problematiek en ek kan eerlik nie sien hoe ons enige vordering kan maak as ons nie hierdie dinamika verander nie. Ek wil so ver gaan om te sê dat hierdie begrip die “heilige graal” van Afrikanerbevryding is.

In die skaamte-woede-siklus, raak die slagoffer/onderdrukte kwaad omdat hy gedurig beskaam word. Dit is hierdie woede wat tot Duitse nasionalisme in aanloop tot die tweede wêreldoorlog gelei het. Ongelukkig vir die Duitsers het die bevryding wat uit hul skaamte-woede-siklus gevolg het weer tot ‘n oorwinning teen hulle gelei, maar dit hoef nie vir ons te geld nie. Eintlik het Afrikaners sedert die vernedering van die Anglo-Boereoorlog reeds deur hierdie siklus gegaan en anders as die ná-eerstewêreldoorlogse Duitsers het ons reeds langdurig met sukses die botoon gevoer.

Kom ons kyk meer in diepte na skaamdinamika. Die deeglike studie van Thomas Scheff, Helen Block Lewis en Suzanne Retzinger wys vir ons dat skaamte op een van twee maniere manifesteer: hetsy bedekte skaamte, hetsy openlike skaamte. Bedekte skaamte lei tot woede. Dit is waar die skaamtelyer die skaamte ontken deur dit eerder te laat omsit in woede. Volgens die skaamteteoretici sal sulke woede weer tot oortreding lei wat weer ‘n nuwe vlaag skaamte sal meebring. Trots is die teenpool van skaamte en kan nie herstel word voordat die skaamtesiklus nie verbreek word nie. Hoewel die Skaamteteoretici meen dat woede weer skaamte sal meebring en sodoende die siklus in stand hou, verskil ek daarmee. Ek reken egter dat waar ‘n onderdrukte volk sigself d.m.v. woede van onderdrukking bevry, daadwerklike trots sal volg. Dus die einde van die skaamtesiklus. Thomas Scheff, ‘n jood van Duitse afkoms, het self familie in die holocaust verloor en sou dus beswaarlik erkenning aan die bevrydende effek van woede gee.

Ek kan met sy familiegeskiedenis simpatiseer, maar moet verskil daarmee dat woede alleen verdere skaamte sal meebring. Dis juis langdurige woede ná die Anglo-Boereoorlog, wat tot Afrikanernasionalisme en die uiteindelike trotse totstandkoming van die 1961-republiek gelei het. Toegegee, sekeres sou argumenteer dat daardie nasionalisme tot apartheid (1948) en dus tot ons verdere beskaming sou lei (want volgens die Skaamteteorie kry die oortreder skaam weens sy oortreding). Dit sou dus ‘n argument teen die herontwaking van Afrikanernasionalisme kon wees. Die teenargument hiervoor sou wees dat, in ‘n volkstaat, sou ons nie teen minderhede diskrimineer nie en dus sou daar geen oortreding en dus geen skaamte wees nie.

Myns insiens lei die konstante beskaming waaraan Afrikaners blootgestel word, tans, tot openlike skaamte en in ons geval manifesteer openlike skaamte in verskeie gedragspatrone, waaronder die konstante soeke na versoening met die swart onderdrukker (sg “wit skuld”) tot en met algehele ontrekking van die politiek (sg. “moedeloosheid”). Ek glo die rede waarom die skaamte nooit in woede omsit, soos in ander historiese gevalle nie, is deels die gevolg daarvan dat alle vorme van Afrikanernasionalisme (wat opsigself die noodsaaklike voertuig vir woede is) as agterlik en “beskamingswaardig” voorgehou word. Tweedens word die opbou van woede, die stoom wat volksnasionalisme moet aanspoor, deur gesimuleerde groepsgebonde “konflikte” in die vorm van rugbywedstryde afgelaat.

Versoening met die oortreder (die swart regime) kan wel die skaamsiklus verbreek, maar dan moet dit werklike versoening wees en ek is oortuig daarvan dat die die kloof tussen wit en swart so diep is dat dit nooit bereik sal word nie. Boonop help dit nie die onderdrukte hou aan met sy versoeningspoging vol terwyl die onderdrukker konstant met sy oortreding voortgaan nie. Dit begin ooreenkomste met Stockholmsindroom toon en mag die onderdrukte/slagoffer se poging wees om sy eie trots te herstel uit hoop dat die onderdrukker iewers in die toekoms dalk met hom solidariteit sal toon. Versoening tussen wit en swart is wel kortstondig tydens die 1995-rugbywêreldbeker bereik, maar die diepe strukturele verdelings tussen wit en swart het dit nie-blywend gemaak.

Die werklikheid van skaamte is dat die lyer(s) (beide oortreder en slagoffer) na verlossing daarvan soek. Soos reeds gesê, lei dit onder Afrikaners, onder andere tot ontrekking van enige politieke uitdrukking. (Mens kan hierby toevoeg dat skaamte, binne die ANC, weens die regime se konstante oortreding moontlik bydra tot die groeiende rassehaat teen blankes soos deur Julius Malema versinnebeeld.)

Massabyeenkomste soos die saamtrekke na Angus Buchan se Mighty Men (die naam spreek ook tot skaamlyers) en rugbybyeenkomste bied wel ‘n geleentheid om op alternatiewe maniere trots te probeer herwin. Hierdie geleenthede skep ‘n gevoel van solidariteit en solidariteit herstel die sin van trots. Geen van hierdie geleenthede kan egter die wesenlike probleem van skaamte oplos nie, want nie een van hulle spreek die grondoorsaak, naamlik konstante vernedering in ondergeskiktheid aan ‘n vyandige onderdrukker, aan nie. Hoogstens bied dit tydelike simptomatiese verligting.

Vir Afrikaners om van die 1994-vernedering en die gevolglike aanhoudende beskaming te ontsnap, sal ons die volle skaamte-woede-siklus moet loop en dan op ‘n kritieke oomblik in die woedefase strategies moet optree sodat daadwerklike politieke bevryding verkry kan word. Die bevryding moet dan lei tot die herstel van trots.

Die omvang van ons skaamte is so verreikend dat selfs ons leiers skaam is. Organisasies wat weier om by die bevrydingsideaal betrokke te raak getuig hiervan. Selfs die Vryheidsfront is besmet met hierdie kwaal, soos gesien kan word uit die ontwykende houding wat die organisasie teenoor Afrikanerselfbeskikking het. Die volgende vertelling deur Dan Roodt dui ook hierop:

“Enkele dae gelede sê ‘n prominente lid van die party, dr. Conrad Beyers, egter vir my dat die party eerder sy Afrikanersentriese leuse moet laat vaar en ‘n party ‘vir alle konserwatiewe Suid-Afrikaners, ook swartes, moet word’. Hy is blykbaar skaam vir die ‘rassistiese beeld van die party’ as ‘n beweging vir blanke Afrikaners. Beyers is ‘n dosent aan die multikulturele Universiteit van Pretoria en in ‘n gesprek met ‘n Venda-student het hy ongemaklik begin voel om aan hom die Vryheidsfront Plus se beleid te verduidelik. Kennelik val “selfbeskikking vir Afrikaners in ‘n eie geografiese gebied of volkstaat” net nie mooi op die oor van ‘n Venda-student nie en daarom begin Beyers sterk aan die roeping van sy eie party te twyfel.”

Wanneer ons eie leierskap dus die gevangenes van skaamte is, is ons kans op bevryding amper nul.

Nêrens in Afrikanergeledere word die ideaal van bevryding juis so onbeskaamd verkondig as in PRAAG nie. Dit vertel vir ons geweldig baie van die ideologiese insig en ook die morele krag van Dan Roodt en diegene wat saam met hom werk. In ‘n volgende stuk sal ek meer hieroor sowel as die komende afsterwe van die VF+ skryf, maar laat ons nou eers fokus op Afrikanerbeskaming.

