afrikaans – Bladsy 33

Rapport en Afrikaans se joernalistieke krisis

Die afgelope naweek het Rapport bekendgemaak dat hy sy internetuitgawe later beskikbaar stel in 'n poging om vas te stel of die sirkulasie van die koerant se papieruitgawe deur die aanlynweergawe beïnvloed word.

Ook is die koerant se internetlesers in 'n opname gevra of hulle bereid sou wees "om vir Rapport se aanlyn-inhoud te betaal". Agt-en-tagtig persent van die aanlynlesers het egter geantwoord dat hulle nie bereid is om te betaal nie.

As ek eerlik moet wees, sal ek ook nie vir Rapport betaal nie, hetsy op papier, hetsy op my rekenaarskerm. Benewens sensasionele berigte oor Steve Hofmeyr se owerspel en foto's van Saterdag se rugby, bevat Rapport geen nuus wat my as opgevoede Afrikanerleser interesseer nie.

Dan praat ek nie eens van die koerant se redaksionele kommentaar in die vorm van hoofartikels en rubriekskrywers nie. Daar is die Snotkop Jan-Jan Joubert wat eers 'n Mbeki-bewonderaar was en deesdae 'n soort adolessente aanbidding vir Helen Zille koester. Die goue draad van Snotkop Joubert se oppervlakkige, onintelligente menings is egter sy afkeer van alles wat van die Afrikaner is: ons geskiedenis, Standaardafrikaans, die gedagte dat ons oor taal-, kultuur- of minderheidsregte mag beskik.

'n Ander weeklikse rubriekskrywer in Rapport is Daggakop Kombuis. Onlangs het ek al menige artikel gelees waarin daar beweer word dat blootstelling aan dagga en ander dwelms permanente breinskade tot gevolg het. Daar is 'n soort ligsinnigheid omtrent hom wat spreek van 'n verwronge werklikheidsbesef. Hoe meer geweldsmisdaad daar in Suid-Afrika gepleeg word en hoe meer ons infrastruktuur in duie stort, hoe meer juig Koos Kombuis oor "demokrasie" en "vryheid". Vir hom is daar geen verskil tussen 'n rockkonsert en 'n verkiesing nie; albei is vorme van massavermaak wat met 'n bottel Tassenberg geniet kan word. Dat Rapport hoegenaamd kans sien om Koos Kombuis as 'n politieke kommentator aan te bied, toon dat die koerant insgelyks sy kontak met die werklikheid kwyt is.

Asof 'n Snotkop en 'n Daggakop nie genoeg is nie, vergas Rapport ons ook op die halfgebakte skrywes van die Warkop Andries (alias Roof) Bezuidenhout. Benewens rocksanger, is Roof ook dosent of navorser aan Wits in 'n geesteswetenskaplike dissipline. As iemand wat self aan Wits gestudeer het in die dae toe daar nog toelatingsvereistes was, kan ek getuig van die mate waartoe die geesteswetenskappe in daardie tyd reeds gerysmier is deur 'n bonte versameling malles wat onder die vaandels van Marxisme, Feminisme en Afrikanisme die res van die samelewing as boos beskou het. Wits het nooit die ineenstorting van die Berlynse muur oorkom nie en sedertdien gryp die toenemend gehawende groepie sosioloë, politieke wetenskaplikes en literatore aan daardie universiteit na al hoe meer vergesogte teorieë en linkse clichés wat Robert Mugage na 'n groot wysgeer laat voorkom. Roof voel hom vir seker tuis by Wits en tussen die blaaie van Rapport waar hy, die Warkop, geredelik saam met Snotkop en Daggakop deelneem aan allerlei klagtes en beledigings teen die normale, heteroseksuele en boonop blanke Afrikaner wat die meerderheid van Rapport se lesers verteenwoordig.

Dan is daar nog, les bes, Jakes Gerwel, wat al odes aan die Kommunistiese Party in Rapport geskryf het en blykbaar letterlik in trane uitgebars het toe die skare vanuit Oos-Berlyn in 1989 oor die Glienickebrug gestroom het sonder dat die destydse Oos-Duitse muurskieters op hulle geskiet het om hulle in hul werkersparadys gevange te hou. Ek sou Jakes Gerwel seker Kroeskop kon noem, maar netnou word ek van rassisme beskuldig. Noem hom dan maar eerder Rooikop, wat nie die kleur van sy hare uitdruk nie, maar wel sy matelose bewondering vir alles wat met die SAKP en ANC te make het. Trouens, elkeen van sy stukke kommentaar in Rapport gaan gewoonlik oor een of ander figuur in die SAKP of ANC wat ons eer en agting verdien. Waarskynlik is hy die enigste kaartdraende lid van die ANC wat sowel 'n aanhanger van Thabo Mbeki as Jacob Zuma is, want hy koester 'n kinderlike bewondering vir albei. Hy is ook alewig besig met "nasiebou" en om alles in dié droewe land goed te praat. Elke donker wolk het sy silwer randjie en as jy gister in jou huis aangeval is of daar is ontlasting in Sannieshof se drinkwater, onthou net: dis 'n voorreg om deur die groot leiers van die ANC en SAKP regeer te word.

Voeg hierby nog Christi van der Westhuizen, Mad Max du Preez en ander Afrikanerhaters wat meer of minder gereeld in Rapport hul ekstremistiese menings lug en dis duidelik dat die koerant oor 'n doodswens beskik, ten minste wat sy sirkulasie betref. Sedert die heengaan van die ewe ultralinkse Insig, swerf 'n bepaalde groepie Kaapse joernaliste egter van een Afrikaanse publikasie na die ander rond op soek na nog 'n platform van waar hulle die Afrikanerpubliek kan beledig en slegsê.

Volgens Chris Louw beskik Harald Pakendorf oor die onderskeiding dat hy nie minder as vier Afrikaanse koerante "toegemaak het" nie. Liza Albrecht, die redaktrise van Rapport, is duidelik van plan om Pakendorf se rekord te oortref en vermoedelik daal die sirkulasie van die grootste en enigste Afrikaanse Sondagkoerant reeds. Albrecht het haar tande geslyp by die bylaag "By" waar Max du Preez, Christi van der Westhuizen en enigeen wat van Karl Marx, Andrea Dworkin en Carlos die Jakkals hou, welkom is om die kolomme vol te maak. Die voordeel van "By" is natuurlik dat kopers van Beeld, Die Burger en Volksblad dit as 'n bylaag ontvang en dus maar verlief met die inhoud moet neem. Niemand sal 'n sent daarvoor betaal nie.

