Skrywer: Dan Roodt

Bodem boek II, 8: Die kar

bodemII‘n vervolgverhaal deur Gustav Venter

Bodem I is reeds volledig.

Lees eers Bodem boek II, 7.

Die Westerse mens is geprogrammeer om oplossings te bedink die oomblik wat hy homself in ʼn krisis bevind. Hoe hewiger die situasie, hoe korter die tyd waarop hy vir oorlewing fokus. In die Ou Dae, toe almal nog gedink het sulke dinge was belangrik, het mense ʼn verhoging in motorpaaiemente, byvoorbeeld, as ʼn krisis beskou. Natuurlik was dit nooit ʼn saak van lewe of dood nie, en begrotings is herrangskik om die probleem oor ʼn tydperk van, sê nou maar, sestig maande op te los. Oorlewing het ʼn vyfjaarprojek geword.

Foeter ʼn groepie voortvlugtendes in die donker op, steek ʼn atletiekspies in een se been, skyn ʼn flits in hulle oë en rig ʼn haelgeweer op hulle, en dit word as ʼn intense bestaanskrisis beskou. Vir hulle is oorlewing nie meer iets wat oor jare plaasvind nie, maar oor sekondes, ʼn halfuur op die meeste.

Daar was hulle, hierdie verweerde groepie vlugtende motorfietsers, verslaan en verslae, en duidelik was al wat hulle uit die greep van Voorsienigheid of Noodlot kon smeek, is om net nog ʼn halfuur, ʼn uur op die meeste, te oorleef. Hulle was bereid om te smeek daaroor, al sou dit vernederend wees. Selfrespek is belangrik oor die lang duur en weeg darem niks in vergelyking met oorlewing wat ʼn prestasie oor die volgende paar sekondes vereis nie.

Meneer Dik Ylbaard verwag duidelik die ergste en probeer dit afweer deur te pleit: “Pel, luister, luister, asseblief. Ons is nie diewe nie, ons is nie sleg nie, ons is net ouens, gewone ouens, wat net probeer om te bly leef. Ons kos is op, ons geld beteken niks, ons is desperaat, desperaat, desperaat.

“Ek het ʼn vrou en kinders wat wag dat ek terugkom. Elkeen van ons het familie, het vriende. As ons nie teruggaan nie…”

Hy byt sy onderlip vas en dié begin bewe.

“Ek verstaan,” sê Joachim. “Ek verstaan. Ek weet hoe dit is. Natuurlik weet ek. Ons trap self water, so al wat ons kan, net om hierdie ellendige nag te oorleef.”

“Ja!” sê Ylbaard, bemoedig deur die begrip in Joachim.

“Maar julle hét ons aangeval,” sê Joachim en prik daarmee die ballon van hoop wat in Ylbaard uitgesit het. “En dit nadat ek redelik was met jou en jou elke kans gegee het om ons te los om ons gang te gaan.”

“Ja,” erken Ylbaard bedremmeld. “Maar ons kon nie weet dat julle… dat julle ordentlik is nie!”

“Ordentlik!” Joachim grinnik. “Is jy ernstig? Kan ek dit op skrif kry? Ordentlik!”

“Ek bedoel, ek bedoel net… Luister net pel… pel!”

“Wat wil jy hê moet ek met julle doen?”

“Laat ons gaan! Laat ons net hier uitloop. Ons is weg! Net ʼn minuut en julle sien ons nie weer nie!”

“Of julle draai om en bekruip ons weer.”

“Nee! Nee, nooit! Ek belowe. Ek be-LOOO-we! Ons vat pad. Jy sal ons nooit weer sien nie, nooit, nooit, nooit!”

“Pel, pel, pel! Jy moet mooi dink, mooi dink! Ons is nie honde nie! Jy kan ons nie net skiet soos honde nie!”

“Ek is nogal nie die soort wat honde skiet nie. Mense wat my sonder rede aanval…”

“Pel hoe moet ek vir jou nog sê ons is jammer? Ons is, ons is, ons ís!”

“Goed!” sê Joachim, nou weer streng. “Hier is wat ons gaan doen. Ons gaan julle toesluit, in julle garage.”

“Jy kan ons nie hier los nie!”

“Jy het geen idee wat ek kan of nie kan doen nie! Moet jy nie vir my voorskryf wat ek kan of nie kan  nie of sal of nie sal nie.

“Ons gaan julle toesluit. Julle het genoeg gereedskap daar om uit te breek as ons eers… ons besigheid gedoen en weg is. As julle… as julle begin om aan die deur te hamer of met iets te slaan of enige geluide maak voor ons weg is, ek sweer ou maat, dan maak Jood hier die deur oop en ek skiet elkeen, elke liewe een van julle, voor die voet, gesinne of nie gesinne nie.

“Dis hoe dit gaan werk. Verstaan jy?”

Om toegesluit te wees in ʼn motorhuis terwyl moord en brandstigting op pad is, is niemand se idee van ʼn ideale situasie nie, maar sowaar, dit klop die alternatief soos vervat in die dubbellope van Joachim se Lupara.

ʼn Minuut later staan Joachim, Micki en Dennis – met die aluminiumtas onder sy arm – en kyk hoe ek die roldeuraftrek en met ʼn stuk bloudraad deur ʼn gat in die metaalgeut waarin dit afgly en ʼn gat in die deur self grendel.

“Nou wat nou?” vra ek vir Joachim toe ek regop kom.

Hy skyn met die flits op die geslote motorhuis aan ons linkerkant. Ek bekyk hierdie roldeur, stap na dit en pluk aan die horisontale plaat wat as handvatsel dien. Die hele gee vertikaal effens skiet, maar haak dan onbeweegbaar vas.

“Jy kon gesê het dat ek ʼn koevoet of iets gekry het om die deur mee oop te breek,” mor ek.

Ek plant my voete wyd, gryp die handvatsel, byt op my tande en begin boontoe beur.

“Errmm, Jood,” sê Joachim. “kom ons gebruik maar die sleutel.”

Hy steek sy hand in sy broeksak en haal ʼn kettingkie uit en hou dit voor hom. ʼn Klein, blink sleutel hang daaraan. Ek gryp dit effe vererg uit sy hand, wikkel dit in die slot, draai dit en hoor hoe die sluitstawe wegskuif en trek die deur oop. Ek weet nie wat ek verwag het nie, maar dit was nie wat voor my is nie:

In die lig van Joachim se flits staan ʼn hoë voertuig snoet vorentoe, duidelik ʼn veteraan uit vervloë dae, met ʼn kantige bakwerk, die ene hoeke en plat vlakke en, van alle dinge, ʼn kort kanon en ʼn masjiengeweer in ʼn lae toring bo die romp. Dit is ʼn oudtydse pantserkar en omdat dit meer as twee meter hoog is, lyk dit smal op die groot wiele. Die hele voertuig is tamatiesousrooi geverf, die kleur van EPS se rygoed.

Ek weet dadelik waarna ek kyk.

“A,” sê ek. “Die MOTHS se Marmon-Herrington.”

'n Merk IV, soortgelyk aan dié wat in die verhaal beskryf word
‘n Merk IV, soortgelyk aan dié wat in die verhaal beskryf word

“Eintlik, “ sê Joachim, “is ‘Marmon-Herrington’ ʼn foutiewe benaming. Dit regte beskrywing is: ‘South African Recognaissance Vehicle Mark IV.’ Ons praat sommer van ʼn Merk Vier.

“Dit is in Suid-Afrika ontwerp vir gebruik in die woestyn in Noord-Afrika tydens die Tweede Wêreldoorlog.”

“Ry dit?”

“Dit beter. Anders is ons kendiep in die onwelriekende.”

“So jy het dit nie verkoop vir skroot nie?”

“Is dit wat hulle by die MOTHS sê?”

“Dis een van die teorieë, hoor ek.”

“Nee, ek het dit nogal nie verkoop nie. Ek het dit laat restoureer, soos ek belowe het.”

“Maar jy het dit nie teruggevat MOTHS toe nie.”

“Dink net hoe spyt sou ons gewees het as ek het.

“Kom help my.”

Die res van die motorhuis lyk baie soos die een langsaan, met werksbanke, rakke en kabinette. Joachim kry ʼn paraffienlamp uit een van die kabinette en steek dit op en hang dit hoog aan ʼn spyker teen die muur.

“Dink jy jy sal dit bestuur kry?” vra hy vir my.

“Gaan jy nie?” vra ek.

“My plek is in die toring,” sê hy.

“Ek sal seker regkom,” sê ek.

Ek het die laaste dekade op vreemde plekke uitgespoel op soek na ʼn minder konvensionele lewe. As ek ʼn kruiptrekker hoog in Ecuador se berge kon opereer, kan ek seker ʼn pantserkar onder die knie kry.

“Die tenk is vol petrol,” sê Joachim.

“Petrol?”

“Ek het daaraan gedink om ʼn diesel te laat inbou,” sê hy. “Maar daar is niks eintlik fout met die motor nie. Dit is, as jy moet weet, ʼn 95-perdekrag Ford V8-enjin.”

“95 perdekrag?” vra ek skepties.

“Dis sterk genoeg,” sê Joachim. “Dit gee vir ons ʼn topspoed van so 80 kilometer per uur. Dis genoeg, glo my, oorgenoeg as jy eers die onderstel beleef het.”

“4 x 4?”

“Dit is! Kyk, wat dit eintlik is, is ʼn Ford-3-ton-trokonderstel met ʼn pantserbakwerk op. Die eerste modelle se enjin was voor, maar dit het dit kwesbaar gemaak. Eintlik wat hulle met die Merk Vier gedoen het, was om die bakwerk en die kroonrat om te draai. Dit beteken die voertuig ry eintlik agteruit. Daarom, wanneer dit in 4 x 2 is, trek dit met die voorwiele.

“Goed, kom ons klim.”

“Waar? Ek sien nie deure nie.”

Joachim trek ʼn plaat langs die bestuursposisie voor aan die voertuig plat.

“Kan jy hier inklim?” vra hy. “Dit is eintlik ʼn venster, maar dit sal handig wees as jy daardeur kan inklim. Anders moet jy agter op die voertuig en deur die toring inklim.”

Ek meet die venster so met die oog. Dis nie baie groot nie en ek het ʼn swaargewigstoeier se skouers en borskas.

“As ek moet,” sê ek, “sal ek.”

“Jy moet.”

Ek trap op die voorwiel en klim op die stewige modderskerm.

“Jy het nie dalk ammunisie nie?” vra ek en klop op die kanonloop. “Wat is die kaliber buitendien?”

“37 millimeter. Nee, ek het nie ammunisie soos ek en jy ammunisie verstaan nie.”

Die masjiengeweerloop langs die kanon is in ʼn geperforeerde verkoelingshuls.

“Vickers?” vra ek.

“Ek wens. Browning 7,62.”

“Sonder ammunisie.”

“Sonder ammunisie,” beaam Joachim. Hy dink vir ʼn oomblik, skud sy kop. “Geen ammunisie.”

Ek steek eers my linkerbeen en dan my regterbeen in die voertuig, sit op die vensterbank, gryp die bokant van die voertuigdak vas en wurm in tot op die harderubbersitplek met die lae rugleuning. Voor my is ʼn outydse, groot, bakelietstuurwiel. Die kontroles lyk darem of hulle almal op die regte plek sit.

Bo agter my is twee sitplekke, een bedoel vir ʼn kanonnier en die ander vir ʼn toringbevelvoerder.

Joachim jaag vir Dennis en Micki aan en ʼn rukkie later daal hulle van bo af in die voertuig in. Joachim sit links agter my en Dennis met sy aluminiumtas regs van my. Micki moet haarself reg agter my kleinmaak. Joachim het die paraffienlamp by hom en dit kaats ʼn dowwe lig in die kajuit.

Ek kyk vorentoe. Die bestuurdervenster is ʼn lae, horisontale gleuf in die pantserstaal met ʼn kappie wat soos ʼn kepsdakkie bo dit staan. Die uitsig is beperk. ʼn Bestuurder wat sonder iemand in die toring  moet regkom, sal maar sukkel.

“Dennis,” sê Joachim. “Die pyp wat van die gasbottel af kom, dit draai aan jou kant van die masjiengeweer in.”

Ek wring my lyf om sodat ek kan sien waarvan hy praat.

