Swart is die nuwe swart
Skrywer: Dan Roodt
Casper de Vries weet niks van taal of godsdiens
Ek verwys na Rapport van 5-9-2009 en Casper de Vries wat sê Afrikaners is NIE God se witbroodjies. Onder andere raak hy die volgende kwyt:
“Got news for you suckers . . . Afrikaans het ontwikkel uit tale soos Nederlands, Duits en Arabies, dis nie die uitverkore taal nie, hoor! Afrikaners is nie die witbroodjies van God nie, al is dit wat vir ons vertel is deur die korrupte spul Nasionaliste Nazi’s.”
Ek verskil van die heer De Vries. Volgens my navorsing het die taal wat ons vandag Afrikaans noem, in 1652 nog Nederduijtsch geheet en was die spreektaal van die eerste blankes aan die Kaap; dit is ook die naam wat deur die VOC (Vereenigde Oost-Indische Compagnie) aan die taalvorm gegee is. Die eerste gemeente wat aan die Kaap gestig is, het dan ook die Nederduijtsche Gemeente van die Gereformeerde Kerk geheet. (In Nederland het daar nooit 'n amptelike Nederduitse Gereformeerde Kerk bestaan nie, maar wel die Gereformeerde Kerk, die Hervormde Kerk en enkele Nederduitse gemeentes.)
Die stamboom vir die Wes-Germaanse tale
Besef de Vries nie dat die naam God, afkomstig is van die Germaanse woorde vir goed – Oudengels gōd en Sweeds god?
Ek het as aanhanger van die oerknal- en evolusieteorieë jare lank navorsing gedoen oor die ontstaan van alle gelowe. En tot die slotsom geraak dat die wieg van alle gelowe Noordwes-Europa is.
Iran s? VSA se inligting ‘gefabriseer’
Iran het in 'n brief van agt bladsye aan die die hoof van die Internasionale Atoomenergieagentskap, Mohamed ElBaradei, gesê die VSA maak gebruik van "vervalste dokumente" om te beweer dat Iran tans 'n atoomwapen bou.
Die brief wat aan die Associated Press gelek is, kla ook vir Frankryk en Brittanje aan vir hulle "kwade wil en politieke motivering" in hulle onderhandelinge met Iran.
Ambassadeur Ali Asghar Soltanieh het die brief aan ElBaradei gerig wat volgende week saam met 35 lidlande van die IAEA oor Iran se lot gaan beslis.
Iran hou vol dat hulle kernaktiwitiete vir elektrisiteitsdoeleindes is en vreedsaam. Die VSA en hulle sleutelbondgenote sê egter die Moslemrepubliek is besig om kovert 'n atoomwapen te bou.
Die brief is veral teen Washington gerig wat aan die VN se kernwaghondorganisasie ongespesifiseerde inligting verskaf het asook inligting wat op 'n skootrekenaar was wat uit Iran gesmokkel is.
Die VSA sê die skootrekenaar se inhoud het werk oor besonderhede van kernwapens bevat, missielbane en ideale hoogtes om kernkoppe te laat ontplof.
Daar was ook materiaal oor geheime kernlaboratoria in Iran op die rekenaar.
Soltanieh sê in sy brief die VSA het geen oorspronklike dokumente kon oorhandig aan die betrokke organisasies nie en die inligting is gefabriseer.
Die Amerikaanse departement van buitelandse sake wou nie kommentaar lewer nie.
'n Woordvoerder vir die Britse regering het die aantygings ontken.
Die IAEA druk die VSA en ander regerings om meer inligting oor Iran bekend te maak. Die VN het in hulle jongste verslag gesê "beperkinge wat sommige lidlande op die beskikbaarheid van inligting oor Iran plaas, maak dit moeilik vir die agentskap om indringende samesprekinge met Iran te voer".
Soltanieh het aan AP gesê hy hoop sy brief sal die VSA dwing om die bron van hulle inligting bekend te maak.
Die Veiligheidsraad het reeds drie keer vir sanksies teen Iran gestem sedert 2006 omdat hulle weier om uraanverryking te staak.
Iran verskyn ook op 'n internasionale swartlys wat help om die invoer van kernmateriaal soos uraanoksied wat in die verrykingsproses gebruik word, te beperk.
BNP sal party oopgooi vir ‘minderhede’
Die pro-wit, regse British National Party se leier, Nick Griffin, het gesê die party gaan gedwing word om anderskleuriges toe te laat deur die Britse owerhede en indien hulle weier sal hulle tot niet gaan.
Hy het die ontslape NP-leier, PW Botha, se beroemde woorde gebruik om die BNP se keuses te beskryf: "Pas aan of vergaan is die enigste besluit wat oorbly om te maak…[Adapt or die is the only decision left to make]"
'n Toekomstige besluit deur die owerhede wat partye se befondsing kan terughou as hulle nie ander rasse toelaat nie, kan die BNP se einde beteken, het Griffin gesê.
Wat ookal die uitkoms van die saak ter bevordering van gelykheid wat deur die CEHR, Commission for Equality & Human Rights, aanhangig gemaak is, gaan die nuwe Gelykheidswet wat aanstons van krag sal wees, in elk geval politieke partye wat op grond van etnisiteit diskrimineer, verbied, het Griffin gesê.
Die saak teen die BNP deur die CEHR in Brittanje, is dus net daarop gemik om die party se geldkas te plunder. Die saak het die BNP al duisende ponde gekos.
Hy het gesê die BNP het nou geen ander keuse as om ander rasse ook toe te laat nie.