In een van die “demokratiese verkiesings” wat sedert 1994 gevoer is, het die DP ingetap op Afrikaners se begeerte om hul trots deur woede te herstel. Met die “Gatvol”-veldtog het die DP daarin geslaag om die Afrikanerkieser weg te rokkel van sy tradisionele partye. Die DP het die Afrikanerpsige beter verstaan as die “met die ANC versoenende” NP en VF. In Weimar-Duitsland het Adolf Hitler met massale sukses die Duitsers se begeerte om deur woede van skaamte te ontglip gebruik om ‘n politieke wending mee te bring. Die meer onlangse begrafnis van Eugène Terrreblanche het vir ons gewys dat Afrikaners meer as ryp is om deur woede gemobiliseer te word. En tog het ons ook gesien dat Afrikaners volwasse genoeg is om nie met daardie woede onverantwoordelik om te gaan nie. Dit was ‘n baie ordelike en effektiewe uitdrukking van volksnasionalisme.

Blote pogings om Afrikaners tot godsdienstige verootmoediging te roep, sal hulle teruglei tot die versoenende logika van ons geloof en dit sal weer lei tot vrugtelose pogings om met die swarte te versoen. Dit is waarmee Angus Buchan Afrikaners elke keer onskadelik stel. Rugbywedstryde is ‘n kragtige emosionele uitlaatklep, maar vir Afrikanerbevryding is dit skadelik. Die beweging wat Afrikaners uit sy huidige moeras van rigtingloosheid gaan lei, sal nie net Afrikanerselfbeskikking onbeskaamd verkondig nie, maar sal ook vreesloos Afrikanerwoede na die oppervlak probeer bring. Daardie woede sal dan soos op Ventersdorp verantwoordelik bestuur moet word, maar ook konstant lewendig gehou word. Hierdie organisasie sal die moed moet hê om binne die huidige “reënboognasie”-bestel ‘n hoogs kontroversiële en verdelende rol te speel. Dit sal emosionele manifestasies moet bied wat ten minste met die Mighty Men en rugby-uitlaatkleppe moet kan kompeteer, indien totale verplasing daarvan onmoontlik is. Soos op Ventersdorp moet dit die geleentheid bied vir Afrikaners om solidariteit binne ‘n etniese grondslag te beleef. ‘n Werklike gevoel van volksolidariteit sal hieruit vloei. Dit sal manifesteer as volksnasionalisme. Dinamiese volksnasionalisme is die vereiste voertuig vir bevryding.

Dus kan ten slotte gesê word dat deur die Afrikaner konstant in ‘n toestand van openlike skaamte te hou het die regime en die Afrikaanse pers die perfekte manier gevind om die Afrikanervolk uiteindelik tot sy verdwyning te beskaam. Die Mighty Men-fenomeen en georganiseerde sport, veral rugby, lei enige “ongewenste” woede en behoefte aan groepsolidariteit af. Die ET-begrafnis het vir ons gewys dat Afrikanerwoede reg is om verantwoordelik getap te word. Afrikanerleiers se eie skaamte maak dit vir hulle moeilik tot onmoontlik om Afrikaners tot die noodsaaklike woede aan te spoor. Verbeeldingryke leierskap wat nie bang is om die woede verantwoordelik aan te spoor nie en byeenkomste waar groepsolidariteit beleef kan word, sal Naspers en die ANC se houvas op die Afrikaner verbreek. Bevryding sal onvermydelik volg.

Hoe ‘n Afrikanerowerheid tot stand kan kom

In sy rubriek skryf dr Christo Landman dat ‘n kenmekaarkonferensie op 7 Augustus gehou gaan word. Die doel van die konferensie is onder andere dat Afrikanerbelange organisasies mekaar beter sal leer ken en, indien moontlik, om aansluitende samewerking met mekaar te vind met die doel tot die latere totstandkoming van ‘n Afrikaner Owerheid (AO), sou genoegsame toenaderingtussen die groeperings bereik kan word.

Mense vra hoe kan so ‘n AO tot stand kan kom as daar fundamentele verskille tussen rolspelers bestaan.

Hierdie verskille is hoofsaaklik tweërlei van aard:

‘n Volksraad word verkies in ‘n een-man-een-stem-verkiesing waar slegs geregistreerde kiesers hul stemme mag uitbring. Dit is die liberaal-demokratiese benadering.
‘n Afrikanerowerheid word saamgestel deur Afrikaanse organisasies. Dit is die konsosiatiewe benadering.

By die genoemde konferensie sal dr Landman asook mnr Paul Kruger die twee benaderings waarskynlik grondig bespreek en die voordele en nadele van elkeen uitwys.

Wat die voordele of nadele van die twee benaderings ook al mag wees, staan een kwessie soos ‘n paal bo water, naamlik dat daar slegs een verteenwoordigende liggaam namens Afrikaners op die binne – en internasionale terrein kan optree. Sou die Afrikaners op voetsoolvlak die AO nie as verteenwoordigend erken nie, dan besit so ‘n AO geen legitimiteit by sy eie mense en in internasionale fora nie. Insgelyks, sou Afrikanerorganisasies die volksverkose Volksraad nie erken nie, en as net nog ‘n splintergroep beskou, en sou hulle kan bewys dat hul gesamentlike ledetalle meer is as die getal Volksraadkiesers, dan het die Volksraad geen legitimiteit by bestaande organisasies nie.

Nou met watter een moet regerings dan amptelik skakel?

Omdat daar slegs een verteenwoordigende organisasie erken sal word, moet hierdie dilemma besweer word voordat die AO tot stand kom, en ek wil ‘n wenk of twee aan die hand doen om hierdie knelpunt te ontstrengel.

Eerstens, elkeen van die twee benaderings het sy eie voordele en nadele. Die kuns is altyd om die voordele te benut en die nadele uit te skakel.

Die oplossing wat ek aan die hand wou doen is dat albei roetes gevolg word. Volksmobilisasie word bereik deur die liberaal demokratiese benadering en herinnner Afrikaners op voetsoolvlak aan hul eie identiteit en volkskap. Dit is die groot voordeel van ‘n verkose volksraad, as ‘n paar honderdduisend kiesers aan so ‘n verkiesing sou deelneem.

Amptelike erkenning deur Afrikanerorganisasies verseker weer dat binnelandse sowel as buitelandse legitimiteit verkry word.

(‘n Verdere probleem duik egter op deurdat daar minstens twee registrasie-instansies bestaan wat kieserslyste saamstel en waar kiesers kan registreer, naamlik die VVK en die BVS (Boerevryheidstigting) wat reeds in 2005 ontstaan het. ’n Oplossing sou wees dat albei lyste geldig verklaar word vir die doeleindes van die verkiesing, maar dat kiesers slegs een stem mag uitbring as hulle op albei lyste geregistreer sou wees.)

My voorstel sou dus wees dat daar twee soorte afgevaardigdes moet wees, naamlik die verkose lede en die aangewese lede. Dit wil sê, die helfte van die volksraadslede moet deur kiesers verkies word en die ander helfte kan deur Afrikaners se belangeorganisasies aangewys word.

Gestel dat daar dus altesaam sestig raadslede sou wees, dan word dertig by ‘n amptelike verkiesing verkies. Die ander dertig word voor die verkiesing reeds aangewys, om amptelike erkenning aan die verkiesingsproses asook aan die daaruitspruitende AO te verleen.

Die feit dat organisasies slegs die helfte van die raadslede verteenwoordig, verhoed dat een of twee sterk organisasies die Raad nie sal kan kaap nie. Darenteen, sou ‘n politieke party besluit om sy bronne en takke te gebruik om sy partylede tot die Raad verkies te kry, kan die Raad sodoende ook nie deur ‘n politieke drukgroep oorheers word nie.

Dan is daar die probleem van makro- en mikro-organisasies. Die stemstelsel binne die AO kan seer sekerlik tog nie dieselfde gewig aan elke organisasie, groot of klein, gee nie. Daar is byvoorbeeld belange organisasies met meer as ‘n honderduisend lede, terwyl ander organisasies minder as tien lede het wat tussen hulle ‘n rekenaar of faksmasjien besit.

Nou hoe gaan ekwiteit tussen die organisasies bereik kan word? Hoe kan ‘n balans verkry word tussen groot en klein organisasies?

Een uitgangspunt is dat getalle alleen nie die waarde van ‘n organisasie as sulks bepaal nie. Daar is ander faktore, soos die strategiese belang wat gedien word, die gehalte van die leierskap, die geloofwaardigheid asook die relevansie van organisasies op nasionale vlak.

