John Smit – praag.co.za

Springbokrugby: Van Coetzenburg na die Kaapse Vlakte

Sedert die Engelse in die laat 19de eeu die Kaapse kolonialers leer rugby speel het, het rugby in SA maar altyd ‘n speelbal geword vir politieke ideologieë.

Die Britte glo tot vandag toe dat die Springbok-nederlaag teen die 1974-Britse Leeustoerspan van Willie John McBride, die einde van apartheid ingelui het.

Soos met apartheid, het Stellenbosch hulself die vorige eeu aangestel as kulturele voogde en rugbydenkers vir SA.

Dr. Danie Craven het by geleentheid glo al gestel dat Matierugby op Coetzenburg die toekoms van Springbokrugby bepaal.

Dit is ongelukkig so dat rugby ‘n kultus onder Afrikaners geword het, en dat rugby gebruik kan word om Afrikaners aan die neus rond te lei. Tans word rugby gebruik vir die skep van ‘n kunsmatige groep “Afrikaanses” wat ‘n plek vir hulself moet vind in ons falende staat.

Noudat die soveelste loesing van die Springbokke bekend is, kan ‘n paar opmerkings oor Saterdag se wedstryd gemaak word:

Die vol stadion van ongeveer 90 000 mense (hoofsaaklik wit en bruin) getuig daarvan dat rugby al meer ‘n ontvlugting bied vir Afrikaanssprekendes van die realiteite van diskriminasie in ons korrupte samelewing, ‘n alternatiewe Angus Buchan-ervaring.
Die bevooroordeelde kommentaar van John van Rensburg wat begin het met “die vreesbevange uitdrukking op die gesig van Richie McCaw”, en verder die skeidsregter geblameer het vir die Springbokke se tweederangse rugby.
Die groep “awesome Afrikaanses” waaronder die meeste oud-Springbokkommentators, wat glo jy kan normale sport beoefen in ‘n abnormale samelewing. Hulle verstaan eenvoudig nie dat as jy meriete met ‘n politieke ideologie vervang, jy ‘n resep vir verloor het nie.
Die rede vir SA se skokkende misdaadsyfers en gebrek aan wet en orde raak ook duidelik as jy Suid-Afrikaners se benadering tot verloor op die sportveld aanskou. Soos by misdadigers, is dit altyd iemand anders se skuld, in hierdie geval die skeidsregter s’n. Ons moet seker bly wees apartheid kry nie die skuld hiervoor nie.
Ons moes Saterdag die patetiese figuur van John Smit aanskou op televisie, wat nie toegelaat is om in ere af te tree 3 jaar gelede nie, want Pieter de Villiers wou nie ‘n Afrikaner as Springbokkaptein hê nie.

Dit gaan die volgende paar weke interessant wees om die skadebeheer van SA Rugby te aanskou, want die rugbykapitaal van Jake White is opgebruik.

Moenie verbaas wees as die hele wêreld, behalwe Pieter de Villiers, hiervoor deur die media nie geblameer word nie.

Miskien sal die media nou ook beter verstaan waarom meeste Afrikaners maar louwarm oor hul persvryheid is.

accessories for wedding лобановский харьков

Bok-oorwinning groot met brak kol in skrums

“Maar hy is te klein om te merk,” sou ‘n mens g’n Franse Haan kon verkwalik as hy by die afrigter moes gaan verduidelik het hoe Gio Aplon twee keer die doellyn oorgesteek het nie.

Inderdaad, Hawston, Aplon se tuisdorp, se parlemoensmokkelaars sou by dié klein blits kon leer hoe om met vaart en aftrappe die dienders te ontglip.

Maar die Springbokke se eerste toetsoorwinning was nie net ‘n geval van biltong en boerewors nie, groot telling of te nie.

Daarvoor het die nou reeds ou kwaal ingetree dat die Bokke se voorspelers in die skrums teen die noordelike halfrond se voorhoedes knor.

Eers, ironies, toe Peter de Villiers se witbrooedjie-speler, John Smit, en BJ Botha, van die veld af is en deur Chillieboy Ralephele en Jannie du Plessis vervang is, het die bokke hier die mas opgekom. Toegegee, ‘n paar Franse is ook vervang.

