Marine Le Pen – Bladsy 3

Poolse nasionalis blameer Marine Le Pen vir gebrek aan Europese groep

Pool wil vroue van stemreg ontneem

Volgens de Poolse nationalist Janusz Korwin-Mikke is de samenwerking voor een gezamenlijk fractie in het Europees Parlement niet misgelopen vanwege Geert Wilders, maar door Marine le Pen.

Wilders had geen problemen met hem en zijn partij, maar het was de fractieleidster van het Franse Front National die hem volkomen onverwacht niet meer zag zitten. “Gisteren ging iedereen er nog van uit dat de samenwerking zou doorgaan.” Maar Le Pen vond Korwin-Mikke ineens te extreem, zegt de Pool in een gesprek met Nieuwsuur.

Toch niet

Wilders was gisteren nog in het Europees Parlement, haalde daar zijn toegangspas op en leverde er een brief in, waarin staat dat hij per 1 juli met volledig recht zitting wil nemen in het EP. Vandaag bracht hij naar buiten dat hij dat toch niet doet.

Nu er op korte termijn geen Europese fractie komt waar de PVV lid van is, ziet Wilders geen reden meer voor een dubbelmandaat. Hij zet zijn juridische procedure ook niet door.

Kannibaal

Korwin-Mikke houdt er bijzondere opvattingen op na. Zo wil hij vrouwen het kiesrecht ontnemen, omdat mannen intelligenter zouden zijn dan vrouwen. Samenwerking met Le Pen en Wilders ziet hij nog steeds zitten. Hij zegt tegen Nieuwsuur: “Ik zou met iedereen samenwerken, zelfs met een kannibaal.”

Verder voorspelt Korwin-Mikke dat Marine le Pen de controle kwijt zal raken over haar partij, het Front National.

Dat er nu geen groep komt, kan Korwin-Mikke weinig schelen. Hij krijgt minder subsidie, maar hij heeft wel meer vrijheid om te zeggen wat hij wil, zonder dat iemand hem de mond snoert.

Geskil tussen Marine Le Pen en haar pa oor anti-Joodse grappie

Marine Le Pen, die leidster van die Front National, wat sedert onlangs as Europa se mees suksesvolle regse party gesien word, het haar vader, Jean-Marie, in die openbaar gekritiseer oor ‘n opmerkinig wat hy Vrydagaand 6 Junie oor die Joodse sanger en akteur Patrick Bruel gemaak het. Sy het dié opmerking as ‘n “politieke fout” beskryf wat kwaadwillig deur die Front National se vyande aangegryp sal word.

Le Pen vader is reeds deur ‘n horde Joodse en antirassistiese organisasies in Frankryk oor die kole gehaal oor sy opmerking in ‘n internetvideo waarin hy kommentaar lewer op openbare figure soos Madonna, Guy Bedos en die tennisspeler Yannick Noah wat onder andere sou gesê het dat hulle “Frankryk gaan verlaat indien die Front National die meeste stemme kry”. Ook die sanger-akteur Patrick Bruel, wat van Joodse afkoms, asook ‘n profesionele pokerspeler is, het iets dié trant kwytgeraak, wat deur Jean-Marie Le Pen se gespreksgenoot op die intervideo aangeroer is. Hierop het Jean-Marie Le Pen geantwoord: “Dit verbaas my nie… Luister, volgende keer sal ons ‘n oond vol bak.” Die Franse woord “fournée” wat hy gebruik het, beteken ‘n “hoeveelheid brood of koek wat saam gebak word”, maar kan ook net ‘n “klomp mense met dieselfde lot beteken”. Boonop speel dit op “four” (oond) wat gewoonlik op Frans in verband met die Joodse slagting tydens die tweede wêreldoorlog gebruik word.

Le Pen senior het jare gelede in 1987 ook die holocaust as ‘n “besonderheid van die geskiedenis” beskryf, waarvoor hy sedertdien konstant gekritiseer is en waarvoor hy in 1986 “een simboliese frank” as boete deur die hof van Aubervilliers, ‘n voorstad van Parys, opgelê is.

Sy dogter se metgesel, Louis Aliot, wat gewoonlik baie lojaal teenoor Jean-Marie Le Pen is, het eerste in die openbaar losgetrek deur Sondag sy uitlating as “polities dom” te beskryf. Hierop het Le Pen senior geantwoord: “As daar mense aan my kant is wat dit op dié manier interpreteer, is hulle imbesiele.” Intussen het die FN die video van hul webblad verwyder.

Hierop het Marine Le Pen die openbare reaksie op haar pa se uitlanting as ‘n “kunsmatige polemiek” beskryf, maar tog gesê dat hy ‘n “politieke fout” begaan het. Terwyl sy daarvan oortuig is dat “die betekenis wat aan sy woorde geheg word, van kwaadwilligheid spreek”, het die FN se leidster Sondagaand verklaar dat haar pa “in die lig van sy lang ervaring… nie kon insien watter interpretasie daar van dié formulering gemaak sou word nie, ‘n politieke fout is waarvoor die Front National nou die gevolge moet dra”.

Volgens die koerant Le Monde, gaan dit vir die Front National oor ‘n “subtiele” spel daartussen om as hoofstroomparty hom te “ontdemoniseer”, maar terselfdertyd steeds “teen die stelsel” voor te kom waardeur sy gewildheid onder ontevrede Franse kiesers toeneem. Die koerant praat van “goeie demonisering” en “slegte demonisering”. Deur haar kritiek op die Europese Unie, laat Marine Le Pen haar op ‘n goeie manier deur die media “demoniseer”, maar deur sulke moedswillige antisemitiese uitlatings ontketen haar vader die slegte vorm van demonisering. Aldus Le Monde.

Jean-Marie Le Pen het verder verklaar dat “die politieke fout gemaak word deur diegene wat in pas verkeer met eenvormige denke en wat soos die ander partye wil lyk”.

Le Pen vader is die lewenslange erepresident van die party waarvan hy in 1972 stigterslid was. Hy gaan dus moeilik uit die kussings gelig word, selfs al word hy ‘n verleentheid vir sy dogter. In die Franse streeksverkiesings wat om die draai lê, sal die uitslae wel aantoon of sy uitlating die party skade berokken het, aldan nie.

