Victor Matfield – praag.co.za

Matfield se skrumpet gaan nie geweld teen blankes keer nie

Die Suid-Afrikaanse Rugbyunie, Saru, moet die aanval van Cosatu teen die Springbokke terdeë geniet.

Dit stel die Rugbyunie in ‘n goeie lig ten spyte daarvan dat hulle steeds agteroorbuig om swart spelers te probeer insluit in die span om hul irriterende “verbintenis tot transformasie” te verklaar.

Cosatu het ’n beroep op Fikile Mbalula, minister van sport, gedoen om in te gryp by Saru, wat volgens die vakverbond steeds ‘n wit “old boy’s club” is.

‘n Mens is geneig om te vra: Wat daarvan? En by te voeg: Gaan blaas asseblief nou doppies.

Cosatu is so desperaat vir aandag – wat deesdae deur die EFF opgeëis word – dat hulle selfs Victor Matfield, die Springbok-kaptein, se skrumpet raakgesien het.

“Die span word steeds oorverteenwoordig deur wit spelers, ongeag die talle puik swart spelers wat daar is,” sê Cosatu in ’n verklaring.

“Wanneer jy kyk na Saterdag se wedstryd is swart spelers wéér net in die laaste vyf minute speelkans gegee, toe die Springbokke reeds gemaklik voor was.

“Dit is omdat die afrigter bang is dat die swart spelers die wit spelers gaan oorskadu,” lui die verklaring.

Heyneke Meyer weet natuurlik dat die kwotaspelers nooit ‘n wedstryd sal wen nie. Hy het seker ook sokker gekyk en weer gesien hoe ‘n hele span vol swart spelers nooit êrens kom nie.

Matfield het deurgeloop oor die kamoefleer-skrumpet waarmee hy in die toetswedstryd teen Skotland in Port Elizabeth uitgedraf het.

Cosatu sê Matfield verontagsaam die uitwerking wat dit op swart mense kan hê.

Duidelk meen Cosatu dat swart mense nie van wet en orde hou nie. Hulle is dalk heeltemal reg, gegewe die hoë misdaadvlakke in die land.

Die Bulle speel vanjaar in die Superrugby-kompetisie met kamoefleertruie waarvan Matfield se pet een item is.

Cosatu kla dat dit die arrogansie van dié klub se wit spelers beklemtoon.

“Matfield wys dít openlik met die pet van die voormalige Suid-Afrikaanse onluste-eenheid”, oftewel die riot squad skull cap.

Dit klink so asof die bruinman van Cosatu weer geweld teen blankes wil pleeg en nou naarstiglik ‘n verskoning soek daarvoor.

Praag kan Cosatu gerusstel wat dit betref. Daar word steeds aanhoudend gruwelike geweld daagliks teen wittes gepleeg.

Matfield se skrumpet gaan nie daarvoor help nie.

Springbokke se grand finale

Die Springbokke het aan die begin van hierdie jaareindetoer rugby gespeel soos wat Ras Dumisani gesing het, maar hulle maak keel skoon om vandag hulle lang seisoen op ‘n hoë noot af te sluit, ‘n hoë-C, glinsterend en glorieryk soos Luciano Pavarotti s’n in “Ah mes amis” uit Donizetti se La fille du regiment. Net soos wat dit vir enige span amper onmoontlik is om elke wedstryd te wen, is dit baie moeilik vir ‘n kampioenspan om in ‘n string wedstryde te ploeter. Net soos wat elke Curriebekerspan ten minste een goeie wedstryd in ‘n seisoen het, so het die Springbokke minstens een goeie wedstryd in ‘n jaareindtoer in hulle. Die Engelse het dít nie verstaan nie en is verlede jaar nie net geklop nie, maar dit met sulke spogrugby en so oortuigend dat Martin Johnson se rooinekke nou nog sukkel om die gevolge daarvan af te skud.

Al is dit so dat die toerorganiseerders die moeilikste vir die laaste gelos het, gaan die Springbokke vandag onoorwinlik wees. Vir ‘n hoogtepunt is dit gepas om teen die beste te speel, en die Iere is die beste wat daar Noord van die ewenaar is. Dit is, kortom, die Noorde se beste teen die Suide se beste van hierdie jaar – ‘n behoorlike crescendo vir ‘n onvergeetlike Springbok-seisoen.