ʼn Moderne, langwerpige gassilinder is teen die binnekant van die toring aangebring. Dennis vroetel met ʼn dun plastiekgaspyp wat daaruit loop. Ek kyk om en sien hoe Joachim ʼn soortgelyke pyp aan sy kant bo teen die ontvanger van die kanon koppel.

“Joune in?” vra Joachim vir Dennis.

“Dit is,” sê hy.

“Dit help nie jy trek die sneller nie,” sê Joachim. “Daar is ʼn knop net bo die handgreep. Jy druk dit met jou duim in.”

“Goed.”

“Druk dit. Net om te toets.”

“Goed.”

“Druk dit.”

ʼn Reeks knalle hamer bo my.

“Moer!” skree ek. “Ek dog jy sê geen ammunisie nie.”

“Ek het nie gelieg nie,” sê Joachim. “Ek het vriende by ʼn rolprentrekwisietemaatskappy. Hulle het die wapens ombou. Dis eenvoudig. As jy die knop druk, spuit dit ontvlambare gas in die loop en ontsteek dit met ʼn piezo-elektriese aansteker, soortgelyk aan die ding wat ʼn gasstoof se plate met die druk van ʼn knoppie aansteek.”

“En die kanon?”

In antwoord blaf die loop bo my, heelwat harder as die masjiengeweer, en ʼn vlam lek die naglug.

“Alles net vir effek,” sê Joachim. “Spesiale effek.”

“Sal dit genoeg wees?” vra ek.

“Ons gaan uitvind, gaan ons nie.

“Jood?”

“Hmm?”

“As ons eers ry, jy het nie baie spoed nie, maar die ding weeg ses ton en die staal is 12 millimeter pantser. As dit nodig is om iets te stamp, moenie huiwer nie. Ry dwarsdeur en bo-oor.”

“Ek het dit.”

“Nou goed, die knop voor jou, by jou regterhand, druk dit in.”

Ek druk die ronde rubberproppie voor my en agter my hyg ʼn knormoer en ʼn enjin kug, kug weer, klap en vat dan in ʼn bevredigende basgedreun.

“Drywer!” sê Hans-Joachim Marseilles Bekker, “voorwaarts!”

Ek los die koppelaar en die voertuig waggel vorentoe.

(Lees vervolgens Bodem boek II, 9.)

Taktiese argumente vir Afrikanerselfbeskikking

theron_johann2

deur Johann Theron

Die ANC kan die Afrikaner nie beskerm nie – sien misdaad.

Die ANC het nie die kapasiteit om handelsooreenkomste namens die Afrikaner aan te gaan nie – sien landbou.

Die ANC het met Kodesa onderhandel om vrede vir die Afrikaner te bewerkstellig, wat nooit gebeur het nie, dus is die Kodesa-ooreenkoms vandag ongeldig – sien Constand Viljoen.

Die ANC erken Afrikaners as deel van Afrika omdat die naam Suid-Afrika universeel en deur die ANC erken is – sien “Die Stem”.

Die ANC probeer Afrika-wye suksesse ontwikkel  t.o.v. die Afrika-renaissance, maar misken die Afrikaner se buitelandse besigheidsbydraes – sien Shoprite.

Die ANC probeer Afrikaners bang maak en marginaliseer om eiendom te bekom, maar Afrikaners het nie buite-paspoorte nie en gaan baklei vir daardie grond – sien Engelse boere in Zimbabwe.

Die ANC se Achilleshiel is regstellende aksie omdat hy aan die een kant die Afrikaner vervreem, maar aan die ander kant ‘n rewolusie teen homself opstook – sien “braindrein” en vakbondwese.

Die ANC definieer homself teenoor die Afrikaner deur sy wraaksugtigheid – as jy wraak koester, moet jy twee grafte grawe en dis nie wat die Robbeneilandgevangenes in gedagte gehad het nie – sien voordurende Afrikanerbeledigings net om stemme te werf.

Politiek is nie rugby nie

Juli Kilian
Juli Kilian

Die nuus dat dat die oud-NP’s Nick Koornhof en Juli Kilian van hul huidige party, Cope, na die ANC oorloop, demonstreer die gebrek aan beginsels en standvastige denke waaraan soveel onlangse beroepspolitici hul skuldig maak.

Ook die bontpratery van die Mulder-familie se Vryheidsfront Plus wat die afgelope vyf jaar gesukkel het om Pieter Mulder se deelname aan die ANC-regering aan regse kiesers te verduidelik, behoort tot dié siening van “politiek as rugby”, soos die drie Cope-lede dit pikant uitdruk.

Politiek is egter nie rugby nie. Kiesers stem vir ‘n bepaalde party met ‘n stel beginsels en verwag dat leiers hulle daarby moet hou. Hulle verdra ook nie dat beroepspolitici hul eie belang bó dié van kiesers en selfs die landsbelang mag stel nie. Wat vir Brian Habana aanvaarbaar mag wees, om van span te verander, maak van die politikus ‘n soldenier of huurling wat sy dienste aan die hoogste bieder verkoop.

Ons is geneig om korrupsie bloot aan geld en omkopery te verbind. Lank voor ‘n mens egter omkoopgeld aanvaar, raak jy in jou denke korrup en begin jy dienstigheid bo beginsels stel.

Ons nuwe party, Front Nasionaal, beywer hom vir Afrikanervryheid, waaronder die onmiddellike oordrag van eie kultuurbates soos skole, universiteite en monumente aan Afrikaners, tesame met beheer oor eie belastings as ‘n eerste stap na die herstel van ons soewereiniteit.

Benewens opportunisme, ly beroepspolitici in ons land ook aan ‘n graad van domheid wat nêrens elders ter wêreld te vinde is nie. Hulle begrip van politiek, landsbestuur en internasionale politiek is dikwels so beperk dat hulle nie in staat is om tussen, sê maar, kommunisme en konserwatisme te onderskei nie!

As ons nie helderheid na die politieke arena terugbring nie, gaan die huidige krisisse net verdiep en is ‘n Zimbabwe ons voorland.

Dr. Dan Roodt, onderleier en woordvoerder, Front Nasionaal

Dié brief verskyn ook in ‘n verkorte weergawe vandag in Beeld.

Krim: meer as 95 persent stem vir aansluiting by Rusland

Mense gehul in Russiese vlae vier fees op die Lenin-plein in Sevastopol
Mense gehul in Russiese vlae vier fees op die Lenin-plein in Sevastopol

Meer as 95 persent van kiesers in die Krim-referendum het “ja” gestem vir die outonome republiek om by Rusland aan te sluit terwyl minder as 4 persent wil hê dat die streek deel van die Oekraïne behoort te bly, volgens die voorlopige uitslae.

Met meer as 75 persent van die stemme wat reeds getel is, toon voorlopige syfers dat 95,7 persent van kiesers “ja” gestem het vir die hereniging van die republiek met Rusland as ‘n eenheid van die Russiese Federasie. Slegs 3,2 persent van die stembriewe is uitgebring ten gunste daarvan om ‘n outonome republiek met breër regte binne die Oekraïne te bly. Die oorblywende 1,1 persent het uit bedorwe stembriewe bestaan.

Die algehele stempersentasie in die referendeum oor die status van die Krim is 81,37%, volgens die hoof van die Krim-parlement se kommissie oor die referendum, Mikhail Malisjef.

Die voorlopige uitslae van die volkstemming is gedurende ‘n vergadering in die middestad van Sevastopol, die stad waar Rusland se Swartseevloot gehuisves word, aangekondig. Die finale uitslae sal tydens ‘n perskonferensie vanoggend om 7:00 GMT, 9:00 Suid-Afrikaanse tyd, aangekondig word.

Meer as die helfte van die Tatare wat in die hawestad woon, het aan die referendum deelgeneem, met die meerderheid wat insgelyks ten gunste van aansluiting by Rusland gestem het, berig Itar-Tass, volgens ‘n verteenwoordiger van die Tatar-gemeenskap, Lenoer Oesmanof. Omtrent 40% van Krimse Tatare het Sondag by stempunte gaan stem, het die eerste minister van die republiek, Sergei Aksionof gesê.

In Simferopol, die hoofstad van die republiek, het ten minste 15 000 bymekaargekom om die referendum op die Leninplein in die middestad te vier en volgens berigte kom mense steeds daar aan. Betogers wat Russiese en Krim-vlae swaai, het ‘n lewendige konsert bygewoon terwyl hulle op die aankondiging van voorlopige uitslae betreffende die stemmery wag.

Die Russiese president, Wladimir Poetin, het gesê dat die burgers van die skiereiland die geleentheid gegee is om vrylik hul mening uit te spreek en hul reg op selfbeskikking uit te oefen.

Internasionale waarnemers beplan om teenwoordig te wees by die finale verklaring van die Krim-referendum vandag, het die hoof van die moniteringskommissie, die Poolse LP Mateusz Piskorski aan joernaliste gesê. Hy het bygevoeg dat die stemmery ooreenkomstig internasionale norme en standaarde gehou is.

Aanstaande week sal die Krim amptelik die roebel as ‘n tweede amptelike geldeenheid, tesame met die Oekraïense hrifna bekendstel, het Aksionof aan Interfax gesê. Volgens hom sal die dubbele geldeenheid omtrent ses maande in werking wees.

Alles tesame, sal die republiek se inlywing by Rusland tot ‘n jaar neem, het die eerste minister gesê en bygevoeg dat dit wel vinniger kon gebeur. Maar hulle wil graag verhoudinge met “ekonomiese eenhede, waaronder die Oekraïne, behou”, pleks daarvan dat hulle brûe verbrand.

Moskou hou die stemtellery in die Krim fyn dop, het Rusland se adjunkminister van buitelandse sake, Geogi Karasin, gesê.

“Die uitslae van die rerferendum sal oorweeg word wanneer hulle saamgestel is,” het hy aan Itar-Tass gesê.

Diskriminasie teen minderheidstale

Die besluit om ‘n referendum te hou, is geneem ná die bloedige opstand in Kiëf wat president Wladimir Janoekowietsj uit die mag gestel het. Die Krim – wat oor ‘n etnies Russiese meerderheidsbevolking beskik – het geweier om die Oekraïense regering te erken wat as gevolg van die staatsgreep aan bewind gekom het. Inwoners van die Krm vrees dat die nuwe leierskap nie hul belange op die hart sal dra en nie hul regte sal eerbiedig nie. Hulle was veral ongelukkig oor die parlement se besluit om die talewet te herroep wat hulle toelaat om minderheidstale – waaronder Russies – as amptelike tale naas Oekraïens te gebruik. Inwoners van die Krim het anti-Maidan-betogings gehou en Rusland gevra om hulle te beskerm.

Dit borrel in ons Britse Bantoestan

skoppensboer

deur Skoppensboer

[followbutton username=’skoppensbo3r’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Die moles wat Boer, Brit en Bantoe in Suid-Afrika maak, is vir Skoppensboer tragies. Veral as ons kyk na plaasmoorde, korrupsie, riool in die riviere en ultraviolet tolpunte wat saans op die snelweë glim om my en jou sente uit ons sakke te suig soos buiteaardse wesens wat in ons slagare intap.

Skoppensboer is geen wafferse Boer of selfs boer nie. Sy kennis van landbou is beperk tot die plant van konifere of struike in ‘n voorstedelike tuin. Afrikaanssprekende boere met ‘n kleinletter is ook die enigste mense waar Skoppensboer van weet wat in die onlangse verlede vrywillig tot grondhervorming via hul verteenwoordigers by die landbou-unies toegestem het. Moontlik is hulle self moeg vir boer en verlang na ‘n stedelike leefwyse waar hulle oor die jongste opera of dié seisoen se manskoene kan gesels. In elk geval lyk dit asof die regerende Bantoeparty hulle binnekort gelyk gaan gee en van die bekommernisse van reën, peste en die stygende dieselprys gaan verlos. Dis nou as Malemmer se vegtende ekonome nie eerder aan bewind kom en sommer eensklaps ‘n einde aan enige verdere mielie-oeste maak nie.

Die verskillende kultivars van boere met of sonder hoofletter is, soos gesê, vir Skoppensboer omtrent so duister soos die verskillende soorte pere wat ‘n mens in die groentewinkel aantref. Nietemin het hy simpatie vir daardie minderheid boere wat nog nie by die vegtende ekonome aangesluit of al biddende soos by Mekka op daardie Engelse aartappelboer se plaas neerkniel om vir ‘n beter vorm van multikulturalisme te bid nie.

