Kategorie: Dan Roodt

Dan Roodt het aan Wits en aan die Universiteit van Parys gestudeer, onderskeidelik in die letterkunde en die filosofie. Hy is die stigter van PRAAG en die skrywer van, o.a. Om die waarheidskommissie te vergeet, Moltrein en Scourge of the ANC. Sy mees onlangse boek is Aweregs.

Chris Louw se dood so tragies soos Verwoerd s’n

Die nuus dat Chris Louw vandag dood op sy plasie anderkant die Hartebeestpoortdam aangetref is ná ‘n skynbare selfmoord, het vir my persoonlik as ‘n geweldige skok gekom. Nie net omdat ek Louw goed geken het nie, maar omdat ek ‘n spesiale band met hom gevoel het.

In baie opsigte het ons ‘n gedeelde geskiedenis gehad: as rebelle of opstandelinge in die ou Suid-Afrika wat sterk krities teen die destydse Broederbond, Afrikaanse koerante en Nasionale Party was, maar wat toenemend ook deur die huidige bestel ontnugter is. Vandaar die feit dat PRAAG se heel eerste boekpublikasie in 2000 ‘n uitgawe van die volledige “Ope brief aan Willem de Klerk” was wat Louw destyds aan die broer van FW de Klerk gerig het.

Tydens gesprekke oor die afgelope weke was ek en Chris dit ook eens oor die huidige penarie waarin die Afrikaner hom bevind en ek het gevoel dat hy veel nader aan my eie standpunt beweeg het, dat ons as volk teen die geweld en verdrukking moet begin saamstaan. Hoewel hy dit volkome met my eens was, het hy gesê dat hy op die oomblik nie te regstreeks met PRAAG kon assosieer nie omdat sy “laaste bron van inkomste” die vryskutartikels was wat hy vir Rapport en Beeld geskryf het. Omdat hy bekend was met die sensuur en onverdraagsaamheid van Naspers en die verraderlike Afrikanerheersersklas, het hy geweet dat hy in sy woorde, “sy eie keel sou afsny” indien hy te ooglopend tot ons webblad sou bydra.

Ek het ook vir Louw gevra of ek van sy boekpublikasies aanlyn beskikbaar kon stel en hy het geredelik daartoe ingestem. Tesame met Patti Waldmeir, die voormalige Suid-Afrika-korrespondent van die Britse Financial Times, het Louw in Boetman en die swanesang van die verligtes die skryendste onthulling oor die jammerlike oorgawe van FW de Klerk en Roelf Meyer gepubliseer.  Louw, wat die onderhandelings by Kemptonpark bygewoon het, was ‘n persoonlike getuie van die naïwiteit, onbekwaamheid en boosheid van die Afrikanerheersersklas se verteenwoordigers wat ons volk aan die ANC en sy buitelandse prinsipale uitverkoop het.

Die eerste gedagte wat by my opgekom het toe ek van Louw se dood verneem het, was: “Die Afrikanerheersersklas het Louw vermoor.” Louw is geestelik en waarskynlik finansieel geknak deur die huidige bestel waaroor die oorblywende lede van die Afrikanerheersersklas en die ANC se bende korruptes soos aasvoëls waak en alle kritiese denke en dissidensie as bedreigings beskou wat met wortel en tak uitgeroei moet word.

Terwyl Louw by die SAUK as regisseur van die aktualiteitsprogramme Monitor en Spektrum werksaam was, het ons dikwels oor ‘n drankie of koppie koffie in Melville die korrupsie en onbekwaamheid by daardie instelling bespreek. Louw het ‘n persoonlike stryd teen Snuki Zikalala wat destyds nuushoof was, gevoer en was konstant aan die ontvangkant van maatreëls teen hom soos dissiplinêre verhore en allerlei besware wat uit die lug gegryp was. Zikalala was ‘n alkoholis wat onder andere in sy dronkenskap ‘n ongeluk in die parkeergarage van die SAUK gemaak het, iets waaroor geen haan gekraai het nie.

Vandag oor RSG het sy voormalige kollegas van hom ‘n polities korrekte en ‘n linkse probeer maak; watter belediging vir hom. In wese was Louw liberaal in sy uitkyk en daarom het hy geglo dat daar meer as een sy van die waarheid is. Maar Louw was ook ‘n onbeskaamde Afrikaner wat die beste uit ons onderdrukte Afrikaanse tradisie van vrye en onverskrokke denke verpersoonlik het. Hy het ‘n lewendige belangstelling in die Afrikanergeskiedenis gekoester en was lief om uit die dagboek van Louis Trichardt aan te haal.

In die onlangse tyd het Louw hom openlik met die boeregemeenskap van Brits vereenselwig en deelgeneem aan gemeenskapspatrollies teen geweldsmisdaad en plaasaanvalle. In enkele van sy laaste gepubliseerde kommentare in Beeld en Rapport het Louw diplomaties maar ondubbelsinnig sy mede-Afrikaners tot verset opgeroep deur die vraag te vra: “Wat lê anderkant kla?”

Persoonlik het ek gevoel dat Louw juis nou – in die Afrikaner se huidige krisis – soos ‘n verlore seun wat huis toe kom sy beste werk as joernalis en meningsvormer sou kon lewer.

Louw was nie iemand wat ek met selfmoord sou verbind nie; daarvoor was hy te lewenslustig, te moedig en te stoïsyns om ooit deur probleme ondergekry te word. Soos Lamé Ebersohn van Café Riche waar Louw onlangs ‘n filosofiekafee bygewoon het, aan my gevra het: “Watter Boereman wat in die ‘army’ was, skiet homself met ‘n AK-47?”

In alle opsigte is Louw se heengaan ‘n tragedie wat ‘n mens amper met die dood van Verwoerd kan vergelyk. Die moontlikheid van vuilspel, ook deur die staat en sy geheime vertakkings, is sekerlik nie uitgesluit nie. Louw het self besef dat sy beredeneerde aanval op Jonathan Jansen in Rapport een van die belangrikste oomblikke in sy hele loopbaan was en dat hy daarmee eintlik ‘n stuk kettery teen die nuwe orde gepleeg het. As ‘n mens verder dink aan die georkestreerde veldtog rondom die Reitz-vier, wat regstreeks tot Jansen se aanstelling by Kovsies gelei het, dan is hier dalk sprake van ‘n groter anti-Afrikanerkomplot wat agter geslote deure gesmee is. Wie weet of Chris Louw se Rapport-artikel nie ‘n andersins soomlose operasie in gevaar gestel het nie?

Indien dit wel selfmoord was, was dit geen fisieke mes wat deur ‘n Tsafendas gehanteer is nie, maar ‘n geestelike dolk wat die Judasgeslag van die De Klerks in sy siel gesteek en hom uiteindelik geknak het.

Louw was te reguit en te eerlik vir die nuwe Suid-Afrika. Hierdie koninkryk van leuens was sy woning nie; vandaar sy skielike en raaiselagtige dood.

In Louw se heengaan met ‘n AK-47 – teken van die verskrikkings van die Afrikakontinent – was daar iets simbolies, asof hy ook deur die toenemende barbarisme en hopeloosheid van hierdie land verteer is.

Dit sou egter verkeerd wees om sy dood as ‘n oproep tot oorgawe te beskou, want Louw se dissidensie – tóé en nóú – noop ons om sy vraag van onlangs ernstig op te neem: “Wat lê anderkant kla?”

Ons moet sy nagedagtenis eer deur sy borrelende en kritiese denke voort te sit. Persoonlik sal ek sorg dat Louw se geskrifte vir die Afrikaanse leser beskikbaar bly.

Die beweging wat met sy Boetmanbrief begin het, mag nie doodloop nie. Al is sy stem nou stil, sal sy woorde aanhou om by ons te spook en ons te inspireer.

справку пндДанильченео

Die betowering van die DA se koloniale droom

Eergister het ek die grootste deel van die dag, van vroegoggend tot ná sononder, by die Vryheidsfront Plus se stalletjie by Tijgerpoortlaerskool naby Silver Lakes in Pretoria deurgebring. Die geleentheid was ‘n munisipale verkiesing wat in wyk 2 van die Bronkhorstspruit- (“Kungwini”-) munisipaliteit gehou is.

Gister het die uitslae bekend geraak en dit blyk dat die VF+ eintlik besonder swak in dié besondere tussenverkiesing gevaar het. Die VF+ het naamlik ‘n skamele 66 stemme teenoor die DA se 1079 behaal:

DA 1079

ANC 214

VF  66

Onafhanklik (gesteun deur belastingbetalersunie) 37

Soos ‘n briefskrywer op PRAAG gister met waarskynlike verwysing na hierdie wyk geskryf het, is “(d)ie demografie in die wyk… seker 70% blanke Afrikaanssprekendes, 25% blanke Engelsprekendes en 5% swart Sothosprekendes”.

Vir diegene van ons wat onwrikbaar glo in die idee van Afrikanervryheid en dat ons taal, kultuur en ideniteit eendag weer sal herleef om tot sy volle reg te kom, kan so ‘n uitslag nie anders as uiters teleurstellend ervaar word nie.

In my geval, ná ongeveer 10 ure buite op ‘n koue en reënerige dag – ek het agtergekom dat ek nie warm aangetrek was nie – is die teleurstelling sekerlik veel erger. Die onmiddellike vraag wat by ‘n mens opkom, is: waarom stem Afrikaners deur die bank vir die party van die ultraliberale of “progressiewe” mev. Zille, met sy boodskap van assimilasie en integrasie binne die sogenaamde “reënboognasie”?

Aan die ander kant was ek voorbereid op ‘n swak vertoning deur die Vryheidsfront. Deur die dag was dit duidelik dat die meeste blanke Afrikanerkiesers hulself meer geredelik tot die DA-stalletjie gewend het. Sekerlik beskik die DA oor ‘n meer “herkenbare handelsmerk” as die Vryheidsfront en geniet dit meer aandag in die nasionale media.

Gedurende die dag het ek egter baie tyd gehad om die petalje van ‘n munisipale tussenverkiesing dop te hou en ek meen ek het ‘n paar gevolgtrekkings om met my lesers te deel.

Ons Vryheidsfrontstalletjie was slegs drie of vier meter van die DA s’n aan die oorkant van die skool se inrypad verwyder. As ‘n mens tien ure lank na die DA-embleem met sy NSA-vlag en NSA-kleure moet staar, dan voel jy jy begin iets van die groepering aan die oorkant verstaan, benewens natuurlik mev. Zille se onlangse toespraak oor die Progressiewe beweging in Suid-Afrika.

Ook het ek geredelik met lede van die DA gesels, van mnr. Dennis Peach wat saam met kollegas hul stalletjie beman het, tot die pas verkose leier van die DA in Pretoria, mnr. Brandon Topham, wat in sy silwer Porsche Boxster opgedaag het om sy troepe te kom inspekteer.

As ‘n mens eerlik is, moet jy erken dat die DA die historiese telg van die ou SAP-beweging in Suid-Afrika is. Trouens, hoewel wyk 2 ‘n Afrikanermeerderheidsgebied is, was die meeste DA-werkers Engelssprekendes vanuit die Pretoria-omgewing. Hulle praat wel goed Afrikaans, maar ‘n hele paar het erken dat hulle ‘n lang pad in die politiek geloop het, van die Verenigde Party, deur die Progressiewe Party of PFP tot by die DA. Oud-Nasionaliste was nie eintlik onder die partywerkers verteenwoordig nie. Om sy liberale, reënbooggetuigskrif gestand te doen, was daar ook ‘n Indiër- en ‘n swart medewerker.

Indien enigiemand tussen die jare 1948 en 1994 sou gesê het dat die meeste Afrikaners eendag weer vir die Sappe of Oudsappe sou stem, sou so ‘n persoon as ‘n naïweling uitgekryt gewees het. En tog was dit in wyk 2 van “Kungwini” wel die geval. Afrikanerkiesers het uit beleefdheid soms by die Vryheidsfrontstalletjie getalm, ons petisie vir beter dienslewering geteken of ‘n geselsie aangeknoop en natuurlik was daar 66 mense wat wel vir ons gestem het, maar oor die algemeen het ek die indruk gekry dat die kiesers veel eerder met die DA en sy NSA-kleure geassosieer het as die oranje en groen van die VF+.

Die wortels van die probleem lê egter veel dieper. Die ANC het deur propaganda aan bewind gekom, propaganda wat ook die DA bevoordeel – ten minste by die rasseminderheid of -minderhede. Die situasie in die Weskaap verskil hemelsbreed van dié in Pretoria of Bronkhorstspruit en daarom is die redes waarom kleurlinge in die Kaap vir die DA steun heel anders as waarom Afrikaners in die ou Transvaal insgelyks die party ondersteun. Terloops, selfs in die Noord-Transvaal of Limpopo – eertydse bakermat van die HNP, KP en ander regste partye – het die DA in vanjaar se parlementêre verkiesing die Vryheidsfront Plus ver uitgestof. Terwyl die HNP se ondersteuners volhou dat hulle nie die wettigheid van die Nuwe Suid-Afrika erken nie, stem hulle lustig vir die liberales in die DA!