Dit is meer as net ‘n seisoenale bioritmiese toeval; die Springbokke het uiteindelik die regte personeel om die beroemde pronkende gasel op hulle truie te poleer. Die gedoemde voorryeksperiment van P. De Villiers is (voorlopig) iets van die verlede en John Smit gaan ‘n tweede asem op haker kry met daardie onstuitbare klein domkrag, BJ Botha op vaskopstut en die Ondier Mtawarira op loskop.

Adrian Jacobs het ook een vir die span gevat, as’t ware, en homself genoegsaam beseer om die wedstryd op ‘n gemakstoel by die huis te kan volg. Van die begin van Peter de Villiers se breierstermyn is óf Jaque Fourie, óf Wynand Olivier uitgestoot om vir Jacobs plek te maak – en albei van hulle, van die bestes ter wêreld in hulle posisies, is strate beter as Jacobs op sy beste. Vandag begin Olivier op binnesenter met verlede jaar se Suid-Afrikaanse speler van die jaar, Jean de Villiers, wat die dennehout as reserwe gaan warm sit.

Schalk Burger keer terug op flank en Danie Rossouw skuif diagonaal agtertoe na agsteman wat beteken dat Ryan Kankowski sy plek afstaan, en dit nie net in die beginspan nie, want die losvoorspelers wat ‘n impak moet maak, is Jean Deysel en Dewald Potgieter wat aan sy eerste van ‘n hele hoop toetse behoort deel te neem. Andries Bekker is ook op die bank om vir die keiser van lynstane, Victor Matfield, plek te maak.

Met die Springbokskrum wat soos die regte artikel behoort te lyk, en genoeg lynstaanballe, met Brüssouw vir wie geen opponerende span al ‘n oplossing geproduseer het nie, en met ‘n agterlyn wat venyn op die aanval kan afwissel met ferm verdediging, is dit moeilik om te sien waar die Iere, gehard in die voorpak en met hope slaankrag agterlangs soos wat hulle het, die Springbokke terminaal kan kwes.

Maar wat vertroue in die Springbokke wek, is juis dat hierdie hulle laaste toets van die jaar is. Daar gaan ‘n uitbundigheid, ‘n intuïtiewe dodelikheid, in hulle spel wees wat hulle algeheel onstuitbaar gaan maak.

firestorm

Springbokke kla oor NSA-lied

Die Springbokke het gekla oor hoe swak die Nuwe Suid-Afrikalied voor hul 20-13-nederlaag Vrydagaand teen Frankryk gesing is.

Die afrigter, Peter de Villiers, sê die Franse het hul oorwinning in Toulouse verdien, maar is kwaad vir die gashere oor die swak sangvertoning.

Die sanger het by tye stil gebly en gesukkel om die woorde te onthou.

“Ons is ontsteld oor die feit dat die Franse geen respek vir ons volkslied getoon het nie,” het de Villiers gesê.

“Hulle het nie iemand gekry wat dit ken nie en het geen respek daarvoor getoon nie…ons verwag dat almal respek toon vir enige volkslied.”

Die woorde van die volkslied is ‘n mengelmoes van vier van Suid-Afrika se 11 amptelike tale.

Die slot Victor Matfield het gesê die spelers was baie geskok en het weens dié blaps konsentrasie verloor.

“Elke keer as ons op die veld gaan en die volkslied sing, is dit baie belangrik vir ons. Dit is iets wat jou regtig opgewonde maak omdat jy vir jou land speel.”

“Dit was ‘n grap en die ouens kon nie eens saamsing nie. Die toeskouers het selfs begin lag. Dit was regtig teleurstellend.

Die reggae-sanger het op sy beurt gesê hy dink hy het die volkslied “pragtig” gesing.

Ras Dumisani, wat van Durban afkomstig is, het gesê niemand het vir hom gesê dat hulle ontsteld is oor sy singery nie.

Twee tromspelers van sy Afrikhaya Band en ‘n blaasorkes het hom begelei.

Die Suid-Afrikaanse volkslied is voor Frankryk se bekende “Marseillaise” gesing.