Gepraat van Engelse boere of Boere, is dit nou een spesie wat Skoppensboer nie voor sy oë kan verdra nie. Die enigste reël in die oeuvre van Breyten Breytenbach wat die moeite werd is om aan te haal, is waar hy skryf oor sy vreugde om bokant Engeland in ‘n vliegtuig te gaan urineer. Dit staan op bladsy 34 van die tweede uitgawe van sy Katastrofes en onder die titel “calamity gulch (engelse gedagtes)” skryf hy:

Een van my ideale was nog altyd om op die een of ander wyse die eentonige verloop van die alledaagse in Londen te ontwrig. Ek sou graag die stad vanuit ‘n vliegtuig in die lug wou bemors… Dus wag ek maar totdat ons bo Londen vlieg en gaan urineer dan met ‘n duiwelse behae: ek reën oor die voorstede. Mag die hoë swawelinhoud van my water julle rooigeblikte krismisrose vergiftig.

Feit is dat ‘n mens nie meer Londen toe hoef te gaan om ‘n wrewel in Engelse te ontwikkel nie. Suid-Afrika het nou so Engels geword dat Londen as’t ware daarby afsteek. Waarskynlik is daar deesdae meer Pole en Pakistani’s in Londen as Engelse, dus sal ‘n mens eers ‘n geopolitieke ontleding moet doen alvorens jy doer in die lug in ‘n vliegtuig die ketting trek.

Leon Lemmer skryf juis oor die Engelse satirikus Arthur Keppel-Jones wat ‘n katastrofe vir Suid-Afrika onder Afrikanerregering voorspel het. Toe nou nie. Ons moes wag vir Bantoeregering alvorens dinge regtig beroerd sou raak.

Nou lees Skoppensboer iewers dat RW Johnson, nog ‘n skrywende Engelsman, kwytgeraak het dat die hele Suid-Afrika deesdae soos ‘n Bantoestan geword het. ‘n Mens sien dit aan al die vername Bantoes met blouligkonvooie wat op die tolpaaie rondjaag en aan die casino’s op elke straathoek wat ‘n groot deel van ons hedendaagse ekonomie verteenwoordig. Maar wat Johson nie sê nie, is dat die nuwe Suid-Afrika juis ‘n baie Britse Bantoestan geraak het. Almal praat Engels en verbeel hulle dat hulle familie van die Britse koningsgesin is. Selfs al is hulle swart. Soos ons weet, is ras egter net ‘n sosiale konstruk en daarom kon die WIndsors van Buckingham-paleis en prins Herrie met sy wortelkleurige hare ewe seer swart gewees het. Die verskil tussen ‘n Brit en ‘n Bantoe is net ‘n manier van sien.

Herrie ontmoet aartsbiskop Toetoe In Westminster-abdy
Herrie ontmoet aartsbiskop Toetoe In Westminster-abdy

Vandaar dus die matelose bewondering wat alle Britte vir die grootste Bantoebandiet van alle tye, Nelson Mandela, koester. So pas ‘n week of tien dae gelede het die hele Britse heersersklas, waaronder die huidige en vorige eerste ministers, asook die einste wortelhaar-Herrie, ‘n gedenkdiens in Westminster-abdy ter ere van die grynslaggende Nelson bygewoon. ‘n Gedenksteen gaan blykbaar vir die tuislandleier uit Bantoestan Suid-Afrika iewers in die abdy ingemessel word.

Iets wat Skoppensboer nog nooit kon verstaan nie, is waarom Engelse so teen tuislandonafhanklikheid gekant was as hulle reeds lank voor Verwoerd of Vorster onafhanklikheid aan Lesotho, Swaziland en Botswana toegestaan het. Dit lyk asof Bantoestans, veral van die onafhanklike tipe, altyd ‘n goeie idee is, behalwe waar hulle deur Boere tot onafhanklikheid gelei word. Dan is daar iets fout.

Constantia in die Kaap is ‘n Britse oblast wat seker “vir ewig Engeland” sal wees, soos een of ander van hul digters geskryf het. Intussen wankel ons Britse Bantoestan erg tussen Brits en Bantoe en van die een dag tot die volgende weet jy nie of hulle môre Oom Kosie Sukkel in Afrika of God Seën die Koningin gaan sing nie.

Terwyl die Britse media steeds gal braak oor Afrikaners, kan hulle mos niks verkeerds sien met Bantoeregering nie en selfs Vader Jacob word oorkant die Mou as ‘n genie van ware staatsmanskap beskou.

Trouens, dis toenemend moeilik om die verskil tussen Britte en Bantoes te sien. Al onderkskeid wat Skoppensboer raaksien, is dat die Britte groter bedrae geld op ‘n slag van ons steel.

Verder is hulle soos vinkel en koljander, met ‘n gemeenskaplike taal.

[followbutton username=’skoppensbo3r’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

 

Deus ex machina vir Afrikanerselfbeskikking vanuit die Krim

roodt_dan_wikideur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Vandag word daar deur die inwoners van die Krim in ‘n referendum oor selfbeskikking gestem. Daarmee is die twee miljoen inwoners van die Krim besig om die wêreldgeskiedenis te verander, want so pas het die internasionale stelsel wat sedert die ineenstorting van die Berlynse muur in November 1989 gegeld het, insgelyks verkrummel.

Amerika, Brittanje en die Europese Unie wou die referendum ten alle koste verhoed, maar Rusland het vanuit die staanspoor die proses beheer en selfs gisteraand se stemming in die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies kon dit nie keer nie.

Terwyl die meeste Suid-Afrikaanse koerante vandag oor gister se rugby of die komende verkiesing berig, vind daar in die Krim ‘n gebeurtenis plaas wat vir ons van die uiterste belang is. Nes aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog, word selfbeskikking weereens ‘n internasionale kwessie. Woodrow Wilson, die Amerikaanse president aan die einde van daardie oorlog, het onomwonde verklaar dat “die reg op selfbeskikking… heilig is”. Hy het ook sy beroemde “veertien punte” gestel wat selfbeskikking veronderstel het.

Jan Smuts het gesê dat die toekoms van Suid-Afrika altyd van buite die land bepaal sal word. Dit was so in 1899, maar ook in 1990. Die Nasionale Party het in die tagtigerjare die binnelandse stryd teen die ANC, SAKP en sy bondgenote gewen, maar dit in die buiteland verloor. Met die hulp van die destydse Sowjetunie, Oos-Duitsland, Swede, asook die magtige links-liberale partye en media in Brittanje en die VSA, is die destydse NP-regering gedwing om met ‘n skimagtige terreurbeweging genaamd die ANC te “onderhandel”.

Terwyl mnr. FW de Klerk in sy referendumvraag van 1992 aan die blanke kiesers ‘n mandaat versoek het om met onderhandeling voort te gaan, het hy die “ja”-stem as carte blanche geïnterpreteer om tot ‘n volskaalse politieke, ekonomiese en militêre kapitulasie in te stem. Net soos twee miljoen hoofsaaklik Russiessprekende inwoners van die Krim ná die Amerikaans-gesteunde magsgreep op 22 Februarie 2014 hul onder ‘n vreemde meerderheid bevind het, word die Afrikaner vanaf 27 April 1994 op alle gebiede oorheers.

Die ineenstorting van die Berlynse muur was ‘n swaar slag vir Links en natuurlik vir die Sowjetunie wat byna dadelik begin verbrokkel het. Hier is egter die ironie: pleks dat De Klerk hierdie keerpunt in die wêreldgeskiedenis in sy guns aangewend het om die Suid-Afrikaanse kommuniste en links-liberale te troef, het presies die teenoorgestelde gebeur! Soos ek al tevore geskryf het, het FW ‘n geleentheid in ‘n ramp omskep.

1989 was die deus ex machina wat vir die Afrikaner ‘n ramp geskep het; kan die huidige gebeure in die Krim die katalisator word wat ons volk weer na vryheid lei? Weereens gaan dit om ‘n eksterne faktor buite ons beheer wat groot verandering bring.

Die enigste logiese afleiding oor die ramp van 1989 wat ‘n mens kan maak, is dat FW de Klerk na Groot Brittanje oorgeloop het en begin het om die Britse belang in ons land te bevorder. Ook sy broer Wimpie, wat ‘n groot kokkedoor in beide die Broederbond en die Afrikaanse media was, het in die aanloop tot die Groot Afrikaneroorgawe met die Britse geheimediens in Londen vergader, soos wat Chris Louw in sy boek Boetman en die swanesang van die verligtes berig het.

Afrikaners het tydens die Koue Oorlog besonder goed gevaar. Die periode vanaf 1948-1989 wat deur Leon Lemmer vandag as die “Afrikanerperiode” in ons geskiedenis gekenskets word, was ‘n bloeityd vir die land wat vinnig tot ‘n nywerheidsland ontwikkel het. Maar veral die Afrikaner was vir die eerste keer werklik verenig oor al vier provinsies, asook die ou Suidwes-Afrika wat feitlik as ‘n vyfde provinsie van Suid-Afrika geadministreer is. Die Afrikaanse kultuur, onderwysinstellings, weermag, Eskom, Transnet, Yskor, Sasol, die SAL, die SAUK en ander semi-staatsinstellings het groot hoogtes bereik, in teenstelling met die korrupte, finansieel wankelrige oorblyfsels van daardie instellings wat vandag oorbly.

Op die tydstip dat ons vyande se droom van ‘n klasselose kommunistiese utopie finaal “tot die asblik van die geskiedenis verdoem is”, om Trotski aan te haal, het daardie Afrikanerperiode egter eensklaps aan sy einde gekom. Dit is vervang met ‘n voortgesette Britse periode waardeur Suid-Afrika grotendeels tot die invloedsfeer van die Verenigde Koninkryk behoort. Afgesien van die nuwe klas van korrupte swart politici en hul meelopers, het Brittanje die meeste by die magsgreep van die ANC/SAKP op Suid-Afrika gebaat.

Om maar enkele voorbeelde hiervan te noem:

Die Indiese vriend van die toentertydse eerste minister, Tony Blair, het Yskor verniet gekry deur middel van ‘n agterbakse finansiële transaksie. Met ons staalnywerheid agter die blad, het Mittal ook ander staalfabrieke in Europa oorgeneem en sodoende die wêreld se rykste staalmagnaat geword. Afrikaners het dekades lank in Yskor se fabrieke gesweet en soms gesterf om Mittal, wat ‘n Britse burger is, se fortuin te skep.

Die oorname van ABSA, waarin die meeste voormalige Afrikanerbanke soos Volkskas en Trustbank saamgevoeg is, deur Barclays het ook nie deursigtig geskied nie en die valuta- en ander implikasies vir die land is nooit verreken nie. Soos ek dit verstaan, het ABSA eers Barclays se takke oral in Afrika met rande gekoop, waarna Barclays dieselfde fondse gebruik het om ABSA uit te koop. Verlede week verseker iemand my dat die helfte van Barclays se dividend tans deur ABSA verseker word wat sy Afrikanerkliënte met kostes melk om Brittanje se grootste bank te midde van die internasionale geldkrisis staande te hou.

Vodacom, die land se winsgewendste selfoonmaatskappy wat insgelyks met die staatsfondse van Telkom ontwikkel is, word vandag deur Vodafone van Brittanje besit. Suid-Afrikaanse selfoontariewe is van die duurste ter wêreld en uiteraard is die winste wat dié Britse maatskappy vanuit Suid-Afrika verhaal, insgelyks van die hoogste ter wêreld.

Britse maatskappye het ‘n leidende rol tydens die korrupte wapentransaksie, waaroor die laaste woord nog nie gespreek is nie, gespeel. Trevor Manuel het in die geheim en sonder goedkeuring van die parlement ‘n ooreenkoms met die Britse regering gesluit waarmee die Suid-Afrikaanse belastingbetaler betalings aan die Britse wapenmaatskappye waarborg. Blykbaar het ons nog nie eens begin om aan die wapens af te betaal nie en word daar tans net rente gedelg.