Eintlik kan mens nie sê dat Liza Albrecht "uit voeling" met haar lesers is nie. Sy weet min of meer waarvan hulle hou – en gee hulle presies die teenoorgestelde. Die aanslag van Rapport – en van By – is dat Snotkop, Daggakop, Warkop, Rooikop en al die ander -koppe oor 'n soort vrypas beskik om die Afrikanerlesers van dié publikasies week vir week te beskuldig, af te kraak en te demoraliseer. Enigiemand wat homself 'n Afrikaner noem, is per definisie 'n rassis en elkeen wat van skoon drinkwater hou, is 'n Nazi wat nie die noodsaak vir diversiteit en transformasie wil erken nie.

Toevallig sien ek so pas raak dat Liza Albrecht oor 'n Twitter-profiel beskik. Ja, reg geraai, sy beskryf haarself, nogal in die Rooitaal, as: "I'm the editor of an Afrikaans newspaper in South Africa." Ene Jannie Momberg, redakteur van News24, 'n volgeling van haar op Twitter, het beswaar teen die gebruik van blankes met blonde hare op die Vryheidsfront Plus se verkiesingsplakkate.

Ek vermoed Liza Albrecht het ook 'n beswaar teen die ras en haarkleur, asook taalvoorkeur, van haar lesers. Vandaar haar veldtog om Rapport te herposisioneer as 'n byderwetse, linkse, regstellende-aksiekoerant wat iewers in die toekoms met City Press gaan saamsmelt om net in Engels te verskyn.

Liza Albrecht en haar medejoernaliste – of eerder: -propagandiste – sal seker altyd werk hê. Immers is hulle konformiste wat bloot die heersende ideologie wat vanaf die ANC-beheerde SAUK se kassie uitgebasuin word, aanhang en in Afrikaans aan die dom Boere wat steeds aanhou om Afrikaanse koerante te koop, opdis. As Rapport weens sy grondige minagting vir sy eie Afrikanerlesers ophou bestaan, sal Albrecht vir News24, City Press of enige ander publikasie in die Naspersstal gaan werk.

Die tragedie vir Afrikaans lê daarin dat dít wat vir die "editor of an Afrikaans newspaper in South Africa" net nog 'n werk is, waarskynlik vir die voortbestaan van ons taal, selfs ons fisieke voortbestaan in dié land, van wesentlike belang is.

Die internet gaan in die nabye toekoms die leemte vul wat deur kwynende Afrikaanse koerante soos Rapport gelaat gaan word. Allerlei "alternatiewe Afrikaanse media" wat grotendeels aan die dwangbuis van politieke korrektheid en konformisme ontkom, bestaan reeds op die wêreldwye web. Maar vir die afsienbare toekoms gaan daar steeds mense wees wat, hetsy nie oor rekenaars beskik nie, hetsy verkies om hul nuus op papier te lees.

Ek kan voorsien dat, soos wat publikasies soos Rapport saam met hul ANC-ideologie oor die afgrond stort, ons ook met omsigtigheid alternatiewe op papier gaan skep. Daar bestaan allerlei streeks-, gemeenskaps- en partykoerante in Afrikaans wat met 'n bietjie verbeelding gekonsolideer kan word om 'n alternatief vir Rapport in gedrukte vorm te bied.

In so 'n geval sal die heengaan van Rapport, jou anti-Afrikanerkoerant op 'n Sondag, geen tragedie vir ons taal wees nie, maar eerder 'n bevryding.

Intussen het ons by praag.co.za, wat grotendeels 'n vrywillige inernetpublikasie is, besluit om ten minste elke Sondagoggend ook 'n uitgawe aan lesers te bied wat finaal genoeg van die Rapportkoppe gehad het.

Lewer kommentaar op dié rubriek op Dan Roodt se woernaal.

Фильчаков

Nuwe Tuks-rektor sit rasseoorheersing oor Afrikaners voort

Hoewel die bruin bevolking van Suid-Afrika oor die laagste deelname aan tersiêre onderrig beskik, is hul besetting van rektorsposte die hoogste, veral as dit by voorheen Afrikaanse universiteite kom. Met die aanstelling van prof. Cheryl de la Rey as rektor van die UP, beskik vier uit die vyf "histories Afrikaanse universiteite" oor bruin of kleurlingrektore.

Indien enigiemand nog daaroor getwyfel het of daar rassekwotas by die aanstelling van rektore geld, kan hy of sy maar gerus wees: daar ís rassekwotas.

Blykbaar word 97% van alle akademiese publikasies in Suid-Afrika deur blankes geproduseer en meer as die helfte daarvan deur blanke mans. Geen blanke man kwalifiseer egter meer om as rektor van 'n Afrikaanse universiteit aangestel te word nie en veral geen blanke Afrikanerman nie. In dié opsig moet dr. Theuns Eloff van die Noordwes-universiteit seker besef dat hy 'n volslae anomalie binne die "nuwe orde" verteenwoordig en waarskynlik eersdaags op grond van sy ras van sy pos onthef sal word of andersins net nie weer 'n aanstelling sal verkry nie.

Afgesien van Nazi-Duitsland waar Jode nie universiteitsposte mag beklee het nie, is daar geen voorbeeld in die moderne geskiedenis van 'n rassebeleid en veral 'n diskriminerende rassebeleid wat so konsekwent teen 'n bepaalde etniese groep gevoer is soos tans teen Afrikaners geskied nie.

In dié opsig is die grappies wat sowel Beeld as RSG oor die nuwe rektor se van gevoer het, as sou sy 'n "De la Rey wees wat die Tukkies kom lei", in swak smaak en kwetsend vir baie Afrikaners wat nog waarde aan hul geskiedenis en hul helde heg.

Hoewel Cheryl de la Rey 'n van geërf het, het sy reeds tydens haar RSG-onderhoud duidelik gemaak dat sy verkies om Engels te praat en dus van geen Afrikaanse of Boeresentiment verdink kan word nie.