Лобановский

Kop op die Blok: WP se seuns nie mans genoeg

Geykte uitdrukkings vloei hierdie hele week uit die Kaap uit. Dis asof hulle ‘n trommel vol stempels het, elkeen met ‘n cliché op, en wanneer die halfeindrondtetyd in die Curriebekerseisoen is, trek hulle dit nader.

Tjap! Dis ‘n uitklopwedstryd en enige iets kan gebeur.

Tjap! Tuisvoordeel.

Tjap! Die wedstryd vind tussen vier wit lyne plaas.

Tjap! Die wedstryd word op gras en nie op papier nie gespeel.

Wat alles bewys dat die WP-rasiemasjien kan lees, so goed asof hulle in die Ou Suid-Afrika skool gegaan het. Wat hulle op papier raak lees, is dat dit nie is waar hulle die Bulle wil pak nie. Die Blou Bulle het ‘n span, nie net vol sterre nie, maar gelaai met legendes soos Victor Matfield, Bakkies Botha, Pierre Spies, Fourie du Preez en Bryan Habana. En as Morné Steyn nog nie volwaardig legendaries is nie., het hy al die oormerke van een. Meer beduidend nog is dat hierdie nie legendes is wat ‘n span uitmaak nie, maar eerder ‘n span wat legendes maak. Dit word beklemtoon deur die geklingel van silwerware in hulle koffers.

‘n Groot tros van hierdie Blou Bulle het die kans op ‘n unieke seisoensprestasie: ‘n Volhuis trofeë. Steenkamp, Matfield, Botha, Spies, Rossouw, Du Preez, Steyn en Olivier het reeds triomfsirkels met die Super-14- en Drie Nasies-trofeë gedraf, en hulle het ook aandele in die William Webb Ellis-beker. ‘n Curriebeker sal hulle… ûhmm… bekers laat oorloop. Dit sê iets en die WP kan hulle clichéstempels byderhand hou. Want – tjap! – wen is ‘n gewoonte, en die Blou Bulle – tjap! – weet hoe om trofeë te wen. Ervaring en Grootwedstrydtemperament kan nie gekoop word nie. Tjap!-tjap!-tjap!

Die Blou Bulle gaan wen want – tjap! – jy stuur nie kinders om grootmense se werk te doen nie. En die WP is in wese ‘n span van kinders, in elk geval in vergelyking met die Bloubaarde van Pretoria. Die enigste onderdeel van hulle spel wat teen die Noord-Transvalers s’n kan opweeg, is hulle voorry, en in ‘n mindere mate hulle lostrio van Oeps Watson, Duane Vermeulen en die gehapte Francois Louw. Hulle vaste vyf is te lig, te groen en te intimideerbaar om huis te hou met Derick Kuün, Gurthro Steenkamp, Matfield en veral Bakkies Botha.

Agterlangs is dit die kort wedstrydkerfstokkies wat gaan tel. Dit kan ‘n interessante fantasie-oefening wees om te spekuleer hoe ‘n WP op hulle beste teen ‘n Noord-Transvaal op húlle beste sal vaar. Die punt is egter juis dat die WP nié op hulle beste kan wees in die stroomversnellings van ‘n uitklopwedstryd nie. Die gewig van besluite, die innerlike stukrag om planne uit te voer en die rekbaarheid van gemoed om terugslae te verwerk, sal ongetwyfeld ontbreek.

En gaan vra maar net vir die Crusaders, die Chiefs en die Haaie uit na die druk wat die Bulle op jou plaas in so ‘n situasie. Dis die soort las wat kampioenspanne al geknak het. Die Blou Bul-matrys is die een waarnatoe Peter de Villiers oorgeskakel het na sy aanvanklike, euforiese waansin, en hierdie patroon is onweerstaanbaar uitgevoer deur hoofsaaklik Bul-personeel.

Ons weet dit, en wat meer is, die WP se afrigterspan weet dit. En hulle weet ook dat hierdie druk hoofsaaklik streskrake gaan bring in die agterlyn van die Kapenaars. Derhalwe soek hulle dringend na stabiliteit in die verdedigingskanale. So desperaat is hulle dat hulle ‘n onbeproefde penkopsenter, Paul Bosch, nadergehark het, bloot vanweë sy reputasie as ‘n goeie lakker. Wel, mag die boetman op sy stukke wees, want van hom word verwag om die beste lynbreker in Suid-Afrikaanse rugby, Wynand Olivier, op hok te hou.