In die minderheidspolitiek – en diegene wat nie glo dat blankes deesdae ‘n toenemende minderheid is nie kan gerus maar na die bevolkingstatistieke gaan kyk – bou die DA spoed op in die vaarwaters van die ANC. Trouens, mev. Zille beskou haarself as ‘n getrouer bewaker van die huidige SA grondwet en maatskaplike stelsel as die ANC self. Hoe meer die regime se propagandiste uitvaar teen rassisme en die historiese skuld van apartheid, hoe meer stem die Afrikaners vir die DA. Want hoewel sy die ANC in pragmatiese terme opponeer, ondersteun mev. Zille en haar Progressiewe – met ‘n hoofletter – geesgenote die ANC se waardestelsel, van “nasiebou” tot die aftakeling van die Afrikaneridentiteit en -instellings.

Die arme Afrikanerkieser wat dus gister soos ‘n nat hoender in die reën opgedaag het om sy ietwat futiele stem te kom uitbring – want danksy swart getalle beheer die ANC feitlik elke munisipaliteit in die land, buite die Weskaap – se wil is geknak deur ‘n dubbele aanslag. Sowel die ANC as die DA het hom reeds oortuig dat hy hom oor sy geskiedenis, volkskap, kultuur en identiteit behoort te skaam.

Een van die DA-amptenare in ‘n blou hempie het heel dag lank die kiesers op gemaak vriendelike manier verwelkom – meesal op Engels, hoewel hy ook Afrikaans magtig was. En die Afrikaners praat met hom Engels terug. Soos Wilco Labuschagne in sy brief aan PRAAG skryf, het “die DA… baie lamppale versier, uit Kaapstad gebel en op Engels gevra of hulle op my kan staatmaak en ‘n pamflet versprei oor hoe sleg die VF+ is”. As ons daaraan dink, maak dit tog baie sin. Die Britse ambassade is steeds in Kaapstad, ná al die jare. En mev. Zille, wat is sy anders as ‘n soort “Kaapse goewerneur”, Haar Majesteit se politieke verteenwoordiger in Suid-Afrika wat soos die ou Sappe ‘n Engelse nasie, lid van die Britse Gemenebes, wil bou? Net dié keer gaan dit nie meer oor ‘n blanke nasie van Europese afkoms nie, maar om ‘n multikulturele, veelrassige – of dan “nie-rassige” – nasie.

Ook die verengelsing van Suid-Afrika onder die ANC bevoordeel die DA. Die Vryheidsfront Plus, wat sy veldtog in Afrikaans voer en ‘n spesifieke appèl op die Afrikanerkieser rig, bevind hom dus in ‘n posisie waar hy as minderheidsparty moet meeding teen ‘n party wat weens sy Engelstaligheid voorgee dat hy ‘n “nasionale” of “universele party” is.

Wat is die DA se boodskap nou eintlik, op die keper beskou? “Ons, die DA, kan die land doeltreffender volgens ANC-beginsels regeer as die ANC self!” Die DA wil die Xhosas vinniger in die Weskaap vestig en vir hulle meer en beter huise bou as wat die ANC kan doen. Net so wil die DA die Zimbabwiërs en ander vreemdelinge met groter warmte in die land verwelkom as wat die ANC-ministers reeds doen. Op geen fundamentele politieke kwessie verskil die DA wesentlik van die ANC nie.

In gister se reën en koue, voor die hek van Tijgerpoortlaerskool, terwyl ek toekyk hoe die Engelse van die DA hul Afrikanerstemvee met ‘n mengsel van hovaardigheid, minagting en aangeplakte vriendelikheid in die kraal jaag, het ek by myself gedink: Miskien moet ons Afrikaners dankbaar wees dat die ANC die land regeer en nie die “ware progressiewe” (mev. Zille se term) van die DA nie. Want hulle sou dalk veel meer doeltreffend die “apartheidsbuurte” opgebreek en geïntegreer, die Afrikaanse skole vinniger verengels en hul “reënboogpatriotisme” met groter ywer en fanatisme op ons afgedwing het.

Wat ek hier sê, is allermins suur druiwe oor die Vryheidsfront eergister verloor het. Want dis nie net die Vryheidsfront wat verloor nie; dis die hele Afrikaanse beweging, die Afrikaner, die taalstryd, ons voortbestaan, ons geskiedenis wat tans besig is om skipbreuk te ly. Die kragte aan die ander kant, hetsy swart demografie, hetsy die Sap-ideologie van ‘n heengegane geslag Britte en verengelsde Afrikaners, was veel sterker as wat ons gedink het. My pa se geslag het vuisgeslaan met Sappe en het geweier om op te staan as “God save the King” in die bioskope gespeel word. Maar vandag sing die Afrikaners lustig “God save Africa” saam met die ANC en gaan stem in opdrag van sms’e wat vanuit Goewerneur Zille se kantoor in Kaapstad na Pretoria versend word.

Die Vryheidsfront, asook elkeen wat hom- of haarself steeds as ‘n Afrikaner of ‘n Boer beskou, sal baie hard moet gaan dink wat ons nou te doen staan. Ons tyd is besig om uit te loop en oor ‘n paar jaar gaan die Afrikanervolk in dié land net ‘n vae herinnering wees. Daar sal nie meer ‘n enkele Afrikaanse pleknaam in dié land oorbly nie en soos ons al gesien het, word selfs die Afrikaanse boeke in die biblioteke by tye verpulp. Sowel die ANC as die DA werk baie hard aan ons verdwyning.

Die gemiddelde Afrikaner is so banggepraat, geïntimideer, verguis, gebreinspoel, geestelik afgetakel en geknak dat hy soos ‘n elektries geskokte hond in ‘n sielkunde-eksperiment reageer. As hy die geel liggie sien aangaan, nog voor hy die pyn voel, begin hy al tjank en sy eie stert byt. Om met sy mede-Afrikaners te assosieer en – ‘n strafbare sonde – ‘n Afrikanerparty of selfbeskikking te ondersteun, is vir hom amper taboe.

Die oorlog wat daar vir ‘n groot deel van die afgelope twee eeue op meer as een manier teen ons gevoer is, is nog lank nie verby nie. Gedurende die tweede helfte van die twintigste eeu was dit ‘n terreuroorlog, maar veral: ‘n propagandaoorlog. Hoewel, wat is die huidige vlaag geweld in die naam van “misdaad” anders as terreur?

Tot dusver het Afrikanerleiers en -intellektuele geen doeltreffende teenvoeter vir die vyand se diaboliese en ophoudelike propaganda gevind nie. Ons is gedurig op die verdediging en beskik nie oor die Machiavelliaanse sin vir die leuen, die halwe waarheid en gemaakte verontwaardiging waarvoor ons vyande ‘n natuurlike aanleg het nie.

Die Vryheidsfront behoort ernstig te besin oor die vorm van politieke opposisie wat hy wil beoefen. Daar is ‘n ou debat oor “samewerkende” of “regstreekse” opposisie teenoor die ANC. Ná enkele maande lyk dit nie asof daar enige voordeel vir die Afrikaner of vir die Vryheidsfront geleë is in die adjunkministerskap van Pieter Mulder nie. Enersyds bied dit ‘n gerieflike stok aan die DA om die VF+ mee te slaan, andersyds het geen verdere toegewings van die ANC aan die Afrikaner gevolg nie en word ons met groter minagting as ooit deur die owerheid behandel.

Daar is egter ook die verhouding teenoor die DA. By die gewone kiesers, asook lede van sowel die DA as die Vryheidsfront, is daar ‘n gevoel dat “die opposisie moet saamwerk teen die ANC”. Die vraag is egter op watter basis dit kan geskied as die ideologiese verskille onbrugbaar groot blyk te wees. Hoewel die DA ‘n verenigde opposisie en koalisievorming predik, beskou hy tog op ‘n manier die Vryheidsfront, eerder as die ANC, as sy “ware vyand”. Mev. Zille het in ‘n verbasende erkenning gesê dat sy die Marxistiese Barbara Hogan van die ANC en SAKP as ‘n “geesgenoot” beskou vanweë haar “begrip vir die grondwet” terwyl sy diegene wat hulle aan etniese of rassedenke skuldig maak as ‘n verskynsel beskou wat liefs tot die buitenste ruim – of ‘n ander oewer – verban behoort te word.

Hoewel daar pragmatiese en opportunistiese redes daarvoor mag bestaan, is samewerking met die DA myns insiens nie vir die Vryheidsfront moontlik nie. Net soos wat mev. Zille die Vryheidsfront en die swart-nasionalistiese vleuel van die ANC as twee sye van dieselfde munt beskou, behoort die Vryheidsfront en Afrikaners in die algemeen die DA en die ANC as twee aansigte van dieselfde “reënboogmonster” te beskou. Albei is integrasionisties, assimilasionisties, Engels en wesentlik gekant teen Afrikanervoortbestaan.

Die ANC beheer die staat, die weermag, die polisie, asook die grootste deel van die media, waaronder die SAUK. Op hierdie stadium kan ons kwalik genoeg kragte teen die ANC monster. Maar die “ANC lite” wat as die DA bekendstaan, kan effektief beveg word, as die kleinere manifestasie van ‘n veelkoppige monster wat ons voortbestaan bedreig. Indien ons sukses teen die DA behaal, mag uiteindelike sukses teen die ANC nie uitbly nie.

Dit maak nie saak hoeveel slim planne Afrikanerleiers en -intellektuele beraam om vryheid en selfbeskikking internasionaal te bevorder en selfs te beding indien Afrikaners op voetsoolvlak in elke verkiesing ten gunste van hul oplossing in die reënboognasie met sy onderbroekvlag stem nie.

Die geskiedenis in Suid-Afrika herhaal hom blykbaar oor en oor. Die stryd tussen die Vryheidsfront en die DA het al die eienskappe van die Nat-Sap-stryd van destyds. In ‘n hoë mate verskaf die Afrikanerkieser vandag die getalle om die Engelstalige se fantasieë oor koloniale beheer moontlik te maak. Die DA verbeel hom dat hy – in weerwil van die land se demografie wat vanweë onwettige immigrasie konstant versleg – ‘n “alternatiewe regering” kan wees en dat hy verder op die horison steun vanuit die Westerse wêreld en veral Brittanje en Amerika geniet. Hierdie is alles illusies en drome wat nog nie aan die toets van die harde werklikheid onderwerp is nie. Ongelukkig is dit ‘n verleidelike droom, ‘n politieke piramideskema wat die skyn van ‘n oplossing aan die kieser voorhou. Weereens skep die kulturele oorheersing van die Engelstalige die indruk dat hy iewers steeds ‘n onsigbare hand op die hefboom van mag het, wat die Afrikaner in sy toenemende identiteitskrisis lok om sy gewig by die koloniale droom van die DA in te gooi.

Afrikaners kon een keer in die onlangse geskiedenis teen die Britse Suid-Afrikanisme mobiliseer en seëvier. Heel moontlik kan hulle dit nou vir ‘n tweede keer regkry om die Sappe op hul baadjie te gee. Maar dan sal ons die stryd met groter skerpte en kragdadigheid moet aanpak. Getalle is op dié stadium nie so belangrik nie. Dit gaan meer oor die integriteit en veral die intensiteit van ons teenkanting teen hierdie bose bestel waarvan die DA vir seker ook ‘n pilaar is.

оптовые цены трековыеОлександр Фільчаков прокурор

Antjie Krog – Beroepsafrikaner en nar

Vandag lees ek ‘n verwysing na Antjie Krog in ‘n power rubriek van Tim du Plessis raak waarin hy sê: “as Afrikaanse mense in die nuwe orde kritiek lewer, ‘sterf’ hul woorde in hul ‘Afrikanermonde'”.

Dit prikkel my toe om na Tannie Antjie – die vrou is seker nou al amper sestig en daarop geregtig om met dié eretitel aangespreek te word – se artikel in die Sunday Times te gaan soek. Vir eens werk die ST se soekfunksie en siedaar! ek vind A new ancestor for our alienated Afrikaner youth.

Dis die gewone mengeldrankie van wodka uit die Onsamehangende bottel met ‘n goeie skeut wit skuld daarby, “geskud, nie geroer nie”, soos James Bond sou sê. Vanmôre was Eugene Terre’Blanche op RSG en skielik skiet die gedagte my te binne: Tannie Antjie en Oom Eugene het soveel in gemeen, hulle behoort onderbroeke met of sonder gate uit te ruil.

Want sowel Antjie Krog as ET verteenwoordig die hofnarre van ‘n globale gehoor wat hulself as “Afrikaners” voordoen. ET met sy manne in uniform, swastikavlag en histrioniese stemtoon, asook AK met haar mantel van wit skuld en popsielkunde dramatiseer twee aspekte van die Afrikanerstereotipe: eersgenoemde verpersoonlik die Afrikaner as mislukte opstandeling en laasgenoemde as onderdanige hensopper en Anglo-Amerikaanse rokspantneet.

Behalwe enkele joernaliste en Adriaan Vlok, ken ek geen Afrikaners wat “skuldig voel oor apartheid” nie. Of miskien voel ‘n klomp Afrikaners skuldig – omdat hulle in 1992 tydens die referendum “ja” gestem het. Nie net het ‘n enkele geslag Afrikaners en hul leiers alles verraai waarvoor hul voorgeslagte bloed gesweet het nie, maar hulle het ook die toekomstige geslagte van hul geboortereg en hul vryheid beroof; voorwaar iets om oor skuldig te voel!

Alle verraad – soos alle patriotisme – wentel om identiteit. As iemand wat haar rug op haar eie mense gedraai het, verkeer Antjie Krog onder die indruk dat almal dieselfde identiteitskrisis, dieselfde aangetrokkenheid tot die ANC-identiteit as sy ervaar. Dwarsdeur Suid-Afrika en selfs oorsee is daar ‘n paar miljoen Afrikaners wat geensins twyfel oor hul herkoms of lojaliteit nie.

