Rugby – Bladsy 6 – praag.co.za

WP troef Bulle se ‘taktiese skoppe’

Luke Watson van WP tydens gister se wedstryd

Ek weet dit gebeur baie in rugby: dat 'n span wat in die eerste helfte van die wedstryd maar vaal lyk, in die tweede helfte terugkom en die ander span dronk speel. So asof die spandokter iets in die energiedrankies gegooi het of die afrigter hulle elkeen 'n blondine belowe het.

Gister se sege deur die WP oor 'n bra verdwaasde Blou-Bulspan is geen uitsondering nie. Die Bulle het halftyd 16-12 voorgeloop, en kan hulle sterre dank dat hulle teen afstaptyd net 25-19 verloor het.

Derick Kuün se verduideliking was eenvoudig dat die Bulle te veel foute gemaak het en dat WP dit uitgebuit het. Dié argument lyk maar dun as mens in ag neem dat WP 6 strafskoppe deur die pale gejaag het en die Bulle 4. As mens dan ook in ag neem dat elke span een verdoelde drie aangeteken het, moet mens jouself afvra of 'n verskil van twee strafskoppe regtig daarop dui dat die Bulle verloor het net omdat hulle ongedissiplineerd was.

Nee, sê ek. In die 47ste minuut van die wedstryd skop Burton Francis 'n hangskop wat vir WP die bal gee en daarmee saam die geleentheid vir die Bulle om op die afbreekpunt te fouteer. Die strafskop jaag die Bulle terug huis toe, fataal op Nuweland waar elke meter voor die amper rekord 44 000 mense teen 'n stert-in-die-lug WP-span peperduur gekoop word.

Nóg 'n hangskop deur Burton Francis in minuut 50 gee weer vir WP die bal om heen en weer oor die veld te slinger sodat die Bulle se aantal duikslae die 70-kerf verbysteek teenoor die WP se 38. Geen span kan dít volhou nie en toe Heinie Adams ook 'n hoë afstuur, hou WP die bal vas totdat hulle in die 59ste minuut die kaptein Luke Watson vir 'n pragdrie kon oorstuur.

Met hierdie drie skoppe het die Bulle die wedstryd eenvoudig weggegee. Wie ook al die term "taktiese skoppe" uitgedink het, moet met taktiese kernwapen die nietigehid ingestuur word. Net as jy die spoed en durf het om saam met die bal te arriveer en enige opponent te verpletter wat dit sou durf waag om aan die bal te dink, kan jy dit probeer. En dan mag dit dalk werk. Dalk.

Die WP het hierdie taktiese-skop-ding in die tweede helfte uitstekend opgevolg en die Bulle in feitlik elke faset van die wedstryd oorrompel. Dit op sigself sê baie vir die Bulle se verdediging en dit moes maar souterig gesmaak het toe dit juis Luke was wat die drie aangeteken het.

In die twintigste minuut het Heinie Adams sy agterlyn op 'n briljante wyse weggestuur om vir Jaco Pretorius die geleentheid te gee om sy dertigste Curiebekerdrie aan te teken. En tot op hierdie punt het die Bulle gelyk asof hulle dalkies net vir WP sou kon verras deur hulle onoorwonne rekord op Nuweland te verpletter.

Maar van so twaalf minute van die halftydfluitjie af het Heinie Adams met sy skoppe vir WP geleenthede begin gee. En alhoewel die Bulle met bykans 62% balbesit in die eerste helfte verdien het om voor te loop, was die saadjies vir hulle verval reeds geplant.

Die Bulle se Burtin Francis het andersins beïndruk, veral met sy skopwerk pale toe, en ek wil versigtig voorspel dat hier net miskien nog 'n Springbok in die broeikas is. Joe Pietersen, WP se heelagter, was uiters lastig, sy kleingeit ten spyt. Dis hy wat heelparty van die Bulle se hangskoppe met sy dodelike vangwerk teen hulle gedraai het. Sy verdediging was topklas, en sy beweeglikheid het die Bulle aan die raai gehad. Vicus Blau was die man van die wedstryd, maar ek sou die tjekkie vir Joe gegee het.

Die WP het goed vertoon in die tweede helfte en verdien om te wen, maar die Bulle het 'n groter rol in die WP se oorwinning gespeel as wat hulle graag sou wou erken. Ek hoop die Blou Bulle se ambisie is hoër as om net uit te hou totdat hulle Springbokke terugkom om hulle agterente te red. Anders gaan die Haaie hulle volgende Saterdag in hulle eie agterplaas verneder.

best social media прокурор Фильчаков

Leeus het gister geskarrel teen Cheetahs

WP Nel van die Cheetahs op dreef in gister se wedstryd in Bloemfontein

As 'n mens kort ná 'n Drienasieswedstryd moet sit en kyk hoe Curriebeker spelers die eierbal soos 'n afkop hoender gebukkend met bakhande rondjaag, wil jy eerder op jou Gin-en-Tonic fokus. En as jou oulike vroutjie dan nog in haar bikini buite lê en tên, is die laaste ding wat jy voor lus is 'n C-klaswedstryd tussen twee sukkelende spanne.

Nie dat die Cheetahs met hulle 36 drieë sovêr en vyfde plek op die punteleër as sukkelend beskou kan word nie. Hulle het immers met hierdie wedstryd hulle vyfde oorwinning agtereenvolgens behaal en onder hulle het 'n paar manne hand opgesteek om soos alte dikwels in die verlede deur ander spanne aangekoop te word.

Die lank en die kort van die wedstryd is dat die Lions dalk liewer Rugby vir hokkie of iets moet verruil. Nie eens Jake White se vinger-in-die-leeu-se-dinges kon die ouens in rooi tot groter hoogtes inspireer nie. Die enigste ding waarop hulle ná vandag se wedstryd kan trots wees, is dat hulle met 14 man 'n strafskop kon oorjaag in pleks daarvan om iets af te staan gedurende die tien minute wat die flank Franco van der Merwe oor sy sondes moes gaan nadink.

Die 20-16-oorwinning deur die Cheetahs vlei die Lions, en sê ook dat die Vrystaters nog bietjie afronding kort voordat hulle té entoesiasties oor hulle kanse word. As jy net met 4 punte teen 'n span wen wat in die 21ste minuut uit sy eie doelgebied uit begin hardloop, kan jy beslis nie op jou louere rus nie.

Die Cheetahs wat gevaar loop om voor aanloklike anbiedings te staan te kom, is o.a. die skrumskakel, JP Joubert, wat in sy 80ste Curriebrekerwedstryd gewys het wat ervaring beteken. Ek het gekrul van lekkerkry toe die stut in wit, JP Nel, in die 68ste minuut skielik sy lyf in 'n vleuel se skoene druk en die res laat stilstaan soos hy ooplê doellyn toe. As hy net die bal vir Nokwe gegee het, was dit sekerlik 'n drie.

Jacques-Louis Potgieter se skoppersentasie sal nooit goed lyk nie, bloot net omdat hy skop van plekke af waar ander liewer met die skeidsregter sal wil klets. So het hy byvoorbeeld tot die klein skaretjie se plesier 'n 58-meterstrafskop suiwer tussen die pale deurgejaag. Hy teken dan ook die helfte van die Cheetahs se 20 punte met sy skoen aan.

Hennie Danille, die gespikkelde katte se heelagter, verdien sy beloning vir man van die wedstryd, al het hy nie self punte aangeteken nie. Hy was net eenvoudig rotsvas met sy verdediging en 'n kriewelrige aanvaller.

Die drieë deur WP Nel en Frans Viljoen van die Cheetahs en Derrick Minni van die Leeus sal seker nie vir lank deur enigiemand anders as hulleself onthou word nie, maar was welverdiende belonings vir harde werk.

Dit was 'n wedstryd van verskeie amperse drieë deur die Cheetahs en 'n geskarrel deur die Lions. Met 24 punte lê die Cheetahs nog steeds in die vyfde plek, en het die gaping tussen hulle en die Bulle met een punt gerek. Volgende week kom hulle teen 'n opgewonde WP-span te staan en ek hoop heimlik hulle kan dan die amper na stamper oorskakel.

