Algemeen – praag.co.za

#Kerkstraatbom ontplof vandag 37 jaar gelede

Vandag is dit presies 37 jaar gelede dat die Kerkstraatbom ontplof het. Hier volg ‘n uittreksel uit Trou tot die dood toe – die Suid-Afrikaanse polisiemag deur die voormalige kommissaris van polisie, Johan van der Merwe. Die boek van 440 bladsye verskyn het in Junie 2010 by Uitgewery Praag verskyn.

EEN van die skokkendste terreurvoorvalle in die geskiedenis van Suid-Afrika het op 20 Mei 1983 plaasgevind. ŉ Motor met ŉ kragtige lading springstof het omstreeks vieruur die middag voor die Nedbankpleingebou in Kerkstraat, Pretoria, ontplof. (Die gebou het in Engels as die Nedbank Square Maritime House bekend gestaan.) Altesame 19 mense is dood, onder wie 12 burgerlikes en 7 Weermaglede. Altesame 219 mense is erg beseer of vermink, onder wie 217 burgerlikes en 2 Weermaglede.

Die hoofkwartier van die Suid-Afrikaanse Lugmag was op die eerste, tweede en derde verdiepings van die gebou. Die res van die dertien verdiepings is deur burgerlikes gebruik. Op die grondverdieping was ŉ kafee en ander sake-ondernemings.

Kol. Basie Smit (later generaal) en maj. Suiker Britz (later generaal) van die speurafdeling was in daardie stadium in Klub 34, nie ver van die ramptoneel af nie. Hulle het hulle na die toneel gehaas en was die eerste polisielede op die toneel. ŉ Afskuwelike gesig van dood en verwoesting het hulle begroet. Oral het lyke, erg beseerde of verminkte mense, ledemate, stukke verskroeide vlees, beendere en bebloede en verskeurde klere rondgelê. Voor die gebou was die wrak van ŉ motor met menslike oorblyfsels, vermoedelik die oorsprong van die ontploffing.

Lede van die taakmag en teeninsurgensie-eenheid onder bevel van genl. Bert Wandrag en die onlusbestrydingseenheid onder maj. Loots het die gebied dadelik afgekamp sodat moontlike bewysstukke nie versteur word nie.

Kundiges op verskillende terreine het dadelik aan die werk gespring: die Forensiese Wetenskaplaboratorium onder genl. Lothar Neethling het noukeurige opnames gedoen, die ingenieursafdeling van die Kwartiermeester het die motorwrakstukke ondersoek en plofstofkundiges het die toneel gefynkam om vas te stel watter en hoeveel springstof gebruik is.

Alles is met video- en ander kameras op film vasgelê.

Die Forensiese Wetenskaplaboratorium het later deur bloed- en weefseltoetse bepaal watter ledemate aan wie behoort en só kon die identiteit van die 19 oorledenes bepaal word.

By sy aankoms op die toneel het maj. Britz ŉ lyk oorkant die pad regoor die motorwrak sien lê. Die man het vir hom bekend gelyk, maar hy kon nie onthou waar hy sy gesig al gesien het nie. Nadat hy op die ramptoneel gehelp het, het hy by sy huis lêers en foto’s van mense wat hy gearresteer het, nagegaan. Hy het op die foto van Ezekiel Maseko afgekom, wat hy jare tevore weens huisbraak, diefstal en gewapende roof aangekeer het. Maseko is aan al die aanklagte skuldig bevind en tot gevangenisstraf gevonnis. Dit was inderdaad hy wat oorkant die motorwrak gelê het.

Die volgende dag is ŉ ondersoekspan uit die veiligheidstak, speurtak, moord-en-roofeenheid en die Forensiese Wetenskaplaboratorium saamgestel. Kapt. Frik Nel en lt. Hennie Britz van die veiligheidstak was deel van die ondersoekspan.

Inligting wat die verskillende eenhede ingewin het, is daagliks saamgevoeg om ŉ geheelbeeld van die voorval te kry. Kapt. Nel het deur ŉ informant vasgestel dat Maseko en Freddie Shongwe by die ontploffing betrokke was. Dit het die inligting van maj. Suiker Britz bevestig en hulle is na Maseko se huis in Mamelodi-Oos, waar hulle sy ma aangetref het. Volgens haar het Maseko haar vroeg die vorige dag gebel en gesê hy is per motor van Swaziland op pad na hul huis. Hy en ŉ ander man het later met ŉ Colt Galant by die huis aangekom. Hulle het toe die enjinnommer van die motor met ŉ hoekslyper weggeskuur. Sy het die hoekslyper en die ystervysels aan hulle gewys. Lt. Hennie Britz het op die hoekslyper beslag gelê en dit as bewysstuk ingelewer. Maseko se ma het ook ŉ metaaltrommeltjie met R3 000 in kontant wat Maseko van Swaziland saamgebring het, aan hulle gegee.

Lede van die Forensiese Wetenskaplaboratorium het later die monsters van die ystervysels ontleed en vasgestel dat dit wel van die wrak kom wat die lading springstof bevat het.

Kapt. Nel en lt. Hennie Britz het vervolgens by Shongwe se ma navraag gedoen. Sy het oorblyfsels van haar seun se klere herken en só bevestig dat dit inderdaad Shongwe se verminkte lyk in die wrak van die Colt Galant was. Nes Maseko was Shongwe ŉ geharde misdadiger. Die wit Colt Galant waarin die bom ontplof het, is ongeveer ŉ jaar voor die voorval aan die Oos-Rand gesteel.

Daar is vasgestel dat Maseko en Shongwe met Maseko se Kombi na die middestad gery en toe met die Colt Galant na die Nedbankpleingebou gery het. ŉ Soektog na die Kombi is dadelik op tou gesit, want as dit deel van die ontploffingsplan was, moes dit naby die toneel van ontploffing geparkeer gewees het. Twee lede van die veiligheidstak het toe wel die Kombi naby die ramptoneel opgespoor, op die sypaadjie by ŉ parkeerterrein op die hoek van Schubart- en Vermeulenstraat.

In die Kombi was ŉ draagbare radio wat in ŉ sender omgeskep is, asook springstof. Die sender het ŉ skakelaar gehad om die afstandbeheermeganisme te aktiveer. Oorblyfsels van die ontvangstoestel is in die wrak van die Colt Galant aangetref. Dit het ŉ ook skakelaar gehad om die afstandbeheermeganisme te aktiveer.

Daar word vermoed dat Shongwe die Colt Galant met die bom en ontvangstoestel in Kerkstraat voor die Nedbankpleingebou geparkeer het. Hy het daar bly sit terwyl Maseko die afstandbeheermeganisme van die sender in die Kombi gaan aktiveer het. Maseko het teruggekeer en aan die oorkant van die pad aan Shongwe die teken gegee dat dit gedoen is. Shongwe het die ontvangstoestel geaktiveer en die bom het onmiddellik ontplof. Blykbaar moes die ontvangstoestel in die Colt Galant eers geaktiveer gewees het en die sender in die Kombi later op die tyd waarop ooreengekom is.

Uit: Trou tot die dood toe – die Suid-Afrikaanse polisiemag deur Johan van der Merwe. ISBN 978-1-920128-08-1. Verskyningsdatum: 18 Junie 2010. Prys: R280. (Bestel by inlig@praag.org)

т 25

Die Stem roep!

“Die Afrikaner-hart is seer en moeg, maar trou nog!” – Jan F.E. Celliers

Hierdie woorde was amper ‘n eeu gelede geuiter deur ‘n kampvegter vir die Afrikanervolk en ons taal. Gesien in die konteks van die huidige omstandighede waarin moderne Afrikaners vandag verkeer, dien Celliers se woorde as ‘n inspirasie vir my as jong Afrikaner: die wete dat ons voorvaders soortgelyke uitdagings die hoof gebied het en daarin geslaag het om ons pragtige kultuur, taal en tradisies behoue te laat bly.

Daar bestaan egter ook sg. Afrikaanses vandag soos o.a. Jan-Jan Joubert, Marthinus van Schalkwyk, Leon Wessels, Max du Preez, Carl Niehaus en Antjie Krog wat nie kan aanspraak maak op ‘n Afrikaner-hart nie. Hul aksies het reeds bepaal hoe hulle deur die nageslag onthou sal word. Trouens, indien hulle enigsins onthou gaan word dan sal dit wees in skrille kontras met hoe ons vandag Celliers, Steyn, Langenhoven, Opperman, Hertzog, Malan en van Wyk Louw eerbiedig. Die lyn is getrek en daar is ‘n groeiende Afrikaner- kultuurpolitieke weerstand teen die verraad en galbrakery van die Jan-Jan Jouberts. Hul dae is sowaar getel.

Die Afrikaner-hater en die gif wat hy versprei is nietemin ‘n kenmerkende eienskap van die Nuwe Suid-Afrika. Dit laat my gedagtes dwaal oor wat presies die Nuwe Suid-Afrika dan in werklikheid is. Wees verseker, die land waarin ons vandag woon is hoegenaamd nie dieselfde land waarvoor ons voorvaders geveg het nie. Daardie beloofde land is lankal van ons ontneem, beroof deur die kommunis en sy Afrikaner-haterbondgenote.

Nie net is die Afrikaner se Republiek vernietig nie en die volk óók verraai en vermoor nie maar hierdie sameswering teen ons woed vandag sterker as ooit tevore voort. Die aanvalle op ons, gereeld in ons eie taal, op ons eie mense en op ons kultuur, taal en bestaansreg was nog nooit so groot soos wat dit tans in die Nuwe Suid-Afrika is nie.

Die fantasie van ‘n nie-rassige samelewing waar almal reënboogkinders is word met mening in die jong Afrikaner se keel afgewurg terwyl, in die praktyk, ‘n rassistiese ideologie van swart bemagtiging eintlik met die term “nie-rassigheid” bedoel word. Dis mos maklik vir die jong Afrikaner om aan te pas want ons is jong boompies wat gebuig kan word, gebuig móét word.

Die liberale multikulturele boodskap van TV-programme, nuus, koerante asook die hernoeming van strate, stadia, lughawens en dorpe kan ons mos aanvaar! Ons word vertel dat alles wat met die Afrikaner voor 1994 gebeur het liewers nie onthou moet word nie en by implikasie uit die geskiedenis moet verdwyn sodat ons waarlik deel van ‘n multikulturele reënboognasie kan wees. ‘n Swartreënboognasie, ja. As jy nie weet wie jou voorvaders was nie en wat jou geskiedenis regtig behels nie dan het jy mos niks om voor op te staan of om te probeer beskerm nie.

Verder, wat van die ouer bome – diegene wat geleef het in die dae toe die Afrikaner nog ‘n Republiek gehad het? Al gewonder hoe hierdie mense moet voel noudat hulle hulself in ‘n swartreënboognasie bevind waar alles waarvoor hulle gewerk en gestry het besig is om tot niet te gaan?