Die gevolg was dat die Springbokke, met die uitsondering van die lynstane, nie werklik oorheers het nie. François Louw het wel die Franse ‘n les met lang vingers geleer maar die Franse is nog nie so lank aan die nuwe reëls blootgestel nie.

Die Franse meen, afgesien van die bykans oninhaalbare telling in die openingsminute, was hul balbesit so skraps dat hulle grootliks van die Springbokke se doellose skoppery gebruik moes maak om aanvalsgeleenthede te skep. Die openingsagterstand was net te groot vir inhaalrugby sonder veel konstruktiewe besit.

Die groot Bok-telling het dikwels in die vorm van sporadiese snelvuur, eerder as volgehoue druk gekom. Die Franse, so onvoorspelbaar soos hulle tradisioneel is, het bottervingers ingespan. Hul skrumskakel, Morgan Parra, se mam-Parra-skop het sy span vroeg onder druk gehad toe Pierre Spies die teenaanval afgerond het.

Dit is nie net die feit dat Aplon twee drieë gedruk het wat vir dié spoedvraat ‘n veer in die kopskerm is nie. Vir beide drieë moes hy heelwat werk doen. Sy tweede drie het ook getoon ‘n aanvallende span wat verbrou, kan met Aplon in die Bokke se geledere maklik sewe punte op die telbord teen hulle verwag.

Teen Italië kom veranderings aan die span, wat aan die Snorreman die geleentheid bied om sy poel van spelers vir die groot toetse te vergroot. Met twee Suid-Afrikaanse spanne wat sake in die eindstryd van die Super 14 uitgespook het, is dit duidelik dat Springbokmateriaal volop moet wees. Hulle moet net gekies word.

Is die meeste rugby-ondersteuners gay?

Beeld dra ‘n berig oor Sport24, wat ‘n peiling gedoen het waarin sy lesers ‘n hipotetiese keuse gegee word. Twee rylopers staan langs die pad. Een is John Smit en hy is laat vir ‘n rugbywedstryd. Die ander is die skoonheid (aldus Beeld) Lee-Ann Liebenberg, wat laat is vir ‘n skoonheidskompetisie.

Sowat 63% van die lesers het te kenne gegee dat hulle eerder vir Smit sou oplaai as vir Liebenberg.

Volgens Beeld is dit tekenend van hoe fanaties Suid-Afrikaanse mans glo oor hul sport sou wees.

Ummm….ja. Ek is nie so seker oor Beeld se gevolgtrekking nie. Dis soos om 250kg te weeg maar jouself dan wys te maak dis jou keuse van ‘n naskeermiddel wat jou maak sukkel met die teenoorgestelde geslag.

Is daar moontlik ‘n alternatiewe verduideliking vir die uitkoms van die peiling?

Alternatief 1: ‘n Reusepersentasie Sport24-lesers is gay.

Alternatief 2: Die meerderheid wat aan die peiling deelgeneem het, is fanatiese Haaie-ondersteuners.

Alternatief 3: Me Liebenberg voldoen nie aan die groot meerderheid rugby-ondersteuners se konsep van wie vir hulle ‘n skoonheid sou wees nie. Ek is uiteraard te polities korrek om te durf spekuleer waarom dit die geval sou wees.

продвижение

Springbokke se grand finale

Die Springbokke het aan die begin van hierdie jaareindetoer rugby gespeel soos wat Ras Dumisani gesing het, maar hulle maak keel skoon om vandag hulle lang seisoen op ‘n hoë noot af te sluit, ‘n hoë-C, glinsterend en glorieryk soos Luciano Pavarotti s’n in “Ah mes amis” uit Donizetti se La fille du regiment. Net soos wat dit vir enige span amper onmoontlik is om elke wedstryd te wen, is dit baie moeilik vir ‘n kampioenspan om in ‘n string wedstryde te ploeter. Net soos wat elke Curriebekerspan ten minste een goeie wedstryd in ‘n seisoen het, so het die Springbokke minstens een goeie wedstryd in ‘n jaareindtoer in hulle. Die Engelse het dít nie verstaan nie en is verlede jaar nie net geklop nie, maar dit met sulke spogrugby en so oortuigend dat Martin Johnson se rooinekke nou nog sukkel om die gevolge daarvan af te skud.