‘n Oplossing sou wees dat organisasies met minder as honderd ingeskrewe lede slegs een stem kan uitbring, terwyl organisasies met tussen ‘n honderd en ‘n duisend lede twee stemme kon uitbring. Dan sou organisasies met meer as ‘n duisend lede ‘n maksimum van drie stemme kon hê. Organisasies sou dan ook by ‘n neutrale instansie kon registreer deur hul ledelyste sowel as hul onderskeie grondwette en bedryfstate voor te lê om hul bona fides te bewys. Waar organisasies minder as byvoorbeeld vyftig lede het, kan hulle ‘n onderlinge assosiasie vorm om gesamentlik deur een afgevaardigde met ‘n sekundus verteenwoordig te word.

‘n Tussentydse grondwet en reglemente kan die hele struktuur logies uiteensit sodat kiesers sal weet waarvoor hulle op 31 Mei 2011 gaan stem.

Met hierdie uiteensetting wil ek dus nou die nasionale debat open vir die totstandkoming van ‘n legitieme Afrikanerowerheid.

Om die omvang van die probleem te besef, besoek gerus

http://www.radiopretoria.co.za/Volksorganisasies.html

Ferdi Greyling se dwaling in Beeld

Van tyd tot tyd gebeur daar iets wat n mens na jou pen laat gryp – soos byvoorbeeld Ferdie Greyling se dwaling vanoggend in Beeld.

Mnr Greyling is van mening die feit dat Engeland die myne in Suid-Afrika afgeneem het en twee Boererepublieke saamgevoeg is as Britse kolonie met die daarstelling van die Unie van Suid-Afrika. Hoewel dit teen die Afrikaner se sin geskied het, meen Greyling: “Maar dit het gebeur en as ’n mens nou terugkyk, was die uitkoms ’n goeie een.”

Greyling beskou 1994 as politieke sukses – “Op albei gebiede is die land vandag n voorbeeld vir baie dele van Afrika.”

Hieruit moet daar dus afgelei word dat dat mnr Greyling die afbreek van landstrukture en infrastruktuur, die plundering van staatsfondse, die besmetting van Suid-Afrika se ondergrondse water, die besmetting van riviere, die vernieting van gesondsheidsdienste, die verval van wet orde, asook blanke volksmoord as voorbeeld vir die res van Afrika voorhou – inderdaad!

Vervolgens beweer Greyling dat die Afrikanervolk die grondwet in 1994 aanvaar het – op watter stadium mnr Greyling?

Die laaste vraag aan mnr Greyling is – wie van sy “twee vriende” is woedend en wie is selfbejammerend? Hy is nie die Afrikaner se vriend nie – en die Afrikaner is nie woedend of selfbejammerend nie – net doelgerig gedetermineerd.

хауз пиломатериалы

Twee meningspeilings, op Beeld en PRAAG

Die belang van internetmeningspeilings by die vorming van die openbare mening word waarskynlik nog nie na waarde geskat nie. Vandag is daar twee meningspeilings, een op Beeld en een op PRAAG waaraan mense behoort deel te neem.

Op Beeld word gevra: “Ag jy jouself in die eerste plek ‘n Suid-Afrikaner, Afrikaner of Afrikaanse?” Tot dusver stem 57% van mense dat hulle “Suid-Afrikaners” is, met 32% wat meen dat hulle “Afrikaners” is.

Die PRAAG-peiling vra die vraag: “Wie is die Afrikaner se grootste vyand?” met twee moontlike antwoorde: “Die ANC en SAKP” of “Afrikanerverraaiers” (onder regs op die hoofblad).

Aan die begin van 2010, op 8 Januarie, het ‘n soortgelyke meningspeiling op Beeld verrassende steun vir die idee van ‘n volkstaat onder Beeld-lesers getoon, met 75% wat voorwaardelik of onvoorwaardelik in ‘n volkstaat sou wou bly.

машинка

Volkstaat en die impak van infrastruktuur

Suid-Afrika stuur op ‘n waterkrisis af weens ‘n te klein begroting om voorsiening vir die dag van môre te maak. Dié vooruitsigte kom kort op die kragkrisis wat deur Eskom se swak beplanning te weeg gebring is.

Met vermoedelik reeds miljoene onwettige immigrante in Suid-Afrika en programme om watergedrewe riolering aan alle Suid-Afrikaners beskikbaar te stel, is ‘n waterprobleem te wagte in ‘n waterskaars land met ‘n gemiddelde reënval van 464 mm per jaar teenoor meer as 800 mm wêreldwyd.

Vandag word kommentators wat meen die volkstaatgedagte is tot ‘n baie klein gemarginaliseerde groepie beperk, as politieke naïewelinge beskou. Dat meer en meer mense moeg raak om ingesleep te word by die gevolge van swak beplanning, prioriteitsbepaling en uitvoering waar tenderpreneurskap boonop hoogty vier, het ook in ‘n blitsopname in Beeld geblyk toe ‘n oorgrote meerderheid deelnemers aangedui het dat hulle in ‘n volkstaat sou wou woon.

Sedertdien het die Malema-fiasko, die regering se hantering daarvan en die moord op mnr. Eugene Terre’Blanche die gedagte verdere stukrag gegee.

Oral op webwerwe, blogs, woernale en selfs in briewekolomme word ‘n dringendheid nou bemerk om van Suid-Afrika los te kom, wat ruim studiemateriaal vir ‘n doktorale verhandeling sou verskaf.

Twee aspekte kristalliseer hieruit: ‘n Wegstaan van die gedagte van korporatiewe selfbeskikking selfs as ‘n tussenmaatreël ten gunste van ‘n geografiese volkstaat nóú, en ‘n ingesteldheid dat enige vorm van naelstring met die huidige Suid-Afrika energievermorsing is.

Dié emosionele ingesteldheid is nie iets wat weggewens kan word nie. Emosies bepaal dikwels eerder die politiek as ekonomiese, demografiese of ander werklikhede.

Argumente dat dit onprakties is, het in hierdie klimaat ook dieselfde lewensverwagting as stukke nat biltong wat in ‘n hok vol honger boerboele gegooi word. Dit vat nooit eens grond nie.

Wanneer gebiede outonoom, selfregerend of onafhanklik word, vloei daar ‘n magdom ooreenkomste en verdrae voort. Eritrea se onafhanklikheid het Ethiopië sonder regstreekse toegang tot seehawens gelaat, maar Ethiopië se kragopwekkingspotensiaal is weer in Ethiopië se berglande opgesluit. Met die ontstaan van die Belgiese etniese federasie, het die ekonomiese swaartepunt reeds ‘n geruime tyd na die Vlaamse noorde verskuif, en subsidieer Vlaandere die Franstalige Wallonië nou jaarliks met miljarde euro’s.

‘n Volkstaat sal in alle waarskynlikheid vind dat sy waterbehoeftes van buite sy grense voorsien moet word, en dat die kragopwekking, voorlopig altans, ook grootliks buite sy gebied sal geskied.

Die skepping van ‘n volkstaat, ‘n lewensvatbare volkstaat wat uiteindelik ekonomies heeltemal onafhanklik sal kan wees, is ‘n komplekse proses wat reeds deur verskeie instansies soos die Volkstaatsraad deeglik ontleed en beplan is.

Die enigste plek vir die emosies wat nou losgelaat word, is dat dit motiveringsbrandstof voorsien. Dis belangrik vir die volkstaatideaal, maar kan ook ‘n wilde perd word wat onmoontlik raak om te ry. Die potensiaal hiervan blyk daaruit dat ‘n deel van hierdie uitgesproke sentimente behels dat die volkstaat elke vierkante sentimenter van die huidige Suid-Afrika moet insluit.

Die internasionale reg stel ook ‘n magdom vereistes, en ‘n volkstaat wat buite hierdie riglyne sy outonomie of onafhanklikheid verwerf, sal ook bereid moet wees om soos ‘n geïsoleerde eiland in die wêreld te bestaan.