Hulle is die mense wat nog suiwer Afrikaans gepraat het toe hulle jonk was en geleer was om trots op hul Afrikaner-identiteit te wees. Hul wortels was geplant in ‘n land waar orde geseëvier het en Afrikaanse volksliedjies met hartelus om kampvure gesing was maar vandag vang hul takke net die winde van verandering, vernietiging en verbastering. Die Suid-Afrika van gister en die Suid-Afrika van vandag is uiteraard meer as net twee verskillende lande; dit is twee uiteenlopende identiteite. Die resultaat is derduisende gebroke harte.

Nou sit ons almal, jonk en oud, in ‘n land wat deur ons voorvaders gebou was, waarvoor hulle gebloei het en op die ou einde eenvoudig deur die massas onherroeplik oorrompel is. Die kommunis en die Afrikaner-hater het sy oorwinning behaal. Waarin moet opregte Afrikaners dan vandag glo? Waarvoor moet ons dan opstaan? Nie vir Suid-Afrika, d.i. die oue of die nuwe nie, nee – ons moet opstaan vir ons Afrikanerskap, vir ons volk se bestaansreg en ons onbetwiste reg om vry te wees om ons taal, kultuur en tradisies uit te leef in ‘n eie Afrikanerrepubliek wat op grond van Christelike waardes en oortuigings opgerig word, deur die Afrikaner vir die Afrikaner. Dit is iets om in te glo!

Ek sal so ver gaan om te sê dat die Nuwe Suid-Afrika van die massas en die Afrikaner-haters ‘n samelewing is wat daagliks met ‘n virus ingespuit word. ‘n Epidemie wat sorg dat Afrikaners hulself Afrikaanses begin noem, op hul knieë gedwing word en sodoende die sataniese omstandighede om hulle aanvaar ter wille van nasiebou. Kyk maar self en sien hoeveel mense se lewens vandag in skerwe is, verveelde ongelowiges en werkloses wat geen ambisie het om stabiliteit en orde te herstel nie. Hulle deel geen liefde vir hul volk nie en hulle het geen wilskrag om die Afrikaner se bestaansreg te verdedig nie.

Laat hulle dan aangaan en verder verdrink in die gif wat die Jan-Jan Jouberts hulle voer. Niemand is so blind soos dié wat nie wil sien nie! As Afrikaner-vryheid, ons taal en kultuur vir iemand te veel, of te ekstreem is om voor op te staan dan is ek bevrees dat so ‘n persoon nie verdien om vry te wees nie. Egter is dit ‘n tweesnydende swaard want dan kan so ‘n persoon ook nie sy swartreënboognasie se helde soos Mandela eerbiedig nie want ten minste het hy opgestaan vir sy mense se vryheid. Was dit ekstreem van Mandela om teen die NP-regime se rassediskriminasie op te staan? Hoekom is dit dan ekstreem van Afrikaners om teen die ANC-regime se apartheid op te staan?

Die Christen-Afrikaner wat weier om verder hierdie gif te sluk moet nou sy huis in orde kry en sy taal suiwer begin praat, sy geloof koester, sy kultuur en identiteit meedoënloos beskerm deur dit op alle terreine uit te lewe. Neem die houding van ons voorvaders in: ons is nie vir onderhorigheid gebore nie!

Gedurende tye soos hierdie is daar altyd twee plekke waar Afrikaners inspirasie sal kry om weer op te staan vir vryheid en vir geregtigheid, d.i. in God se Woord en ons eie Afrikanervolkslied, Die Stem.

Matt. 5:13-14 (1953 vertaling): “Julle is die sout van die aarde, maar as die sout laf geword het, waarmee sal dit gesout word? Dit deug nêrens meer voor as om buite gegooi en deur die mense vertrap te word nie. Julle is die lig van die wêreld. ‘n Stad wat bo-op ‘n berg lê, kan nie weggesteek word nie.”

“Op U Almag vas vertrouend het ons vadere gebou. Skenk ook ons die krag, o Here, om te handhaaf en te hou. Dat die erwe van ons vad’re vir ons kinders erwe bly: knegte van die Allerhoogste, teen die hele wêreld vry […] Soos ons vadere vertrou het, leer ook ons vertrou, o Heer – met ons land en met ons nasie sal dit wel wees, God regeer.” – Die Stem (Roep!)

poker free 10

Politiek van die blikbord

Deur die half toegewasemde kombuisvenster sien ek hulle aankom. Netjies agtermekaar karring hul beentjies agter hul “rygoed” aan en trap slordige spore deur die dik, spierwit ryp.

Jonas, die voorste, se “ryding” bestaan uit ‘n bandlose fietswiel wat hy vernuftig met ‘n stok aanjaag. Salmon, die tweede, “ry” met ‘n draadkar wat mens sommer oor die verte kan sien, oor verbluffend baie detail beskik. Die kleinste, skaars twee bakstene hoog, Johannes, sleep sy “ryding” aan ‘n draad agter hom aan. Dit lyk na ‘n langwerpige visblik. Sy boot, het ek later verneem.

Hulle trek langs mekaar voor die agterdeur in.

Oupa Anneries roep huis in na die bulletjies: “Jonas-hulle is hier!”

Die bulletjies was besig om iewers in die opstal ‘n stamoorlog te voer. Dis nog ‘n klomp onopgeloste kwessies van die vorige dag se ver ry plaas toe wat uitgepluis moet word. Maar oupa se nuus laat die bakleilus op slag verdamp.

Met gilletjies van vreugde troep die spannetjie by die huis uit. “Jonas!” “Salmon!”

Johannes was met die vorige jaar se kuierslag op die plaas nog te klein, en dié is nog half vreemd aan die stadsbulletjies.

Die spelery is eers vlak by die agterdeur. Ek kry bitter koud vir hul onthalwe, waar ek hier langs oom Anneries voor die Aga sit.

Vir die kleingoed is oom Anneries “oupa” al is hy ouma Marié se tweede man. Oupa Japie self is ‘n paar jaar tevore oorlede.

Nie lank nie, toe neem Sanna vir Jonas-hulle hul koffie en brood. “Fire buckets” het ons met diensplig daai groot blikbekers genoem. Die snye brood is so dik soos twee duime, en die stoom trek uit hulle uit.

Met die blikbekers en blikborde leeg by die agterdeur gelos, verkas die spelery eers na die stoor toe, waar dit warmer is. Later die dag sal die omgewing aan die beurt kom, en wanneer dit warm genoeg is, sal die spannetjie agterop die bakkie saamry.

By oupa Anneries op die plaas is daar verskriklik baie te doen. Danksy ‘n syferfontein selfs kleilatgooi in die winter. Botterboom-ry nou nie, maar ou sinke waarvan die een punt effe opgebuig word, deug net so lekker om teen die buitekant van ‘n gronddam se wal af te ry.

‘n Paar fietse van bedenklike herkoms wat oom Anneries by ‘n vendusie aangeskaf het, dien as rygoed as die spannetjie haastig is. Die binnebande is lankal met plastiekpyp vervang, en as die fietse ooit remme gehad het, was dit nie onlangs nie.

Is daar bietjie meer tyd, is daar genoeg rygoed om opgesaal te word.

Maar dié vakansie sou anders wees, kom ons oor middagete agter.

“Pa, Jonas wil weet hoekom hulle hul koffie in blikbekers kry?” Oudste Bulletjie roer die saak aan.

“En blikborde,” sit Tweede Bulletjie vers twee in. Jongste Bulletjie se verstaan van politiek lê nog ver in die verskiet, en hy knaag nog te lekker aan ‘n stuk droëwors om hom met kwessies van die lewe te bemoei.

Maar tussen die twee versies het ek al oom Anneries sy asem skerp hoor intrek.

My kop woer-woer nog, toe sê Ouma Marié: “Hoe lank dink julle gaan erdebreekgoed hou terwyl julle so woes speel?”

Verlig sien ek die vrae is behoorlik, deeglik, en duidelik opgeklaar. Wat die Bulletjies betref, in elk geval.

Toe die Bulletjies weer na buite stroom, bly die grootmense agter. Ouma Marié pak die saak sommer dadelik aan: “Voor ‘n mens nou die dam onder die eend se jis uitruk…dit laat my dink aan die ma wat so geskrik het toe haar spruit by die huis kom en vra waar hy vandaan kom. Die ma het gehoop daai vraag sou eers heelwat later kom. Om vir tyd te speel terwyl sy vervaard dink, vra sy hoekom hy wil weet.

“Verduidelik die mannetjie: ‘Toe ons so speel sê Pietie hulle kom eers van Johannesburg af, en Kosie sê hulle kom van Durban af. Nou waar kom ons vandaan?’“

Vroulief giggel verbouereerd. Ek en oom Anneries sit met diep kepe tussen die oë. Iets fluister vir ons dis nie die einde van die storie nie.

En dit was nie.

Aandete: “Jonas sê hulle het nie eens spoellewwies nie.”

“En Jonas sê hulle kan elke dag net ‘n rukkie TV kyk.”

Nou is daar geen keer aan oom Anneries nie. “As daai bl*&sem van St*ntsake weer sy pote op die plaas sit…!”

Ouma Marié druk haar man ferm op die skouer: “Die kinders, my man.”

“Gaan pak jul legkaart by die verwarmer in jul kamer, kinders,” gelas Vroulief.

Die kinders laat hulle nie twee maal nooi “om van tafel verskoon te word nie”. By ouma Marié is aansit by die eettafel ononderhandelbaar. En dit bly nie by net eet aan tafel nie, die kuier moet ook daar voortgesit word. Die kiertsregop eetkamerstoele, glo ouma Marié is goed vir haar rug en dus almal anders se rûe. My rug is na ‘n halfuur morsaf, en ek verlang na die sagte sitgoed in die sitkamer.

Eendag, toe ouma Marié nie by was nie, brom oom Anneries hy kan dit nie verstaan nie. Soos klokslag is die kos nog nie klaar terwyl die tante Sewende Laan kyk nie, maar net soos die TV-nuus moet begin wat hy weer graag wil kyk, word hy tafel toe geroep. Dan is die TV buite sig- en hoorafstand.

“Toe koop ek ‘n klein TV vir die eetkamer, toe wil die tante my skei.”

Ek self was nog nooit in ouma Marié se goeie boekies nie, dus as daar klaar geëet is, sê ek dankie vir die kos, maar nou is my rug af, en ek gaan sitkamer toe. In die proses is ek dieper in die “dog box” maar daarmee het ek vrede gemaak.

Nie lank nie, sal oom Anneries by my kom inval. Dan kyk ons die nuus wat opgeneem is. Dit het ons al geleer om in stilte te doen.

Vroeër het ek en oom Anneries ‘n slag gebrom oor dinge soos die Esybiesie se bevooroordeeldheid, toe kry ons ‘n skrobbering oor ons ongeselligheid om by die gesels aan tafel weg te loop om hier voor die verderflike TV (wat ook Sewende Laan uitsaai) te kom sit en kyk.

Maar vanaand is daar ernstiger sake op die hart. Die weerwanvoorstelling is skaars klaar, of oom Anneries spreek sy woord.