Soos die toeval dit wil hê, is Manuel se vrou, Maria Ramos, ook die uitvoerende hoof van ABSA en dien op die uitvoerende komitee van Barclays. Sy is nie eens ‘n gebore Suid-Afrikaner nie (op haar geboortesertifikaat staan blykbaar Lissabon), maar het voorheen aan die Universiteit van Londen nagraads gestudeer, wat haar seker kwalifiseer om ‘n leidende rol in die Suid-Afrikaanse ekonomie te speel, eers by Transnet en nou by ABSA.

My vermoede is dat daar ‘n langtermyn- Britse plan was om Suid-Afrika ná 1948, maar veral ná Republiekwording in 1961 en ons uittrede uit die Statebond, oor te neem en by verstek deur ‘n swart regering te laat regeer. Die ANC-bewind beskik oor geen werklike mag nie omdat die weermag afgetakel is en sy eie kaders uit ‘n spul hopelose, korrupte en onbekwame skurke bestaan wie se ambisie nie verder strek as om die staatskas leeg te steel nie. Die mag agter die troon is die Verenigde Koninkryk, met Rusland en China wat deur middel van BRICS poog om dié magsgreep op die land af te water.

Weereens: onthou Jan Smuts se gesegde: Ons lot sal vanuit die buiteland bepaal word.

Die Krim
Die Krim

Vandaar dus my opgewondendheid oor wat nou besig is om in die Krim te gebeur. Ten einde die Sowjetryk af te takel, het die VSA die beginsel van selfbeskikking ondersteun en oral in Oos-Europa die onafhanklikwording van state binne die Russiese invloedsfeer gesteun. Waar daar wel pro-Russiese regerings tot stand gekom het, het George Soros en ander Amerikaners se nie-regeringsorgansisasies die plaaslike politiek deur sogenaamde “kleurrevolusies” gemanipuleer om pro-Amerikaanse satellietstate rondom Rusland te vestig. Op 22 Februarie het die jongste van dié revolusies of staatsgrepe plaasgevind toe die verkose president van die Oekraïne, Viktor Janoekowitsj, uit sy land moes vlug nadat die Amerikaanse NRO’s duisende mense opgesweep, maar ook huursoldate betaal het om die onluspolisie met bofbalkolwe en koeëls te bestook.

Omdat die meesal Russiese inwoners van die Krim nie onder ‘n Amerikaanse marionetregering wil leef nie, het hulle met die steun van Rusland besluit om vandag referendum te hou. Alle voorspellings dui daarop dat die bevolking met ‘n oorweldigende meerderheid ten gunste van óf onafhanklikheid van die Oekraïne, óf inlywing by Rusland gaan stem.

Die Amerikaners, asook Duitsland en die res van die Europese Unie wat lyk my net skoothondjies van die VSA geword het, dreig nou met omvattende ekonomiese sanksies teen Rusland omdat hulle vandag se referendum as “onwettig” beskou.

Waneer dit egter die VSA pas, is selfbeskikking nie onwetttig nie, soos die beroemde geval van Kosovo wat in 2008 tot ‘n eensydige onafhanklikheidsverklaring teenoor Serwië en die res van die Federasie van Joego-Slawië oorgegaan het. Ten einde sy Serwiese bondgenoot te ondersteun, het Rusland tevergeefs die onafhanklikwording van Kosovo probeer teenstaan.

In sy verklaring ná afloop van sy ontmoeting met John Kerry, die Amerikaanse buitelandse minister, het die hoof- Russiese diplomaat, Sergei Lawrof, die lande en bevolkingsgroepe genoem wat oor die afgelope aantal jare meesal met Brits-Amerikaanse steun selfbeskikking verkry het. Volgens Lawrof moet die Krim as ‘n spesiale geval hanteer word, net soos wat die VSA en ander Westerse moondhede in 2008 die onafhanklikheid van Kosovo as ‘n spesiale geval gesien het. Lawrof het verder gesê:

“Is daar presedente in die internasionale reg. Daar is presedente, natuurlik. Elkeen verstaan dat die Krim vir Rusland iets baie belangriks, wat dit vir Rusland beteken. Dit beteken oneindig meer as die Falklandeilande vir die Verenigde Koninkryk of die Comore-eilande vir Frankryk.”

Onder Afrikanergroepe het die Kosowo-geval die afgelope aantal jare belangstelling gewek, omdat dit gesien word as ‘n voorbeeld van ‘n bevolkingsgroep wat hom eensydig onafhanklik kan verklaar, iets wat deur die volkereg en artikel 1 van die Verenigde Nasies se handves ondersteun word.

Die probleem is egter dat Kosowo sonder die militêre steun van NAVO en Amerikaanse erkenning nooit onafhanklik van Joego-Slawië sou geword het nie. Omdat soveel Afrikaners prokureurs en advokate is, sien hulle politiek ook soos ‘n hofsaak wat deur een of ander regter beslis gaan word. Politiek gaan egter oor mag en, soos wat die VSA oor die afgelope aantal jare gedemonstreer het, maak hy wat oor mag beskik die reëls. Diie Obama-bewind en die sogenaamde “neocons” of neokonserwatiewe in die VSA voel hulle nie meer aan reëls gebonde nie. Al wat tel, is naakte magsuitbreiding en Oekraïne, Rusland, Iran en ander lande wat aan die Amerikaanse empaaier ontkom, verkeer in hul visier.

In hul legalistiese benadering tot politiek, maak Afrikaners die fout om die volkereg of selfs die huidige Suid-Afrikaanse Grondwet met sy beroemde artikel 235 as die bepalende faktor in ‘n volk se onafhanklikheidstryd te sien. Artikel 235 lui immers:

Die Suid-Afrikaanse bevolking as geheel se reg op selfbeskikking soos in hierdie Grondwet vergestalt, belet nie, binne die raamwerk van dié reg, die erkenning nie van die konsep van die reg van enige gemeenskap wat ‘n gemeenskaplike kultuur- en taalerfenis deel, op selfbeskikking binne ‘n territoriale entiteit in die Republiek of op enige ander wyse, soos deur nasionale wetgewing bepaal.

In weerwil van dié mooiklinkende artikel, geniet Afrikaners vandag geen selfbeskikking of selfs selfregering nie. Die Britse Ryk is bloot deur ‘n Bantoeryk vervang… Of is die Bantoeryk dalk net ‘n voortsetting van die Britse Ryk, soos ek hier bo probeer aandui?

Interessant is dat ‘n geskil oor taalregte ook die huidige konflik in die Oekraïne onderlê. Een van die eerste dinge wat die nuwe pro-Amerikaanse bewind in Kiëf gedoen het, was om die Russiese taal oral in Oekraïne te verbied! Lui dit iewers by ons ‘n klokkie? Afrikaans wat uit die staatsdiens en die groot maatskappye geweer word, veranderings van Afrikaanse name, met Afrikaanse skole en universiteite wat verengels word?

Vandag werk duisende Afrikaners vir die Britse Ryk omdat hulle swartes, kleurlinge en Indiërs Engels leer of hulle in Engels onderrig. Ons belastings word insgelyks gebruik om Engels te bevorder en Britse vooroordele, selfs oor ons eie mense, in die land en elders ter wêreld te versprei. Kortom, Afrikaners het die slawe van die Britse Bantoeryk geword!

Die Angel-Saksiese standpunt oor die Krim het egter ‘n nuwe verdeling teenoor Rusland, selfs ‘n nuwe Koue Oorlog, geskep. Die nuwe globale bars of kraak gaan nie meer oor ekonomiese filosofie – kapitalisme teenoor kommunisme – nie, maar oor identiteit en nasieskap. Die Anglo-Amerikaanse Ryk is onherroeplik verbind tot multikulturalisme en ‘n gemengde identiteit met ‘n onderliggende anti-blanke substraat. Hierteenoor staan Rusland ‘n klassieke volkskap gegrond op nasionalisme en die erkenning van nasionale soewereiniteit en taalregte voor. Ironies is Wladimir Poetin, wat tans deur CCN, die BBC, die New York Times en ander links-liberale media vir ‘n “nuwe Stalin” uitgekryt word, een van die gewildste leiers onder Westerse konserwatiewe. Obama se aggressie in Oos-Europa word deur Amerikaanse konserwatiewe soos Pat Buchanan en Ron Paul gestriem. In Wes-Europa is Poetin veral gewild onder die nuwe geslag nasionalistiese kiesers wat die Franse Front National of die Nederlandse PVV of die Oostenrykse Vryheidsparty ondersteun.

Ook onder Afrikaners styg die bewondering vir Poetin wat oënskynlik alleen die Amerikaanse reus en sy Britse en Europese sikofante aandurf deur selfbeskikking en die voortbestaan van kleiner volkere teen ‘n allesoorheersende imperialisme verdedig.

Die breuk in die wêreld wat die Nuwe Koue Oorlog meebring, loop ook deur Suid-Afrika: aan die een kant die imperialistiese Anglo-Bantoe-Suid-Afrikaner en die ander kant die Afrikaner, die Khoisan, Vendas en ander groepe wat op selfbeskikking aandring.

Afrikaners sal die selfbeskikkingsyster moet smee terwyl hy warm is. Binne die volgende dae en weke sal ons vertoë tot buitelandse ambassades en moondhede moet rig waarin ons insgelyks op ‘n referendum oor selfbeskikking aandring. Die Britse ambassadrise in Suid-Afrika, Judith Macgregor, het gister getwiet dat die referendum in die Krim “onwettig” is, anders as die Skotse referendum oor selfbeskikking wat in September gehou word.

Wel, kom ons stel ‘n voorbeeld aan die wêreld deur ‘n wettige referendum in Suid-Afrika oor Afrikanerselfbeskikking te hou, met die moontlike hulp van mev. Mcgregor wat soveel begrip vir die Skotse vryheidstrewe toon. Oor die presiese grense van ‘n Afrikanerstaat en ons bates kan agterna onderhandel word, solank die beginsel erken word dat ons – soos die Kosoware, die Katalane, die Skotte en die Russiese inwoners van die Krim – onsself moet regeer.

Ek is selfs bereid om ‘n deel van die Noord-Kaap as tuisland te aanvaar, mits ons vir die infrakstruktuur en ander bates in Gauteng uitbetaal word. Dit is triljoene rande werd en ons gaan nie sonder vergoeding daarvan afstand doen nie. As die VSA so pas elf miljard dollar vir die nuwe, onverkose bewind in die Oekraïne kan skenk, is daar sekerlik baie internasionale fondse beskikbaar om vryheid vir Afrikaners te verseker.

Brittanje het nog altyd dubbele standaarde teenoor, enersyds Boere en Afrikaners, en andersyds die Sotho’s, Tswanas, Swazi’s, Iere, Skotte, Falklanders, Oekraïners, ens., gehandhaaf. Britse Bantoestans soos Lesotho en Swaziland wat nie eens hul eie staatsdienssalarisse sonder buitelandse hulp kan betaal nie, geniet volle onafhanklikheid terwyl hulle die territoriale integriteit van Suid-Afrika skend. Maar die Afrikaner word in ‘n onderdanige, verdrukte posisie teenoor die korrupte Bantoe-imperialiste gehou.

Hoe rym dit?

Dit spreek vanself dat ons in die komende verkiesing vir Front Nasionaal behoort te stem, om aan te toon dat daar steun vir die beginsel van Afrikanerselfbeskikking bestaan.

Of is ons al so deur Amerikaanse en Britse multikulturele propaganda gebreinspoel dat ons bereid is om slawerny in die vorm van plaasmoorde, geweld, permanente taal- en rassediskriminasie te aanvaar?

Die meerderheid Afrikaners hoef ons nie in die aanvanklike fase van dié beweging te ondersteun nie. In elk geval het niemand ooit in 1992 ten gunste van oorgawe aan die ANC/SAKP ingestem nie; ‘n komitee van Verraaierkaners rondom mnr. FW de Klerk het dit bloot namens ons gedoen ten einde hul Noord-Atlantiese meesters tevrede te stel. Gehoorsaam soos wat hulle is, het die meerderheid Afrikaners agterna daarby ingeval en is verder deur die media gebreinspoel om die juk te aanvaar.

Wat nou belangrik is, is dat ‘n saakmakende minderheid vryheidsgesinde Afrikaners hul stemme ten gunste van selfbeskikking moet uitbring. Ook die intellektuele en politieke debat moet binne die nuwe geopolitieke konteks gevoer word, waarin selfbeskikking soos ná 1918 ‘n kardinale rol speel.