Krog het vandeesweek weer ‘n krater van haarself gemaak deur te beweer dat Julius Malema se uitsprake verkeerd vertolk word; hy wil maar net hê ons moet hom as swartman verstaan.

In hierdie tydvak van regstellende aksie, swart bemagtiging en alles wat daarmee saamhang, verkeer ons almal onder die indruk van hoe belangrik dit is om swart te wees. In ander samelewings, soos in die VSA en veral in Hollywoodfilms, kry ‘n mens iets soos ‘n “token black”, wat die Hollanders ‘n Beroepsneger noem. Antjie Krog en haar eindelose spekulasies oor die Afrikanerpsige wat sy in Engelse koerante of voor buitelanders lewer, is insgelyks ‘n Beroepsafrikaner, iemand wat ‘n onbelangrike en eintlik vreemde element in ‘n ander kultuur moet verteenwoordig. Sulke mense word gewoonlik gekies op grond van hul toepaslikheid vir die vreemde of meerderheidskultuur.

Antjie Krog is, vanuit die ANC-bewind of die buiteland se oogpunt die “ideale” Afrikaner. Sy is ‘n mak Engelse persoon wat haarself in die Rooitaal uitdruk en slegs ‘n geringe nostalgie oor ‘n kwynende Afrikaans en Afrikanerskap voel. Enigeen kan haar aan ‘n leiband rondlei as ‘n voorbeeld van ‘n “gebore Afrikaner wat tot inkeer gekom het en nou haar onderdanigheid teenoor swartes haar lewenstaak gemaak het”. Haar gunstelingvergelyking  vir die Afrikanergeskiedenis is met Nazi-Duitsland. Soos die Nazi’s, het ons ‘n “misdaad teen die mensdom” gepleeg. Daarom voel sy is dit haar opdrag “om die regering te beïnvloed om nie te doen wat (die Afrikaner) gedoen het nie”. Vermoedelik sluit dit die oprigting van suksesvolle kragstasies en werkende staatshospitale in, iets waarvoor ons gelukkig nie die ANC kan kwalik neem nie.

Angjie Krog se histrioniese openbare vertonings van Afrikanerverraad en selfverguising – tot groot vermaak van die Afrikaner se binnelandse en buitelandse vyande – vind die volmaakte teenhanger in Eugene Terre’Blanche se ewe teatrale demonstrasies van platvloerse, kwasi-militaristiese patriotisme.

Buitestaanders kan vir albei ewe hard lag. Albei is ewe dom en bevestig die vermoede dat Afrikaners verdien om verdruk en stadigaan vanuit Suid-Afrika gesuiwer of ten minste geassimileer te word, synde ‘n volk wat uit gekke en narre bestaan.

Dat enigeen vir Antjie Krog ernstig kan opneem, is op sigself ‘n aanduiding van watter verwronge beeld van Suid-Afrika daar in die wêreld bestaan. In een opsig mag dit ons tot voordeel strek, in dié sin dat die Engelse media en die buiteland byna niks van Afrikaners verstaan nie.

Benewens haar narrestatus, mag Antjie Krog die volmaakte verspreider van disinformasie oor Afrikaners wees. Ons word as skuldig, verward, dom en onderdanig gesien. Iewers in Soen-Tsoe of Von Clausewitz was daar mos iets oor: “As jy sterk is, laat die vyand dink jy is swak. En as jy swak is, bring die vyand onder die indruk van jou krag.”

строительство домов изЛобановский

SA leuse: ‘Kom wat wil, ons kruip’

Gelukkig is ek ‘n Afrikaner en geen Suid-Afrikaner nie. Dus hoef ek my nie te skaam oor my medeburgers waarvan ‘n groot aantal verkragters, rowers en moordenaars is en boonop die slegste sokkerspan ter wêreld het nie.

Afgesien van hul neiging om soos daardie kinders op ‘n eiland sonder volwasse toesig op te tree wat in William Golding se Ryk van vlieë (Lord of the flies) beskryf word, vertoon Suid-Afrikaners ook ‘n groot voorliefde vir kruip. Engels is ‘n Kreoolse taal wat allerlei woorde uit ander tale oorgeneem het, van Afrikaans tot Chinees. Daar is selfs ‘n vorm van Chinees-Engelse Kreools wat “Chinglish” genoem word. Danksy “Chinglish”, het die woord “koutou” (Eng. “kowtow”) wêreldwyd bekend geraak.

En is “koutou” nie ‘n nuttige woord om Suid-Afrikaanse gedrag mee te beskryf nie! Soos die woordeboek verklaar wat ‘n vriend vir my op my rekenaar geïnstalleer het, beteken “koutou”:

1. die Chinese gebruik om te kniel en die grond met jou voorkop te raak in ‘n vertoon van onderwerping;

2. om buitengewoon onderdanig teenoor iemand te wees.

Glo dit of nie, maar ek het iets in gemeen met Jacob Maroga, die hoofindoena van Eksdom wat die afgelope dae en weke in die nuus was. Eers het hy glo bedank en toe weer sy pos teruggekry, terwyl die Engelsman vanuit mynhuiskringe, Bobby Godsell, die aftog moes blaas. Sowel Maroga as ek het by ‘n plek genaamd die universiteit van die Witwatersrand gestudeer. Ek beskik oor ‘n Wits-Ph.D. van ‘n departement wat intussen toegemaak is, wat uiteraard geen wonderlike kwalifikasie is nie. Indien my genetika egter anders was, sou ek dalk nou soos Maroga en kie. van een semi-staatsinstelling na ‘n ander kon beweeg en vir myself soos Lawrence Mushwana “goue handdrukke” van sewe miljoen rand op ‘n slag kon uitdeel.

Maar laat ek nie in tipiese braaivleisklagtes oor regstellende aksie verval nie. Die punt is dat Wits nie so lank gelede nie vir my hul alumni-tydskrif aangestuur het waarin Jacob Maroga min of meer as ‘n genie voorgehou word. Hoe Wits ooit my adres in die hande gekry het om my aan ‘n vroeër en vergeetlike deel van my lewe te herinner, weet ek nie. Om aan die hagiografie oor Jacob Maroga – “‘n Wits-man wat die land se elektrisiteitsprobleme oplos” of iets in dier voege – blootgestel te word, was heelwat erger as een van daardie telefoonoproepe wat aan jou ‘n gratis tapytsjampoe aanbied terwyl jy net teëls het.

Dit het my egter aan die dink gesit oor die Suid-Afrikaanse vermoë om te koutou of te kruip, om die grond met jou voorkop te raak in die teenwoordigheid van een of ander illustere persoonlikheid wat, onvermydelik, swart sal wees.

U sien, Wits of die alumni-tydskrif of albei, was besig om te koutou voor dié grootse figuur Jacob Maroga wat ons ligte laat afgaan het. En sonder twyfel sal Wits dié gewoonte voortsit.

Iewers in die tagtigerjare het Afrikaners opgehou om Afrikaners te wees. Hulle het “Suid-Afrikaners” geword en soos Marthinus van Schalkwyk gepoog om by die nuwe orde aan te pas. Afrikaners, of ten minste diegene wat bande met die ou Broederbond of Nasionale Party gehad het, beskik natuurlik oor ‘n koutoukultuur van hul eie, wat deur die ietwat onkiese woord “gatkruip” uitgedruk word. Dit bied dalk ‘n nuttige verklaring vir waarom hulle so geredelik ingeval het by die huidige gebruik om te kruip by die diverse demigode wat ‘n mens in vyfsterhotelle kan sien rondlê of wat jou van die pad af druk in hul viertrekvoertuie van twee miljoen rand, met of sonder blou ligte.

Miskien beteken daardie eienaardige stelletjie letters op die SA landswapen, wat voorgee om vanuit ‘n dooie taal afkomstig te wees, eintlik: “Kom wat wil, ons kruip.”

Dit maak nie saak hoe sleg dinge gaan nie, Suid-Afrikaners sal altyd dankbaar wees vir die voorreg om net te mag asemhaal.

As die rowers op hul huise toeslaan, dan sê hulle gewoonlik hulle is “so bly om nog te leef”.

En stuur gerus ‘n skenking aan Wits. Hulle het dit daar nodig om feministiese literatuur uit Oos-Afrika te bevorder, met ‘n swetterjoel Tanzaniese professore wat vir permanente aanstellings regstaan.

roulettes casino liveданильченко юрій Харків

‘Hanteer’ neo-Nazi’s deesdae die polisie?

Die hele sage rondom die arrestasie van Uhuru Guru van South Africa Sucks is nog lank nie verby nie en vandag het ons ‘n lang brief deur hom gepubliseer waarin hy sy kant van die saak stel.

Iets wat egter ook vorendag gekom het, is die rol wat mnr. Fred Rundle, ‘n bejaarde neo-Nazi wat insgelyks bande met die AWB het, in die vervolging van die webmeester van South Africa Sucks gespeel het. ‘n Dertigtal polisiemanne het naamlik op Rundle se aandrang (of dalk sy bevel?) die voordeur van UG alias Bert Oosthuizen se huis oopgeskop, agterna al sy rekenaartoerusting, waaronder hardeskywe van sy kliënte, gekonfiskeer en sy hele gesin geterroriseer.

Ook het die polisie sorgvuldig foto’s geneem van alle boeke wat die uwe geskryf het en wat op Bert Oosthuizen se boekrak verskyn het. Die vraag het nou by my ontstaan: het dit weereens, soos destyds onder die NP-regering, onwettig geword om boeke van Dan Roodt op jou rak aan te hou?

Die gevaar wat my roman en opstelle vir die samelewing inhou, is moontlik presies waaroor dit gaan. Want Rundle en diverse aanhangers van die Israelvisie, asook die eerste wegbreekfaksie van die HNP – daar bestaan ook ‘n tweede wegbreekfaksie van die HNP, waaroor binnekort meer – is lank reeds besig met ‘n veldtog teen my en veral sekere satiriese gedigte wat ek op die ouderdom van twintig geskryf het. My juvenilia word gesien as ‘n voorbeeld van “ontaarde kuns” oftewel “entartete Kunst” soos die Nazi’s gesê het. Joost, wat by geleentheid kokaïen snuif en met ontkleedanseresse verkeer, of Steve word al hulle sondes vergewe; al praat Steve se kinders ook Engels, bly hy ‘n “trotse Boer” soos vanmôre se Beeld berig. Maar dít wat ek meer as dertig jaar gelede as student geskryf het, is onvergeeflik.

Daar is egter nog ‘n groter skandvlek wat ek (asook Bert Oosthuizen se vrou en kinders) moet dra. Want sien, “Rooi Danie Roodt” soos Jeanette Koekemoer van die HNP se tweede wegbreekfaksie, die Afrikanervolksparty, na my verwys in e-posse en op dié party se webwerf, is nie raseg nie… Soos sy in ‘n epos aan haar vriend Fred Rundle op 28 September 2009 skryf:

“Luister mooi Fred… jy mag ook weet dat dit nie ‘mense’ is wat beweer dat Rooi Daan Roodt Joodse bloed in hom het nie – dit is feite.

Sy ouma, – ‘n meisie uit ‘n stoere boerefamilie wat trots was op hul nasionalistiese herkoms en van wie die oupa (Daantjie se oupagrootjie, Pik (Botha) se oupa) die hele Anglo Boere-oorlog as held deurgeworstel het (boek beskikbaar by Bienendell),  – is getroud met die Jood der Jode destyds toe geld skaars was en sy verblind is deur hierdie man (wat) sy slaafs aanbid het vir die weelde wat hy haar gebied het. Net daar het hierdie Jood haar help ophou kerktoe gaan en so is tot haar kleinkinders kerkloos…

Hoef seker niks meer te sê?”

Jeanette Koekemoer en Fred Rundle wat deesdae die SAPD se klopjagte op dissidente webmeesters orkestreer in die ware sin van die woord, want daar daag ‘n hele simfonieorkes van polisiemanne en polisieafdelings by jou huis op, se standaarde van rasegtheid is egter so hoog dat hulle s’n selfs dié van die Nazi’s oortref. Enigeen wat Anna M. Louw se pragtige roman Wolftyd gelees het, sal weet wat die woord “Mischling” beteken, met ander woorde Duitsers wat ook Joodse voorouers gehad het. My oupa aan moederskant was slegs ‘n halwe Jood omdat my oupagrootjie met ‘n Skotse vrou getroud is. Terloops, hoewel my oupagrootjie ‘n Jood was, het hy tydens die Tweede Vryheidsoorlog wapens en ammunisie aan die Boeremagte verskaf en het die Engelse ‘n prys op sy kop gesit sodat hy eers jare ná 1902 dit kon waag om weer sy voete in die land te sit. Vergelyk dit nou met die horde verraaiers aan Boerekant wat deur die Engelse vir hul verraad beloon is…

Dis algemeen bekend dat die Nazi’s se raswetenskap allesbehalwe wetenskaplik was en dat dit merendeels uit ‘n soort “potloodtoets” bestaan het. Trouens, as daar onsekerheid oor ‘n persoon se “voorkoms” was, is daar na die geloof van sy grootouers gekyk. Al vier my grootouers was egter Christene, al het sommige van hulle (soos my “stoere” Boere-ouma) eienaardige interpretasies van die Bybel gehad wat nie noodwendig met die hoofstroomteologie gestrook het nie.

