Israeliese president vaar uit teen Marine oor kollektiewe Franse skuld

Die Israeliese president Reuven Rivlin het op Holocaust-herinneringsdag gesê dat die tendens in Europa om misdade teen Jode tydens die holocaust nie as hoogste prioriteit te beskou nie, gevaarlik is. Die Franse het ‘n kollektiewe en ewigdurende verantwoordelikheid teenoor Jode wat vir alle komende generasies moet geld, volgens hom.

Rivlin het uitgevaar by Marine Le Pen, die nasionalistiese Franse leier wat deurgedring het na die tweede ronde van die Franse presidensiële verkiesing. Reuvlin het Maandag ‘n “oorlog” gevra het teen ‘n nuwe soort “holocaust ontkenning” van Le Pen.

“As ‘n soewereine staat wat nasionale onafhanklikheid verkry het, het ons die plig om van ander nasies en state te eis dat ons nie verantwoordelikheid moet ontduik nie,” het Rivlin gesê. “Ons moet ‘n oorlog voer teen die huidige en gevaarlike golf van holocaustontkenning. Ons moet die afstanddoening van nasionale verantwoordelikheid in die naam van beweerde slagoffers beveg.”

“Dit is ‘n ontkenning wat daarop gemik is om die politieke en morele verantwoordelikheid wat die kern van die herinnering aan die holocaust in die komende generasies moet wees, te vernietig. Slagofferskap is die mees omvattende en effektiewe manier om verantwoordelikheid te ontduik,” het hy gesê.

As slagoffers sal Europeërs onwillig wees om verantwoordelikheid te aanvaar om hedendaagse anti-semitisme, vreemdelinghaat en om toenemende nasionalistiese geweld te bestry, het Rivlin gesê. “Dit is nie ‘n ontkenning van die bestaan ​​van die holocaust nie, maar ‘n ontkenning van die onderskeid tussen ‘n slagoffer en ‘n misdadiger.”

Rivlin het sonder om direk na Le Pen te verwys, te kere gegaan oor ‘n “Franse presidensiële kandidaat” wat “Frankryk se verantwoordelikheid vir die deportasie van Jode tydens die Tweede Wêreldoorlog ontken het,” het Rivlin Maandag in sy toespraak by Kibbutz Lohamei HaGeta’ot in Galilea gesê.

Rivlin het verwys na ‘n onderhoud met Le Pen op RTL-radio vroeër hierdie maand toe sy gesê het dat Frankryk nie kollektiewe verantwoordelikheid kan dra vir die 13 000 Jode in 1942 by die Vel d’Hiv fietsrystadion byeengebring is voordat hulle na die Duitse konsentrasiekampe vervoer is nie.

Le Pen is deur ander presidensiële kandidate sowel as Israel se ministerie van buitelandse sake veroordeel toe sy vroeër hierdie maand voorgestel het dat die skuld slegs aan skuldige partye toegeskryf moet word en nie onoordeelkundig aan alle Franse nie.

Verantwoordelikheid, het sy gesê, lê by dié mense wat destyds die gruweldade gepleeg het, en nie by alle Franse nie. Baie Franse wat byvoorbeeld ná die oorlog gebore is, kan nie op hierdie wyse beoordeel word nie.

Le Pen het gesê dat “as daar mense verantwoordelik is vir die deportasie van Franse Jode, is dit diegene wat destyds aan bewind was. Dit is nie die hele Frankryk nie”.

Die ministerie van buitelandse sake in Israel het haar opmerkings “teenstrydig met historiese waarheid” genoem en gewaarsku dat geslagte van Franse verantwoordelik gehou moet word vir die misdade van die holocaust. “Die ontkenning van verantwoordelikheid van die misdade wat in die dae van die Tweede Wêreldoorlog gepleeg is, is die ontkenning van ‘n nuwe, meer vernietigende en gevaarlike soort ontkenning,” het Rivlin gesê.

Die president van Israel het Le Pen se opmerkings as “uniek ontstellend” beskryf en het sy land aangemoedig om nie “onheilige alliansies” met opkomende nasionalistiese partye in Europa te maak nie.

Hy het Geert Wilders in Nederland ook uitgesonder as ongewens.

Trump se dogter kry onwelkome ontvangs in Duitsland

Ivanka Trump, dogter van die Amerikaanse president, is in Duitsland uitgejou toe sy probeer het om haar pa se verbintenis tot vrouekwessies te verdedig tydens ‘n vrouepaneelvergadering in Berlyn. En dit was tussen haar globalistiese geesgenote, kanselier Merkel en die gewese IMF-hoof Christine Lagarde.

Die geleentheid is geopen met die eerste dogter wat haar gebrek aan visie as adviseur in die Withuis ontbloot.

“Jy is eerste dogter – die Duitse gehoor is nie bekend daarmee nie – wat is jou rol – aan wie moet jy verantwoording doen? Jou pa, die Amerikaanse volk of jou sakebelange?” het Miriam Meckel, redakteur van die Duitse saketydskrif Wirtschaftswoche, gevra.

“Wel, beslis nie laasgenoemde nie, en ek is ook nogal onbekend met hierdie rol, omdat dit vir my baie nuut is,” het die dogter geantwoord. “Dit is nou ‘n bietjie minder as 100 dae, maar dit is net ‘n merkwaardige, ongelooflike reis.”

Maar Ivanka het nog steeds geen idee wat haar rol moet wees nie, selfs na ‘n honderd dae. “So dit is baie vroeg vir my. Ek luister, ek leer, ek definieer die maniere waarop ek dink ek sal ‘n impak hê,” het sy bygevoeg.

Die gehoor het tydens ‘n gesprek oor betaalde verlof begin sis en geboe toe sy haar vader as ‘n verdediger vir vroue begin beskryf het.

In ‘n onderhoud met Today, het die arme siel gesê Siriese vlugtelinge moet in die VSA toegelaat word, in totale teenstelling met haar pa se beleid dat hulle uit die land gehou moet word.

Die eerste dogter het ook Berlyn se Holocaust-gedenkteken besoek tydens haar eerste internasionale reis as ‘n amptelike adviseur vir haar pa, terwyl hy “Holocaust-ontkenners en antisemitisme” veroordeel het, met sy opmerking tydens die jaarlikse Herdenkingsgeleentheid in die VSA. Ivanka het haarself tot die Judaïsme bekeer voor haar 2009-huwelik met Jared Kushner. Haar man is ‘n senior adviseur van die president.

Die waarskuwingstekens dat Kushner die voorhoede van die neo-konserwatiewes was, was altyd teenwoordig. Sy media maatskappy, Observer Media, wat die weeklikse aanlyn New York Observer publiseer, het prominent verskeie neo-konserwatiewe skrywers ruimte gegee om hul onheilige menings te verkondig.

Neocon Paul Wolfowitz is nou terug in die openbare debat, aan die kant van president Trump. Die gruwel van ‘n Wolfowitz het aan die Wall Street Journal gesê Trump moet sy bombardement in Sirië met nog meer aggressie opvolg, en ruil tans privaat e-posse uit met Trump Verdedigingsekretaris Jim Mattis en nasionale veiligheidsadviseur HR McMaster, albei jarelange kontakte sedert Wolfowitz se Bush-dae.

In ‘n onderhoud met die Duitse nuusblad Der Spiegel in 2016, toe hy gevra is of Donald Trump ‘n veiligheidsrisiko is, het Wolfowitz gesê: “Ja hy is … Hy sê dat hy Poetin bewonder, dat Saddam Hussein terroriste vermoor het, dat die Chinese indrukwekkend was omdat hulle op Tienanmenplein opgetree het. Dit is redelik ontstellend.”

Wolfowitz sê hy is nou egter bly dat Trump ‘n Amerikaanse strategie van meer betrokkenheid in die Midde-Ooste sal volg. Die oorlogsargitek van die totale ellende wat Irak vandag is, het enkele weke gelede het nog steeds openlik Trump en sy familie as onbevoeg verklaar vir die presidensie.

Angus se dilemma

Dit is moeilik om oor Angus te skryf. Mense koppel hulle persoonlike ervaring aan hom en is daarom geneig om hom te probeer beskerm om sodoende indirek hulle persoonlike ervaring te beskerm. Dit is ‘n baie gevaarlike plek om te wees, want mense is geneig om minder oop te wees vir rede, wanneer emosie betrokke is. Hierdie artikel het nie ten doel om jou persoonlike ervaring van 22 April af te breek of in gedrang te sit nie. Hierdie artikel gaan nie oor jou persoonlike ervaring nie.

Angus het ‘n dilemma. Heel aan die begin het Angus getuig dat die Vader vir hom gesê het daar gaan 1 miljoen mense of meer wees. Dit was die doelwit vir die byeenkoms. Uit die bewyse van die fotos, as mens die oppervlak bereken en vergelyk met die hoeveelheid mense, sowel as die getal voertuie wat deur die tolhek op die N1 is, kan mens redelik akkuraat bepaal dat daar nie 1 miljoen mense was nie. ‘n Ander manier om dit te bevestig is die feit dat daar net 4 miljoen blankes in SA is. Die saamtrek was hoofsaaklik bygewoon deur blanke mense. So as daar ‘n miljoen mense was sou dit beteken dat 1 uit elke 4 blankes in SA daar moes wees. Dit is tog duidelik dat dit nie die geval was nie.

Die eerste reaksie van mense wat nie kan onderskei tussen hulle persoonlike ervaring en Angus nie sal wees om te vra wat maak dit saak? Vir jou persoonlike ervaring maak dit nie saak nie. Vir die persoon wat daar was en wat geestelik verryk is deur die geleentheid maak dit nie saak of daar 4 of 4 miljoen mense was nie. Weereens moet ons onderskei tussen die persoonlike ervaring, wat nie hier bevraagteken word nie en Angus.

Die dilemma wat Angus, het is hy kan nie erken daar was nie ‘n miljoen mense nie. Omrede hy van die begin af getuig het dat die Vader vir hom gesê het daar gaan 1 miljoen en meer mense wees, moet hy nou hou by sy storie. Indien hy erken dat daar nie 1 miljoen mense was nie, beteken dit dat of hy of die Vader valse getuienis gelewer het. Van die begin af het hy vir almal vertel dat hy twee boodskappe van die Vader gekry het naamlik “It’s Time” en “1 million” of “million”.

In hierdie video getuig hy dat die Vader baie duidelik, duideliker as ooit tevore, aan hom gesê het hy moet die plek gereed kry vir 1 miljoen mense.

Op die foto’s op Angus se eie Facebook blaai is dit duidelik dat die plek nie vol is nie. Hy het dit ook baie duidelik gemaak dat sy span baie somme gemaak het oor die logistiek en hulle sou maklik kon sien of daar miljoen mense was bloot oor die manier waarop die logistiek uitgespeel het. Dit is dus nie moontlik dat hy nie geweet het nie.

In die video op hierdie skakel, lank na die byeenkoms, hou hy nogsteeds vol dat daar ‘n miljoen PLUS mense was.

In kort, hy het gesê die Vader het gesê 1 miljoen mense, daar was duidelik nie 1 miljoen mense nie en hy hou aan om dit so te getuig. Hoekom maak dit saak? Om valse getuienis te lewer is sonde. Angus bid dat korrupsie moet stop, maar hierdie daad is niks anders as korrup nie. Nou gaan mense dadelik antwoord, maar almal het sonde. Dit is korrek, maar om te volhard in sonde, bly nogsteeds verkeerd. Daar is geen manier dat sy span nie al teenoor hom erken het daar was nie ‘n miljoen mense nie. Met ander woorde, Angus kies om valse getuienis te lewer.