Globalisering en ‘n baie oper wêreldekonomie as in die tagtigerjare maak die ekonomiese isolering van ‘n Afrikanervolkstaat vandag egter bykans onmoontlik. Die internasionale gemeenskap, hoeveel simpatie die ANC ook al steeds geniet, sal ook die Afrikaner se vryheidsdrang as ‘n onuitwisbare werklikheid moet verreken.

хорватия

Orania vat die spoor

Daar is min plattelandse dorpies in die wêreld wat kan spog met al die aandag wat ons eie Orania geniet. Vir byna twintig jaar besoek joernaliste, politici, akademici en talle ander nuuskierige agies van heinde en ver hierdie bedrywige dorpie in die Bo-Karoo. Hoekom dan nou juis Orania?

Op die oog af lyk Orania soos ‘n rustige plek met sy skilderagtige Karookoppies wat uitstaan bo nederige wonings, pekanneutboorde en uitgestrekte landerye. Die Oranjerivier is die hoofaar van die dorp en sorg vir ‘n plantryke omgewing, wat op sy beurt sorg vir ‘n voëlryke lugruim. Heelwat besighede is werksaam op die dorp en twee volkseie skole bevorder die jonges se kennis. Die oënskynlik landelike voorkoms van Orania behoort weliswaar geen sensasionele emosies by die benieude besoeker op te wek nie.

Egter beskou niemand Orania as net nog ‘n plattelandse dorpie nie. Soos Nkandla in KwaZulu-Natal is Orania ook die tuiste van ‘n bevolkingsgroep wat inheems aan suidelike Afrika is. Tewens beskik beide gemeenskappe oor ‘n paar uiteenlopende eienskappe waar onder meer kultuur, taal en ander antropologiese faktore die besoeker onmiddelik daarvan sal oortuig dat hy in twee verskillende lande is.

Dit is immers nie revolusionêr dat die mono-etniese Zoeloe-bevolking van Nkandla hul kultuur sonder vreemde inmenging kan uitleef nie; tog is daar mense wat hulself vergaap aan Afrikaners in Orania wat presies dieselfde basiese menseregte geniet. ‘n Heel koddige situasie as mens bietjie daaroor dink.

Oraniërs het al vrede gemaak met die kortsigtigheid van sommige mense en fokus veel eerder op die groot verantwoordelikheid wat hulle op hul skouers geneem het. Om ‘n etniese minderheid in Afrika te wees is nie ‘n gesogte posisie nie, veral nie as mens deur ‘n vyandige volksvreemde meerderheid regeer word nie. Mens sit met ‘n probleem indien dié meerderheid nóg bekwaam, nóg betroubaar optree.

Die logiese oplossing is om onder die juk van die volksvreemde meerderheid uit te kom eerder as om langsamerhand te kwyn. Hierbenewens is ‘n eie grondgebied, eie arbeid en selfbeskikking oor eie instellings die voorvereistes vir oorlewing. Desnieteenstaande moet eie grondgebied deurlopend uitgebrei word terwyl eie arbeid in baie gevalle eers opgelei moet word en dan moet eie instellings nog van meet af opgebou word. Tog bewys Oraniërs daagliks dat hierdie ‘n berg is wat die Afrikaner wel kan klim.

Op Saterdag 6 Maart 2010 het Orania talle CVO-skole van reg oor suidelike Afrika ontvang tydens ‘n groot sportbyeenkoms. Vir baie kinders en ouers was dit ‘n eerste smakie van Afrikanervryheid en ‘n geleentheid om te sien hoe Orania uit sy pionierskoene gegroei het en nou ‘n ontwikkelingsfase betree. Hierdie einste volkstaatgroeipunt wat destyds as ‘n doodgebore konsep bestempel was, het vir honderde besoekende gesinne ‘n veilige, gerieflike en gesellige ligging geword waar ouers hul kinders kan sien presteer op die sportveld, hul taal onbeskaamd kan praat en hul kultuur onverhinderd kan uitleef.

Terwyl toestande in Mzanzi vandag behoorlik pas hou met die res van Afrika is Orania besig om met rasse skrede vooruit te beweeg, warm op die spoor van Afrikaner-republikeinse vryheid.

Strategie vir die Afrikaner

‘n Strategiese analise van die huidige risiko’s en geleenthede vir die Afrikaner

ANC

Sterk punte

Meerderheidsgroep
Grondwetklousule van RA
Geniet die wereld se simpatie oor hulle so “gely” het onder apartheid
Geldmag en mynhuise staan agter hulle, solank hulle nie die myne nasionaliseer nie
Verryk hulle eie gesinne en vriende deur besigheids- en staatskontrakte
Maak die landswette
Neem rykdom van die Afrikander deur verskeie (wettige) metodes
Indiërs en kleurlinge verleen beperkte breinkrag
Praat hulle uit die moeilikheid uit deur te sê wat die hoorder wil hoor
Blanke kennis en toerusting in die SANW

Swakhede

-Kan nie dienste lewer nie
Korrupsie
Misdadigheid deel van kultuur
Gebrek aan opleiding, kan nie die land of ondernemings bestuur nie, meeste kan skaars lees of skryf
Derdewêreldse aansien as agterlike Afrika-mense
Arrogant
Kom nie beloftes na nie, maar het baie gemaak
Maak baie skuld
Kan nie kriminele vervolg en toesluit nie
Kan nie grense beveilig nie
Kan nie weermag op hulle eie in stand hou nie
Kan nie self welvaart skep nie
Meer swakhede as wat hier voor plek is

Geleenthede

Nasionaliseer die landbougrond
Nasionaliseer die myne
Nasionaliseer die banke en ander besighede
Plunder witman se rykdom verder
Word ryk uit grondstowwe
Internasionale investering
Internasionale handel

Bedreigings

Geldmag is reeds besig om groeiende opposisie te finansier (aanname)
Eie mense soek dienste wat hulle nie kan lewer nie
Ekonomie kan nie sonder dienste vooruitgaan nie
Land het nie onbeperkte rykdomme om te kan plunder nie
MIV
Land verloor kundigheid
Myne begin al hoe minder produksie lewer agv swak dienste en RA
Kan verloor in ‘n verkiesing, regeer nie meer die land nie

Afrikaner

Sterk punte

Ekonomiese magsblok
Goed opgelei
Kan organiseer en uitrig
Weermagkennis
Besit baie grond
Hou nog meeste instansies in stand deur hulle teenwoordigheid
Monopolie op voedselvoorsiening

Swakhede

Minderheidsgroep
Wêreld sien ons as boelies wat ander as slawe gebruik het onder apartheid
Kan nie met mekaar saamstem nie
Vyandig teenoor eie mense met ander sienings
Leierskapskrisis
Slawe van mynhuismaatskappye (ons doen die werk, hulle maak die geld)
Ligte wapens

Geleenthede

Stig van ‘n Volksraad/AO wat na die belange van die Afrikaner kan omsien
Daar is ‘n nuwegenerasiewêreldling wat nie veel weet van apartheid nie wat simpatiek teenoor ons kan wees
Internasionale mark, ons was so gewoond aan sanksies, dat ons nie aan die buitelandse markte dink nie
Grondwet
Belastingweerhouding
Stig van ekonomiese groeipunte waar min swartes is
Privaat opleidingsinstansies (binne groeipunte)
Volksmaatskappye skep werk (binne groeipunte, trek Afrikaners, verbreek geldmag se houvas, fokus op uitvoere)
Finansier opposisie vir die ANC, verdeel en oorwin
Verswak SANW deur poste vir blankes in volksekuriteitsmag te omskep
Organiseer rondom voedselmonopolie, skop die huidige verspreiders uit (nog ‘n volksmaatskappy)
Eie grondgebied

Bedreigings

Verlies van grond
Totale verlies van rykdom deur ekonomiese plundery en wanbestuur (Zim-effek)
Misdaad
Grondwetklousule van RA knou geleenthede
Taalregte onder druk
Dienste word nie gelewer nie
Standaard van opleiding daal
Minder geleenthede om universiteit toe te gaan agv kwotas
Die regering se skynvriendskap met die Afrikaner terwyl hulle aanhou plunder pasifiseer baie
Myne begin al hoe minder produksie lewer agv swak dienste en RA (wat is volgende op die “plunderlys” van die ANC)
Plakkerskamp of emigrasie baie se voorland
Meer bedreigings as wat hier voor plek is

Strategie

Om waarde uit hierdie stategiese analise te verkry, behoort ‘n entiteit te beplan om op sy sterk punte te fokus en sy geleenthede te gebruik. Tersefdertyd moet risikobestuur toegepas word op sy swak punte sodat sy bedreigings nie realiseer nie. Om jou opponent te neutraliseer, behoort jy hom aan te vat op sy swak punte sodat sy bedreigings realiseer en jy sy geleenthede kan oorneem.