Ons het niks meer om te verloor behalwe die kettings wat ons aan die gewelddadige, korrupte eenheidstaat bind nie!

praag, die dinkskrum vir Afrikanervryheid en -selfbeskikking. Sluit aan!

Bodem boek II, 7: Die rotnes

bodemII‘n vervolgverhaal deur Gustav Venter

Bodem I is reeds volledig.

Lees eers Bodem boek II, 6.

Die rot het ʼn keuse: Leer en leer vinnig, of word katkos.

Ek dink ek, Dennis en miskien Micki het kennis uit die voorval met ons aanvallers opgedoen; ek weet Joachim het geleer.

Die uitleg van ʼn stad in straatblokke bevorder ʼn dodelike soort lokval. As die lokvallers jou weg aan die eenkant versper en ʼn tweede groep jou terugvalroete agter jou toestop, is jy deeglik benadeel. Dit draai alles om vroeë bewuswording van die dreigende gevaar. Vir die voornemende struikrower is tydsberekening belangrik. As die prooi die voorste groep te vroeg gewaar, kan hy onttrek en sou die agterste afsnyelement te traag ontplooi, het die slagoffer steeds ʼn ontsnaproete.

Joachim se maatreëls behels die verdeling van ons kwartet in twee groepies. Wanneer ons by ʼn kruising kom, dam ons vier bymekaar op. Hy maak seker die blok voor hom is skoon en dan skarrel hy en Micki tot by die volgende straathoek terwyl ek en Dennis op die uitkyk bly om te verhoed dat ons, soos vroeër die aand van agter af betrap word. Sou daar ʼn bedreiging voor Joachim-hulle opduik, kan hulle met gemak tot by ons terugval.

Ek en Dennis sluip langtreë tot by Joachim wat om ʼn gebou op die hoek van die straat loer en ons doen dit teenaan die geboue, so vinnig as wat ons kan terwyl ons so onopsigtelik as moontlik probeer bly. Geluidloosheid en onsigbaarheid is nie dissiplines wat gewone mense in vredestye oefen nie en ek dink ons inligting kom uit TV-reekse en kinderjare se “cowboys en kroeks”-spelery.

Micki staan teen Joachim en hy leun vorentoe, sy regterarm voor sy bors in die slinger gevou en die kort haelgeweer in sy linkerhand. Dit moes ons twee keer so lank as andersins geneem het om deur die besigheidsgebied te beweeg, maar ons hét sonder voorval tot by Loopstraat gevorder. Die wolkekrabbers is op ons roete deur laer, ouer gebou vervang; die kantoorblokke deur die snuistery- en restaurantbuurt van Langstraat en verder wes.

Joachim leun terug.

“Skoon!” sê hy en leun teen die gebou en trek diep aan die naglug om sy asem te herwin.

Die reën het weggewaai en die hemel oop. Die wind druk die rook van die geveg agter ons weg en omdat daar geen lug- en ligbesoedeling is nie, beleef ons iets wat seker vir ʼn eeu nie in Kaap Mandela of Kaapstad gesien is nie: ʼn Nag besaai met sterre en ʼn helder skyfiemaan. Daar is genoeg hemelliggaamlig dat ek vir Joachim kan sien grinnik.

“Jy orraait, Jood? Jy Dennis?” fluister hy.

“Nooit beter nie,” fluister ek terug. “Aand in Kaapstad, Loopstraat saam met goeie vriende. Wat kan beter wees?”

“Bly nou by ons.”

Hy beweeg om die draai, Micki styf agter hom. Ek volg sondermeer en Dennis is net so na aan my.

Die geboue is meer industrieel, met ʼn drukkery, ʼn motorfietswinkel en besigheid wat lugversorgers installeer. In die middel van die blok steek hy vas by ʼn nou motoringang.

“Ons is hier,” fluister hy, nie dat ek weet waarom dié plek juis ons bestemming is nie.

Joachim mik om in die motoringang af te beweeg toe ons ʼn hamerslag en ʼn geklingel van metaal hoor. ʼn Oomblik later sê iemand gedemp, sy lettergrepe kort en opmekaar.

“My moer!” sê ʼn man. “Wat het ons hier?”

“Dis ʼn Volla,” sê ʼn ander stem.

“Dit was ʼn Volla,” reken ʼn derde.

“Dink jy hy ry?” vra Nommer Twee.

“Ons sal nooit weet nie,” sê Nommer Drie.

“Nee man!” sê Nommer Twee. “Kom ons kyk.”

“Ons kan nie!” sê Nommer Drie. “Dit sal te veel lawaai. Kyk die pype.”

Nommer Twee mompel iets wat ons nie kan hoor nie.

“Kyk vir iets wat ons kan gebruik,” sê Nommer Drie. “Goed wat ons kan saamdra. Wapens. Gereedskap. Enige kos.”

“Kos?” vra Nommer Een. “Watse kos sal hier wees?”

“Ons sal nie weet nie, sal ons? Tot ons gekyk het? Kyk vir blikkies, sakkies sop, koffie, tee, suiker.”

Joachim trek sy kop terug en leun teen die muur. Ek leun tot by hom.

“Kom ons gaan,” sê ek baie sag.

Hy skud sy kop, maar ek is nie in ʼn bui om te wag nie. Daar is ten minste drie van hulle, moontlik meer. Ek begin straataf beweeg, maar hy keer my met die haelgeweer wat hy skuins voor my bors hou.

“Ons moet hier ingaan,” fluister hy.

Ek wil teëstribbel, maar hy sluip reeds met lang treë al teen die gebou in die ingang af. Micki volg sonder huiwering. Ek kners op my tande, en sluip agter hulle aan. Aan die eindpunt van die ingang vertoef Joachim, loer behoedsaam om die hoek en wink vir my om te kyk.

Die motoringang loop uit op ʼn binnehof van ʼn drieverdiepinggebou met ʼn teerblad en ʼn drie motorhuise in ʼn ry aan die oorkant. Die middelste een se dubbeldeure is oopgebreek en ses mans staan en bekyk die binnekant daarvan met ʼn flitslig.

“Nou wat?” vra ek so sag dat dit amper onhoorbaar is, maar Joachim moes my gehoor het, want hy glimlag en knik net.

Die volgende oomblik is hy om die hoek en met ʼn paar lang treë is hy tot in die hoek van die binnehof oorkant die ingang en hurk hy agter ʼn asdrom.

“Menere!” sê hy vrolik en skakel sy flits vol op hulle aan.

Dit is asof die hele halfdosyn van hulle gelyktydig met elektrisiteit geskok word. Hulle swets en vier van hulle spat uitmekaar in ʼn uitgespreide linie en hou hulle hande voor hulle oë teen die glans van die flits se lig. Die ander twee verdwyn in die motorhuis in.

“Wieremoerizzit?” vra een van dié aan die buitekant.

“Ontspan net,” sê Joachim. “Hierdie is nie ʼn situasie nie. Ons is nie EPS nie. Ons wil net by ons garage uitkom, die een op die punt.”

“Ons was eerste hier!” sê Nommer Drie uit die motorhuis.

“En julle is welkom,” sê Joachim. “Ons sal net vat waarvoor ons gekom het, en dan is ons hier weg.”

“Hier is niks van julle hier nie. Moer weg!”

“Dit kan ons nie doen nie. Moenie dinge kompliseer nie. Tyd is min, vir julle en vir ons. Ons soek net wat ons sʼn is.”

“Hier is niks van julle hier nie.”

“En as ons dit kom vat?”

“Jy sal friekin bloei, pel.”

“Ek het ʼn haelgeweer.”

“En ek het ʼn friekin bazooka.”

“Werklik? ʼn Bazooka?”

“Moer weg of ek wys jou.”

“Jood!” beveel Joachim, “jy en Van Wyk en Dunstan en Weldon en Naidoo, Tshabalala, nog so vyf van julle, gaan maak hulle seer sodat ons hier kan wegkom voor EPS en elke barbaar suid van Nkandla hier opdaag.”

Nee, maar mooi, ek het dit: Misleidingplan. Intimidasie.

Ek beweeg nie.

“Jood!” dring Joachim aan. “Vat tien manne. Maak hulle seer.”

Tien manne? Dit beteken ek en ek alleen.

Vas oortuig dat dit ʼn baie swak plan is, swets ek, trek asem in en storm om die hoek oor die teerblad in die rigting van die manne voor my. Joachim se flitslig wissel van witlig na dwarrelstraal en voor my lyk my teenstaanders soos groen buiteruimtelike wesens wat stokkerig in die wissellig dans. Ek gil vir effek en trek die spies langs my oor terug. Hierdie keer is ek nie oorspoel met die desperaatheid van  ʼn vasgekeerde rot op die trappe nie, en ek begeer nie om dood te maak nie. So ek stamp die spies in die een tweede van links se dyspier in.

Heel voorspelbaar gil hy en ruk so gewelddadig weg dat hy gaan sit en sy been met albei hande vasgryp.

Die spies kom met my terugrukslag na my linkerkant toe, in die natuurlike rughandposisie en ek swaai die aluminiumstok so hard as wat ek kan en tref die spastiese groenetjie op die punt aan my linkerkant teen die nek sodat my spies soos ʼn skuifspeld buig en hy inmekaarstort.

Daar is ʼn slodderige geskarrel aan my regterkant, maar dan kom een van hulle doelgerig na my toe; korter as ek, breed soos ek kan uitmaak, rats op die voorste kussings van sy sole. Hy is disgeoriënteer en kan my sekerlik nie behoorlik sien nie, maar hy het die bewegings gehoor en op grond daarvan kom hy nader, wip-wip, spinnekopagtig, steek vas en skop na my, nie ʼn lomp laat-waai-netskop nie, maar ʼn geoefende uitstamp en swaai van die been. Hy doen dit so vinnig en onverwags dat hy my hoog teen  my regterboarm tref en dit met indrukwekkende geweld en ek laat val sowaar my skuifspeldspies.

Dis seer, dankie en my arm voel lam. Hy skop weer, sonder om sy been eers terug te trek in die staanhouding; bly net so gebalanseer op sy linkervoet en laat waai weer. Iemand met skopbokservaring, dus. Die tweede skop tref my teen die heup, maar omdat hy nie behoorlik kon oorhaal nie, het dit nie naastenby die slaankrag van sy eerste poging nie. Nou trap hy op die grond en laat waai weer met een van sy A-klasskoppe, maar ek is nou reg vir hom. Ek keer die skop boontoe met my regtervoorarm en vang sy maermerrie met my linkerhand.

Ek pluk so hard as wat ek kan agtertoe en sy balanspunt versit te ver en toe hy probeer om sy voet op die grond te versit om staande te bly, trap ek dit met my regtervoet vas en hy val vooroor, hard, langs my. Dit gee my die kans om die voorkant van sy skoen vas te gryp en sy voet vir ʼn hefboom te gebruik. Ek wring dit om en hy het geen keuse anders as om op sy maag te tol nie, anders ontwrig en sy enkel soos wat ek die man op die trappe se elmboog verfomfaai het. In die warrellig is sy ribbekas blootgestel en ek trek my been op en skop ondertoe soos ʼn man vat ʼn steeks motorfiets aan die brand probeer skop.

Te midde van die gehyg, die frenetiese voetegeskuifel en sy gefladder hoor ek duidelik hoe die onderste ribbebeen breek. Hy gee ʼn skril, jammerlike kreun en ek los sy voet. Die tweegeveg het enkele sekondes geduur en ek is reg vir die volgende bakleier se aanslag, want hierdie een is duidelik nou onbruikbaar en nie in staat om verder aan verrigtinge deel te neem nie.

Wel, hy móés gewees het, maar hy stoot homself op en begin orent kom. Ek staan nie tyd af om verbaas te wees of vir enige finesse nie; tree vorentoe en skop hom woes in die gesig met my knieg.  Hy gee ʼn steungeluid en val gesig eerste op die teer.

Vanuit die motorhuis hoor ek uitroepe en ʼn geskuifel van voete. Ek tree agtertoe, op soek na ʼn wapen tot die gewig in my aandpakbaadjiesak my herinner dat ek ʼn mes in ʼn laai in die kantoorgebou gekry het. Ek ruk dit uit die sak en stroop die skede weg. Ek was nog nooit in ʼn regte mesgeveg nie, maar ek het die beginsels daarvan by ʼn lemfanatikus in Kalifornië geleer en ingeoefen. Ek hou die mes sodat die lem aan my pinkiekant by my vuis uitkom. Dit gee my die vermoë om ʼn hou met ʼn stomvoorwerp met die lem langs my voorarm af te weer en ek kan aanval deur vorentoe te slaan, terug te kap of lem eerste te steek.