Belangrike perskonferensie deur Europese regse partye gehou

Gister het ‘n belangrike perskonferensie in die Europese Parlement te Straatsburg, Frankryk, plaasgevind waartydens vyf regse partye uit vyf lande die vrae van joernaliste beantwoord het. Die leidende figuur tydens die konferensie was Madame Marine Le Pen van die Front National wat alle vrae op Frans beantwoord het, terwyl Geert Wilders van die Nederlandse PVV verkies het om Engels te praat. (Sien volledige video hier onder.) Die Italiaanse en Oostenrykse verteenwoordigers het onderskeidelik Italiaans en Duits gepraat terwyl die voorsitter van die Vlaams Belang vrae op Nederlands beantwoord het.

Die vyf partye uit vyf lande behoort aan die “Europese Alliansie vir Vryheid”. Op die webblad van die Alliansie word die Alliansie só beskryf:

Die Europese Alliansie vir Vryheid (EAV) is ‘n pan-Europese allianse van Lede van die Europese Parlement, tesame met nasionale en streeksparlemtariërs en partye, wat onder ‘n politieke platform verenig is wat nasionale vryheid en demokrasie voorstaan in teenstelling met gesentraliseerde, supranasionale beheer.

Die EAV is een van elf “Europese partye op ‘n Europese vlak” en word gedeeltelik deur die Europese Parlement befonds.

Die party hou hom besig met kwessies aangaande vryheid en demokrasie in die EU en die EAV is nie werksaam binne ‘n Links-Regs- politieke paradigma nie terwyl sy lede vanuit ‘n wye politieke spektrum afkomstig is. Op die nasionale vlak, daarom, onderskryf EAV-lede nie noodwendig die politiek en oortuigings van ander lede van die Alliansie nie.

Die EAV kort nog twee lande en twee ander partye vir ‘n minimum van sewe om as groepering binne die Europese Parlement erken te word. Gister was die Sweedse Demokrate, wat ook as potensiële lid van die Alliansie genoem word, by die perskonferensie afwesig.

Volgens Marine Le Pen bestaan daar “verskille” tussen die Alliansie en die Hongaarse nasionalistiese party, Jobbik, sodat dié party nie in hul geledere toelaatbaar is nie. Dít het sy geantwoord op ‘n vraag van ‘n Hongaarse joernaliste in die saal.

Dieselfde joernaliste het aan haar gevra of die Alliansie nie bloot Eurofobies maar “Russofiel” is nie en daarom die Europese Unie ondergeskik aan Russiese belange wil stel nie. Hierop het Marine Le Pen geantwoord dat dit “dom” (stupide op Frans) van die Europese Unie is om ‘n anti-Russiese standpunt oor byvoorbeeld die Oekraïne in te neem, asook om Rusland “in die arms van China te dryf”. Wat haar betref, behoort Frankryk “goeie verhoudings met alle groot lande (grands pays) na te streef, waarvan Rusland ongetwyfeld een is”.

Hier is die video, in Frans, Engels, Nederlands, Duits en Italiaans.

Franse FN behaal historiese oorwinning in Europese verkiesing

Die Franse Nasionale Front (FN) het oor die naweek ‘n geskiedkundige oorwinning behaal.

Van die begin van die Europese verkiesingsveldtog weke gelede het Marine Le Pen voortdurend voorspel dat die FN Sondagaand uiteindelik Frankryk se nommer een party sal word.

Verkiesingkenners het haar voorspelling geminag, maar die meningspeilings het dit bevestig.

Sondagaand het die Franse volkslied, La Marseillaise hard uit die FN-hoofkwartier in die Paryse voorstad Nanterre weerklink.

Die FN het ‘n historiese 25% van die stemme in die Europese verkiesing behaal en is nou Frankryk se top party op die Europese toneel.

“Die volk het gepraat. Ons mense dring aan op ‘n sekere soort politiek. Hulle wil Franse politiek vir Franse sien, deur Franse, met Franse. Hulle wil nie meer van buite gelei word nie, en ondergeskik aan wette [van buite] wees nie,” het ‘n jubelende Le Pen aan ondersteuners gesê.

“Soewereine mense het hard en duidelik gepraat… hulle wil hul eie lot in hul eie hande terugneem.

“Ons moet ‘n ander Europa bou, ‘n Europa van vrye en soewereine volke wat vryelik besluit op samewerking. Vanaand is ‘n massiewe verwerping van die Europese Unie.

“As Duitsland die ekonomiese hart van Europa word, deur die onbevoegdheid en swakheid van ons leiers, dan is Frankryk die politieke hart van Europa. Wat gebeur het in Frankryk is die voorloper van wat sal gebeur in elke ander Europese land: Die herlewing van volke.

“Aan al die Franse wat vir ons gestem het, sê ek dat die stryd vir die grootsheid van Frankryk ons moet verenig in die herontdekking van die liefde vir ons land.”

Die vernedering van die opposisie UMP, wat net meer as 20% van die stemme kon kry, was nog kleiner as dié van die regerende Sosialiste wat derde gekom het met net 13,9%.

Manuel Valls, die Sosialistiese premier, se somber uitdrukking het by sy begrafnisstem gepas.

“Die uitslag is meer as ‘n waarskuwing, dit is ‘n skok, ‘n aardbewing,” het hy gesê.

Die FN het belowe om Frankryk se grense te sluit om die vrye beweging van die Roma misdadigers te stuit asook goedkoop buitelandse arbeid, die euro te los en terug te keer na die frank.

Hulle het ook onderneem om alle vrye handelsooreenkomste met Amerika dadelik te beëindig, en onder alle omstandighede Franse waardes, identiteit, tradisies en manier van lewe te verdedig.

Die Franse dagblad Le Monde skryf: “Marine Le Pen het haar belofte nagekom: die FN is die belangrikste wenner in die Europese verkiesings” .

Die koerant het bygevoeg: “Die oorwinning is geen groot verrassing nie, die meningspeilings het dit vir die laaste paar weke voorspel, maar die skaal daarvan is verbysterend.”