Dis bekend dat die WP baie erg is oor hulle tuisveld. Mag hulle ewe geheg wees aan hulle eie kwartgebied, want dit is presies waar hulle die grootste deel van hulle middag gaan deurbring. Dit laat die losbreekaanval as hulle vername offensiewe wapen. Maar daarvoor het hulle skielik steelbesit en ‘n losgetorringde spel nodig. En waar gaan hulle dít teen die Blou Bulle kry.

Die WP het ‘n onverwagse goeie seisoen beleef. Hulle het die halfeindrondte in die tweede plek op die punteleer gehaal. Uitmuntende prestasie. Nou moet hulle tevrede wees, want dit is die hoogtepunt van hulle seisoen.

Die Blou Bulle gaan wen met tien punte of meer. Ek sit my kop op die blok.

Фильчаков прокурор

Griekwas se kaartehuis tuimel in op Loftus

Moet net nie vandag vir Dawie Theron vertel hoeveel jy al vir ‘n Hallmark-kaartjie betaal het nie, of selfs vir ‘n verkeerskaartjie nie. Gister op Loftus het die Grikewas twee geel kaarte gekoop teen 34 punte, die wedstryd en waarskynlik ‘n plek in die halfeindrondte van die Curriebekerreeks. Theron kon na die wedstryd op sy span geskree het – hy is na alles die afrigter. Maar die een wat vir die plafon moes staar tydens die uittrapsessie was die kaptein, Jonathan Mokuena, siende dat dit hý was wat die eerste geelkaart gekoop het. Terwyl hy op die kantlyn gesit en berouvol lyk het, het die Blou Bulle twee verdoelde drieë en ‘n strafskop op die telkaart ingeskryf.

Tot en met daardie tydstip was dit ‘n aanskoulike een-vir-jou, een-vir-my affêre in die Bulkamp. Die Noord-Transvalers het die eerste hou geslaan toe hulle net na die eerste minuut ‘n volle agterlyn aanval op die Griekwastelling geloods het. Wynand Olivier het die lyn so maklik soos ‘n kasplankie oor die knie gebreek, vir Jaco Pretorius gevoer wat die bal net aangehelp het na Zane Kirchner. Dié het die bal vorentoe geknikker en bymekaar gemaak vir vryf punte in die hoek. Met Morné Steyn wat deesdae blykbaar nie mag misskop nie, het die Ligbloues die luuksheid om te druk net waar hulle wil. In minder as 2 minute van die afskop af, was die Blou Bulle 7-0 voor.

Die Griekwas het egter onmiddellik gewys dat hulle dit kan vat én kan uitdeel. Hulle het die bal tot in die Bloues se kwartgebied gedryf waar skrumskakel Sarel Pretorius ‘n stuitige steeklopie op die doellyn uitgevoer en die kalk gehaal het. Minute later het hulle algehele minagting vir die tradisies van Loftus getoon, die Blou Bulle se skrum naby hulle doellyn oopgewig waarna Davon Raubenheimer die bal gegryp en die doelgebied gehaal het vir nog ‘n Griekwadrie. Naas Olivier het daarin geslaag om albei verdoelings mis te skop, maar die Griekwas was nog steeds met 10-7 voor.

Die Blou Masjien, punte en vergasser blykbaar deur die week mooi gestel, het nou een aanval na die ander geloods, een skokgolf op ‘n slag. Die Griekwas het soos Voortrekkers verdedig totdat Mokuena uit die grondvloer van ‘n losskrum Heini Adams se voet gegryp het. Hy het sy peperduur geel kaart gekry en die Blou Bulle ‘n lynstaan naby die Griekwadoellyn. Die Delwers het manmoedig verdedig teen die verwagte rolmaalbeweging wat toe nooit gebeur het nie, en Danie Rossouw het onbelemmer deurgerammel vir ‘n drie. Kort daarna het die Ligblou-agterlyn die Griekwa-verdediging herwaarts en derwaarts gerek totdat Morné Steyn rondom die laaste linie geglip het vir nog ‘n drie wat hy uit die hoekie verdoel het.