Die realiteit is dat elkeen wat verkondig dat daar ‘n miljoen mense was, wat hierdie foto gesien het of wat ‘n basiese som gaan maak het, deel in hierdie valse getuienis. Deur valse getuienis te lewer is julle besig om die geleentheid te diskrediteer net soos wat Angus homself diskrediteer elke keer as hy vals getuig. Daar is geen rede hoekom mense valse getuienis moet lewer oor die dag nie. As dit vir jou ‘n geestelike ervaring was, hoekom dan dit besmet met valse getuienis oor getalle. Dit maak nie saak hoeveel mense daar was nie…. Behalwe vir Angus…. Want Angus sit met ‘n dilemma.

Swart gepeupel val trein aan in Oakland, VSA, maar media swyg

In die VSA het vyftig tot sestig jong swart mans en vroue ‘n BART-trein in Oakland, Kalifornië bestorm. Hulle het passasiers geslaan en beroof.

Die aanval het Saterdag omstreeks 21:30 plaasgevind. Dit het die Amerikaanse media ongeveer 36 uur geneem om te berig oor die aanval, maar die ras van die aanvallers is verbloem.

Swart tieners het oor die kaartjiehekke op die Coliseum Stasie-platform begin spring. Hulle het op ‘n trein afgestorm en op die passasiers toegesak. Ten minste sewe mense is beroof. Twee van die slagoffers het gesigs- of kopbeserings opgedoen.

‘n Woordvoerder vir BART sê dit is nie die eerste keer dat hulle so aangeval word nie. Die oortreders word beskerm omdat hulle glo “jonk” is.

Daar is toesigvideos van die aanval, maar dit word nie vrygestel nie. Die polisie in Oakland sê hulle kan nie die video deel nie omdat dit glo die oortreders onder die ouderdom van 18 sal uitbeeld, maar ooggetuies ontken dat die aanvallers swart kinders was.

Oakland polisie sê hulle sal die video aan administrateurs by Oakland se openbare skole en behuisingsprojekte wys.

Fruitvale-stasie, wat naby aan die Coliseum-stasie geleë is, was onlangs die onderwerp van ‘n fliek met dieselfde naam. Die fliek vertel die verhaal van hoe swartes gereeld aangeval word op die BART-trein deur “rassistiese wit polisiebeamptes” vir geen rede nie.

Die fliek is glo gemaak nadat die BART-treindiens ‘n toepassing vir slimfone uitgebring het twee jaar gelede om die groeiende misdaad op die treine te bekamp. Dit het toe duidelik geraak op die “BART Watch-app” dat swartes die misdaad pleeg en die vervoerowerhede moes haastig die toepassing sluit weens beskuldigings van “rassisme”.

Hollywood het daarna die fliek uitgebring oor “wit rassiste” om die swart midsdaad-kopseer op BART toe te smeer. Die swart misdadigers was ses keer oorverteenwoordig in die persentasie wat die vervoerstelsel gebruik.

Die Ella Baker Sentrum, ondersteun die swart misdadigers en word befonds deur die Amerikaanse Neocon-konstruksiereus Bechtel. Bechtel is die tweede grootste ontvanger van sogenaamde “heropbou-dollars” in Irak ná Halliburton.

Coligny, Lichtenburg in konflikspergebied verander na gepeupel op wittes toesak

Die gebied van Coligny in die Noordwes-provinsie is Dinsdag in ‘n konflikspersone verander te midde van gewelddadige oproer deur swart inwoners wat oorgespoel het in rassespanning in die gebied. Die lokasiebewoners protesteer oor ‘n gebrek aan dienslewering in die omgewing, maar het dit nou op die wit inwoners van die dorp uitgehaal.

Al die drankwinkels in die dorp insluitend die hotelkroeg is geplunder en twee wit woonhuise naby aan die lokasie is afgebrand.

Privaatsekuriteit is in albei dorpe wat sowat 20km van mekaar geleë is, ontplooi.

Wit huiseienaars het planne gemaak om hul eiendom te beskerm. Polisieversterkings is vanoggend vanaf Gauteng ingeroep. Die polisie gebruik rubberkoeëls om die betogers uit een te jaag, terwyl die betogers die polisiebeamptes met klippe bestook.

Daar is ‘n groot polisie teenwoordigheid in die omgewing. Teen Dinsdagmiddag was die hoofpad wat Coligny en Lichtenburg verbind, heeltemal afgesluit vir verkeer. Nelson Mandela-rylaan is ook met groot rotse en rommel versper, terwyl ‘n polisie-njala (gepantserde voertuig) aan die brand gesteek is, op dieselfde plek waar die brandstofvoorval gebeur het.

Elke vulstasie en die sakegebied word deur polisiebeamptes opgepas terwyl ‘n polisiehelikopter ook oor die gebied sirkel.

Onbevestigde berigte van botsings tussen betogers en die polisie by die nabygeleë Blydeville-omgewing is ontvang.

‘n Regeringstaakspan is intussen aangestel om die oorsaak van die onrus in die Coligny-omgewing in Noordwes te ondersoek.

Die munisipaliteit het die afgelope boekjaar gesukkel om sy werkers en diensverskaffers te betaal.

Die provinsiale en plaaslike regering het die geweld deur inwoners van Itsoseng en Blydeville by Lichtenburg en Coligny veroordeel, maar tydens die opstand was net ses polisielede ontplooi en een Njala beskikbaar.

Die polisie het Dinsdag met inwoners van die Tlhabologang lokasie slaags geraak. Swart skole is ook steeds gesluit. Die burgemeester van die Ditsobotla-munisipaliteit in Noordwes, Daniel Buthelezi het aan ontevrede inwoners gesê hulle griewe oor dienslewering is nie ‘n verskoning vir die afgelope ruk se geweld nie.

Hy sê die protesoptrede is nou suiwer misdadigheid en word uitgebuit deur misdadigers vir hulle eie gewin. Buthelezi sê die betogings hou glad nie meer verband met dienslewering nie en is nou suiwer boewery. Hy sê die mense word uitgebuit en vir ander doelwitte gebruik.

Die oproer hou al die afgelope paar dae aan en was deurentyd geweldadig. Die polisie is te laat ingeroep om die wit inwoners se eiendom te beskerm, aangesien dit al lank reeds duidelik was dat die oproer en geweld ‘n verskoning vir misdaad is.

Groepe swart inwoners in Coligny het met mekaar slaags geraak. Berigte is ontvang dat skerppunt-ammunisie gebruik is om die oproerige brandstigters terug te dryf.

Die swartes het glo betoog omdat die polisie nog niemand in hegtenis geneem het in verband met die dood verlede week van ‘n ongeïdentifiseerde 12-jarige seun nie. Die oproeriges het aan EWN gesê die “wit boere” moet skuld erken voordat hulle gaan ophou geweld pleeg. “Dis baie maklik,” het een verklaar. Maar die omstandighede rondom die kind se dood is troebel.

Versinsels dat ‘n wit boer of boere vir die swart kind se dood verantwoordelik gehou word, blyk ‘n rookskerm te wees vir die misdadigheid en geweld. Ander oproeriges sê hulle pleeg geweld oor ‘n gebrek aan HOP-huise.

Die N14 tussen Ventersdorp en Lichtenburg is steeds gesluit.

Drankwinkels leeggesteel, kuikens doodgebrand en motoriste gestenig

Plundery deur swart inwoners van Coligny in Noordwes in die dorp het Maandag die hele dag voortgegaan en verskeie drankwinkels en ander winkels is leeggesteel.

‘n Groot groep polisiebeamptes is in die Tlhabologang-township by Coligny ontplooi.

Die lokasiebewoners het gisteroggend winkels begin plunder nadat ‘n 12-jarige seun verlede Donderdag van ‘n sleepwa afgeval en later in die hospitaal oorlede is.

‘n Boer in die omgewing het hom glo daarvan beskuldig dat hy sonneblomme gesteel het, maar dit is nog nie duidelik hoe die kwessies verband hou nie.

Vrydag is ongeveer 38 000 eendagse kuikens doodgebrand toe ‘n vragmotor tydens ‘n oproer in Lichtenburg, Coligny se buurdorp, aan die brand gesteek is.

Sommige van die kuikens is van die vragmotor af gegooi en is toe deur ‘n ander vragmotor doodgery, het Opti Chicks, die maatskappy wat hulle voorsien het, in ‘n verklaring gesê.

Die Dierebeskermingsvereniging het gesê sy plaasdierebeskermingseenheid is op die toneel ontplooi, maar is herroep nadat hy ingelig is dat geen kuikens oorleef het nie.

“Ons beklemtoon dat die lyding wat deur hierdie voëls verduur moes word, skaars verbeel kan word. Dit moes verskriklik en langdurig gewees het. Dit was ook heeltemal onnodig,” het die organisasie Maandag in ‘n verklaring gesê.

Omdat daar glo geen beeldmateriaal beskikbaar is van die oproer waarin die swart daders geïdentifiseer kan word nie, sal ‘n ondersoek na die wreedheid ingewikkeld wees sê die organisasie.

In Limpopo het lokasiebewoners by Muledane buite Thohoyandou nie kuikens nie, maar mense in motors met klippe gegooi. Hulle eis dat verdagtes in ‘n rituele moord in hegtenis geneem word.

Die liggaam van ‘n 23-jarige man is sonder sekere liggaamsdele gevind. ‘n Woordvoerder van die polisie sê hulle het beamptes ontplooi en monitor die toestand.

Drie swart verdagtes aangekeer na plaasmoord op Wepener

Drie swartes verskyn na verwagting vandag in die plaaslike landdroshof in verband met die moord op ‘n boer en sy huiswerker op ‘n plaas in die Wepener-distrik in die Vrystaat.

Twaalfuur net voor middagete Sondag het die polsie ‘n wenk ontvang van die plaasaanval.

Pieter Johannes Van Der Berg en Tsietso Matsabisa se lyke is deur ‘n buurman gevind, toe hy die plaas Pharoasfontein verlede Donderdag besoek het. Hulle is vermoedelik doodgeskiet.

Polisiewoordvoerder, Yanga Ngcukana, sê die verdagtes, wat tussen 18 en 22 jaar oud is, is by hul huise in hegtenis geneem nadat die polisie inligting opgevolg het.

Die polisiewoordvoerder het die ras van die verdagtes gegee toe hy hulle beskryf het as “African males”.

Die verdagtes is met vuurwapens, selfone, ‘n skootrekenar en klere gevlug.

Kaapstad staar groot waterkrisis in die gesig

Daar is nog net water vir 88 dae beskikbaar in Kaapstad.

Die stad het sy teiken vir daaglikse waterverbruik tot 600-miljoen liter verminder omdat die damvlakke in die Wes-Kaap steeds besig is om te daal.

Verlede week het Kaapstad sy teiken van 700-miljoen liter per dag bereik, maar die stad sê die daaglikse verbruik is nog te hoog. Damvlakke wat Kaapstad van water voorsien staan op 22 persent.

Die burgemeesterskomiteelid vir water en energie, Xanthea Limberg sê die klimaatstoestande is onvoorspelbaar en sommige verbruikers gebruik meer water wanneer dit warm is.

Volgens haar, is dit nie volhoubaar nie en moet waterverbruik konstant wees.

Die jongste verbruik weerspieël ‘n styging van 45 miljoen liter oor die teiken.

“Inwoners moet asseblief onmiddellik water vir persoonlike gebruik verminder, tot minder as 100 liter per persoon per dag, teen die huidige verbruik is nog net 88 dae beskikbaar.”

Die laaste 10 persent van die oorblywende damwater is meestal onbruikbaar, en daarom is damvlakke effektief op 12 persent, het die stad gesê.