Afrikaans: die grondslag vir ‘n nuwe politiek

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Vandag beantwoord die redakteur van Rapport, Waldimar Pelser, my vorige artikel in Rapport en hier op praag met ‘n pleidooi dat ons mekaar minder moet etiketteer en meer moet debatteer:

Om iemand “regs” of “links” te noem is nie die einde van die gesprek nie, maar eerder die begin. In “Suid-Afrikaans” gestel: Ons kan nie meer daarmee wegkom om mekaar wit of bruin of swart of regs te noem asof dit die gestoei oor idees onnodig maak wat ons kort om koers te kry nie.

Jare gelede het ek reeds min of meer dieselfde standpunt gestel in my klein essay, Die nuwe ‘Regs’ wat destyds op LitNet gepubliseer is, maar wat ook in my boek Aweregs opgeneem is.

Soos ek in my stuk oor Frankryk aandui, gaan die Franse vandag nuwe verteenwoordigers in die Europese parlement verkies en vir die eerste keer sedert die tweede wêreldoorlog gaan ‘n sogenaamd regse, nasionalistiese of behoudende party die meeste stemme in ‘n Franse verkiesing trek, naamlik iewers tussen 24 en 30 persent. Weliswaar geen meerderheid nie, maar nogtans ‘n merkwaardige vertoning deur Madame Marine Le Pen se Front National. Reeds word daar gesê dat dit Frankryk se “beeld in die wêreld skade gaan doen”.

Frankryk is ‘n lid van die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies, asook, tesame met Duitsland, die belangrikste land in Wes-Europa en in die Europese Unie. Frans is, naas Engels, Russies, Spaans en enkele ander, een van die belangrikste wêreldtale wat deur honderde miljoene mense as eerste of tweede taal gepraat word. Daarom is die intellektuele en politieke verskuiwing in Frankryk geen geringe verwikkeling nie.

Waldimar Pelser meen dat ons “idees… kort om koers te kry”. Dis presies wat ons by praag nog die afgelope vyftien jaar of meer sê. Suid-Afrika het in 1994 holderstebolder die Amerikaanse “smeltkroesmodel” van die sestiger- en sewentigjare, tesame met regstellende aksie en swart bemagtiging oorgeneem. In die VSA staan swart bemagtiging as “minority procurement” bekend, dus kan elkeen van hierdie beleide na die VSA teruggevoer word. Maar eintlik het die Sweede Gunnar Myrdal reeds in die veertigerjare hierdie stel polities korrekte idees aan die Amerikaners voorgestel in sy beroemde boek, An American Dilemma: The Negro Problem and Modern Democracy. Dus is dit nie van oorsprong Amerikaans nie, maar Sweeds!

Wat weer tot die volgende vraag lei: Hoe kan ‘n land soos Swede met sy hoofsaaklik homogene, blanke bevolking van taamlik snobistiese en hovaardige mense wat op al die ander Skandinawiese lande neersien, voorskrifte aan heterogene maatskappye soos dié van die VSA en Suid-Afrika maak? Wat verstaan Swede van Suid-Afrika? So te sê niks.

Alle Afrikaners, regs, links, liberaal, nasionalisties, wat ook al, behoort saam met Waldimar Pelser te erken dat ons en die land vandag nuwe idees nodig het. Ons kan nie maar voortploeter op Swede en Amerika se mislukte opvattings van die middel- twintigste eeu nie.

Hierdie intellektuele krisis raak egter nie bloot die liberaliste of linkses wat hulle op die Angel-Saksiese of internasionale gemeenplase oor Suid-Afrika verlaat nie. Dit raak ook daardie oudmodiese Afrikaner-nasionaliste wat in ‘n heraangepaste afsonderlike ontwikkeling en selfbeskikking van volkere ‘n oplossing vir die probleme van Suid- en Suider-Afrika sien. Demografies, ekonomies en tegnologies het die hele streek intussen so verander dat dit haas nie meer moontlik is nie.

Nie dat ek opgehou het om ‘n voorstander van Afrikanerselfbeskikking te wees nie, maar ek dink ons moet aanvaar dat Afrikaners die gedagte telkens, soos ook tydens die afgelope verkiesing, by die stembus verwerp. ‘n Mens kan ‘n perd tot by die water bring, maar jy kan hom nie maak drink nie.

Wat staan ons dus te doen onder die huidige omstandighede? In die afwesigheid van enige steun onder Afrikaners of die hoofstroommedia vir Afrikanerpolitiek, is dit soos om voor ‘n trein te gaan staan. Sodra daar koppe getel word, gaan ons telkens net verloor.

Daarom meen ek dat ons by praag oorspronklik die korrekte idee gehad het, naamlik om ‘n nuwe politiek rondom die Afrikaanse taal te bou. En voordat u nou sê dat taal ‘n bysaak in Suid-Afrika is, laat my verder verduidelik hoe dit behoort te werk.

Tans is daar feitlik geen verweer teen rasstellende aksie en rassevoorkeure wat in wetgewing en selfs in die grondwet vervat is nie. Hier en daar maak Afriforum hofsake daarteen, maar dit gaan telkens om ‘n enkele individu soos Renate Barnard van die polisie en doen nie veel om die beginsel van rassevoorkeure by aanstellings aan te tas nie.

Terwyl dit toelaatbaar is vir swart politici en swartes om hul politiek op ras te grond – dis nog ‘n invloed van die VSA en die Angel-Saksiese lande – grens dit vir blankes aan heiligskennis om dieselfde te doen. Dus gaan dit moeilik wees om teen rasstellende aksie die blanke bevolking op grond van ‘n soort “wit nasionalisme” te probeer mobiliseer.

Indien Afrikaners egter op hul taal, Afrikaans, begin aandring, sal die groot maatskappye, die howe, die skole en universiteite, selfs die staat self, genoodsaak wees om weer van ons mense te begin aanstel. Dit sal die effek van rasstellende aksie begin teëwerk. Binne die “Suid-Afrikaanse” stelsel, sal daar dus ‘n “Afrikaanse” stelsel begin ontwikkel waar Afrikaners deur ander Afrikaners (of in die Wes-Kaap, deur bruinmense) bedien word en waardeur die amptelike en openbare status van Afrikaans weer herstel sal word.

Hierdie strategie sal egter net slaag as daar, tesame met die aandrang op Afrikaans te alle tye, insgelyks ‘n inwaartse nasionalistiese beweging onder Afrikaners plaasvind. Immers word daar tussen interne (kulturele) en eksterne (staatkundige) selfbeskikking onderskei. Net so bestaan daar ‘n inwaartse nasionalisme onder jou eie mense en ‘n uitwaartse rebellie of opstand om jou teen ander groepe of volkere te laat geld. Tans is die inwaartse nasionalisme en herwaardering vir mekaar waarskynlik belangriker as die uitwaartse opstand.