Hieruit kan gesien word dat ‘n groep met baie sterk punte (soos die ou SA) maklik oorgeneem kan word indien groot swakhede in die modering gevind kan word. Om sukses te behaal, gaan dit nie soseer oor baie sterk punte nie, maar oor min swak punte. Dit is ekonomiese en politieke oorlogvoering, en ons moet dit goed leer ken.

Hierdie dokument behoort elke jaar bygewerk te word soos wat die strategiese landskap verander. Hierdie ontleding is gegrond op die SWOT-metode wat in die meeste groot maatskappye gebruik word.

free football bet no deposit required

Jode is ‘baas van die plaas’

Elkeen van ons het ‘n begeerte om ‘n stuk grond te besit en daarop te boer. Om die baas van jou eie plaas te wees en ‘n bestaan te maak deur boerdery is die strewe van die meeste Afrikaners. Dit is ons definisie van vryheid. Ons wil in vrede gelaat word om te kan boer.

Ons leef egter in ‘n wereld wat stelselmatig deur Joodse mense oorgeneem word. Ek is nie anti-Semities nie, en ek weet dat daar goeie Boerejode is wat ook Afrikaners is, maar sekere groep Jode glo dat hulle alleen die volk van God is en dat alle heidene ondergeskik aan hulle is. Hulle glo dat hulle die wêreld behoort te beheer, en doen dit ook deur die finansies, groot maatskappye, grondstowwe, banke, ens. in elke land beheer en deur die regerings wat hulle goedgesind is te befonds. Dit gebeur tans regoor die wêreld.

Hierdie Jode glo dat hulle heidene behoort dood te maak wat in hulle pad staan. So is die wêreldoorloë gebruik om hulle vyande te vermorsel (vors gerus na oor Hitler en Mussolini se Britse konneksies), en so het Josef Stalin meer as 100 miljoen mense in die vorige eeu vermoor.

So het Rhodes, wat deur die Rothschilds befonds is, gesorg dat tot 50 000 Afrikaners van ellende sterf ná die oorlog. So word daar heelwat Afrikaners jaarliks vermoor met die “seën” van die Oppenheimer-befondste ANC. En ons moenie dink dat hulle klaar is met ons nie. Hulle sal nie rus voordat die laaste een van ons geneutraliseer is nie.

Die Bybel sê dat die een wat leen die slaaf is van die een wat uitleen. So het die Jode die hele wêreld verslaaf en voer hulle oorlog d.m.v. die VSA se oorlogsmasjien teen die paar lande wat nie saamwerk nie .

Die Afrikaner en sy vryheidstrewe val nie so lekker in by die Jode se planne om die wêreld te oorheers nie. Die grond waarop ons wil boer, bevat die grondstowwe wat hulle wil myn. Daarom is ons nou besig om die pad van die blanke volk in Rhodesië te volg. Ons is besig om uit te sterf.

Ons Afrikaners bevind onsself weer in die posisie waarin die trek van Piet Retief hom bevind het. Ons is omring deur die vyand en daar is geen menslike uitkomkans nie. Hierdie keer is daar egter nie veel Afrikaners wat wakker genoeg is om die vyand rondom die laer raak te sien nie. Hulle is te besig om die Bulle te ondersteun, in hulle 4×4’s te ry en Naspers se stories te lees. Die oogklappe van die NSA se leë beloftes en hulle geloof dat God in beheer is laat hulle soos paddas die louwarm water van die pot op die vuur geniet.

In my skoonpa se gang hang daar ‘n ou portret wat koue rillings by my ruggraat laat afgaan elke keer as ek dit sien. Hulle het dit saamgebring toe hulle gevlug het. Dit is die buitelyne van die kaart van Rhodesië; daar is ‘n wit soldaat met ‘n geweer en daar staan: “As my volk hulle verootmoedig en bid, en My aangesig soek, sal Ek uit die hemel hoor en hulle land genees.”

Rhodesië het in die laaste tyd twee groot geestelike herlewings beleef. Die eerste was tydens die oorlog, en die tweede een toe die plase gevat is. Met Buchan se herlewing stewig aan die gang, herinner dit sterk aan die herlewings wat Rhodesië beleef het. Die skrif van ons volk se vernietiging is aan die muur, mense.

Broederbond veroorsaak Afrikanerondergang

Sedert Praag se ontstaan het ek dit ondersteun. As kind het my vader my gewaarsku dat ‘n mens nie swartes se beloftes of uitsprake op sigwaarde moet beoordeel nie. Daarom het ek nooit hierdie nuwe bedeling aanvaar nie. Met Praag wat ons mense onder die vaandel van Afrikaans probeer verenig, het ek gehoop die Afrikaner sal weer bymekaar uitkom as ‘n nasie.

Ek moet erken ek was skepties. Sal die Afrikaner ooit wegkom van die Broederbondsiening, dat net hulle uitverkore lede die Afrikanervolk is? Hoekom nou juis die naam Broederbond? Hulle leen die begrip rondom ‘n broederskap van lede met ‘n bepaalde doel by die Vrymesselaars. Vrymesselary is ‘n organisasie met geheime maar gedurende die twintigste eeu stig die Broederbond ‘n geheime organisasie bestaande uit honderde “losies” van hulle uitgesoekte Afrikaners en rysmier die politiek, die handel, die kerk en elke ander organisasie, selfs sport, met hulle lede wat die beleid, geformuleer deur die opperraad, dwarsdeur die land afdwing. Die beleid was nie tot voordeel van die Afrikanervolk nie, dit was uitsluitlik om die belange van die Bond en sy lede te bevorder.

Die swartes pas vandag werkreservering toe. Waar kom dit vandaan? Hulle het dit gehoor en geleer by hulle Broederbondbase. Die uitvoerende en invloedryke poste is destyds gereseveer vir manlike lede van die Bond. Ander Afrikanermans moes tevrede wees met ondergeskikte poste, onderworpe daaraan of hy as moontlike Bondmateriaal later hulle geledere kan aanvul en/of sy vader of broer of vriend of kennis ‘n lid van die Bond was. Die breinkrag van die volk was hierdeur onderworpe aan Broederbondsienings.

Vanaf jou president met sy kabinet tot by die uitvoerende personeel van die staat, die direksies van groot en klein maatskappye, jou kerkrade, jou sportrade met uitvoerende amptenare, die hele boksemdais was onderworpe aan die opperraad van ‘n kliek.

Het dit sedert die swartes se oorname verander? Hoegenaamd nie. Die Bond se naam is verander na die sogenaamde Afrikanerbond, maar het dit steeds iets met die Afrikaner te doene? Is ‘n Afrikaner vandag nie ‘n persoon wat uit Afrika kom nie? Dit verwys bepaald nie na die Boer nie.

Hulle is nog net so bedrywig agter die skerms soos vantevore; dit slaan van tyd tot deur. Dink maar aan taalrade, sportrade. kultuurrade. Kyk na Nasionale Pers se koerante, wat steeds hulle spreekbuise is en luister na die leiers van politeke partye.

Hoekom is die swartes so teen die Afrikaner en sy taal? Hoekom wil hulle ons taal vernietig, waar seer sekerlik negentig persent swartes Afrikaans heeltemal of gedeeltelik magtig is, terwyl hulle slegs in die stedelike gebiede probeer oorslaan na Engels? Wie sit daaragter? Die sogenaamde dubbelmediumonderrig beide op sekondêre sowel as tersiêre terreine. Wie se breinkrag is deurslaggewend op jou skoolrade, universiteitsrade en ander rade? Die swartman luister nog na die witman. Hoewel arrogant met ‘n waanwysheid wat ten hemele strek, besef die Bantoe sy toekortkominge. Sonder dat hy daarvoor gevra het, word hy uit sy stroois gehaal, in ‘n herehuis gesmyt waar hy die gesofistikeerde denke met al die moderne tegniese hulpmiddels van die Westerling binne ‘n dag of twee onder die knie moet kry. Dis sonder hulp en bystand menslik onmoontlik en lede van die Bond is bepaald besig om te help.