Prof. De la Rey, indien u geen sin vir taaletiket het nie: om op die nasionale Afrikaanse stasie Engels te praat terwyl u kennelik Afrikaans magtig is, sy dit dan vir u 'n tweede of derde taal, verteenwoordig vir ons almal 'n growwe belediging en is in die konteks uiters ongepoets. Dit voorspel niks goeds vir u vrome voornemens om sogenaamde "meertaligheid te bevorder" – wat in die SA konteks al 'n sinoniem vir verengelsing geword het – en om reg aan Afrikaans aan Tukkies te laat geskied nie.

Op sy beste sit die aanstelling van "die swart vrou" Cheryl de la Rey die aftakeling van alles wat Afrikaans is en deur Afrikaners in die land opgebou is, voort, want uit haar houding blyk reeds dat sy die status quo van onafwendbare verengelsing gaan handhaaf. Op sy slegste, het ons hier net nog 'n akademiese voorbeeld van etniese en rasseoorheersing waarmee Afrikaners in dié bose, onregverdige en rassistiese bestel vir lief moet neem.

Ons moet ook onthou dat Cheryl de la Rey 'n lang verbintenis met sowel die Universiteit van Natal as die Universiteit van Kaapstad het, twee universiteite wat reeds dekades lank met 'n volgehoue veldtog van Afrikanerhaat besig is en as't ware die akademiese sentra van die huidige etniese suiweringsveldtog teen Afrikaans en Afrikaners verteenwoordig. Akademici in die algemeen is tropdiere en aartskonformiste. Heel waarskynlik dink Cheryl de la Rey nie veel anders as haar kollegas aan dié twee universiteite nie.

Die Vryheidsfront Plus se jeugtak op die kampus sal daarom dié nuwe rektor met 'n arendsoog moet dophou. Slegs voortgesette waaksaamheid en stryd sal Afrikaans nog hoegenaamd op die kampus laat oorleef. 'n Revolusie sal egter nodig wees om Afrikaans hoegenaamd weer vryheid en gelykheid te gee, dít wat taalgemeenskappe elders ter wêreld as vanselfsprekend aanvaar.

Veral moet Afrikaners nie so naïef wees om te dink dat die mooipraatjies oor "meertaligheid" enigiets anders as voortgesette verengelsing en die verdrukking van Afrikaans beteken nie.

Wil u kommentaar hierop lewer? Gaan na Dan Roodt se woernaal waar 'n kommentaarfunksie beskikbaar is.

bridal tiara headband топкарго отзывы

‘Tukkies nie meer Afrikaanse universiteit’- rektor

Cheryl de la Rey, nuwe rektor van die UP

Die nuwe rektor van die Universiteit van Pretoria, prof. Cheryl de la Rey, het in 'n onderhoud met Radio Sonder Grense verklaar dat Tukkies "nie meer 'n Afrikaanse universiteit nie, maar 'n Suid-Afrikaanse universiteit is".

Dié antwoord het geskied op 'n vraag van die radiojoernalis oor "hoe De la Rey voel om as swart vrou aan die hoof van 'n voormalige wit, Afrikaanse universiteit aangestel te word". Volgens Cheryl de la Rey was haar oupagrootjie 'n "witman" en is sy trots op haar van en op haar "erfenis". Dis ook waarom sy haar nooiensvan behou het en nie haar man se van aangeneem het nie.

Hoewel die nuwe rektor Afrikaans magtig is, het sy op enkele sinsnedes na, verkies om die onderhoud met die nasionale Afrikaanse radiostasie op Engels te voer.

Vrae oor die taalkwessie aan Tukkies het sy met die standaardowerheidsretoriek oor "meertaligheid" beantwoord. "Meertaligheid" sal onder haar bestuur aan Tukkies bevorder word, met die klem nie op Afrikaans nie, maar op Sepedi.

De la Rey het aan die Universiteit van Natal studeer waar sy destyds as kleurling 'n permit vir dié doel moes hê.

Met haar aanstelling, beskik vier uit die vyf voorheen Afrikaanse universiteite oor kleurlingrektore. Slegs die Potchefstroomkampus van die Noordwesuniversiteit het tot dusver aan dié tendens ontkom.

online casino free топкарго кидалы

Beeld van wit dogtertjie moet boek oor swart tiener verkoop

Justine Larbalestier, 'n wit Australiese skryfster, het uitgevind toe sy haar boek aan Bloomsbury-uitgewery voorgelê het, dat swart mense op boekomslae nie verkoop nie. Haar boek vir jong volwassenes, Liar, handel oor 'n swart dogtertjie Micah wat graag wil ophou om leuens te vertel.

Die uitgewer het, tot die ontsteltenis van die skrywer, die beeld van 'n wit dogtertjie op die omslag gebruik. Die omslagkeuse het die geloofwaardigheid van haar werk ondermyn, sê sy.

Larbalestier het intussen verneem dat feitlik alle uitgewers verkies om nie swart mense op boekomslae te gebruik nie omdat dit nie verkoop nie. Skrywers vertel trouens dat boeke met swartes op die omslag dikwels nie in dieselfde rakke uitgestal word nie, maar in 'n afsonderlike afdeling geplaas word, indien die boekwinkels nog enigsins sulke boeke aanvaar.

In Larbalestier se eie woorde is die hoofkarakter 'n "baie geloofwaardige" swart kind wat 'n kompulsiewe leuenaar is. Sy sê sy het baie hard gewerk aan die grondslag van die boek, naamlik 'n karakter wat die deursnee swart Amerikaanse tiener verteenwoordig.

Afrikaner pleeg nasionale selfmoord soos die Xhosa in 1857

Hoe het die nasionale selfmoord van die Xhosa in 1857 betrekking op Afrikaans? Vir my is daar ‘n skrikwekkende verband tussen wat die Xhosas onder die invloed van disinformasie gedoen het en wat met die Afrikaner gebeur het as gevolg van disinformasie deur die Afrikaanse pers (Naspers). Die Afrikaanse media is myns insiens die Nonkwasi van die Afrikaners deur te verkondig dat ons ons oeste moet verbrand, ons volkshelde moet doodmaak, en passief sit en wag vir ‘n wonderwerk deur die voorvadergeeste (met ander woorde morele ontwapening in die moedertaal).

