WP – praag.co.za

‘n Vroeë voorspelling vir 31 Oktober

Laat ek dit onomwonde stel: ek is ‘n ondersteuner van die Bulle. Hoe dan anders vir ‘n oud-Tukkie en inwoner van Verwoerdburg?

Ek is egter bevrees dat dinge nie so goed sal lyk vir mense soos ek op 1 November 2009 nie. Op daardie datum gaan die Vrystaat die Curriebekerkampioen wees, as jy my vra.

Hier is my redes:

1. Die Bulle se skrum is al die ganse seisoen verdag, en met tye bra beroerd. Die Vrystaat, daarenteen, het die Haaie se Springbokvoorry die afgelope naweek ‘n absolute les in skrumwerk geleer. Die Vrystaatse voorry is ‘n orde beter as die regstellende-aksie Zimbabwiese Mtwarira en die blygemaakte haker, John Smit. Die Bulle se skrum, wat op sy beurt swak afsteek teen die Haaie s’n, gaan op 31 Oktober deurentyd in trurat werk. Beide Fourie du Preez, die beste skrumskakel op aarde, en sy losvoorspelers gaan gevolglik geneutraliseer word. Met jou skrum op die agtervoet, kan jou losvoorspelers glad nie so effektief aanval of verdedig nie.

2. Heinrich Brussow. As balsteler het hierdie korterige fenomeen geen gelyke nie. George Smith en Richie McCaw kan loop slaap. Hierdie Afrikanerseun is die beste losvoorspeler in wêreldrugby. Hy gaan die lewe hel maak vir die Bulle se losvoorspelers. Omgekeerde balbesit, ten gunste van die Vrystaat, gaan aan die orde van die dag wees.

3. Die onlangse geskiedenis. Die Bulle het onlangs gesukkel teen die Vrystaat in die eindstryd. Een keer was dit verloorsake, een keer gelykop.

Daar is enkele faktore wat die Vrystaat se opmars kan kniehalter. Een is hulle lynstaan, en die tweede is die stelskoppery. Ek is egter van mening dat die bogenoemde drie faktore deurslaggewend gaan wees.

Dus: ek gaan die Curriebekereindstryd op 31 Oktober met een oog dophou, siende dat my span, die Bulle, nie veel van ‘n kans het nie. My troos gaan wees dat die Vrystaat beslis my tweede gunstelingspan is. Ek is veel, veel gelukkiger daarmee dat die Curriebeker deur die Vrystaat gewen word, as deur die kunsmatige Haaie se gekoopte geldspan, of die WP met die afstootlike Puke Watson as kaptein.

Lees Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

купить липецк ключи

WP besin oor die lewe, die heelal en twee punte

Die WP het gister ‘n voorsprong van een punt probeer verdedig en daarom met twee punte verloor. Dit is die droewige waarheid waaroor die Kapenaars vandag moet probeer kom. Met twaalf minute in die wedstryd voor, en loshande met een punt voor, met die Blou Bulle op kraal in hulle eie kwartgebied, het die WP opgehou om harde punte te probeer maak en het eerder die sagte opsies gekies.

Hulle sou goed gedien gewees het deur die bal te behou en op kort afstand aan te val, maar het eerder die Blou Bulle probeer terugskop in die kraal in. Dit pen die Blou Bulle mos vas waar hulle nie wil wees nie – in die onmiddellike omgewing van hulle doelgebied. Die swakheid met dié plan was dat dit die Blou Bulle iets verskaf het wat hulle bo alles begeer het: Die bal. Hulle het uiteindelik uit die kraal gebars, die bal veldop gedra, ‘n hoogvatstrafskop verwerf – en toe vat Morné Steyn die bal en beduie pale – 53 meter van waar Mark Lawrence na die hemele gewys en sy fluitjie geblaas het – toe…

Dis nie asof die WP enige bevestiging van die Noord-Transvaalse losskakel se vernietigende vermoëns makeer het nie. Teen hierdie gevorderde stadium van die wedstryd – 3 minute voor sluitingstyd – het hy reeds ses uit ses strafskoppe deur die pale geryg met al die oënskynlike ongeërgdheid van ‘n ou tannie wat ‘n oorbekende patroon hekel. Hy het die skade vroeg reeds begin, ironies genoeg in die tyd wat Bakkies Botha ‘n geelkaart uitgedien het. Die Blou Bulle se stadige gif het toe reeds die WP se lugweë toegeknyp en Steyn het twee strafskoppe met sjirurgiese presiesheid aangeteken.