справка для спорта

Die Springbokke se neerlaag voor die glorie, en hoekom hulle die Drie Nasies-trofee sal wen

Jean de Villiers gister in Brisbane

'n Britse sportskrywer het een keer rakende 'n Roger Federer/Andy Roddick Grand Slam-eindstryd opgemerk dat Roddick die beste tennis van sy lewe gespeel het en Federer die vrotste van sý loopbaan en vir drie stelle was daar niks tussen hulle te kies nie. Net so was daar gister, op Brisbane, vir sestig minute weinig verskil tussen die Australiërs en die Springbokke – en dít terwyl die Wallabies die beste rugby van hulle seisoen gespeel het en die Suid-Afrikaners hulle vrotste.

Die Springbok-neerlaag was, soos ek vooraf verduidelik het, bykans onafwendbaar. Nadat hulle die Wallabies verlede week met hulle spoed, krag, tegniese meesterskap en veral oorgedoende wedstrydpatroon verras het, was dit te verwagte dat die Springbokke se wiele dié week sou afkom. Tog was die wedstryd se uitslag verbasend lank enige iets behalwe beklink. Dit was eers die dubbellooptreffers waarmee die Aussies eers 'n drie en toe 'n strafskop behaal het, wat die wedstryd na hulle kant toe laat oorkantel het.
Die Springbokke het met 'n sekere swierigheid begin, die Wallabies se beste aanvalle gesluk en self hard en vinnig tot die aanval oorgegaan. Maar hierdie keer, al het hulle die spyker teen die plank gehad, kon hulle dit nie ingekap kry nie. Die Australiërs, daarenteen, het hard geswot dié week en het al die antwoorde op die Springbok-vraestel reg beantwoord. Dit was veral opsigtelik toe Matt Gitau, kort ná 'n standaard-Morné-Steyn-skepskop, die vermetelheid gehad het om self die bal oor die pale te skepskop, en dit met sy swakker voet nogal.
Nadat Adam Ashley-Cooper sy drie gedruk het, het die Springbokke begin om vir 'n bonuspunt en daarmee waarskynlik die 3N-trofee te speel. Daarvoor het hulle van wedstrydbenadering verander en op die grond tussen die stoele van twee wedstrydplanne gaan sit. Uit met die bal-in-die-hand-patroon ten gunste van die hangskopdoodwurgplan. Die presiese samehorigheid waarmee die Springbokke verlede week nog 'n wedstrydplan toegepas het, is toe daarmee heen; hulle doeltreffendheid ook, asof hulle 'n basaar bedryf het wat deur twee wedywerende komitees beplan is. En dit was die Aussies wat die tombola gewen het.
Daarmee saam het Pieter de Villiers 'n paar angels uit die Springbokke getrek met onbesonne aanwending van plaasvervangers. Bryan Habana, wat nog 'n aflewering in sy groeiende legende geskryf het met twee drievoorkomende lakke, is van die veld af. Die laaste beeld van hom was waar hy in die spelerstonnel af verdwyn het, waarskynlik, soos wat daar stuitig opgemerk is, om sy bagasie WP toe na te gaan. 'n De Villiers-liefling, Adrian Jacobs, het op die veld verskyn en onmiddellik en toenemend uit sy plek in meer bedrewe geselsskap gelyk. Die presiesheid waarmee hy op sy doellyn die bal vir Matt Gitau beskikbaar gestel het, was die skreiendste stukkie spel wat hy in 'n gehawende seisoen uitgestal het en dit was net 'n verbete Jaque Fourie wat met 'n titaniumgraadlak die geeltruilosskakel by die hoekvlag oor die kantlyn gekletter het.
'n Baie beter ontplooiing sou daardie voetboller, Ruan Pienaar op vleuel, en die eksentrieke Frans Steyn op heelagter, gewees het.
Hierdie neerlaag is nie die einde van die Springbokke se Drie Nasies-wêreld nie. Dis nie eers 'n baie ernstige terugslag nie; eerder deel van 'n amperse roetine. Suid-Afrikaners wen nie Super 14's of Drie Nasies-trofeë met ongeskonde seisoenrekords nie. Dié doen hulle net in Wêreldbekers. Die All Blacks, daarenteen, wen meestal die Drie Nasies wanneer hulle sterk genoeg is om al hulle wedstryde in die reeks te beklink. En in Wêreldbekers? Nou ja, Wêreldbekers wen hulle lankal nie meer nie.
Volgende week gaan die roes van die Springbokstoomroller afgeklop wees, die magtige enjin gaan weer op alle silinders teen volle kompressie vuur. Hulle sal hulle laaste toets in die reeks wen, en daarmee saam die Drie Nasies. Kyk maar net.
Vir die Australiërs het Adam Ashley-Cooper en die parmantige James O'Connor drieë gedruk. Gitau het Ashley-Cooper se drie verdoel en ook 'n skepskop en twee strafdoele geregistreer. Morné Steyn het weereens al die Springbokke se punte, 'n strafskop en 'n skepskop dié keer, aangeteken. Ongelukkig was dit net ses punte werd. Die Wallabies wen 21-6.

mga games лобановский депутат

Botha-besering sit grynslag op Aussies-bakkiese

Bakkies Botha, ‘n Bok-steunpilaar

Die son skyn vanoggend so 'n paar kerskrag sterker in Australiese rugbygeledere. Dit lyk asof Bakkies Botha nie Saterdag in Brisbane op die veld sal wees om die Wallabies te terroriseer nie. En dít is 'n baie dreigende donkerwolk wat uit die Aussie-hemelruim verwyder is. Botha is die dieselenjin in die Bokke se voorpakbus wat met soveel gemak oor die Australiërs gerol het die afgelope paar wedstryde. Botha het sy knie beseer, waarskynlik toe hy nogmaals bo-oor 'n armsalige Australiese voorspeler gehardloop het.

Om dinge vir die Springbokke te kompliseer, het Bakkies se rolstudent, Danie Rossouw, maar so pas van 'n besering herstel, en hoewel hy self 'n speler van graniet is, word daar gewonder of hy 80 minute voluit sal kan speel, al is dit teen Australië. Indien Pieter "Helium" de Villiers se mediese span hulle vingers natlek, in die wind hou en bepaal dat Rossouw nie die oplossing is nie, sal 'n dringende sein vir 'n plaasvervanger uit Suid-Afrika gestuur word. Dit beteken dat die Haaie se Johan Muller sy afsprake vir die week moet kanselleer. Al is hy 'n eerlike, harde speler, is hy geen Bakkies Botha nie.

Die mate van eerbied wat hy in die spel afdwing, kan beter verstaan word in die lig daarvan dat Bryan Habana se besering net so op die buitewyke van die rugbywêreld se bewussyn registreer. Habana is self nie 'n speler wat maklik vervang sal word nie, maar daar ís darem 'n Jongi Nokwe. Die groter gevaar is dat Habana se onttrekking vir De Villiers idees gaan gee. John Smit en Victor Matfield gaan al hulle dae hê om hom daaruit te praat om die agterlyn te skommel. Hy jeuk om sy een lieflingspeler, die pokkelrige Adrian Jacobs, te ontplooi, wat beteken dat Jaque Fourie uitgeskuif sal word na die vleuel. Dit is juis Fourie en Jean de Villiers se vennootskap, hulle Panzer-gehalte verdediging en hulle venyn op die aanval, wat bygedra het om hierdie die beste beroepsera-Springbok-span te maak.