Die stad het ook aangekondig dat burgemeester Patricia de Lille in Junie vanjaar ‘n “fees van idees” sal hou oor waterbesparing.

By die fees kan verskaffers van groot, nutskaalse watervoorsiening en waterbesparende toerusting hul produkte en aanbiedinge met stadsamptenare deel, het die stad gesê.

Marine Le Pen en Macron deur na 2de rondte

Marine Le Pen, leidster van die Front National en Emmanuel Marcon, die eertydse bankier sonder ‘n party, het gisteraand as die wenners na vore getree in die hoogs mededingende eerste rondte van die Franse presidentsverkiesing.

Die finale stemtotale van die ministerie van binnelandse sake too dat Macron bo-aan geëiendig het met 23,75 persent, terwyl Le Pen ‘n kortkop agter hom was met 21,53 persent.

In die tweede rondte van die geveg met Macron, sal Le Pen weereens fokus op die hoofelement van haar veldtog: globalisme teenoor nasionalisme. Die globaliste kan egter op die verlinkses reken om geweld by te dra. Die uitslag van gister se verkiesing het betogings in Parys ontketen waartydens etlike honderde jeugdiges op die Place de la Bastille onluste gepleeg het tydens ‘n “anti-fascistiese betoging”.

Die onluspolisie het kort ná die aankondiging dat Le Pen tot die finale rondte deurgedring het met linksgesindes gebots. Toe die polisie die betogers nader, is hulle met bottels en klappers gegooi, het ‘n joernalis van AFP berig. Drie mense is volgens die polisie in hegtenis geneem.
Ook in Nantes is ‘n “anti-fascistiese betoging” laataand Sondag gehou.

In haar oorwinningstoespraak in Hénin Beaumont het Len Pen aan die Franse gesê  om te vergeet van die partypolitiek wat verkiesings in die verlede gekenmerk het. “Die groot uitdaging is globalisering,” het Le Pen aan haar ondersteuners gesê. “Ek is die kandidaat uit die volk.”

Florian Philippot het kiesers herinner aan die ideologiese stryd met Macron wat tydens ‘n televisie-onderhoud met die France2-kanaal gaan plaasvind. “Ons het daarin geslaag om die idee van patriotisme op alle vlakke te vestig,” het Philippot gesê. “Dit gaan eintlik oor die konflik tussen privaat belange en die belange van die nasie.”

Op LCI het Philippot op Maandag 24 April verklaar: “Onder die kiesers van François Fillon gaan daar vele wees wat nie gaan aanvaar dat hulle vir die persoon moet stem wat gister (Sondag) nog ‘Emmanuel Hollande’ genoem is nie, aangesien dit die bynaam is wat die Republikeine op hom geplak het.”

François Fillon, die sentrum-regse kandidaat van die Republikeine wat voorgegee het om ook teen immigrasie te wees, het derde geëindig. Hy het gesê dat hy vir die linkse Emmanuel Macron gaan stem om Marine Le Pen te verhoed om in die tweede rondte van die verkiesing te wen. “Om buite stemming te bly is nie in my gene nie, veral wanneer ‘n ekstremistiese party naby aan die mag is,” het Fillon verklaar nadat hy sy neerlaag aanvaar het. “Ekstremisme kan slegs onheil en verdeeldheid oor Frankryk bring.”

Die kandidaat van die regerende Sosialistiese Party, Benoît Hamon, het in die vyfde plek geëindig. Hy het ‘n vyandige veldtog teen Macron gevoer, maar al die verguising het Sondag ná sy verpletterende neerlaag tot ‘n einde gekom. “Daar is ‘n duidelike onderskeid tussen ‘n politieke mededinger en ‘n vyand van die republiek,” het Hamon sonder ironie gesê en daarmee ‘n beroep op alle Sosialiste gedoen om vir Macron te stem, terwyl hy byvoeg: “Dit is nou doodernstig.”

Geert Wilders, leier van die Nederlandse Partij voor de vrijheid, wat tweede gekom het in die Nederlandse verkiesings in Maart, het sy gelukwense aan Marine oorgedra. “‘n Dag om te vier vir alle patriotte in Europa,” het hy getwiet. Matteo Salvini, leier van die Italiaanse Noordelike Liga, het op Twitter gesê: “Die mense tel hul koppe op. Sterkte Marine, dis tyd om uit Brussel se hok te breek!”
Nigel Farage, die voormalige Ukip-leier, is nie deur Macron en sy pro-EU-standpunt beïndruk nie. “Macron praat met die EU-vlag agter hom. Spreek boekdele,” het hy getwiet. “Macron se toespraak was leë onsin. Behalwe dat hy die status quo ondersteun, sê hy niks nie.”
Maar die leiers van die twee grootste politieke groepe in die Europese Parlement wat ook die EU ondersteun, Manfred Weber en Gianni Pitella, het Franse kiesers gemaan om nie op 7 Mei die Front National te ondersteun nie.
Die woordvoerder van die Angela Merkel, die Duitse kanselier, ondersteun insgelyks vir Macron en het om “alles van die beste vir die volgende twee weke” toegewens. Steffen Seibert het in ‘n twiet verklaar: “Dis goed dat Emmanuel Macron so suksesvol was met sy standpunt ten gunste van ‘n sterk EU en sosialemarkekonomie,” het Sigmar Gabriel, die Duitse minister van buitelandse sake bygevoeg en voorspel dat die 39-jarige Macron die volgende president van Frankryk gaan word.

Duitse industrialis wat ‘wit eenheid’ met Rusland voorstel in die sop

‘n Duitse sakeman, Hans Naumann, het die Amerikaanse president Donald Trump as ‘n politikus verwelkom wat “erken het dat die blanke bevolking saam moet staan” in ‘n onderhoud met ‘n plaaslike Duitse koerant op 15 April.

Prof Naumann

Naumann, ‘n Amerikaanse-Duitse burger, is hoof uitvoerende beampte van die Niles-Simmons-Hegenscheidt (NSH) groep, wat ‘n omset van 360 miljoen euro het met filiale regoor die wêreld, insluitend in die VSA. Naumann het gesê NSH, een van die grootste industriële maatskappye in Sakse, beplan tans ‘n nuwe aanleg in Rusland.

Maar Chemnitz Tegniese Universiteit sowel as die studente-unie eis nou sy bedanking uit hul raad, in die lig van sy kommentaar. Die 81-jarige is ‘n lid van die raad, maar Naumann het in sy hoedanigheid as ‘n private burger dié opmerking gemaak en nie namens Chemnitz se Tegniese Universiteit gepraat nie.

Sowat 20 persent van studente in Chemnitz is Asiaties, “‘n teken van ons internasionalisme”, het Eva-Maria Stange, ‘n sosiaal-demokratiese deelstaatminister van wetenskap, gesê. Sy het gesê sy opmerkings “gaan teen die internasionale karakter en die beginsels van verdraagsaamheid en kosmopolitiese teenwoordigheid in Sakse se hoër onderwysstelsel” en gesê Naumann se onderhoud in Freie Presse het ‘n “duidelike rassistiese toon”.

“Die kommentaar is nie onderhewig aan interpretasie nie, dit het ‘n duidelike rassistiese toon,” het Stange Donderdag gesê.

Naumann het in November 2016 vir Trump gestem. “Ek dink dat Trump – in teenstelling met baie Europese politici – erken het dat die blanke bevolking saam moet staan. Amerikaners, Europeërs, Australiërs – hulle is ongeveer 1,5 miljard mense, maar Asiërs is 6 miljard. Na my mening dwing die wêreld se demografie die twee kernmagte, Amerika en Rusland, om saam te staan. Daarom sê Trump dat die Amerikaners en Russe saam moet staan ​​om vrede in die wêreld te handhaaf. Om dit te bereik, kan jy natuurlik nie Poetin se neus in die grond vryf nie.”

Naumann is ook gevra oor die Afro-Amerikaanse bevolking, wat hy as ‘n “moeilike vraag” beskryf het. Hy het gesê: “Afro-Amerikaners sal hulself nie vrywillig aan enige beperkings onderwerp nie” en moet dus in die weermag opgeneem word.

“Die Afro-Amerikaanse jeug het baie van hul verantwoordelikhede versaak; Hulle verlaat skool vroeg, hulle maak nie eers laerskool klaar nie,” het hy gesê. “Ek is bevrees dat die volgende generasie swart jeug weer ‘n sosiale groep sal wees wat net so swak gaan leef as wat hul ouers en grootouers gedoen het. Daar was ongelukkig geen deurbraak nie. Dit is nodig, maar ek glo dat dit slegs bereik kan word deur jong Afro-Amerikaners in die weermag te dwing, dissipline te leer en hulle in staat te stel om ‘n vakmanskap te leer. ”

Intussen het die transformasie-afgevaardigde van die Chemnitz-studentebestuur, Ines Köpfel, aan die plaaslike TV gesê dat “diskriminasie teen nie-blanke mense, wat negatiewe eienskappe soos luiheid of swak dissipline aan hulle toedig, ‘n rassistiese ingesteldheid toon en heeltemal versuim om rekening te hou met ekonomiese en sosiale uitdagings en diskriminasie.”

In hul verklaring het die studenteraad se Marius Hirschfeld gesê dat die “grens van wat verdraagsaam is” “grootliks oorskry is”.

Die Studenteraad het ook ‘n beroep gedoen dat Naumann se Federale Orde van Verdienste van 2001 en ‘n soortgelyke burgerlike eer uit die oostelike deelstaat Sakse van 2004, herroep moet word.

In Sachsen-Anhalt, 2016, het die AFD 24,3 persent van die stemme in staatsverkiesings gewen – hul beste uitslag tot dusver in enige Duitse stemming.

Leon Lemmer: ‘n Sielkundige ontleding van Afrikaners

Hélène Opperman Lewis is ‘n sielkundige wat in Kaapstad en Swellendam praktiseer. Sy is in die jare vyftig in Suidwes-Afrika/Namibië gebore. Teen die einde van verlede jaar is haar boek gepubliseer, Apartheid: Britain’s bastard child (Wandsbeck: Reach Publishers, 2016, 772p, R350; Amazon Kindle $15,96.). Haar hipotese is dat die Britte sedert 1795 die Afrikanerpsige in so ‘n mate beskadig het dat apartheid as gevolg daarvan van 1948 tot 1990 die bose beleid van die Nasionale Party-regering was. In ‘n historiese oorsig verduidelik sy Afrikaners se gedrag en veroordeel sy die latere apartheidsbeleid, asook die Britte se houding en gedrag, wat verantwoordelik vir ernstige sielkundige letsels in die Afrikanergees gehou word. Sowel Afrikaners as swartes het sielkundig en andersins (bv moreel) as gevolg van apartheid gely. Sy meen dat Afrikaners en swartes mekaar op grond van gedeelde historiese smart kan vind. Volgens haar is daar deesdae gelukkig ook talle goeie Engelssprekende blankes. Nieteenstaande ons beweerde afgryslike plaaslike geskiedenis is dit dus moontlik dat die hele bevolking geluk in die huidige grondwetlike bedeling kan vind, des te meer omdat swartes blykbaar alle nie-wittes insluit. Spesifieke verwysings na bruines en Asiërs kom selfde in die boek voor.

Die vraag wat die outeur wil beantwoord (let op haar woordkeuse) is: “What compelled the Afrikaners, a people traumatised by British barbarism, to inflict the legalised racism of apartheid on their black countrymen?” (Kindle 352). Sy kan erg emosioneel oor hierdie aangeleentheid word. Op ‘n bepaalde tydstip in haar navorsing Opperman “was so traumatised that I felt myself descend into a deep depression – and I was angry; very angry. For the first time in my life, I was livid with the British. For a period of about a month, I had a deep sadness with sudden spates of crying” (7621).