Die berugte Nürnberger Gesetze van 1935 het die Nazi’s se reëls oor Mischlinge of mense van “gemengde afkoms” vasgestel. Amusant genoeg, kon “kwart-Jode” (soos my ma) met rasegte Duitsers trou en hulle kinders (agste-Jode, soos ek) is as “Deutschblütiger” (Duitsbloediges) beskou. Huwelike van kwart-Jode met mekaar is egter nie toegelaat nie.

Dít alles om te sê dat Fred Rundle ‘n soort super-Nazi is wat hoë ideale van rassuiwerheid aanhang as hy en Jeanette Koekemoer my “onsuiwere” afkoms as “feite” bespreek. Sy hele aksie teen Bert Oosthuizen word daarom ten dele ook gemotiveer deur Oosthuizen se huwelik met ‘n Christen-vrou, maar met ‘n kwart Joodse bloed in haar are…

In ‘n erg gekruide e-pos vaar Rundle teen Bert Oosthuizen en sy gade uit deur te sê: “And also you admit that the disgusting whore you are married to is a dirty Jew bitch! I have no time for dirty Jews they are worse than kaffirs… I never trusted you for betraying our people and so dirtying our blood. Your wife is a dirty Jew and your children are half-breed spawn from the synagogue of Satan. I wish the kaffirs will teach you a lesson and rape and kill your children you sick twisted perverted bastard.”

Fred Rundle gaan in dieselfde e-pos voort deur my, Bert Oosthuizen en Frikkie Potgieter as “verraaiers” te bestempel wat by ‘n AWB-vergadering aan die kaak gestel sal word:

“For the third time I invite you to show your face at Trim Park in Ventersdorp to come and face the people on Saturday. When I take the podium the people will find out who real the enemies and traitors of rhe Boervolk are. Bert Oosthuizen, Dan Roodt and Frikkie Potgieter, joiners and traitors of the Boervolk! They are working hand in hand with the ememy towards our downfall. But they have a big surprise coming. When the day comes when the Boervolk regains its freedom, these traitor bastards will be hanging from the trees with ropes around their necks.

Stay strong people our day is coming. We must fight the enemy wherever he is, even if the enemy is some of our own people.”

Is dit nie insiggewend dat die SA Polisiediens, waarvan een kwart van die lede oor misdaadrekords beskik en sommige in uniform blanke vroue verkrag, nou ook ag slaan op neo-Nazi’s en “Ariërs” soos Fred Rundle wat die wêreld van mense met hoogstens ‘n breukdeel Joodse bloed wil suiwer nie? Daar bestaan natuurlik heelwat raakpunte tussen swart nasionalisme en nasionaal-sosialisme. Marcus Garvey, die vader van swart nasionalisme wat by geleentheid ook deur Mbeki aangehaal is, was ‘n groot bewonderaar van Adolf Hitler.

Maar soos wat Suid-Afrika uitrafel, sal ons seker nog vreemder ideologiese manifestasies aanskou. Want terwyl die Jodin Gill Marcus vir Tito Mboweni as goewerneur van die Reserwebank opvolg en die Joodse gemeenskap in Johannesburg die aantal Jode in ANC-magsposisies vier, het die ANC se departement van buitelandse sake ‘n onverbiddelik pro-Palestynse standpunt ingeneem. Terselfdertyd is die polisie besig om hand om die blaas met neo- of super-Nazi’s teen Afrikanerwebmeesters op te tree wat dalk iewers ‘n baie vae verband met Jode het.

Noudat ek daaraan dink, Max du Preez het mos ook op ‘n stadium beweer dat ek nie van “suiwer Afrikanerafkoms is nie”. Sy kinders se huistaal is egter… reg geraai, Engels.

Wat ‘n sirkus! En die aartsnar Malema is nog nie eens president nie.

насосная станцияданильченко юрий брониславович прокурор

Die Berlynse muur het nie vir ons geval nie

Tans word die ineenstorting van die Berlynse muur wêreldwyd gevier. Ongeveer ‘n maand voor daardie gebeurtenis twintig jaar gelede was ek in Berlyn waar die “skandmuur” soos die Wes-Duitsers dit genoem het, nog in al sy glorie gestaan het. Ons Wes-Berlynse vriende het aan ons verduidelik dat die kommunistiese regering in Oos-Duitsland dit ‘n “anti-fascistiese beskermingsmuur” genoem het.

Deur wagte met masjiengewere op die muur te plaas wat skiet op enigeen wat sou probeer om daaroor te ontsnap, is die destydse Oos-Duitse bevolking teen “die fascisme” beskerm. Hierdie logika is eie aan kommunisme, want in ‘n kommunistiese stelsel is dit die leierskap, die party en uiteindelik die politburo wat die beste weet wat vir die bevolking goed is.

Suid-Afrika, afgesien van Kuba, Noord-Korea en China, is die enigste land ter wêreld waar daar tans ‘n Kommunistiese party in die regering verteenwoordig is. Die ANC-bewind se leiers spreek mekaar as “kameraad” – oftewel “comrade” – aan.

Ek dink ‘n mens kan met taamlike vrymoedigheid sê dat die huidige Suid-Afrikaanse leierskap, in die vorm van die politici, joernaliste en akademici, kwalik in 1989 verheug was toe die Oos-Berlyners oor die Glienickebrug gestorm en die muur stuk vir stuk begin afbreek het. Nóg Nelson Mandela, nóg Joe Slovo of enige ander leier van die ANC-SAKP, het dit destyds as ‘n positiewe verwikkeling gesien. Jakes Gerwel, die pas afgedankte voorsitter van die Suid-Afrikaanse Lugdiens en ‘n direkteur van Nasionale Pers, het blykbaar in trane uitgebars toe hy die skouspel in Berlyn op die televisie gadegeslaan het.

Terwyl die Afrikanergeskiedenis en apartheid vandag in die publikasies en op die TV-kanale van Naspers verguis word, is daar nog nooit enige inligting oor die 100 miljoen mense wat deur kommunisme gedood is, gepubliseer nie. Die Franse skrywers Stéphane Courtois en Nicolas Werth het “Die swart boek van kommunisme” geredigeer waarin die verskriklike misdade wat in die naam van die rooi ideologie geplees is, in besonderhede vermeld word. In vele kommunistiese lande is hele groepe mense in volksmoorde vermoor en in massagrafte begrawe. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Russiese kommuniste feitlik die hele Poolse elite uitgemoor en in massagrafte in die Katynwoud begrawe, waarna hulle die skuld jare lank op die Duitse Nazi’s geplak het. Eers in die tyd van Boris Jeltsin het Rusland formeel erken dat hulle destyds vir dié massamoord verantwoordelik was en nie die Duitsers nie.

Maar Nasionale Pers met ekstreem-linkse direkteure soos Jakes Gerwel en Hein Willemse is nie die enigste plaaslike mediagroep wat nostalgies en ongemaklik oor die heengaan van kommunisme voel nie. In vandag se Sunday Times, wat deur die Avusa-swartbemagtigingsgroep uitgegee word, verklaar die redakteur, Mondli Makanya: “Maar met die ineenstorting van kommunisme het die wêreld ook iets goeds verloor. In die triomf oor kommunisme, het ons as mense die baba met die badwater uitgegooi…”

Suid-Afrikaanse – ook Afrikaanse – universiteite word vandag deur ‘n geswore kommunis, Blade Nzimande, beheer. Hy is die minister van sogenaamde hoër onderwys wat geen akademiese vryheid of outonomie duld nie. As die universiteite nie na sy pype dans nie, is hy gou om die sweep in te lê. Nie dat die universiteite hierteen beswaar het nie, want hulle is maar te gretig om die kommunistiese ideale van gelykheid en kollektiewe denke op die kampusse toe te pas, soos onlangs ook by Kovsies gesien is. Aan die universiteit van Stellenbosch is ‘n eredoktorsgraad aan die eertydse ondergrondse leier van die Kommunisteparty, Bram Fischer, toegeken. Die nuwe rektor van die Vrystaatse universiteit, prof. Jonathan Jansen, het Bram Fischer insgelyks as “die grootste Kovsie van alle tye” beskryf.

Terwyl die kommunistiese staat deur ‘n geslote elite of nomenklatura oorheers word, skep die stelsel ook ‘n massamens, ‘n tropmens wat nie tot eie denke in staat is nie en bloot die stroom volg. In sy roman Animal Farm het die Britse skrywer George Orwell hierdie stelsel gesatiriseer en die toepassing van die gelykheidsideaal opgesom met die woorde: “Sommige diere is meer gelyk as ander.” In ons land sanik die ANC en SAKP gedurig oor “die armes”, terwyl hulle self in weelde leef, met duur motors en rykmanswonings.

As student aan die universiteit van die Witwatersrand in die apartheidsjare is ek destyds deur die kommunistiese mentaliteit getraumatiseer. In my tweede jaar het ‘n medestudent aan my verduidelik dat, om die vak Staatsleer te slaag, ek nasionalisme moes verguis, liberalisme moes kritiseer en pro-Marx moes skryf, hoewel ons “opbouende kritiek” oor die Sowjetunie kon lewer. Vele van die studente wat destyds in die laat sewentigerjare die stroom gevolg en hul lewenslank tot kommunisme bekeer het, beklee vandag hoë posisies in die ANC-SAKP-regering. Iemand soos Barbara Hogan, die minister van gesondheid byvoorbeeld, wat tans insgelyks deur Nasionale Pers as ‘n bekwame minister opgehemel word. Is Hogan steeds ‘n oortuigde kommunis soos sy destyds op die kampus was? Waarskynlik ja.

Anders as die Oos-Duitse, die Russiese, Poolse, Tsjeggiese en ander dissidente wat die simboliese ineenstorting van ‘n ideologie met die afbreek van die Berlynse muur kon aanskou, het ons Afrikanerdissidente maar sleg daarvan afgekom. Onder die ou stelsel het die Broederbond en die Nasionale Party al hoe meer outoritêr begin handel en is kritiek, soos vandag, kwalik geduld. Hoewel – verstout ek my om te sê – onder apartheid het ons veel meer spraak- en akademiese vryheid as nou gehad. Onder apartheid kon jy by Wits of Kaapstad ‘n kommunis wees en die Rand Daily Mail het elke dag die NP-regering verguis. Vandag mag jy egter nie eens op ‘n Afrikaanse kampus ‘n Afrikaner wees nie en dis slegs op die internet, wat nie onder Blade Nzimande of Jakes Gerwel se beheer staan nie, waar ons indringende kritiek op dié korrupte, onbekwame bewind mag lewer.

Die Broederbond en die NP het op velerlei maniere verraad gepleeg. Daar was egter ook intellektuele verraad, want hulle het die Marxistiese siening van ons geskiedenis aanvaar en vandag word dit as die gekanoniseerde waarheid aan ons voorgehou. Op skool het ek destyds teen die stiksienigheid en benepenheid van die destydse Broederbondbeheerde stelsel gerebelleer, net om aan ‘n Engelse universiteit met die kommunistiese eenvormigheid van denke gekonfronteer te word. As iemand in die jare voor 1989 aan my sou sê dat die Broederbond en die NP hulle eendag tot kommunisme gaan bekeer en saam met die ANC sou werk om die Afrikaners te verdruk, sou ek seker gedink het so ‘n persoon is reg vir die groendakkies. Maar dis presies wat gebeur het. Soveel Broeders aan die universiteite, in die NP en in die media het gelinksomkeer en verkondig vandag die nuwe (rooi) evangelie met groter gemak as wat hulle destyds die gemeenplase van uitrafelende Afrikanernasionalisme herhaal het.

Ons as jeug is destyds vertel: wees Afrikaans, wees trots op jou geskiedenis, jou taal en kultuur. Maar ons vaders van destyds, die Broeders in beheer, het dit nooit self geglo nie. Vandag is ons, soos Pim Fortuyn so mooi in sy boek De verweesde samenleving verduidelik het, wees gelaat. Ons is die enigste geslag sedert die dae van die Boererepublieke wat die voorreg gesmaak het om Afrikaans te kon grootword, maar skielik is dit van ons weggeneem en moet ons by ‘n totalitêre stelsel aanpas waar ons op die Marxistiese model tot “nuwe mense” omvorm en getransformeer gaan word.

Is ek dus verkeerd as ek sê dat die Berlynse muur in ons land nooit geval het nie? Daar is geen fisieke muur nie, maar die kommunistiese mentaliteit is steen vir steen opgebou. Die mentaliteit van: “Ons het die waarheid in pag.” Of: “Bly stil, jy wat uit jou beurt uit praat of kla, en dien Ons Groot Toekomsplan.” In die plek van klassegelykheid het die ideaal van die multikulturele, sogenaamde “nierassige” samelewing gekom en dít durf niemand bevraagteken nie. Anders is jy ‘n ketter, ‘n rassis en ‘n “vyand van die staat” soos hulle in die Sowjetunie gesê het en reg vir heropvoeding in ‘n Siberiese strafkamp.

Inderdaad het ons dié November, twintig jaar ná ‘n gebeurtenis wat Europa en die wêreld verander het, niks om te vier nie. Gaan gerus uit op straat en kyk rondom u: daar is baie mure in Suid-Afrika en elke dag word nuwes gebou.