Een ding staan soos ‘n paal bo water. Die mens is ‘n sosiale wese maar bo dit alles is hulle lief om klieke te vorm. Die gevormde kliek onder ander nasies verloor nie die volksgevoel nie. Die klieke by Franse, Engelse of waar ook al sal nie dít wat Frans of Engels is, benadeel nie. Persoonlike gewin uit die kliekvorming bly voorop maar dit strek tot eer van die volk. Selfs ons eie swartes het hulle klieke maar die voordele daaruit strek tot eer van die volk aan wie die kliek behoort.

By die Afrikaner is dit anders gesteld. Die kliek word uitsluitlik vir eie gewin en voordeel gevorm. Op diegene buite die kliek word altyd neergesien en gediskrimineer; na die duiwel wat van die volk of nasie word! Die Broederbond het dit bewys.

Klieke maak die Afrikaner geestelik klein en benepe. Omdat dit net gaan oor die materiële, die kleinlike gesanik of ontevrendenheid omdat die belangrikheid van individue steeds gemeet word aan vertoon. Daardie diepere betekenis om deel te wees van ‘n nasie of volk gaan by die moderne Afrikaner verby. Sy hele betaan sentreer om die kliek waaraan hy behoort. Daarom is die Afrikaner geestelik so arm, omdat hy sy volksverband opsy geskuif het. Sy tradisie is soos ‘n museumstuk of ‘n stukkie papier agter glas in ‘n vergulde raam wat teen die mure hang. Die Afrikaner is toenemend onbewus van sy lotsverbondenheid met sy volksgenote wat sterf, in armoede gedompel word, verdruk of verneder word.

Die Afrikaner se stelsel was nie die eerste wat geval het nie – dit het vele ander voorheen oorgekom. As ons net kon behou wat ons vir Suid-Afrika gegee het. Saam met die Afrikaner het beskaafdheid geval, insluitend dié van die barbare wat ons beskaafd gemaak het.

Nou sal die Afrikaner meer as driehonderd jaar – indien ooit – moet wag om dieselfde tydstip in sy geskiedenis te bereik.

Dít alles omdat die mag van geld die volksgevoel deur kliekvorming verdring het.

Die Afrikaner-pleitbedryf

Ek het verlede week kennis geneem van Pieter Mulder (VF+), se “besadigde” repliek, op Tokyo Sexwale se belaglike en ongefundeerde uitsprake, rakende die Boere, wat nou ook vir die regering veroorsaakte plakkerskampe, geblameer word. Vandag lees ek toe Ben Marais (TLU SA), se reaksie op Sexwale se snert op Praag.

In beide gevalle staan ek verstom oor die twee “here” se “besadigde, redelike en beskaafde” benaderings en nie-konfronterende woordkeuses. ‘n “Redelikheid” wat grens aan papbroekigheid. Hulle is nie eens bereid om direkte verbale opstoking teen ons mense, met harde woorde te veroordeel nie. As harde woorde hul hartjies laat vibrileer, wat sou fisiese verdedigsaksies daaraan doen?

Geen wonder die swart regering, sy verkose leiers en sy gepeupel, trap al hoe feller en al hoe meer op die Afrikaner en sy regte nie. Want ons sogenaamde Afrikaner-“leiers”, het die kuns en spel van “samewerkende opposisie” vervolmaak. Die kuns van kruip en pleit, terwyl hul voorgee dat hul regop loop en behoede ons, lei… Die kuns van pleit, terwyl hul voorgee dat hul ons Afrikaners se saak beveg!

Uit die linkerhoek van hul konstant skeef getrekte monde, preek hul pasifisme en verdraagsaamheid aan ons mense wat links en regs met toenemende reëlmaat en arrogante brutaliteit beroof, gemartel, vermink, verkrag en vermoor word. Dit terwyl hierdie selfde ou Afrikanervolkie met venynige wette en toepassing daarvan, ekonomies vernietig word in so ‘n mate dat enige weerhouding van belasting nie as protes beskryf behoort te word nie, maar as ekonomiese en fisiese selfverdediging.

Afrikakultuur bepaal dat die “sterkman” maak soos hy wil, slaap waar hy wil, sê wat hy wil en dat hy so doen, wanneer en hoe en teen wie, hy wil. En die meerderheid swartes ondersteun daardie “sterkman” wat sy “krag” so mildelik bewys, onvoorwaardelik.

Hieruit is dit selfs vir ‘n blinde duidelik dat die swart kultuur, die “redelike” blanke en Afrikaner-“leiers”, as swakkelinge verag. Die swart leiers speel ook net die “spel” met hierdie “innemende en redelike” blanke “leiers”, om soveel moontlik in te palm en die blankes so ver moontlik te verswak, voordat die valbylspel plaasvind.

In die ou dae, toe die meerderheid Afrikaners arm was, het baie mans “elbow patches” op hul baadjies gedra. Iets wat veral te sien was by blanke onderwysers.

Vandag sal die nuutste mode sekerlik wees dat Afrikaner-“leiers” “knee patches” op hul broeke laat aanstik, om die pleitbedryf sagter op die knieë te maak.

Dit het dringend tyd geword dat Afrikaners besef dat diegene wat jou volk se ondergang beplan en bewerkstellig, is nie jou politieke opponente nie! Hulle is jou vyande!

As daardie vyand leef en oorleef met die “sterkman”-sindroom, sal die Afrikaner “kleinmannetjie”-sindroom vir seker nie tot Afrikaneroorlewing en -voortbestaan lei nie.

Afrikaneroorlewing sal daarvan afhangof ons die gees van vrees in Kees kan skep.

Magsbalans is die antwoord. 70% van enige stryd is sielkundig. Maw dit gaan oor die beïnvloeding van die vyand se persepsies.

As beide kante van strydende faksies mekaar wedersyds vrees, sal daar gewoonlik vrede heers en sal die een die ander respekteer.

Sonder daardie magiese magsbalans, sal die sterker faksie, op een of ander stadium poog om die swakker faksie finaal uit te wis.

Daar is ‘n gesegde wat lui: As jy vrede nastreef, berei voor vir oorlog!

топкарго отзыв

Boek of samevatting oor vryheidsgesprek?

Die vryheidsgesprek op Praag en ander forums (fora?) het die afgelope weke tot ‘n hoogtepunt gekom. Ek weet dis nie die einde van die pad nie, en ons sal mekaar nog baie moet skaaf en rigting gee.

Maar ek merk ‘n verblydende eensgesindheid op, en ek dink dat daar al hoe meer konsensus ontstaan. Die groot uitdaging is nou om die gesprek uit te brei na mense wat nie internet of e-pos toegang het nie. Ek wens ook ons kon ‘n gebalanseerde en juiste opsomming maak van die konsensusgesprek tot dusver, iets wat dalk ook op papier kon verskyn as hoofstuk 1 van die Afrikaner se segetog na selfbeskikking.

Ek waardeer die artikels van Anton Barnard en Johan Wingard en Dan se skitterende bydraes, maar kan ons nie iets gekombineerds kry wat as baken ingeslaan kan word nie? Ek vrees die warm gesprekke en goeie gedagtes sal later soos reën in die sand verdwyn. Wie van ons het deesdae tyd om die argiewe te fynkam?

‘n Boek hieroor is dalk die antwoord, maar dit vat te lank om te verskyn, en is te duur! om wyd te versprei. Kom ons vra ‘n redaksionele komitee om die pitkos in verteerbare vorm saam te vat.

social networking advertising Фільчаков прокурор

Ilze Salzwedel pleeg volstruisverraaierspolitiek

Beste Ilze, volstuispolitiekery was nog nooit op die lang duur standhoudend nie – en dit is wat jy pleeg in jou ope brief – wat deur die spreuk in die Afrikanermond so mooi omskryf word – al gaan ‘n leuen hoe snel, die waarheid agterhaal hom wel. Jy gaan my gelyk gee geen spreuk in enige volksmond ontstaan sonder deurwinterde ervaring nie.