Die Springbokke kort nog een punt om die Drienasies-trofee te wen. Met Bakkies Botha uit, en 'n Pieter de Villiers wat sy handjies vryf om die Bok-agterlyn te ontwrig, kan dít nogal 'n geswoeg afgee.

games casino online free

Die Springbok het gekom, gesien, afgeslag

Schalk Burger in aksie tydens gister se Drienasiestoets

Agterna het al wat ‘n naas is te sê gehad dat die Springbokke tóg iets uit hulle oorwinning oor die Wallabies geleer het. En die stukkie opvoeding? Dat, in die Gesnorde se vlugvoetige woorde, geen span dit kan bekostig om nie vir tagtig minute nie te speel nie. Dan moet ‘n mens sê, as die Springbokke net vyftig minute nodig gehad het om die Aussies kas toe te stuur, vir watter rede op aarde sal hulle hulleself uitsit vir nóg ‘n halfuur. Ruik die rose terwyl jy kan… Eintlik was die uitslag redelik voldonge na ongeveer 14 minute se speel… waarin Fourie du Preez gedoen het wat ‘n skrumskakel aangesê word om nie te doen nie – neem ‘n tikskoppie al is die pale binne Morné Steyn-reikafstand, jaag die verdedigers een kant toe op ‘n knop en pluk homself anderkant toe en oor die doellyn vir ‘n uiters astrante drie.

Die Steyn-visier het die lang vlug van Durban af oorleef en die telling was 7-0. Minute later, met die Wallabies wat strawwe verdrukking in hulle eie gebied beleef het, het Morné Steyn vir Jaque Fourie soos ‘n voorlaaier oorgehaal en toe op die regte breukdeel van ‘n moment afgevuur. Die buitesenter het die Aussie-verdediging soos ‘n snoek oopgevlek en het onder die pale gaan punte maak. Dit was tog ‘n deel van ontdekkings en een daarvan was dat Morné die Metronoom tog vel en vlees is en hy skop die maklikste skop in sy Bokloopbaan skoon mis.

Die res van die wedstryd was nie juis ‘n riller nie. Dit was eerder ‘n misterie waarin die geheimenisse van Kiwi-skeidsregter Bryce Lawrence se skrumbeslissings deur die twee kapteins, John Smit en George Smith, moes ontrafel word. Die Da Vinci Kode verskil met Lawrence se Geheim juis daarin dat daar oplossings is vir die vrae in die Kode. Die Bok-pak het egter deurgaans die verkeer só beheer dat Lawrence se arbitrêre interpretasies tydelike irritasies eerder as wedstrydsinkers was. Tog het die geil oes strafskoppe die Wallabies in staat gestel om asem buite hulle gebied te skep en Matt Gitau het, eenkeer met krag en eenkeer met voetvlugheid, twee drie gedruk. Maar die Springbokke se nuutgevonde terugslaanvermoë in ag geneem, was dit net ‘n kwessie van tyd voordat die Wallabies ernstige skade sou ly – en dit het gekom deur twee Bryan Habana drieë, gesmee uit die skroot van Aussie-blapse wat deur volgehoue Bok-druk afgedwing is.

Uiteindelik was dit ‘n soort wiskunde van punte oor tyd en dit was duidelik dat die Wallabies nie die spel vinnig genoeg sou kon herwin om ‘n oorwinning asof uit niks te maak nie. Die Springbokke kon ontspan, soveel so dat hulle twee Australiese drieë laat in die wedstryd kon aflag. Pieter de Villiers kon sy lieflinge, vernaamlik Adrian Jacobs op die veld bring, wat net weer die gehalte van die opdrafspan onderstreep het. Die vaste vyf het die aarde laat bewe, die losvoorspelers het alles gelak wat beweeg het en die agterlyn het glad gevuur, met veral daardie voetboller, Ruan Pienaar, wat ordentlik gesweepslag het op heelagter.

Die eindtelling van 32-25, met ‘n vierdriebonuspunt, is presies deur die Bokke volgens bestelling afgelewer.

светодиодный asd Фильчаков

Wie gaan eer kry en wie gaan seerkry?

Dié naweek se rugby en wat die Blou Bulle en die Leeus aan mekaar gaan doen

Cobus Grobbelaar glo die Leeus gaan aansit vir blou biefstuk dié naweek. Hy’s oortuig sy trop gaan wen. Hy’s áltyd oortuig sy trop gaan wen. Dié keer kan hy reg wees, en dit nie in die minste mate omdat hy sy terugkeer maak na ‘n besering nie. Baywatch is een van daardie eerlike hardwerkende baljagters – hoewel die gedagte aan ‘n “eerlike baljagter” so oksimoronies blyk te wees as “eerlike dief” of doeltreffende ANK-staatsamptenaar. Hy is een van daardie amper-amper spelers wie se naam al in ‘n paar vroegseisoen skadu-Springbokspanne ingepotlood is. Hierdie jaar was dit weer so, en dit was net daardie natuurfrats van ‘n losbalmagneet, Heinrich Brüssouw, wat hom voorgespring het. So, Grobbelaar stort al sy hartstog in die Leeu-span in. En dis juis sy passie, en die desperaatheid van sy hele span wat my laat glo dat hulle gaan wen.

Die ideale span is een waarvan die breër spelmetodiek en bemanning so gevestig is dat die span selde, en net as hulle in ‘n onverwagse verknorsing is, in hulle emosionele voorraad gaan delf. Ander spanne, minder voortreflik bedeel in sekere afdelings, middelmatig om die minste te sê, kan net op passie reken om wedstryde te beklink. Die probleem is dat hartstog en durf sulke vervlugtende elemente is. Dit kan die een minuut daar wees, en die volgende oomblik het dit verdamp, en dan het hulle nie strukture, tegniek en krag om hulle deur te trek nie. Maar ‘n sielsgedrewe span kan vir die regte tagtig minute enige span se lewe versuur. Gewoonlik het so ‘n span net een so ‘n wedstryd per jaar in hulle. En ek reken hierdie Saterdag is dit die Leeus se wedstryd van die jaar. Hulle is net desperaat genoeg om die Bloues se bulkalfies plat te trek.

Die Blou Bulle se instaanspelers maak hulleself gaandeweg in die dodelike, doodsmoorpatroon waarvan bekersukses gemaak word. Maar dis te betwyfel of hulle genoeg geduld en teenwoordigheid van gees het om ‘n vasgekeerde Leeu vasgekeer te hou. Terwyl die voorpak, met ‘n bosbrekervoorry van Kruger, Kuun en Engels en Flip van der Merwe op slot, lyk al hoe meer soos die geestelike afstammelinge van die Noord-Transvalers van ouds en Dewald Potgieter gaan beslis vir Grobbelaar al die pad bal toe jaag.

Agterlangs is waar dit kan lol, met te min terugvalplanne vir rou spelers soos Burton Francis en Francois Hougaard om verbete teenaanvalle te smoor. En aangeval gaan hulle aangeval word, en dit nie net deur die nuwelingsenter Pieter Engelbrecht en buitesneller Hollenbach nie, maar deur die venynige Jano Vermaak en die rammelende Willem Alberts van agsteman af. Voorts kan die Bloues maar vra wie de joos is Earl Lewis. Die antwoord is dat hy nie die ander een, Earl Rose, is nie. Hierdie jaar kon die Leeus se opponente deurgaans staatmaak dat wanneer hulle in die knyp teen die rooibontes is, Rose iewers ‘n geskenk vir hulle sal opdiep. Maar Pieter de Villiers se gunsteling “X-faktorspeler,” Rose, is uit die laaste vesting verwilder en, hoe of wat Lewis ook al is, so totaal selfvernietigend soos Rose kan hy nie wees nie.

Die wedstryd word op die Stadion-Voorheen-As-Ellispark-Bekend beding en hoewel tuisvoordeel nie soveel vir die Leeus beteken nie, is dit darem stukke beter as die teendeel: Om die Blou Bulle tussen die horings te kyk op Fort Loftus.

Tuisveld, hartstog, desperaatheid en die afwesigheid van Earl Rose. Hierdie een is die Leeus s’n. Dis hulle Groot Wedstryd vir die jaar.