обучениеДанильченко Юрий Брониславович компромат

Dissidente moet ‘uitgeroei’ word

Moontlik is dit toevallig, moontlik nie dat Uhuru Guru, die webmeester van South Africa Sucks, eergister deur ‘n polisietaakmag van 28 mense in hegtenis geneem is, so kort ná anonieme en minder anonieme briefskrywers op LitNet hulself skerp teen sy webwerf uitgelaat het en sommige selfs gesuggereer het dat dissidente in Suid-Afrika “uitgeroei” behoort te word:

“Maar een ding is seker, hierdie mense wat SA so afbreek moet van ‘n kant af uitgeroei word, dit kan nie so moeilik wees om hulle op te spoor nie, kry Mosad indien nodig, kry Bin Laden, maar boet moet hulle boet.

Hulle is direk verantwoordelik dat kos uit honger kinders se monde gesteel word terwyl hulself blink en vetgevoer rondwriemel soos witwurms te midde van die stront en die opkotsels van hul eie lewens … en sulke gediertes verdien geen respek, genade, of konsiderasie nie, anything goes, want hulle is sub-mense met absoluut geen respek vir hul medemens nie en die geskiedenis het al dikwels getoon hulle moet STOP gesit word ten alle koste. En daar is net een manier …”

Rondom middagete eergister het ek ‘n telefoonoproep van Uhuru Guru se regsverteenwoordiger gekry, want blykbaar het die blanke Afrikanerpolisiemanne wat soos Veiligheidspolisie uit die “ou skool” van die tagtigerjare gelyk en opgetree het, ook allerlei vrae oor my en praag.co.za gevra. Uhuru Guru het egter geweier om verdere vrae te beantwoord en so waarskynlik veroorsaak dat hy terstond in die selle gesmyt is en agterna letterlik 24 uur in die geselskap van swart moordenaars en rowers moes verkeer. Toe ek gister met hom gepraat het, het hy dit as ‘n “minder aangename ervaring” beskry.

PRAAG het gisteroggend ‘n redelik volledige berig, Ystervuis teen webwerwe, oor die insident gepubliseer, gegrond op die inligting wat ons op daardie stadium tot ons beskikking het en dis nie nodig om dit hier te herhaal nie. Hoewel Uhuru Guru uit aanhouding vrygelaat is, is ‘n volskaalse ondersoek egter nog steeds teen hom aan die gang. Hulle het selfs foto’s van die boeke op sy rak geneem, onder andere foto’s van boeke wat deur die uwe geskryf is. Waarmee is die polisie besig?

Ongeag wat nou verder gebeur, het hierdie voorval ‘n paar dinge gedemonstreer:

  • Dieselfde Veiligheidspolisietipes wat tydens die sogenaamde “apartheidtyd” die Afrikaner se naam deur die modder gesleep het met hul ondeurdagte hardhandige en soms moorddadige optrede, is steeds aktief. Al verskil is nou werk hulle vir die ANC, pleks van die NP. O ja, die NP onder Marthinus het mos met die ANC saamgesmelt; skielik maak alles sin.
  • Suid-Afrika is kwalik ‘n liberale demokrasie met vryheid van spraak. Nie net beskik die regerende party feitlik oor ‘n mediamonopolie nie, met ANC-gesindes wat op die rade en in die bestuur van al die groot mediagroepe, asook natuurlik die SAUK, dien nie, maar op die vooraand van die Sokkerwêreldbeker wil die staat, en natuurlik Fifa, alle dissidensie en kritiek oor misdaad en minderheidsverdrukking in die kiem smoor.
  • Die staat en sy skaduagtige handlangers wat alles lees wat ons skryf, ons telefone afluister, ons e-posse onderskep, ens., is besig om – soos in die ou Sowjetunie en ander kommunistiese lande – te probeer om alle inligting te beheer en sal ook teen dissidente optree, hulle verdag maak, hulle webwerwe probeer kraak, ens. (Vroeër vanjaar het krakers knaend virusse op PRAAG se webwerwe geplant en het die virusse veroorsaak dat ons tydelik deur Google as ‘n “aanvalswebwerf” geklassifiseer is en ons posisies op die soekenjin se ranglyste verloor het. Gelukkig beskik ons oor die tegniese kennnis om die probleem vinnig te kon oplos.)

Die groot ironie is dat van die anonieme en minder anonieme briefskrywers op ander webwerwe in die waan verkeer dat “die Nuwe Suid-Afrika” soveel anders is as die Oue. (Wel, natuurlik het ons nog water en ligte in die Ou Suid-Afrika gehad, anders as Witbank wat van naam verander het en nou reeds drie dae sonder water verkeer, dus is daar reële verskille.) Dieselfde “liberale” mense wat hierdie korrupte, misdadige stelsel wat deur ‘n plunderende mafia beheer word, in die naam van “demokrasie” ophemel, pleit sommer in dieselfde asem dat mense soos Uhuru Guru of ek “stilgemaak” – doodgeswyg of erger – moet word. Verstaan sulke mense enigiets van, hetsy demokrasie, hetsy liberalisme? Die idee van “meer as een waarheid” of Voltaire se: “Ek stem nie saam met u nie, maar ek sal u reg om dit te sê tot die dood toe verdedig.”

Ek glo nie eintlik al die praatjies oor die sogenaamde ANC-“struggle” wat die ander media vir ons opdis nie, want dis alles met Britse en Sweedse geld, asook opleiding en manipulasie deur vreemde moondhede van buite, gedoen. Soos die Sweedse ambassadeur op 27 April 2004 op RSG gesê het: “Sonder Swede, sou die ANC nooit aan bewind gekom het nie.”

Daarteenoor is die stryd wat ons nou voer, geen “Made in England”- of “Made in Sweden”-struggle nie, maar ‘n regte egte, inheemse, spontane beweging teen ‘n kleptokrasie wat ons kultuur onderdruk en anderpad kyk terwyl ou tannies se vingers met snoeiskêre afgesny word, ons vroue verkrag en ons elke dag afgeslag word.

 

best freetopcargo

Die vrot kol in die Vrystaat

Toe ‘n groep Afrikaners rondom 1917 onder leiding van ds. William Nicol ‘n aansoek om ‘n Afrikaanse hoërskool by die destydse Transvaalse Onderwysdepartement ingedien het, het die plaaslike Engelse koerant, The Star, na Shakespeare gegryp en gesê: “Something is rotten in the state of Denmark.”

Volgens The Star het Afrikaanse hoërskole bykans ‘n honderd jaar gelede die “eenheid van Suid-Afrika bedreig”. En onder heel ander omstandighede moet Engels vandag weer die gom verskaf om die bont versameling kriminele en korruptes wat hulself “Suid-Afrikaners” noem, bymekaar te hou.

Iets is egter vandag vrot in die Vrystaat. In die besonder aan die universiteit van die Vrystaat waar die nuwe, ingevoerde rektor Jonathan Jansen, openlik oorlog teen die Afrikanerstudent verklaar het. ‘n Mens moet deesdae nogal lig loop vir individue met allitererende name wat hul met onderwys bemoei, soos Jonathan Jansen en me. Mary Metcalfe wat eens op ‘n tyd al wat kleuter-, laer- en hoërskool in Gauteng is, wou verengels en weereens in ‘n hoë pos in die onderwysdepartement aangestel is.

Chris Louw, skrywer van die fameuse Boetmanbrief in die jaar 2000, het verlede Sondag vir Jansen in Rapport “‘n wolf in skaapsklere” genoem. Ongelukkig is Louw se uitstekende resensie van Jansen se boek, Knowledge in the blood, nie aanlyn beskikbaar nie. Maar ek is van plan om die knipsel in te skandeer en ‘n PDF daarvan te maak; indien enige leser hiervan belangstel om dit te bekom, stuur vir my ‘n e-pos na dan[aapstert]praag.org. (Ek gebruik nie die @-teken nie, om die internet se gemorsposadresversamelaars te flous.)

Louw se artikel, wat prominent op die middelblad van Rapport aangebied is, het soveel konsternasie by Jansen se eenmanjuigkommando genaamd Jan-Jan-Joubert (nog iemand met vele J’s in sy naam) veroorsaak dat Rapport hom as’t ware in ‘n hoofartikel in dieselfde uitgawe van Louw se siening gedistansieer het. Ook in vandag se Rapport is die Jansen-juiger Jan-Jan besig om sy hibriede held se goeie hoedanighede te besing op ‘n manier waartoe geen gillende mbongi uit die Transkei in staat is nie.

Verlede week – Vrydagoggend 23 Oktober tussen 8 en 9 om presies te wees – was ek in die ateljee van SAFM, die Engelse radiodiens van die SAUK. Die onderwerp was insgelyks die Jansen-kwessie. Dis altyd vir my leersaam om blootstelling aan Engelse radiostasies en veral die inbellers te verkry. Ek dink nie die gemiddelde Afrikaner daarbuite het ‘n idee van die vyandigheid en naakte rassehaat wat onder swart en Indiërinbellers na sulke radiostasies heers nie. Waarskynlik is dit verteenwoordigend van ‘n algemene gevoel in die land wat oor die afgelope vyftien jaar gekweek is, een van: “Voetsek Afrikaners, of ons maak julle dood!” Doodsdreigemente word sommer openlik op die lug gemaak. As jy nie tevrede is om verengels te word, asook polities en ekonomies oorheers te word nie, is daar vir jou net een keuse: emigreer. Male sonder tal moes ek dit al op SAFM, Kaya FM, Metro FM en ander radiostasies aanhoor.

Me. Mary Metcalfe het insgelyks telefonies aan die bespreking op SAFM deelgeneem. Toe ek gevra is wat ek dink van Jansen se sogenaamde kwytskelding van die Reitz-4 teen verdere dissiplinêre stappe op die kampus en die ANC se histeriese reaksie daarop, het ek geantwoord dat Jansen, die ANC en Blade Nzimande “aan dieselfde kant” verkeer en oor ‘n gedeelde einddoel beskik, naamlik om Kovsies van alle Afrikanerstudente en -personeel te suiwer. Metcalfe het ‘n skyngeveggie teen Jansen probeer handhaaf deur te sê dat hy nie “die gevoelens van die Reitz-4 se slagoffers in ag geneem het nie”.

Maar wat gebeur enkele dae later? Julius Malema lê met groot fanfare ‘n besoek aan die Bloemfonteinse kampus af en verklaar onomwonde: “Jansen is een van ons“! Gewoonlik neem dit ‘n paar weke of maande voordat ek reg bewys word en die Nasperskoerante verkeerd, maar dié keer was dit net enkele dae. Vandat Jansen die studente sogenaamd terwille van “versoening” begenadig het – terwyl hulle steeds strafregtelik en in die gelykheidshof vervolg word – het Beeld, Rapport en ander Naspersorgane ons oor en oor verseker dat Jansen “sterk sal staan teen die ANC”. Nou weet ons Jansen en die ANC-jeugliga is vinkel en koljander.

Ons sal nooit weet wat presies tussen Jansen en Malema gesê is nie, maar ek sal my regterarm verwed dat Jansen iets in die volgende trant aan Malema verduidelik het: “Man, ou Julius, jy en ek verskil van styl, maar my benadering is nie minder dodelik nie. Jy loop die Afrikaners trompop, maar ek vang hulle met ‘n slap riem. Op die ou end vernietig ons hulle saam.”

Boetman Chris Louw is ‘n fyn leser van Jansen se Knowledge in the blood. Hy meen dat Jansen die Afrikaner se aangebore beleefdheid en respek vir gesag as sy swak plekke geïdentifiseer het. Louw maak in verlede Sondag se Rapport dié insiggewende opmerking: “Engels, skryf Jansen, het markwaarde vir die nuwe mobiele en globale klas van kenniswerkers onder Afrikaners, en Afrikanerpragmatisme sal in dié konteks self sorg vir die finale uitfasering van Afrikaans as universiteitstaal. By Tukkies was die taalvoorkeur van die meerderheid studente uiteindelik beslissend Engels.”

Jansen beskou die Afrikaanse taal en kultuur as inherent rassisties en daarom vernietigbaar. Sy eerste stap by Kovsies is om 25 nuwe swart, bruin en Engelse dosente – Afrikaners is natuurlik nie welkom nie – aan te stel wat in Engels sal doseer. Afrikanerpragmatisme en -beleefdheid sal die res doen, want om in die klas op Afrikaans by ‘n swart of kleurlingdosent aan te dring, sal nie net “onbeleefd” wees nie, maar selfs “rassisties”.

Daar is egter ‘n donkerder sy aan Jansen. Dit is wat ek sy “biopolitiek” sou noem. Hoewel Jansen donker van kleur is en homself as “swart” beskryf, is hy natuurlik geen swartman nie en word ook nie deur plaaslike swartes as sodanig aanvaar nie. Uit vele van sy uitlatings, asook die strekking van Knowledge in the blood, verstout ek my om te sê dat Jansen as rasgemengde en as kleurling vanaf die Kaapse Vlakte waar hy eens op ‘n tyd gesukkel het om matriek te slaag, homself as ‘n soort model aan ons voorhou. Soos wat Breyten Breytenbach in sy gevleuelde woorde tydens sy Somerskooltoespraak van 1973 met ‘n verbysterende toekomsvisie dit gestel het:

“Ons is ‘n bestervolk met ‘n bastertaal. Ons aard is basterskap. Dis goed en mooi so. Ons moet kompos wees, ontbindend om wéér in ander vorme te kan verbind. Net, ons het in die slagyster getrap van die baster wat aan bewind kom… En soos alle basters – onseker oor hul identiteit – het ons die begrip suiwerheid begin aanhang. Dit is apartheid. Apartheid is the law of the bastard.“

Breytenbach sal seker vandag sy eie woorde wil sluk, want terwyl dit destyds romanties geklink het om basterskap, asook regering deur die Swartman (wat hy nogal met ‘n hoofletter geskryf het) op te hemel, is die werklikheid vandag allesbehalwe romanties. Die enigste stukkie waarheid uit dié aanhaling is die frase: “En soos alle basters – onseker oor hul identiteit…”

Soos ‘n vorige geslag Afrikanerantropoloë voorspel het, het hierdie identiteitsonsekerheid van die basters – en ons half verwesterde swart elite is ook maar kulturele “basters” – monsters wat daagliks moor en verkrag, gebaar.