Dis so al asof die vreesaanjaende Bakkies dié keer maar buite perke moes gebly het, want na sy terugkeer het WP ritme van ‘n aard gevind en veldaf uitgebreek. Daar is hulle ingewag deur die Noord-Transvalers se baldiewe, die blonde Viking Dewald Potgieter en die gespierde mol, Deon Stegmann. Die gestreepte aanslag is telkens teruggedryf en Steyn het die pale nog twee keer in die visier gekry en natuurlik raak geskiet. Maar die WP se nuwe Percy, Joe Pietersen, het self ses punte met strafskoppe teruggehark.

Albei spanne het met venyn aangeval en roekeloos verdedig. Vir die grootste deel van die wedstryd was dit die Blou Bulle wat die grootste bedreiging vir die doellyn ingehou het, maar heroïese verdediging van die WP het hulle elke keer, soms binne die laaste sentimeters, gestuit. Die rustydtelling was 12-6 vir die Bloues.

Na lang pouse het die balans van die wedstryd in die WP se guns begin kantel, en toe hulle ‘n meevaller kry – ‘n deurgeknikkerde bal wat deur Gio Aplon gejag en toegeval is – het ‘n nuwe geloof hulle beetgepak en het hulle met geesdrif en flair aangeval en hulle neuse voorgekry. Die skuts het strafskoppe uitgeruil en, met twaalf minute oor, was die Kapenaars met daardie een reuse punt voor. Dis toe dat hulle besluit om dit te verdedig.

Dit was ‘n Nqalevuki wasgoedlynlak op Jaco Pretorius wat die koeël in die Steyn-geweer gelaai het.
Die WP kon nie weer die bal terugwen nie en die Blou Bulle het die spel met ‘n mate van selfversekering versmoor om met 21-19 te wen. Vandag, terwyl die Noord-Transvalers rustig begin beplan om die Cheetahs op Loftus te ontvang, kan die WP maar net tob hoe naby een punt is en hoe oneindig ver twee is.

Фильчаков Харьков

Kop op die Blok: WP se seuns nie mans genoeg

Geykte uitdrukkings vloei hierdie hele week uit die Kaap uit. Dis asof hulle ‘n trommel vol stempels het, elkeen met ‘n cliché op, en wanneer die halfeindrondtetyd in die Curriebekerseisoen is, trek hulle dit nader.

Tjap! Dis ‘n uitklopwedstryd en enige iets kan gebeur.

Tjap! Tuisvoordeel.

Tjap! Die wedstryd vind tussen vier wit lyne plaas.

Tjap! Die wedstryd word op gras en nie op papier nie gespeel.

Wat alles bewys dat die WP-rasiemasjien kan lees, so goed asof hulle in die Ou Suid-Afrika skool gegaan het. Wat hulle op papier raak lees, is dat dit nie is waar hulle die Bulle wil pak nie. Die Blou Bulle het ‘n span, nie net vol sterre nie, maar gelaai met legendes soos Victor Matfield, Bakkies Botha, Pierre Spies, Fourie du Preez en Bryan Habana. En as Morné Steyn nog nie volwaardig legendaries is nie., het hy al die oormerke van een. Meer beduidend nog is dat hierdie nie legendes is wat ‘n span uitmaak nie, maar eerder ‘n span wat legendes maak. Dit word beklemtoon deur die geklingel van silwerware in hulle koffers.

‘n Groot tros van hierdie Blou Bulle het die kans op ‘n unieke seisoensprestasie: ‘n Volhuis trofeë. Steenkamp, Matfield, Botha, Spies, Rossouw, Du Preez, Steyn en Olivier het reeds triomfsirkels met die Super-14- en Drie Nasies-trofeë gedraf, en hulle het ook aandele in die William Webb Ellis-beker. ‘n Curriebeker sal hulle… ûhmm… bekers laat oorloop. Dit sê iets en die WP kan hulle clichéstempels byderhand hou. Want – tjap! – wen is ‘n gewoonte, en die Blou Bulle – tjap! – weet hoe om trofeë te wen. Ervaring en Grootwedstrydtemperament kan nie gekoop word nie. Tjap!-tjap!-tjap!