печи для

W?reldrugby se grootste somerswaeltjie

Die een speler wat Springbokrugby nie kan vervang nie

Dat een swaeltjie nie 'n somer maak nie, is 'n ou braaivleisinsig. Daarmee word aangedui dat 'n sportspan se sukses nie aan 'n enkele speler toegeskryf kan word nie. Dit word meermale geïntoneer wanneer 'n sterspeler sy terugkeer na 'n besering maak. As, sê nou maar Richie McCaw of Daniel Carter ontslaan word uit die terapieproses en as't ware rittel en trippel om die veld tydens die All Blacks se volgende toets te betree, word die vraag gevra: Watter verskil sal dit maak? Dis dán wanneer die braaivleis-Naas Botha kug en frons en beduie dat, ja McCaw is die wêreld se voorste baljagter en moontlik die wêreld se beste speler, pond vir pond, maar – staan by hier kom dit nou – een swael maak nie 'n somer nie.

Dis hoog tyd dat hierdie tradisionele insig herbesoek word. Niemand stel voor dat die aanskoue van een Tachymarptis melba finaal aandui dat die somer opgedaag het nie. Net so ontken niemand dat McCaw nie sy towerwerk kan doen as hy nie 14 ander spanmaats het om te skrum, te lynstaanspring, balle uit te gee, te skop, ensovoorts nie. Maar dis tog duidelik dat een speler 'n klaaglied in 'n triomfkreet kan verander. Speel soos die Springbokke vroeër hierdie seisoen gespeel het, een speler se teenwoordigheid het die verskil gemaak tussen oorwinning en nederlaag: Morné Steyn. Toe hy in die tweede toets se stuiptrekkings aangetree het en die Gilbert in die ruimte bo die dwarslat en tussen die pale deurgesool het, het hy 'n Springbokwinter, of dan ten minste 'n koue herfs, in 'n heerlike, groensappige, songemarineerde somer verander. Hy was een swael wat eiehandig 'n invloed op die somer gehad het. Sy somerwerking is geleë in die eiesoortigheid van sy bydrae. As hy nie die bal oorgeskop het nie, nou ja, daar was nie iemand anders wat hom dit sou nadoen nie. (Wel, miskien Frans Steyn, wat skop soos 'n howitzer, maar met 'n sekere ongeërgdheid rakende akkuraatheid. En sóú hy raakgeskop het, dan was hý die somerswael.)

Die "een swael maak nie 'n somer nie"-teorie word nie sonder meer gehuldig deur bekykers van ander sportsoorte nie. In sokker, byvoorbeeld, is dit goed bekend watter verskil 'n Pelé, 'n Maradonna of 'n Cristiano Ronaldo kan maak. "Karl-Heinz Rumenigge en tien robotte," is hoe 'n koerantskrywer in 1986 die Wes-Duitse wêreldbekersokkerspan beskryf het. Rumenigge was nogtans genoeg van 'n somerswael om sy span amper tot die kroon te tou.

Soms kan 'n swael selfs 'n valse somer, sê sommer 'n "Indiaanse Somer," bewerkstellig. In die sestigerjare het Manchester United 'n baie taai opleidingsproses vir jong spelers gehad. Dit het onder andere behels dat die jongelinge mekaar rondom 'n sokkerbal op die teerblad van Ou Trafford se parkeerterrein gepak het. Daar, sonder enige werklike toesig, het hulle die uitspattigste toertjies en swierige voetwerk uitgepak. Jy moes eenvoudig leer om op jou voete te bly anders het jy in vierkante sentimeter vel daarvoor betaal. Hulle het mekaar gesystap, die bal in pypkandribbels om verdedigers geknikker, lugskoppies oor die kop geskep, die teenstaander met buitevoet-binnevoet oëverblindery probeer omseil… en dan was daar die blinkste van alle tierlantyntjies: Die neutkraker. Dit was eenvoudig en dodelik, maar baie maklik om teen te verdedig. Die plan was om die bal tussen die voete van jou opponent deur te toonskop en agter hom weer bymekaar te maak. Natuurlik hoef die verdediger enige een van sy voete net 'n aks binne toe te skuif en jou skop skram van hom af weg. Maar kry jy dit reg, lyk hy soos 'n idioot en jy soos 'n superster.

Een van die verblindendste spelers in dié karparktoernooie was 'n jong, langhaar-Ier by name George Best. Hy was geoormerk as 'n toekomstige Rooitruidraer, maar was nog nie as gereed geag nie, toe die senior United-span se vliegtuig in die ys by München op die aanloopbaan neerstort en bykans die hele spelerkorps in een staalknarsende oomblik uitgeroei word. Die legendariese spanbestuurder, Matt Busby, moes inderhaas 'n span vir die volgende seisoen saamstel. Hy het 'n versameling afgeleefde strydosse en nat-agter-die-ore jongelinge nadergehark. Skielik was die jong teerbladspesialis, George Best, in die span.

Hy was oombliklik 'n rasende sukses, waarskynlik omdat hy nie van beter geweet het nie. Vir hom was die senior sokkerveld maar net 'n voorsetting van die motorpark en hy speel sy sokker met dieselfde uitbundigheid as wat hy en sy makkers op die teerblad gewys het. Hy pypkan, hy seil verby verdedigers met buitevoet-binnevoet oëverblindende ratsheid en vaart, hy knikker die bal oor hulle koppe en hy… doen die neutkraker. Binne 'n ommesientjie is Manchester United weer die tromslaners in die Engelse Eerste Liga. Best kon enige wedstryd omswaai met sy balgoëlery en hy het doele uit die onmoontlikste hoeke aangeteken. Die Rooies het die groenste van somers, sommer 'n paar in 'n ry, gehad danksy die swaeltjie George Best. Maar sy vernuf het 'n ernstige nadeel vir die span gehad: Dit was die glinsterpapier wat die krake, die ernstige struktuurgebreke, in die span verdoesel het. Best was boonop 'n eksentrieke genie, nie bestand teen die ophemeling van veral vroulike ondersteuners nie en heeltemal te gou het sy loopbaan verstrengel geraak in sy rokjagtery en ongebreidelde dipsomanie. Toe sy loopbaan voortydig verby is, was die Manchester United-somer ook daarmee heen. Die Best-lose span is ontbloot as 'n trop verbeeldinglose ploerte. Niemand het dit werklik besef nie want hulle het aangehou wedstryde wen… danksy George Best. En toe, te skielik, is hy nie meer daar nie en dit het amper 'n anderhalfdekade vir die span gevat om weer die voormalige kruin te bereik.

Selfs Naas Botha het 'n voorliefde vir die swaeltjie-somergesegde. Miskien is hy net beskeie, want as iemand beter behoort te weet, is dit Ignatius Hendrik Botha. Uli Schmidt beduie in sy outobiografie presies watter gehalte swaeltjie – of, in sy terminologie, wedstrydwenner – Naas was. Schmidt was die onderkaptein in die Blou Bul-masjien van die laat tagtigs en was baas van die voorspelers. Wanneer sy span swaar getrek het, het Schmidt eenvoudig die voorspelers byeengeroep en 'n eenvoudige krisisopdrag uitgevaardig: Kry die bal by Naas. Dis al. Naas sal die wedstryd wen. En hy het meestal. In 1987, byvoorbeeld, was Noord-Transvaal in die Curriebekereindstryd deur Transvaal op 'n nat Ellispark vasgekeer. Kry die bal by Naas. En die voorspelers, Schmidt en sy stutte Jan Locke en Heinrich Rogers, en die slotte Adolf Malan en Adri Geldenhuys, en die losvoorspelers met die kontoerploeër Burger Geldenhuys vooraan, het presies net dit gedoen. Na halftyd, met Noord-Transvaal uitgeval op 3-15, het Botha oorgeneem. Vier skepskoppe, vier strafskoppe. Baie dankie, kom ons gaan huis toe. Noord-Transvaal wen 24-18.