Skielik was die Pretorianers 24-10 voor en nadat Olivier en Steyn strafskoppe uitgeruil het, was die rustydtelling 27-13.

Net na rustyd het Griekwa-senter Barry Geel skuins befoeterd deur die Ligblouverdedigingslyn gehardloop vir ‘n drie. Dié keer was dit die Blou Bulle wat die Griekwa-euforie gesnuit het toe Pierre Spies die bal naby die doellyn gekry het en bo-oor allerlei onbenullige strepiestruie gestorm om Geel se drie te neutraliseer.

Rohan Kitshoff is toe, na herhaalde aansoeke, ‘n geelkaart toegestaan, waarvoor die Griekwas weereens sewentien punte moes uithaal en hoes. Bryan Habana het ‘n roetine-onderskepdrie gedruk en kort daarna was Morné Steyn die eerste om ‘n koerslose lang lynstaaningooi van die Griekwas te bereik en hy het ‘n verspotte drie gedruk.

Daarna het reserwehaker Bandise Maku deurgewurm vir nog ‘n drie en Habana het sy tweede vir die dag – en ‘n gerekte dyspier – gekry.

Al wat vir die Griekwas oorgebly het, was om te probeer vir hulle vierde drie en die gepaardgaande bonuspunt. Dié het hulle gekry terwyl die sirene afgegaan het, maar dit was al die geelkaarte en harde 80 minute werd. Die mikroskopies presiese aangeë, die aanvalspoed, die rigtingsveranderinge! Dis hoekom ons van rugby hou. Naas Olivier het die eer gekry om die spandrie af te rond.

Hulle het nog ‘n flentertjie kans om die halfeindrondte te haal, maar ek sou dink nadat Dawie Theron vir menere Mokuena en Kitshoff van aangesig tot aangesig gesien het, is hulle geregtig op “Word gou beter”-kaartjies.

Die Blou Bulle wen 61-27 en gee daarmee onheilspellend kennis dat die Blou Masjien terug is, en met elke kragslag beter loop. Victor Matfield het ‘n meesterklas in die lynstane gelewer, Danie Rossouw is behalwe vir Bakkies Botha die naaste ding wat daar is aan Bakkies Botha en Dewald Potgieter was ‘n tier waar hy ook al op verdediging of aanval verskyn het. Agterlangs het Wynand Olivier gewys dat Jean de Villiers se vertrek uit die Springbokspan, geen nasionale katastrofe hoef te wees nie.

развивающийся коврик

Kop op die Blok: Griekwas vandag mishandel op Loftus

Kyk, ons almal hou daarvan om te sien hoe ‘n kloekmoedige kleintjie vir ‘n selfvoldane grote ore aansit. Dis ‘n soort stapelvoedsel, nie net vir sportaanhangers nie, maar vir fliekgangers en ander romantici die wêreld vol. Sonder die kleintjie-sit-die-grote-koud ideaal, sou daar immers nie ‘n Rocky gewees het nie. Helaas, vandag gaan daar nie ‘n gelukkige einde aan die kleintjie se dag op Loftus wees nie. Die vernaamste rede is juis dat hierdie nie ‘n oorgeruste grote gaan wees wat die veld teen hulle neem nie.

Desperaatheid is wonderlike steroïed en die Griekwas sal tot die oogballe opgespuit wees daarmee. Die Blou Bulle ook, en dis waar die knoop vir die strepiestruie lê. Húlle beter vandag wen om die wonderwerk van ‘n halfeindrondte te beleef, maar die Noord-Transvalers het ‘n bloedbelope oog, nie net op ‘n mog’t-trofee voorlaaste rondte nie, maar op die tuitbeker self. Hulle eie probleem is dat hulle nog op gesamentlike vorm op soek is. Die toevoeging van hulle Springbokke het nie die verwagte stoomrollereffek gehad nie en verlede week moes hulle soos foksterriërs skarrel om die Vrystaters te bêre. Die Blou Bulle kan nie anders as om onrustig en derhalwe baie verbete te wees nie.