Al is dit so dat die toerorganiseerders die moeilikste vir die laaste gelos het, gaan die Springbokke vandag onoorwinlik wees. Vir ‘n hoogtepunt is dit gepas om teen die beste te speel, en die Iere is die beste wat daar Noord van die ewenaar is. Dit is, kortom, die Noorde se beste teen die Suide se beste van hierdie jaar – ‘n behoorlike crescendo vir ‘n onvergeetlike Springbok-seisoen.

Dit is meer as net ‘n seisoenale bioritmiese toeval; die Springbokke het uiteindelik die regte personeel om die beroemde pronkende gasel op hulle truie te poleer. Die gedoemde voorryeksperiment van P. De Villiers is (voorlopig) iets van die verlede en John Smit gaan ‘n tweede asem op haker kry met daardie onstuitbare klein domkrag, BJ Botha op vaskopstut en die Ondier Mtawarira op loskop.

Adrian Jacobs het ook een vir die span gevat, as’t ware, en homself genoegsaam beseer om die wedstryd op ‘n gemakstoel by die huis te kan volg. Van die begin van Peter de Villiers se breierstermyn is óf Jaque Fourie, óf Wynand Olivier uitgestoot om vir Jacobs plek te maak – en albei van hulle, van die bestes ter wêreld in hulle posisies, is strate beter as Jacobs op sy beste. Vandag begin Olivier op binnesenter met verlede jaar se Suid-Afrikaanse speler van die jaar, Jean de Villiers, wat die dennehout as reserwe gaan warm sit.

Schalk Burger keer terug op flank en Danie Rossouw skuif diagonaal agtertoe na agsteman wat beteken dat Ryan Kankowski sy plek afstaan, en dit nie net in die beginspan nie, want die losvoorspelers wat ‘n impak moet maak, is Jean Deysel en Dewald Potgieter wat aan sy eerste van ‘n hele hoop toetse behoort deel te neem. Andries Bekker is ook op die bank om vir die keiser van lynstane, Victor Matfield, plek te maak.

Met die Springbokskrum wat soos die regte artikel behoort te lyk, en genoeg lynstaanballe, met Brüssouw vir wie geen opponerende span al ‘n oplossing geproduseer het nie, en met ‘n agterlyn wat venyn op die aanval kan afwissel met ferm verdediging, is dit moeilik om te sien waar die Iere, gehard in die voorpak en met hope slaankrag agterlangs soos wat hulle het, die Springbokke terminaal kan kwes.

Maar wat vertroue in die Springbokke wek, is juis dat hierdie hulle laaste toets van die jaar is. Daar gaan ‘n uitbundigheid, ‘n intuïtiewe dodelikheid, in hulle spel wees wat hulle algeheel onstuitbaar gaan maak.

firestorm

Meer as ‘n oorwinning vir die Springbokke

Net na gister se toets kry ek ‘n teksboodskap van ‘n vriend: “Hierdie Smit-outjie het ‘n toekoms op haker. Waar was hy die hele tyd?”

Wel, hy was oop en bloot versteek, as vasskopstut net regs van die een Springbokhaker na die ander. Smit se veldtog op stut is ‘n Pieter de Villiers-eksperiment wat gou vergeet maar lank onthou sal word. My ou wetenskaponderwyser het gesê ‘n eksperiment misluk nooit nie. Dit verskaf die feite wat die wetenskaplike op die uitkyk voor is. Maar die wyse navorser besluit binne ‘n redelike tyd of die eksperiment vir hom genoeg data gegee het om die eksperimentele oor te dra na die praktiese. Hoe lank hierdie “redelike tyd” is, word bepaal deur die aard en die doel van die betrokke eksperiment. De Villiers se eksperiment met Smit het ‘n volle agtien maande geduur.