In die donker agter die warrellig is daar ʼn woep!-woep! en ʼn donker voorwerp kom uit die donker getol en my kopvel bars bo my oogbank teen my skedel. Iets tref my been op pad ondertoe en klingel op die grond. Vir ʼn oomblik is daar skerp fakkels lig agter my oë, maar ek kry myself stewig op my voete en berei voor om soos ʼn malman in die motorhuis in te storm en te kap en te steek totdat daar niemand oorbly om my met harde voorwerpe te gooi nie.

Dan is Joachim langs my en die flits gaan van warrellig na helder witstraal en op dieselfde oomblik hoor ek hoe hy die hane van die haelgeweer terugtrek. Die staalgeklik is skerp, duidelik en trek die aandag soos die skrilste alarm. ʼn Flits in die motorhuis gaan aan en ons is vol in die straal daarvan.

“Kom nou, ouens, kom nou!” dring Joachim aan. “Ek het regtig ʼn haelgeweer en julle het regtig, regtig nie ʼn bazooka nie.

“Hou  nou op!

“Jou flits skyn in my oë, en ek hou nie daarvan nie. Sit dit af of ek skiet dit af!”

Hy hou die flits in sy linkerhand en trek die haelgeweer met sy regterhand teen sy beseerde skouer vas. Sê van die Maarskalk wat jy wil, hy kan dit vat as hy moet.

“Een!” sê hy. “Twee!”

Sou hy op “drie” geskiet het? Ons sal nooit weet nie, want die flits in die motorhuis gaan af. Maar soos ek hom nou ken, ja, ek is seker hy sou geskiet het. Hy het van Aand Een af die vermoë om te weet wat gedoen moet word, getoon.

In die ligkol van Joachim se flits is daar twee dinge wat my opval: ʼn Halfdosyn bedremmelde mans wat wissel in ouderdom van vroeg in die twintig tot duidelik middeljarig, en hulle dit is ʼn rowwe lotjie in denimbroeke, T-hemde, onderbaadjies, tatoeerskilderye oor voorarms en laslappiekentekens op kledingstukke. Twee van hulle hurk voor in die motorhuis en nog twee skuil onsuksesvol agter die voertuig in die vertrek. Ons het volgens alle aanduidings op ʼn troppie motorfietsers afgekom. Nou is daar egter geen gepronk onder hulle nie, geen bonhomie of geklets nie. Hulle is ook maar rotte, naastenby soos ons, bedag om te skarrel en te snuffel vir oorlewing.

Die tweede ding wat my opval is die besproke Volkswagen Kewer wat snoet vorentoe in die middel van die diep stoorruimte staan. Dit is nie meer standaard nie. Die bakwerk is weggesny sodat net die voorste bagasiekap, die sitplekke en die enjinkap oorbly. Die agterwiele is enorm; hoog en baie breed en dit laat die hele voertuig afdraande loop. Rolstawe so dik soos my voorarm krul oor die voertuig wat ʼn flonkerende pers geverf is. Dit is ʼn wildewragtag masjien vir iemand wat vasberade is om woes te speel.

Joachim skyn in die res van die motorhuis in. Dit is onteenseglik die werkgrot van ʼn doen-dit-self-voertuigherbouer met rakke teen elke muur vol blikke, gereedskap, elektriese sae, – bore, -spuite en trommels, domkragte en ghriesbesmeerde werkswinkelhandleidings.

Die lig daal en val weer op die twee manne wat links van die Kewer hurk. Die een is geset met dowwe rooi-en-grys hare en ʼn yl baard wat onder sy kakebeen groei.

“Moer,” sê hy. “Wat gaan julle  met ons doen?”

“Dit,” sê Joachim, “dit is die vraag.”

(Lees vervolgens Bodem boek II, 8.)

ANC-lyfwagte skiet glo op ongewapende skoolkinders in Bekkersdal

Vorige onluste op Bekkersdal op 15 Oktober 2013
Vorige onluste op Bekkersdal op 15 Oktober 2013

Die ANC se verkiesingsveldtog is gister in Bekkersdal ondermyn toe jong swartes die party se beplande koukusvergadering ontwrig het.

Volgens ‘n verklaring deur die ANC in Gauteng se hoofsweep Brian Hlongwa uitgereik is, is gister se koukusvergadering op Bekkersdal ontwrig. Die party meen dat daar nie “verbode plekke in ‘n demokratiese samelewing mag wees nie”.

“Dit is onaanvaar dat skoolgaande kinders gepla moet word soos vandag gebeur het en dat wettige openbare verteenwoordigers verhoed word om hul werk te doen,” sê Hlongwa.

“Die probleme in Bekkersdal moet vinnig opgelos word, tesame met alle belanghebbendes anders gaan anargie die demokratiese proses in daardie lokasie laat ontspoor.”

Hy het egter erken dat daar twee groot probleme bestaan wat deur die gemeenskap verwoord is.

Die eerste is die verwydering van die burgemeester en die raad, wat grondwetlike kwessies is wat deur middel van meganismes in dié dokument geskied, terwyl die tweede gaan oor die korrupsiebewerings.

“In dié opsig glo ons dat die Gauteng-regering tesame met die Groter Westonaria-bekommerde-inwonersvereniging ooreengekom het oor hoe om die kwessies met die betrokkenheid van die betrokke staatsondersoekinstellings aan te spreek,” sê Hlongwa.

“Dus is daar duidelik verbintenisse en ‘n program om die uitdagings die hoof te bied, ten minste aan regeringskant, maar ek dink dat ons koukus moet sorg dat dié prosesse bespoedig word.”

Die Ekonomiese Vryheidsvegters sê die Gautengse premier Nomvula Mokonyane en ander ANC-lede het Bekkersdal toe gegaan om HOP-huise aan die gemeenskap te oorhandig.

“Die premier Nomvula Mokonyane en haar span het gekom om die HOP-huise te oorhandig en toe hulle sien dat die gemeenskap nie belangstel nie en haar verwerp, het hulle hulself vir verkiesingsdoeleindes aan Bekkersdal opgedring,” sê die EFF-koördineerder Omphile Maotwe in ‘n verklaring.

“Ons is onsteld om te verneem dat die polisie díe jong skoolkinders daarvan beskuldig dat hulle klippe na ongemerkte voertuie gegooi het, en rubberkoeéls op hulle hulle gevuur het om hulle uiteen te jaag.”

Die leier van die Bekommerde inwoners van Bekkersdal, Thabang Wesi, meen dat die inwoners verbaas was om lyfwagte met vuurwapens in die lokasie op te merk.

Volgens hom het die lyfwagte op ongewapende mense, hoofsaaklik skoolkinders, gevuur.

“Die inwoners het daarna terugbaklei. Die situasie was baie gespanne,” sê hy.

Wesi sê hulle gaan niemand keer om in die komende verkiesing op 7 Mei te stem nie. Hy het egter ‘n beroep op inwoners gedoen om slim te stem.

“As mense wil stem, laat hulle stem, maar hulle moet die regerende party uitstem. Ons kan sien hoe arrogant die ANC is en dat hulle geweld gebruik om ons te dwing om vir hulle te stem,” sê hy.

Wesi het insgelyks beswaar gemaak teen die ANC se optrede deur die lokasie sonder vooraf raadpleging te besoek. Volgens hom het ander partye die gebied sonder steurnisse of konflik besoek.

Maotwe het gesê dat Mokonyane behoort te aanvaar dat die gemeenskap van Bekkersdal haar en haar leierskap verwerp het.

“Hierdie is dieselfde mense waaroor sy gesê het dat sy nie hul vuil stemme wil hê nie.”

Wat beteken ESP in jou motor?

deur André Olivier

Elektroniese stabiliteitsbeheer (ESC), ook bekend as elektroniese stabiliteitsprogram (ESP) of dinamiese stabiliteitsbeheer (DSC), is gerekenariseerde tegnologie wat die veiligheid van ‘n voertuig se stabiliteit deur die opsporing en die vermindering van verlies aan vastrap verbeter. ESP bepaal die verlies van stuurwielbeheer; dit help outomaties die remme en “stuur” die voertuig waar die bestuurder van voorneme is om te gaan. Dit rem outomaties individuele wiele, soos die buitenste voorwiel tydens oorstuur of die binneste agterwiel tydens stuurtraagheid. Sommige ESC-stelsels  verminder ook enjinkrag totdat beheer herwin is. ESP is nie daarop gemik om ‘n voertuig se draaiprestasie te verbeter nie, maar help om die verlies aan beheer te verminder. Volgens die Versekeringsinstituut vir Hoofwegveiligheid en die Amerikaanse Nasionale Snelwegverkeer en Veiligheidsadministrasie, kon een derde van die noodlottige ongelukke deur die gebruik van die tegnologie voorkom word.

Geskiedenis van ESP

Alreeds in 1987 het die vroegste innoveerders, Mercedes-Benz en BMW, ESP bekendgestel.

BMW, in samewerking met Robert Bosch GmbH en Continental Automotive Systems , het ‘n stelsel ontwikkel om wringkrag te verminder en beheerverlies te voorkom en dit toegepas op die hele BMW-modelreeks vir 1992. Van 1987 tot 1992 het Mercedes- Benz en Robert Bosch GmbH ‘n stelsel genaamd Elektronisches Stabilitätsprogramm (Duits) oftewel ” Electronic Stability Program ” (handelsmerk as ESP) om laterale gly te beheer, ontwikkel.

GM saam met Delphi Corporation het sy weergawe van ESP genaamd “StabiliTrak” in 1997 vir die Cadillac-modelmotors bekendgestel. StabiliTrak is in 2007 standaardtoerusting gemaak in al die GM-sportnutsvoertuie wat in die VSA en Kanada bestel of verkoop is. Terwyl die ” StabiliTrak “-naam gebruik word op die meeste General Motors-voertuie vir die Amerikaanse mark , word die “Electronic Stability Control”-identiteit gebruik vir GM se oorsese handelsmerke, soos Opel en  Holden. Ford se weergawe van ESP, wat AdvanceTrac genoem word, is in die jaar 2000 van stapel gestuur . Ford  het later bakrolstabiliteitsbeheer, bekend as “AdvanceTrac” bygevoeg. Dit is vir die eerste keer in Volvo XC90 in 2003 gebruik. Volvo is ten volle  deur Ford besit en dit word nou in baie Ford-voertuie gebruik.

Hoe werk dit?

Gedurende normale ritte, werk ESP in die agtergrond en monitor vootdurend die stuurwiel en  voertuigrigting. Dit vergelyk die bestuurder se beoogde rigting (bepaal deur die gemete stuurwielhoek) aan die voertuig se werklike rigting (bepaal deur gemete laterale versnelling, voertuigrotasie (afwyking van die rigting), en individuele padwielspoed.

ESP sal slegs ingryp wanneer daar ‘n waarskynlike verlies van die stuurwielbeheer bespeur word. Dit kan gebeur, byvoorbeeld, wanneer die motor gly tydens noodontwykende swenk, onderstuur of oorstuur tydens swak oordeel of op gladde paaie. ESP skat die rigting van die glip, en dan word remme aan individuele wiele asimmetries toegepas om wringkrag oor die voertuig se vertikale as te skep, teen die glip in en bring die voertuig terug in lyn met die bestuurder se bevelrigting. Daarbenewens kan die stelsel enjinkrag verminder om beheer te verseker.