Leon Lemmer skryf vandag baie insiggewend oor die Baske, wat soortgelyk aan Afrikaners, deur getalryker – sy dit dan Europese – volkere in die vorm van die Spanjaarde en die Franse oorheers word. Omdat hy die groot Franse skrywer Victor Hugo oor die Baskiese taal aanhaal, het ek na die oorspronklike teks gaan soek en haal dit graag hier volledig aan, tesame met ‘n Afrikaanse vertaling:

J’ajoute qu’ici un lien secret et profond et que rien n’a pu rompre unit, même en dépit des Pyrénées, ces frontières naturelles, tous les membres de la mystérieuse famille basque. Le vieux mot Navarre n’est pas un mot. On naît basque, on parle basque, on vit basque et l’on meurt basque. La langue basque est une patrie, j’ai presque dit une religion. Dites un mot basque à un montagnard dans la montagne; avant ce mot, vous étiez à peine un homme pour lui; ce mot prononcé, vous voilà son frère. La langue espagnole est ici une étrangère comme la langue française.

[Ek voeg hier by dat ‘n geheime en diepgaande band die geheimsinnige Baskiese familie verenig wat niks kon breek nie, in weerwil van die Pireneë-gebergte, dié natuurlike grens. Die ou woord “Navarre” (die voorheen outonome gebied) beskryf dit nie. ‘n Mens word Baskies gebore, jy praat Baskies, jy leef Baskies en jy sterf Baskies. Die Baskiese taal is ‘n vaderland, amper ‘n godsdiens. Praat ‘n woord Baskies met ‘n bergbewoner in die berg; voor daardie woord was u skaars ‘n mens vir hom; as dié woord gespreek is, siedaar u en hy is broers. Die Spaanse taal is hier uitheems net soos die Franse taal. – my vertaling.]

Dit lyk asof die tweede deel van Leon Lemmer se aanhaling oor die Baske, nie van Victor Hugo is nie, maar van die skrywer Mark Kurlansky in die boek The Basque History of the World:

“It was written over and over in the records of those who observed the Basques that they spoke a strange language that kept them apart from others. But it is also what kept them together as a people, uniting them to withstand Europe’s great invasions.”

In die vroeë dae van praag, onthou ek ook dat ek iewers ‘n paar sinne uit ‘n kortverhaal van Hennie Aucamp aangehaal het (“Die uitsettingsbevel” in Enkelvlug), wat baie dieselfde begrip as Victor Hugo oordra:

“Vir ander mag ‘n nuwe vaderland ‘n moontlikheid wees, maar nie vir my nie. My bestaan, my identiteit, my kern, my alles lê opgesluit in Afrikaans. ‘n Bestaan in ‘n ander taal sal vir my tweedehands wees…

“En verder: Suid-Afrika is nie vir my in die eerste plek sy berge en vlaktes nie. My wesenlike vaderland, as ek Camus mag aanhaal, is my taal. Ek bestaan net in die taal; net vir die taal…”

Dit sou ‘n fout wees om bogaande aanhalings bloot as sentimentalistiese oproepe tot taalnasionalisme te interpreteer. Wat is ‘n “bestaan in Afrikaans” anders as ‘n lewe in ‘n eie land en ‘n eie kultuur? Terwyl jy deur ander regeer en selfs oorheers word, is dit tog moontlik om onder mekaar met ons eie lewens aan te gaan, asof daardie blote politieke feit nie van allesoorwegende belang is nie.

Een van die grootste foute wat die ANC en die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty gemaak het – vanuit hul revolusionêre en vernietigende oogpunt – is om Afrikaans as amptelike taal ná 1994 te behou. Die amptelike status van Afrikaans, indien dit afgedwing sou word, sou die assimilasie van Afrikaners feitlik onmoontlik maak en ons “verenig en apart van die ander” hou soos wat Mark Kurlansky hier bo aangaande die Baske beskryf.

Terwyl ander groepe in die land die wetgewende en uitvoerende gesag van die staat oorheers, is Afrikaners steeds oorverteenwoordig in die derde vertakking van regering: die regsprekende gesag. Toegegee, rasstellende aksie het reeds sy tol op die regbank geëis en daar bly baie min Afrikaanse regters oor, veral in Johannesburg waar die meeste sake aangehoor word.

Feit is egter dat daardie nie-Afrikaanse regters verplig is om die Romeins-Hollandse gemenereg toe te pas. Al die uitsprake wat sedert 1652 in ons land gelewer is, bly steeds geldig! Van die beroemdste uitsprake wat die beginsels van ons reg neergelê het, is boonop in Afrikaans gelewer.

Indien Afrikaanse regslui, asook litigante, sou begin om hofsake in Afrikaans te voer, sou die staat verplig wees om meer Afrikaanse regters aan te stel. Hoewel die staat dus die wetgewing na willekeur mag verander, kan ons in die howe die geleentheid kry om daardie wette na ons siening te laat interpreteer, binne ons eie regstradisie wat die staat genoodsaak is om te volg.

Ons kan selfs die groot maatskappye dwing om meer Afrikaners aan te stel en sodoende werk vir ons mense te skep. Hoe meer Afrikaners voltyds werk, hoe meer geld gaan ons hê om ‘n Afrikanerekonomie naas die Suid-Afrikaanse te ontwikkel. Die Jode, Grieke en ander in ons land doen dit reeds. Ook die Baske beskik oor ‘n uitgebreide koöperasie genaamd Mondragon wat vir ‘n 100 000 mense werk verskaf en een van die groot suksesverhale op die Spaanse grondgebied verteenwoordig.

Ek was nog altyd ‘n groot kritikus van die Grondwet, maar deesdae begin ek dink dat álles in die Grondwet nie net sleg is nie. Daar bestaan artikels in die Grondwet wat ons in ons guns kan laat afdwing – met of sonder die steun van die massa apatiese Afrikaners!