Destyds was dit die resultaat van sendingwerk deur eerwaarde Phillip onder die Xhosas en nou Naspers se sendingwerk onder die Afrikaners met dialektiese taalgebruik in ons moedertaal. Terloops – in die weste by Kuruman het die Moffatsending in dieselfde tyd weer die inboorlinge fisies bewapen met gewere sodat dit ‘n groot faktor by die Sandrivierkonfensie was. Voorheen het ek geskryf van die probleem rondom ‘n staatskerk in die plek van ‘n volkskerk se teologie waarvan hierdie ‘n goeie voorbeeld van tipiese Baälgodsdiens is.

Afrikaans is Naspers se produk waarmee geld gemaak word soos met mielies en melk – aanvanklik gebruik om die gebruikers te vergiftig deur ‘n monster tot stand te bring en nou word daar in Afrikaans dieselfde monster in die koerante afgekraak en ontmasker vir wat dit inderdaad is – ‘n daggadroom van reënboogselfbeskikking. Soos skisofreniese drenkelinge glo die Afrikaanse media dat die pen magtiger as die swaard behoort te wees solank daar net groot geld te maak is. Vergelykbaar met die man wat vryval sonder valskerm en die vlug geniet – want sovêr gaan dit nog goed met die besigheid.

Natuurlik sal kritiese Afrikaans die doodsteek wees vir enige verbruikersmark maar veral vir die maghebbers, slegs van irritasie waarde soos ‘n klinkende simbaal. Geldend ook vir die D Anti-‘s en Cope anti-‘s en al die ander anti-‘s.

Want in Afrikaans lees en luister ons net van die rampe en ellende van hopeloosheid en reddeloosheid soos die Vreeslike Leegheid van Godverlatenheid / ateïsme wat Nietzsche beskryf het.

Soos die seuntjie wat nie meer Sondagskool toe wou gaan nie omdat die juffrou net gedurig vertel van die f**** plae! Want dit klink net ontsettend erger in die moedertaal.

Geen taal kan as medium van kommunikasie oorleef as dit so misbruik word nie en natuurlik moet daar mense wees soos prof. Van Coller en sy organisasies om die taal te bemark en natuurlik sal daar in Naspers se briewekolomme skuilnaamskrywers wees wat irrassioneel hulle eie nes in ons moedertaal bevuil soos Tyl Uilspieël in Die Volksblad et al.

люстры

Afrikaanse voetspore en bestemming

Ek volg die debat oor Afrikaans en Afrikaners in krisis op hierdie webblad noukeurig en sien die noodsaak om twee dinge reg te kry:

Die kom tot klarigheid oor wat ons te doen staan in die huidige omstandighede
Om hierdie klarigheid gefokus in een rigting te laat saamtrek

Antwoorde hieroor uiteenlopend. Daar is diegene wat 'n vorm van samewerking met die owerheid en gesagstrukture voorstel, sommige lê klem op 'n eie geografiese gebied en nog ander vra vir meer daadwerklike aksie in die huidige opset, veral wat die alledaagse omgang met die taal en kultuurgoedere betref. Daar is natuurlik 'n saak uit te maak vir baie van hierdie voorstelle, maar ek verwys weer na my voorstel gedurende November 2008 op hierdie webwerf in Die antwoorde op die dinge oor watter moontlike metodes ons kan gebruik om verantwoorde antwoorde te probeer kry op situasies waarmee ons gekonfronteer word. Ek dink die eis vir 'n min of meer eenvormige antwoord op die huidige situasie is onontbeerlik. Maar waarin lê hierdie eenvormige antwoord? Maklike antwoorde hierop is ons nie beskore nie. Ek wil tog die een en ander hieroor opmerk:

Die debat oor eie grondgebied kom lank en diep en ek wil nie nou hier oor die meriete al dan nie hiervan debatteer nie. Realisties gesien: ons moet net oortuigend antwoord op die vraag wat die moontlikheid is dat so 'n werklikheid ooit toegelaat sal word om te bestaan, veral as dit enigsins blyk 'n betekenisvolle sukses te wees.
Die klem op aksie rondom Afrikaans as taal en kultuurverskynsel is bo twyfel, maar ons moet oppas. Ek haal die Spaanse skrywer Carlos Ruiz Zafón se openingswoorde aan uit sy mees onlangse boek, uit Spaans vertaal as "The Angel's Game" : "'n Skrywer vergeet nooit die eerste keer wanneer hy 'n paar munte of 'n aanprysing aanvaar het in ruil vir 'n storie nie. Hy vergeet nooit die ydelheid in sy bloed wat hom laat glo dat, indien hy sy gebrek aan talent vir ander kan wegsteek, die droom van die letterkunde hom sal voorsien van 'n dak oor sy kop, 'n warm bord kos aan die einde van die dag, en dít wat hy die meeste begeer: sy naam op 'n stukkie papier wat hom waarskynlik sal oorleef. 'n Skrywer is veroordeel om daardie moment te onthou, aangesien hy van daardie oomblik af gedoem is en sy siel 'n prys het." (my vertaling). Hoe waar is dit van die moderne Afrikaanse letterkunde en kultuur? As ek so om my kyk het ons eerlike "kultuur" met iets om die lyf, broodnodig.
Die reeds gemaakte voorstelle in bogenoemde debat wys duidelik uit: die nakom van ingeligte verantwoordelikheid, in die een of ander vorm van aksie, en deursettingsvermoë (wilsoortuiging) is ononderhandelbaar. Daarsonder kan ons net sowel nie begin nie.
En oor fundamentele keuses: Johann Rossouw raak hieraan in sy bespreking van R.W. Johnson se onlangse boek oor Suid-Afrika na Apartheid (South Africa's Brave New World: The Beloved Country Since the End of Apartheid), veral Afrikaners se sug na deelname aan die hoofstroom. (Sien: Glasoog, Beeld BY, 11 Jul 09). Hierdie keuses en, belangriker, hulle geskiedenis (hoe het ons gekom tot in hierdie situasie), kan nie uit eerlike besinning uitgelaat word nie, beide op fundamentele gronde en daarom ook uiteindelik op die vlak van hulle praktiese uitkomste