ESP kan op enige oppervlak werk, van droë teerpaaie tot by bevrore mere. Dit reageer en herstel gly baie vinniger en meer doeltreffend as die tipiese menslike bestuurder. Dikwels voor die bestuurder besef dat hy besig is om te gly, verkry die stelsel beheer terug. Die meeste motors wat toegerus is met ESP aktiveer ‘n liggie op die paneelbord wat die bestuurder waarsku wanneer dit aan die werk is. Alle ESP-vervaardigers beklemtoon dat die stelsel nie ‘n verbetering van prestasie of ‘n plaasvervanger vir veilige rypraktyke is nie, maar eerder veiligheidstegnologie om die bestuurder te help om te herstel vanuit gevaarlike situasies. ESP verhoog nie die voertuig se vastrapvermoë nie, dit beperk beheerverlies! Meer in die algemeen, ESP werk binne die inherente beperkinge van die voertuig se hantering en beskikbare vastrap tussen die bande en die pad. ‘n Roekelose maneuver kan nog steeds hierdie perke oorskry en tot beheerverlies lei. Byvoorbeeld, in ‘n ernstige waterskaats-scenario, waar die wiele wat ESP sou gebruik om ‘n gly reg te stel, kan dit nie want die wiele is nie eens in kontak met die pad nie.

As gevolg van die feit dat stabiliteitsbeheer soms in stryd is met ‘n hoëprestasiery (dit is wanneer die bestuurder doelbewus vastrap verloor soos in ‘n dryf) kan die ESP beheer word deur dit gedeeltlik af te skakel met behulp van ‘n knoppie op die paneelbord. Dit word egter glad nie aanbeveel nie.

Die ESP-stelsel gebruik verskeie sensors om te bepaal wat die bestuurder wil doen. Ander sensors dui die werklike toestand van die voertuig aan. Die algoritme vergelyk bestuurdersinsette en voertuigreaksie en besluit om , indien nodig, remme toe te pas en / of om krag te verminder. Die ESP-kontroleerder kan ook data van en uitreiking van bevele na ander stelsels ontvang om die voertuig se beheerbaarheid te verbeter.

1. ESP-hidrouliese eenheid met geïntegreerde with integrated ECU Wheel speed sensors Steering angle sensor Yaw rate sensor with integrated acceleration sensor Engine-management ECU for communication
1. ESP-hidrouliese eenheid met geïntegreerde elektroniese beheereenheid
2. Wielspoedsensors
3. Stuurhoeksensor
4. Yaw-koerssennsor met geïntegreerde versnellingsensor
5. Enjinbestuur-beheereendheid vir kommunikasie

Die belangrikste sensors is:

  • Stuurwielhoeksensor : bepaal die bestuurder se beoogde rotasie, dit wil sê waar die bestuurder wil stuur. Hierdie soort sensor is dikwels gebaseer op AMR – elemente .
  • Yaw-koerssensor : maatreëls om die rotasiespoed van die motor te meet, dit wil sê hoe vinnig die motor eintlik draai. Die data van die rigtingsagwykingsensor word met die data van die stuurwielhoeksensor vergelyk en optrede gereguleer.
  • Lateraleversnellingsensor : dikwels ‘n versnelling
  • Wielspoedsensor : meet die wielspoed.

Ander sensors kan die volgende insluit :

ESP gebruik ook ‘n hidrouliese modulator om te verseker dat elke wiel die korrekte remkrag ontvang. ‘n Soortgelyke modulator word gebruik in ABS. ABS moet druk  tydens rem verminder.
Die brein van die ESP-stelsel is die elektroniese beheer-eenheid (ECU). Dikwels word dieselfde ECU gebruik vir diverse stelsels op dieselfde tyd (ABS, vastrapbeheerstelsel , klimaatbeheer, ens.) Die invoerseine word deur die invoerbaan gestuur na die digitale beheerder. Die gewenste voertuigtoestand word bepaal wat gegrond is op die stuurwielhoek, sy helling en die wielspoed. Die ESP-stelsel reageer wanneer die insette van die bestuurder en die spoed en rigting van die motor veskil.

Doeltreffendheid van ESP

)

Verskeie studies regoor die wêreld bevestig dat ESP hoogs doeltreffend is om die bestuurder te help om sy beheer oor die motor te behou, en sodoende lewens te red en die erns van ongelukke te verminder. Die Nasionale Padagentskap in die Verenigde State van Amerika het tot die gevolgtrekking gekom dat ESP ongelukke met tot 35% verminder. Daarbenewens is sportnutsvoertuie ( SUV ) met stabiliteitsbeheer by 67 % minder ongelukke as voertuie sonder die stelsel betrokke. Die Verenigde State van Amerika se Versekeringsinstituut vir Hoofwegveiligheid se eie studie in Junie 2006 toon dat tot 10 000 noodlottige ongelukke in die VSA jaarliks ​ deur voertuie wat met ESP toegerus is, voorkom word. Die studie het bevind dat ESP die waarskynlikheid van alle noodlottige ongelukke met 43% verminder, noodlottige enkelvoertuigongelukke met 56% , en dodelike enkelvoertuie wat rol met 77-80%.

ESP word deur baie kenners as die belangrikste stap in motorveiligheid bestempel.

Die meeste van die moderne motors wat in Suid-Afrika verkoop word, is toegerus met ESP of ‘n weergawe daarvan.

Hier is die verskillende name wat verskillende vervaardigers vir die stelsel gee.

Alfa Romeo, Fiat, Nissan, Subaru   – Vehicle Dynamic Control (VDC)

Audi, Cheri, Citroen, Chrysler,Mercedes, Opel, Peugeot, Renault, Suzuki, VW – Electronic Stability Program (ESP)

BMW, Jaguar, Mazda,Mini,   – Dynamic Stability Control (DSC)

Chevrolet – StabiliTrak; Active Handling

Daihatsu, Lexus, Toyota, – Vehicle Stability Control (VSC)

Ford – AdvanceTrac with Roll Stability Control (RSC)

Honda – Vehicle Stability Assist (VSA)

Hyundai, Kia – Electronic Stability Control (ESC)

Mitsubishi – Active Stability Control (ASC)

Porsche – Porsche Stability Management (PSM)

Volvo – Dynamic Stability and Traction Control (DSTC)

Kyk ook in die bygaande video watse verskil die ESP-stelsel werklik maak.

Bodem boek II, 6: Die kantoorblok

bodemII‘n vervolgverhaal deur Gustav Venter

Bodem I is reeds volledig.

Lees eers Bodem boek II, 5.

Tararam-tararam-TARARAAA-raa-raram! Tararam-tararam-TARARAAA-raa-raram!

Joachim hou op neurie.

“Hier is wat ek wonder oor die hele konsep van die Noodlot,” sê hy geselserig.

Die donkerte is swaar en dig in die ingang van die gebou en ʼn ou urinereuk is suur en opdringerig.

“Voor die klem op die noodlot gelê is, was daar aanvaar dat daar ʼn persoonlike, mensbewuste God is, volkome in beheer, van universele verskuiwings tot by die kleinste menslike keuse. As Hy  besluit het, kon die mens Hom nie fnuik nie, sy plan nie ontspoor nie. Die beste wat jy kon doen was om ʼn petisie aan Hom te bring om van plan te verander. Abraham wat pleit vir Sodom, Dawid wat voor die dood van sy seun sy klere skeur en rou, Abraham weer, wat dié keer God deur sy gehoorsaamheid oorhaal om die bevel om Isak te offer, te herroep, Jona wat in die walvis se buik land omdat hy probeer vlug het, Moses wat God se oproep verontagsaam.

“So tydens die Verligting vervang ons God met die konsep van die Noodlot. Dit is sóós God, maar net onpersoonlik. Tog beskik hierdie onpersoonlike mag oor intelligensie, want dit bepaal die mens se bestemming voor die tyd en die mens is magteloos om dit te ontwyk, soos ʼn trem op ʼn spoor.

“So nou wat as die mens probeer om uit die greep van die Noodlot te probeer losbreek? Presies daar vind jy die deurlopende tema van die Romantiek: Rigoletto wat die ouman se vloek probeer ontglip deur die hertog te probeer vermoor, Violetta wat haar lot probeer ontglip deur haar verhouding met Alfredo, Mimi wat tering verontagsaam om by Rudolfo te wees… Hulle beste pogings ten spyt; hulle is hulpeloos.

“Dis juis die ding. Hulle swoeg en spartel, hulle verneuk en konkel, hulle verander hulle identiteite. Maar wat gebeur as jy nie teen die Noodlot veg nie, maar net passief bly?

“Ek weet waarvoor ek bestem is. Sê  nou ek weier net? Sê nou ek kry ʼn holte in die aarde en kruip daarin? Hoe sal die Noodlot my dwing om my bestemming te haal? En kan ek die Noodlot beïnvloed? Kan ʼn petisie rig sodat iemand anders deur die Noodlot uitgekies word?”

Ek sit in die donker met my rug teen die muur en my bene voor my uitgestrek, die aluminiumspies oor my skoot. Dit is gerusstellend om na Joachim se mymeringe te luister; die geluid van lewe wat aangaan, van ʼn  normaliteit wat dreig om weg te vervaag, soos ʼn skets op oudtydse fakspapier. Ek voel styf en terselfdertyd bewerig, binnekant toe leeggesuig deur ʼn adrenalienbabelas. Die naaste wat ek daaraan kan kom om die wispelturighede van die Noodlot te bepeins, is om te wonder hoe de hel ek hier opgeëindig het, hier op die pisstinkende vloer na ʼn dierlike geveg met roofsugtige barbare met ʼn tsunami van nog bloedgieriger woestelinge op pad.

“Joachim,” sê ek in ʼn pose van sy monoloog, “watse bliksemse lig het jy in hulle oë geskyn?”

Die skerp groen lig flikker aan en word onmiddellik vervang deur die wit straal van ʼn flitslig en verdwyn dadelik weer.

“Led Lenser M1400,” sê Joachim. “Dieselfde as die P1400, dieselfde ding, regtig, met twee verskille – die M het die dwarrellig, my vertaling vir ‘dazzler,’ en dit kos drie keer soveel as die P. Ek het nie geld gehad vir die P nie, so toe ek koop ek die M…”

“… wat drie keer so duur is.”

“Ek is regtig nie bevoeg om geld te hanteer nie.

“Nietemin, as ek was, sou jy jou hande netnou baie voller gehad het.”

“Dankie vir die hulp.”

“Plesier. Jy kan  later ʼn brief vir die Led Lenser-maatskappy skryf waarin jy hulle produk aanprys.”

As Joachim agtergekom het dat ek sarkasties is, wys hy dit nie.

“Dink jy jy kan met jou duur flits hier op die trappe skyn. Ek soek my rugsak.”

“Natuurlik,” sê hy gemoedelik en skakel die flits aan, maar laat lig net in ʼn skrefie tussen sy vingers wat hy voor die lens hou, deur.

Daar is vars, glimmende, dikrooi bloed op die trappe, en ʼn swaarkophamer wat Nommer Een na my gegooi het, maar nie ʼn rugsak nie.

Ek vloek vol emosie. My rugsak was vir weke al gepak en was deel van my oorlewingstrategie. Dit het ʼn stofie, vislyn, hoeke, noodhulpsakkie, sout, koffie en ander voorrade in gehad. En my uitgetrapte Trailblazer-stapskoene met die buitebandsole. Ek is verbitter. Watse soort mense verloor ʼn bloedige onderonsie, slaan op die vlug, maar onthou in hulle haas om net vir oulaas iets te steel?

Micki gee ʼn verbaaste klein keelgil. Joachim rig die flits op die deure agter hom. Die dubbelglasdeure het regop chroomhandvatsels. Micki staan langs die deure en sy trek aan die een wat ʼn aks beweeg.

“Die deure is nie gesluit nie!” sê sy,

“Jy bedoel behalwe vir die ketting wat dit toehou, die kettings met die groot geelkoperslot,” sê Joachim.

“Ja, behalwe vir dit.”

“Jood?” sê Joachim.

“Ek kom.”

Ek stoot my rug teen die muur op en kom ietwat bewerig teen die trappe op. Op pad kry ek die hamer beet.

Joachim skyn op die deure. ʼn Gegalvaniseerde ketting is deur die chroomhandvatsels geryg en met ʼn Viro-slot vasgesluit.

“Wil jy hierin gaan?” vra ek.

“Ek wil,” sê Joachim. Hy sit  nog steeds op die vloer langs die deure.

“Het ons tyd daarvoor?”

“Ek dink ons het so ʼn halfuur, dan gaan EPS al hulle voertuie onttrek na Adderleystraat om te kyk of hulle die vloed daar kan stuit.”

“Jy klink seker van jou saak.”

“Wat sou jy gedoen het as jy hulle bevelvoerder was?”