Ander groepe in die land is reeds besig om die Grondwet na hul sin te laat interpreteer: die voorstanders van huwelike tussen mense van dieselfde geslag of diegene wat téén die doodstraf gekant is, byvoorbeeld. Die meerderheid mense in ons land, blank en swart, hou nie van selfdegeslaghuwelike nie en is ten gunste van die doodstraf, maar hulle doen net nie die moeite om hof toe te gaan nie. Daarom is hulle aan die links-liberale aktiviste uitgelewer wat, soos in die VSA, sorg dat hulle uitsprake in hul guns verkry.

Elke uitspraak in die howe verteenwoordig insgelyks ‘n tweesnydende swaard: Dink maar aan mnr. Jaap Kelder van die Nasionale Belastingbetalersunie se beroemde geveg om die oorgangstadsraad van Kemptonpark te kry om die onwettige elektriese verbindings in Tembisa te beëindig en om sy kredietbehoor ook daar toe te pas. Uiteindelik het hy in die Appèlhof in Bloemfontein verloor omdat meesal Afrikaanse regters bevind het dat die stadsraad oor die “diskresie” beskik om te besluit of hulle kredietbeheer sal toepas, selfs nadat hulle amptelik ‘n besluit aangeneem het om dit wel te doen!

Mnr. Jaap Kelder moes in daardie geval die gelag betaal, maar dink net hoe daardie appèlsaak vorentoe deur ‘n Afrikanergemeenskap of -voorstad iewers aangehaal kan word wat dalk sou besluit om nie langer elektrisiteit aan die gewone stadsraad te betaal nie. Indien kredietbeheer deur ‘n munisipaliteit “diskresionêr” is, dan is munisipale wanbetaling mos nie so erg nie, is dit? En as die krediteur oor ‘n diskresie beskik, wat dan van die debiteur wat sy eie diskresie mag hê, om te besluit of hy wil betaal of nie?

Laat die skape by die stembus almal vir mev. Zille of Mmusi Maimane stem.

Afrikanerpolitiek sónder steun is die nuwe wagwoord. Om ‘n cliché te gebruik: Ons moet begin om “uit die kassie” – of aweregs, dis vir my ‘n beter woord – te dink. Kom ons stoei vir ons ‘n plek in die land oop waar ons uiteindelik daardie “Afrikaanse lewe” kan voer waarvan ons almal droom. En dit sluit nie geografiese enklawes, taaleilande, kantons, volkstate of wat ook al, uit nie.

Word deel van die avontuur en sluit aan by praag!

Vryheid, gelykheid en nasionalisme

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Ek onthou die opskrif in ons geskiedenisboek toe ek op skool was in die ou Suid-Afrika: “Die Franse omwenteling.”

In daardie dae was Afrikaans suiwer en Germanisties, en is die woord “revolusie” as minder wenslike taalgebruik geag.

Terwyl Suid-Afrika se verkiesingsuitslae verlede week geen verrassings ingehou het nie, broei daar in Frankryk die soort politieke, kulturele en intellektuele omwenteling wat laas wêreldwyd in skoolhandboeke verewig is. In die aanloop tot 1789 sou filosowe, skrywers, ensiklopediste en oproermakers die hele Europa aan die brand steek met die woorde “vryheid, gelykheid, broederskap”.

Deesdae is daar weer ’n groot groep Franse skrywers, filosowe, denkers en sogenaamd “populistiese” politici – soos Marine Le Pen van die Nasionale Front (Front National – FN) – wat reëlreg standpunt inneem teen die magtige Amerika, die Europese Unie, die multikulturele samelewing, die miljardêrs en bankiers, maar ook vorme van moderne kuns, feminisme en wit skuld.

Iewers onthou ek ’n Amerikaanse akademikus wat bewonderend oor Franse intellektuele opgemerk het: “As die trein van die geskiedenis by ons die stasie binnestoom, het hy in Parys lankal reeds vertrek.” Hy het dié uitspraak gemaak met verwysing na die pornografiese letterkunde van Georges Bataille wat “oortreding” – veral van godsdienstige, seksuele en ander taboes – die grondbeginsel van sy oeuvre gemaak het.

Dieselfde Franse obsessie met die avant-garde en om nuut en oorspronklik te dink, het weer eens vir ’n uitbarsting van ikonoklasme en rebellie gesorg wat dreig om die land uitmekaar te skeur en geweldige spanning, maar ook opwinding veroorsaak. Die stryd word gevoer in dik boeke en essays waarin die geskiedenis sedert die Middeleeue sommer herinterpreteer word. Dit woed verder op die internet, op webblaaie, Twitter, YouTube en TV-gespreksprogramme waar jy maar kan vloek en skel en argot (Franse sleng) gebruik, solank jy intelligent klink en iets te sê het.

En natuurlik, in ’n land waar die skoonheidsbedryf van madame Liliane Bettencourt, erfgename van die maatskappy L’Oréal, die rykste vrou ter wêreld gemaak het, verstaan almal hoe bemarking, reklame en media werk. Terwyl aktiviste, filosowe en politici mekaar die stryd op TV aansê, word daar terselfdertyd met die Franse voorliefde vir geleerde terme oor “die media” en hul invloed bespiegel op die trant van ’n Pierre Bourdieu of ’n Jean Baudrillard.

Volgens sommige peilings steun tot 30% van die Franse jeug die regse Nasionale Front en dis in die mode om regs en “patrioties” te wees. Net soos in Duitsland tydens die Weimar-republiek in die 1920’s gebeur het, oortuig kommuniste hulself geredelik van die noodsaak van nasionalisme en selfs kommunistiese en linkse kiesers uit die Franse werkersklas stem deesdae insgelyks vir “Le Front”.

In die aanloop tot die Europese verkiesings wat volgende Sondag plaasvind, staan die Nasionale Front sterk met 24% van moontlike stemme – volgens ’n meningspeiling deur die CSA vir BFMTV en die Nice-Matin-mediagroep wat aan die einde van verlede maand gedoen is.

Die party se liberale teenstander, die UMP (Unie vir ’n Volksbeweging), ontvang in dieselfde meningsopname 22% steun en die Sosialistiese Party 20%.

Onder jong mense en middeljariges is die Nasionale Front los voor. Die CSA-peiling toon tot 30% van kiesers tussen 25 en 34 jaar en 34% van kiesers tussen 35 en 49 jaar steun die party.