Die outeur het haar boek as ‘n Afrikaner geskryf. Daarom verwys ek na haar as Opperman, wat seker haar nooiensvan is. Die roete wat uitgestippel word vanaf smart na moontlike uiteindelike geluk is myns insiens, hoewel stereotiperend, tog ook kenmerkend van sielkundiges. “It seemed to me that psychology was worthless unless it could offer diagnoses and healing to nations as well as individuals” (566). Laat ek dan maar aan die begin van hierdie rubriek bely dat ek temperamenteel en rasioneel geneig is om sielkundige ontledings skepties te bejeen; selfs dat sielkunde as akademiese dissipline myns insiens dikwels mank aan skynwetenskaplikheid gaan. Dit is slegs wanneer ‘n sielkundige voor die hand liggende waarhede kwytraak dat ek heelhartig saamstem.

Ek bespreek hierdie boek omdat die teks nie sonder verdienste is nie. Maar daaruit moet nie afgelei word dat ek die boek as leesstof aanbeveel nie. Dit was vir my ‘n worsteling om daardie honderde bladsye te lees. Opperman se navorsing het vyftien jaar in beslag geneem en het begin as ‘n doktorale proefskrif wat nie voltooi is nie. Die teks is veels te lank en daar is te baie onnodige en soms selfs woordelikse herhaling; iets wat kenmerkend kan wees van ‘n teks wat oor ‘n lang tyd vanweë deeltydse arbeid tot stand gekom het. As die klem deurgaans sterker op die hooftema was, sou die teks bondiger gewees het en sou Opperman haar boodskap doeltreffender kon oordra. Wat tot die omvang van die teks bydra, is die verduidelikings wat sy met die oog op veral buitelandse lesers verskaf.

Die teks steun sterk op wat in bekende geskiedenishandboeke staan met die oog op sielkundige toepassing; “psychohistory” genoem (262). “Psychohistory is a relatively new interdisciplinary field of study that seeks to explore and explain the psychological motives of nations” (601). Daar is ook verwysings na baie ander bronne, sommige waarvan interessante inligting bevat wat nie algemeen bekend is nie. Soms steun Opperman op vertellings en anekdotes waarvan die waarheid bevraagteken kan word. Sy wek nie die indruk dat sy ‘n ensiklopediese geleerde is nie. Dit lyk asof daar vaalkolle in haar kennisarsenaal is en dat ‘n enkele bron soms tot evangelie verhef word terwyl dit nie noodwendig ‘n gesaghebbende teks oor ‘n bepaalde onderwerp is nie. Wat ek pas geskryf het, is algemene, subjektiewe, maar eerlike indrukke wat die boek by my gelaat het. Vervolgens sal ek meer spesifiek probeer wees. Daar is bv elementêre foute, bv dat NP van Wyk Louw in Utrecht doseer het (9606), terwyl sy leerstoel in Amsterdam was; en “University of Pretoria (renamed Tshwane University)” (12236) – sy verwar Universiteit Pretoria met Tshwane University of Technology.

Die dinge wat die Britte die Afrikaner aangedoen het, is (in die woorde van Hennie Aucamp) “opgeneem in die ‘Groot Herinnering’, lééf in die bloedstroom; kleur nóg ons kyk na sake, bepaal nóg ons woedes, hartseer en verydeling” (54). Opperman: “The devastating consequences of humiliation and trauma on nations and groups historically, in this case, Afrikaners, are at the heart of this book” (78). “Fifteen years of research for this book has yielded evidence of at least 200 years of prejudice against Afrikaners” (456), dws sedert die eerste Britse besetting van die Kaap in 1795: “With the ships arrived British disdain for what they considered the ‘lesser races’; the English thought themselves to be a superior race compared to ‘backward and lesser’ early settlers (burghers) and indigenous Africans” (519).

Die vonk vir die skryf van hierdie boek is verskaf deur Allister Sparks (Praag 22.10.2016) se bevooroordeeldheid jeens Afrikaners, soos veral duidelik blyk uit sy boek, The mind of South Africa: The rise and fall of apartheid (1991) (494). Opperman haal spesifiek die volgende sin van Sparks oor “the early Afrikaner” aan: “Having been lost in Africa for a century and a half [1652-1795/1806] and become the most backward fragment of European civilization on earth, the Afrikaners were suddenly confronted on their Arcadian [herderlike/idilliese (HAT)] frontier by the world’s most modern society” [the British] (11850). Opperman: “I was speechless … When I came to my senses, I was furious. These words thus became the prime motivation to research and write this book” (11857). Sparks het geweet hoe om Afrikaners se moer te stook: “It is interesting that Sparks chose ‘mampoer’ as representing Afrikaner culture, rather than their internationally known success in cultivating sophisticated wines in the Cape” (12013).

Kort na die eerste (1795) en tweede (1806) Britse oorname van die Kaap het die Britte buitengewoon in hulle skik met hulleself geword. “In 1815 as the British emerged the victors in the Napoleonic wars, they saw themselves, in the words of English historian Thomas B Macaulay, as ‘the greatest and most highly civilized people that ever the world saw'” (399). Later word hierdie gesindheid in die woorde van Cecil John Rhodes (1853-1902) weerspieël: “I contend that we are the finest race in the world, and that the more of the world we inhabit, the better it is for the human race. Just fancy those parts that are at present inhabited by the most despicable specimens of human beings, what an alteration there would be if they were brought under Anglo-Saxon influence” (407).

By sommige hedendaagse Engelssprekende blankes word ‘n soortgelyke ingesteldheid steeds aangetref: “Considering themselves fair-minded, non-judgemental and liberal, these people operate in complacent unawareness of their stereotyping. Their arrogance and sense of superiority, no doubt, partly derive from the tendency of many English-speaking South Africans to disavow any responsibility or culpability for the creation of apartheid” (423). David Yudelman, ‘n historikus, meen egter daardie Engelse is nie “significantly more liberal than Afrikaners on race questions” (436). “He suggests that they were quite prepared to ‘use apartheid as a pretext for indirectly expressing their culturally chauvinistic distaste for the Afrikaners while continuing to enjoy the benefits of white supremacy'” (436).

Joseph Chamberlain, die Britse minister van kolonies, het in 1895 gesê: “I believe that the British race is the greatest of governing races that the world has ever seen” (934). Opperman: “To the British mind, exposing others to the benefits of their ‘superior civilisation’ was, thus, nothing less than a moral obligation – and so annexation of territories was approached with missionary zeal” (934). Die destydse groot, wêreldwye Britse Ryk, wat die resultaat van kolonialisme en imperialisme was, het die Britte se goeie selfbeeld gevoed. Onderliggend was daar die ideologie van sosiale Darwinisme, waarvolgens party rasse en etnisiteite meerderwaardig is omdat hulle beter oorleef en materieel beter as ander vaar (901); ‘n geval van “survival of the fittest” (908). Die rol van hiërargie/ongelykheid, in die sin van sosiale laevorming, speel tradisioneel in Brittanje seker ‘n groter rol as in enige ander land. Dit vind uitdrukking in oormatige klasbewustheid (908).

Opperman toon aan dat die Britse slegsêery van Afrikaners in 1795 tydens die eerste Britse bewind aan Kaap met die publikasies van bv John Barrow (Travels into the Interior, 1797-1798) en in ‘n mindere mate Anne Barnard (Wellesley Papers, 1799) begin het. “It shaped British views of the Boers throughout the Victorian era [1837-1901]. That view … was very mean indeed” (1216). Barrow het bv geskryf: Die Boere “will never become civilised until they are ruled with a rod of iron” (1286). Tog het Barrow met ‘n Afrikanervrou getrou (1318). Robert Percival was van 1801 tot 1802 aan die Kaap. Hy het die Kaapse Hollanders “ignorant, prejudiced [and] indolent” genoem (1328). Thomas Pringle het die Boere as “uncultivated” beskou (African Sketches, 1834) (1348). John Philip (1777-1851) “admired Barrow and often quoted him, mirroring his disdain for frontier Boers” (1400). “Whites should abandon their homes and get out of Africa” (1659). “The native population … were … seen as the ‘rightful owners'” (1667). Philip het onder andere David Livingstone (1813-1873), wat die Boere dikwels belaster het, beïnvloed (1407). Sendelinge soos Philip en Livingstone “consistently exaggerated Boer misdeeds while exonerating the natives, and themselves, doing similar deeds” (1524).

Tydens die Bataafse bewind aan die Kaap (1803-1806) het Jacob Uitenhage de Mist en Heinrich Lichtenstein na binnelandse reise gunstige indrukke van die Boere gerapporteer (1413). Dit geld ook William Burchell (aan die Kaap 1815-1818): “I am convinced that many incorrect and absurd things, which have been written about this colony, would never have been said, had the writers been sufficiently acquainted with the language to converse with every class of its inhabitants” (1420). Selfs Charles Somerset het na sy binnelandse reis in 1817 geskryf oor die kontras tussen wat hy verwag en wat hy eerstehands ervaar het: “I was not prepared to meet, as I have done throughout an energetic, hardy and active race of men, courteous to each other and hospitable to strangers far beyond what our habits induce us to expect” (1428). Maar Somerset se verengelsingsbeleid (in die woorde van Dunbar Moody) “‘struck at the heart of Afrikanerdom.’ Scottish missionaries were brought out to serve in Dutch Reformed churches, and Englishmen to teach in country schools” (1744). Moody: “All official posts were reserved for the English-speaking, and after 1825, all official documents were required to be written in English” (1752).

Samuel Cronwright (1863-1936), die eggenoot van Olive Schreiner, het die Britte se afkraking van Afrikaners beskou as “an outgrowth of the Englishman’s ingrained sense of his own superiority” (1483). Opperman: “As old prejudices tend to stay stuck, these negative views are still doing the rounds in the minds of the arrogant English, having been passed on from generation to generation. To this day, you hear the viciousness even from the mouths of many young white English persons in South Africa. It has become second nature to them; they don’t even notice. Yet they claim that they are open-minded, reasonable and non-racist people … but Afrikaners are free game to them” (1536).

Die vrystelling van die slawe was as sodanig nie die rede vir die Groot Trek nie (1730). Die hoofrede was veel eerder “the cold indifference with which they [Boers] were treated by their [British] rulers, and the consciousness that they were regarded as a subject and inferior race” (1737). Andries Stockenström (1792-1864), die magistraat van Graaff-Reinet, “concurs that the Englishman was inclined to treat Boers in an insulting manner, as if his ‘accidental possession of official power’ entitled him ‘to domineer over his fellows as if they belonged to an inferior species created only to tremble at his frown'” (1758). Byvoorbeeld, in die Sesde Oosgrensoorlog teen die Xhosas (1834-1835), Harry Smith “drafted the Boers into the army (they were, after all, British citizens). In the long columns of troops, they were placed in front, having had to bring their own guns and horses” (1775). “The Boers were outraged when livestock recovered during the campaign was not returned to its original owners, but auctioned off by the British Army to defray the costs of the war” (1792).