Die Blou Bulle gaan wen want – tjap! – jy stuur nie kinders om grootmense se werk te doen nie. En die WP is in wese ‘n span van kinders, in elk geval in vergelyking met die Bloubaarde van Pretoria. Die enigste onderdeel van hulle spel wat teen die Noord-Transvalers s’n kan opweeg, is hulle voorry, en in ‘n mindere mate hulle lostrio van Oeps Watson, Duane Vermeulen en die gehapte Francois Louw. Hulle vaste vyf is te lig, te groen en te intimideerbaar om huis te hou met Derick Kuün, Gurthro Steenkamp, Matfield en veral Bakkies Botha.

Agterlangs is dit die kort wedstrydkerfstokkies wat gaan tel. Dit kan ‘n interessante fantasie-oefening wees om te spekuleer hoe ‘n WP op hulle beste teen ‘n Noord-Transvaal op húlle beste sal vaar. Die punt is egter juis dat die WP nié op hulle beste kan wees in die stroomversnellings van ‘n uitklopwedstryd nie. Die gewig van besluite, die innerlike stukrag om planne uit te voer en die rekbaarheid van gemoed om terugslae te verwerk, sal ongetwyfeld ontbreek.

En gaan vra maar net vir die Crusaders, die Chiefs en die Haaie uit na die druk wat die Bulle op jou plaas in so ‘n situasie. Dis die soort las wat kampioenspanne al geknak het. Die Blou Bul-matrys is die een waarnatoe Peter de Villiers oorgeskakel het na sy aanvanklike, euforiese waansin, en hierdie patroon is onweerstaanbaar uitgevoer deur hoofsaaklik Bul-personeel.

Ons weet dit, en wat meer is, die WP se afrigterspan weet dit. En hulle weet ook dat hierdie druk hoofsaaklik streskrake gaan bring in die agterlyn van die Kapenaars. Derhalwe soek hulle dringend na stabiliteit in die verdedigingskanale. So desperaat is hulle dat hulle ‘n onbeproefde penkopsenter, Paul Bosch, nadergehark het, bloot vanweë sy reputasie as ‘n goeie lakker. Wel, mag die boetman op sy stukke wees, want van hom word verwag om die beste lynbreker in Suid-Afrikaanse rugby, Wynand Olivier, op hok te hou.

Dis bekend dat die WP baie erg is oor hulle tuisveld. Mag hulle ewe geheg wees aan hulle eie kwartgebied, want dit is presies waar hulle die grootste deel van hulle middag gaan deurbring. Dit laat die losbreekaanval as hulle vername offensiewe wapen. Maar daarvoor het hulle skielik steelbesit en ‘n losgetorringde spel nodig. En waar gaan hulle dít teen die Blou Bulle kry.

Die WP het ‘n onverwagse goeie seisoen beleef. Hulle het die halfeindrondte in die tweede plek op die punteleer gehaal. Uitmuntende prestasie. Nou moet hulle tevrede wees, want dit is die hoogtepunt van hulle seisoen.

Die Blou Bulle gaan wen met tien punte of meer. Ek sit my kop op die blok.

Фильчаков прокурор

Leeus was rateltaai op Ellispark

Waar was hierdie Leeus die hele jaar? Gister op Ellispark, teen die WP, was hulle die ene koning van die bosveld. Bygesê, by tye het hulle minder vuilbaard as ratel, en durf mens dit sê, Springbok, gelyk. Dit was juis die ratel in hulle wat hulle na ‘n skynbaar fatale verrinnewering laat terugkom het. Dit was, van alle mense, die wêreld se langste senter en deeltydse lynstaanspringer, Andries Bekker, wat hulle eers diep gekwes het. Net ná ‘n minuut se speeltyd het hy homself, bal onder die arm, in oopveld gevind en het hy die afstand doellyn toe met kameelperdtreë weggehark voordat hy platgetrek is, maar nie voordat hy die bal uitgewip het na Juan de Jongh vir ‘n skokdrie heel aan die begin van die wedstryd nie.

Die Leeus het hulleself van die grond opgetel, afgestof en van heel voor af begin. Hulle het ‘n beloninkie gekry toe losskakel Herkie Kruger drie punte met ‘n strafskop vervaardig het. Nie lank daarna nie was dit wéér die kameelperdagtige Andries Bekker wat deur ‘n gaping gegalop het en dié keer vir sy petit blonde heelagter die bal met ‘n oop doellyn gegee het. Pietersen het sy eie drie verdoel en ‘n strafskop bygevoeg. WP was skielik 17-3 voor, twee drieë duskant ‘n eerste plek op die log.