’n Mens moet onthou dat vele immigrante van Wes-Afrika en die Midde-Ooste in Frankryk ook stemreg het en gewoonlik Sosialisties stem, wat die steun vir die FN onder “inheemse Franse” nóg hoër sou maak.

Een oud-kommunis wat tans aan die voorpunt van die Franse stryd staan teen wat hy die “globalistiese oligargie” noem, is Alain Soral.

Hoewel hy hom steeds as ’n Marxis beskou, het hy van die Franse Kommunistiese Party reguit na die Nasionale Front oorgeloop en was ook in ’n stadium dagbestuurslid van die party. Tans verkeer sy jongste boek Comprendre l’empire (Om die ryk te verstaan) boaan die Franse blitsverkoperlys van politieke nie-fiksie. Die subtitel daarvan is veelseggend: “Demain la gouvernance globale ou la révolte des Nations?” Overgezet synde: Môre ’n wêreldregering, of die opstand van volkere?

Volgens Soral is dit net nasies of volkere wat oor die vermoë beskik om weerstand teen ’n dreigende globale oligargie van rykes te bied. Hy bedryf ook sy eie organisasie, genaamd “Gelykheid en versoening”, wat onder meer geld insamel vir sy regskoste, want hy is in etlike hofsake gewikkel teen ander groepe of politici wat hom van laster aankla.

Hoe het Soral so bekend (of berug) geraak dat selfs die huidige Franse premier, Manuel Valls, gereeld na hom verwys? Een element is die TV-debatte tussen skrywers, akademici en politici waar deelname van mense met reëlreg teenoorgestelde menings uiteraard vir heftige meningsverskil en hoë kykersgetalle sorg. Soral, wat skerp kritiek op feminisme lewer, is byvoorbeeld “in die spel geplaas” teen die linkse feminis en uitgesproke lesbiër, Caroline Fourest.

Humor en tipies Franse sarkasme kenmerk dié botsings. Die Joodse aktivis en advokaat Arno Klarsfeld het selfs op televisie ’n glas water oor sy debatsteenstander Robert Ménard uitgesmyt.

Interessant is Soral se bewering dat Vrymesselary ’n groot rol in die Franse Revolusie gespeel het. Ook verklaar Soral die breuk in die 19de-eeuse sosialisme tussen die “wetenskaplike” (en dus wrede) Marx-Engels-sosialisme en die “libertynse” sosialisme van Proudhon en Bakoenin aan die hand van hul afkoms en verbintenis, aldan nie, met die internasionale bankiers.

As ’n mens in een boek na Vrymesselaars, bankiers en Karl Marx sáám verwys, klink dit al klaar na ’n samesweringsteorie, maar Soral se ontleding steun op heelwat feite en verrassende nuwe insigte. Soral sou egter as filosofiese denker, maar ook as aktivis, nie so omstrede gewees het as hy nie ’n noue vriendskap gehandhaaf het met Frankryk se grootste rassis nie.

Voordat die leser nou tot ’n haastige gevolgtrekking kom – onthou hierdie is Frankryk, dinge is nie so voorspelbaar soos by ons nie. Frankryk se “grootste rassis” is, ja wel, ’n swart man en ’n uiters gewilde komediant! ’n Man wat, soos Trevor Noah, agtergekom het dat skerp politieke satire vol sale kan trek. Trouens, Dieudonné M’bala M’bala was eens op ’n tyd aktief in die beweging téén rassisme en het spesifiek teen die Nasionale Front te velde getrek, terwyl hy ook vertonings waarin rassisme gesatiriseer word, aangebied het.

Op 1 Desember 2003 het Dieudonné egter ’n satiriese skets op TV oor die Palestynse kwessie aangebied waarin hy die spot met ’n Joodse setlaar in die besette gebiede dryf en hom as ’n Nazi voorstel. Daarmee het Dieudonné kennelik sy politieke satire te ver gevoer.

Frankryk se invloedryke Joodse gemeenskap van 500 000, wat ook in die media oorverteenwoordig is, het hom as antisemities begin brandmerk. Maar pleks van terug te staan, het Dieudonné die speletjie verder geneem en selfs ’n nuwe satiriese saluut wat hy die “quenelle”noem, in ’n stortvloed vierletterwoorde bekend gestel.

In Afrikaans kan ’n mens seker die quenelle die “af-arm” noem, want een arm hang slap langs die lyf en die ander word oor die bors gekruis. Heel onskuldig, op die oog af. Behalwe in die oë van die Joodse Raad van Frankryk (CRIF) wat toenemend in die af-arm ’n nuwe en “bedekte Nazi-saluut” begin sien het.

Die gevolg is dat die Joodse Raad aan die begin van die jaar as ’t ware die Franse kabinet “byeengeroep” het om Dieudonné se vertonings te verbied.

Manuel Valls, toe nog die minister van binnelandse sake, het persoonlik daarvoor gesorg dat verskeie stede in Januarie Dieudonné se vertonings verbied het. Vir ’n week of tien dae het die Franse media oor niks anders as die quenelle geskryf nie!

Ironies genoeg het die Duitse tydskrif Der Spiegel onlangs die Joods-Franse filosoof Alain Finkielkraut as “regs en konserwatief” bestempel omdat hy insgelyks die reg op ’n eie kulturele en volksidentiteit verdedig. Duitsers wat Jode “regs” noem? Jode wat ’n swart man van “aanhitsing tot rassehaat” (’n misdaad in Frankryk) aankla? Waar is ons nou? wonder ’n mens. Dis amper soos die “draai-arm” op Potchefstroom wat ook ná jare ’n Nazi-saluut geword het.

Feit is egter dat daar die afgelope dekade of drie honderde boeke in Frans verskyn het wat op een of ander manier die idee van ’n nasionale kultuur of identiteit op ’n verskeidenheid maniere besing, iets wat natuurlik teen multikulturalisme en globalisme indruis. Toenemend is die linkses in Frankryk teen die toue en het geen antwoord meer op die intellektuele intensiteit en politieke provokasies van die regses nie.

Marine Le Pen verwerp die huidige Europese Unie – wat volgens haar nasionale soewereiniteite skend – maar is ten gunste van ’n Parys-Berlyn-Moskou-spil wat ’n “Europa van nasies” téén die Amerikaanse “ryk” tot stand bring. Sal ’n oorlogsugtige VSA so iets duld?