Die hele beskaafde wereld vandag het ontstaan uit trek en vestigings van nedersettings wat uiteindeik tot ‘n volk gegroei het met ‘n eie unieke taal en kultuur. Dus maak dit die Afrikaner nie anders of uniek in hierdie opsig as ander volkere nie.

Die feit dat ander groepe nie die geleentheid gebruik het om dít wat deur die Afrikaner tot stand gebring is te ewenaar nie kan kwalik voor die deur van die Afrikaner gelê word of nog meer – ons daarvoor verantwoordelik hou. Nog minder het hulle die reg gehad om ons land op te eis bloot omdat hulle hulle arbeid teen vergoeding aan die Afrikaner aangebied het.

Die feit dat ons ontneem is van ons wettige eienaarskap van ons land Suid-Afrika wat ons opgebou het oor ‘n periode van 300 jaar plus – deur oningeligte en onregverdige druk van die buiteland en deur verraad van ons gekoopte en betaalde “eie”, asook uitbuiting van ons goedgelowigheid en medemenslikeid en ons naïewe vetroue in ons medemens – verander nie die realiteite nie.

Goedgelowig en vir seker naïef het ons geglo in die nuwe bestel van ‘n reënboognasie – maar soos die realiteite van die eskalerende vergrype van die nuwe ANC-regering ons getref het – het ons al hoe meer in skok en ongeloof teruggetrek.

In apatie het ons gesien hoe ‘n skooldogter op haar bromfietsie brutaal en moedswillig doodgery is – waar sy in ‘n ry staan by ‘n verkeerslig – op pad skooltoe – net omdat sy nie vinnig genoeg pad gegee het vir ‘n swart taxibestuurder nie.

Duisende blankes is deur swartes vermoor op die grusaamste en onmenslike maniere. Blanke vroue is verkrag en gemartel, jong vaders en broodwinner is net doodgeskiet, blanke motoriste is gekaap en geskiet, blanke kinders is doodgemartel en duisende blanke boere op plase is insgelyks dood gemartel of geskiet.

Ons word sonder enige wettige rede gearresteer en tussen swart kriminele geplaas wat dan aangemoedig word deur die swart polisie om ons te verkrag – veral die blanke mans.

Doelbewus en openlik is daar gewerk om ons taal en kultuur te vernietig.

Doelbewus is ons uitgesluit daarvan om enige werk te bekom deur alle vakante poste te reserveer net vir swarte en die blankes te ontslaan uit poste wat hulle beklee het.

Doelbewus is ons eie isisiatiewe om werk te skep vir onsself gekaap deur die ANC-regering deur ons met wetgewing te verplig om net swartes aan te stel.

Die ANC-regering het ons land binne 16 jaar verlaag tot ‘n derdewêreldland waar:

die land deur ‘n kriminele mafia geregeer word;
skool- en universiteitstandaarde vernietig is;
topinfrastruktuur vernietig is;
ons riviere met riool besmet is;
die armes nog armer gelaat is;
die regering ons belasting jaarliks op miljoenrandmotors verkwis;
ander miljoene rande op ongebriedelde brassery, vakansies en konferensies in duur hotelle vermors word;
en bowenal hulle eie sakke met ons swaar verdiende belastinggeld vul.

Nou kom jy wat Ilse is en sê dit is nog steeds ons verantwoordelikheid om die land se probleme alleen op te los en ons verantwoordelikheid om die honger massas te voed, wat deur hul eie regering in ellende gedompel word.

Kry jy nie skaam vir jou brief nie, want nou weet almal van jou volstruisverraaierspolitiek?

Vervolgens wil ek dit vir jou hier omonwonde stel: die Afrikaner het opgestaan en die Afrikaner is ‘n mag om mee rekening te hou as hy gese het: genoeg is nou genoeg!

топкарго отзыв

Volkstaat moet Weste van die land uitmaak

Die huidige debat rondom ‘n volkstaat wat op beide Praag en Die Beeld se webwerwe losgebars het, het my genoop om na beide die kaarte van Praag en die VF+ se voorgestelde gebiede te kyk. Die gebied wat deur Praag voorgestel word sal ideaal wees, maar ek kan eenvoudige nie insien hoe die ANC ooit afstand van hierdie gebiede sal doen nie. Dit vorm hoofsaaklik die ekonomiese hartland van die Suid-Afrikaanse staat, en demografies bevat dit ‘n baie hoë bevolkingsgetal wat by verre uit nie-Afrikaners bestaan. Ek wil my eie voorstel indien en sal graag die mense van Praag se opinie daaroor wil pols.

As ‘n mens die VF+ se voorgestelde gebied in die Noord-Kaap (met dorpe soos Prieska, Barkly-Wes en Jan Kempdorp ook ingesluit) neem en dit deur ‘n strook met die Groter Pretoria area (insluitend Brits en Hartebeespoortdam) verbind, kan dit nie ‘n meer verkrygbare gebied vorm nie. Hierdie strook sluit dan rofweg die Wes-Rand, Potchefstroom, Klerksdorp en Schweizer-Reneke in. Dalk kan dele van die Noordwes-Vrystaat wat gebiede soos Bothaville en Odendaalsrus insluit aangeheg word?

Die voordele van die VF+ gebied is dat dit yl bewoon is, dus kan ‘n Afrikaner meerderheid wel in ‘n relatiewe kort tydperk bewerkstellig word en daar is geen nywerhede of myne wat die ANC as redes kan aanvoer om nie die gebied af te staan nie. Dit verleen ook toegang tot die weskus en dus ‘n seeverbinding. Die Groter Pretoria gebied, die Wes-Rand en die strook wat dele van die ou Wes-Transvaal en Noordwes-Vrystaat kan insluit bevat reeds ‘n hoë konsentrasie Afrikaners, daar is sterk kultuur-historiese aansprake en ‘n reeds gevestigde infrastruktuur. Dit mag ook net makliker wees om byvoorbeeld Afrikaners wat in die Oos-Rand en Johannesburg woon te oorreed om hulle in die Afrikaner Wes-Rand of Groter Pretoria gebiede te vestig. Nie juis ‘n reuse trek dan nie of hoe! Ek sien uit na Praag se kommentaar.

тамбов лежаки

Beeld se volkstaatpeiling: ‘n geleentheid vir die VF+?

Die Afrikaanse dagblad Beeld het ‘n peiling op sy webwerf gehou wat gevra het of sy lesers, wat byna almal Afrikaners is, ‘n volkstaat sou steun. ‘n Volslae meerderheid, 54%, het gesê ja. ‘n Verdere 19% het gesê dit hang af. Sowat sewentig persent van Beeld se lesers sou die gedagte dus moontlik steun.

Beeld het die peiling opgevolg met ‘n stuk linkse propaganda verbloem as ‘n redaksionele stuk wat kommentaar gelewer het oor die peiling, wat weer eens toon hoe uit pas Beeld met sy lesers is. Alhoewel tot soveel as 70% van sy lesers voel dat hulle nie meer lus is vir die reënboognasie nie, blaas Beeld steeds in dié rubriek die uitgediende vuvuzela van die gefaalde Azaniese staat, en verkwansel hy steeds sy multi-kulti perdevye as soetkoek. Die vuvuzela wat Beeld blaas se deuntjie is die ou-ou een: Afrikaners sal sink of swem saam met die res van Mzansi. Dis ‘n belaglike argument, soortgelyk daaraan vir ‘n passasier op die Titanic om vol te hou hy wil nie op ‘n reddingsboot klim nie, want hy wil graag saam met die skip sink.