“Daai *&^ vent van Str*ntsake maak net moeilikheid. Van hy tydig en ontydig hier op die plaas aangesit gekom het, is alles te kort of te lank…

“En om te dink, ek was seker die eerste boer wat water en krag na die strooise aangelê het. Ek betaal meer as die minimumloon…

“Nou die ou van Grondsake – kom hy nie die protokol vir plaastoegang na nie?”

Oom Anneries sug.

“Hy sê hy weet nie van die protokol nie, maar al is daar so ‘n protokol, geld dit hom nie want hy is van Lênt Effêrs. Dan bel ek die polisie om hom vir betreding te laat gryp, dan sê hulle hulle weet ook nie van so ‘n protokol nie, en dan bel ek die landbou-unie en na ek met so die derde een gepraat het dan weet hulle daarvan en dan sal hulle die mense weer inlig oor die protokol.

“Maar ‘n dag of twee later dan is die opstoker weer hier en sê hy weet nog steeds niks van die protokol nie. Het al gedink om per ongeluk ‘n skoot tussen sy pote af te vuur, maar ek is nie lus om soos Skip Wandrag die naweek in die selle te sit nie.”

“Maar hy het mos ‘n skadevergoedingseis teen die polisie gewen.”

“Ja, maar hy was nog steeds die naweek in die selle.”

Ons sit ‘n oomblik.

“Jy sal met jou seuns moet praat,” vervat oom Anneries. “Ek kan met Jonas-hulle praat. Maar dan is die ou van Str*ntsake oormôre weer hier en dan het ek weer allerlei moeilikheid. Jy kan nie glo wat ek alles na die tyd moet opvreet nie.”

“Oom Anneries, ek sal met die Bulletjies praat. Maar die winde van verandering het my bietjie onverhoeds gevang…”

“Winde van verandering…” brom oom Anneries. As dit by winde van verandering kom, dan sou hy ‘n orkaan ook terugverander het.

“Dink oom nie dis dalk ‘n grondeis wat broei nie?”

“Nie restitusie nie,” sê oom Anneries. “Met die sluiting was daar beslis geen eis teen die plaas geregistreer nie. Maar grondhervorming, sal ek nie stry nie. Omtrent almal wat nie seuns het nie, begin op hul oudag geteister te raak om die grond via Str*ntsake aan die plaaswerkers te verkoop. Maar dis ‘n erfplaas dié en my dogter kry dit eendag.”

Met dogter bedoel hy vroulief, sy stiefdogter. Sy eerste huwelik was kinderloos.

“Straks kry een van die Bulletjies lus vir boer eendag…”

Dis natuurlik nie iets wat nou vir hulle gevra moet word nie. Die plaas assosieer hulle met vakansie en speel, en op daardie ouderdom klink dit soos die hemel moet wees.

Ek praat met die bulletjies, omsigtig, minder omsigtig ook. Ook hard en duidelik.

Maar die winde van verandering het nie sommer ophou waai nie.

Die volgende dag:

“Oupa, Jonas sê sy naam is eintlik Si..Si..”

“Simon!” val Klein Bulletjie hom in die rede.

“Nee man, nie Simon nie,” sê Groot Bulletjie. Hy kyk hoopvol, amper pleitend na sy ouma.

“Sipho,” help ouma hom uit sy woordstrikke.

“Ja, Sipho,” vervat Groot Bulletjie bly.

“Die ander sê hulle name is eintlik ook verkeerd, maar ek kan nie onthou wat hulle regte name eintlik is nie,” sê Tweede Bulletjie.

Weer is ouma ter hand met ontlontende woorde: “Maar in die stad het julle ook mos ander name. Kobus, François en Stephan. Hier het julle plaasname.”

Die lig gaan vir die Bulletjies op, maar ek begin wonder of hul ouma nie nou net besig is om die oomblik van waarheid uit te stel nie.

Die aand praat ek weer met die Bulletjies. ‘n Bietjie van politiek.

Maar hoe vertel ‘n mens nou vir die knape dat iets wat voor hul geboorte gebeur het, op hul brood gesmeer word en nog baie gesmeer gaan word?

Soos dit is, word die kinders groot met ‘n persepsie dat die juffroue by die skool lieg soos ek en vroulief hulle met huiswerk reghelp, veral as geskiedenis aan die beurt kom.

Hulle glo vas die Esybiesie lieg soos hulle my gereeld hoor raas oor iets wat verdraaid aangebied is…

Om nou te hoor hul vakansiespeelmaats lieg …

Ek gaan slaap met ‘n klip op die bors, daai aand.

Sommer vroeg die volgende oggend breek die slag van Bloedrivier buite uit. Die grootmense los die stomende bekers koffie en storm uit, maar toe is die slag klaar gelewer. Jonas, of te wel Sipho, huil-skree soos ‘n maer vark, en hou sy oor vas.

“Groot Bulletjie, hy Dzônas gemo*r,” doen Salmon verslag. “Dzônas hy gasê oubaas Anneries hy ês die varrik, toe Groot Bulletjie hom hêtte gedônner.”

Jonas het intussen soos ‘n loeiende sirene afgesit na sy stroois toe. Op die “slagveld” lyk dit of Groot Bulletjie ‘n heldedaad verrig het – wit en swart.”

“Daai Dzônas, sy kop hy raas,” verklaar William, die trekkerdrywer wat toevallig op die werf was om te kom roomkanne aflewer. “Es goet die Groot Bulletjie hom hette gemo*r.”

Nie lank nie kom Willemien, Jonas se ronde ma, met ‘n steeds skreeuende Jonas agterna, die voetpaadjie opstal toe aangestoom. Sy is wild boos, kan ‘n mens van ver af sien. Maar Willemien is nog sommer ‘n hele ent van die werf af, toe skree Sanna vir Willemien in Suid-Sotho wat gebeur het. Hier, so diep in die Oos-Vrystaat in, is daar al baie Zoeloes, soos ook Sipho se ouers, maar almal verstaan Sotho goed.

Willemien kom tot stilstand, en Sipho besluit dis nou ‘n gawe tyd om op te hou tender vir ‘n Oscar. Hy besluit ook dis nou ‘n gawe tyd om flink te makeer, maar te laat. Willemien gryp hom aan die arm, en die volgende oomblik val die houe. Die sirene word op slag weer aangeskakel.

Na ‘n ruk kry Sipho homself losgewikkel, en lê die rieme neer.

En net daar het die winde van verandering ook ophou waai. Vroegoggend val Salmon met sy draadkar, en Johannes met sy “boot” voor die agterdeur in. Eers na hulle hul koffie uit die “fire buckets” gedrink en hulle aan die heerlike dik, warm snye brood versadig het, word die spelery na die res van die werf en verder uitgebrei.

Van Jonas is geen teken nie.

So twee dae later is die drie Bulletjies saam met Salmon en Johannes agter op die bakkie. Op pad lande toe. Oupa ry egter ‘n ompad, en hou by Sipho-hulle se stroois stil. Willemien loer uit, en oom Anneries praat met haar Zoeloe. Willemien knik, en is terug die stroois in. Toe gaan daar weer ‘n sirene aan, en kort daarna kom sy met ‘n skreeuende Jonas aan die arm by die stroois uit, en pluk hom onsagkens by die ander agter op die bakkie. Hier sit hy dikbek.

Op die lande wink oom Anneries vir Jonas nader, en Jonas volg hom skoorvoetend ‘n ent weg. Daar sien ek, so op ‘n afstand, praat oom Anneries met hom, praat ernstig.

Jonas skud sy kop op en af. Hy verstaan. Oupa gee vir hom iets wat ek op hierdie afstand vermoed ‘n stuk biltong of droëwors moet wees. Toe kom hulle terug, beide ‘n breë glimlag op die bakkies.

Die spelery vervat asof daar nooit ‘n onmin was nie.

‘n Dag of twee later doen Groot Bulletjie verslag: “Oupa, Jonas sê oupa is Y–wan. Wat is Y-wan, oupa? Ons speel nou so lekker ek wil hom nie onnodig klap nie.”

Ek verduidelik.

So ‘n week na die vakansie is dit oom Anneries wat van die plaas af lui. Dis nog die koffiemeule-model, en om stad toe te lui is ‘n hele storie. Maar oom Anneries moet darem dié nuus rapporteer.

“Die ou van Str*ntsake was weer hier maar iemand het hom met ‘n klip platgegooi. Die spul sweer hoog en laag dit was Sipho…vir ingeval het ek hom ‘n sakkie biltong gegee.”

Ja-nee, nou is daar weer vooruitgang met oom Anneries se boerdery. Hy is mos Y-wan, en niemand stry meer nie. Behalwe miskien die ou van Str*ntsake.

Jagtog op die Knersvlakte

Toentertyd, het pa Jan vertel, het ‘n klomp Amerikaanse studente as aspirant-jagters op die Knersvlakte beland.

Hoewel die storie oor hoe hulle hier gekom het, ‘n storie op sy eie is, handel hierdie verhaal veel eerder oor hul “Namakwalandse ervaring.” Dus maar net so vluggies oor die aanloop drawwe.

Die drie, Thomas Bains, Richard Brightstone en Herman Gowalski was die telge van skatryk Wall Street-makelaars. Kort voor hulle klaar maak met skool, gaan kyk hulle ‘n swart-en-wit Tarzanprent.

Toe kon dit nie hoër of laer nie, hulle wil ook na die “hunting grounds” in Donker Afrika gaan.

Uiteindelik is ‘n kompromis met die ouers aangegaan. Hulle kan ‘n jaar “in Africa” gaan studeer, en dan hulle make gemaak kry. Uiteindelik beland hulle by Ikeys, waar hulle terstond die byname “Tom, Dick en Harry” kry. Hier spandeer hulle, tot groot vermaak van die ander Ikeys en met baie van die wal-in-die-sloot-advies, die meeste van hul eerste kwartaal vir hul groot safari “up North”.

Maar die Vrydagmiddag breek uiteindelik aan dat hul Jeep gepak is. Alle belangrike toerusting is ingepak. Dit sluit voldoende drank, slaapsakke, vuurwater, tente, voggies, kos, likiede bates, gewere, skoplafenis, baie ammunisie, drank en ander minder belangrike bykomstighede in.

O ja, ek moenie van die drank vergeet nie, want dié het ‘n baie belangrike rol in dié verhaal gespeel.

So juig die spannetjie die Vrydagaand na donker die Paarl in. Hulle bemerk ‘n man wat vier rye spore loop, ‘n algemene Bolandse verskynsel teen sononder op ‘n Vrydag. Hulle is op soek na ‘n gids wat hulle “up North” sal kan neem – na die “hunting grounds” toe.

Ou Jacob word genader. Fout.

Jacob stem in. Hy mag sleg gesuip wees, maar sy paar breinselle is darem nog nie doodgesuip nie. Hy gewaar in die skemerte die Bachussop in die Jeep, en hy het familie in Vanrynsdorp wat hy graag wil besoek. Hy klim terstond op, en beduie in ‘n koers. Skaars het die wiele begin draai, of Jacob is in droomland.

Net buite Vanrynsdorp word “kamp” opgeslaan. Dis egter al amper sonsopkoms, en met al die voggies wat deur die nag gevloei het, kry Tom, Dick en Harry hul lê in die oopte. Die tente is gans te ingewikkeld om opgeslaan te kry.