In daardie tyd het die Springbokskrumkreet verander van iets soos “moor hulle!” tot “o gaats!” Hulle voorpak is in die bind-en-stootfaset deur sulke liggewigeenhede soos Australië en Skotland op ‘n knop gedruk. Gister was dit weer sulke tyd, met ‘n voorry bestaande uit die nat-agter-die-ore Wian du Preez, Adriaan Strauss op haker en dáárdie Smit-outjie op vaskopstut, wat ‘n nuwe trurat ontdek het teen ‘n Italiaanse voorlinie wat die monster Martin Castrogiovanni ingesluit het.

In die laaste kwart van die wedstryd is die Springbok-voorry hersaamgestel met die Ondier, Mtawarira, op loskop, die bonkige buksie BJ Botha terug uit die rugbykoue op vaskop en die rooikopoutjie, John Smit, op haker. Die verskil was so verstommend dat ‘n mens suspisieus rondgekyk het vir iets wat soos kriptoniet lyk. Castrogiovanni, wat verlede week nog ‘n paar All Black-kopvelle teen sy totempaal vasgespyker het, se gesig was soos dié van ‘n booswig in ‘n komiese opera wanneer sy vrou hom by die diensmeisie vang. En as hy nog nie mooi verstaan het wat so pas gebeur het nie, was Heinrich Brüssouw daar in die bouvalle van die Italiaanse skrum om hom te verduidelik. En wat gebeur het is dat die Springbokskrum deur die Italianers geplons het soos ‘n tiener deur ‘n kleuterswembad.

‘n Mens moet aanvaar dat John Smit in 82 toetse iets en die ander van skrumwerk geleer het, en dit was duidelik sigbaar in daardie een skrum. Ons hoop een van daai dinge is dat hy geen vaskopstut is nie.

Dié skrumvertoning het ‘n hele nuwe toga oor die Springbokke se voorspelbare en saaklike oorwinning van 32-10 gehang. Bryan Habana het sy gebruiklike drie gedruk na die gebruik nadat Ryan Kankowski uiteindelik deur ‘n gaping gegalop en vir Bryan Habana met ‘n binneaangee gevind het vir dié om sy gebruiklike drie te gaan druk.

Nie lank daarna nie was dit die Springbokke wat met ‘n toeswaaihekbeweging wyd geslaan het, ‘n maneuver wat ‘n seepgladde, dodelik akkurate aangee van Heinrich Brüssouw ingesluit het. Habana het die verdedigers kantlyn toe getrek en hy het die bal binnetoe gewip vir Jaque Fourie om te vang en onder die pale te gaan druk.

Italië het self gewys hulle kan ‘n swakplek raakslaan en senter Gonzalo Garcia het vir Adrian Jacobs op ‘n knop gejaag en homself toe deur die gevolglike gaping gestuur vir ‘n drie wat mooi op die oog was. Die halftydtelling was 12-7.

Die patroon was in die tweede helfte voortgesit met Italië wat gemaak en breek – maar hoofsaaklik breek – het in die skrums terwyl die Springbokke ‘n amperse monopolie op lynstaanbesit gehad het. Die Bokke het nog twee mooi drieë gedruk, eers toe Danie Rossouw op die buitekant veldafgerammel het en met hekelfynhande ‘n aangee agter sy rug vir Habana gegee het. Dié het binnekant toe gesypel en vir Fourie du Preez gevind wat skuins oor die veld gesuiker het vir die doellyn.

Die laaste Bok-drie was Du Preez se werk toe hy ‘n bal uit die lynstaan ontvang en gebreek het. Die begunstigde van sy bresslaanwerk was Wynand Olivier wat sy eerste toetsdrie ooit gaan druk het.

Tot dusver was die Springboktoer ‘n amperse Götterdämmerung, maar met hierdie oorwinning het daar tog ‘n skynseltjie hoop opgegaan, al is dit net met die kennis dat die einde van ‘n geklike eksperiment ‘n ou Springbokbate, die skrum, in glorie kan herstel. Ons kan net hoop dat ander ewe rampspoedige Pieter de Villiers-proewe tot ‘n einde sal kom, die vernaamste daarvan om van Adrian Jacobs, ‘n liggewigbuitesenter, as liggewigbinnesenter in te span, en om vir Ryan Kankowski wat ‘n legendariese impakspeler kan wees, as beginarbeider te kies.