Anders as wat Breyten Breytenbach ses-en-dertig jaar gelede beweer het, beskik Suid-Afrika vandag oor ‘n Afrikanerprobleem omdat ons juis nié basters is nie. Verlede week op SAFM maak ‘n Engelse vrou en medegas in die ateljee, dr. Terry Oakley-Smith, die opmerking teenoor my dat Afrikaans ‘n “mengeltaal” is. Helaas, nee! Moontlik is die Kreoolse Afrikaans of Kreoolse Engels wat hulle op die Kaapse Vlakte en in Sewendelaan besig, ‘n mengeltaal, maar die skoonheid en sjarme van Afrikaans is juis dat die taal deur soveel eeue samehangend Wes-Germaans gebly het. Daar is veel minder leenwoorde, hetsy Frans, hetsy Engels of enige ander taal, in Afrikaans as in moderne Nederlands, Duits of enige ander taal. Engels self is ‘n baster-Frans wat gedurende hul tweehonderdjarige oorheersing deur die Noormanne grootliks sy Saksiese en Germaanse woordeskat verloor het en ‘n geweldige hoeveelheid Franse woorde oorgeneem het.

Vir Jansen en ander verteenwoordig die voortbestaan van die Afrikaner as Kaukasiër en mens van Europese afkoms ‘n ongewenste verskynsel wat aan “rassisme” toegeskryf kan word. Volgens Chris Louw, “spreek (Jansen in sy)… boek ‘n totale veroordeling uit oor Afrikaners as onredbare rassiste – minstens in hul verband as herkenbare etniese groepering”.

Waarskylik is Jansen nog veel meer radikaal in sy benadering tot die land se Afrikanerprobleem as Malema. Terwyl Malema se soort swart nasionalisme afsydig en ongevoelig teenoor Afrikaners staan en hy ons waarskynlik op die duur bloot soos Mugabe uit die land wil verdryf, sien Jansen in ons ‘n ongewenste biologiese verskynsel wat uitgeroei – of uitgeteel – moet word.

Tydens die sogenaamde “transformasieproses” aan Kovsies gaan Afrikaans eerste sneuwel. Niemand minder nie as Tim du Plessis, redakteur van Beeld, het dit vandeesweek erken toe hy in sy koerant geskryf het: “(Jansen se) planne om die UV te ‘transformeer’ gaan daardie universiteit vinniger verengels as wat onder sy voorgangers gebeur het. Dis ‘n tragedie en rampspoedig vir Afrikaans, maar dis sy en die bestuur se prerogatief om die universiteit op daardie koers te vat.”

Ek vermoed egter dat die dood van Afrikaans aan Kovsies nie Jansen se enigste doelwit is nie. Slegs wanneer die Afrikaner ook biologies en as witmens uitsterf, sal sy revolusie voltrek wees. Jongmense aan die UV gaan nie net gedwing word om koshuise te deel nie. Daardie gedwonge assosiasie oor die kleurgrens heen sal onder Jansen nog veel verder gevoer word, om die biologiese en seksuele te bestryk. Die enigste “goeie Afrikaner” in Jansen se boek is hy of sy wat bereid is om seksuele verhoudings met iemand van ‘n ander ras aan te gaan en sodoende tot die hoër vorm van mens, die baster, te aspireer.

Ook met verwysing na Breyten Breytenbach se uitspraak dat “apartheid… die wet van die baster is”, het ek onlangs begin dink dat die ANC en hul lakeie soos Jansen – hy en Malema is mos nou hand om die blaas – eintlik besig is om ‘n vorm van apartheid teen ons te pleeg. Nie historiese apartheid soos ontwikkelingshulp in die tuislande, skole, universiteite en hospitale vir swart en bruin waartydens hulle getalle en opvoedingsvlak asemrowend in pas met hul Afrikanerhaat kon styg nie, maar “apartheid” soos dit in 1973 deur die Verenigde Nasies gedefinieer is in die “International Convention on the Suppression and Punishment of the Crime of Apartheid”.

Volgens artikel II(2) van daardie konvensie, behels apartheid die “deliberate imposition on a racial group or groups of living conditions calculated to cause its or their physical destruction in whole or in part”.

Ek vra my af of Jansen en diegene soos hy wat die Afrikaner se vernietiging, ook as rassegroep, ten doel het, nie besig is om apartheid in sy bose definisie teen ons te pleeg nie?

Maar dis miskien die onderwerp vir ‘n volgende rubriek.

агрегаты сварочные передвижные с дизельным двигателемtopcargo отзывы

‘n Wêreld sonder grense

Toe ek ‘n ondergraadse student was, het ek in die anargisme as politieke filosofie belanggestel. Op daardie stadium was Suid-Afrika ‘n blanke republiek met streng reëls en is daar selfs morele voorskrifte oor naaktheid in tydskrifte en die taalgebruik van romanskrywers soos Etienne Leroux en John Miles toegepas.

Indien enigiemand twintig of dertig jaar gelede sou voorspel het dat die toepassing van reëls en wette in ons land teen die jaar 2009 eerder die uitsondering as die reël sou word, sou so ‘n persoon waarskynlik van waansin beskuldig gewees het. Nietemin het die land vandag in ‘n staat van kwasi-anargie verval en bendelede, dwelmhandelaars, korrupte politici en staatsamptenare, om van moordenaars en verkragters nie te vergeet nie, is grotendeels vry om te maak soos hulle wil.

Ons Afrikaners stam van Noord-Europese Protestante af. In Nederland, ons vernaamste stamland waarvandaan Jan van Riebeeck gekom het, bestaan ‘n kultuur van Calvinistiese orde wat sorg dat elke vierkante sentimeter van die land netjies en skoon daar uitsien. Die hele Nederland is sogenaamd “ruimtelik georden”, wat beteken dat elke moontlike menslike en ekonomiese aktiwiteit soos boerdery, nywerheidsproduksie, opvoeding, ontspanning, vervoer volgens vasgestelde reëls in vooraf bepaalde ruimtes plaasvind. ‘n Magdom regulasies beheer die omgewing, die veiligheid van werkers en ‘n aansienlike gedeelte van die bevolking is “ongeskik om te werk” verklaar weens geringe psigiese steurings, liggaamlike tamheid of chroniese maar behandelbare siektes en ontvang ruim toelaes van die staat.

In weerwil van ‘n liberale gees, is Nederland ‘n land waar alles begrens en afgebaken is, sowel ruimtelik as geestelik. In teenstelling met hierdie Westerse en Noord-Europese sin vir reëls en wette wat spontaan deur die bevolking nagevolg word sodat wetstoepassing byna nie nodig is nie, bevind die Afrikaner, die grootste Westerse volksgroep in Afrika, hom tans inderdaad in “‘n wêreld sonder grense”, wat ook die titel van ‘n bundel kortverhale deur Alexander Strachan is. Geweld, anargie, misdaad, korrupsie, het alledaagse verskynsels geword en soos meneer Kurtz in Joseph Conrad se Heart of Darkness kan ons ook die keuse uitoefen om self aan die geweld en wetteloosheid te begin deelneem.

Terwyl ons elke dag op tipiese Westerse – en blanke – wyse ons lot bekla omdat ons aan ‘n wêreld sonder reëls of met teenstrydige reëls blootgestel word, kan ons ook op ‘n ander manier daarna kyk. Anders as in Nederland, Duitsland of Switserland, kan die staat ons nie meer teen die sosiopate met hule messe, pistole en AK 47’s beskerm nie. Riool loop in die riviere, die paaie is vol gate en vir R800 kan jy ‘n “regte vals” ID-boekie op straat gaan koop wat deur amptenare binne die departement van binnelandse sake uitgereik word.

Gestel egter hierdie toestand van anargie en wetteloosheid wat ons as ‘n bedreiging sien, is eintlik ‘n potensiële bron van vryheid? As die staat in duie stort of misluk, soos in Zimbabwe, maar toenemend ook in Suid-Afrika, is dit werklik so ‘n groot ramp as wat ons geleer is om te dink?

Vir sowel die politieke anargis wat glo dat die mens vry van staatlike oorheersing behoort te lewe as die vryemarkekonoom soos Milton Friedman of Gary Becker is hierdie toestand van ‘n staat wat beheer oor sy burgers en sy grondgebied verloor eintlik ‘n positiewe ontwikkeling. Pleks van die kunsmatige vryheid van ‘n Nederland wat oor sy burgers soos kinders  van die spreekwoordelike “wieg tot die graf” waak, het ons die geleentheid om waarlik vry te wees. Ons kan amper soos Nietzsche se Übermensch volgens ons eie innerlike reëls handel, juis omdat die samelewing rondom ons die pad byster geraak het.

Die Britse romanskrywer William Golding het in sy boek Lord of the flies, wat wel in die sestigerjare in Afrikaans vertaal is as Ryk van die vlieë, aan ons ‘n allegorie van menslike degenerasie geskets wat plaasvind as ‘n groep seuns op ‘n verlate eiland van die normerende invloed van die staat en die samelewing ontneem word. Soos die groep seuns in Ryk van die vlieë, word ons insgelyks vandag blootgestel aan ‘n land waarin elke soort hartstog en misdadige impuls botvier.

As ons die vertroude reëls en wette van Romeins-Hollandse reg agterlaat, gaan ons noodwendig agteruitgaan en in barbarisme verval soos die kindersoldate van Charles Taylor se Liberië of die rebellegroepe van die Kongo wat hul teenstanders en veral pigmeë opeet?

Ek meen van nee. Waarskynlik beskik die Afrikaner as blanke en as Noord-Europese immigrant in Afrika oor ‘n aangebore gewete en sin vir gehoorsaamheid aan reëls. Ons weet dit uit ons geskiedenis, want in die agtiende en negentiende eeue het ons voorouers vir lang periodes buite bereik van staatlike beheer gewoon en nogtans het ons nie in barbarisme of wetteloosheid verval nie.

Die maatskaplike eksperiment wat “die nuwe Suid-Afrika” genoem word, is bestem om te misluk. Maar ons mislukkende staat kan ons heel moontlik vrystel van die verstikkende burokrasie en beheer wat die meeste moderne Westerse samelewings kenmerk en hul burgers tot verkinderlikte staatsafhanklikes reduseer. ‘n Nuwe Afrikaner, ‘n vrye, sterk en soewereine mens wat geen oppergesag meer erken nie, maar slegs deur sy innerlike sin vir geregtigheid gemotiveer word, kan dalk uit die huidige smeltkroes verrys.

Vir Christene wat voel dat die mens in terme van die Bybel en veral die Tien Gebooie moet handel, is die idee van so ‘n bevryde Afrikaner, wat hom bokant die wette van die vervallende nuwe Suid-Afrika ag, dalk angswekkend en immoreel. Maar die houvas van die Christendom op die staat was nog altyd taamlik prekêr, behalwe miskien tydens die Middeleeue toe die Katolieke kerk se invloed op sy grootste was. Die staat is op sy beste ‘n heidense maaksel wat van die Grieke en Romeine afstam en in sy mnderne gedaante deur die Verligting en die ateïstiese Franse revolusie geskep is.

Onlangs by die volksvergadering by Vegkop het ek enkele sprekers aangehoor wat ‘n teokrasie in ‘n nuwe Afrikanerstaat bepleit het. Die kanse dat so iets sal realiseer, is uiters gering, want vir die afgelope paar honderd jaar is dit slegs in Moslemlande waar daar hoegenaamd sprake van teokrasie oftewel “regering deur God” was.

Soos wat die staat rondom ons kwyn, mag dit wees dat ons innerlike ooruigings en uiterlike bande met die res van ons Afrikanergemeenskap gesterk word. Soos die ou Voortrekkers wat noodgedwonge in die laer moes saamstaan om teen die vyand daarbuite te kon oorleef, sal ons in die afwesigheid van beskerming deur die staat ook moet leer dat ons mekaar behoort te help ten einde nie deur die misdadigers en vryheidsvegters van Afrika oorweldig te word nie.

Om dus jou eie reëls te bepaal, beteken nie noodwendig dat mens voortdurend slegs in eie belang sal optree nie, maar kan ook die natuurlike bande van bloed, taal en kultuur versterk terwyl die kwynende staat juis daardie bande wil afbreek.

Die huidige Suid-Afrika kan beskryf word as: “Hong Kong ontmoet Charles Taylor se Liberië.” Enersyds leef ons in ‘n totaal geprivatiseerde, handelsgedrewe omgewing met privaatveiligheidsmaatskappye, privaatgesondheidsdienste, privaatskole (selfs staatskole word grootliks deur ons ouers onderhou) en tolpaaie, andersyds het die staat ontaard in ‘n soort mafia wat die grondslag vir plundery en etniese of rasseoorheersing verskaf.

Terwyl die ideaal van ‘n bevryde grondgebied of volkstaat vir ons almal op die horison wink, kan ons reeds te midde van die nuwe Suid-Afrika se chaos en anargie begin om ons vryheid op te eis deur eenvoudig afsydig en selfs ongehoorsaam teenoor die staat te raak. Die manier waarop vele plattelandse gemeenskappe reeds hul eie vorme van dorpsverenigings naas – en in mededinging met – die amptelike munisipaliteite bedryf, wys die rigting aan.