Die peiling se uitkoms was nietemin ‘n baie verblydende uitslag vir my. Dit lyk of die meerderheid Afrikaners uiteindelik die skrif aan die muur gesien het. Suid-Afrika was toe nié anders as enige ander Afrikaland suid van die Sahara nie, het Jan Alleman besef. Die ANC was toe nie die redders wat aan ons voorgehou is nie. Suid-Afrika is nie spesiaal nie, en ook nie sy swart regering nie. Dit is bloot nog ‘n Afrikaland, met alles wat dit impliseer: endemiese misdaad, verval, wanbestuur, korrupsie; ‘n land wat onderworpe aan die stelselmatige verdomming en ‘n versnelling na agterlikheid wat so kenmerkend van post-koloniale Afrika is. Selfs Beeld se redaksionele stuk erken noodgedwonge dat laasgenoemde die geval is.

Die uitslag van die peiling is die goeie nuus. Dit lyk of die tyd ryp is vir selfbeskikking.

Die raaiselagtige verskynsel, en die minder goeie nuus, is egter dat Afrikaners, die meningspeiling ten spyt, skynbaar die volkstaatgedagte slegs in die teorie steun. Op voetsoolvlak het ons wat Afrikaners is skynbaar ander prioriteite as ‘n volkstaat. Die Vryheidsfront Plus is immers sedert sy ontstaan reeds by uitstek die voorstaander van dié gedagte, maar die groot meerderheid blankes, meer as 90% van die blanke kiesers, ook Beeld se lesers, stem eerder vir die DA as vir die VF+. Die VF+ se gedagte was vir ‘n volkstaat aan die Weskus, met Orania as die beginpunt. Daar is so ‘n kaart op die VF+ se webwerf.

Of is dit so raaiselagtig dat Afrikaners die volkstaat as slegs goeie plan beskou in die abstrakte? Ek dink nie so nie.

Ek het nou kennelik die voordeel van ‘n 20/20 geskiedenisvisie, maar die eerste probleem is dat Orania bykans sinoniem geword het met die volkstaatgedagte. Dit was ‘n fout om Orania aan die volkstaatgedagte te koppel. Daar gaan mense wees wat nou kwaad gaan wees vir my, maar as ons eerlik met onsself moet wees, sal ons moet toegee Orania het nie gewerk nie en dat die VF+ sy geld gevolglik destyds op die verkeerde perd verwed het.

Daar was tot onlangs toe minder as 1000 inwoners, dws minder Afrikaners as wat daar in ‘n kleinerige voorstad van Centurion of Kaapstad woon. Voorts is Orania se behoudende lewensuitkyk nou nie juis iets wat ek vermoed aanklank sal vind by jongmense nie. Beeld se berig lê op sarkastiese wyse sy vinger op die probleem: volgens Beeld se rubriek verkies die Afrikaners eerder die Menlynpark-winkelsentrum. Beeld is helaas reg. Pieter Mulder, die leier van die VF+, asook die VF+ se topleierskap, woon nie een eens in Orania nie, omdat daar geen ekonomiese geleenthede daar is nie. Praktiese oorwegings weeg swaarder as ‘n volkstaat. Dis nie onverwags nie. Bitter min Afrikaners gaan uit hul poste bedank en die risiko neem om na ‘n woestynstreek te verhuis wat sonder werksgeleenthede is, al kla hulle oor die simptome van ‘n vervallende Afrikaland.

Omdat Orania se sukses heel beperk is, word die volkstaatgedagte en dus selfbeskikking vir Afrikaners met dieselfde kwas geteer. Omdat Orania nie uit sy nate bars nie, sal selfbeskikking ook nie werk nie, word geïmpliseer. Selfs die VF+ sal dit erken, soos mens duidelik kan agterkom uit die VF+ se bykans totale stilte oor die Noordkaapse volkstaat deesdae. Om te sê die VF+ is deesdae selfs louwarm oor ‘n volkstaat, sou wees om dinge te oordryf. Dit is gevolglik al te maklik vir opponente van selfbeskikking om ‘n vinger na Orania te wys en te sê: “Daar’s julle volkstaat, maar julle eie mense stel nie eens belang nie.” Sodoende word die gedagte van selfbeskikking as onbelangrik en doodgebore afgemaak, juis omdat die publiek Orania en selfbeskikking noodwendig met mekaar assosieer.

Daar is egter ‘n probleem wat selfs groter as die publiek se persepsies van Orania is. Dit is naamlik dat selfbeskikking en ‘n volkstaat, dws ‘n afgebakende, onafhanklike gebied, bykans sinoniem geword het. Mense sal stellings maak soos dat ‘n onafhanklike grondgebied ‘n voorvereiste is vir selfbeskikking. En nie net sommer énige grondgebied nie: dit moet een wees met seetoegang, anders as heelwat ander suksesvolle lande soos die sjarmante Switserland, Oostenryk, Tsjeggië, Luxembourg en ander plekke wat op ‘n verbysterende wyse daarin slaag om as lande te oorleef sonder seetoegang of ‘n hawe. Luister jy na hierdie mense, moet mens eers die stuk grond en dan selfbeskikking kry.

Sê wie?

Die Palestyne en Israel baklei donkiejare al oor grondgebied, maar nietemin het die Palestyne ‘n groot mate van selfbeskikking en ‘n eie owerheid, die PO. Die PO bestaan al is daar laslappies van Israel se nedersettings op die Wesoewer (die gewaande gebrek aan lewensvatbaarheid van laslappies is nog ‘n gunstelingbeswaar.) Die Baske in Spanje geniet heelwat outonomiteit, maar Spanje se grondgebied is nie verdeel in twee afsonderlike lande nie. Die Duitse volk is nie ‘n sinoniem vir die Duitse grondgebied nie. Die Afrikanervolk is ook nie noodwendig gebiedsgebonde nie. Daar bly immers sowat 150,000 jong Afrikaners op enige tydstip in Londen. Die Jode is stellig die beste voorbeeld van ‘n volk wat dwarsoor die wêreld versprei is, en tot 1948 toe geen grondgebied gehad het nie. Wat verhoed Afrikaners om ‘n eie owerheid tot stand te bring? Beslis nie die huidige gebrek aan ‘n grondgebied nie, behalwe natuurlik as iemand my wil vertel dat ons nie sulke goeie bestuurders as die Palestyne kan wees nie.

Al is hy tans in die praktyk hoogstens louwarm teenoor die gedagte van selfbeskikking, bly die VF+ nietemin steeds ‘n sleutelrolspeler in hierdie verband. Die VF+ se prestasie by die stembus is hoeka reeds op ‘n afwaartse trajek. Vernuwing is duidelik nodig. Die beste stuurmanne staan mos altyd aan wal, maar as hierdie stuurman die VF+ van raad kon bedien, sou ek die volgende voorstel.

1. Beweeg weg van die gedagte van onmiddelike territoriale onafhanklikheid, en lê klem op selfbeskikking, in teenstelling met ‘n eie land of ‘n volkstaat as ‘n mediumtermyndoelwit. Kry sodoende eindelik iets wat ‘n differensiator is tussen die VF+ en die DA: waar die DA ‘n multi-kulti ANC-lite is, hoort die VF+ na my mening sy naam gestand te doen en hom te beywer vir selfbeskikking, soortgelyk aan dié wat die Baske en Katalane in Spanje geniet, of dan die PO.

2. Die heel eerste stap in hierdie proses is die totstandkoming van ‘n Afrikanerowerheid, ‘n verkose liggaam wat onafhanklik van ‘n politieke party staan, en wat ten doel het om van die regeringsfunksies wat die ANC regime in elk geval nie kan lewer nie, aan Afrikaners te verskaf. Veiligheid is die aangewese beginpunt.

3. Drink maar die onaangename medisyne en stap af van die Orania / Noordkaapgedagte. Dis doodgebore en ‘n albatros om die nek.

4. Maak ‘n eie grondgebied of, na my mening, grondgebiede rondom Pretoria en in die Weskaap, die langtermyndoelwit.

Beeld se peiling het getoon dat iets tussen 50% en 70% van Afrikanerkiesers reg is om die gedagte van selfbeskikking te steun. Die VF+ se stempersentasie is onder die 9%, wat beteken dat iets tussen 40 en 60% van die Afrikanerkiesers reg is om selfbeskikking te ondersteun, maar in weerwil daarvan vir ‘n liberale reënboognasieparty stem. Is dit net ek, of wink hier ‘n gróót geleentheid vir die VF+?

Lees gerus ook Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

люстры интернет