En miskien is dit ook hoogtyd dat die mees desperate eksperiment in Suid-Afrikaanse rugby, Pieter de Villiers as afrigter, ook einde kry.

mositaldent Данильченко

Springbokke kla oor NSA-lied

Die Springbokke het gekla oor hoe swak die Nuwe Suid-Afrikalied voor hul 20-13-nederlaag Vrydagaand teen Frankryk gesing is.

Die afrigter, Peter de Villiers, sê die Franse het hul oorwinning in Toulouse verdien, maar is kwaad vir die gashere oor die swak sangvertoning.

Die sanger het by tye stil gebly en gesukkel om die woorde te onthou.

“Ons is ontsteld oor die feit dat die Franse geen respek vir ons volkslied getoon het nie,” het de Villiers gesê.

“Hulle het nie iemand gekry wat dit ken nie en het geen respek daarvoor getoon nie…ons verwag dat almal respek toon vir enige volkslied.”

Die woorde van die volkslied is ‘n mengelmoes van vier van Suid-Afrika se 11 amptelike tale.

Die slot Victor Matfield het gesê die spelers was baie geskok en het weens dié blaps konsentrasie verloor.

“Elke keer as ons op die veld gaan en die volkslied sing, is dit baie belangrik vir ons. Dit is iets wat jou regtig opgewonde maak omdat jy vir jou land speel.”

“Dit was ‘n grap en die ouens kon nie eens saamsing nie. Die toeskouers het selfs begin lag. Dit was regtig teleurstellend.

Die reggae-sanger het op sy beurt gesê hy dink hy het die volkslied “pragtig” gesing.

Ras Dumisani, wat van Durban afkomstig is, het gesê niemand het vir hom gesê dat hulle ontsteld is oor sy singery nie.

Twee tromspelers van sy Afrikhaya Band en ‘n blaasorkes het hom begelei.

Die Suid-Afrikaanse volkslied is voor Frankryk se bekende “Marseillaise” gesing.

Лобановский

Springbokke se flenterwysie in Frankryk

Wat op aarde het wie op aarde gedink?

Suid-Afrika se saamgeflanste ellende van ‘n volkslied is gisteraand voor die toets teen Frankryk in Toulouse gesing deur iemand wat lyk of hy per ongeluk daar was. “Nee, ek het nie vir jou geld vir ‘n halfbrood nie, maar kom saam dan sing jy Nkosi Sikelele…” Oud, pikgietswart, ‘n rasta met grillokke wat amper op sy bewerige knieë hang. Hy en die orkes was vreemdelinge vir mekaar en die konsep dat hy op die noot, in ritme en op die wysie moet sing, het nooit by hom geregistreer nie. En nou het hy ook so ‘n heserige gilstemmetjie, soos ‘n kriek in ‘n sinkbad. Ag sê my tog iemand het die wedstryd opgeneem. Dié weergawe van “Oom Kosie soek ‘n lêplek in Afrika” is suiwer Youtube-goud. Toe neem die Springbokke die veld en dít is waar die werklike verleentheid plaasgevind het.

Al die voorspelbare elemente van ‘n neerlaag was daar: Die Franse voorpak was meer gehard, vinniger, meer verbete en tot die oogballe toe opgesous met veglus. Agterlangs was dit chaos met binnesenter Adi Jacobs wat rondkrabbel asof hy iets in die donker soek, onseker of dit ‘n handgranaat of sy kontaklense is. Op vleuel was JP Pietersen so oorgretig soos ‘n worshond in ‘n slaghuis en Jaque Fourie moes dikwels drie posisies se verdediging volstaan. Kankowski het die bal telkens in die lakslag met groot flambojantheid aangeslaan en die onwettige immigrant, Tendai Mtawarira, se kop is amper in sy slukderm in geskrum.

Die Bokke het nieteenstaande, so verrassend soos wysheid uit Malema se mond, die voortou geneem met ‘n Morné Steyn-stelskop, ‘n Morné Steyn-skepskop en ‘n John Smit-drie. Die drie het gekom nadat Victor Matfield paniek in die Franse lynstaan gesaai het. Deur meer geluk as planmatigheid is die bal ‘n muistongetjie ver van die Franse doellyn uitgeskop. Die Franse haker, sy oë vasgenael op Matfield, het die hele lynstaan misgegooi, Smit het die meevaller gevang en bo-oor die tengerige Franse skrumskakel gehardloop vir sy drie.