Met behulp van moderne kommunikasietegnologie en die internet ontkom ons ook toenemend aan die invloed van die staat en sy muwwe, totalitêre patriotisme – hoewel sommige mense nog die onderbroekvlag by krieketwedstryde swaai. Die virtuele Afrikanergemeenskap bestaan reeds – op Facebook, Twitter, Praag, Litnet, geselsforums en oral waar Afrikaners in Afrikaans met mekaar in die kuberruim assosieer.

Ons voorouers was Germaanse barbare wat tot ‘n Semitiese godsdiens bekeer is en daarna deur Spaanse Katolieke verdruk is totdat hulle in gewelddadige opstand teen die heersende ideologie en geloof van hul tyd – die Katolisisme – gekom het. Dieselfde oranje-blanje-blou vlag wat opstandiges vandag op amptelike naamborde verf het ons voorouers ter see gehys toe hulle in ‘n oorlog teen die Spaanse vloot gewikkel was. Daarna het ons in die Kaap van die V.O.C. en die Britse Ryk se beheer weggetrek en in die binneland grootliks vry van enige staatlike beheer gewoon, soos aristokrate wat slegs hul eie gesag op hul landgoed erken het. Dit was slegs gedurende die twintigste eeu wat ons “die jaloerse god van die staat” – ‘n frase waarvoor ek Koos Malan moet bedank – begin aanbid het. Die staat is ‘n jaloerse god omdat hy geen mededinging van ander gode op sy grondgebied duld nie en daarom die monopolie op belastinggaarding en geweld deur sy amptenare in uniform wil behou.

Omhels ons tans die vryheid wat die kwynende staat van Suid-Afrika vir ons inhou? Of deins ons van vryheid terug? Eintlik bevind ons ons terug in die paradys – weliswaar ‘n “wrede paradys” soos Stephen Smith van Negrologie-faam dit benoem het – waar ons hartsbegeertes vervul kan word en waar ons kan skep, boer en handel dryf terwyl ons die staat en sy onbekwame amptenare soos lastige vlieë wegklap.

Miskien was dit die “ryk van vlieë” waarna Golding verwys het: polisiemanne en soldate sonder petrol of waarvan die voertuie onklaar geraak het.

En: indien ons as kinders van die Aandland, erfgename van die lig, by dié unieke situasie kan aanpas, kan ons heel moontlik die sterkste en voortreflikste beskawing ooit tot stand bring.

поверхностный самовсасывающий насос для водыАлександр Фильчаков

Dan Roodt: Nkosi, seën ons met apartheid

In Suid-Afrika is die werklikheid altyd vreemder as fiksie. Elke dag lees ons van nuwe absurditeite, soos betogers teen “dienslewering” wat munisipale kantore afbrand, vermoedelik in ‘n poging om “dienslewering” te verbeter. As jy die polisie bel, kom hulle nie. Maar wee die vrou wat ‘n gewapende rower uit noodweer in haar huis doodskiet, dan daag twintig gewapende polisiemanne terstond op om haar vir moord te arresteer.

By hierdie surrealistiese werklikheid moet gevoeg word die moroniese gesanik van joernaliste in die hoofstroompers oor apartheid. Dis asof hulle terugverlang na apartheid, want toe was daar vir hulle – gewaande – morele sekerhede wat hoegenaamd nie meer in ons kakistokrasie geld nie. En vir diegene wat dink dat ek nou op Grieks vloek, “kakistokrasie” beteken inderdaad “regering deur die slegstes en onbekwaamstes”.

Die jongste voorbeeld van iemand wat in sy poging tot morele selfregverdiging ‘n kinderlike karikatuur van apartheid aan ons voorhou, is ene Gert van der Westhuizen in Beeld.

‘n Mens kan seker elkeen van Van der Westhuizen se stellings oor hoe erg apartheid was met statistieke en ander historiese gegewens weerlê, maar die algemene houding van dié tipe hoogheilige rubriekskrywers in Beeld, Rapport, Die Burger en soortgelyke media kan opgesom word met die stelling deur een of ander Marxistiese geskiedskrywer: “Moenie my met die feite verveel nie!”

In elk geval, soos ‘n briefskrywer hier op praag.co.za uitgeroep het: “…die vraag (ontstaan) of Van der Westhuizen hoegenaamd bewus is van die hede? Het (hy) nog kontak met die werklikheid?”

Ek dink die antwoord is ‘n besliste nee. En dan dink ek, hoe meer geweld en onreg daar in ons tyd plaasvind, hoe harder gaan Van der Westhuizen en diesulkes hul agtergehaalde stryd teen hul apartheidsfiksie voortsit.

Teenoor apartheid, wat alles wat boos en sleg is, voorstel, staan daardie toonbeeld van voortreflikheid, geregtigheid en morele vlekkeloosheid wat vandag as transformasie bekendstaan.

Gestel nou toe die Nasionale Party in 1948 met ‘n minderheid blanke stemme maar ‘n meerderheid setels ingekom het, het hy pleks van apartheid, hedendaagse rassetransformasie toegepas? Dan sou Verwoerd die Nobelprys vir vrede gewen het en sou Gert van der Westhuizen en sy bende napraters vandag popelende lofprysinge aan die NP se transformasiebeleid geskryf het. Moontlik sou hulle dan vandag oor die veel groter vergrype van kommunisme, pleks van apartheid, geskryf het in ‘n soortgelyke poging tot morele selfregverdiging.

Ons hoef maar net na Zimbabwe te kyk om ‘n suksesvolle voorbeeld van rassetransformasie te sien. Hoewel dié land ‘n paar ekonomiese “uitdagings” (alles in die Suider-Afrikaanse politiek kan mos tot, hetsy ‘n “challenge”, hetsy ‘n “issue” gereduseer word) beleef, het die een ras daarin geslaag om die land so te sê volledig van ‘n ander ras te suiwer. Op die duur gaan die plaaslike vorm van transformasie dieselfde bewerkstellig: om ook Suid-Afrika van blankes te suiwer. En as jy nie hiervan of van misdaad hou nie, kan jy gerus emigreer, soos Charles Nqakula dit so welsprekend in die parlement gestel het.

Apartheid, spyt dit my om te sê, het niks gedoen om Afrikanervoortbestaan in dié land te verseker nie. Indien die destydse NP die ANC-model van transformasie ten gunste van Afrikaners toegepas het, sou ons dalk vandag ‘n homogene Afrikanerrepubliek met Afrikaans as enigste amptelike taal gehad het. Pleks van ‘n Afro-Saksiese republiek waarin Engels oorheers.

Hoe sou transformasie gewerk het? As voorheen benadeeldes wat van die stedelike Engelse ekonomie en die mynhuise uitgesluit was, sou Afrikaners ná 1948 besluit het om die land ‘n bietjie te transformeer. In die eerste plek sou hulle die Engelse mynhuise gedwing het om AEB, oftewel Afrikaner-ekonomiesebemagtiging, in te stel. Miljarde rande se aandele in Anglo, De Beers, Anglovaal, JCI, ensovoort sou aan Afrikaners met politieke konneksies oorgedra word.

Wat vir die mynhuise geld, sou ook vir die res van die ekonomie geld. Binne tien tot vyftien jaar sou Afrikaners die totale ekonomie van Suid-Afrika beheer, tesame met die staat natuurlik. Dit sluit die destydse Engelse pers met sy giftige anti-Afrikanerpropaganda in. Die hele spul sou moes transformeer met Afrikaners in alle hoë poste wat voortaan beleid sou bepaal. Jaarliks sou AEB-kongresse gehou word om vordering te meet en die voorsitter van die Afrikanerbestuusforum sou gereeld dreigemente aan maatskappye uitvaardig wat voete sleep om Afrikanerbestuurders en -direksies aan te stel.

Terwyl die ou tweetaligheidsbeginsel nie wetlik verander sou word nie en swartmense natuurlik “vry sou wees om hul tale te praat en self te ontwikkel, sonder staatsbeskerming” – soos tans die geval met Afrikaans is – sou die staat in die praktyk van Afrikaans die enigste amptelike taal gemaak het. Aangesien sowel die openbare as die privaatsektor deur Afrikaners oorheers sou word, sou blanke Engelse ouers twee keer dink voor hulle hul bloedjies na ‘n Engelse skool stuur waar hulle in ‘n vreemde taal met weinig ekonomiese nut binne Suid-Afrika opgevoed sou word.

Voeg hierby die demografiese aspek van transformasie. Net soos die ANC tans die swart geboortesyfer met “kindertoelaes” stimuleer, sou die destydse NP met ‘n paar versiende transformasioniste aan die stuur ingesien het dat Auguste Comte wel gelyk had toe hy gesê het: “Demografie is die noodlot.” Deur wetgewing, belastingtoegewings en kindertoelaes sou Afrikanervroue oorgehaal word om soveel kinders as moontlik te hê.

Op die laer vlakke van die samelewing en ekonomie, sou “‘n wet op billike indiensneming” geld: elke moontlike pos moes ten eerste vir ‘n lid van “die aangewese groep” gereserveer word en Engelse of swartes sou net so ‘n pos kon bekom indien daar geen Afrikaner beskikbaar was om dit te vul nie.

Indien enige voornemende swart, bruin of Engelse aansoeker gedink het dat Afrikaners darem nie al die beskikbare poste in die land kon vul nie, was daar nog ‘n angel in die wet op billike indiensneming. Net soos tans waar ‘n buitelandse swarte van elders in Afrika bo ‘n plaaslike blanke aangestel kan word, bloot op grond van sy ras, sou Europese immigrante wat met Afrikaners identifiseer en hul kinders noodwendig na Afrikaanse skole toe stuur, ook as “lede van die aangewese groep” beskou word.

Honderde duisende Nederlanders, Duitsers, Vlaminge en moontlik Skandinawiërs per jaar sou op hierdie wyse die groeiende Afrikanerdemografie kom versterk.

Net soos tans, sou die Afrikanerpolitici van destyds ‘n eenvoudige boodskap vir ontevrede swartes, bruines en Engelse hê: “Man, as jy nie van transformasie, asook dinge soos diensbillikheid, regstellende aksie, ensovoort, hou nie, staan dit jou vry om te emigreer.” ‘n Konstante stroom Engelse, bruines en swartes sou die land verlaat omdat hulle eenvoudig nie meer ‘n bestaan kon maak nie, maar net soos die ANC nou argumenteer, sou die NP-regering destyds beweer het: “Ag wat, hulle wil net graag die toenemende geleenthede in die buiteland benut.”

Met ‘n bevolkingsuitbreidingsprogram, blanke Europese immigrasie en emigrasie van nie-Afrikaners op volle vaart, sou die demografie natuurlik binne tien tot twintig jaar in Afrikaners se guns geswaai het. Teen 1970 sou Afrikaners die meerderheid van die bevolking, twaalf miljoen teenoor agt miljoen van die res, uitgemaak het.

By hierdie punt sou hulle vir Nelson Mandela veel vroeër uit die tronk gelaat het, die ANC en SAKP toegelaat het om te bestaan en uiteraard universele stemreg ingestel het. Volgens die Westminster-beginsel van: “een mens, een stem en die wenner vat alles”. Met die klem op “vat álles”.

Teenoor die magtige NP wat sy kaders na elke faset van die samelewing “ontplooi”, met ‘n stewige meerderheid in die parlement, sou ‘n swetterjoel klein opposisiepartytjies waaronder die Progs, die Kommuniste, die ANC, die IVP, die Arbeidersparty (kleurlinge) en dergelike magteloos in die parlement stroomop kef.

Anders as tydens die bose apartheid, sou daar geen tuislande bestaan nie. Want sien, in die grondwet van die Nasionale Party staan geskryf: “Suid-Afrika behoort aan almal wat in die land woon.” In die praktyk beteken dit die land behoort aan die meerderheid en Afrikaners kan voorheen Zoeloe- of Xhosa-gronde of selfs die spul Engelse se plase in Natal wettiglik koop op die beginsel van “vrywillige koper, vrywillige verkoper”. Net soos die ANC-staat vandag geen vierkante sentimeter van Suid-Afrika as Afrikanergrondgebied erken nie, sou die destydse NP-regering nóg Zoeloeland, nóg die Transkei, nóg Venda of enige ander plek as grondgebied wat aan ‘n ander etniese groep behoort, erken.

Transformasie en regstellende aksie ten gunste van Afrikaners sou meedoënloos, ongenaakbaar en ewigdurend wees. Net soos vandag waar “voorheen benadeelde” lede van die ANC se nomenklatoera in hul swart Mercedesse en BMW’s van een korporatiewe of staatsvergadering na ‘n ander snel en al hoe meer rykdom vir hulself toeëien, sou die Afrikanerheersersklas alle mag en rykdom vir homself inpalm.

Soos ‘n lid van die Kommunistiese Jeugliga eenkeer vir my oor die telefoon gesê het: “Dis die lastigheid van demokrasie: die meerderheid se woord is wet.”