“To make matters worse, the war failed to settle the underlying conflict. For several years afterwards, looting continued, ‘sustained by vagrants who were spread over the country, subsisting on flocks and herds of the plundered farmers; their [the farmers’] real condition was shamefully misrepresented’. [Robert] Godlonton [editor of the Grahamstown Journal] went on to observe that, when Boers took up arms to defend themselves against these marauders, ‘they were held up to the scorn and abhorrence of the world, as the oppressors of the poor and defenceless'” (1805). “The protection of the frontier farmers was not a priority” [of the British government] (1814). “In addition, there was the government’s sluggish payment rate for grain and other products that the farmers delivered” (1814). Baie Boere het besluit om te trek. Teen 1845 het die Groot Trek bestaan uit “about 15 000 burghers (a total of 2 308 families), accompanied by about 5 000 servants” (1869). In die woorde van Franz Kafka (1883-1924): “Out of here – that’s my goal” (1854). “The British Government … was dismayed about the people leaving and reminded them that they were still British citizens and could be prosecuted” (1876).

In 1837, in die aanloop tot Bloedrivier, “Allen Gardiner, an Englishman, had … written to Dingane to warn him not to trust [Piet] Retief, because the latter allegedly planned ‘to take possession of the country inland of Durban and would establish their own government'” (1964). “Three of the Port Natal settlers, one Garnett, John Stubbs and one Blanckenberg, consulted with Allen Gardiner, after which they wrote to Dingane ‘neither Retief nor his party had any king or government and that they were deserters'” (1978). “They [Garnett and Stubbs] then visited Dingane and allegedly asked him ‘what punishment he doled out to unfaithful deserters’, to which Dingane replied that his laws ‘dictated that deserters would be put to death’. The two Natal settlers then pointed out to Dingane that the Voortrekkers were indeed ‘bad people’, because they were deserters” (1986). ‘n Trekker, Herklaas Malan, het Retief gewaarsku: “There is evil in the air. Dingane will betray us and I sense that the British will play a role in this” (1994). Retief en sy manskappe en talle ander Voortrekkers is in die omgewing van die Bloukransrivier vermoor: “600 souls: 110 men … 56 women, 185 children and 250 loyal servants” (2048). Na die Slag van Bloedrivier in 1838 het 160 families in 1840 uit Natal getrek (2054). Ander het later gevolg. In 1843 het Brittanje Natal geannekseer.

Maar Britse gesag het die Trekkers agtervolg. “On 31 August 1848, the Trekkers engaged the British in the Battle of Boomplaats (near Bloemfontein)” (2108). “After the proclamation of the Orange River Sovereignty [1848], Britain was experiencing financial problems. As a result, it was decided to give the two Boer republics their independence [Zuid Africaansche Republiek (ZAR)/Transvaal in 1852 and Orange Free State in 1854 (2135)]. This step had the advantage for Britain that the Boers could now act as a buffer for the Cape Colony against tribal attacks from the north. Yet independence would not happen without British conditions, among which was the reservation of the right to enter into any foreign and native negotiations” (2128). Maar na die ontdekking van diamante (1869) en goud (1886) was dit weer “raw Empire predation – power and never-ending greed” (2159).

In 1871 is beslis dat die diamentvelde nie deel van die Vrystaat is nie, maar van Griekwaland-Wes (2364), wat in dieselfde jaar deur die Britte tot ‘n kolonie verklaar (2432) en in 1879 formeel geannekseer is (11455). In 1877 is sowel die ZAR (2412) as Swaziland (2432) deur die Britte geannekseer (2412), voorafgegaan deur Basoetoland in 1868 (2432). Zoeloeland het in 1887 gevolg (10952). Die ZAR-Boere het die Britse owerheid nie gelate aanvaar nie en in 1880 te Paardekraal besluit om oorlog te verklaar (2439). Die Boere het die oorlog in 1881 danksy die Slag van Majuba gewen (2446). “There seems to be general consensus amongst Afrikaner historians that Afrikaner political consciousness, a consciousness of being a separate group, was born in reaction to the annexation of the ZAR [1877] and as resistance to the British” (2458). “After Majuba Hill (1881), when the Boers reclaimed their independence, was the start of the transformation into what would eventually be called the Afrikaner Volk (nation)” (9774).

Die vernederende nederlaag wat die Britte in die Eerste Anglo-Boere-oorlog (1880-1881) gely het en die ontdekking van goud was die tweeledige oorsaak van die Tweede of eintlike Anglo-Boere-oorlog (ABO, 1899-1902). Koningin Victoria “wanted ‘revenge first and peace later'” (3777). Die Uitlanderkwessie is as vyeblaar vir oorlogvoering misbruik. In ‘n Indiese publikasie is die doel van die ABO beskryf as: “to blot the Boers out as a nation, and turn their land into a vast shambles, and remove their name from the muster roll of South Africa” (3844).

Volgens Anthony Thomas, die outeur van die boek, Rhodes: The race for Africa (1996), “it is impossible to understand Southern African history without understanding the treacheries of Cecil Rhodes between 1872 and 1902. Thomas says the message he received as a child, in reference to the unblemished English, was that ‘it was this fatherly concern, this sense of justice and decency that set us [the English] apart from the brutal Afrikaners, who were turning our country into an international pariah.’ In 1996, Thomas wrote that this was not so. In his opinion, if anyone could be accused of laying the foundations of apartheid, it was ‘that most English of Englishmen,’ Cecil John Rhodes, referring to Rhodes’ 1894 Glen Grey Act” (2909). Dit “introduced and legalised the first segregation laws in the Cape Colony” (3024).

Hierdie wet “imposed evening curfews in all cities and towns. There were separate locations for Africans and Asians, as well as the requirement to carry a pass to prove they were authorised to live or move through an urban area outside their designated ‘locations'” (11001). “Non-whites … suddenly experienced segregation in schools, sports, prisons, hospitals, theatres and on public transport” (10980). “Race segregation on trains was a given in the two British colonies in Southern Africa; the Cape and the most English of English colonies, Natal” (11009). “Train segregation was introduced in Natal in 1877 and in the Cape by at least 1893” (11018). “The racism pot was hottest in Natal” (12269). Die spoorweë het Bloemfontein en Johannesburg eers in 1890 bereik. Anthony Thomas skryf: “Anyone familiar with the theory and practice of apartheid in South Africa will recognize that all the essential elements were put in place by Cecil Rhodes in 1894, fifty-four years before the Nationalist government came to power” (10971).

Allister Sparks onderskryf Thomas se standpunt oor apartheid deur te sê: “Much of the legislation covered was already social practice. Segregation of the races had long been the convention in all spheres of South African life” (11105) en “It was the British who prompted Afrikaner nationalism into existence and that sacral nationalism in turn evolved the theologized ideology of apartheid” (11113, 12296). Opperman: “The Afrikaner’s religion … was not its [apartheid’s] cause: religion was apartheid’s vessel, serving as a container for the unprocessed trauma and fears of survival after the war” (9905). Op sy kenmerkende manier gaan Sparks soos volg voort: “”Though they [Englishspeaking South Africans] had gone along with the old-style segregation and regarded it as part of the natural order of things, the crassness of putting it all into law and proclaiming it to the world offended their traditional pragmatism and sense of decency. It was so graceless, so boorish!” (11132).

Die Glen Grey-wet “compels natives to work” (4646). Dit “sought to end black self-sufficiency by confining rural Africans to tribal reserves and imposing a tax on every hut. To survive, Africans would have to enter the cash economy and sell their labour to whites” (2948). Rhodes se motivering vir “the Glen Grey Act came from Sir Donald Mackenzie Wallace’s famous book, Russia, in which Wallace discusses … the issue of how Russian peasants held their land. It was this book that gave Rhodes the idea of how to solve what he referred to as South Africa’s ‘native problem'” (2980). Reeds in 1887 het Rhodes in die parlement gesê: “These are my policies on native affairs, and these are the politics of South Africa … The native is to be treated as a child and denied the franchise … We must adopt a system of despotism, such as works so well in India, in our relations with the barbarians of South Africa” (2940). Die historikus Shula Marks skryf: “The establishment of African reserves and the survival of African chieftaincy as central elements of segregation originated not in the Boer Republics, but in Natal, the most British of colonies” (10960). Reservate vir swartes is deur Rhodes ook in Rhodesië geskep (10990).

Die outeur verduidelik die rol wat mense soos Rhodes, Joseph Chamberlain, as Britse minister van kolonies, Alfred Milner, as Britse hoëkommissaris in die Kaapkolonie, asook Frederick Roberts en Horatio Kitchener, as die militêre bevelvoerders, in die ABO gespeel het. William Butler, die vooroorlogse Britse militêre hoof in Kaapstad, het in die aanloop tot die oorlog geskryf: “Nearly all information sent from Cape Town to England, is now being worked by … a colossal syndicate for the spread of systematic misrepresentation … more and more the conviction grows on me that the small and noisy group of men who have got all the telegraphic and most of the press power in their hands are steadily intent upon the production of friction, and nothing but friction, in the country … backed by enormous means and quite without conscience … to produce a war in South Africa for selfish ends” (3741). Die Brit Joshua Rowntree het geskryf: “A lying press in South Africa and a reckless press at home have done their work” (4321).

“Milner saw Afrikaners as üntermench (subhuman) and openly despised blacks” (3602). In 1903 het Milner gesê: “A political equality of white and black is impossible. The white man must rule, because he is elevated by many, many steps above the black man; steps which it will take the latter centuries to climb, and which it is quite possible that the vast bulk of the black population may never be able to climb at all” (11034). In 1901 het Milner geskryf: “The Boers must be completely beaten – if only because that is the sole means of absorbing and ultimately getting rid of them as separate, exclusive caste” (5350, 7387). “The Boers who refused to surrender frustrated Kitchener no end, resulting in him calling them ‘sly and cute’ and ‘uncivilized [Afrikaner] savages with only a thin white veneer'” (5883, 7300). Opperman: “The British considered Afrikaners to be mentally and physically underbred – hence, the desire to annihilate them or deport them from their own country” (7558).

“The British – represented by Milner and Chamberlain – did not want peace; they wanted war” (5562). Die voorstel van FW Reitz, gesteun deur Louis Botha, dat die Britte die Witwatersrand met sy goud en Uitlanders kon kry, is deur die Britte verwerp; “refusing the option of a state within a British protectorate” (7525). Die Vrystater Abraham Fischer het voor die oorlog die situasie soos volg opgesom: “We have honestly done our best and can do no more – if we lose our independence … leaves us at least the consolation that we did not sacrifice it dishonourably” (5602). Kan dieselfde enigsins van die Nasionale party se grondwetlike onderhandelings in 1992/94 gesê word? Ek dink nie so nie. Dit was gewoon ‘n skandalige, mandaatlose, algehele magsoorgawe. In teenstelling daarmee was die Boere-bittereinders se standpunt: “To die with honour is preferable to surviving in dishonour” (5696). Aan die einde van die oorlog was die leiers van die Boere steeds “spiritually undefeated” (7454). Dit geld ook die Bittereinders. Maar kan dit ook van die meerderheid hedendaagse Afrikaners gesê word?

Daar is diegene wat van die Boere-oorlog pleks van die Britse of Engelse oorlog praat. Hulle speel in die hande van die Britte deur Britsgesentreerd te dink. “It is a curiously British habit to name their wars after their opponents” (5632). Opperman skryf: “The important thing of the history we’ve been told is the utter inability of these high-born supremely well-educated others to see the Afrikaner people – the author’s people – as being anything other than backward imbeciles. To learn how ruthlessly the Boers were treated, made the author’s blood boil; the brutality, the incessant harassment, deliberate efforts as well as manipulation and lies by Milner in order to incite a terrible war, all for Britain’s gain – is beyond any reasonable person’s comprehension” (5632). “Britain has never seen the need to apologise to Afrikaners” (6222; ook 10664).