Ek dink nie nou daaraan nie, maar het die gevoel dat as ek sou, ek my voertuie na Adderleystraat – eintlik deesdae Freedom Drive – sou onttrek het. Nietemin sou ek al aan die beweeg gewees het, styf teen die geboue verby, rigting Wes, na die  kus toe. Dit was my groot oorlewingstrategie: Die oseaan. Gʼn barbaar sal my in die see vang nie en ek sal genoeg kos daar vind om aan die lewe te bly tot… wel, tot latere kennisgewing. Joachim is egter so seker van sy saak, dat ek sonder vrae daarby inval.

Ek meet die slot met die tweekilogramhamer uit en lig die gereedskapstuk vir ʼn eerste aanslag.

“Nie met die hamer nie, liewe Jood,” sê Joachim.

Hy vroetel in sy rugsak, ʼn groot, moderne staptoersak met ʼn ingeboude raam en sysakkies en lussies vir wie weet wat alles. Na ʼn paar oomblikke se gevroetel hou hy ʼn lang, dik skroewedraaier na my toe uit.

“Wat het jy nog in daardie rugsak?” vra ek.

“Ag,” sê hy. “Bietjie hiervan, bietjie daarvan. Net ʼn paar items vir die gesofistikeerde man op vlug.”

“Û-hû. Strykyster, potjie kamferroom, weggooi-Bic-skeermesse en ʼn Gideon-Bybel?”

“Jy moet onthou om melding te maak van die slaapmasker.

“Moenie die skroewedraaier op die slot sit en dan met die hamer moker nie.”

Ek kyk ongeduldig na hom.

“Sit die skroewedraaier deur die slot se lus en roteer dit, asof jy die slot probeer opwen,” verduidelik hy.

Ek maak soos hy sê en steek die skag van die skroewedraaier deur die slot se vlekvryestilring en beur die hef kant toe. Die slot se huls breek met ʼn bros klapgeluid. Micki klap haar hande vinnig teen mekaar en ek wens daar was nog slotte om te breek.

“Laterale krag,” sê Joachim. “Die enigste manier om te werk te gaan teen getemperde staal.”

“Hmm,” sê ek en stoot die deure oop.

Joachim kom met ʼn halfbedekte kreun op sy voete en skyn die flitslig in die gebou in.

“Hoekom was die deure nie gesluit nie?” vra Micki en dit klink nie of sy ʼn antwoord verwag nie, maar Joachim weet vanaand alles.

“Die bestuurders het die laaste dag vroeg huis toe gegaan,” postuleer hy.

“Die skip vir die matrose gelos?” vra ek. “En die sleutels in hulle haas saam gevat?”

“Hmm. En een of ander getroue ou siel het toe sy bes met ʼn stuk ketting gedoen.”

Ons gaan in, deur die ontvangsvertrek met die naam van ʼn lewensversekeringmaatskappy wat in ʼn boog teen die mure in metaalletters aangebring is. Aan die oorkant is daar hysbakke en links van dit ʼn stel trappe.

Ons gaan in ʼn lang gang met kantore weerskante daarvan af. Die deure staan oop. Party kantore is nog netjies met rekenaars, boekrakke en kabinette netjies gerangskik, stoele netjies agter lessenaars ingestoot en blindings toegetrek. Ander vertrekke is deurmekaar, met papiere oor tafels en selfs die vloer gestrooi.

Dennis het nou ook ʼn skynende flits by hom en hy hou die straal op ʼn wye rekenaarskerm in ʼn kantoor.

“Hier is baie toerusting,” sê hy.

“Ons is nie eintlik gerat om dit met ons saam te neem nie,” sê Joachim. “Dis jammer.”

Ek het begrip vir hom. Ons armgatte voel dis ʼn belediging vir die Noodlot, waarvan hy so baie praat, om sulke meevallers te ignoreer.

“En dis nie ons sʼn nie,” sê Micki.

Bedorwe kind. Maklik om te praat, is dit nie?

“Kom,” sê Joachim.

Ons verken die res van die gang en keer dan terug na ʼn kombuis wat ons vroeër gesien het. Dit het ʼn breekwarekas wat bo ʼn skottelgoedwasbak vasgebout is, ʼn lae kabinet vir skoonmaakmiddels en ʼn rak met ʼn ketel en ʼn halfdosyn koffiebekers netjies daarop uitgepak.

Joachim maak die kas oop. Daar is glashouers met koffie, tee, suiker en koffieverromer in. Hy pak dit op die rak langs die wasbak, trek die laaie van die kabinet oop en kry ʼn plastiekinkopiesak.

“Sit die goed daarin,” sê hy vir Dennis.

Die lang man sit die aluminiumtas neer en begin om die bestanddele daarin te druk.

“Joachim!” sê Micki.

“As ons dit nie vat nie,” sê hy bedaard, “oor ʼn uur gaan hier ʼn duisend mense wees wat nie so ordentlik sal wees nie.”

Hy gaan sit op die rak.

“Gee die flits hier,” sê Micki. “Laat ons sien.”

Sy vat die flits en die kol val op hom. Hy is effe bleek en hou sy regtervoorarm teen sy borskas. Die glansende materiaal van sy tuxedo het ʼn ronde gat, omring met rooi vlekke, waar skouer en borskas bymekaar kom.

“Hou hier!” sê sy vir my en gee die flits aan.

Ek hou die ligkol op hom terwyl sy sy baadjie versigtig oopvou en oor sy arm trek en dan ook oor die ander arm. Sy help hom om sy swart T-hemp uit te trek. Dis maklik om te vergeet dat Joachim reeds in sy vroeë sestigs is, maar sy grys borshare en die manier waarop sy vel oor sy borsspiere hang herinner my.

Die wond in sy skouer is diep en rond met ʼn effense sloot aan die onderkant, en dit is vol klewerige bloed.

Micki kloek ontsteld.

“ʼn Aluminiumspies,” sê Joachim wrang. “Ek is seker die eerste om met een gewond te word in Suid-Afrika. Behalwe nou vir arme Sybil Coetzee wat deur die verraderlike Johan Slabbert getref is, natuurlik.”

“Wie is Sybil Coetzee?” vra Micki terwyl sy ʼn skoon vadoek teen die wond druk.

“’Môre, môre,’ my ding,” sê Joachim.

“Hmm?”

“ʼn Rolprent. Wat jy ʼn fliek sal noem. Ou een. Sybil Coetzee en Hans Strydom. En Johan Slabbert.”

Hy kyk na my.

“Het ek ooit vir jou gesê ek is die rol wat Hans Strydom gekry het, aangebied?”

“Nee.”

“Ek kon myself net nie daarin sien nie,” sê hy. “Nog ʼn afdraaipaadjie. Ek kon  ʼn loopbaan in Binnelanders gemaak het.”

“Jy kon nie,” sê ek. “Nie jy nie.”

“Nee,” stem hy saam. “Dit was nooit my bestemming nie.

“Ek het ʼn fout gemaak.”

“Het jy?”

“Ja. Ons moes gister pad gegee het.

“My inligting was dat ons nog ʼn paar dae het. Meeste bevelvoerders is al onkant gevang deur defektiewe inligting. Nietemin. Ek het ʼn aanvoeling gehad dinge gaan vinniger gebeur. Ek moes my instink vertrou het.”

Dis opmerklik dat hy toe al aan homself dink as ʼn bevelvoerder. Die Maarskalk. En ʼn weermag van drie.

“Joachim? sê ek.

“Jy wil weet hoekom ek nie die haelgeweer op die trappe gebruik het nie?”

“Ja.”

“Luigi het vir my ses rondtes gegee. Dis dit. Dis al ons ammunisie. Ek het gedink ek sal dit hou vir ʼn noodgeval.”

“Dit was nie ʼn noodgeval nie?”

“ʼn Noodgeval, nee. ʼn Voorval. Die eerste van baie.

“Jood… ek het geweet jy sal opgewasse wees.”

“Geweet? Hoe?”

“Net geweet. Soos ek geweet het ons moes gister al weg gewees het.”

“Ja, maar dit was nie so…”

“Jood… Jood, jy was ʼn Viking. Jy was monumentaal.”

“Joachim,” sê Micki. “Ons gaan orraait wees, Joachim, gaan ons nie?”

Magtag vroumens. Hoekom vra jy vir hóm? Ek was die een wat hulle teruggedryf het van die trappe. Het jy nie gehoor dat ek monumentaal was nie? Was jy nie daar nie?

“Met Jood by ons?” sê Joachim. “Weë die arme drommel wat in ons pad kom.

“Daar is ʼn noodhulpkissie in my rugsak. Deppers, Savlon, pleister, verband.

“Dennis, hoekom vat jy nie jou flits en kry ʼn sak gaan deur die lessenaarlaaie en kyk of jy iets waardevol of bruikbaar daar kry nie?”

“Ai,” sê Dennis. “Ai.”

“Joachim!” protesteer Micki.

“Res nullius, my dier, res nullius.”

“Asof ek weet wat res nullius is.”

“ʼn Verlate saak, iets wat aan iemand behoort het waarop niemand nou aanspraak maak nie. Wie dit vind, het eiendomsreg. Finders, keepers, kan jy sê.”

Sy peuter sorgsaam, selfs liefdevol aan sy wond. Ek steek myself sommer met die spies.

“Jood,” sê Joachim. “Dennis is nie gemaklik daarmee om op sy eie te gaan nie. Sal jy hom help? Julle het nie baie tyd nie.

“Dennis, kry my op EPS se radionet. Ek wil weet wanneer ons moet beweeg.”

Dis spookagtig in die leë kantore; ʼn Marie Celeste-atmosfeer. In die eerste een vind ons ʼn leë, goedkoop sportsak. Dit is verbasend wat mense uit gewoonte in hulle lessenaarlaaie los. Ons vind sakrekenaars, musiekspelers, vier tabletrekenaars, ʼn paar horlosies, ʼn verskeidenheid juweliersware waarvan sommige van egte of nagebootste goud is. Vir my is die grootste vonds vier kannetjies rissiesproei, twee multi-implementmesse en ʼn jagmes, nie met ʼn lang lem nie, maar gerusstellend swaar en solied. Ek steek dit in my baadjiesak.

Ons debatteer of ons na die ander verdiepings ook sal gaan, maar besluit om eers by die kombuis aan te meld. Wanneer ons daar kom, is Joachim weer besig met sy Noodlotmonoloog. Sy skouer is met ʼn wit verband verbind en sy arms hang voor hom in ʼn lapslinger. En Micki, Micki, Micki staan teen hom, haar arms om sy lyf, haar kop op sy skouer. Was dit dan nie ek wat die gespuis van die trappe af verdryf het nie?

“… ek glo in Bestemming. Ek glo mense is bestem vir ʼn sekere funksie op ʼn sekere tyd. Ek weet dit is waar van my. Ek moes lank daarvoor wag, maar nou kan ek dit nie ontken of weier nie.

“Dit is nie net mense wat ʼn Bestemming het nie. Dit geld vir ʼn volk ook. Ek glo dit. Ek glo dit vas. Ek sien die patroon. Ek sien die hand op die toue en hefbome. Is dit die hand van Bestiering of is dit die greep van Noodlot?

“Maak dit saak? Wat wél saak maak, is dat die volk, ons volk, uitgesoek is, nie om nou ʼn tragiese helde-einde te beleef nie. Nee. Ons volk is uitgesoek. Ek glo dit vas. Ons is die eerste Westerse volk wat uitgelewer is aan ʼn swart nasie. Sal ons die eerste blanke volk wees om te oorleef, te herleef? Is dit by ons wat die hele Westerse Beskawing se draaipunt kom, waar die gety van verval teruggekeer word?

“Glo wat jy wil, maar ek glo dit is die Afrikaner bestemming, dit is die plan vir hom. En daarvoor sal ek veg, daarvoor sal ek swoeg, daarvoor sal ek opoffer.”

Hy staak sy gesprek skielik, lek sy lippe af, hyg.

Joachim kyk na my.

“Jood,” sê hy. “Goed. Jy is hier.

“Dis tyd. Ons moet gaan.”

Hy wikkel homself van die toonbank af en tel sy haelgeweer op.

Ek hys sy rugsak op en wikkel my arms deur die opgestopte bande en skuif die sak reg op my rug. Ek vat my spies en loop voor die ander by die lang gang af.

(Lees vervolgens Bodem boek II, 7.)