Jake White hét gesê ‘n wedstrydplan kan nié op die veld verander word nie. Maar hoekom nie? Hoeveel moeiliker is dit om ‘n bal uit te skop as veldaf? Want teen hierdie tyd was dit duidelik dat hulle skop-en-storm-meesterplan te veel myle op die klok het. Hoekom sal jy nie lynstane wil hê as jy die teenstaander se bal so maklik soos jou eie wen nie?

Maar uitskop, volgens die meesterplan, het hulle nie uitgeskop nie. ‘n Teenaanval, ‘n Adi Jacobs-verdwyning op verdediging en voilà, Vincent Clerc gaan druk vir die Franse, en dít terwyl John Smit nog nie sy geluk oor sy eie drie kon glo nie.

Die Jacobs-Pietersen-kombinasie het weer toegeslaan, naby die einde van die wedstryd. ‘n Dreigende Springbok-aanval het uitmekaar geval toe Jacobs die bal in kontak laat val het. Die Franse het uit hulle kwartgebied aangeval en die bal veldaf oor die kantlyn geskop. Pietersen, in een van die mees bisarre breinstuipe wat ooit in ‘n Springbok-trui gesien is, besluit toe om die bal vinnig in te gooi – sonder dat daar ‘n spanmaat in sig is. Die Franse het skoon van genot gehuppel en afgesit doellyn toe. Net ‘n professionele stukkie misdaad van Kankowski het die Hane verhoed om ‘n drie te druk; daarvoor het hy ‘n geel kaart gekry en die Franse het strafskop nommer vyf behaal om die Springbokke uit sig te laat verdwyn.

Die Franse, vir al hulle ywer en al die Bokke se geploeter, wen net met 20-13. Dít is Heinrich Brüssouw se skuld. Hy was vraatsig op verdediging, nie tevrede om net sy eie kwota pletter te loop nie. ‘n Goeie dosyn keer het ‘n Franse aanval in die konsepstadium uitgeflikker wanneer Brüssouw die bal afrokkel of nóg ‘n speler met bal en al vasknoop.

Nou ja, hierdie was nie ‘n algehele vrugtelose aand nie. Ons het darem beleef dat Nkosi Sikelele gesing word soos dit verdien om gesing te word.

в вуз топкарго развод

‘n Vroeë voorspelling vir 31 Oktober

Laat ek dit onomwonde stel: ek is ‘n ondersteuner van die Bulle. Hoe dan anders vir ‘n oud-Tukkie en inwoner van Verwoerdburg?

Ek is egter bevrees dat dinge nie so goed sal lyk vir mense soos ek op 1 November 2009 nie. Op daardie datum gaan die Vrystaat die Curriebekerkampioen wees, as jy my vra.

Hier is my redes:

1. Die Bulle se skrum is al die ganse seisoen verdag, en met tye bra beroerd. Die Vrystaat, daarenteen, het die Haaie se Springbokvoorry die afgelope naweek ‘n absolute les in skrumwerk geleer. Die Vrystaatse voorry is ‘n orde beter as die regstellende-aksie Zimbabwiese Mtwarira en die blygemaakte haker, John Smit. Die Bulle se skrum, wat op sy beurt swak afsteek teen die Haaie s’n, gaan op 31 Oktober deurentyd in trurat werk. Beide Fourie du Preez, die beste skrumskakel op aarde, en sy losvoorspelers gaan gevolglik geneutraliseer word. Met jou skrum op die agtervoet, kan jou losvoorspelers glad nie so effektief aanval of verdedig nie.

2. Heinrich Brussow. As balsteler het hierdie korterige fenomeen geen gelyke nie. George Smith en Richie McCaw kan loop slaap. Hierdie Afrikanerseun is die beste losvoorspeler in wêreldrugby. Hy gaan die lewe hel maak vir die Bulle se losvoorspelers. Omgekeerde balbesit, ten gunste van die Vrystaat, gaan aan die orde van die dag wees.