Die sonbesies raas al oorverdowend toe Tom, Dick en Harry met die vreeslikste koppe wakker word. Van Jacob en ‘n taamlike deel van die vog is daar geen teken nie.

Die situasie word ontleed. In plaas van om in ‘n tropiese woud wakker te word, is hulle op ‘n kaal haai vlakte. Hulle onthou egter Jacob het hulle met die kamp-opslanery verseker hulle het in die “hunting grounds” gearriveer.

Hulle kry koers die vlakte in. Destyds was die Knersvlakte nog nie so van drade toegespan nie.

Nie lank nie, brand die woedende Namakwalandse son van reg van bo af. Hul watersakke is lankal leeg, maar die ander vog hou nog. Hulle soek iets om te skiet, maar al wat beweeg, is die dansende hitteduiwels.

Uiteindelik gewaar hulle iets. Aan die agterna-verduidelikings kon dit enigiets van ‘n meerkat tot ‘n kangaroe of selfs dalk ‘n boerbok gewees het. Hulle lê aan en skiet, tot die “slagoffer” maar naderhand verkas.

‘n Ruk later gewaar hulle weer iets roer. Gelukkig, voor hulle losbrand, merk hulle dis ‘n man te voet. Hulle ry nader, en kom by ‘n trens aan.

Dis nou die manne wat so van plaas tot plaas geswerf het en in ruil vir kos, onderdak en ‘n ietsie allerlei herstelwerkies gedoen het soos skoene regmaak.

“A, ‘n potensiële gids,” meen die manne.

En ja, die trens sal saamry. Maar skaars het die Jeep weggetrek, of die trens het al ‘n bottel vuurwater teen die mond, wat nou ook al vuurwarm is. So ry hulle, terwyl die trens – wat nie ‘n woord Engels verstaan nie, net kort-kort in ‘n rigting beduie.

En toe, net voor hulle wil handdoek ingooi, sien hulle ‘n volstruis op die horison.

Hulle besluit om op dié gedierte los te brand tot dit ook verkas. Die volstruis bekyk die geraas met sy plat bakkies, en toe iets naby sy kop verbyvlieg, druk hy sy kop in ‘n gat. ‘n Ruk later bekyk hy weer die raserige gedoente my sy plat bakkies. Dit klink soos ‘n jong oorloggie, en in die proses wek hulle die “gids” wat ondertussen ook aan die slaap geraak het.

Hy strompel regop, en beduie dat hy ook ‘n skoot wil hê. Tom, Dick en Harry besluit dit kan dalk net sports wees. Hulle maak die trens slinger-slinger staan op die Jeep se neus, en stop hom ‘n baster olifantgeweer in die hande.

Die trens druk die loop in die rigting van die volstruis, en terwyl die loop sulke groot sirkels in die lug trek, trek hy die skoot af.

Die slag lig die trens uit sy verslete skoene en slinger hom op die plat Knersvlakte neer dat hy skoon tussen die bossies deur op die gruis skuif.

Tom, Dick en Harry wil hulle breeklag, maar die trens strompel regop, klap die ergste stofwolke uit sy gelapte klere, en beduie in die rigting van die volstruis: “Lets ghou fets hôm” beduie hy.

Tom, Dick en Harry sy koppe ruk soos hulle omkyk, en jou waarlik, daar lê die volstruis bene in die lug!

Dis ‘n flink ent se ry om by die gevalle voël te kom.

Verbaas roep Harry uit: “ He’s shot the thing through the head!”

лобановский политик

Die donkie is ‘n wonnerlike ding

Nee, dis nie die *&^%sem hier naby se gefufuzela-blaas al die heel oggend wat my aan ‘n donkie laat dink nie. ‘n Donkie se hartverskeurende gebalk is musiek in die ore vergeleke met ‘n “beruchte blaastoeter” soos die Nederlandse pers die *&^ noem.

Nee, oudste bel van die wildsplaas af waar hy die vakansie werk. Praat eers met sy ma, en toe met die uwe. Nie hy of sy pa is telefoonmense nie, en daarom sê hy “ma sal vir pa vertel van die donkie wat sy alie gesien het.” Hy het ‘n ander woord vir “alie” gebruik.

My gedagtes gaan terug na die dae toe die roete tussen my huis en die kantoor langs Bloemfontein se dieretuin verbygeloop het. Die oggend as jy inry, sien jy die donkies. Die middag op pad huis toe, nie. Die leeus, tiers en ander karnivore het maaltyd genuttig.

Maar op die wildplaas wat neef Ferdie bestuur, is daar na beste wete nie roofdiere nie. Dus vermoed ek die donkie het nie aspris sy agterent gesien nie.

Maar dis toe nie ‘n donkie soos ‘n esel nie, maar ‘n donkie soos warm water en vuurmaak-donkie.

Oudste bly in ‘n buitekamer en sy water word met ‘n donkie warm gemaak. Hy kan self goed stook, maar dit is een van die werkers se werk, en dié is half teë op die werk. Toe hy nou te veel aangepraat word oor die effense vuurtjies wat hy maak, vererg hy hom en maak ‘n te groot vuur.

So R200 skade aan ‘n klep later word beslis dat oudste van nou af self die donkie sal stook vir warm water.

Maar donkies vir warm water bring nostalgie. Jarre der jarre gelede is 110 van ons troepe op Rooikop, ‘n ent die woestyn in van Walvisbaai, gestasioneer. Om die waarheid te sê, op die grens tussen die Walvisbaai-enklawe en Suidwes, so ver as wat dit moontlik van die see en daai berugte geroes af kan wees.

Want ons was kanonniers en kanonne is van metaal en daar roes metaal iets vreesliks.

Maar dié basis was net ingerig vir ‘n paar wagte wat snags daar oornag het. Skielik is daar nou 110, en die druk op die storte en die toilette is toe groot.

Die storte is ten dele deur sonverhitting en ten dele deur ‘n donkie van warm water voorsien. Nie genoeg vir 110 troepe nie, maar dit het darem ‘n ent weggekom.

Die donkiestokery was die stoorman se werk. Sammajoor het hom “Shawmannetjie” genoem, maar by geleentheid maak Shawmannetjie droog en gooi iets in wat die kole gou sal laat vat. Amper was daar nie meer ‘n Shawmannetjie nie.

Van gesighare, soos wenkbroue, was daar lank nie sprake nie. Op 17-jarige ouderdom spog hy met ‘n middelpaadjie so breed soos PW, toe minister van verdediging. Die Sammajoor noem hom van toe f, tot sy haredos weer teruggegroei het, Agbare Minister.

Die toilette was bietjie van ‘n ander verhaal. Dit was ‘n sirkelstelsel waar organismes die toevoer teen ‘n spesifieke tempo verdun het.

Toe is die toevoer swaarder as waarvoor dit ontwerp is, veral wanneer die kokke wat hulself sjefs genoem het meer as gewoonlik met die kos drooggemaak het.

Dan verstop die spulletjie, maar die pomp hou aan met pomp.

Behoede die arme drommel wat op die troon was as daai spul ontplof.

Dus word ‘n plaastoilet gebou. So haastig was die manne om na veiliger trone te verskuif, dat dit in die ope lug ingewy is, en ons nie soos op die Kaapse Vlakte die spul gaan verinnerweer nie. Die sinke om het eers later gekom. Skynbaar is dit ‘n kuns om sinke van die republiek af verby Walvisbaai te kry sonder dat dit tot niet roes.

Nietemin, toe word die ou stelsel te min gebruik. Met dieselfde gevolge want dan raak dit te verdun…

Ag, die leser kry seker die punt.

“Die k*khuise huil vir k*k” verduidelik die sammajoor.” Die “huil” word so lank uitgerek om die punt behoorlik te maak. Want kort-kort moet iemand gaan mure en dak was.

My laaste ervaring met daai soort donkie was toe ma saam met stiefpa, Barend Toerien, die plasie Eldorado buite Onrusrivier koop. Barend was wyle pa Jan se neef, en so gebeur dit dat ek ‘n van met my gewese stiefpa deel, maar nie sy skryfkuns nie (volgens die *&^% uitgewers).

Dáái donkie was nou ‘n wonnerlike ding. Buite groei bloekombome wat bolle maak. En dis nie bollie nie, hoor, dis bloekombolle en hier en daar dennebole, en daai donkie sing lustig, en ‘n man bad warm.

Daai bloekombolle werk ook lekker in die kaggel as die winterreën neersif, en ‘n Vrystater soos ‘n wafferse Overberger met ‘n glasie rooi wyn kopstukke met familie en vriende gesels.

Maar toe verander regulasies en kry ‘n mens vooruitgang van mense wat reken ‘n donkie is nie so ‘n wonnerlike ding nie.

En dis daai mense wat ek so graag op Langoor by oupa Nic hulle wil sit. Langoor is nie gister uitgebroei nie. Klim iemand op sy rug snol hy reguit na die naaste grensdraad, en dan maak hy so al met die doringdraad af biltong van jou been.

Dis deug Langoor nou net om af en toe sy hartverskeurende balke te laat hoor, en gras wat hy hier vreet, elders as bemesting neer te laat.

play arabian nights

Goëlery met vigsstatistiek

Amptelike vigsstatistieke het waarde maar moet met ‘n vergrootglas bekyk word. Een waarde is dat dit help om perspektief te kry. Haal ook bietjie die emosies uit die kwessie. Maar natuurlik is statistiek nie die werklikheid nie, net ‘n syfer-voorstelling daarvan.

As voorbeeld word die middeljaar- (2009-) gegewens van die SA Statistiekdiens ontleed.

Tabel 1: Geboortes en sterftes vir die periode 2001-2009.

	Geboortes	Sterftes	Vigssterftes	% Vigssterftes
2001	1 138 600	523 900	202 200	38.6
2002	1 132 500	562 400	236 900	42.1
2003	1 120 400	596 600	267 700	44.9
2004	1 109 200	626 200	293 900	46.9
2005	1 096 600	634 100	298 600	47.1
2006	1 083 900	628 600	289 800	46.1
2007	1 064 900	621 600	279 600	45.0
2008	1 049 300	602 800	257 500	42.7
2009	1 044 900	613 900	263 900	43.0

Hierdie tabel maak nie voorsiening vir die ondertelling van sterftes nie. Volgens die statistiekdiens self, is die ondertelling waarskynlik ‘n faktor van 0.33. Ondertelling is beslis hoër as 0.33 en wel om verskeie redes waarop daar nie nou ingegaan word nie. Vir vergelykende doeleindes word die faktor van 0.5 geneem. Beskou die faktor van 0.5 as die waarskynlikste en die faktor van 0.33 as die mees optimistiese skatting.

Tabel 2: Beswaarde sterfgevalle.

	Sterftes (onbeswaard)	Faktor 0.33	Faktor 0.5
2001	523 900	696 787	785 850
2002	562 400	747 992	843 600
2003	596 600	793 478	894 900
2004	626 200	814 060	939 300
2005	634 100	843 353	951 150
2006	628 600	836 038	942 900
2007	621 600	826 728	932 400
2008	602 800	801 724	904 200
2009	613 900	816 487	920 850

As die voorgaande tabelle soos volg uitgesit word, kan die geboortes met die sterftes vergelyk word.