Dis egter toé dat die ratel in die Leeu ontwaak het, en die Springbok ook. Want as dit die rateltaaiheid was wat hulle laat terugbaklei het, was hulle taktieke reg uit die Springbok-handleiding vir 2009. Hulle het ‘n net om die WP in dié se kwartgebied getrek en stelselmatig, versmorend aangeval. Dit het uiteindelik twee Doppies le Grange-drieë opgelewer om die spanne as’t ware voor te laat begin met ‘n gelykoptelling vir rustyd.

Die WP, met die halfeinddrome blykbaar in die kleedkamer uit hulle geskree, het die tweede helfte teen topversnelling begin en weereens was dit die Kameelperd wat die Leeus amper vertrap het. Dié keer was dit die spokerige Joe Pietersen wat om die verdediging gedwaal het om vir Bekker die bal te gee om te skoert vir die doellyn. Hy is egter ingehaal en neergekerf. Die Transvalers het hulle doellyn soos leeuwyfies verdedig en gewys hulle kan self venynig op die aanval wees. Die eerste drie van die helfte is naderhand deur Dusty Noble gedruk. Kruger het dit verdoel, wat beteken het dat die Rooibontes 21 punte sonder ‘n repliek van die WP aangeteken het.

Die WP het ‘n laaste pyl uit die koker getrek en François Louw het op die golf van ‘n voorspelerstorm losgebreek om ‘n drie te druk. Dít en ‘n Pietersen-strafskop het die WP met ‘n nippertjie laat voorloop totdat Chris Jonck ‘n mediumafstandstrafskop oor die dwarslat gestoot het. Die Transvalers het ‘n laaste dieregestalte vertoon toe hulle soos ietermago’s walgegooi het om met 27-25 deur te skraap.

Die Leeus het vier maande om oor hulle sondes te dink. As hulle nie ‘n paar visse deur die vingers laat glip het vroeër in die seisoen nie, sou hulle waardige halfeindrondtemededingers gewees het. Soos hulle gister en verlede week gespeel het, is dit nie ondenkbaar dat hulle Sir Don se koppie Ellispark toe kon bring nie. Nou ja, hierdie spyt kom te laat.

En die WP? Volgende week kyk hulle ‘n omgekrapte Blou Bul tussen die horings. Gister was moontlik net die eerste nederlaag in twee weke vir hulle.

silver wedding jewelry Александр Фильчаков

Kop op die Blok: Leeus doen dit weer aan die WP

Willem Alberts van die Leeus Hierdie is ‘n wedstryd wat die WP eerder sou wou oorslaan. Hulle het weinig om te wen en baie om te verloor. Rugby is ‘n spel waarin harde liggame teen hoë spoed teen mekaar bots, en dit is ‘n biologiese aksioma dat as jy dit halfhartig, selfs driekwarthartig doen, jy gou genoeg gaan seerkry. Die een ding wat enige Streeptrui nou nie wil hê nie, is om voor die uitspeelrondtes ‘n besering op te doen. Daar is geen kans dat hulle hierdie wedstryd met volle ywer gaan beding nie.

Die WP, wat al klaar besig is om Curriebekergloriehooftrekke in hulle koppe te skryf, gaan min genoeg hê om hulleself vandag mee te motiveer. Niemand onthou ná die seisoen wie die tippie van die punteleer uitgemaak het nie, en dit is al wat die WP het om deur ‘n oorwinning oor die Leeus te bekom.

Aan die anderkant van die middellyn is ‘n iesegrimmige Leeuspan, erg omgekrap dat hulle uit die eksklusiewe geselskap van halfeindrondtemededingers gesluit is. Hulle is lekker jannetjie op dié wat dit behaal het, en jaloesie is meestal ‘n kragtiger motiveerder as selfvoldaanheid. Daar was nog nooit Transvaalse liefde in die WP verlore nie en om te kan sê dat hulle die Strepiestruie twee keer in een seisoen afgeransel het, is nou weliswaar nie ‘n regte-egte trofee nie, maar vir ‘n span wat nie kan dink waar hulle volgende silwerware vandaan sal kom nie, is ‘n skrale troos skielik baie werd.