Swartes stap uit Kriegler se FUL
Senior advokate Dumisa Ntsebeza en Kgomotso Moroka asook die sakeman Cyril Ramaphosa het hul bande met die organisasie Freedom Under Law, FUL, waarvan oudregter Johann Kriegler voorsitter is, oor die naweek verbreek.
Ntsebeza en Moroka het albei op FUL se direksie gedien en Ramaphosa was deel van die internasionale raad van advies van die organisasie.
Volgens Ntsebeza het Kriegler ’n “duidelik neerbuigende houding teenoor swart mense” en voer hy 'n "openbare veldtog teen die GDK". Ntsebeza die ook op die GDK.
Hy het gesê hy is in beginsel nie gekant teen die aansoek om hersiening nie, maar Kriegler se neerbuigende houding teenoor swartes het 'n herhalende tema geword in die oudregter se openbare uitsprake en dit het onmoontlik geraak om daarmee saam te leef.
Ntsebeza het verwys na ’n toespraak op 18 Augustus by die Universiteit van die Witwatersrand waar Kriegler gesê het die onafhanklikheid van die regbank moenie op die “altaar van transformasie” opgeoffer word nie.
Moroka en Ramaphosa het in ’n gesamentlike mediaverklaring gesê hulle is "diep bekommerd" dat hulle nie "ingelig of gekonsulteer is oor FUL se besluit om dié regsgeding te begin nie".
Die skielike bedankings kom kort nadat Kriegler aangekondig het dat FUL die Geregterlike Dienstekommissie se besluit gaan teenstaan om die saak teen die Wes-Kaapse regterpresident John Hlophe te laat vaar.
Kriegler sê dat die GDK se versuim om sy “konstitusionele plig uit te voer” die “grootste bedreiging vir die regsorde” in Suid-Afrika is.
Wees versigtig met steun vir Brandon Huntley
Julle het `n wye verskeidenheid onderwerpe en (seer) punte wat julle aanraak. Tog wil ek net vra vir versigtige optrede. Iemand noem dat Brandon Huntley nie werklik aangeval was nie, geen van sy gevalle is by die polisie aangemeld nie. Ons weet almal in watter haglike toestand ons land is.
Maak dus seker dat die regte saak ondersteun word. Die magte betrokke by Suid-Afrika se huidige situasie is nie net dié van "swart korrupsie en rasse suiwering" nie. Dit word net as aanmoediging gebruik om `n baie groter doel te bereik as die uitwissing van blanke Afrikaners.
Daar is groepe wat beslis slimmer is as die huidige regering, wat weet dat die Taal, Godsdiens en die Grond teer punte vir die blankes van Suid-Afrika is. En dit word doeltreffend teen ons gebruik. Ons land is ryk aan minerale wat reeds die oorsaak van `n oorlog teen die Britse regering was. Wat het verander? Amerika se inval in Irak, vir olie of uit menslikheid? Hoekom nie hier ook nie? Wat van Rusland en China, nie een van hulle sal omgee om in beheer van Suid-Afrika te wees nie.
Dit is eerder tyd dat ons (ongeag kleur) saamstaan en die verwronge element uit ons samelewing verwyder. Dit is immers nie net blankes wat wreed vermoor en verkrag word nie.
Afrika-immigrante sak op SA toe voor w?reldbeker
Nie weer d?t nie… Geweld in Reigerpark verlede jaar
Godfrey Smith het sy geboorteland, Malawi, verlede jaar verlaat op soek na 'n werk in Johannesburg, met die sekerheid dat die 2010-sokkerwêreldbeker vir hom 'n skitterende geleentheid bied.
Tans smous hy handsakke in 'n opelugmark, maar hy hoop steeds dat hy 'n voltydse werk gaan kry, nader aan die wêreld se gewildste sportgebeurtenis.
"As meer mense vir die wêreldbeker kom, sal daar miskien meer geld wees. Ek sal geld maak deur handel te dryf en miskien kan ek nog 'n ander werk ook kry," meen hy, waarmee hy die verwagtinge van vele werklose Suid-Afrikaanse en buitelandse swartes verwoord.
Suid-Afrikaanse amptenare sê dat hulle hul regmkaak vir 'n toestroming van trekarbeiders soos Smith wat hoop om uit die wêreldbeker munt te slaan en bekommer dat nie almal van hulle weer ná die spele gaan vertrek nie.
"Ons verwag dat meer swartes uit Afrika na Suid-Afrika gaan reis gedurende die FIFA-wêreldbeker in 2010, veral in die lig daarvan dat dié gebeurtenis Afrika se wêreldbeker is," het Cleo Mosana, woordvoerder vir binnelandse sake gesê.
"Die immigrasie-owerheid is baie bewus van die potensiaal vir mense wat die sportgebeurtenis as 'n manier sien om die land binne te kom en aan te bly," het sy bygevoeg.
Kommer oor 'n toestroming van immigrante is veral sterk ná verlede jaar se anti-immigrantegeweld wat 60 mense dood gelaat het en tienduisende gedwing het om uit hul huise te vlug.
Die aanvalle is deels gemotiveer deur die frustrasies van werklose Suid-Afrikaanse swartes wat sukkel om te midde van 'n amptelike werkloosheidskoers van 23,6 geholpe te raak. Indien ontnugterde werksoekers ingesluit word, is die reële werkloosheidskoers egter veel hoër.