Tabel 3: Vergelyking tussen geboortes en aangemelde sterfgevalle en geprojekteerde sterfgevalle.

	Geboortes	Sterftes (onbeswaard)	Faktor 0.33	Faktor 0.5
2001	1 138 600	523 900	696 787	785 850
2002	1 132 500	562 400	747 992	843 600
2003	1 120 400	596 600	793 478	894 900
2004	1 109 200	626 200	814 060	939 300
2005	1 096 600	634 100	843 353	951 150
2006	1 083 900	628 600	836 038	942 900
2007	1 064 900	621 600	826 728	932 400
2008	1 049 300	602 800	801 724	904 200
2009	1 044 900	613 900	816 487	920 850

Kan die geldigheid van die laaste twee kolomme van die tabel getoets word om die mees waarskynlike toestand te bepaal?

Die antwoord lê opgesluit in die navorsing oor die tydperk vanaf opdoening van infeksie tot afsterwe. Die Departement van Gesondheid meen dat die mediaantydperk 10,5 jaar is. Daar is egter Amerikaanse en Britse navorsing wat die totale, nie mediaantydperk, op 8.5 jaar vir 98% van geinfekteerdes stel. As die algemene gesondheidstoestand van veral die agtergeblewe gemeenskappe in ag geneem word, kan dit geredelik aanvaar word dat die tydperk inderdaad 8.5 jaar is. Vir doeleindes van die tabel hieronder word die totale tydperk egter as 10 jaar geneem met die veronderstelling dat geen sterftes binne die eerste 2 jaar na infektering voorkom nie. Verder met die veronderstelling dat die res (8 jaar) gelyklynig is. Vir doeleindes van ontleding is dit baie konserwatief aangesien meeste sterftes waarskynlik binne 8 jaar voorkom, veral in die geval van vrouens. Die impak van anti-retrovirale middels is ook nie in berekening gebring nie. Daar is wynig betroubare inligting daaromtrent. As die maatstaf toegepas word toon die laaste kolom die verwagte sterftes wat aan vigs plus ander oorsake gewyt kan word.

Tabel 4: Geprojekteerde sterfgevalle met verskillende scenarios.

	Sterftes	Faktor 0.33	Faktor 0.5	Vigs +	Verwagte Sterftes
2001	523 900	696 787	785 850	4 190 000
2002	562 400	747 992	843 600	4 350 000
2003	596 600	793 478	894 900	4 490 000	890 150
2004	626 200	814 060	939 300	4 610 000	976 050
2005	634 100	843 353	951 150	4 720 000	896 750
2006	628 600	836 038	942 900	4 830 000	915 050
2007	621 600	826 728	932 400	4 940 000	932 000
2008	602 800	801 724	904 200	5 060 000	949 050
2009	613 900	816 487	920 850	5 210 000	967 500

(As u wil weet hoe die verwagte sterftes bereken is, kan u my kontak.)

As die verwagte sterftes met die twee ondertellingskolomme vergelyk word sal u merk dat die ondertelling van 50% die mees waarskynlike is. Merk ook op hoe die verwagte syfers in die laaste kolom vanaf 2008 vinniger styg as die faktor van 0.5. Dit dui die versnelde impak van vigs aan, met ander woorde, vanaf 2008 begin die sterftekurwe vinniger toeneem, natuurlik as dit volgehou word. Dit is wel moontlik in die lig van tabel 1.

Die Verdediginsdepartement het in ‘n jaarverslag die volgende aangedui:

Tabel 5: Verdedigingsdepartement 2005 – 2006.

	2005	2006	Verandering
Gesonde personeel	16460	11618	–29%
Vigslyers	5445	10711	+196.7%
Verhouding	0.75:0.25	0.52:0.48

Dus, in 2005 was daar drie gesonde soldate vir elke vigs-geïnfekteerde soldaat. In 2006 was die vergelyking bykans gelyk, 52 gesonde soldate vir elke 48 siek soldate.

Behalwe vir die statistiek rondom soldate is dit algemeen bekend dat onderwysers ook ‘n uitermate hoë voorkoms van vigs het. Veertig persent (40%) onderwysers sterf voor die ouderdom van 38 jaar.

Dat daar baie selektief met SA Statistiek se data omgegaan moet word is seker. Wat egter vasstaan is dat die Suid-Afrikaanse bevolkingsafname met ‘n stadig lekkende motorband vergelyk kan word. Dit val nie op nie want dit gebeur stadig.

детские сайты Фильчаков прокурор

Strategie vir die Afrikaner

‘n Strategiese analise van die huidige risiko’s en geleenthede vir die Afrikaner

ANC

Sterk punte

Meerderheidsgroep
Grondwetklousule van RA
Geniet die wereld se simpatie oor hulle so “gely” het onder apartheid
Geldmag en mynhuise staan agter hulle, solank hulle nie die myne nasionaliseer nie
Verryk hulle eie gesinne en vriende deur besigheids- en staatskontrakte
Maak die landswette
Neem rykdom van die Afrikander deur verskeie (wettige) metodes
Indiërs en kleurlinge verleen beperkte breinkrag
Praat hulle uit die moeilikheid uit deur te sê wat die hoorder wil hoor
Blanke kennis en toerusting in die SANW

Swakhede

-Kan nie dienste lewer nie
Korrupsie
Misdadigheid deel van kultuur
Gebrek aan opleiding, kan nie die land of ondernemings bestuur nie, meeste kan skaars lees of skryf
Derdewêreldse aansien as agterlike Afrika-mense
Arrogant
Kom nie beloftes na nie, maar het baie gemaak
Maak baie skuld
Kan nie kriminele vervolg en toesluit nie
Kan nie grense beveilig nie
Kan nie weermag op hulle eie in stand hou nie
Kan nie self welvaart skep nie
Meer swakhede as wat hier voor plek is

Geleenthede

Nasionaliseer die landbougrond
Nasionaliseer die myne
Nasionaliseer die banke en ander besighede
Plunder witman se rykdom verder
Word ryk uit grondstowwe
Internasionale investering
Internasionale handel

Bedreigings

Geldmag is reeds besig om groeiende opposisie te finansier (aanname)
Eie mense soek dienste wat hulle nie kan lewer nie
Ekonomie kan nie sonder dienste vooruitgaan nie
Land het nie onbeperkte rykdomme om te kan plunder nie
MIV
Land verloor kundigheid
Myne begin al hoe minder produksie lewer agv swak dienste en RA
Kan verloor in ‘n verkiesing, regeer nie meer die land nie

Afrikaner

Sterk punte

Ekonomiese magsblok
Goed opgelei
Kan organiseer en uitrig
Weermagkennis
Besit baie grond
Hou nog meeste instansies in stand deur hulle teenwoordigheid
Monopolie op voedselvoorsiening

Swakhede

Minderheidsgroep
Wêreld sien ons as boelies wat ander as slawe gebruik het onder apartheid
Kan nie met mekaar saamstem nie
Vyandig teenoor eie mense met ander sienings
Leierskapskrisis
Slawe van mynhuismaatskappye (ons doen die werk, hulle maak die geld)
Ligte wapens

Geleenthede

Stig van ‘n Volksraad/AO wat na die belange van die Afrikaner kan omsien
Daar is ‘n nuwegenerasiewêreldling wat nie veel weet van apartheid nie wat simpatiek teenoor ons kan wees
Internasionale mark, ons was so gewoond aan sanksies, dat ons nie aan die buitelandse markte dink nie
Grondwet
Belastingweerhouding
Stig van ekonomiese groeipunte waar min swartes is
Privaat opleidingsinstansies (binne groeipunte)
Volksmaatskappye skep werk (binne groeipunte, trek Afrikaners, verbreek geldmag se houvas, fokus op uitvoere)
Finansier opposisie vir die ANC, verdeel en oorwin
Verswak SANW deur poste vir blankes in volksekuriteitsmag te omskep
Organiseer rondom voedselmonopolie, skop die huidige verspreiders uit (nog ‘n volksmaatskappy)
Eie grondgebied

Bedreigings

Verlies van grond
Totale verlies van rykdom deur ekonomiese plundery en wanbestuur (Zim-effek)
Misdaad
Grondwetklousule van RA knou geleenthede
Taalregte onder druk
Dienste word nie gelewer nie
Standaard van opleiding daal
Minder geleenthede om universiteit toe te gaan agv kwotas
Die regering se skynvriendskap met die Afrikaner terwyl hulle aanhou plunder pasifiseer baie
Myne begin al hoe minder produksie lewer agv swak dienste en RA (wat is volgende op die “plunderlys” van die ANC)
Plakkerskamp of emigrasie baie se voorland
Meer bedreigings as wat hier voor plek is

Strategie

Om waarde uit hierdie stategiese analise te verkry, behoort ‘n entiteit te beplan om op sy sterk punte te fokus en sy geleenthede te gebruik. Tersefdertyd moet risikobestuur toegepas word op sy swak punte sodat sy bedreigings nie realiseer nie. Om jou opponent te neutraliseer, behoort jy hom aan te vat op sy swak punte sodat sy bedreigings realiseer en jy sy geleenthede kan oorneem.

Hieruit kan gesien word dat ‘n groep met baie sterk punte (soos die ou SA) maklik oorgeneem kan word indien groot swakhede in die modering gevind kan word. Om sukses te behaal, gaan dit nie soseer oor baie sterk punte nie, maar oor min swak punte. Dit is ekonomiese en politieke oorlogvoering, en ons moet dit goed leer ken.

Hierdie dokument behoort elke jaar bygewerk te word soos wat die strategiese landskap verander. Hierdie ontleding is gegrond op die SWOT-metode wat in die meeste groot maatskappye gebruik word.

free football bet no deposit required

Die ding in die huis wat niemand sien nie…

Hulle woon in huise – waarskynlik alle huise. In sommige huise in die kaste, in ander huise in die wasgoedmandjie, of kruip op die vloere rond.

‘n Mens sien hulle egter nooit. ‘n Mens sien net die skade wat hulle aanrig. Of eintlik sien mens juis nie die skade nie, want hulle vreet dit op.

Dis nou daardie ding wat kouse en sakdoeke vreet.

Die ergste is, hy vreet nie ‘n paar sokkies op nie – nee, hy vreet altyd net een van ‘n paar.

Kort voor lank sit die slagoffers met ‘n trop sokkies waarvan nie twee bymekaar pas nie.

En dit maak nie saak hoeveel verjaarsdae die mannegoed in ‘n huis gehad het met ‘n Kersfees tussenin nie, en waar almal ‘n hele vrag nuwe sakdoeke in sulke netjiese pakkies verpak, gekry nie – dis net ‘n rukkie dan makeer die sakdoeke weer.

Eers sal pa en seuns oor en weer by mekaar sakdoeke kom leen, afhangende van wie se kas nog nie so erg deurgeloop het nie.