Naas Butler was daar ander Britte wat nie anti-Boer was nie. Leonard Courtney, ‘n Britse parlementslid, het in 1879 “the Dutch” tereg as “the real pioneers of European civilization in South Africa” genoem (4165). ‘n Ander Britse parlementslid, GR Bethell, het reeds in 1900 die visie gehad om te vra: “Do you not see that instead of a British there may be a Dutch, or more strictly, an Afrikaner, South Africa, not under the British flag?” (4090). “British philosopher Sir Herbert Spencer [1820-1903] said that the Boers deserved sympathy for their resistance to political extinction. He saw the Uitlanders as ‘a swarm of unwelcome intruders’ and ‘proved traitors’. With regard to the annexation of the Orange Free State, Spencer said that it was ‘nothing more than a continuance of our practice of political burglary'” (4230).

‘n Joernalis van The Times in Londen, Francis Edward Younghusband, het plaaslik kennis geneem dat Indiërs van 1860 af as arbeiders vir die Natalse suikerplantasies ingevoer is (4058). “In January 1898, two shiploads of Indians from Bombay were prevented from landing in Durban” (4003). Britse settlers het aan Younghusband verduidelik “they wish to hand the colony down to their children and not a semi-Asiatic country like Mauritius … the Indians were different, ‘in religion, customs, and ideas and principles'” (4009). Younghusband skryf: “The two groups ‘will always remain separate'” (4009) [and] “concludes … ‘the law of self-preservation is the first law of being'” (4025). Opperman: “The Anglo-Boer War … left Afrikaners with lasting fears of survival, which were the root of apartheid; a survival imperative” (5251). “In 1924, the very same Natallers demanded … from the … government to repatriate the Natal Indians” (4084).

“In a report in 1902, General Smuts described how the British recruited black Africans to fight against the Boers on Britain’s side: ‘In the Cape Colony, the uncivilized Blacks have been told that if the Boers win, slavery will be brought back in the Cape colony. They have been promised Boer property and farmsteads if they will join the English; that the Boers will have to work for the blacks, and that they will be able to marry Boer women'” (4425). Deesdae insinueer iemand soos Danny Titus, nogal die ATKV se kultuurhoof, steeds dat Afrikaners slawerny sou terugbring en geen haan kraai oor sy anti-Afrikanergesindheid nie (Ons kom van vêr, geredigeer deur WAM Carstens en Michael le Cordeur, Tygervallei: Naledi, 2016, p 195).

In Julie 1900 het die Boere hulle taktiek van konvensionele na guerrilla-oorlogvoering verander (5696). Die Britte het in reaksie ‘n beleid van verskroeide aarde gevolg. Plase (huise en ander geboue, vee, oeste) en huise en kerke in dorpe is vernietig sodat hulle nie as hulpbronne vir die Boere kon dien nie. Die vroue en kinders is in bedenklike omstandighede in konsentrasiekampe aangehou, waar ‘n kwart (7144) gesterf het ten einde die Boere in die veld te ontmoedig om die stryd voor te sit (7210). Hierdie taktiek is by die Spanjaarde geleer in hulle stryd teen die Kubane in 1896 tot 1898 (6643). Die vroue en kinders van Bittereinders is slegter as dié van hensoppers en joiners/hanskakies behandel (7716). In die kampe is gepoog om veral die kinders te verengels (6810). Die kampbewoners is met minagting behandel (6978). Die konsentrasiekampe is deur die Britte vlugtelingkampe genoem, al is die inwoners onder dwang daarheen geneem, wat beteken dat hulle eerder gevangenekampe was (7285).

Die Bittereinders is deur die Britte afgedreig; dat al hulle eiendom gekonfiskeer sou word en hulle vir altyd uit die land verban sou word as hulle nie voor die sperdatum oorgee nie. Java, Fidji, Brasilië of Madagaskar was hulle voorland (7317). Kitchener het aan Roberts geskryf: “If I could threaten them with being all permanently banished from the country they would, I believe, give in” (7331). Die proklamasie is op 7 Augustus 1901 uitgereik met as keerdatum 15 September 1901, maar die Bittereinders het hulle nie hieraan gesteur nie. Milner se standpunt was: “Anything that diminishes the proportion of Dutch to non-Dutch in the SA colonies can only be of advantage to us” (7317). Kitchener het geskryf: “Change their country and they may become civilized people fit to live with” (7324). Charles Aked het in 1901 in Liverpool gesê: “Britain cannot win the battle without resorting to the last despicable cowardice of the most loathsome cur on earth – the act of striking at a brave man’s heart through his wife’s honor and his child’s life” (6234).

Die molestering en verkragting van Boervroue was nie beperk tot die blanke Britse soldate nie. Bruin en swart soldate en selfs joiners/hanskakies het hulle hieraan skuldig gemaak (6284). Arthur Conan Doyle (1859-1930) het teen sy beterwete alle sodanige voorvalle heftig ontken. “In 1902, he wrote: ‘Now no case of rape has actually occurred in the whole campaign. If one did, the offender would be instantly shot'” (6467, 7668) en later: “The soldiers … have behaved beautifully and been cruelly slandered” (6474, 7668). Nadat ek die hoofstuk gelees het waarin beskryf word hoe die Britte plaasdiere vermink en gedood het, het ek nie kans gesien om dadelik die hoofstuk oor die behandeling van die Boervroue en -kinders te lees nie.

Die sielkundige gevolge van die Anglo-Boere-oorlog vir Afrikaners word soos volg deur Opperman verwoord: “Their fear [despair] of surviving as a people culminated in a virile nationalism, and, ultimately, apartheid – a dysfunctional and untenable survival strategy [? – kyk hier onder] … the Afrikaners acted out on psychological wounds that were passed on transgenerationally” (7615).

Na die oorlog “the British declared thousands of Dutch officials [in the Transvaal] … as ‘undesirable elements’ who had to return to the Netherlands. The most amazing was the decision by the Johannesburg Council in 1903 to give voting rights only to British civilians. In addition, all schools had to conduct lessons in English, even if the majority of children were Afrikaans. Afrikaans street names were renamed” (8125). “A monument in honour of Boers who died at Perdekraal was demolished” (8132).

Hermann Giliomee skryf: “One of the most remarkable features of the public debate between 1902 and 1934 was the public silence about the Anglo-Boer War. Participants found their personal memories too painful to want to talk about it publicly” (8290). Sedert die 1990/94-verraad is daar ook grootliks verswyging van die lot wat die blankes onverdiend getref het en eintlik geen diepgaande besinning oor die (myns insiens) onwettigheid van die huidige Grondwet en die ANC-bewind nie. Gaan daar ook in hierdie geval ‘n geslag (30 jaar) verloop, dus stilswye tot 2024, voordat daadwerklik tot besinning gekom word, dus tot wanneer die hoofoortreders moontlik nie meer persoonlik tot verantwoording geroep kan word nie?

Opperman borduur voort: “Afrikaans newspaper Die Burger commented at the time that they were too ‘ashamed of the way in which women and children of a brave nation had been treated’. After the war, those who remained went into survival mode; their pain was internalised. In the dark, depression, fear and anxiety festered. Their anger grew and was expressed, at times, in cruel and self-destructive ways” (8290), waaronder Opperman veral apartheid reken. Deesdae is Afrikaners myns insiens skaam, nie soseer oor apartheid nie maar oor hoe die blanke “onderhandelaars” sonder meer oorgegee het. Nou moet Afrikaners oorleef te midde van ‘n vyandige regering en ‘n oorweldigende swart bevolking.

Boere-generaals, soos Louis Botha en Jan Smuts, het na die ABO die guns van die Britte gesoek (8304). Dit het geskied op ‘n manier soortgelyk aan die baie blankes, insluitende eens voorbeeldige Afrikaners, bv lede van die Afrikaner-Broederbond, wat die ANC deesdae werklik of met lippediens steun. Die gewelddadige geskiedenis van die ANC bly onvermeld. Wat die kamerade gedoen het, word eerder geloof en die belhamels word vereer met poste, monumente, straatname en ere-doktorsgrade. Let op hoe soortgelyk ons huidige situasie is aan omstandighede kort na die ABO. “After the war, an indifferent English majority continued to publicly humiliate the destitute Afrikaners, while denying the horrors of the camps. There was a strong tendency among the Afrikaners to stick to their own socially and culturally, although a high level of acrimony characterised political differences between them. The English establishment liked to mock the Afrikaners, often referring to them as being in the ‘laager'” (8326).

Drie of meer dekades na die ABO het ‘n redelik ewewigtige politieke verdeling tussen Sap (Engelsgesind) en Nat (Afrikanergesind) gekristalliseer. Vergelyk dit met die huidige opset waar die twee hoofpartye, die ANC en die DA (oftewel ANC-lite), soortgelyk, bv Afrikaner- en Afrikaansvreemd, is en enige pro-Afrikanergeluid as verregs afgemaak word. Geen goeie woord mag oor bv kolonialisme en apartheid geuiter word nie. Kortom, eintlik mag niks goeds van blankes gesê word nie; ook niks slegs van swartes nie.

Afrikaner-identiteit het na die ABO geleidelik, en vinniger veral na die 1914-Rebellie, begin vorm aanneem. Soos deesdae, Afrikaners “had to speak a foreign language – English – like a conquered race” (8839). Oud-president MT Steyn van die Vrystaat het Cicero na verloop van twee millennia in 1913 soos volg aangehaal: “The language of the conqueror in the mouth of the conquered is the language of slaves” (9125). Die historikus EA Walker skryf: “Far from dooming the national idea, the strain of war and shock of defeat made the Afrikaners a people [volk]. For them these things were a greater spiritual experience than the Great Trek and, almost at once, they began to draw together on a cultural basis, in the Cape Colony first, and then in the North. They challenged Milner’s English education policy … They launched a second language campaign [ná die Eerste Afrikaanse Taalbeweging van die Genootskap van Regte Afrikaners] which was destined to make Afrikaans a literary language so fast that by 1925 it had superseded High Dutch as the other official language of the Union alongside English” (9108). Opperman: “For the Afrikaners, their language became a national and political weapon, a symbol of their survival” (9300). “Language carries much of the emotional memory, heritage and identity of a people. Denying a people their language, is denying who they are” (9361).

“Afrikaans, ‘their’ language, for which they tirelessly fought to be used in schools, became the core around which Afrikaner identity was built. The more correctly (or purely) it was spoken, the better an Afrikaner one was considered to be – by that was mainly meant – don’t use English words” (8349). “The attack on their language, which the British forbade them to speak in schools or elsewhere, ultimately became the core around which they developed their sense of identity and culture as a people” (546). Weens die verregaande beknoeiing van die grondwetlike onderhandelings het baie Afrikaners in die jare negentig hulle selfrespek verloor, asook agting vir hulle moedertaal. ‘n Afrikaans/Engelse mengeltaal het hoog mode geword. Hierdie ongesonde neiging word versterk deur die misleide Afrikaanse Taalraad wat hom doelbewus daarvan weerhou om taalsuiwerheid te bepleit en om opportunisties-politieke redes eerder die mengeltaal Kaaps as Standaardafrikaans bevorder. Opperman noem dat die Grieke, wat na ‘n verblyf van eeue uit Turkye geskop is (1919-1922), hulle taal van alle Turkse woorde gesuiwer het (10030). Waarom nie daadwerklik Standaardafrikaans bevorder en dit so suiwer moontlik van Engelse invloed hou nie? Dit is eintlik ‘n noodsaaklike oorlewingsmeganisme vir Afrikaans.