Die wêreldbeker kom nader op dieselfde tydstip as wat die land sy eerste resessie sedert 1994 deurmaak, met meer as 700 000 werkgeleenthede wat verleder jaar verlore geraak het.
Deskundiges vrees dat openbare verwagtinge van 'n styging in werkgeleenthede, sowel in die land as in die omliggende Afrikastate, onrealisties gestyg het.
"Daar is geen teken dat die wêreldbeker enige soort langtermynwerkgeleenthede gaan skep nie," sê Jean-Pierre Misago, 'n navorser in gedwonge migrasiestudies aan die universiteit van die Witwatersrand.
"Ons beter realisties raak… pleks van om te sê dat die wêreldbeker die ekonomie gaan versterk en miljoene rande gaan inbring." Die bou van nuwe stadions en ander vorme van staatsbesteding het gehelp om werksverliesetydens die land se eerste resessie in 17 jaar te verminder.
Die plaaslike organisasiekomitee beraam dat die wêreldbeker 415 000 werksgeleenthede in Suid-Afrika sal skep, wat die boubedryf, wetstoepassing en die dienstesektor insluit.
Die werk wat Afrika-immigrante wil verrig, is meer informeel. Hulle beplan om hul goedere aan die 450 000 sokkergeesdriftiges te smous wat na verwagting op die land gaan toesak.
Vele swartes uit buurlande kan Suid-Afrika op 'n 90-daevisum binnekom, 'n beleid wat die regering hoop hulle sal oortuig om die land wettiglik binne te kom – en dan weer te verlaat, sê Misago.
Maar hy het gewaarsku dat die regering sy besluit moet verduidelik in die lig van die anti-immigrantesentiment wat verlede jaar tot geweld gelei het.
"Die regering moet veel meer doen om aan die mense te verduidelik waarom dié besluit geneem is, die voordele vir die land, vir die gemeenskap, vir al die mense wat deur dié besluit geraak word," het hy gesê.
By die opelugmark in Johannesburg heers optimisme oor die sake-oplewing wat gedurende die spele gaan plaasvind.
"Daar gaan veel meer sake wees want mense sien na 2010 uit," sê die Suid-Afrikaanse smous Martha Latawana, 23.
"Buitelanders gaan kom omdat daar meer geleenthede in Suid-Afrika gaan wees en meer werk vir 2010," sê sy, maar voeg by dat sy nie dink dat die etniese aanvalle op vreemdelinge weer gaan uitbreek nie.
"Mense het uit hul foute geleer. Ek dink nie hulle sal weer so iets doen nie."
WP troef Bulle se ‘taktiese skoppe’
Luke Watson van WP tydens gister se wedstryd
Ek weet dit gebeur baie in rugby: dat 'n span wat in die eerste helfte van die wedstryd maar vaal lyk, in die tweede helfte terugkom en die ander span dronk speel. So asof die spandokter iets in die energiedrankies gegooi het of die afrigter hulle elkeen 'n blondine belowe het.
Gister se sege deur die WP oor 'n bra verdwaasde Blou-Bulspan is geen uitsondering nie. Die Bulle het halftyd 16-12 voorgeloop, en kan hulle sterre dank dat hulle teen afstaptyd net 25-19 verloor het.
Derick Kuün se verduideliking was eenvoudig dat die Bulle te veel foute gemaak het en dat WP dit uitgebuit het. Dié argument lyk maar dun as mens in ag neem dat WP 6 strafskoppe deur die pale gejaag het en die Bulle 4. As mens dan ook in ag neem dat elke span een verdoelde drie aangeteken het, moet mens jouself afvra of 'n verskil van twee strafskoppe regtig daarop dui dat die Bulle verloor het net omdat hulle ongedissiplineerd was.
Nee, sê ek. In die 47ste minuut van die wedstryd skop Burton Francis 'n hangskop wat vir WP die bal gee en daarmee saam die geleentheid vir die Bulle om op die afbreekpunt te fouteer. Die strafskop jaag die Bulle terug huis toe, fataal op Nuweland waar elke meter voor die amper rekord 44 000 mense teen 'n stert-in-die-lug WP-span peperduur gekoop word.
Nóg 'n hangskop deur Burton Francis in minuut 50 gee weer vir WP die bal om heen en weer oor die veld te slinger sodat die Bulle se aantal duikslae die 70-kerf verbysteek teenoor die WP se 38. Geen span kan dít volhou nie en toe Heinie Adams ook 'n hoë afstuur, hou WP die bal vas totdat hulle in die 59ste minuut die kaptein Luke Watson vir 'n pragdrie kon oorstuur.
Met hierdie drie skoppe het die Bulle die wedstryd eenvoudig weggegee. Wie ook al die term "taktiese skoppe" uitgedink het, moet met taktiese kernwapen die nietigehid ingestuur word. Net as jy die spoed en durf het om saam met die bal te arriveer en enige opponent te verpletter wat dit sou durf waag om aan die bal te dink, kan jy dit probeer. En dan mag dit dalk werk. Dalk.
Die WP het hierdie taktiese-skop-ding in die tweede helfte uitstekend opgevolg en die Bulle in feitlik elke faset van die wedstryd oorrompel. Dit op sigself sê baie vir die Bulle se verdediging en dit moes maar souterig gesmaak het toe dit juis Luke was wat die drie aangeteken het.
In die twintigste minuut het Heinie Adams sy agterlyn op 'n briljante wyse weggestuur om vir Jaco Pretorius die geleentheid te gee om sy dertigste Curiebekerdrie aan te teken. En tot op hierdie punt het die Bulle gelyk asof hulle dalkies net vir WP sou kon verras deur hulle onoorwonne rekord op Nuweland te verpletter.