Een van madame Le Pen se kwinkslae is: “Frankryk verkeer in ’n krisis en ons het nie eens ’n Korsikaan wat ons kan kom red nie.”

Laasgenoemde is natuurlik ’n verwysing na Napoleon. Maar op die eiland Korsika betoog nasionaliste in hul duisende juis om van Frankryk af te stig!

Soos Alain Soral dit stel: “Globalisering is ’n onvermydelike tegnologiese en ekonomiese proses, maar globalisme verteenwoordig ’n vorm van verdrukking.”

Hierdie rubriek het verlede Sondag ook in Rapport verskyn.

Dan Roodt-artikel in Rapport oor Franse politiek

Vandag sal daar geen rubriek van Dan Roodt op praag verskyn nie, aangesien hy ‘n artikel oor die Franse politiek in vandag se Rapport geskryf het. Die artikel sal later vandeesweek ook op praag as rubriek verskyn.

Vryheidsfront Plus hou nie van Steve Hofmeyr

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Die Vryheidsfront Plus sorg nie eintlik vir vuurwerke by die stembus nie, want tydens die afgelope munisipale verkiesing het die party se steun van 0,83% tot 0,5% gedaal. Die getal stemme wat die party op hom kon verenig het insgelyks van 146 796 tot 66 588 gedaal, ‘n afname van bykans 55%.

Vir ‘n party wat kennelik in een of ander doodspiraal verkeer, bespeur ‘n mens ‘n verbysterende vermetelheid by die Vryheidsfront Plus wat ná bykans 20 jaar van mislukkings glo dat hy alle wysheid in pag het. Net gister het die Gautengse leier van die party, mnr. Jaco Mulder, smalend na Steve Hofmeyr verwys en gemeen dat Steve maar ‘n politieke groentjie is wat by hom kan kom leer.

As sanger steek Steve sy nek baie ver uit vir die Afrikanersaak en moet hy aanvalle van Naspers en dreigemente van boikotte trotseer, iets wat hom finansieel kan knou. Hoe vergelyk dit met die “veilige politiek” van die Vryheidsfront wat wegkruip telkens as daar ‘n omstrede kwessie in die openbaar gedebatteer word?

Ten minste lees Steve Hofmeyr boeke en skryf ook gereeld een, iets waarvan min mense in die Vryheidsfront Plus ooit verdink kan word. Die versameling beroepspolitici wat tans in die party saamgetrek is, kan ewe min as denkers of visioenêre leiers beskryf word. Maar hoe gewild is Jaco Mulder vergeleke met Steve Hofmeyr? As ‘n mens hul aantal volgelinge op Twitter as maatstaf neem, lyk die prentjie só:

Jaco Mulder: 165 volgelinge

Steve Hofmeyr: 84 639 volgelinge

Met ander woorde, Steve Hofmeyr beskik oor 512 keer die aantal volgelinge van Jaco Mulder! Trouens, Steve het meer volgelinge op Twitter as die 66 588 stemme wat die VF Plus in die 2011- munisipale verkiesing behaal het.

Wie se invloed op die landspolitiek is die grootste? Onlangs het me. Joan Fubbs van die ANC vir Steve in die parlement daarvan beskuldig dat hy “verdeeldheid” in die land saai, waarmee sy waarskynlik bedoel dat hy die dogmas van die regerende party bedreig. Jaco Mulder, is ek bevrees, hou geen bedreiging vir die ANC of sy dogmas in nie.

Logies behoort elke Afrikaner die Vryheidsfront Plus te ondersteun, synde die laaste oorblywende party wat nog aan verkiesings deelneem en wat so min of meer die Afrikanerbelang verteenwoordig. Of altans, dít het ek my die afgelope drie of vier jaar probeer wysmaak terwyl ek as Vryheidsfrontlid gepoog het om die party tot ‘n meer waagmoedige en verbeeldingryke benadering te oorreed.

Net gister het ek weereens in ‘n kort toespraak by die VF Plus se Gauteng-kongres probeer argumenteer dat patriotiese Afrikaners ‘n veel meer aanvallende benadering tot die politiek behoort te volg as tans. Onder andere het ek na die welslae van twee Europese regse partye verwys: die Partij voor de Vrijheid in Nederrland, asook die Front National in Frankryk. Veral die Front National het binne enkele jare van 2% steun onder die leierskap van mnr. Jean-Marie Le Pen tot 25% onder sy dogter, mev. Marine Le Pen, se leiding gevorder. Vandag hou die FN hoop vir die hele Westerse wêreld in, want hulle verwerp die gedagte van witskuld en dat inheemse Europeërs al groter getalle gekleurde immigrante uit Afrika en die Midde-Ooste in hul lande moet aanvaar. Net soos wat die Franse Sosialistiese Party en ander linkse parrtye in Europa, tesame met die voormalige Oos-Duitsland en Sowjetunie, gehelp het om die ANC-SAKP in Suid-Afrika aan bewind te bring, kan die nuwe patriotiese bewegings dalk help om die huidige politieke skaakmat in ons land te beëindig.

Die Vryheidsfront Plus en sy leierskap is veels te defensief in sy uitsprake en tans verkies die party ook om sy Afrikanerwortels minder te beklemtoon deur hom as ‘n “party vir alle minderhede” aan te bied. Daar vind samesprekings met “Khoisan-groepe” plaas. Die party is bang om as ‘n “wit party” of as “rassisties” geëtiketteer te word. Trouens, die einste Jaco Mulder het my op ‘n keer so byna-byna op die lug oor RSG gerepudieer nadat Piet Croucamp of een van sy geesgenote weer die R-woord in my rigting geslinger het, die enigste “argument” wat daar nog in die verslete linkse arsenaal oorbly. Ook glo die VF Plus dat die gemiddelde kieser meer in “kwessiepolitiek” soos die Gautengse tolstelsel of die Transnet-pensioene belangstel as in groter ideologiese stryde soos selfbeskikking en Afrikanerregte. In die wandelgange word die party reeds as ‘n “meer Christelike DA” beskryf.

