“Maar hy is te klein om te merk,” sou ‘n mens g’n Franse Haan kon verkwalik as hy by die afrigter moes gaan verduidelik het hoe Gio Aplon twee keer die doellyn oorgesteek het nie.Inderdaad, Hawston, Aplon se tuisdorp, se parlemoensmokkelaars sou by dié klein blits kon leer hoe om met vaart en aftrappe die dienders te ontglip.
Maar die Springbokke se eerste toetsoorwinning was nie net ‘n geval van biltong en boerewors nie, groot telling of te nie.
Daarvoor het die nou reeds ou kwaal ingetree dat die Bokke se voorspelers in die skrums teen die noordelike halfrond se voorhoedes knor.
Eers, ironies, toe Peter de Villiers se witbrooedjie-speler, John Smit, en BJ Botha, van die veld af is en deur Chillieboy Ralephele en Jannie du Plessis vervang is, het die bokke hier die mas opgekom. Toegegee, ‘n paar Franse is ook vervang.
Die gevolg was dat die Springbokke, met die uitsondering van die lynstane, nie werklik oorheers het nie. François Louw het wel die Franse ‘n les met lang vingers geleer maar die Franse is nog nie so lank aan die nuwe reëls blootgestel nie.
Die Franse meen, afgesien van die bykans oninhaalbare telling in die openingsminute, was hul balbesit so skraps dat hulle grootliks van die Springbokke se doellose skoppery gebruik moes maak om aanvalsgeleenthede te skep. Die openingsagterstand was net te groot vir inhaalrugby sonder veel konstruktiewe besit.
Die groot Bok-telling het dikwels in die vorm van sporadiese snelvuur, eerder as volgehoue druk gekom. Die Franse, so onvoorspelbaar soos hulle tradisioneel is, het bottervingers ingespan. Hul skrumskakel, Morgan Parra, se mam-Parra-skop het sy span vroeg onder druk gehad toe Pierre Spies die teenaanval afgerond het.
Dit is nie net die feit dat Aplon twee drieë gedruk het wat vir dié spoedvraat ‘n veer in die kopskerm is nie. Vir beide drieë moes hy heelwat werk doen. Sy tweede drie het ook getoon ‘n aanvallende span wat verbrou, kan met Aplon in die Bokke se geledere maklik sewe punte op die telbord teen hulle verwag.
Teen Italië kom veranderings aan die span, wat aan die Snorreman die geleentheid bied om sy poel van spelers vir die groot toetse te vergroot. Met twee Suid-Afrikaanse spanne wat sake in die eindstryd van die Super 14 uitgespook het, is dit duidelik dat Springbokmateriaal volop moet wees. Hulle moet net gekies word.
Die Springbokke het aan die begin van hierdie jaareindetoer rugby gespeel soos wat Ras Dumisani gesing het, maar hulle maak keel skoon om vandag hulle lang seisoen op ‘n hoë noot af te sluit, ‘n hoë-C, glinsterend en glorieryk soos Luciano Pavarotti s’n in “Ah mes amis” uit Donizetti se La fille du regiment. Net soos wat dit vir enige span amper onmoontlik is om elke wedstryd te wen, is dit baie moeilik vir ‘n kampioenspan om in ‘n string wedstryde te ploeter. Net soos wat elke Curriebekerspan ten minste een goeie wedstryd in ‘n seisoen het, so het die Springbokke minstens een goeie wedstryd in ‘n jaareindtoer in hulle. Die Engelse het dít nie verstaan nie en is verlede jaar nie net geklop nie, maar dit met sulke spogrugby en so oortuigend dat Martin Johnson se rooinekke nou nog sukkel om die gevolge daarvan af te skud.