Met ‘n demografiese meerderheid van Afrikaners aan die mag, sou die finale fase van transformasie voorspelbaar wees. In die praktyk sou alle staatskole Afrikaans wees, want alle oorblywende Engelse skole sou onder die demografiese mag van Afrikaners een vir een getransformeer word. Maar daar sou nog ‘n paar honderd Engelse privaatskole oorbly. Skielik, op ‘n dag, daag ‘n twintigtal Afrikanerkinders by ‘n Engelse privaatskool op en eis onderrig in Afrikaans. ‘n Hofsaak volg en daar word bevind dat dit diskriminerend teen Afrikaners is om hulle op grond van taal van privaatskole “uit te sluit”. Sodoende begin die laaste fase van kulturele transformasie om Engels finaal uit die land te weer en alle kinders te verafrikaans.

Omdat die liederlike apartheidsbeleid van tuislanduniversiteite nooit sou bestaan nie, sou daar slegs die vyf Afrikaanse universiteite en vier Engelse universiteite (Wits, Kaapstad, Rhodes en Natal) gewees het, tesame met Fort Hare waar ‘n klein groepie swartes opgelei word. Afgestudeerde swartes sou feitlik onmiddellik die land verlaat omdat nóg die staat nóg die privaatsektor enige nie-Afrikaners in diens neem.

In ‘n koshuis by Wits word daar as deel van studentepret ‘n video oor “dumb Dutchmen” gemaak en die spot met die Vootrekkers en met Paul Kruger gedryf. Die volgende oomblik trek die Afrikaanse koerante, asook die SAUK wat natuurlik regstreeks deur die NP beheer word, los met ‘n geweldige propagandaveldtog teen die rassisme en Boerehaat van Wits en ander Engelse universiteite.

Daardie opperste jabroer, Max du Preez, wat in sy jong dae ‘n vurige NP-ondersteuner was, is nou nog ‘n groter NP-ondersteuner. Hy skryf ‘n giftige rubriek in die Rapport waarin hy eis dat die regering terstond die vier oorblywende enklawes van Britse kolonialisme, volksmoord en Boerehaat transformeer.

Binne enkele maande begin die transformasieproses en word Afrikanerrektore by Wits, Kaapstad, Rhodes en Natal aangestel. Afrikanerstudente mag gratis daar studeer terwyl volksvreemdes moet betaal. (Tans geld die omgekeerde natuurlik by Tukkies en ander “voorheen Afrikaanse universiteite”.)

Die voorheen Engelse universiteite word stelselmatig, jaar na jaar, deur Afrikanerstudente geïnfiltreer wat op Afrikaans in die klasse aandring, selfs al is hulle aanvanklik in die minderheid op die kampus.

Binne vyf jaar, van 1975 tot 1980, word die oorblywende Engelse skole en universiteite tot Afrikaanse instellings getransformeer. Mev. Helen Suzman lewer in die parlement venynige kritiek op die verafrikaansing van haar alma mater, Wits, maar al wat die NP-minister van onderwys antwoord, is: “Mev. Suzman, dit staan u as minderheid vry om privaatuniversiteite in u eie taal te begin. Of natuurlik te emigreer indien u nie van Afrikaans hou nie.” Daarmee is die argument afgesluit.

Maar nog is’t einde niet. Dieselfde Afrikanerheersersklas wat in hul luukse Duitse motors van een vergadering na ‘n ander jaag en hul paleisagtige wonings volgens heersende neigings in die leefstyltydskrifte meubileer, voel dat “die onregte van die verlede” – Bloukrans en Weenen, die moorde aan die Oosgrens, asook die konsentrasiekampe van die ABO – nog nie genoegsaam reggestel is nie. Hulle beskou hulself steeds as “benadeeld”. En benadeeldes het regstelling nodig.

Daar is ook ‘n nuwe minister van grondsake, ‘n radikale Afrikaner-nasionalis wat begeester is deur die idee van ‘n “Afrikaner-renaissance” en glo dat die hele land aan Afrikaners behoort. “Die bestaan van etniese enklawes en grondgebied wat deur nie-aangewese groepe beset word, is ‘n bron van verdeeldheid en moontlike konflik in die land,” gil sy in die parlement. “Die Afrikanermassa gaan dit nie veel langer duld nie.”

Daarom word ‘n program van “versnelde grondhervorming” aangekondig. Die staat koop alle oorblywende grond wat aan nie-Afrikaners behoort uit, met die onderliggende dreigement dat indien die eienaars nie “vrywillig” van hul grond afstand doen nie, hulle binne die afsienbare toekoms sonder vergoeding onteien sal word. “Nuwe Afrikanerboere”, waarvan sommige Duitse immigrante is wat nie eens in die land gebore is nie en geradbraakte Afrikaans praat, word op vele plase in die voormalige Zoeloeland en Transkei hervestig. Maar natuurlik het die helfte van die Zoeloe- en Xhosa-bevolkings reeds die land verlaat omdat die kwotastelsels op alle gebiede dit vir hulle onmoontlik gemaak het om te oorleef.

In 1990 kantel die demografie dienooreenkomstig verder ten gunste van Afrikaners en daar is nou 20 miljoen Afrikaners in die land teenoor 4 miljoen “volksvreemdes”. Intussen het die minister van sport begin fokus op die etniese samestelling van die nasionale sokkerspan, wat uit ‘n meerderheid swart en bruin spelers bestaan. “Kan so ‘n span ons land internasionaal verteenwoordig terwyl dit nie verteenwoordigend van die land se demografie is nie?” vra die minister tydens ‘n TV-onderhoud. Die administrasie van sokker is natuurlik lankal getransformeer en die Afrikanervoorsitter van die nasionale sokkerliga bied onmiddellik verskoning aan en belowe dat ‘n “transformasieplan” binnekort ingestel sal word, al stel min Afrikaners eintlik in sokker belang.

Maar die staat sal geld vir opleiding in sokker bewillig en vir elke rand wat die nasionale sokkerliga aan die bevordering van sokker onder Afrikanerkinders bewillig, sal die staat ook ‘n rand daartoe bydra. Binne vyf jaar word die sokkerspan aldus getransformeer. Die meeste talentvolle swart en bruin sokkerspelers gaan speel vir Europese sokkerklubs en daar bly slegs twee gekleurde spelers in die voortaan Afrikanersokkerspan oor.

Insgelyks tydens die negentigerjare steek ‘n nuwe verskynsel kop uit: geweldsmisdaad. Weens die toenemende losbandigheid van die Afrikanermeerderheid, asook hul snelle bevolkingsgroei, kan sommige jong ouers nie hul groot gesinne behoorlik onderhou en opvoed nie. Voeg hierby die demografiese profiel van die Afrikanerbevolking wat ‘n hoë persentasie jong mans bevat en ons het ‘n resep vir geweldsmisdaad.

Jong Afrikanermans val alle lede van die samelewing aan, maar beoefen die ergste gruweldade teen lede van ander rasse- en kultuugroepe. Meer as 95% van die Engelse bevolking het reeds na ander lande geëmigreer; die oorblywende Zoeloes, Xhosas, Tswanas, bruines, Vendas, Pedi’s en Sotho’s in die land word egter gereeld in hul huise, in hul motors en op hul weinig oorblywende plase aangeval. Jong Afrikanerskurke verkrag tot swart vroue en is veral lief om volksvreemdes vir ‘n selfoon of ‘n paar rand sommer net daar van die gras af te maak.

Die NP-minister van polisie, Karel de Koelou, vaar uit teen die mediakritiek teen misdaad deur te sê: “As jy nie tevrede met misdaad is nie, het jy die keuse om te emigreer!” En dis presies wat die oorblywende minderheidsgroepe doen: die Tswanas emigreer na Botswana, die Sotho’s verskuif oor die grens na Lesotho waar hulle veiliger is en die Venda’s, Pedi’s en ander trek maar Zimbabwe toe terwyl die Tsonga’s natuurlik terugkeer Mosambiek toe waar hulle oorspronklik vandaan gekom het. Ook die bruinmense van die Wes- en Noord-Kaap voel hulle toenemend onwelkom in die land vanweë regstellende aksie ten gunste van blanke Afrikaners en die vlaag geweldsmisdaad wat teen hulle gemik is. Diegene met beter kwalifikasies klim op die vliegtuig Kanada toe, terwyl die res koers kies Angola toe. Suidwes het nooit onafhanklik geword nie en geniet dieselfde stelsel van demokrasie as in Suid-Afrika, oftewel “een mens, een stem, wenner vat alles”. Die Wambo’s voel insgelyks die demografiese druk van die Afrikaners in Suidwes en is ook besig om Angola toe uit te wyk.

Toe kom naamsveranderings. Alle name wat nie suiwer Afrikaans is of na Afrikanerfigure verwys nie, word tot niet gemaak. Port Elizabeth word Danie Theronstad, Oos-Londen heet P.W. Bothaville en Durban staan voortaan as Malanville (na D.F. Malan) bekend. Elke moontlike straat en voorstad se naam word streng verafrikaans. Verwoerdburg het uiteraard Verwoerdburg gebly, terwyl die Centurion-krieketveld in dié omgewing na Hans van Rensburg, die voormalige leier van die Ossewa-Brandwag, hernoem is.

Teen die jaar 2009 is transformasie min of meer volvoer en bestaan die land uit 98% Afrikaners met Afrikaans as enigste amptelike taal, slegs Afrikaanse skole en universiteite, asook alleenlik Afrikaanse plek- en straatname en sportspanne wat meer as demografies verteenwoordigend is.

Iewers in 2009 ontdek ‘n Xhosa-intellektueel aan die Oos-Rand die Tomlinson-verslag van 1954. Dié verslag het swart tuislande en ‘n beleid van sogenaamde “apartheid” aanbeveel. “My wêreld,” dink die man by homself, “indien dié beleid aangeneem was, het my mense dalk vandag hul eie tuisland gehad en was ek geen vreemdeling in hierdie getransformeerde, sogenaamde ‘demokratiese’ Afrikanerstaat nie!”

Hy poog om hier en daar op die internet die gedagte van “apartheid”, dat elke volk of stam op sy eie grondgebied geregtig is, te propageer, maar ontvang geen reaksie nie. Hy skryf selfs ‘n brief aan ‘n politikus wat hom kil terug antwoord: “Die Afrikaanse Republiek (die nuwe naam vir “Suid-Afrika”) behoort aan al die mense wat daarin woon. Ons sal geen verdeling van ons grondgebied toelaat nie.”

Hoewel die Afrikanerregering teen enige vorm van minderheidsregte, selfbeskikking of tuislandbeleid gekant is, ondersteun hy wel – net soos die ANC vandag – ‘n Palestynse tuisland ten einde goeie verhoudinge met die Arabiese lande te handhaaf. “Is dit nie die toppunt van skynheiligheid nie,” skryf die Xhosa-intellektueel gebelg op ‘n woernaal wat deur 50 mense gelees word, “hulle steun selfbeskikking en onafhanklikheid vir die Palestyne, maar ons Xhosas wat eeue lank in die Transkei gewoon het, het geen aanspraak meer op ons tradisionele grondgebied nie!”

Hier en daar ontvang die Afrikanerregering kritiek weens sy afsydige houding jeens sy etniese en taalkundige minderhede wat weens transformasie stelselmatig afgetakel en uit die land verdryf word. Al wat die owerheid dan antwoord is: “Ons is ‘n demokrasie waarin ‘n verenigde Afrikanernasie gebou word. Ons voer bloot die wil van die meerderheid uit.”

In sy haglike plakkerskamp waar al die volksvreemdes saamdrom wat van werk deur “diensbillikheid” en “regstellende aksie” uitgesluit word, bid die Xhosa-intellektueel: “Liewe Nkosi, my taal, my kultuur, my volk, my tradisies gaan ten gronde. Mag ons eendag apartheid en ‘n eie tuisland ontvang. Mag die getransformeerde gebiede wat deesdae aan die Afrikaners behoort, eendag aan ons terugbesorg word. Seën ons tog met apartheid!”

Helaas, sy gebed is nie beantwoord nie. Apartheid en ‘n stelsel van afsonderlike ontwikkeling het uitgebly. Demokrasie vir Afrikaners, tesame met transformasie, regstellende aksie en demografiese verteenwoordiging vir dié volksgroep het voortgeduur totdat daar net hier en daar nog klein groepies volksvreemdes oorgebly het. Mettertyd het hulle hul eie tale geheel en al verloor en net Afrikaans gepraat, hoewel met ‘n ander aksent as Afrikaners.

Die slagoffers van transformasie en demokrasie het buite sig in enkele oorblywende plakkerskampe bly woon waar hulle gereeld deur jong manlike Afrikanerjeugdiges aangeval en stelselmatig uitgewis is. Weereens het ‘n paar aktiviste op die internet van “volksmoord” begin praat.

Hierop het die NP-regering in 2010, op die vooraand van die Wêreldsokkerbeker, ‘n verslag vrygestel waarin bevind is dat misdaad in die Afrikaanse Republiek nie teen enige spesifieke etniese of rassegroep gemik was nie. “Almal is slagoffers van misdaad en die subjektiewe gevoel van minderheidsgroepe dat hulle deur misdadigers uitgesonder word, word nie deur hierde wetenskaplike studie bevestig nie.”

Die feit dat sommige lede van die Afrikanerjeugbendes wat minderheidsgroepe teister hul slagoffers soms vir “dom kaffers” uitkryt, is gerieflik in die verslag verswyg. Waar sulke getuienis wel voor die kommissie van ondersoek gelewer is, is dit as uitsonderlik geag en daarom nie ter sake nie.

In koerante soos Beeld, Rapport en Die Burger is daar lowend oor “ons voortreflike demokrasie, ‘n voorbeeld vir Afrika en die wêreld,” deur persone soos Gert van der Westhuizen geskryf.

Volg my op Twitter.

casino free playтопкарго кидалы