Maar van so twaalf minute van die halftydfluitjie af het Heinie Adams met sy skoppe vir WP geleenthede begin gee. En alhoewel die Bulle met bykans 62% balbesit in die eerste helfte verdien het om voor te loop, was die saadjies vir hulle verval reeds geplant.
Die Bulle se Burtin Francis het andersins beïndruk, veral met sy skopwerk pale toe, en ek wil versigtig voorspel dat hier net miskien nog 'n Springbok in die broeikas is. Joe Pietersen, WP se heelagter, was uiters lastig, sy kleingeit ten spyt. Dis hy wat heelparty van die Bulle se hangskoppe met sy dodelike vangwerk teen hulle gedraai het. Sy verdediging was topklas, en sy beweeglikheid het die Bulle aan die raai gehad. Vicus Blau was die man van die wedstryd, maar ek sou die tjekkie vir Joe gegee het.
Die WP het goed vertoon in die tweede helfte en verdien om te wen, maar die Bulle het 'n groter rol in die WP se oorwinning gespeel as wat hulle graag sou wou erken. Ek hoop die Blou Bulle se ambisie is hoër as om net uit te hou totdat hulle Springbokke terugkom om hulle agterente te red. Anders gaan die Haaie hulle volgende Saterdag in hulle eie agterplaas verneder.
Afrikaners en Aleksandr Doegin se geopolitieke denke
Inleidende aanmerkings by 'n oop gesprek wat deur PRAAG op 28 Augustus 2009 aangebied is.
Sedert 1989 het die wêreld verskeie politieke revolusies deurgemaak. In Duitsland sal dit binnekort 20 jaar wees sedert die Berlynse muur ineengestort het. Verder in Oos-Europa, in die ou Joego-Slawië, in die Baltiese state en elders het verskeie lande radikaal verander. Sommige volkere, soos die Tsjegge byvoorbeeld, het vir die eerste keer in eeue werklike onafhanklikheid en selfbeskikking verkry.
In die ou Sowjetunie self het kommunisme om 'n verskeidenheid redes verval. Een van die hoofredes was dat die produksie van voedsel 'n afname getoon het en die land nie meer oor die nodige buitelandse valuta beskik het om voedsel in te voer nie.
Hoewel die Afrikanerdom in Suid-Afrika en die Russe in Rusland twee radikaal verskillende entiteite verteenwoordig, kan mens tog 'n bepaalde ooreenkoms sien tussen die radikale magsverlies van die Afrikaners aan die een kant en die geostrategiese agteruitgang van Rusland aan die ander. Trouens, vele Amerikaanse ontleders skryf die opkoms van Wladimir Poetin en 'n denker soos Aleksandr Doegin aan die Russiese frustrasie aan die einde van die Koue Oorlog toe. Daar word selfs gepraat van Russiese neo-fascisme, wat 'n teenpool sou vorm teenoor die universele demokratisme van Amerika, die enigste oorblywende supermoondheid.
Tot enkele jare gelede het Afrikaners in Suid-Afrika oor die sterkste weermag, lugmag en vloot in Afrika beskik en kon ons mag tot by die ewenaar en selfs verder projekteer. Ons het boonop oor kernwapens beskik. Ons taal is wêreldwyd as 'n kultuurtaal geag en is selfs tydens die tydvak van koue-oorlogspanning in Moskou gedoseer.
Terwyl Rusland in geostrategiese terme agteruitgegaan het, vergeleke met die VSA en China, het Afrikaners in Suid-Afrika as't ware ondergegaan. Danksy die strategiese besluite van slegs enkele sogenaamde "Afrikanerleiers", maar wat agterna marionette van die groter Anglo-Amerikaanse ryk geblyk het, is ons in 'n situasie gedompel waar ons die verdwyning van die Afrikaner, sy taal, kultuur, geskiedenis, identiteit en alles wat daarmee saamhang in die gesig staar.
'n Ander ooreenkoms tussen die Russiese volk en Afrikaners is dat die gemeenskaplike wapen wat deur die VSA, Brittanje en die lande in hul invloedsfeer teen ons gebruik word, juis sogenaamde "demokrasie" is. Net soos wat demokrasie deur die VSA en sy bondgenote ingespan word om Rusland se buurstate onder Amerikaanse invloed te bring en hom as't ware te omsingel, so word demokrasie in Suid-Afrika en Suider-Afrika gebruik om die Afrikaner vernietig en van sy historiese grondgebied met behulp van grondhervorming en ander maatreëls te vervreem.
Daarby kan mens voeg die leierskapsrol wat die Russe in Oos-Europa en in die gebied wat Doegin Eurasië noem vervul, teenoor die Afrikaner se ewe belangrike staatkundige rol in Suider-Afrika. Net soos wat die ou Sowjetunie deur 'n groot aantal etniese en taalgroepe bestaan het, het Suider-Afrika in die tyd van Verwoerd en PW Botha uit twintig of meer volkere bestaan wat almal op een of ander manier van Suid-Afrika en die Afrikaner se akademiese, tegnologiese en finansiële vernuf afhanklik was.
Die revolusie van 1989 wat die VSA tot enigste oorblywende supermoondheid verhef het, het dus verwoestend op die eertydse konstellasie van state rondom Rusland ingewerk en terselfdertyd Suider-Afrika grootliks onder Britse en Amerikaanse invloed gestel.