As vasberadenheid en fokus in gelyke mate uitgedeel is, is dit moeilik om te dink in watter onderdeel van die spel die Griekwas genoeg mannemateriaal het om die Blou Bulle te kwes. Die Ligbloues kan staatmaak op eerstefasebal uit die skrums, en danksy die radartoring, Victor Matfield, sal hulle meer as hulle kwota lynstaanbesit kry. Met ‘n Pierre Spies wat harder as ooit ywer, die werkholis Dewald Potgieter en Deon Stegmann wat die Blou Bulle se weergawe van Heinrich Brüssouw is, gaan daar nie losballe vir kwaadgeld rondlê nie.

Heini Adams is geen Fourie du Preez nie, maar hy hoef regtig net die bal by Morné Steyn te kry wat sal weet wat om daarmee te doen. ‘n Agterlyn met Wynand Olivier, ‘n Jaco Pretorius bruisend met nuwe rugbylus, Bryan Habana en Zane Kirchner, het genoeg oktaan om bresse deur selfs die stoere Griekwa-verdediging te brand.

Ek sit my kop op ‘n blok: Dis die Blou Bulle met nie minder as tien punte nie.

Фільчаков прокурор

Pieter de Villiers: die Springbokke se grootste hindernis?

Die ‘besnorde filosoof’ in aksie

'n Kampioen, word daar gesê, is iemand wat iets regtig moeiliks en ingewikkelds maklik laat lyk. Dink maar aan 'n Darryll Cullinan wat 'n wegbewegende snelbal deur die dekke kon dryf met soveel elegansie en presiese aanwending van spoed en tydsberekening dat iets ontsaglik veeleisends as baie eenvoudig voorgekom het. ("As 'n mens teen Darryll geboul het, was dit altyd asof die kolfblad twee meter langer was," het Andrew Hall by geleentheid beduie.)

Wel, wat dan van iemand wat iets baie makliks so vrekkens moeilik laat lyk? Die maklikste werk, in die post-Jake White-era is dié van Springbok-afrigter. Dít is moontlik sy grootste bydrae tot die eierbalsport. Voor White het die Springbokafrigter al die werksekuriteit van 'n Kongolese mynopspoorder gehad. Van die eerste ná-isolasieafrigter, John Williams, tot en met die einde van die bisarre Rudolf Straeuli-heerskappy, het net Kitch Christie die goeie grasie gehad om te bedank voordat die Rugbyraad se swaar stewel sy agterwêreld getref het. Williams, Macintosh, Markgraaff, Du Plessis, Mallett, Viljoen en Straeuli het almal saggies in die donker by die agterdeur uitgesluip na bitter, verwytende aftredes. Maar Jake White het met "Bill", (soos die Aussies die William Webb-Ellis-trofee noem) in sy handbagasie van die Wêreldbekertoernooi in Parys teruggekeer. Hoewel dit in ‘n relatiewe bloedlose veldslag gewen is (sonder om met Australië, Nieu-Seeland óf die Franse slaags te raak,) is 'n Wêreldbeker 'n Wêreldbeker, en hierdie een is gewen met 'n span wat oor vier jaar sorgvuldig versamel, geslyp en aanmekaar gesit is. Al wat die nuwe afrigter moes doen, was om die span as’t ware in die regte rigting te beduie, 'n klap op die boud te gee en te kyk hoe hulle holderstebolder oor die opposisie stormloop. Jy hoef nie vir hierdie rugbymonsters te beduie wat om te doen nie – elkeen ken sy werk, sy plek en sy doel en hy weet hoe om dit te doen.

Hierdie jaar het die werk nóg makliker geword met die Bulle wat 'n onstuitbare voetbalpatroon bemeester het: Gebruik 'n strategies bedrewe losskakel om die vyand in sy eie gebied op hok te hou en versmoor hom daar met jou trop voorspelerbuffels totdat hy onder die druk knak en jy jou ligvoetige missiele op die vleuel kan afvuur of, as die bui jou voorspelers pak, hulle sommer kortpad bo-oor hom hardloop. As jy die wedstryd in hierdie pan bak, en jou span se bestanddele is in elke opsig beter as jou opponent s’n, dan gaan jy elke wedstryd wen. So nou hoef die Springbokafrigter nie eens meer spelers van ander provinsies in te vlieg nie. Hy kan maar net, in die woorde van daardie melodieuse pleidooi, Bokke van al die Bulle maak: Trek die hele span in groen aan, gee hulle daai klap op die boud en laat hulle jou bel wanneer hulle die Leeus vernietig en die Drienasiesbeker gewen het. Maklik.