Die vraag is, wie is die somerswael van somerswaels in die huidige Springbokspan? Habana, sal party sê. Of Morné Steyn. Selfs jong strydros, Heinrich Brüssouw. Almal geldige kandidate, moet daar saamgestem word. Maar persoonlik reken ek die swael der swaels is Bakkies Botha. Hy is net 'n enorme sterk, doelgerigte, onstuitbare natuurmag. Hoewel hy geen gimnasiumfrats is nie, is hy net van nature 'n brutale sterk Afrikaner. Die Nieu-Seelanders noem hom "The Enforcer" en wat Bakkies afgedwing wil hê, sal hy afgedwing kry. Die Britse en Ierse Leeus het juis gereken hulle kan hom rangeer en daarmee die Springbokke ontspoor. Die beste pogings van hulle gehardste voorpakbrekers was nie goed genoeg nie en dit was eers toe hulle met 'n dissiplinêre slenter vir Bakkies van die veld afgehou het, wat hulle op die voorvoet kon kom.

Ons het spelers wat vir enige ander Springbok kan instaan. Andries Bekker is al meer soos Victor Matfield as Matfield self. Daar is 'n swetterjoel skrumskakels wat besig is om Fourie du Preez se skaduwee te ontgroei. John Smit bly net staan in die toetsskrum omdat hy Bakkies Botha agter hom het om hom vorentoe te stu. Jongi Nokwe is vinniger as Bryan Habana. Maar daar is net een Bakkies Botha.

As die teenwoordigheid van 'n enkele swaeltjie nie 'n somer maak nie, kan die afwesigheid van een 'n winter inlei. Hoewel Bakkies Botha in vorm en styl die algehele antitese van 'n dartelende swaeltjie is, kan ons onsself maar voorberei: Die dag wat hy ophou speel, sal die begin van 'n lang en droë Springbokwinter wees.

Ku?n en Hougaard in Blou-Bulspan

Derick Ku?n

Die afrigter van die Vodacom Blou Bulle Frans Ludeke het heelparty van sy groot kanonne insluitende Derick Kuün, Werner Kruger en Wilhelm Steenkamp vir Saterdag se wedstryd in Johannesburg teen die Leeus nadergetrek.

Kuün en Kruger gaan die skrum aan die sy van Jaco Engels anker met Steenkamp wat terug is in die tweede ry langs Flippie van der Merwe.

Ludeke het sy ervare lostrio onveranderd gelaat, maar agterlangs sal Marius Delport in die plek van die beseerde Akona Ndungane diens doen met Jaco Pretorius en Stefan Watermeyer wat hul kombinasie in die middelveld hervat.

Ludeke het besluit om vier voorspelers en drie agterspelers op die bank te kies maar hoewel daar nog ‘n bietjie twyfel oor die enkelbesering van Frik Kirsten is, is die afrigter sowel as Dr Org Strauss optimisties dat die groot stut betyds sal herstel.

Ludeke sê hy is redelik tevrede met hoe die Blou Bulle se seisoen in die eerste ronde verloop het, maar daar is steeds verskeie aspekte waarin hy wil hê die span moet verbeter.

“Ons moet in die tweede ronde in elke wedstryd vir die volle 80 minute speel en ek sal wil sien dat ons voortaan beter afrond.

“Ons moet ook al hoe meer driedruk-geleenthede skep en baie klem sal in ons vaste fasette gaan, want alles was nie honderd persent in dié afdeling van ons spel nie.”

Vodacom Blou Bulle: Zane Kirchner; Gerhard van den Heever, Jaco Pretorius, Stefan Watermeyer, Marius Delport; Burton Francis, Francois Hougaard; Dewald Potgieter , Pedrie Wannenburg, Deon Stegmann, Wilhelm Steenkamp, Flip van der Merwe, Werner Kruger, Derick Kuün (kaptein), Jaco Engels. Reserwes: Bandise Maku, Frik Kirsten/Dean Greyling, Fudge Mabeta, Jacques Burger, Heini Adams, Francois Brummer, Tiger Mangweni.

погружной для Фільчаков прокурор

Griekwasavontuur vir eers verby

Albert van den Berg lak vir Ryno Barnes in gister se wedstryd tussen die Haaie en die Griekwas

Die pret het gister finaal uit die Griekwas se voetbal verdwyn en die gevolg was ‘n pynlike drag slae wat hulle teen die Haaie in Durban op die lyf geloop het. Die Groot Gaters het die seisoen volspoed begin en opwindende, heerlike en – belangriker – wenrugby gespeel. Afrigter Dawie Theron het ‘n atmosfeer van durf, ‘n mate van astrantheid, spantrots en spelvreugde geskep waarin die span gefloreer het. Maar nadat die weeklikse sloegstryd verlede Saterdag teen die Blou Bulle begin het om die lekkerte uit hulle avontuur te dreineer, het die laaste daarvan hierdie week op die Absa Stadion weggekwyn. Al wat oorgebly het was die durf en astrantheid, bestanddele wat hopeloos minderwaardig was om ‘n bedrewe genootskap soos die Haaie flou te speel.

Waar die avontuurgees vroeër dié seisoen die Griekwas se voetbal laat vloei het, die aangeë laat behoue bly het, die steekskoppies laat reg spring het, het gister se oorangstigheid, gespannendheid en periodieke desperaatheid die hele masjien laat stotter. Vroeër dié seisoen sou Naas Olivier, die poublou losskakel, na ‘n kronkelende lynbreuk sy ondersteunende speler se hande met ‘n slingeraangee gevind het. Gister het Waylon Murray dié aangee teruggeskep, vasgevat, omgetol en net groen gras en ‘n doelgebied voor hom gesien. Monty Dumond, een van daardie netjiese losskakels wat blykbaar orals langs die kus uitpeul, het dit van die kantlyn af verdoel en die Haaie was skielik 13-0 voor.

Die Haaie, in teenstelling het daardie heerlike ritme waarvoor hulle bekend geword het, gevind en het gebaljaar soos kaalvoetseuntjies in ‘n reënwaterpoeletjie. Hulle vaste vyf het sterk genoeg gestaan en gedryf om die ligter, haastiger losvoorspelers soos Jacques Botes en Keegan Daniel vry te stel om sorgeloos die veld vol te nael. En terwyl nael die onderwerp is, gee voorspeler het dit met groter uitgelatenheid en meer vernietigend gedoen as daardie vleuel in hakervermomming, Craig Burden, nie. Rory Kockett-luitenant, die skrumskakel Charl McLeod, het self koek uit krummels gebak toe hy ‘n losbal opgepik en die Haaie se tweede drie onder die pale gedruk het.

Hoe meer die Haaie hulle uitstappie geniet het, hoe meer iesegrimmig het die Griekwas se spel geword en hulle mees waagmoedige en astrante pogings, gelei deur ‘n uiters waagmoedige en astrante Godfrey Mokuena, het uiteindelik weinig wins gewys. Uiteindelik het hulle punte uit twee skamele strafdoele van Naas Olivier bestaan. Hoewel hulle soos die laaste Trojane verdedig het, was dit nie goed genoeg om Monty Dumond, Lwazi Mvovo en Keegan Daniel te keer om drieë aan te teken nie. Met die metronomiese Dumond wat gister blykbaar nie mag mis geskop het nie en wat 18 punte voetgewys gebank het, het die Haaie ‘n ordentlike oorwinning van 41-6 opgestapel.

Die Griekwas se avontuur is vir eers verby. Soos wat die onbeïndrukte musiekprofessor opgemerk het aan die oorgretige jong pianis wat ongevraagd ‘n oudisie by ‘n dinee gespeel het: Jy het ‘n snaakse gesig. Wees nou tevrede. Griekwas het ‘n heerlike, stuitige eerste helfte van die Curriebeker-seisoen beleef. Hulle was so astrant as om tot voor vandag voor te loop op die puntetabel. Hulle moet nou tevrede wees. Die Blou Bulle se instaanspan het hulle ritme gevind en die Haaie speel met al hoe meer presiese venyn. Normaliteit is besig om terug te keer na die rugbyheelal. Een van die dae is die Drienasiesreeks verby en keer die Springbokke na hoofsaaklik die voorloperunies terug. Sit dan reg… want dán begin die Curriebeker-reeks.