3. Die onlangse geskiedenis. Die Bulle het onlangs gesukkel teen die Vrystaat in die eindstryd. Een keer was dit verloorsake, een keer gelykop.

Daar is enkele faktore wat die Vrystaat se opmars kan kniehalter. Een is hulle lynstaan, en die tweede is die stelskoppery. Ek is egter van mening dat die bogenoemde drie faktore deurslaggewend gaan wees.

Dus: ek gaan die Curriebekereindstryd op 31 Oktober met een oog dophou, siende dat my span, die Bulle, nie veel van ‘n kans het nie. My troos gaan wees dat die Vrystaat beslis my tweede gunstelingspan is. Ek is veel, veel gelukkiger daarmee dat die Curriebeker deur die Vrystaat gewen word, as deur die kunsmatige Haaie se gekoopte geldspan, of die WP met die afstootlike Puke Watson as kaptein.

Lees Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

купить липецк ключи

Pieter de Villiers: die Springbokke se grootste hindernis?

Die ‘besnorde filosoof’ in aksie

'n Kampioen, word daar gesê, is iemand wat iets regtig moeiliks en ingewikkelds maklik laat lyk. Dink maar aan 'n Darryll Cullinan wat 'n wegbewegende snelbal deur die dekke kon dryf met soveel elegansie en presiese aanwending van spoed en tydsberekening dat iets ontsaglik veeleisends as baie eenvoudig voorgekom het. ("As 'n mens teen Darryll geboul het, was dit altyd asof die kolfblad twee meter langer was," het Andrew Hall by geleentheid beduie.)

Wel, wat dan van iemand wat iets baie makliks so vrekkens moeilik laat lyk? Die maklikste werk, in die post-Jake White-era is dié van Springbok-afrigter. Dít is moontlik sy grootste bydrae tot die eierbalsport. Voor White het die Springbokafrigter al die werksekuriteit van 'n Kongolese mynopspoorder gehad. Van die eerste ná-isolasieafrigter, John Williams, tot en met die einde van die bisarre Rudolf Straeuli-heerskappy, het net Kitch Christie die goeie grasie gehad om te bedank voordat die Rugbyraad se swaar stewel sy agterwêreld getref het. Williams, Macintosh, Markgraaff, Du Plessis, Mallett, Viljoen en Straeuli het almal saggies in die donker by die agterdeur uitgesluip na bitter, verwytende aftredes. Maar Jake White het met "Bill", (soos die Aussies die William Webb-Ellis-trofee noem) in sy handbagasie van die Wêreldbekertoernooi in Parys teruggekeer. Hoewel dit in ‘n relatiewe bloedlose veldslag gewen is (sonder om met Australië, Nieu-Seeland óf die Franse slaags te raak,) is 'n Wêreldbeker 'n Wêreldbeker, en hierdie een is gewen met 'n span wat oor vier jaar sorgvuldig versamel, geslyp en aanmekaar gesit is. Al wat die nuwe afrigter moes doen, was om die span as’t ware in die regte rigting te beduie, 'n klap op die boud te gee en te kyk hoe hulle holderstebolder oor die opposisie stormloop. Jy hoef nie vir hierdie rugbymonsters te beduie wat om te doen nie – elkeen ken sy werk, sy plek en sy doel en hy weet hoe om dit te doen.

Hierdie jaar het die werk nóg makliker geword met die Bulle wat 'n onstuitbare voetbalpatroon bemeester het: Gebruik 'n strategies bedrewe losskakel om die vyand in sy eie gebied op hok te hou en versmoor hom daar met jou trop voorspelerbuffels totdat hy onder die druk knak en jy jou ligvoetige missiele op die vleuel kan afvuur of, as die bui jou voorspelers pak, hulle sommer kortpad bo-oor hom hardloop. As jy die wedstryd in hierdie pan bak, en jou span se bestanddele is in elke opsig beter as jou opponent s’n, dan gaan jy elke wedstryd wen. So nou hoef die Springbokafrigter nie eens meer spelers van ander provinsies in te vlieg nie. Hy kan maar net, in die woorde van daardie melodieuse pleidooi, Bokke van al die Bulle maak: Trek die hele span in groen aan, gee hulle daai klap op die boud en laat hulle jou bel wanneer hulle die Leeus vernietig en die Drienasiesbeker gewen het. Maklik.