Aanvaarde besigheidsteorie sê ons moet versigtig wees dat struktuur nie die pas aangee en strategie volg nie. Dit hoort andersom. Dit beteken dat daar duidelikheid (eenvormige antwoorde hierbo) moet bestaan oor die bestemming terwyl ons voetspore trap. In die besigheidswêreld is dit waarskynlik waar. In die samelewing ook, maar dalk sit ons nou met 'n situasie wat (vir eers) om strukture vra bloot ter wille van oorlewing. As daar hiervoor 'n saak uitgemaak kan word, is die instelling van alternatiewe strukture iets om verder te verken. Dit geld nie net strukture rondom taal en kultuur nie, maar ook in die praktiese sfere van onderwys (op alle vlakke), diensteverskaffing, sosio-maatskaplike ondersteuning en opheffing, ensovoorts. Daarvoor is daar gesprek en koördinasie nodig, ook om prioriteite te bepaal. Neels de Ridder maak in sy artikel opmerkings rondom finansiering hiervan – uit verskeie persoonlike gesprekke ter plaatse en enkele in die buiteland, is ek glad nie oortuig van die feit dat befondsing van hierdie voorstelle onmoontlik is nie, veral as jy weet waar en by wie om te soek en jy benut vaardige agente en woordvoerders. Dieselfde geld vir kundigheid om dit te doen. Johann Wingard se artikel oor die Boere en die Russe skets so 'n tipe prentjie. Dit is egter 'n ander, weliswaar noodsaaklike, onderwerp. In kort kom dit daarop neer dat niemand (individue en organisasies) meer kan sit en wag dat iets vir ons gedoen word nie; ook nie dat ons beloftes in dié verband in ruil vir samewerking kan aanvaar nie – daarvoor het die praktyk en geskiedenis te veel lesse te leer. Aangesien niks ooit werklik eindig nie, staan ons optrede in die alhier in die oordeel van tyd. Sou ek my naam onder aan die uiteindelike uitkoms hiervan wou teken?

хороший стоматолог

Watter soort ‘drastiese optrede’ vir Afrikaans?

As ons eerlik is, moet ons erken dat slegs drastiese optrede Afrikaans nou van volslae ondergang kan red.

Bogenoemde verwys.Ek het met gespitste aandag Dan Roodt se artikel in u publikasie gelees. Ek stem saam met wat hy daar sê. Die vraag is: Watter tipe "drastiese optrede" word voorgestel?

топкарго развод

Afrikaner bevind hom weer in die 1930s

Die Afrikaner bevind hom vandag met dieselfde taalprobleem as in die dertigerjare toe jy in besighede soos die OK Basaars, Greatermans, jou handelsbanke (voor Volkskas) en talle fabrieke geen bediening ontvang het as jy nie Engels gepraat het nie. Jy kon blou in die gesig of grys word, maar jy sou wag totdat jy skaamteloos jou geradbraakte Engels praat om bedien te word. Dít ten spyte van Afrikanerdogters wat jou moes bedien en wat nes vandag terwille van selfbehoud gelate daaraan moes meedoen.

Maar die toentertydse Afrikaner was trots en beneuk in die goeie sin van die woord. Tuis en op skool is jy van jou Afrikanerskap bewus gemaak. Praat jou taal en as daar nie geluister word nie, stap uit en gaan koop iewers anders. Hierdie beginsel is sedertdien eie aan my benadering. As ek enigsins uit sy of haar uitspraak aflei dat die persoon wat my bedien nie ‘n Afrikaner is nie, konfronteer ek daardie persoon openlik met die vraag: Praat jy Afrikaans? Indien nie, moet hy of sy iemand gaan vind wat my in my taal sal bedien of anders lui ek af en soek ‘n ander firma wat dit wel kan doen. Destyds het selfs ons kerke vanaf die kansel meegehelp om trots op ons Afrikanerskap te kweek. So het daar ‘n Afrikanerkorps met leiers in alle vertakkings van die samelewing ontstaan.

Die Afrikaners se pennies en tiekies is versamel in Federale Volksbeleggings. Nuwe Afrikanerbesighede het ontstaan: Volkskas, Sanlam, om maar enkeles te noem. Die Afrikaner kry sy Bybel in sy eie taal. Sy skrywers en digters beweeg weg van die Hollandse en kom onder die indruk van die ellende van die Afrikaner. Die Afrikaner se letterkunde lewe in al sy mooiheid. Tussen hakies, dink u daardie Afrikaners sou hulle Herzogprys na die buiteland laat gaan? Aikôna ! Al was dit ook ‘n Vondel of 'n Shakespeare.

Ek stem volkome saam, die Afrikaner staan by die kruispad. ‘n Keuse moet gemaak word. Dis maklik as jy glo… Geloof maak jou trots op dít waaraan jy glo. Glo die Afrikaner nog en is hy trots op sy Afrikanerskap met alles wat dit behels? Geloof gee ook wysheid omdat jy die beste sal kies terwille van dít waaraan jy glo. Boonop sal jy diskrimineer. Die Egiptenare sou nooit Israeliete word nie. Selfs vandag toi-toi ‘n Israeliet nie saam met die Palestyne nie.

Wees beneuk wat jou Afrikanerskap aanbetref. Ons het niks om oor skaam te wees nie. Ons is nie ‘n volk van diewe en moordenaars nie. Bedrieërs en geldsugtiges is ons sekerlik nie. Apartheid was nie ‘n skande nie. Soort soek altyd soort en sorg vir eie soort, al gaan jy waar. Is die apartheidsbeleid van die huidige regering dan eerbaarder? Sorg hy nie ook maar vir sy eie mense tot uitsluiting van die ander nie?

Ons moet hande vat. Ongelukkig sal ons weer soos destyds van vooraf moet begin, ons sente en rande bymekaarskraap en ‘n nuwe Afrikanervolksbeleggings in die lewe roep. Verstand ontbreek nie by die Afrikaner nie, dis net die trots en beneuktheid en die geloof.

Of is dit dalk vrees wat ons klein en benepe maak?

Afrikaans: radikale optrede is nou nodig

Ek lees die pessimistiese skrywe van Dan Roodt, Wil die Afrikaner nog veg vir Afrikaans?, wat meer waarhede bevat as baie van die linkse media saamgevoeg en 'n tydige dokument verteenwoordig.

Daar is baie geskryf en gedebatteer oor 'n volkstaat, die moontlikheid of dit kan werk en ook waar dit moet wees en of dit ons enige hoop bied om ons kultuur, taal en volk te beskerm. Nou ek is geen voorstander van hierdie idee nie, maar ek gaan dit ook nie as 'n mislukte idee afmaak nie.