Transvaal is nou nie juis ‘n repositorium van supersterre nie. Môre sal hulle weereens die stryd sonder ‘n enkele Springbok moet beding. Maar laas week kon veertien Natalse toetsspelers hulle slegs met die punteverskil van ‘n enkele doelskop troef. Onbesonge mag hulle wees, maar daar is genoeg pyle in die Transvaalse koker om die WP swaar te kwes. Die eerstefasebesit behoort gelykop verdeel te word, wat die worsteling vir die losbal deurslaggewend sal maak. Die Leeus het die afgelope ruk ‘n, vir hulle teenstaanders, ontstellende manier ontwikkel om rondlêballe in te win. Baywatch Grobbelaar, Derick Minnie en Willem Alberts is op ‘n peil met Watson, Vermeulen en Louw, maar dis weereens ‘n vraagstuk van vasberadenheid. Transvaalse verbetenheid sal ook hier seëvier oor Kaapse vieserigheid.

Die WP het ‘n hele falanks snellers in die agterlyn – spoed net waar jy kyk. Hulle is die één span in die kompetisie wat die vermoë het om gereeld uit vastespel drieë te druk. Maar die beste span maak staat op gleuwe wat in die opponent se verdediging ontstaan. Ook dít is ‘n saak van vasberadenheid. Die Leeus se seisoen eindig more. Dit is altyd beter om op ‘n crescendo as ‘n gepieng te eindig. En dít is motivering genoeg.

Ek sit my kop op die blok: Al gaan die WP voort om vir vanjaar se Curriebeker mee te ding, behoort vandag aan die Transvalers.

Die Leeus wen met vyf of meer punte.

free online games

Griekwas spartel op nat Nuweland

Die Griekwas was geheel en al onvoorbereid op ‘n springgety op Nuweland: Nie ‘n paddavoet of snorkel in sig nie. Die Diamantdelwers kan hardloop, hulle kan lak, hulle kan dryf – dis nou dryf soos in om voorwaartse momentum op te bou. Dryf soos in om bo-op baie water te bly, dié kan hulle nie. Gister was hulle soos visse op droë grond, heeltemal oorbluf oor die sopnat Nuweland en algeheel sonder antwoorde vir die WP se spel.

Die WP, in teenstelling, het getoon dat as die veld nat genoeg is, hulle ‘n moontlike Curriebekerwenspan sal wees, dié seisoen. Die voorspelers het iewers vastrap in die modder gevind, die agterspelers het dikwels genoeg die bal gevang en uitgegee en die lostrio van Watson, Vermeulen en Francois Louw het die modderstoeiery gewen.

Boonop het eers Peter Grant en toe die Aussie-invoerproduk, Matt Toomua, merkwaardige beheer oor die nat bal gedemonstreer. Die skraal blonde sluipskutter, Joe Pietersen, het indrukkend uit die laaste vesting pale toe geskiet en 19 punte aangeteken. Anders as wat mens egter sou verwag het, is daar meer punte deur drieë as skoppe deur die WP aangeteken. Eers het Brock Harris uit ‘n losskrum op die Griekwa-doellyn oorgekruiptrekker vir ‘n drie voordat Joe Pietersen ruimte gevind het om deur te blits vir nog ‘n vyfpunter.

WP het teen rustyd voorgeloop met 24-3.

In die tweede helfte het Duane Vermeulen sy pad oopgebeur vir die WP se derde drie en later het Juan de Jongh ‘n bal via Toomua gekry en ‘n skoppie deurgeknikker vir Frikkie Welsh om in die doelgebied op te val. Pieter Louw het heel teen die einde ‘n lang bal van die Australiër gekry en ongehinderd oorgedraf vir die vyfde van die dag.

Die WP het hulle meesterskap in die reën bewys. Indien hulle wel, soos dit nou lyk, ‘n tuishalfeindstryd behaal, behoort hulle nie op die wispelturigheid van die weer staat te maak nie. Hulle sal wys wees om die sproeiers betyds aan te sit. Dis nog nie duidelik of hulle mans genoeg is vir ‘n Haaie-span of ‘n trop Blou Bulle op ‘n droë veld nie. Maar as Nuweland nat genoeg is, kan daar hierdie jaar ‘n beroemde goue beker in die span se kabinet opduik.

european roulette

WP troef Bulle se ‘taktiese skoppe’

Luke Watson van WP tydens gister se wedstryd

Ek weet dit gebeur baie in rugby: dat 'n span wat in die eerste helfte van die wedstryd maar vaal lyk, in die tweede helfte terugkom en die ander span dronk speel. So asof die spandokter iets in die energiedrankies gegooi het of die afrigter hulle elkeen 'n blondine belowe het.