Een van die sleutelonderskeidings wat Doegin tref, is tussen Atlantisme en Eurasisme. Vir hom verteenwoordig die wêreldgeskiedenis 'n dualisme tussen twee beskawingsvorme, dié van seegebonde handelaarsnasies en die geaarde, boerse tipe volkere wat in die grond gewortel is. Op geostrategiese vlak bepleit Doegin 'n alliansie tussen Duitsland, Rusland en Japan wat die "Eurasiese blok" sou verteenwoordig, teenoor die "Atlantiese blok" van die VSA, die NAVO-lande en die res van die Engelssprekende wêreld wat waarskynlik die Statebondslande soos Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika sou insluit.
Terwyl Huntington, die vermaarde Amerikaanse politieke wetenskaplike, beskawingsbotsing in die tydperk ná 1989 as hoofsaaklik godsdiens- en kultuurgedrewe gesien het, 'n klassieke Kulturkampf, kan ons by Doegin van 'n veel radikaler eksistensiële onderskeid tussen beskawings praat. Dit gaan ook, soos die titel van een van sy boeke lui, om "'n Groot oorlog tussen kontinente".
Hierdie oorlog tussen vastelande kan teruggevoer word na die hoofkonflik in die eerste twee eeue voor die Christelike jaartal begin het, naamlik die oorlog tussen Carthago en Rome. Verder terug het die ou Feniciërs wat in die tydvak 1200-800 v.C. 'n hoogtepunt in hul beskawing bereik het 'n soortgelyke seegebonde handelaarskultuur beoefen as wat die Atlantiese mag van die moderne era sou voer.
Volgens Doegin staan daar teenoor "die Atlantisme van die seemagte, bowenal Engeland en Amerika, die Eurasisme… van Rusland en Duitsland". Atlantisme word "gekenmerk deur die voorrang aan individualisme, 'ekonomiese liberalisme' en 'demokrasie van 'n Protestantse tipe'". Eurasisme, daarenteen, "vooronderstel noodwendig outoritarisme, hiërargie en die vestiging van 'kommunitariese' volkstaatbeginsels bo die enkel menslike, individualistiese en ekonomiese belange. Die mees tipiese Eurasiese houding word deur Rusland en Duitsland uitgedruk, die twee magtigste vastelandse magte, waarvan die geopolitieke, ekonomiese en – die belangrikste – wêreldbeskoulike belange regstreeks van dié van Engeland-VSA, dit is, die Atlantiste, verskil."
In dié opsig steun Doegin sterk op die denke van die Duitse politieke en regsfilosoof, Carl Schmitt, wat in sy boekie "Land und meer", "Land en see", 'n soortgelyke onderskeid tussen die grondgebonde en seegebonde kulture en moondhede getref het.
Terwille van 'n bietjie agtergrond, staan ek kortliks by Carl Schmitt stil. Wat Schmitt 'n verstommende denker maak, is dat hy ingesien het dat die mens se verhouding tot die ruimte eintlik allesbepalend is. Schmitt beklemtoon die verandering in die Europese siening van die ruimte wat met die Renaissance ingetree het. In die argitektuur, beeldhouwerk, skilderkuns en filosofie word die mens skielik as selfstandig binne die ruimte voorgestel, 'n ruimte waaraan hy nie meer ondergeskik is nie, maar binnekort sou bemeester. Die behoefte om hom van die see en uiteindelik die hele aardbol meester te maak, lei dan tot die sorgenaamde "beweging na die see" wat deur Portugal, Spanje en toenemend ook Nederland gelei word.
Volgens Schmitt gaan elke groot politieke verandering in die geskiedenis gepaard met wat hy "Landnahme" noem, die neem en benoeming van grond. As ons sien wat vandag in Suid-Afrika aan die gang is, waar ons aan die ontvangkant van so 'n inpalming van grond en ruimte – ook skole, universiteite en woonbuurte – verkeer, dan verstaan ons soveel beter waarvan Schmitt praat.
Interessant is dat die Pous aanvanklik die potensiële konflik tussen die mededingende seemagte wat kolonies elders ter wêreld verower, probeer reël deur 'n denkbeeldige grens in die Atlantiese oseaan te trek wat vir Portugal en Spanje elkeen 'n regverdige gedeelte van die Nuwe Wêreld sou verseker.
Maar met die Hervorming wat in Noord-Europa veld wen, stort hierdie pouslike, Katolieke orde in duie en word die see die nuwe konflikruimte wat al die eienskappe van 'n godsdiensoorlog aanneem. Edmund Burke, die Engels-Ierse staatsman en skrywer, het Spanje as 'n "walvis wat op die vasteland van Europa gestrand het" beskryf, waarmee hy Engeland se strategiese voordele as eiland wou beklemtoon.
Die "stormloop na die see" word aanstons gevoer deur Nederland wat in die sewentiende eeu koning kraai en waaruit die nedersetting aan die Kaap ontstaan. Frankryk raak insgelyks 'n aktiewe seemag, maar dis hoofsaaklik die Protestante en Calviniste wat hieraan deelneem, vanuit hul hawestadvesting, La Rochelle. Met die herroeping van die Edik van Nantes in 1685, word die Hugenote uit Frankryk verdryf en verloor sy grootliks haar aanspraak op die see.