Baie Afrikaners wat die ABO oorleef het, “were confronted with extreme poverty as a result of the enormous destruction of the scorched-earth policy, the deadly flu epidemic of 1918, the worldwide economic depression (1929 to 1934), and a severe drought in the 1930s [1930-1938 – 8733]. Above all these hardships, English businesses discriminated against Afrikaners, denying them job training or loans to start their own businesses. Homelessness and hunger prevailed, along with daily humiliation inflicted by an unrelenting English press and public” (8559). “Ultimately, it was Milner’s arrogance that strengthened the embittered Afrikaners; Anglo-Saxon cultural, economic and constitutional oppression fed Afrikaner nationalism” (9243).

Na verloop van ‘n eeu is die Groot Trek in 1938 herdenk. “This event served as an important symbol, a psychic container for their [Afrikaners’] fragmented selves, as well as a search for identity … This memory was celebrated, giving birth to a sense of pride to counteract the humiliation suffered since 1795, and the shame and loss of the Anglo-Boer War that had brought them so close to extinction” (8565). “‘n Volk red homself” (8709) is al hoe meer as slagspreuk gebruik en het as motivering en rigsnoer gedien. In die 1930’s het die Carnegie-kommissie die armblanke-verskynsel ondersoek. Meer as 80% van die armblankes was Afrikaners (8724), maar verblydend is bevind dat “intelligence tests conducted on the poor whites indicated that their intelligence was on a par with the rest of the population” (8862). “A staunch Calvinist work ethic would have an enormous impact on the upliftment of the Afrikaner” (8913).Van 1948 af was daar volgens Opperman “affirmative action programmes” ten bate van Afrikaners. Maar daardie programme het verskil van die huidige “regstellende aksieprogramme”: “One difference between the current regime and the Afrikaner regime is that the latter didn’t claim a share of the English and Jewish businesses. They built up their own businesses from scratch” (8933).

Opperman kom onder meer tot hierdie gevolgtrekkings:

“The psychological disposition of Afrikaner survival, as a collective fear, was at the root of the founding of apartheid in 1948” (12465). “Apartheid, after 1948, was primarily a result of the Afrikaners’ umprocessed grief after the Anglo-Boer War as well as the humiliation that followed; this led to a profound fear [despair] for their survival and a need to protect their identity” (12325).
“Apartheid was a humiliating, racist system introduced by whites over a very long period. It was crude racism, whether covert or overt. It deserves all of the vile names it has been called, because it dehumanised people. It robbed them of their dignity. Its intent was clear: white superiority, cheap labour and land in the interest of Afrikaner survival fears and English economic greed” (11181).
“In all but name, the English created apartheid” (12351). Sy haal AJR van Rhijn, ‘n vorige Suid-Afrikaanse hoëkommissaris in Londen, soos volg aan: “We are grateful that the British discovered apartheid for the Afrikaners” (12429). Desnieteenstaande “the myth of English innocence and assumption of English decency persists” (12471). “I have come to abhor and detest the Empire” (12532).

“This book was an attempt to understand what compelled the Afrikaner, a people traumatised by British barbarism, to inflict the legalised racism of apartheid – one of the most disreputable policies in modern history – on their fellow black South Africans” (12458). “Through understanding our own pain, I hope that we Afrikaners can come to a better understanding of what we have in common with black South Africans: the shared experience of many years of humiliation at the hands of others, and a common struggle against this” (12502).

Breyten Breytenbach se versugting is dat “jou bloed … iewers moet bly blom” (12550). Maar ek kan kwalik voorsien dat ‘n bloeityd kan voortvloei uit Afrikaners se samewerking met en onderdanigheid aan swartes. Dit is wensdenkery. Eintlik kies Opperman die maklike mode-opsie: Apartheid was so sleg dat dit sonder meer verdoem moet word en hartlike sameswerking met swartes, wat sy in geen opsig kritiseer nie, is nie net wenslik nie, maar moontlik. Gedeelde vernedering en pyn kan myns insiens nie werklik ‘n effektiewe grondslag vir die saambestaan van Afrikaners en swartes wees nie. Die kulturele verskille tussen blankes en (die meeste) swartes is en bly myns insiens te onoorbrugbaar groot.

Ek aanvaar ook nie Opperman se argument dat Afrikaners weens ongeprosesseerde trauma, dus weens verwondheid van gees, apartheid ingestel het nie. Apartheid was duidelik ‘n voortsetting van die Britse beleid van rassesegregasie. Daardie ongenuanseerde koloniale beleid van rasseskeiding is deur Afrikaners evolusionêr aangepas om dit rasioneel meer sinvol te maak, bv deur die skepping van onafhanklike of selfregerende etniese tuislande. Die rasionaal was die skepping van bv kulturele en ekonomiese ruimte vir elkeen van die groot etniese groepe. Hierdie idee van afsonderlike ontwikkeling (eerder as die gebrekkige uitvoering daarvan weens kieserweerstand en finansiële beperkings) is so voortreflik dat egte Afrikaners steeds na ‘n eie etniese tuisland hunker. Die swartes wil egter nie aan die blankes gun wat die blanke politieke bewind aan hulle gegun het nie.

Opperman se historiese uiteensetting maak dit baie duidelik dat die fundamentele rede vir apartheid blanke selfbehoud was. Die lewensnoodsaaklike mat is mandaatloos onder die blankes uitgetrek toe ingestem is tot ongekwalifiseerde algemene stemreg in ‘n eenheidstaat. Dit het al die plaaslike blankes in die vaarwater van onderdanigheid, as oorwonne mense uitgelewer aan swart mag, laat beland. Die gevolg hiervan sal aanvanklik die vernietiging van die etniese groep, die Afrikanervolk, en mettertyd van die individuele Afrikaners wees – tensy daar spoedig ‘n kentering kom, geïnspireer deur bv die historiese leuse: ‘n Volk red homself.

Motors: Mengelmoeskardoes!

Ons kon oor die afgelope paar weke verskillende motors onder hande neem. Die motors verteenwoordig ‘n breë spektrum van die plaaslike motormark, van die Mercedes-Benz GLC 250-koepee tot die Isuzu KB 300D-dubbelkajuitbakkie.

Mercedes Benz GLC 250-koepee

Mercedes GLC Koepee

Hier is ‘n snaakse segment wat nog nooit vir my sin gemaak het nie. ‘n Mens het te make met ‘n sportnutsvoertuig wat ‘n koepee genoem word maar wat oor vierwielaandrywing beskik en ‘n hoer stand op sy onderstel het as ‘n normale motor, maar tog te laag om dit enigsins van die teerpad af te waag. Iets wat uiters verwarrend is en glad nie sin maak nie.

Mercedes GLC Koepee van kant

Mercedes is ook nie die enigste vervaardiger wat hierdie uiters verwarrende segment beset nie. Die ander Duitse vervaardiger BMW beskik insgelyks oor ‘n model wat hier diens doen, die X4. Basies ‘n kleiner weergawe van die X6, maar veronderstel om die “koepee”-weergawe van die X3 te wees. Hoe dit ook al sy, dit is werklik verwarrend en na my mening glad nie nodig nie. Die GLC is ‘n C-segmentveldryer wat eintlik met ander motors soos die Audi Q5, BMW X3 en Jaguar F-Pace meeding vir hard verdiende kopersrande. Die GLC Coupe is kleiner en duurder en minder prakties bruikbaar as die gewone GLC. Wat ons werklik beïndruk het van die GLC Coupe, is die bougehalte en rygerief. Dit is ‘n tiepiese Mercedes met baie goeie afwerking en materiaal wat spreek van gehalte en luukse.

Die GLC 250 AMG-line wat ons bestuur het, lyk sportief met die AMG-stileringspakket asook die sportiewe wiele wat ‘n laer profiel as die standardkoepee se wiele het. Wat ruimte en pakplek aanbetref, is die koepee op dieselfde onderstel as die normale GLC gebou, dus is die asafstand presies dieselfde, maar die koepee se bakwerk is tog byna 8cm langer. Mens sal nou dink dat daar dan meer spasie sou wees in die koepee. Die geval is juis andersom: wat die begasieruim aanbetref, is daar 50 liter minder pakplek asook waar dit by kopruimte veral agterlangs kom. Die beenspasie vir die agterste passsiers is ook meer beperk as in die gewone GLC en is die koepeeweergawe eintlik slegs vir 4 insittendes bedoel as vir vyf soos in die gewone GLC.

Daar is ook nie ‘n noodwiel in die koepee nie,vandaar die paprywiele. Ons toetsmotor is in tipiese Mercedesstyl baie goed toegerus met leerbekleedstel en aluminiuminsetsels in die deure asook die instrumentepaneel. Al die kontroleknoppies voel na en vertoon gehalte. Die motor is vierwielaangedrewe en daar is ook elektronies verstelbare vering waar die motor hoër of laer gestel kan word.

Die ding is net dat uiters min eienaars van dié tipe voertuig ooit selfs op ‘n sypaadjie sal probeer klim met die motor, wat nog daarvan om heeltemal van die teerpad af te ry. Sportnutsvoertuie is die groot trekpleister deesdae en ons sou baie eerder die gewone GLC bo die GLC Koepee verkies.

Wat die enjin aanbetref, word die GLC 250 Coupe aangedryf deur ‘n 2-liter- 4-silinderenjin met ‘n turboaanjaer. Die enjin lewer 155KW en 350 NMse wringkrag. Voeg nou die vierwielaandrywing hierby en dit gee byna onverbeterlike padhouvermoë. Daar is slegs een groot struikelblok en dit is die pryskaartjie. Teen R834 000 sonder enige opsionele ekstra toerusting soos die elektroniese vering en rondomkamerastelsel of navigasie wat sekerlik nog R100 000 by die prys kan voeg, is dit werklik slegs vir ‘n paar parlementslede beskore.

Opel Mokka X 1.4 Turbo Cosmo Outomaties

Opel Mokka X van agter

Skaal ‘n mens die hele konsep af vanaf die C-segment na die B-segment dan kom jy motors teë soos die Opel Mokka X. Dit is eintlik ‘n klein luikrugmotortjie met hoëhakskoene aan. Die Mokka X bou voort op die vernuwing van die hele Opelreeks. Die nuwegenerasie-Opels is soliede kwaliteitmotors wat modern voorkom en goed aanmekaar gesit is. Daarvan is die huidige Suid-Afrikaanse Moot van die Jaar, die Opel Astra ‘n bewys.

Opel Mokka X se laairuim

Die Mokka X is ‘n aks groter as ‘n Opel Corsa en ‘n aks kleiner as ‘n Opel Astra. ‘n Kompakte sportnutsvoertuig of anders gestel, ‘n stadsportnutsvoertuig. Teen net 4,2 meter is die Mokka X ‘n kort motorjie, die asafstand van 2,5m is dan ook baie na aan dieselfde as dié van die Corsa. Binnelangs vertoon die Mokka snaaks genoeg kleiner as die Corsa en veral die agterste beenspasie is maar redelik beperk.

Opel Mokka X-instrumentepaneel

Ons toetsmotor, die Cosmo-weergawe is die vlagskipmodel in die reeks en daar is hope standaardtoerusting wat jou sommer sal laat dink dat jy in ‘n veel groter motor ry as die Mokka X. Swart leerbekleedsel op die sitplekke, deure asook die instrumente panel beklemtoon die luukse styl en afronding waarme Opel sy koper na die Mokka X toe lok. Alles in die binneruim vertoon duursaam, baie anders as in Opels van so ‘n paar jaar gelede. Die lys van standaardtoerusting in die Cosmo-weergawe is byna so lank soos my arm met verhitte voorste sitplekke en stuurwiel tot navigasie en togbeheer. Satellietbeheer vir die togbeheer en telefoon en radio is op die leeroorgetrekte stuurwiel gemonteer. Al die instrumente is groot en duidelik gemerk en byderhand op die regte plek. Daar is netjiese bêreholtes oral deur die binneruim en alles waaraan jy kan dink wat ‘n gesin in ‘n motor sal kan gebruik, is standaard. Die probleem hier is net die ruimte! Jy sal ‘n jong gesin met klein kindertjies moet hê. Met ‘n bagasieruim van 356 liter met die agterste sitbank in plek of 785 liter met die bank plat gevou, is die Mokka X nou nie juis ruim nie. Dit is wel groter as die Corsa met die sitbank in plek maar byna 335 liter kleiner as die Corsa met die bank plat gevou.