Soms steek die ding wat sokkies vreet van die sokkies iewers weg, soos in die verste donker hoekie onder ‘n bed, of heel uit sy plek uit onder die T-hemde in die laai.

Of die ding wat sokkies en sakdoeke vreet, familie is van die ding wat gate in onderbroeke vreet, weet g’n mens nie, want hy is net so onsigbaar. En die ergste is, ‘n man kom skynbaar self nie agter die ding wat die gate in vreet het ‘n man se ondergoedgoedjies beetgehad nie. In elk geval nie voor hy in die koerant lees van die gate nie.

Die uwe het gemeen daar is ook ‘n ding in die huis wat lakens skif en later gate deurvreet, maar vroulief sê ou Herrie se hakskene is net skurf. En om te wys dis so, is ‘n ou, dik laken dubbel gevou en slaap nou onder my skurwe pote, en die lakens bly heel.

Jare gelede het ek korte mette van die ding wat sokkies vreet probeer maak, en rottegif uitgesit. En heng, was Jors Troelie nou in die dog box?! Want Klein Herrie was willebooslik ongelukkig oor die tandemuis wat afgesterf het, en hy was juis flink aan die wissel en die mannetjie het vermoed hy gaan skade in klinkende munt ly..

Een nag was Oudste doodseker hy het op die ding wat sokkies vreet getrap, maar dit blyk toe hy in die donker klein vertrekkie toe is, het hy op Mevrou se skippertje getrap. En dié het op slag tande ingelê.

Want kyk, vroulief se brakkie is nie maklik nie. Net sy mag aan haar hondjie vat, die ander hoor net ‘n vlugtige grom en dan loop die bloed. Vier steke was wat ‘n kliënt nou eendag opgedoen het.

Om ‘n idee te gee. Vroulief se suster en twee seuntjies kom kuier, en by vertrek wil die een jongetjie opsluit vir Snoetie gaan groet. Kry haar waar sy vir die gedruis wegkruip, onder ‘n bed.

“Tannie Ousus!” roep hy benoud, “die hond brul vir my!”

En moenie dink Snoetie se teenwoordigheid en humeur het die ding wat sokkies vreet se spoed gebreek nie. In teendeel, jongtyd het sy self heerlik met die ding meegedoen en self aan sokkies weggelê.

Manny Pacquiao – ‘n legende tussen toue word gebore

Boks is die sportwêreld se skuldige plesiertjie, ‘n polities bedenklike anachronisme waarin gebreide, doelgerigte mans die teer uit mekaar slaan in ‘n wêreld waar blote verwysing na ‘n persoon se velkleur sy wêreld in duie kan laat stort en die spreker as’t ware vir ‘n steniging kan voorberei. Die waarheid is dat boks beide deelnemer en toeskouer op ‘n oervlak raak en diep instinkte aktiveer. Dit is so moeilik om te verduidelik hoekom ‘n skynbaar opgevoede mens ‘n vreugde daarin vind, net so moeilik om die aantrekkingskrag daarvan om ‘n staalhoek deur ‘n kabeljou se lip te kap en die vis met ‘n tou uit die water tot op die strand te sleep te beskryf.

Die een prikkel wat ons wél kan verduidelik is dat boks oor stories gaan, verhale van heldedade, swakhede, oorwinning en nederlaag. Vir die boksaanhanger is daar ‘n weelderige heldesaal van vegters en gevegte: Rocky Marciano teen Jersey Joe Walcott, van Duran teen Leonard, Ali teen Frazier, Hagler teen Hearns. In ‘n tyd waar ‘n swaard, ‘n spies of ‘n skild nie vir die gladiator beskore is nie, is toue, ‘n vierkantige kryt en twee verbete vegters die stoffasie waarvan legendes gemaak word. Elke vegter en elke geveg het sy eie storie, meeste van hulle onopvallend, selfs vervelig en alledaags. Maar soms word twee boksers se loopbane vir ‘n driekwartier teen mekaar vasgeslinger en word daar iets glorieryk uit gebore. Gisteroggend, SA tyd, is ‘n inskrywing in die bloemlesing van helde geskryf toe twee vegters van gemengde Latynse agtergrond teenoor mekaar agter hulle vuiste ingeklim het.

Albei boksers het reeds hulle verse in die groot drama van boks geskryf. Die weltergewigkampioen was Miguel Cotto van Puerto Rico. Hy is dik van skedel, swaar in die skouer, gefokus en ernstig en ‘n nasionale held. Die uitdager is ‘n opgeruimde bossiekop van die Filippyne, met ‘n muilbandbaardjie soos Roberto Duran s’n en ‘n veglus wat aan dié legende, die geroemde “hande van klip” herinner. Mannie Pacquiao het ‘n ongekende opmars deur gewigsklasse gemaak, ‘n oorheersing van vlieggewig tot superliggewig.

Die eerste ses rondtes van die geveg is vir die boksaanhanger wat Maria Callas se 1953 Lucia di Lammermoor in La Scala vir operacognoscenti is. Cotto het die eerste rondte doelgerig en doeltreffend begin deur ‘n onweerstaanbare aanval, reg in die kanaal tussen Pacquiao se handskoene deur. Die Filippyn het sy ratsheid gebruik om ernstige strukturele skade vry te spring. Cotto self was ligter op sy tone en vinnig genoeg oor die kryt dat dit gelyk het asof sy groter krag die magsbalans na hom toe sal laat kantel. Maar in die derde rondte het Pacquiao, in die gevaarakker teenaan Cotto, met die skielikheid van ‘n slagyster toegeslaan. ‘n Warrel van haakhoue uit onmoontlike rigtings het lyf toe en kop toe geknal en ‘n meesterlike kortlinker het Cotto van sy voete af geslaan.

Cotto, in trurat maar met sy gevaarlike grofgeskut in posisie, het die rondte oorleef. Daarna was dit ‘n weerligreën van houe, teenhoue, van taktiese voetwerk en aanvalle. Verdediging is deur albei boksers ingeboet vir die kans om ‘n voltreffer te land. Die skrif was nog nie teen die muur vir Cotto nie, maar die pen is in die inkkannetjie gedoop toe dit duidelik word dat Pacquiao nie net in staat is om in ‘n uitgerekte kortafstandsloegfees teen Cotto te bly staan nie, maar dat hy skokkend genoeg daarop gedy het. Van die agste rondte het Cotto, sy gesig wat teen die tyd gelyk het soos ‘n knoffelpolonie wat uit ‘n baie hoë gebou geval het, verrassend genoeg verdedigend begin boks, deur agter sy piklinker terug te val, duidelik bedag op oorlewing eerder as oorwinning.

Pacquiao het hom meedoënloos van hot tot haar agtervolg en, wanneer hy die toegangsroetes kon afsny, Cotto met blitsende vuiste gekasty. In die laaste rondte het hy Cotto finaal vasgekeer en bestook totdat die skeidsregter homself tussenbeide gewerp het om die verslane kampioen verdere vernieling te spaar.

Manny Pacquiao is een van twee boksers wat ‘n sinvolle aanspraak op die mees gesogte titel in boks – beste vegter, pond-vir-pond – het. Die ander is Floyd Mayweather, junior. In hedendaagse boks is hierdie die droomgeveg, ‘n Hector-vs-Achilles-stryd waarna elke bokskyker uitsien.

Barbaars, ja, miskien, maar só ‘n vertoning herinner ‘n mens net weer aan die glorie wat in die eenvoudige kryt gevind kan word.

ANC-jeug wil hê Caster moet steeds as ”n meisie hardloop’

Die president van die ANC-jeugliga, Julius Malema, sê die organisasie gaan hom daarvoor beywer dat die omstrede 800m-atleet Caster Semenya steeds as “‘n meisie kan hardloop”.

Malema het gisteraand by ‘n dinee ter viering van die ANC-jeugliga se 65ste bestaansjaar by die Johannesburgse Buiteklub gepraat.

Die Jeugliga het Semenya en die die Wêreldkampioenskapsmedaljewenners Khotso Mokoena en Mbulaeni Mulaudzi vereer, met ‘n aantal ANC-politici soos Winnie Madikizela-Mandela en Matthews Phosa wat die geleentheids bygewoon het.

“As ons namens Caster praat, gaan dit nie oor haar nie, dit gaan oor die behandeling wat jong vroue ontvang, veral in ‘n landelike omgewing. Mense sien neer op hulle,” het hy gesê.

Malema het teen die “media in buitelandse besit” uitgevaar omdat daar negatief oor Semenya berig is.

“Ons moet die media in buitelandse besit troef wat ons daarvan wil weerhou om hierdie oorwinning te vier.”

Met verwysing na die Star-koerant, het hy gesê die rede waarom die koerante soveel negatiewe berigte oor die ANC-jeugliga bevat, is omdat hulle geen belang in Suid-Afrika het nie.

“Moenie oor persvryheid en sulke goed praat nie.”

Malema, wat in ‘n grap die regering ‘n subkomitee van die Jeugliga genoem het, het ook gesê hy glo dat die afrigter van die Bafana Bafana ‘n Suid-Afrikaner (m.a.w. ‘n swarte) behoort te wees.

“Die nuwe leierskap van SASV behoort erkenning aan swart leierskap in sport te gee,” het hy gesê. “Dis ‘n direkte ondermyning van ons kapasiteit en vermoë om leierskap te voorsien. Hoekom dink u daar is nie ‘n enkele persoon wat Bafana Bafana suksesvol kan afrig nie?”

игра для дивчат

Ek het sommer net gewonder…

Volgens statistieke is dames se belangstellingvlak ingestel op modes, skindernuus en eie- en gesinsbelange. Dis dalk waar … maar partykeer dink ons ook. Dis nou waar die "wonder" inkom.

Tydskrifprogramme op televisie is my gunsteling – daar kry mens mos sommer so bietjie van alles en nog wat. Om in ons geliefde taal, Afrikaans, ook nog te kan "kyk" moet gekoester word, want van oral klink die basuin vir Engels so hard dat die min Afrikaans wat daar nog is, 'n kleinood is. (Dit sluit nou nie programme soos "Kompleks" in wat die Afrikaner se IK onderskat nie).

En so kom ek toe by die "wonder" uit. Die aanbieders gebruik goeie Afrikaans (of probeer darem) maar die medewerkers (dalk voel hulle belangrik om op die televisie te wees) se taal laat veel te wense oor. Die "Afrikaanse" tydskrifprogram het talle uitdrukkings in soos: "die cherry op die koek; amazing, style en cool". Ek wonder toe wat dit in Engels sou wees?

Ek kyk gereeld na die Engelse tydskrifprogram en soek na Afrikaanse woorde om hulle program mee op te "kikker" maar ek hoor net goeie Engels. Nou wonder ek, waar lê die probleem – dalk by die Afrikaanssprekende persone wat so lief is vir hulle taal …

Klippie in die skoen

Dit lyk my ek steek vandag by die taal vas. Is daar nie iemand wat lus het om so bietjie navorsing te doen oor die woord "huidiglik" nie? Ek het … en het by 'n belangrike persoon in die politiek uitgekom, wat nie meer met ons is nie. Waarskuwing: (lees op die blikkie) Huidiglik was gisterlik nog nie 'n woord nie, maar as ons vandaglik aanhou om dit so te misbruik, gaan dit môrelik in die nuwe woordeboek opgeneem word as 'n woord! So wees gewaarsku en hou buite bereik van kinders.