Schmitt ironiseer nogal oor Engeland. Hy noem die Engelse skaapboere wat nie eens die weefkuns kon bemeester nie en genoodsaak was om hul wol aan Vlaandere te verkoop. Die vlak van tegnologiese ontwikkeling in Engeland was besonder laag vergeleke met die Europese vasteland en aanvanklik moes die Engelse by die Hollanders leer hoe om skepe te bou wat tussen vastelande kon vaar. Trouens, Nederland was indertyd in die sestiende en sewentiende eeue die land waar die meeste innovering in die skeepvaart plaasgevind het, met die ontwerp van kleiner seile, 'n meer vaartbelynde romp van ligter hout, en so meer.
Engeland was egter die tuiste van seerowery wat onder Elizabeth I aangemoedig is. Trouens, daar was 'n baie fyn onderskeid tussen 'n alleenhandelaar wat die golwe vir sy eie rekening aangedurf het en 'n seerower. Sommige seerowers het 'n magtigingsbrief van hul tuisregerings ontvang om skepe van ander lande aan te val en die voorraad aan boord te buit. Blykbaar was Elizabeth I, die sogenaamde "maagdelike koningin", baie opgewonde oor die materiaal, edelmetale en ander kosbaarhede wat Engelse seerowers gereeld aan die kaaie van die Teems ontskeep het.
Die stimilus van seerowery wat Engeland in die agtiende eeu ontvang het, het haar aanstons in staat gestel om die wêreld se oseane as die eerste maritieme supermoondheid te beheer. Sir Walter Raleigh het gesê: "As 'n mens die seë beheer, beheer jy die handel. En as jy die handel beheer, beheer jy die politieke mag."
Nie net het Engeland se eilandstatus die land 'n strategiese voordeel bo die vastelandse state met hul veel groter bevolkings en sterker weermagte besorg nie, maar dit het haar ook toenemend van alle territoriale gebondenheid bevry. Londen was bloot die hoofkantoor van die Ryk wat oor die hele aardbol gestrek het. Net soos 'n multinasionale maatskappy sy hoofkantoor van een stad na 'n ander kon verskuif, sou die Britse Ryk insgelyks vanuit 'n ander land kon opereer. Carl Schmitt praat van Engeland, die eilandstaat, wat soos 'n vis in die see swem en selfs sou kon wegswem. Dit was nie meer 'n land nie, maar 'n vloot wat beweeglik in die ruimte en in sy element, die oseaan, sy mag geprojekteer het.
Ter stawing van dié siening haal Schmitt die Britse staatsman Benjamin Disraeli aan wat die titel, "Keiserin van Indië", by die titel van Koningin Victoria gevoeg het, waardeur sy geweldig gevlei gevoel het. Maar Disraeli het selfs verder gegaan en voorgestel dat sy na Delhi verhuis waar sy oor veel meer onderdane as in Brittanje self beskik het.
Die seewaartse beweging van Engeland en die Angel-Saksiese beskawing wat Schmitt so mooi vir ons beskryf, het uiteindelik die globalisme, universalisme en handelaarsingesteldheid van ons eie tyd gebaar. Die aardgebonde volkstaat, selfs die nasiestaat wat nog deur gedefinieerde grense beperk is, is in hoë mate opgehef om plek te maak vir 'n vloeibare, globale ruimte waar een universele kultuur en waardestelsel, dié van Atlantisme, in wording is.
In 'n pregnante slot tot "Land und Meer", noem Schmitt dat die ontdekking van lugvaart 'n derde dimensie, die lug, vir die seementaliteit geopen het. In ons tyd het die ryk van elektroniese kommunikasiemedia, bekend as die kuberruim, bygekom. Ook op die internet oorheers oseaniese Engels en die seementaliteit wat in die agtiende eeu gevorm is. Sodoende neem ontwortelde en letterlik ontaarde individue deel aan 'n oneindige uitwisseling van inligting wat toenemend oor min nasionale, etniese of territoriale eienskappe beskik.
Die oorheersing van wat hy "Atlantisme" noem, is vir Doegin tegelyk 'n eksistensiële, kulturele, ekonomiese en geostrategiese probleem. In die antieke tyd het Rome, die aardmag, militêr oor Carthago, die seemag, by Zama geseëvier toe Scipio vir Hannibal verslaan het. Maar in ons tyd wil dit voorkom asof die seemag van die VSA en sy bondgenoot Brittanje die hele aardbol oorheers.
Hoewel Doegin heelwat aandag wy aan die verband tussen bloed en grond of "bloed en bodem" soos die nasionaal-sosialiste dit genoem het, ag hy die beheer van grond belangriker as om 'n volk rassuiwer te hou.
Doegin sien die geskiedenis as 'n aaneenskakeling van intriges, wat sekerlik aansluit by sommige eietydse sienings van die geskiedenis van die Katolieke kerk en veral die Jesuïtiese Orde, die Vrymesselaars en in ons tyd die Bildenbergers wat blykbaar van tyd tot tyd as 'n soort wêreldregering-in-wording vergader en waarvan die einddoel die opheffing van enige vorm van etniese of nasionale bewussyn sou wees.
In aansluiting by Doegin se komplotteorie oor die wêreldgeskiedenis, is daar in die onlangse tyd heelwat onthul oor hoe die revolusie van 1994 in Suid-Afrika insgelyks deur sakemanne, magnate, geheime dienste en konkelende politici van stapel gestuur is.
Demokrasie in sy suiwerste vorm as "demografiese verteenwoordigendheid" soos ons dit in Suid-Afrika ervaar, is in die geboorteplek van dié staatsvorm, Athene, deur sowel Plato as Aristoteles as 'n radikale staatsvorm gevrees. Vir die Feniciër, die handelaar of Atlantis wat invloed of stemme kan koop, hou demokrasie egter geen gevaar in nie.