ппр оборудования

Pieter de Villiers: die Springbokke se grootste hindernis?

Die ‘besnorde filosoof’ in aksie

'n Kampioen, word daar gesê, is iemand wat iets regtig moeiliks en ingewikkelds maklik laat lyk. Dink maar aan 'n Darryll Cullinan wat 'n wegbewegende snelbal deur die dekke kon dryf met soveel elegansie en presiese aanwending van spoed en tydsberekening dat iets ontsaglik veeleisends as baie eenvoudig voorgekom het. ("As 'n mens teen Darryll geboul het, was dit altyd asof die kolfblad twee meter langer was," het Andrew Hall by geleentheid beduie.)

Wel, wat dan van iemand wat iets baie makliks so vrekkens moeilik laat lyk? Die maklikste werk, in die post-Jake White-era is dié van Springbok-afrigter. Dít is moontlik sy grootste bydrae tot die eierbalsport. Voor White het die Springbokafrigter al die werksekuriteit van 'n Kongolese mynopspoorder gehad. Van die eerste ná-isolasieafrigter, John Williams, tot en met die einde van die bisarre Rudolf Straeuli-heerskappy, het net Kitch Christie die goeie grasie gehad om te bedank voordat die Rugbyraad se swaar stewel sy agterwêreld getref het. Williams, Macintosh, Markgraaff, Du Plessis, Mallett, Viljoen en Straeuli het almal saggies in die donker by die agterdeur uitgesluip na bitter, verwytende aftredes. Maar Jake White het met "Bill", (soos die Aussies die William Webb-Ellis-trofee noem) in sy handbagasie van die Wêreldbekertoernooi in Parys teruggekeer. Hoewel dit in ‘n relatiewe bloedlose veldslag gewen is (sonder om met Australië, Nieu-Seeland óf die Franse slaags te raak,) is 'n Wêreldbeker 'n Wêreldbeker, en hierdie een is gewen met 'n span wat oor vier jaar sorgvuldig versamel, geslyp en aanmekaar gesit is. Al wat die nuwe afrigter moes doen, was om die span as’t ware in die regte rigting te beduie, 'n klap op die boud te gee en te kyk hoe hulle holderstebolder oor die opposisie stormloop. Jy hoef nie vir hierdie rugbymonsters te beduie wat om te doen nie – elkeen ken sy werk, sy plek en sy doel en hy weet hoe om dit te doen.

Hierdie jaar het die werk nóg makliker geword met die Bulle wat 'n onstuitbare voetbalpatroon bemeester het: Gebruik 'n strategies bedrewe losskakel om die vyand in sy eie gebied op hok te hou en versmoor hom daar met jou trop voorspelerbuffels totdat hy onder die druk knak en jy jou ligvoetige missiele op die vleuel kan afvuur of, as die bui jou voorspelers pak, hulle sommer kortpad bo-oor hom hardloop. As jy die wedstryd in hierdie pan bak, en jou span se bestanddele is in elke opsig beter as jou opponent s’n, dan gaan jy elke wedstryd wen. So nou hoef die Springbokafrigter nie eens meer spelers van ander provinsies in te vlieg nie. Hy kan maar net, in die woorde van daardie melodieuse pleidooi, Bokke van al die Bulle maak: Trek die hele span in groen aan, gee hulle daai klap op die boud en laat hulle jou bel wanneer hulle die Leeus vernietig en die Drienasiesbeker gewen het. Maklik.

Maar blykbaar is niks vir Pieter de Villiers, die besnorde filosoof, maklik nie. Die Springbokke het verloor toe hulle moes gewen het en het net-net gewen toe hulle die opposisie moes verbrysel het. Die maklike het moeilik geword en is nêrens meer sigbaar as by die afrigter self nie. Hy, wat nooit 'n senior span afgerig het nie, was uitdruklik 'n regstellende aanstelling, en nie bestand teen die onthutsing wat só 'n posisie gewoonlik by die begunstigde veroorsaak nie. Nog voordat hy sy intrek in die afrigter se kantoor geneem het, het hy dit duidelik gemaak dat hy nie tevrede sou wees om 'n blote proseliet en voortsetter van die Jake White-doktrine te wees, sê nou maar op die manier wat Frans Luddeke die werk van Heyneke Meyer in Bloubulland voortbou nie. Hy sou sy eie voetbalfilosofie ontwikkel en toepas. In 'n ommesientjie het hy die Springbokke gekondisioneer om alles wat hulle oor die wen van wedstryde en wêreldbekers geleer het, te vergeet. Hy het in 'n swerm woorde iets onsamehangends verduidelik. Blykbaar was sy meestersidee om die Springbokke nie op die veld te jaag met 'n enkele wedstrydplan nie, maar met vyftien wedstrydplanne. Die Springbokke, wat soos die Bulle, gedy het omdat elkeen sy plek, funksie en aanwending verstaan het, moes nou elkeen 'n "besluitnemer" op die veld word. In krygsterme was hulle vyftien geheime agente. Van 'n eenvormige doelgerigtheid was daar niks te sien nie.

Wat 'n eenvoudige veldtog was om die Drienasiesbeker langs Bill te laat inskuif, het gou in 'n verbysterde gespartel, 'n ellendige geploeter ontaard. 'n Middelmatige All Blacks-span, wat nog aan bomskok ná die Wêreldbekertoernooi gely het, asook 'n lotjie ondergemiddelde Wallabies het die Springbokke met 'n sekere doelgerigtheid afgeransel.

Iewers in die proses verlede jaar, het senior spelers, vernaamlik Victor Matfield en John Smit, 'n satynrevolusie gelei. De Villiers is agteraf gepaai en vooraf opgehemel… terwyl die senior manne die woord laat uitsypel het dat die span maar net die woorde van agter die snor moet verontagsaam. Die ommeswaai het net betyds vir die laaste Drienasieswedstryd gekom en die Springbokke, met stoere Jake White-doelgerigtheid, het die Wallabies met 'n rekordtelling afgeslag en later, op die Britse toer, die Engelse op Twickenham, ook met rekordpunte, verneder.

De Villiers en sy voetbalfilosofie het 'n doelgerigte terugkeer hierdie jaar gemaak en dit was net die half-toevallige ingrype van die klassieke Blou Bul-losskakel, Morné Steyn, wat vir die Springbokke 'n sege oor die Britse en Ierse Leeus gegee het. Een van die stelreëls van die Jake White-stelsel is dat 'n oorwinning 'noorwinning is. Ja, maar regtig… Met die rypste oes primatalent wat Suid-Afrika in dekades gehad het, moes die Leeus opgefrommel en weggepak gewees het.

Die Smit-Matfield-metode het weer die oorhand gekry en die Springbokke het 'n goeie openingsalvo in hierdie jaar se Drienasies geskiet. De Villiers is weereens sielsaliglik uitgeskuif om onsamehangende uitsprake in mediamikrofone te maak.

Hierdie afgelope week sê hy in 'n televisieonderhoud dat die Springbokke uiteindelik geleer het om volgens sy patroon te speel. Agteraf grinnik Matfield en Smit. Laat hom maar so dink. Dis nie dat daar nie 'n leerproses was nie. Daar wás! Hulle hoop net Pieter de Villiers vergeet nie alles wat hy geleer het voor die volgende toets nie.

play slots for топкарго

Rugby betree volwaardige politiek

Vir diegene wat nog glo dat rugby nie 'n politieke spel is nie, moet die minister van Nasionale Beplanning se brief Dinsdag aan die Business Day se redakteur 'n openbaring wees.

Springbokafrigter Peter de Villiers het ondersteuning gekry van niemand minder nie as die magtige Trevor Manuel.