Maar blykbaar is niks vir Pieter de Villiers, die besnorde filosoof, maklik nie. Die Springbokke het verloor toe hulle moes gewen het en het net-net gewen toe hulle die opposisie moes verbrysel het. Die maklike het moeilik geword en is nêrens meer sigbaar as by die afrigter self nie. Hy, wat nooit 'n senior span afgerig het nie, was uitdruklik 'n regstellende aanstelling, en nie bestand teen die onthutsing wat só 'n posisie gewoonlik by die begunstigde veroorsaak nie. Nog voordat hy sy intrek in die afrigter se kantoor geneem het, het hy dit duidelik gemaak dat hy nie tevrede sou wees om 'n blote proseliet en voortsetter van die Jake White-doktrine te wees, sê nou maar op die manier wat Frans Luddeke die werk van Heyneke Meyer in Bloubulland voortbou nie. Hy sou sy eie voetbalfilosofie ontwikkel en toepas. In 'n ommesientjie het hy die Springbokke gekondisioneer om alles wat hulle oor die wen van wedstryde en wêreldbekers geleer het, te vergeet. Hy het in 'n swerm woorde iets onsamehangends verduidelik. Blykbaar was sy meestersidee om die Springbokke nie op die veld te jaag met 'n enkele wedstrydplan nie, maar met vyftien wedstrydplanne. Die Springbokke, wat soos die Bulle, gedy het omdat elkeen sy plek, funksie en aanwending verstaan het, moes nou elkeen 'n "besluitnemer" op die veld word. In krygsterme was hulle vyftien geheime agente. Van 'n eenvormige doelgerigtheid was daar niks te sien nie.

Wat 'n eenvoudige veldtog was om die Drienasiesbeker langs Bill te laat inskuif, het gou in 'n verbysterde gespartel, 'n ellendige geploeter ontaard. 'n Middelmatige All Blacks-span, wat nog aan bomskok ná die Wêreldbekertoernooi gely het, asook 'n lotjie ondergemiddelde Wallabies het die Springbokke met 'n sekere doelgerigtheid afgeransel.

Iewers in die proses verlede jaar, het senior spelers, vernaamlik Victor Matfield en John Smit, 'n satynrevolusie gelei. De Villiers is agteraf gepaai en vooraf opgehemel… terwyl die senior manne die woord laat uitsypel het dat die span maar net die woorde van agter die snor moet verontagsaam. Die ommeswaai het net betyds vir die laaste Drienasieswedstryd gekom en die Springbokke, met stoere Jake White-doelgerigtheid, het die Wallabies met 'n rekordtelling afgeslag en later, op die Britse toer, die Engelse op Twickenham, ook met rekordpunte, verneder.

De Villiers en sy voetbalfilosofie het 'n doelgerigte terugkeer hierdie jaar gemaak en dit was net die half-toevallige ingrype van die klassieke Blou Bul-losskakel, Morné Steyn, wat vir die Springbokke 'n sege oor die Britse en Ierse Leeus gegee het. Een van die stelreëls van die Jake White-stelsel is dat 'n oorwinning 'noorwinning is. Ja, maar regtig… Met die rypste oes primatalent wat Suid-Afrika in dekades gehad het, moes die Leeus opgefrommel en weggepak gewees het.

Die Smit-Matfield-metode het weer die oorhand gekry en die Springbokke het 'n goeie openingsalvo in hierdie jaar se Drienasies geskiet. De Villiers is weereens sielsaliglik uitgeskuif om onsamehangende uitsprake in mediamikrofone te maak.

Hierdie afgelope week sê hy in 'n televisieonderhoud dat die Springbokke uiteindelik geleer het om volgens sy patroon te speel. Agteraf grinnik Matfield en Smit. Laat hom maar so dink. Dis nie dat daar nie 'n leerproses was nie. Daar wás! Hulle hoop net Pieter de Villiers vergeet nie alles wat hy geleer het voor die volgende toets nie.

play slots for топкарго