'n Aspek van Doegin se denke wat vir Afrikaners van groot belang mag wees, is sy siening oor 'n etniese federasie wat die geografiese federasie van Rusland moet vervang. In 2006 het hy in die tydskrif "Rossieja" voorgestel dat daar 'n federasie van volkere ingestel moet word as alternatief vir 'n sterker eenheidstaat soos deur sommige in die Kremlin voorgestaan word. Volgens Doegin, sal "'n eenheidstaat in die geval van Rusland die ergste van alle moontlikhede wees, omdat dit behaal sal word deur volksmoord op die unieke etnosse wat daarbinne bestaan". Volgens hom sal so 'n "volksmoord nie net die kleiner volkere in die Russiese Federasie bedreig wat deur groter volkere geassimileer sal word nie, maar ook die groot volke".
Doegin sien die burger van 'n nasiestaat wat sy eie kenmerke, lewenswyse, tradisies moet afsweer ten einde lid van 'n groter geheel te word as noodwendig armer as iemand wat deel is van 'n volk of gemeenskap. Vandaar Doegin se voorstel dat geografiese federalisme deur etnofederalisme vervang behoort te word. In so 'n stelsel sal etniese groepe, eerder as etniese gebiede, die konstituerende elemente van die staat uitmaak.
As voorbeeld in sy Rossieja-artikel noem Doegin dié van die Tartare. Binne 'n etnofederasie sal dié volk "as 'n politieke subjek erken word, met 'n groot mate van taalkundige outonomie, dit wil sê, hule sal die reg hê om hul eie taal te praat, om hul eie skrifstelsels en etniese kultuur te ontwikkel en te besluit waar hulle wil woon". Terselfdertyd sal Tartare egter nie geregtig wees op 'n Tartarstan of tuisland nie.
Dié gedagte is blykbaar vir die eerste keer deur die Oostenryks-Marxistiese denker Otto Bauer geopper wat geglo het dat in 'n nuwe staat die nasionaliteitsbeginsel voorrang bo die grondbeginsel behoort te geniet, iets wat hy "ekstraterritoriale kulturele outonomie" genoem het.
'n Beswaar teen Bauer se stelsel sou wees dat dit te moeilik sou wees om te administreer en kommunikasie tussen volkslede wat versprei oor 'n groter grondgebied woon te moeilik sou wees. Hedendaagse kommunikasietegnologie het egter grootliks die angel uit dié kritiek gehaal.
Vanuit die Angel-Saksiese wêreld, die vesting van sogenaamde "Atlantisme", word Doegin dikwels afgemaak as 'n "neo-fascis" en voorstander van Russiese nasionalisme. Die feit dat hy geweldig invloed by Medwedef en Poetin geniet en gereeld in die hoofstroommedia in Rusland gehoor en gelees word, beteken egter dat ons hom heelwat ernstiger behoort op te neem as wat sulke tiperings of stereotiperings sou wou hê.
Deel van die tragedie van Afrikanerwees is dat ons, binne sowel Doegin as Schmitt se definisies, voortdurend in stryd met die Angel-Saksiese seemonster, oftewel die Atlantiste van Brittanje en Amerika verkeer het. Soveel Afrikanerleiers in die verlede kon die ware gesig van ons vyand as landgeworde boorlinge van Afrika wat afstam van die Nederlandse seevaarders van die sewentiende eeu, eenvoudig nie raaksien nie.
Die vraag is of ons nie in die geostrategiese spel wat tans tussen die nuwe, nasionalistiese Rusland en die heersugtige Angel-Saksiese magsblok woed, eerder ons gewig by die Russe moet ingooi en met iemand soos Doegin in dialoog moet tree nie.
Brittanje het bepaal dat Lesotho en Swaziland onafhanklike state moes wees, maar was gekant teen grondgebied of onafhanklikheid vir die Afrikaner. Vandaar ons huidige ondergang binne 'n Engelse staat wat deur die kultuur, universalistiese "demokrasie" en opportunistiese geweld van die Atlantiese Seeryk oorheers word.
Ons het sekerlik niks om te verloor deur so 'n dialoog met Doegin en sy mede-Russe aan te knoop nie.
Jonathan Jansen, die man van nêrens
In sy rubriek Ras en taal volgens prof, Jansen gee Dan Roodt sy indrukke van die Afrikaanse Taalberaad van 2005 op Stellenbosch. Dan haal hy prof Jansen se berugte stelling van vroër hierdie maand aan: “…luister na kak oor kultuurverskille nie.” Hy gee ons ook ‘n beeld van die stortvloed van Afrikanerhaat wat uit arrogante bruin magsbekleërs se monde vloei.
Jammerlike drommels.
Dit is menslik om aanvanklik geskok te wees oor volwasse en geleerde persone wat so optree. Hoewel onverskoonbaar, kan ons Jansen en kie se woede en dilemma verstaan, gesien teen die historiese agtergrond waaruit die mense se antagonistiese houding jeens Afrikaners en hul kultuur ontstaan het.
Hulle het ‘n diep sielkundige probleem. Dit gaan oor ras.
Dis nie slegs in Suid-Afrika waar mense van gemengde bloed ná die koloniale tydperk agtergelaat is nie. In ander lande het dit ook gebeur. Toe die Britte Indië in 1947 verlaat het, het hulle ‘n paar honderdduisend Anglo-Indiërs agtergelaat. Hierdie gemeenskap van kwasie-Engelse moes hul voete vind in ‘n land waar klasseverskil elke landsburger se sosiale rangorde bepaal het.