Die gedagte dat ons moet veg vir Afrikaans in elke sfeer van die samelewing en die feit dat die pogings geen vrugte afwerp nie het my laat besef dat ons aksies meer radikaal moet wees. Nou hiermee sê ek nie ons moet onsself soos Moslemselfmoordenaars opoffer nie maar ons sal daadwerklik aan radikale idees moet merk om ons merk te maak en om te verseker ons beskerm dít was vir ons belangrik is.

Of mis ons die punt, moet ons nie maar boedel oorgee nie? Het ons nie alreeds te veel verloor dat daar geen terugkeer is nie? Het ons nie al juis 'n besluit gemaak dat dit te laat is en dat enige optrede futiel is nie? Het die linkse media ons nie alreeds met hul propaganda en voete-was-skuldgevoel laat boedel oorgee nie? En is dit nie nou net die laaste onwillekeurige stuiptrekking wat ons nog hier laat skop nie?

Daar is egter een ding wat ons nie uit die oog moet verloor nie: die wêreld se hulpbronne is beperk en Suid-Afrika is nie immuun teen hierdie tekort nie. Soos die finansiële krisis nou mooi bewys het, is ons almal maar deel van een globale gemeenskap. Ek is geen doemprofeet nie, nog minder 'n pessimis; eerder 'n realis en die xenofobie wat verlede jaar opgevlam het, het my laat besef dat ons as blankes baie naby aan daardie kategorie van "uitlanders" in die oë van die massa verkeer. Hulle word male sonder tal deur die linkses se propagandamasjien vertel dat ons nie in SA hoort nie.

As ons onsself later in die posisie sal bevind waar ons moet meeding om basiese hulpbronne soos water en voedsel dan gaan ons met hierdie massa te doene kry en ons weet waar dit kan eindig. Rwanda, Soedan, Zimbabwe, ensovoorts, is goeie voorbeelde, om nie te praat van die gebeure in Gauteng gedurende Mei 2008 nie. Wanneer mededinging om skaars hulpbronne eers aanbreek en die massas op ons toesak – met die polisie en die weermag onder die beheer van die regering en die propagandamasjien – weet ek waar ek eerder sal wil wees.

Nou wat is my punt nou eintlik? Terug by die volkstaatidee.

Die gebrek aan beplanning wat tans in SA heers, moet ons tot ons voordeel benut, hoe ons dit moet doen is nie deel van die brief nie maar ons moet dit dringend aanspreek. Ons beskik oor die vermoë, ons het dit reeds tevore gedoen, om na onsself om te sien en die idee van 'n volkstaat in die ooste van Pretoria is dalk nie so verregaande soos wat baie mense dit afmaak nie. Hier kan ons onsself regeer en ons kan onsself teen moontlike etniese konflikte rondom hulpbronne in die toekoms beskerm . Ja, ek weet dit klink soos die doemprofete van ouds maar dit sal dom van ons wees om hierdie moontlikheid te ignoreer.

Dit is 'n kwessie van tyd, dalk nie in ons leeftyd nie, maar dit gaan aanbreek. As ons nie nou al moontlikhede oorweeg en oplossings soek nie, dan gaan Afrikaans ons nie veel help nie. Hierdie kwessie strek veel dieper as 'n taalstryd. Radikale optrede is nou nodig; daar is maar sekondes voor twaalfuur oor.

Afrikaner te slap om te veg vir Afrikaans

Dan Roodt vra die vraag: Wil die Afrikaner nog veg vir Afrikaans? Die antwoord is NEE. Hy is te veel van 'n slapgat. Gaan kyk maar wat word geskryf op PRAAG se geselsforum, alles behalwe oor dit wat PRAAG se doelwit is.

Ek doen hiermee 'n beroep op alle geselsers op PRAAG-forum om te skryf hoe hulle Afrikaans bevorder. Wie dring daarop aan dat skrywes aan die Suid-Afrikaanse owerhede en instellings in Afrikaans beantwoord word? Wie dring daarop aan dat hulle ten alle tye in Afrikaans bedien word?

Die prentjie wat vanoggend oor Radio Pretoria geskilder is deur 'n woordvoerder van Afriforum/Solidariteit, lyk maar uiters donker vir die Afrikaanse taal.

устройство отзывы лобановский обыск

Wil die Afrikaner nog veg vir Afrikaans?

Al hoe meer mense kla oor die gebrek aan Afrikaans by banke, staatsdepartemente en natuurlik op SAL-vliegtuie. Nou die dag sien ek die voorafbetaalde sim-kaarte wat MTN verkoop. Die verpakking is in Engels, maar daarop staan: “Sotho and Zulu translation inside.” Maar geen Afrikaans nie.

Ook was ek onlangs toevallig in die Randburgse Landdroshof. Groot was my verbasing om te sien dat al die kennisgewings in die hofgebou tweetalig is: in Engels en ‘n swart taal… Weereens geen Afrikaans nie.

Ek dink nie daar is meer enige twyfel dat die staat, meer nog as die Britse koloniale staat van 60 of 150 jaar gelede, ‘n doelbewuste veldtog teen Afrikaans voer nie. Uiteindelik spruit die toestand uit politieke mag, of gebrek daaraan. Die persepsie wat die staat, groot sake en die algemene publiek van Afrikaners het, is dat hulle die politieke verloorders van Suid-Afrika is wat die verste van die politieke mag af verwyder is.

As ons dink aan ‘n soort Venn-diagram van politieke mag in die land, met ‘n al hoe kleiner area wat die sirkel van politieke mag sny, dan lyk dit waarskynlik so:

Zoeloes: ons het ‘n Zoeloepresident
Xhosas: hulle speel steeds ‘n groot rol in die ANC
Sotho’s: hulle beheer die Vrystaat en Suid- en Noord-Sotho word in die binneland gepraat waar die ANC nie kan bekostig om hulle heeltemal te vervreem nie.
Engelse: hulle behou hul kulturele, ekonomiese en ideologiese bande met die Anglo-Amerikaanse empaaier, daarom domineer Engels in Suid-Afrika. ‘n Aanval op Engelse of Engels sou gesien word as ‘n aanval op Brittanje en die VSA.
Kleurlinge: hulle is die meerderheidsbevolking in die Wes- en Noord-Kaap, dus het Kreools-Afrikaans ‘n bestaansreg soos ons dit op Sewendelaan op TV aantref. In baie opsigte het die “Kaapse” aksent die standaardaksent op RSG geword.
Afrikaners: ons is doelbewus van die politieke mag uitgesluit en waar ons oor getalle beskik, soos in die Pretoriadistrik of die Oos- en Wesrand, is die munisipale afbakenings so gemaak dat ons orals in die minderheid verkeer en oorheers word. Daar woon 700 000 Afrikaners in en rondom Pretoria; nietemin sien mens byna nêren Afrikaans nie. Sowel Tukkies as UNISA is grotendeels verengels en binne vyf jaar sal daar feitlik geen Afrikaans meer aan daardie instellings gedoseer word nie. Afhangend van die uitslag van die grondwetlike hofsaak oor Ermelo-hoërskool, mag Afrikaanse hoërskole ook binnekort van buite deur die onderwysdepartemente oorgeneem en verengels word.