Maar blykbaar is niks vir Pieter de Villiers, die besnorde filosoof, maklik nie. Die Springbokke het verloor toe hulle moes gewen het en het net-net gewen toe hulle die opposisie moes verbrysel het. Die maklike het moeilik geword en is nêrens meer sigbaar as by die afrigter self nie. Hy, wat nooit 'n senior span afgerig het nie, was uitdruklik 'n regstellende aanstelling, en nie bestand teen die onthutsing wat só 'n posisie gewoonlik by die begunstigde veroorsaak nie. Nog voordat hy sy intrek in die afrigter se kantoor geneem het, het hy dit duidelik gemaak dat hy nie tevrede sou wees om 'n blote proseliet en voortsetter van die Jake White-doktrine te wees, sê nou maar op die manier wat Frans Luddeke die werk van Heyneke Meyer in Bloubulland voortbou nie. Hy sou sy eie voetbalfilosofie ontwikkel en toepas. In 'n ommesientjie het hy die Springbokke gekondisioneer om alles wat hulle oor die wen van wedstryde en wêreldbekers geleer het, te vergeet. Hy het in 'n swerm woorde iets onsamehangends verduidelik. Blykbaar was sy meestersidee om die Springbokke nie op die veld te jaag met 'n enkele wedstrydplan nie, maar met vyftien wedstrydplanne. Die Springbokke, wat soos die Bulle, gedy het omdat elkeen sy plek, funksie en aanwending verstaan het, moes nou elkeen 'n "besluitnemer" op die veld word. In krygsterme was hulle vyftien geheime agente. Van 'n eenvormige doelgerigtheid was daar niks te sien nie.

Wat 'n eenvoudige veldtog was om die Drienasiesbeker langs Bill te laat inskuif, het gou in 'n verbysterde gespartel, 'n ellendige geploeter ontaard. 'n Middelmatige All Blacks-span, wat nog aan bomskok ná die Wêreldbekertoernooi gely het, asook 'n lotjie ondergemiddelde Wallabies het die Springbokke met 'n sekere doelgerigtheid afgeransel.

Iewers in die proses verlede jaar, het senior spelers, vernaamlik Victor Matfield en John Smit, 'n satynrevolusie gelei. De Villiers is agteraf gepaai en vooraf opgehemel… terwyl die senior manne die woord laat uitsypel het dat die span maar net die woorde van agter die snor moet verontagsaam. Die ommeswaai het net betyds vir die laaste Drienasieswedstryd gekom en die Springbokke, met stoere Jake White-doelgerigtheid, het die Wallabies met 'n rekordtelling afgeslag en later, op die Britse toer, die Engelse op Twickenham, ook met rekordpunte, verneder.

De Villiers en sy voetbalfilosofie het 'n doelgerigte terugkeer hierdie jaar gemaak en dit was net die half-toevallige ingrype van die klassieke Blou Bul-losskakel, Morné Steyn, wat vir die Springbokke 'n sege oor die Britse en Ierse Leeus gegee het. Een van die stelreëls van die Jake White-stelsel is dat 'n oorwinning 'noorwinning is. Ja, maar regtig… Met die rypste oes primatalent wat Suid-Afrika in dekades gehad het, moes die Leeus opgefrommel en weggepak gewees het.

Die Smit-Matfield-metode het weer die oorhand gekry en die Springbokke het 'n goeie openingsalvo in hierdie jaar se Drienasies geskiet. De Villiers is weereens sielsaliglik uitgeskuif om onsamehangende uitsprake in mediamikrofone te maak.

Hierdie afgelope week sê hy in 'n televisieonderhoud dat die Springbokke uiteindelik geleer het om volgens sy patroon te speel. Agteraf grinnik Matfield en Smit. Laat hom maar so dink. Dis nie dat daar nie 'n leerproses was nie. Daar wás! Hulle hoop net Pieter de Villiers vergeet nie alles wat hy geleer het voor die volgende toets nie.

play slots for топкарго