Histories is hulle sosiaal verwerp deur sowel die wit as die inheemse bevolkings waaruit hulle gekom het en het dus liewer hul huweliksmaats by hul eie sosiale groep gesoek, waardeur ‘n hegte gemeenskap met ‘n eie identiteit gevorm is. Die swart Indiërs het hulle as Engelse beskou met ‘n bietjie Indiërbloed, terwyl die Engelse hulle as Indiërs beskou het met ‘n bietjie Engelse bloed. Hulle het nie by enige van die twee gemeenskappe ingepas nie en moes noodgedwonge ‘n nuwe gemeenskap skep.
In die skole het die Anglo-Indiërs die Engelse taal, Britse kultuur en kurrikula gevolg. Hul kinders sou nie maklik ‘n Indiese skool met sy inheemse kultuur en tale bywoon nie. Die eerste ding wat mens in ‘n Anglo-Indiese huis sou aantref, was ‘n groot foto van die Britse koningsgesin en impiriale snuisterye. Baie van hulle het, ná afloop van die Britse onttrekking, na Australië, Kanada en Brittanje verhuis. Daar het hulle hulself as volbloed-Britte beskou, maar die donkerder Anglo-Indiërs is nie maklik in hul nuwe vaderland verwelkom of aanvaar nie.
Dit was ‘n rasding.
Enkele jare gelede het ek op ‘n warm aand ‘n bier in ‘n kroegie in Londen gesit en drink. Die kroegman was ‘n jong Anglo-Indiër. Hy vertel my dat hy besig is met ‘n meestersgraad in chemie en wou weet van werksgeleenthede in Suid-Afrika. My spontane reaksie was dat die land mense met sy opleiding benodig. Toe ek na hom as ‘n Indiër verwys wat voorkeur sal geniet by enige posaanstelling, draai hy summier om en stap weg. Hy beskou homself nie as Indiër nie, maar as ‘n Engelsman van Indiese afkoms.
Ek het sy frustrasie verstaan. Hy was ‘n man van nêrens.
In Suid-Afrika het presies dieselfde as in Indië gebeur. Baie bruinmense beskou hulself vandag as polities swart, maar sosiaal wit. Dit laat hulle gewoonlik onwelkom voel in sowel swart as wit sosiale kringe, hoe hard Media24 ook al probeer om ‘n soomlose gemeenskap van Afrikaanses voor te hou. Dit ís mos so dat nie baie bruinmense Xhosaskole wil bywoon nie. Hulle verkies Afrikaanse skole en deesdae ook Engelse skole. Bruinmense van Maleisiese afkoms moes noodgedwonge Afrikaanse skole bywoon, maar dié van swart-Afrika-oorsprong het ‘n keuse gehad om in ‘n inheemse taal te studeer en ‘n Afrika-kultuur aan te neem.
Maar hulle het nie. Hoekom?
Dit is ‘n rasding.
Sielkundiges soos Fisher en Soon beweer dat, hoewel mense aan verskillende sielkundige gemeenskappe verbind is, elke persoon ‘n primêre gemeenskap het wat sy waardestelsel, norme en identiteit versterk met strukture en sosiale ondersteuningstelsels. Dit is uiters belangrik vir die welsyn van ‘n gemeenskap se lede. In sommige gevalle aspireer mense na lidmaatskap van ‘n gemeenskap, maar word verwerp.
Hulle beweer dat deur lidmaatskapstatus te verwerf, probeer die verwerpte groep hulself as wit te gedra, terwyl die nie-wit deel van hul herkoms verwerp en misken word. Hulle het bevind dat sosiaal gevormde verskille en afstande tussen gemeenskappe, rassisme en ander negatiewe uitkomste wat met verwerping en marginaliteit verband hou op sielkundige vlak by lede van aspirerende groepe manifesteer. (Fisher, A. en Soon, 1996)
In sy bespreking van die begrip “identiteit”, toon Erikson aan dat dit gewoonlik ontstaan by daardie punt waar die individu sy identiteit as ‘n probleem ervaar. Net soos die Anglo-Indiërs Indiese burgers by geboorte is, maar ‘n Engelse kultuuroriëntasie het, is bruinmense Afrikane by geboorte, maar verkies die Afrikaners se taal en kultuur; iets wat mense soos Christa van Louw en Jonathan Jansen hoog die josie in maak. Hulle beskou taal en kultuur as gemeenskaplike goedere, maar wil nie die logiese gevolge van hul beskouing aanvaar nie, naamlik om hul taal en kultuur met alles tot hul beskikking te beskerm nie.
Kultuur het vir mense soos hulle ‘n vyand geword. Maar Jansen se probleem is dat hy die bruin gemeenskap se Julius Malema is, ‘n politieke nar sonder substansie.
Dit is waarom Jansen kon sê: “Ek wil nie luister na die kak oor kultuurverskille nie.” Hy wil swart Afrikane, wat nou ook na ‘n Westerse Engelse kultuur aspireer, saam met Afrikaanse studente in ‘n situasie inforseer waar geen van die twee groepe hul eie taal en kultuur kan uitlewe nie.
Sy dilemma is dat hy iewers verkeer tussen wat hy het en wat hy wil hê, tussen wat hy is en wat hy wil wees.
Jonathan Jansen is ‘n man van nêrens.