Gister se sege deur die WP oor 'n bra verdwaasde Blou-Bulspan is geen uitsondering nie. Die Bulle het halftyd 16-12 voorgeloop, en kan hulle sterre dank dat hulle teen afstaptyd net 25-19 verloor het.

Derick Kuün se verduideliking was eenvoudig dat die Bulle te veel foute gemaak het en dat WP dit uitgebuit het. Dié argument lyk maar dun as mens in ag neem dat WP 6 strafskoppe deur die pale gejaag het en die Bulle 4. As mens dan ook in ag neem dat elke span een verdoelde drie aangeteken het, moet mens jouself afvra of 'n verskil van twee strafskoppe regtig daarop dui dat die Bulle verloor het net omdat hulle ongedissiplineerd was.

Nee, sê ek. In die 47ste minuut van die wedstryd skop Burton Francis 'n hangskop wat vir WP die bal gee en daarmee saam die geleentheid vir die Bulle om op die afbreekpunt te fouteer. Die strafskop jaag die Bulle terug huis toe, fataal op Nuweland waar elke meter voor die amper rekord 44 000 mense teen 'n stert-in-die-lug WP-span peperduur gekoop word.

Nóg 'n hangskop deur Burton Francis in minuut 50 gee weer vir WP die bal om heen en weer oor die veld te slinger sodat die Bulle se aantal duikslae die 70-kerf verbysteek teenoor die WP se 38. Geen span kan dít volhou nie en toe Heinie Adams ook 'n hoë afstuur, hou WP die bal vas totdat hulle in die 59ste minuut die kaptein Luke Watson vir 'n pragdrie kon oorstuur.

Met hierdie drie skoppe het die Bulle die wedstryd eenvoudig weggegee. Wie ook al die term "taktiese skoppe" uitgedink het, moet met taktiese kernwapen die nietigehid ingestuur word. Net as jy die spoed en durf het om saam met die bal te arriveer en enige opponent te verpletter wat dit sou durf waag om aan die bal te dink, kan jy dit probeer. En dan mag dit dalk werk. Dalk.

Die WP het hierdie taktiese-skop-ding in die tweede helfte uitstekend opgevolg en die Bulle in feitlik elke faset van die wedstryd oorrompel. Dit op sigself sê baie vir die Bulle se verdediging en dit moes maar souterig gesmaak het toe dit juis Luke was wat die drie aangeteken het.

In die twintigste minuut het Heinie Adams sy agterlyn op 'n briljante wyse weggestuur om vir Jaco Pretorius die geleentheid te gee om sy dertigste Curiebekerdrie aan te teken. En tot op hierdie punt het die Bulle gelyk asof hulle dalkies net vir WP sou kon verras deur hulle onoorwonne rekord op Nuweland te verpletter.

Maar van so twaalf minute van die halftydfluitjie af het Heinie Adams met sy skoppe vir WP geleenthede begin gee. En alhoewel die Bulle met bykans 62% balbesit in die eerste helfte verdien het om voor te loop, was die saadjies vir hulle verval reeds geplant.

Die Bulle se Burtin Francis het andersins beïndruk, veral met sy skopwerk pale toe, en ek wil versigtig voorspel dat hier net miskien nog 'n Springbok in die broeikas is. Joe Pietersen, WP se heelagter, was uiters lastig, sy kleingeit ten spyt. Dis hy wat heelparty van die Bulle se hangskoppe met sy dodelike vangwerk teen hulle gedraai het. Sy verdediging was topklas, en sy beweeglikheid het die Bulle aan die raai gehad. Vicus Blau was die man van die wedstryd, maar ek sou die tjekkie vir Joe gegee het.

Die WP het goed vertoon in die tweede helfte en verdien om te wen, maar die Bulle het 'n groter rol in die WP se oorwinning gespeel as wat hulle graag sou wou erken. Ek hoop die Blou Bulle se ambisie is hoër as om net uit te hou totdat hulle Springbokke terugkom om hulle agterente te red. Anders gaan die Haaie hulle volgende Saterdag in hulle eie agterplaas verneder.

best social media прокурор Фильчаков