Die enigste gebiede waar Afrikaans nog te siene is of gehoor word, is dié wat aan staatsbeheer of beheer deur groot maatskappye ontkom, soos die Afrikaanse musiek, gemeenskapsradiostasies en die internet. Ek weet nie of daar ‘n groot toekoms vir die Afrikaanse koerante is nie, want hulle gaan vir seker – soos die Afrikaanse universiteite – getransformeer word en sal stadig maar seker na Engels oorslaan. Daar verskyn reeds Engelse advertensiebylaes by die Afrikaanse koerante en ons kan sien hoe Die Burger en Rapport se redaksionele standpunte oor Afrikaans toenemend ooreenkom met dié van die rektor van Stellenbosch, naamlik dat “eentalig-Afrikaanse instellings ‘n mite is”. Indien daar nie meer plek vir eentalig-Afrikaanse universiteite of skole is nie, waarom sal eentalig-Afrikaanse koerante nog verdra word?

Trouens, was dit nie vir die internet nie, het Afrikaans al so te sê uit die openbaar verdwyn. Ons moet in gedagte hou dat die huidige taalstryd hoofsaaklik op die internet gevoer word. Diegene wat ten gunste van “die mite van eentalig-Afrikaanse instellings” is, word sistematies gesensureer deur die tradisionele media, sowel die gedrukte media as radio en TV – met die uitsondering van enkele gemeenskapsradiostasies. Die druk wat daar vanuit die internet toegepas word, veroorsaak egter dat die verengelsingsproses stadiger verloop as wat andersins die geval sou gewees het.

Indien enigiemand in 1994 sou voorspel het dat Afrikaans binne 15 jaar tot dieselfde vlak as die swart minderheidstale soos Venda of Tsonga gereduseer sou word, sou so ‘n persoon as ‘n regse doemproefeet uitgeskel gewees het. Nietemin ervaar ons tans die doodsnikke van Afrikaans as kultuurtaal en wetenskapsmedium. Die oorgrootte meerderheid Afrikaners onder 30 en veral dié wat ná 1994 hul skoolopleiding ontvang het, kan nie meer ingewikkelde begrippe in Afrikaans oordra nie. Eintlik verkeer hulle in ‘n fase van oorgangstweetaligheid waar hulle woordeskat toenemend Engels en slegs die sintaksis nog Afrikaans is. Hulle kinders – die volgende geslag – gaan in ‘n feitlik volledig eentalige Engelse wêreld grootword, met Engelse skole, universiteite, howe, staatsdepartemente, munisipaliteite, werkomgewings en selfs kerke.

Die NG Kerk het hom reeds teen die gedagte van taalhandhawing uitgespreek en sal lidmate bedien in die taal wat hulle verkies of wat ‘n gedeelte van die lidmate verkies. Ek weet van ten minste een NG-gemeente – een van die oudstes in die land – waar eredienste reeds in Engels plaasvind omdat die jonger lede van die gemeente, sowel as die predikant, dit so verkies. Dit rym meer met ‘n “loslitstyl” van godsdiensbelewing.

Niemand van ons wat in die goue tydvak van Afrikaans grootgeword het en dit as iets vanselfsprekends aanvaar het, sou destyds kon voorsien dat die taal in ons leeftyd sou teruggly na waar dit 150 jaar gelede was nie, waar vele mense skaam was om dit te praat en daar gelag is vir diegene wat “kitchen Dutch” as kultuurtaal wou gebruik het.

As ons eerlik is, moet ons erken dat slegs drastiese optrede Afrikaans nou van volslae ondergang kan red. As Afrikaans oor die afgelope vyftien jaar soveel veld kon verloor, hoeveel te meer gaan dit nie oor die volgende vyftien jaar wegkwyn nie?

Die Afrikaner het by ‘n kruispad gekom: óf hy moet veg vir sy kulturele (en fisieke) voortbestaan, óf hy moet maar tou opgooi en verengels of emigreer, wat op dieselfde neerkom.

Die vraag is: wil hy veg? Gemeet aan die aanloklikheid van ‘n globale verbruikersbestaan in Engels, watter waarde of bekoring hou Afrikaans, die produk van ‘n vervloeë nasionalisme van sewentig of tagtig jaar gelede, steeds vir hom in?

Aan die ander kant is dit miskien ‘n wonderwerk dat Afrikaans – wat nader aan Middel-Nederlands verwant is as Nederlands self – al soveel eeue lank oorleef en telkens soos ‘n feniks uit die as verrys.

In hierdie desperate tyd is dit waarskynlik ons enigste bron van troos en inspirasie.

Colesberg-inwoners herstel elektrisiteit met hofbevel

Die Aksiegroep Colesberg het daarin geslaag om die elekrisiteitsvoorsiening aan inwoners met 'n hofbevel herstel te kry. Die Aksiegroep en sy lede verkeer tans in dispuut met die sogenaamde Umsobomvu-munisipaliteit weens onredelike tariefstygings en gebrek aan dienslewering.

Nadat die Aksiegroep, wat by die Nasionale Belastingbetalersunie van mnr. Jaap Kelder geaffilieer is, 'n tydelike hofbevel teen die munisipaliteit verkry het, het die burgemeester, munisipale bestuurder en finansiële bestuurder steeds geweier om die krag aan te sit.

Mnr. Johan Matthee, voorsitter van die Aksiegroep Colesberg, 'n klag van minagting van die hof teen die burgemeester en sy twee mede-amptenare gelê. Hy sê: "Nadat die stukke deur die balju op die respondente bestel is, het die munisipale bestuurder steeds hardnekkig geweier om die kragtoevoer te herstel. Ek was derhalwe genoodsaak om lasbriewe vir die inhegtenisneming van die munisipale bestuurder, burgemeester en die finansiele bestuurder aan te vra op sterkte van minagting van die hof. Die lasbriewe is uitgereik en die polisie het onmiddellik opgetree.