Moet asseblief vir niemand vertel nie! "San-Marie" (Amalia Uys) van 7de Laan is aangewys as een van die besgeklede vroue in Suid-Afrika. Nou wonder ek net, sou hulle so besig gewees het met haar klere dat hulle skoon van haar hare vergeet het?

Op note

Dink julle ook dat Nianell en Dozi 'n goeie kombinasie as sangpaar is? Hulle kan gerus aan 'n volgende duet-laserskyf dink en miskien Andrew Lloydd Webber se musiek gebruik.

'n Sagte antwoord

Ek het jare gelede hierdie kosbare kleinood raakgelees en wil dit graag deel.

Twaalf jaar lank het Beuhla, die gewoonte gehad om op haar kinders te skree. In die klaskamer by die Christelike skool waar sy onderwyseres was, het sy ook die kinders verskree om hulle in toom te probeer hou. Haar keel kon dit later nie meer hou nie.

Die kinders het hulle uiterste bes gedoen om haar geduld te beproef en haar gesag te ondermyn. Sy het dit 'n saak van gebed gemaak.

Hulle hoof was een oggend onvermydelik laat vir die weeklikse opening met godsdiens in die saal. Die kinders het al luidrugtiger begin raak. Toe die hoof later opdaag het hy in die deur bly staan en gewag totdat hulle hom sien en die geraas het dadelik stil geword. Hy vra toe sag of hulle vergeet het waarvoor hulle daar byeen is en het die godsdiens gelei asof daar niks gebeur het nie. Beuhla kon net in verwondering toekyk.

'n Paar dae later kom sy af op Spreuke 15:1: "'n Sagte antwoord keer die grimmigheid af, maar 'n krenkende woord laat die toorn opkom." Dit is goed en wel, het sy gedink, maar die kinders sal nie vir haar luister as sy sagter praat nie.

By die huis het die patroon maar dieselfde gebly en haar keel het al seerder geword van die gegil op haar kinders en ook by die skool. Sy het dit begin oorweeg om op te hou met skoolhou, sodat haar keel kon regkom. Sy was baie bekommerd en het gewonder of daar nie iets ernstig verkeerd is met haar keel nie.

Toe sy later die aand vir haar kinders wou skree dat hulle die TV moet afsit omdat dit tyd is vir huisgodsdiens, was haar stem weg. Sy stap toe na hulle toe en fluister haar opdrag. Groot was haar verbasing toe hulle dadelik geluister

het sonder om eens teë te praat. Sy het gedink hulle voel maar net jammer vir haar.

Die volgende oggend het sy aangehou om heel sag te praat, sodat sy haar keel kon laat rus. Die kinders het alles gedoen wat sy gevra het. By die skool moes sy na elke leerder se bank toe loop wanneer sy iets wou bespreek, alles in 'n fluisterstem. Daar het 'n ongewone kalmte in die klaskamer geheers.

Dit het haar laat wonder waarom sy al die jare so geskree het. Was dit makliker om te skree as om na die kinders toe te loop en in 'n sagte stem te praat?

Dit het haar geleer om vooraf mooi te dink wat sy wou sê en dan het sy dit sag maar beslis gesê. Dinge het drasties verander. Haar kinders het 'n plesier vir haar geword en daar was wedersydse respek.

Die klaskamer by die skool was ook aansienlik stiller. Die kinders het beter werk gelewer – en haar keel het heeltemal genees.

O, Heer, skenk my die gemoedskalmte om te aanvaar wat ek nie kan verander nie, moed om te verander wat ek kan en die wysheid om die verskil te ken. Amen.

постройка бани на

Dit was die naweek se sport…

Die Bokke skop agterwêreld

John Smit se Springbokke se uitdagings raak nou op. By hulle Wêreldbeker, hulle 2008 onoorwonne Europese toer en reeksoorwinning oor die Britse Leeus, het hulle vanjaar se Drienasiestrofee gevoeg. Hulle het dit Saterdag in Hamilton teen die All Blacks met 32-29 gewen, 'n wedstryd wat onthou sal word vir drie verstommende langafstandstrafskoppe deur Frans Steyn en 'n kenmerkende onderskepdrie van Jean de Villiers.

Blou Kalfies gevreet op Loftus

Die Ligbloues se instaanspelers was net nie rof genoeg en moeilik genoeg om die Haaie te sink nie en het met 23-29 verloor. Volgende week sal hulle waarskynlik hulle skof teen die Boland afsluit en dan kom die hardebaarde soos Bakkies Botha, Victor Matfield, Fourie du Preez, Pierre Spies, Bryan Habana, Danie Rossouw en Morné Steyn terug. So, oor twee weke begin die Curriebekerreeks in alle erns.

Vrystaat steel wedstryd van WP

Nadat die WP die wedstryd op Bloemfontein wel en deeglik in die sakkie gehad het, het die Blikore by die agterdeur ingesluip en die wedstryd na die laaste sirene met 'n strafdrie afgerokkel. Die telling was 33-31.

Motorsport

Rubens Barrichello van Brasilië het gister sy derde Italiaanse Grand Prix, dié keer in 'n Brawn Mercedes gewen. Sy spanmaat, die kampioenskapvoorloper Jensen Button, was tweede met Ferrari se Kimi Raikonnen in die derde plek. Die wêreldkampioen, Lewis Hamilton, in 'n McLaren Mercedes, het op die laaste rondte die gehalte van die baanversperrings getoets en het nie die wedren voltooi nie. Button is nou 14 punte voor Barrichello met nog vier wedrenne in vanjaar se reeks oor.

Tennis

Lang skaduwee val oor Rafa Nadal

Die tennismasjien is in die Amerikaanse Ope van die baan gevee deur die Argentynse wolkekrabber, Juan Martin del Potro, het Nadal uit alle hoeke met ontsaglike slaanwerk verniel en vir die Spanjaard sy grootse nederlaag in 'n Grand Slam toegedien. Die telling was 6-2, 6-2, 6-2.

Serena Williams betaal duur vir viswyfgedrag

Die gunsteling Serena Williams het eers 'n tennisles van die terugkerende mammie, Kim Clijsters, gekry en toe 'n etiketles van die owerhede van die Amerikaanse Ope in New York. Nadat sy die eerste stel verloor het, het Williams 'n kodeoortredingswaarskuwing gekry nadat sy haar raket stukkend geslaan het. Toe sy in die tweede stel moes dien om in die wedstryd te bly, op 15-30, is sy vir 'n voetfout geroep. Nadat sy die lynregter beledig en met die dood gedreig het, is sy nog 'n punt beboet wat aan die komkommerkoel Clijsters die wedstryd besorg het.

Federer toor Djokovic

Roger Federer het sy sesde agtereenvolgende Amerikaanse Ope-eindstryd gehaal toe hy sy aangewese troonopvolger, Novak Djokovic, in skoon stelle geklop het. Die telling was 7-6, 7-5, 7-5. Die voorlaaste wenhou van Federer, 'n uitspattige tussen-die-bene-deur dwarsbaanwenner, het hyself as die beste hou van sy loopbaan beskryf. Federer tree in die eindstryd teen Juan Martin del Potro van Argentinië aan.

Gholf

Suid-Afrika se James Kingston het die prestigeryke Mercedes-Benz Meesterstitel in Keulen, Duitsland in 'n uitspeelwedstryd teen Denemarke se Anders Hansen gewen. Die spelers het die toernooi op 13 onder syfer afgesluit. Kingston het ongeveer R3,500,000 met 'n gelyk-aan-syfer telling op die eerste uitspeelputjie gewen.

турецкая баня цена

‘n Uitsonderlike vrouegalery

By die uitgang van die Hooggeregshof gaan staan sy ŉ oomblik lank stil. Sy lyk verlate en hartseer, asof sy verdwaal het. Of die jare hier, die groot bitter kol êrens diep binne-in haar, so versteen het, dat sy enige oomblik gaan verbrokkel. Die pilare van die hek weerskante van haar omraam haar soos die raam van ŉ portret. Net soos die ander vroue betrokke in hof GD – waar die Boermagsaak homself afspeel – hang haar teenwoordigheid soos ŉ kunswerk, as deel van ŉ galery, aan die houtbeklede mure van die hof agter haar.

Hierdie uitstalling is beslis ŉ besoek, in die geestesoog, werd. Die tema daarvan is politieke gevangenskap. Elke vrou het hier haar eie unieke voorstelling. Daar is egter ook verskeie kombinasies van die uitbeeldings – verweef as goeie hoedanig-ede en verweer teen die lewe – in elke vrou afsonderlik te vind.

Die galery kan in afdelings verdeel word. Ten eerste is daar die hoofuitstalling: diegene, wat, so gereeld as wat hulle verpligtinge en finansies dit toelaat, hier kom besoek aflê.

Reg in die middel is ŉ standbeeld – van middelmatige grootte – van ŉ Voortrekkervrou. Haar gesig is half verberg deur die kappie op haar kop. In haar hand klem sy die Bybel stewig vas. Niks keer egter die trane wat oor haar wange stroom nie – in kil graniet is hul verewig op haar gesig. Sy staan roerloos stil en daar is ŉ vasberade trek om haar mond.

Teen die langste muur is ŉ groot skildery wat mens sterk herinner aan Picasso se Guernica. Die gesig in die middel lyk asof dit een is wat baie lag en gedurig praat, maar as mens verder kyk, sal jy merk dat die omringende gesigte heel verwronge is. In somber skakerings van grys en swart skreeu die ‘viktimisering van die onskuldiges’ (wat net so duidelik te siene is, as wat ŉ kritikus dit in die oorspronklike werk beskrywe het) teen die dakpanele vas.

ŉ Dagdroom soos dié van Rosetti, is ŉ pragtig versorgde vrou – wat jy ook daar sal vind – met haar boek oop op haar skoot. Haar drome bring sy sonder vermoeienis in die vorm van berading aan haar medemens. Sy kan met vrymoedigheid aanbeveel word, want haar raad en begrip is uit persoonlike ervaring gebore.

Langsaan staan daar ŉ prent nageteken van G.F. Watts se Hoop, ŉ vrou alleen op die aardbol, geblinddoek, met die strewe om die laaste soet musieknote uit die gebroke lier in haar hande te haal.

ŉ Groot helderkleurige natuurtoneel, vol van Namakwaland se blommeprag, soos die werk van Pieter Hugo Naudé, hang langsaan. Vars, soos ná ŉ lentereën. Daar is aardse vrolikheid en opwinding wat wag, want eendag sal alles hier tot ŉ einde kom.

Volgende is ŉ sagte skildery wat na die Waterlelies van Manet trek. Broos en teer, met soveel kalmte en rustigheid. In dieselfde kleurskema, hang daar ŉ dromerige figuur van ŉ jong vrou, wat sterk herinner aan die skildery Lente van Renoir. Sy is vol afwagting op die lente – ten spyte van die winter waarin sy haar tans bevind.