Opel Mokka X-beenspasie

Dan moet ‘n mens in ag neem dat die Mokka X nog 18 mm breër as die Corsa is en 177mm hoër ook dan plaas dit eintlik die ruimteprobleem in die Mokka X in perspektief. So met watter ander motors ding die Mokka X mee? Wel die Mazda CX3 en Peugeot 2008 is beide direkte mededingers. Beide die motors het beter grondvryhoogte, meer ruimte en is goedkoper as die Mokka X. Ons toetsmotor is aangedryf deur Opel se 1,4-turboenjin met 103 Kw en 200Nm se wringkrag. Anders as wat die X in die naam sou wou voorstel, is die Mokka X slegs voorwielaangedrewe. Teen R368 000 is die Mokka byna R92 000 duurder as die Corsa 1,4 Turbo Sport wat basies dieselfde enjin in het en dan ook werklik meer ruimte bied.

Isuzu KB 300D Teq Dubbelkajuit 4×4 outomaties

Isuzu KB van voor

Isuzu is seker al byna 50 jaar besig om bakkies in Suid-Afrika te verkoop. Naas Toyota is Isuzu bekend vir die taai werkesels wat al op menige plaas en myne diens gedoen het. Dit is die vyfdegenerasie-KB-bakkie wat plaaslik beskikbaar is. Alhoewel die naam oor die jare verander het, is die Isuzu KB nog steeds een van die taaiste bakkies op die pad. Met die koms van die dubbelkajuit en die leefstylmarksegment het die Isuzu KB ook aangepas en die nuutste KB kan maklik kers vashou by van die beste moderne dubbelkajuite op die pad vandag.

Isuzu KB van agter

Daar is baie klein veranderings aan die voorste ligte asook die wiele en sierrooster aangebring om die 2017 Isuzu KB aantreklik te hou en dan ook mededingend te hou teen nuwe aankomelinge soos die Nissan Navara, VW Amarok en Toyota Hilux om nie eers van die Ford Ranger te praat nie. In die uiters mededingende dubbelkajuitsegment is daar slegs twee hoofstroombakkies wat goedkoper as die Isuzu is en dit is die Fiat Fullback wat gebruik maak van vorigegenerasietegnologie en die nuwe Mitsubishi Triton wat ‘n heelwat kleiner kapasiteit enjin as die KB gebruik. Wat rygerief, spasie en laairuim betref, is die KB byna in elke geval die voorloper en selfs die Ford Ranger wat ver anderkant R600 000 kos, moet die knie buig voor die KB as dit by brandstofverbruik en binneruimte kom. Soos in al hierdie vlagskipdubbelkajuitbakkies is die KB ook met leer en elektries verstelbare sitplekke asook navigasie en bloutandradio toegerus.

Isuzu KB-instrumentepaneel

Die been- en kopruimte agter in die KB is werklik indrukwekkend en selfs ek metmy 6-voetpluslyf kan gemaklik agter inskuif met die bestuurdersitplek in my bestuursposisie. Die KB 300D Teq word aangedryf deur ‘n 3.0-liter- 4-silinderturbodieseleenheid wat 130KW en 380 Nm se wringkrag lewer. Al vier wiele word ingespan om die bakkie aan te dryf en ‘n 5-spoed- outomatiese ratkas sit die krag deur na die dryfaste toe. Teen R563 000 is die KB beslis nie goedkoop nie, maar as ‘n mens in ag neem dat dit R54 000 goedkoper as die Ranger is en R10 000 goedkoper as die Hilux en ‘n hele R82 000 goedkoper as die 2.0-weergawe van die Amarok dan verstaan ons nie werklik hoekom die KB nie meer verkoop as die drie bogenoemdes sáam nie!

Isuzu KB-binneruim

Polisiebeampte vermoor, 2 ernstig beseer in Paryse Champs Elysees terreur-aanval

Een polisiebeampte is dood en twee is ernstig beseer tydens ‘n skietvoorval in die sentrum van Parys, het die Franse ministerie van binnelandse sake gesê. President Francois Hollande het gesê die skietery was van “terroriste aard” terwyl die Islamitiese staat (ISIS) aanspreeklikheid vir die aanval aanvaar het.

Die skietery het plaasgevind op die sentrale boulevard van die Champs Elysees. Die vermeende aanvaller is ook in die skietery doodgeskiet, volgens die polisie.

Die Franse president, Hollande, het na ‘n krisisvergadering by die presidensiële paleis gesê dat alle leidrade aandui dat die aanval van ‘n “terroriste aard” is.

Hollande het die publiek verseker dat “ons absoluut waaksaam sal wees” tydens die komende presidensiële verkiesing.

Hy het aangekondig dat ‘n veiligheidskomitee Vrydag om 8:00 sal byeenkom vir ‘n vergadering, en bygevoeg dat ‘n nasionale huldeblyk aan die vermoorde polisiebeampte gehou sal word.

Die polisie probeer vasstel of die skieter medepligtiges het. Intussen het die Franse ministerie van binnelandse sake bevestig dat die lewe van die polisiebeampte, wat swaar gewond is tydens die aanval, nie meer in gevaar is nie.

“Die identiteit van die aanvaller is bekend en is nagegaan. Ek sal dit nie gee nie, want ondersoeke oor aanvalle is aan die gang. Die ondersoekbeamptes wil seker wees of hy medepligtiges gehad het of nie gehad het nie,” het Francois Molins, die aanklaer van Parys, aan verslaggewers gesê.

Die Franse ministerie van binnelandse sake het vroeër in ‘n Twitter-pos bevestig dat die aanvaller ‘n polisiebus wat op die boulevard geparkeer was, geteiken het.

Die gewapende man wat die polisieman doodgemaak het, was reeds bekend aan wetstoepassers, het die polisie bevestig sonder om die identiteit van die aanvaller te openbaar.

‘n Buitelandse burger, is ook beseer as gevolg van die aanval, het die Parys-aanklaer Francois Molins aan BMF TV gesê.

Die polisie deursoek tans ‘n verdagte skuiling in Chelles, ‘n gemeente in die oostelike voorstede van Parys, sowat 20 km van die sentrum, het Le Parisien berig.

ISIS het die aanval as hul werk bevestig, het AFP berig, met verwysing na die mediaagentskap Amaq, wat geaffilieer is met die terroriste-groep. Dit het ook Abu Yusuf al-Beljiki as die man agter die aanval uitgewys.

Die skietery het plaasgevind omstreeks 21:00 (plaaslike tyd) naby die Franklin D. Roosevelt metro-stasie in die 8ste distrik van die Franse hoofstad, die Franse RTL TV-kanaal berig.

In die tussentyd het ooggetuies aan die plaaslike media gesê dat die aanvaller uit ‘n motor gespring het en met die Kalashnikov-aanval op die beamptes geskiet het. Hierdie inligting is dan gedeeltelik bevestig deur die woordvoerder van die binnelandse diens, Pierre-Henry Brandet, wat aan joernaliste gesê het dat “‘n outomatiese wapen teen die polisie – ‘n oorlogswapen – gebruik is.”

Die voorval kom net dae voor die eerste ronde van die Franse presidensiële verkiesings, wat geskeduleer is vir 23 April. Marine le Pen van die Nasionale Front het haar “solidariteit met die [Franse] veiligheidsmagte, wat weer geteiken word, uitgespreek.” Le Pen het aangedui dat sy haar presidensiële veldtog Vrydag sal uitstel, volgens AFP.

Die voorval kom net twee dae nadat twee mans in die Franse suidelike stad Marseille aangehou is, op die vermoede dat hulle ‘n “gewelddadige en dreigende aanval” voor die presidensiële verkiesing beplan het. Gewere en plofstowwe is na wat berig word tydens die soektog in hul woonstel gevind. Een van die verdagtes is onlangs na Islam bekeer, volgens Le Soir.

Le Pen weier ‘oligargiese vadoek’ in die agtergrond

Frankryk se Front Nasional het Woensdag die blou vlag van die Europese Unie ‘n “oligargiese vadoek” genoem en het voorspel dat sy dae getel is, volgens Reuters.

Die partyleier het geweier om op ‘n openbare platform te praat waar die EU-vlag vertoon word.

Die Franse TV-kanaal TF1 het ‘n vlag van die Europese Unie uit sy ateljee verwyder nadat Marine Le Pen daarop aangedring het dat slegs die Franse vlag tydens haar onderhoud met die uitsaaier sigbaar moes wees. Volgens die plaaslike media het TF1 ingestem om die vlag Dinsdagaand te verwyder.

Die verteenwoordiger van die Europese Kommissie in Frankryk, het getwiet: “Trots oor ons vlag, simbool van eenheid, solidariteit en harmonie tussen die volke van Europa. Kom ons steek dit nie weg nie,” nadat Marine Le Pen die blou-en-geelster vlag van die EU geweier het.

Die FN is ook nie geamuseer deur die EU-verteenwoordiger se twiet nie. “Jy sal sien, ons sal binnekort jou oligargiese lap in die kas pak,” het Florian Philippot Le Pen se tweede-in-bevel in reaksie op die EU gesê.

Le Pen het opgemerk dat sy verkies is deur Franse kiesers en nie die Unie nie. “Ek wil die president van die Franse Republiek wees. Ek wil nie president van die Europese Kommissie wees nie. Ek dink die EU het baie skade aan ons land gedoen,” het Le Pen aan TF1 gesê toe sy gevra is om haarself te verduidelik oor die EU-vlag.

Die EU-vlag is gereelde agtergrond op TV.

Meningspeilings is deurmekaar aangesien die gaping met Marine Le Pen se ander aanspraakmakers steeds verander, maar die grootste demografiese blok vir FN-ondersteuning kom van jonger kiesers tussen 18 en 24 jaar, waar Le Pen met 40 persent ondersteun word. In die Verenigde Koninkryk het die anti-immigrasie UKIP net agt persent gemonitor, wat daarop dui dat daar ‘n duidelike ekonomiese rede in Frankryk is vir die werklose jeugdiges om vir Le Pen te stem.

Jean-Luc Mélenchon, die ver-linkse kandidaat, het twiets uitgestuur vir Europa en vir die EU, het AFP berig. ‘N FN-amptenaar Joffrey Bollée het opgemerk dat Mélenchon “inderdaad ‘n agent van die stelsel is net soos die ander”.

Jeugwerkloosheid in Frankryk raak bykans ‘n kwart van werkers, in Duitsland is dit sowat sewe persent en in die Verenigde Koninkryk is dit 12 persent, volgens data wat deur die webwerf Trading Economics ingesamel is.

Dekades van ekonomiese wanbestuur deur sosialiste en sentrumpartye het gelei tot hoë vlakke van jeugdwerkloosheid, min werksversekering en verminderde sosiale mobiliteit. Maandag het Le Pen belowe om alle immigrasie met onmiddellike effek op te skort indien verkies, ‘n voorstel wat nie in haar manifes verskyn nie.

Twee van die mees prominente figure in die Front National, David Rachline en Marion Maréchal-Le Pen, is in hul twintigerjare.