In 'n brief aan Business Day se redakteur Peter Bruce, kla Manuel omdat Bruce gesê het die afrigter is nie opgewasse vir sy taak nie. Die Springbokke het klaaglik in die derde en laaste toets verloor teen die Britse en Ierse Leeus Saterdag, alhoewel hulle die reeks met 2 -1 beklink het.

"Wat die meeste tel in sport is die resultaat. Daarom moet die feit dat die Springbokafrigter in hierdie geval, soos so min van sy voorgangers, die reeks gewen het in sy guns tel?" Manuel het Bruce daaraan herinner dat hy nie 'n sportskrywer is nie en hom aangeraai om de Villiers met sy voorgangers te vergelyk.

Hy het bygevoeg dat Suid-Afrikaners dikwels tot gevolgtrekkings kom sonder dat hulle na "feite of statistieke" verwys.

Manuel sê hy was "erg misverstaan oor die onderwerp van die resessie" omdat hy, net soos met die rugby, gesê het "die syfers praat". Manuel het voorheen, voordat dit amptelik geword het, verklaar dat Suid-Afrika nie tegnies in 'n resessie is nie.

"Ek pleit by die redakteur van die Business Day dat hy die syfers sal laat praat selfs terwyl hy laat Sondagmiddag sy hoofartikel skryf," het die minister gesê.

Лобановский

Britse Leeus kom jag in SA

Die tyd is hier! Die groot jagtog van 2009 deur die Leeutrop uit die Britse en Ierse Eilande het in Afrika se suidpunt aangebreek.

Twaalf jaar vantevore het daar ‘n trop Leeus met geslypte tande, ‘n groot maanhaar in Martin Johnson as kaptein en ‘n ou wyse leeu, in breier Mcheechan, in Suid-Afrika aangekom en onverwags deur slim rugby, baie karakter en ‘n skepskop die Springbokke verslind.

Suid-Afrika was besig om ‘n span te bou ná die geskiedkundige Wêreldbekersege van 1995 in die nuwe Suid-Afrika. Maar enige toets wat die Springbokke verloor, word vir jare onthou. Soveel te meer ‘n neerlaag in ‘n toetsreeks.

Dit is dus juis daardie seer wat ‘n volbloed Suid-Afrikaner laat smag na die groot rugby-avontuur en geskiedenis wat die Britse en Ierse Leeus na Suid-Afrika bring. As mens dink aan die ongelooflike Leeuspan van 1974 onder leiding van die Ierse legende, Willie John McBride met die legendariese Walliesers soos JPR Williams, Gareth Edwards en Phil Bennett en dan aan die span van Martin Johnson in 1997 met groot spangees, dan kan mens nie help om daardeur meegevoer te raak nie! Die Leeus in Suid-Afrika is meer as spesiaal. Dit het ‘n ryker geskiedenis en bring ‘n unieke atmosfeer, wat nie vir Leeus-toere na Nieu-Seeland en Australië geld nie.

Vir die Suid-Afrikaanse spelers wat betrokke is in toerwedstryde teen die Leeus is dit ‘n eenmalige ervaring. Baie spelers kry nooit daardie besondere kans nie, want die Leeus kom een maal in 12 jaar in ons land kragte meet. Maar die grootste voorreg bly nog om vir die Springboktoetsspan gekies te word en nóg meer spesiaal is om teen die Leeus op ‘n volgepakte Suid-Afrikaanse rugbystadion te kan uitdraf.

Sommige van ons beste spelers het die pond en euro van die hand gewys, of teruggekeer uit die vreemde, net sodat hulle ‘n kans kan hê om in die Springbokspan teen die Leeus te speel. Ander spelers het operasies vir nou eers uitgestel tot ná die Leeus-toer, en speel met pyn en ongemak. Dit dien as bewys van hoe baie hulle bereid is om vir hierdie ongelooflike geleentheid op te offer.

Die Victor Matfields, John Smits, Habanas, Bakkies Bothas, Schalk Burgers, Fourie du Preez’s, Jean de Villierse en ander word gedryf en deur een ding aangevuur: om in ‘n toetsreeks teen die Leeus te speel en legendes in hul eie reg te word deur die reeks te wen!

Met drie wedstryde van die toer reeds gespeel en veral ná die eerste wedstryd in Rustenburg teen die Royal XV, was baie Britse rugbykenners ongelukkig oor die Britse Leeus se vertoning. Maar dit sal maar altyd ‘n moeilike begin wees vir ‘n span wat mekaar nog leer ken teen ‘n span met spelers wat weet dat dit die grootste wedstryd in hul rugbyloopbaan mag wees. Ná Woensdag se vertoning met ‘n heel nuwe span en meer gewoond aan die klimaat, het mens die akkuraatheid en formaat van die Leeus begin sien. Kom ons wees eerlik, die Goue Leeus verstaan nie verdedigingspatrone nie en is ook nie aangehelp deur die probleme by die unie van die veld af nie. Maar nietemin het ons gesien dat die Leeus goed afgerig is en besig is om hulle vir die toetse reg te kry. Die Vrystaat het ‘n verdedigingspatroon in plek maar sonder Juan Smith het die Cheetahs hulle leier en beste speler verloor en is hulle nie dieselfde span nie. Hulle verdediging en die briljante Heinrich Brussouw het egter gewys hoe belangrik druk en die tegniek in die kontakarea, gepaard met ‘n fisieke aanslag, is.

Elke Leeus-speler weet hoe om sy kans te gebruik. Daar is net ‘n handjie vol wedstryde voor die toetsspan gekies gaan word. Spelers wat my oog gevang het, was Tommy Bowe van Ierland wat alles en nog meer gedoen het op vleuel. Saam met die kombinasie van Brian O’Driscoll en Jamie Roberts in die senterposisies lyk hulle baie gevaarlik. Shane Williams op die ander vleuel sal heel waarskynlik die nommer 11 trui in die toets dra en Lee Byrne sal na my mening die heelagter wees.

Onder die voorspelers het die slotte my beïndruk en dit sal ‘n titaniese stryd wees vir plekke, maar ek vermoed dat Alun Wyn Jones in dié departement Paul O’Connel se vennoot sal wees. Victor Matfield, Bakkies, Danie Rossouw en Andries Bekker is van die heel beste slotte ter wêreld. Drie van hulle het ‘n wêreldbeker, asook twee Super-14-titels op hul kerfstok.

Die Britse voorrye is bekend vir hulle werk in die skrums, alhoewel Gethin Jenkins vir sy prestasie op die veld bekend is.

Dit gaan baie interessant wees om te sien wat Warren Gatland en Graham Rowntree daar gaan doen teen die tyd dat die toetse aanbreek. So ook die losvoorspelers. Gaan hulle ‘n ou en slim kalant soos Martyn Williams kies?

Die balans gaan belangrik wees om die beste lostrio in wêreldrugby hok te kan slaan. Pierre Spies is op dreef en gaan nog beter word, Juan Smith is die beste toekantflank en Schalk Burger is Schalk Burger. Al drie is ook lystaanopsies en die Leeus het spelers gekies wat in die lynstane kan meeding, maar die balans sal hulle moet handhaaf anders gaan hulle sukkel om vir die bal op die grond mee te ding.

Die Bokbestuur het die Bokgroep Maandag aangekondig en het nie veel verrassings gehad nie. Een insluiting verdien na my mening ‘n groot regmerkie en dit is dié van Morné Steyn wat vanjaar nog meer gegroei het en nou seker die mees volmaakte losskakel in Suid-Afrika is. En in die persoon van Ruan Pienaar wat nog bietjie meer in die rol moet ontwikkel, maar na my mening een van die bestes kan word, het ons goeie balans en mededinging in die span.

Earl Rose se insluiting laat my wonder. Ek voel dat hy nog baie moet ontwikkel en aan sy swakpunte moet werk Ek dink nie hy is reg vir toetsrugby nie, maar as sy insluiting bedoel is om hom meer ervaring tydens Springbokoefeninge te gee, dan het ek nie beswaar nie. Maar ek sal hom glad nie oorweeg vir die eerste twee toetse nie en ook nie die derde as die reeks gelyk is nie.