In die hoek is ŉ raam met oudtydse swier, die prent daar binne-in so klassiek soos Da Vinci se Mona Lisa. Die komposisie, hoewel effe afsydig, is sterk gebalanseerd en tydloos.

In skerp kontras daarmee is daar ŉ werk soos van Salvador Dalí se Persistence of Memory. Net ŉ kenner, met ŉ fyn oog, sal dit na waarde kan skat. Tog sal die lag om jou mondhoeke pluk, selfs al staan jy verstom oor jou eie onbegrip van die kompleksiteit van hierdie werklikheid.

As hul pa’s-se-jammer-liefdes kan mens die dogters van die beskuldigdes almal as temas op Sir Joshua Reynolds se Age of Innocence teen die mure hang. Selfs al het hulle soveel groter geword sedert die saak se begin en al het sommige van hulle hul kinderskoene ontgroei.

As onderafdeling van die hoofuitstalling is daar ŉ Moeder-en-Ouma-deel:

Die Seun in blou soos van Thomas Gainsborough trek dadelik mens se aandag. Met soveel moederliefde en deernis sal sy hom graag klein wou hou. Hy is egter so selfstandig en vol lewenskrag, dat jy verwag om haar bo hom in goedkeuring te sien glimlag.

Langsaan is ŉ Madonna – soos dié een met die angelier van Leonardo Da Vinci – met haar hand koesterend na haar kind gehou.

Na Vryheid wat die volk lei van Delacroix kan ŉ mens maar net in verwondering bly staar. Om haar vlag te laat sak, sal meer verg as hierdie Vervolgingsgesag.

In opregte ouwêreldse vertroue en ewige moederliefde is daar een in ŉ houtraam. Aan die bokant is blomme helder gekleur in die glas en onder in ŉ halfmaan loer die teksvers in blink papiertjies deur: De Heere is mijn licht en mijn Heil. Ps. 27:1

Stil in haar gryse ouderdom, skynbaar verwese, sit ŉ ouer dame, soos Whistler se Arrangement in grey and black, 'n portret van die kunstenaar se moeder. ŉ Vaas van fyn porselein is kunstig vasgevang op die stillewe in die volgende skildery. Die patrone op die doek is met ŉ veerdun kwassie ingelas. Tekeninge wat lyk soos die Vrou wat ‘n brief opskeur van Dirck Hals, met ŉ leë stoel agter haar, pas by die twee moeders wat weduweeskap moes aanvaar.

Daar is skoonmoeders van die gevangenes, wat hulle deur die jare – soos die Gleaners van Millet – ontferm het oor die versorging van die fyner detail in hul dogters se lewens. Met dieselfde "epiese grandeur" waarmee kritici die oorspronklike skildery beskrywe het…

Sprekend van ŉ ouma se liefde: soos in Oppasser en kind (die portret van Catharina Hooft van Frans Hals) sal jy op die kindergesiggies die lag kan sien van die sorg wat die volgende vrou gebring het. Ook hoe sy haar kleinkinders onder die omstandighede, in die fynste kant geklee het.

In die gang hang daar een soos die Kleinboere se dans van Breughel, vol vrolikheid. Een wat haarself, met watter geleentheid ook al, uitbundig kom voeg by dié wat gereeld daar pryk.

ŉ Kalm en rustige natuurtoneel, asof deur die meester John Constable op die doek vasgelê, beklee ŉ ereplek vir die vrou wat tot die dood haar kant gebring het.

Dan is daar die vaag uitgestalde groep. Diegene wat net halfpad deel is van die verrigtinge, wie se betrokkenheid vir eers die tronk gespaar is.

Laastens is daar die geslote deel van die galery. Die groep van wie nog net die illusie oorgebly het – diegene wat gekies om hul plekkies leeg te laat raak: Tretchikoff se Orgidee wat verspil op die kliptrappe lê. ŉ Naïewe kinderprent wat jou aan die hart ruk. Een soos ŉ hersenskim – tot die naam het onleesbaar geword. ŉ Ander minder onduidelik maar tog ook wasig dof – geteken met oogwater uit ŉ egskeidingsbevel. Daar is ook die gesofistikeerde, realistiese een, wat gou-gou op haar eie weg gegaan het. Daar is die impressionistiese een – wat gedink het sy kon probeer. Dan is daar die leë plek, wat mens jou net kan verbeel dat die naamplaatjie nog die spasie teen die muur in bewaring hou.

Die plakkaat wat die uitstalling adverteer, lyk soos van Gogh se Gevangekamp. Dit is ook die hoofskildery. Die bindkrag – of dit nou bloot ŉ moontlikheid of reeds ŉ jarelange werklikheid is – wat die vroue hier vasgevang hou soos olie op ŉ doek.

Die versameling is so uiteenlopend van aard, dat geen kunshandelaar dit sou waag om daarmee te koop te loop nie. Ten spyte daarvan is die galery al jare lank reeds oop en die sluiting daarvan nog in die toekoms versluier.

Die musiek en klanke van hierdie uitstalling is ook uniek. Daar is gereelde gelag – soms vol vreugde en soms net skel – maar meestal, stille onbegrip. Soms ŉ asem-snak van verbystering oor wat werklik gebeur. Met geleentheid, rou snikke van intense seer. Tog, in weerwil daarvan ruis deur die brose leegheid, ŉ teer melodie van hoop… dat eendag wel sal kom!

Die raarste van die galery is dat die uitstallers letterlik self betaal – duur, met trane, smart en alleenbestaan. Tog hang hul trou en trots teen die galery se muur – met hul enigste beloning – die hoop dat hul opoffering bewaar sal bly, as iets wat waarde had.

slots play

Die Zimdollar is dood, lank leef die Zimdollar!

‘n Paar ‘klein’ Zimdollarnote

'n Swartvrou betaal haar busgeld met 3 triljoen ou-Zimbabwiese dollar – gelykstaande aan vier rand. Die kondukteur aanvaar die baksteen netjies gevoude bondels van 'n triljoen elk sonder om die moeite te doen om die note te tel.

"Dit lyk nie asof iemand omgee nie en dit werk," sê die swartvrou, Lucy Denya, 'n sekretaresse in Harare wat beweer dat sy polisiebeamptes gesien het wat ou note gebruik om op busse toegelaat te word.

Die Zimbabwedollar is amptelik dood. Dit is van kant gemaak in die hoop dat die wêreldrekordinflasie van miljarde persentasiepunte in Zimbabwe gekeer kan word en Zimbabwe het dit met die VS-dollar en SA rand vervang.

Maar die rol van die ou-Zimdollar, soos dit bekend is, bly vloeibaar. Dit word steeds gebruik en het nog 'n geskilpunt vir die land se verdeelde leierskorps geword. Danksy die geldkrisis, is Zimbabwe nou een van die armste lande ter wêreld.

President Robert Mugabe het gevra vir die herinstelling van die Zimdollar as wettige betaalmiddel omdat die meeste Zimbabwiërs oor geen valuta beskik om basiese lewensmiddele te koop nie. Die sentrale bank onder goewerneur Gideon Gono, 'n Mugabe-lojalis, het die druk van ekstra plaaslike geld erken wat gebruik is om staatsbesteding te befonds, wat sodoende die inflasie gestook het.

Maar die minister van finansies, Tendai Biti, wat by die regering aangesluit het as deel van 'n magsdelingsooreenkoms tussen sy Beweging vir Demokratiese Verandering en Mugabe se ZANU-PF-party, het verklaar dat die plaaslike dollar vir altyd uitgedien is. Hy het gedreig om te bedank indien 'n terugkeer na die plaaslike geldeenheid op hom afgedwing sou word.

"Ons plaas nou die grafsteen op die lyk van die Zimbabwedollar," het Biti aan wetgewers tydens 'n sesmaandelikse fiskale beleidsverklaring gesê.

In 'n toespraak aan sakeleiers, het hy gesê: "Ons druk nie meer ons eie geld nie."

Volgens Biti het maandelikse inflasie in Junie effens gestyg, tot 0,6 persent, vanaf nul persent die vorige maand. Hy het die styging aan prysverhogings in eiendomsverhuring, petrol en ander nie-voedselitems toegeskryf. Hy het ook erken dat die BNP per kop van Zimbabwe van VS$720 in 2002 tot VS$265 verlede jaar gedaal het, wat die tekort aan kontant in die ekonomie weerspieël.

Daardie tekort word nie deur die stand van die globale ekonomie, waarvan Zimbabwe afhanklik is, aangehelp nie.

Met die ineenstorting van die land se landbou-ekonomie ná die beslaglegging op duisende blanke plase in 2000, het 'n beraamde 4 miljoen Zimbabwiërs – waarvan vele geskoolde werkers was – die land verlaat op soek na werk in Suid-Afrika en ander lande. Die sogenaamde "diasporadollar" het by verre die land se grootste bron van buitelandse valuta geword.

Maar weens die globale resessie is dié invloei besig om af te neem, sê die bankiers. In 'n tipiese geval het 'n sakeman se dogter in Brittanje 'n e-pos aan hom in Junie gestuur om te sê dat sy voortaan net die helfte van haar maandelikse bedrag van $400 aan hom sou stuur.

Die onafhanklike Zimabwiese Nasionale Kamer van Koophandel blameer die akute tekort aan valuta op bedrae wat nou bestee word om basiese goedere wat voorheen in Zimbabwe vervaardig is, soos seep en kookolie, van Suid-Afrika aan te koop.

Al wat die busbestuurders met Zimdollars kan doen, is om hulle aan ander passasiers teurg te gee as kleingeld vir Amerikaanse note. In een geval waaroor berig is, het 'n passasier 'n vuurwapen uitgehaal en op 'n busbestuurder gerig wat daarop aangedring het om vir hom kleingeld in plaaslike note te gee.

Buite die stedelike gebiede, waar valute moeilik bekombaar is, word Zimbabwe-dollars soos skuldbriewe in klein transaksies gebruik. En Zimbabwiese note van 'n triljoen dollar, wat die wêreld se grootste note verteenwoordig, word deur versamelaars op eBay opgeraap. In Zimbabwe verwissel hulle van hande soos koepons of beloftes om te betaal.

Winkels sonder kleingeld in valuta bied nie die uitgediende Zimdollars in ruil aan nie, maar gee gewoonlik lekkergoed of sjokoladestafies of handgeskrewe "koepons" op kasregisterstrokies wat in die toekoms opgeëis kan word.

Irene Gwata, die eienaar van 'n klein smouswinkeltjie op die noordwestelike platteland van Zimbabwe, sê valuta syfer in die onlangse tyd nie meer deur na haar klante toe nie. Die plaaslike bevolking verhandel nou bokvleis, hoenders en emmers mielies vir goedere, sê sy.

Sy het 'n swartvrou uit 'n stat op 'n bus sien klim en met 'n lewendige hoender in 'n draadhok betaal vir die reis van 150 km na Harare.

Met die gelate humor van die Zimbabwiese swartes, sê Gwata: "Mense wou weet of sy eiers vir kleingeld gaan kry."

Фильчаков прокурор