"Die munisipale raad het gistermiddag 14:00 'n spesiale raadsvergadering gehou (rede onbekend) en toe die vergadering verdaag, het die polisie gereed gestaan om die mense te arresteer. Die munisipale bestuurder het toe so groot geskrik dat hy daar-en-dan opdrag gegee het dat die krag weer aangeskakel moet word".

Volgens mnr. Matthee het hy "om 17:45 begin oproepe ontvang van baie dankbare inwoners om te bevestig dat hulle kragtoevoer, ná 5 weke in die donker en in uiterse koue, herstel is."

Die keerdatum vir die bekragtiging van die tussentydse hofbevel is 28 Julie 2009. Tensy die munisipaliteit verweer aanteken, sal die bevel dan finaal verklaar word.

Die inwoners dring daarop aan dat hulle net vir elekrisiteit wil betaal, hetsy per rekening, hetsy per voorafbetaalde meter, terwyl hulle dispuut met die Colesbergse munisipaliteit aan die gang is.

Die inwoners beroep hulle op die Munisipalestelselswet nr. 32 van 2000, waarvan artikel 102(2), saamgelees met artikel 102(1), bepaal dat 'n munisipaliteit nie 'n belastingbetaler se skuld vir dienste mag konsolideer "waar daar 'n dispuut met die munisipaliteit bestaan nie".

Aksiegroep Colesberg is finansieel bygestaan deur die Nasionale Belastingbetalersunie om sy regskoste te dek, met advokaat Mari Olivier wat vir die Aksiegroep opgetree het.

Мордвинов Александр Фильчаков

Dis Pretoria!

Dit is Pretoria en nié Tshwane nie. UKKSA het beslis dat die SAUK art. 34.1 van die uitsaaikode oortree “omdat hy geen regsgronde het om tussen Pretoria en ander stede te onderskei nie”.

Die SAUK in nuusbulletins gebruik die naam Tshwane, wat ’n munisipaliteit se naam is, saam met die name van ander stede soos Port Elizabeth en Durban. Dié stede se munisipale name is onderskeidelik die Nelson Mandela-metropool en eThekwini.

UKKSA het verlede maand ’n verhoor gehou nadat AfriForum ’n klag daaroor ingedien het.

Kallie Kriel, AfriForum se uitvoerende hoof, het gesê die uitspraak is ’n oorwinning vir die ondersteuners van Pretoria se naam én almal wat wedersydse erkenning en respek tussen gemeenskappe wil bevorder.

AfriForum het tydens die verhoor aangevoer dit is onprakties en onbillik om die naam Tshwane, wat ’n metroraad s’n is, saam met ander dorpe en stede s’n te gebruik.

Die Raad vir Suid-Afrikaanse Geografiese Name se databasis het aangetoon dat Tshwane nie as ’n pleknaam geregistreer is nie, maar Pretoria wel.

Die Tshwane-metroraad het in Maart 2005 besluit om die “City of Tshwane” as ’n geografiese pleknaam te registreer, maar die minister van kuns en kultuur het nog nie die naamsverandering na Tshwane goedgekeur nie.

UKKSA het egter bevind die uitsaaier oortree sy kode “met onwaarhede deur voor te gee Tshwane is as ’n geografiese pleknaam geregistreer”.

Die SAUK kan 'n swaar boete ontvang as hy die uitspraak ignoreer.Фильчаков прокурор

Ermelo-ho?rskoolgeval vertoon mislukking van grondwetlike orde

Die sinistere wyse waarop die ANC-regering voortgaan om Hoërskool Ermelo in die howe te beveg, beteken net een ding: die SA staat, die ANC-staat, is wesentlik anti-Afrikaans.

So pas het die onderwysdepartement hom na die Grondwethof gewend in sy jongste poging om Ermelo – die laaste Afrikaanse hoorskool in Mpumalanga – te dwing om sy klasse na Engels te verander. Dit spreek van niks minder as etniese suiwering nie.

Die argumente wat deur die staat se advokate voorgehou word, is so absurd dat mens wonder of hulle nie raad gevra het by die Zimbabwiese regbank nie. ZANU-PF verloor daar mos nooit 'n saak nie. Hoe kan 'n skool taalkundig gestraf word omdat hy oor 'n honderdpersentslaagsyfer beskik? En indien die onderwysers wat opgelei is om in Afrikaans aan Afrikaanssprekende kinders klas te gee, gedwing word om in Engels skool te hou, gaan die gevolg nie 'n slaagsyfer van minder as 100 persent wees nie?

Die diskriminasiekwessie wat hulle opper, verteenwoordig 'n volkome toutologie. Nêrens ter wêreld, behalwe miskien in Suid-Afrika of in Zimbabwe, sal enigeen aanvaar dat om moedertaalonderrig te verskaf op 'n vorm van "rassediskriminasie" neerkom nie. Trouens, die staat vertoon duidelik sy anti-wit en anti-Afrikaanse vooroordeel deur die vendetta teen Ermelo ten alle koste voort te sit, ongeag die feit dat 'n aantal swart kinders aan die skool reeds tevrede is om klasse in Afrikaans, Suid-Afrika se landelike omgangstaal, te volg.

Meer as enigiets anders, demonstreer die treurige geskiedenis rondom Ermelo-hoërskool die mislukking van die huidige politieke en grondwetlike orde. Geen van die beloftes van gelykheid en taalregte wat in die grondwet vervat is, is ooit nagekom nie. Die Grondwethof sal hom waarskynlik oor die absurditeit van 'n "diskriminasiesaak" deur die diskrimineerders uitspreek in 'n poging om dít wat van die grondwet en sy mooiklinkende maar konsekwent vertrapte beginsels oor is, te red.

Die sentralistiese stelsel wat in 1994 op ons afgedwing is, is nie net onprakties nie, maar moet vroeër of later tot etniese konflik in Suid-Afrika lei. Hoe gouer ons na 'n federale of konfederale stelsel kan oorgaan wat mag van die bemoeisieke en baie "Engelse" staat wegneem en terug aan die burgers en gemeenskappe gee, hoe beter.