Dan is Conrad Jantjies beseer en moet daar ‘n nuwe heelagter gekies word. Zane Kirchner het ‘n baie goeie Super 14 gehad, so ook Stefan Terblanche. Jaque Fourie en JP Pietersen kan daar speel en verkeer in die groep, so ook François Steyn. Ek voel François Steyn moes, nadat Percy Montgomery uitgetree het, dadelik in dié posisie gekies gewees het. Hy kan ontwikkel in een van die beste heelagters wat ons nog gesien het. Hy is volgens my nog nie reg vir losskakel nie en ek dink sy beste posisie kan dalk die nommer-15-trui wees. Hy is ‘n goeie senter. Hy is uiteraard ‘n goeie rugbyspeler. Maar van heelagter af kan hy meer betrokke raak. Hy kan die lyn met verwoesting sny. Hy is solied onder die hoë bal, sy verdediging is sterk en sy skepskop is so lank dat hy kan doen wat Naas al die jare gedoen het: punte van die halflyn af vir die Bokke inryg!

Een verrassing was dat daar nie ‘n erkende plaasvervanger vir Schalk Burger in die groep is nie. Rugby word deesdae gewen deur die afbreekpunte te wen en fisiek en akkuraat op daardie gebied te wees, en dan vandaar af te kan aanval. Dit kan dalk die Bokke duur te staan kom. Blykbaar is daar hoop in die Leeugroep dat die Bokke sonder ‘n plaasvervanger vir Schalk Burger in die toetse sal opdraf. Ek is bekommerd oor wat die Bokbestuur hier gedoen het.Ek weet ook dat Juan Smith tot ‘n mate die rol kan vervul, maar in toprugby mens het spesialiste nodig. Heinrich Brussouw, Deon Stegmann, Jacques Botes en Luke Watson is meesters op die gebied en kan ongelukkig voel dat hulle nie die paal gehaal het nie. Luke Watson het ‘n goeie seisoen gehad maar sal nie in die huidige opset van spelers inpas nie. Maar Pieter de Villiers moet dalk heroorweeg en vir Heinrich Brussouw vir ‘n versekeringspolis nader trek.

Om by die hoofsaaklik spelergedrewe proses te hou, sedert Pieter de Villiers oorgeneem het, sal heel waarskynlik die slimste opsie vir die Springbokafrigters bly. Suid-Afrika het die sterkste groep spelers vir baie jare en beving hom in ‘n goue tydvak as gevolg van afrigters soos Heyneke Meyer, Dick Muir, Jake White, John Plumtree en Rassie Erasmus se werk oor die laaste paar jare en spelers wat weet hoe om groot wedstryde te speel. Spelers is beter voorbereid, spesiale spelers is gekweek en hulle ervaring voer Suid-Afrikaanse rugby die laaste paar jaar tog nuwe hoogtepunte en kan, ná ‘n reeksoorwinning, hulle name in die boek van rugbylegendes verewig!

Ná die Bulle se sterk vertoning van konstante druk deur verdediging en direkte rugby in die Super-14-finaal, hoop ek dat die Bokke ons en die wêreld hulle ware krag in die reeks van 2009 gaan wys. Mag die toetse gou kom! Maak reg vir hierdie avontuur!

Данильченео

“Suid-Afrika” parasiteer op Afrikanersportprestasie

Die skouspel van die Blou Bulle wat oor die naweek die Chiefs van Nieu-Seeland 'n 61-17-loesing toegedien het, het ons weereens onder die indruk gebring van hoe die "reënboognasie", wat 'n verloornasie is, op Afrikanersportprestasie teer.

Die Afrikaner word in die skoolgeskiedenisboeke sleggemaak, gedurig van rassisme en ander euwels beskuldig en sy taal en kultuur misken, maar as 'n klompie Afrikaners in blou rugbytruie wen, dan word hul prestasie skielik die hele land s'n.

Volgens die TV is ons 'n Engelse land en die verrigtinge met Joel Stransky het Saterdag weereens uitsluitlik in Engels plaasgevind met die voortaan Britse maatskappy Vodacom wat as hoofborg medaljes oorhandig het. Maar tydens die wedstryd het die toeskouers van Pretoria voortdurend baniere in Afrikaans vertoon en in sy bedanking aan die skare het Victor Matfield insgelyks Afrikaans gepraat.

Selfs die kaptein van die Chiefs het – watter belediging vir die Engelse reënboognasie – in Afrikaans "baie dankie" gesê. Ook die pleknaam "Pretoria" is Saterdag dikwels gehoor.

Dit alles kon beswaarlik die goedkeuring van die Tshwane-burgemeester, dr. Gwen Ramakgopa, weggedra het wat self op die podium verskyn het om skynheilig die rugbyspelers se hande te skud.

Deur hul onbeskaamde gebruik van Afrikaans, het die Pretoriase toeskouers Saterdag getoon dat hulle nie langer met die Engelse neokolonialisme van die swart elite en die sakesektor gediend is nie.

Net soos die Bloubulrugbyspan Saterdag op die rugbyveld gewys het wie en wat hulle is, is dit hoog tyd dat die Afrikaner aan die lamsakkige, misdadige en korrupte reënboognasie begin toon wie en wat ons is.

Hoe gouer Pretorianers en Afrikaners in die algemeen op groter outonomie en selfbeskikking begin aandring, hoe gouer sal die ellende van reënboogparasitisme op Afrikanervoortreflikheid endkry.

Binnekort speel die Blou Bulle dalk nie meer vir "Suid-Afrika" – daardie anachronistiese en geusurpeerde oorblyfsel uit ons gehate apartheidsverlede – nie, maar vir 'n Afrikanerstadstaat wat die naam Pretoria waardig is.

Lamp

Hoskins gekant teen Maori’s op grond van ras

Die president van die SAU Rugby-unie, Oregan Hoskins, meen daar "moet nog baie water onder die brug loop" voordat 'n Maori-span in die land sal kan kom toer. In 'n radio-onderhoud het Hoskins ook gesê dat Suid-Afrika nie maklik oorsese spanne kan toelaat wat "op grond van ras en etnisiteit saamgestel is nie".

Aan die ander kant bly die Nieu-Seelandse Rugby-unie (NZRU) vol hoop dat 'n wedstryd teen die Springbokke vanjaar nog kan plaasvind, het die algemene bestuurder van die NZRU, Neil Sorensen Donderdag gesê.

Mnr. Sorensen het gesê 'n paar vergaderings is gehou om die moontlikheid te bespreek van 'n Nieu-Seeland Maori – Springbok wedstryd met SA Rugby se waarnemende bestuurder Andy Marinos en is ondersteun deur Springbokafrigter Peter de Villiers.

"Soos ons in Desember gesê het, ons werk hard om 'n verskyning vir die NS Maori span te reël vir vanjaar en die Springbokke wedstryd is die een wat ons tans najaag."

"Natuurlik sal dit fantasties wees vir NS Maori, die Springbokke en hulle onderskeie geesdriftiges indien die wedstryd kan plaasvind, maar dit is nog vroeg en daar is struikelblokke wat oorkom moet word om so wedstryd werklikheid te maak."

Mnr. Sorensen het gesê die SA Rugby presidentsraad resolusie wat klaarblyklik verhoed dat SA Rugby spanne speel teen spanne wat gekies word op grond van ras het sover nog nie na vore gekom in die gesprekke tussen die NZRU en SA Rugby nie.

"Dit is duidelik net een van die dinge wat SA Rugby nog intern moet bespreek, maar ons hoop natuurlik dat die wedstryd sal voortgaan, en ons sal verdere vergaderings hou met SA Rugby in die komende weke."

Nieu-Seeland Maori het in 1994 laas in Suid-Afrika getoer en vier wedstryde gespeel teen Vaal Driehoek, Vrystaat, Griekwaland Wes en Oostelike Provinsie.