By ‘n ander VF-vergadering het ek die lof van die Rooi Oktober-versetsbeweging met sy geslaagde betogings op 10 Oktober besing. Waarop een van die amspdraers uit die Vrystaat so ewe laat val het: “Ons is die Vryheidsfront. Ons glo nie in sulke goed nie.” Al is dit as ‘n grap bedoel, weerspieël dit die soort knusse, risikovrye benadering van die beroepspolitikus wat van een vergadering na ‘n ander strompel en niks meer regkry as om die huidige onregverdige stelsel te legitimeer nie.

Daarmee gooi die Vryheidsfront Plus ook koue water op die gedagte dat daar ‘n breë Afrikanerbeweging mag ontstaan wat uit verenigings, buiteparlementêre groepe, aktiviste, skrywers en kunstenaars sou bestaan en wat uiteindelik tesame met ‘n politieke groepering vryheid vir die Afrikaner mag verwerf.

My toesprakie oor ‘n meer aanvallende en intellektuele styl van politiek, ‘n bietjie soos praag bedryf, is insgelyks deur die Gauntengse provinsiale kongres verwerp. Ek moet sê, my moed sak in my skoene dat ‘n mens ooit die Vryheidsfront tot ‘n “kultuurverandering” sou kon inspireer. Waarskynlik bestaan daar diep groepsielkundige redes vir dié soort geslotenheid en geloof dat ‘n stereotipe burokratiese benadering tot politiek soos dit in die dae van die Nasionale Party bedryf is, ons uit die huidige moeras gaan help.

Dit begin al hoe meer vir my lyk asof daar geen politieke party meer is wat bereid is om Afrikanerregte en -belange openlik in die openbaar te verdedig nie. Steve doen dit doen, praag doen dit, asook Rooi Oktober. Maar nie die Vryheidsfront Plus nie. Hy is besig om Khoisan-regte te ontdek. En tolhekpolitiek. Nie dat ek gekant is teen die beweging teen tolhekke in Gauteng nie, maar te midde van die felle stryd wat ons elke dag teen die ANC en DA se multikulturele dogma, asook regstellende aksie en SEB, voer, kan sulke “klein politiek” mos nooit ‘n mens se groter vryheidstrewe en ideale vervang nie? Om nie van plaasmoorde en ander vorme van sadistiese geweld te vergeet nie. Dis tyd om teen die tirannie van die meerderheid, asook die argaïese linkse mites in Suid-Afrika, te groepeer. Ek twyfel egter sterk of die Vryheidsfront gaan opdaag. Die party het ‘n broertjie dood aan die neem van risiko’s en enige stryd of geveg – al word dit bloot, soos tans, in die media gevoer – is nie sonder risiko nie.

Dit bring my by waarskynlik die grootste enkele kwaal van Afrikaner-beroepspolitici soos hulle tydens die laaste stuiptrekkinge van die Nasionale Party – en in die Vryheidsfront Plus? – bestaan het: hul gebrek aan intellektuele diepte. Die De Klerk-geslag het uiteindelik misluk, nie vanweë ‘n gebrek aan middele nie, maar vanweë ‘n gebrek aan denke. Hulle was eenvoudig nie opgewasse teen Joe Slovo en Ronnie Kasrils, asook die horde linkse ideoloë, joernaliste en akademici nie.

Die krag van die patriotiese Europese partye soos die Nederlandse PVV en die Franse FN is dat hulle oor tien of twintig jaar ‘n formidabele stel argumente téén hul linkse opponente ontwikkel en geboekstaaf het. Naas sulke partye, bestaan daar dinkskrums, webwerwe, verenigings en versetsgroepe wat oor ‘n brreë front met die vyand slaags raak.

Dis ‘n ope vraag of dit nog enige sin het om aan amptelike partypolitiek in Suid-Afrika deel te neem. Ek is geneig om te dink dat alternatiewe groepe soos die VVK, HNP en ander wat hul doelbewus van die hoofstroompolitiek afwend, op die duur vir ons meer kan beteken as om verder aan ‘n politieke stelsel deel te neem wat al hoe minder legitiem lyk, juis vanweë korrupsie, opportunisme en beroepspolitici wat om elke hoek en draai die stelsel tot hul eie voordeel “benut”.

Vir my was dit ‘n week van lang vergaderings en groot teleurstellings, want die Strategiese Komitee van Afrikaanse organisasies is ná bykans twee jaar van gereelde vergaderings ook besig om voor allerlei keuses te weifel en vas te steek.

Die kern van Afrikanerverset in die vorm van Steve Hofmeyr, praag en Rooi Oktober is omtrent al wat my inspireer. Dalk moet ons van die res vergeet en bloot aanhou om daardie kern te versterk. Ons het reeds alles wat ons nodig het: steun, idees en ‘n duidelike einddoel wat Afrikanervryheid in ‘n konfederale bestel gaan wees. Lees gerus ook my vorige toekomsvisie oor hoe dit sou kon realiseer.

Enige politieke beweging staan of val by die gehalte van die denke wat dit voortdryf.

Dit geld nie net vir politieke partye in die teenswoordige Wes-Europa nie, maar ook vir die vroeë Nasionale Party, Broederbond en verwante bewegings wat tydens die 1930s en 1940s merkwaardig gegroei het om in 1948 die verkiesing te wen.

Ons geslag wat bevoorreg was om in patriotiese Afrikaanse skole te kon grootword en die republiek van 1961 in al sy glorie te ervaar, is dit aan ons kinders en kleinkinders verskuldig om daardie selfde helder denke terug te vind wat eie aan wenners is.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Afrikaners kort van dié Franse drif

Die politiek in Frankryk raak warm – met betogings en verbete bekgevegte in die media, selfs appels swaai op straat. Net enkele dae gelede het so ‘n vuisslanery tussen linkse en regse jongelinge in die middestad van Parys naby die groot afdelingswinkel Printemps op die dood van Clément Méric (19) uitgeloop. Méric was ‘n linkse aktivis wat blykbaar aspris loop skoor soek het met ‘n groepie verregse “skinheads”.

Eergisteraand is een van die kosbare historiese katedrale, die Sint-Peterskatedraal in Nantes, Wes-Frankryk, gevandaliseer – waarskynlik deur linkses wat wou wraak neem teen konserwatiewe Katolieke en ondersteuners van “La manif pour tous”, die beweging teen homoseksuele huwelike en ten gunste van gesinswaardes. Die naam van die beweging, wat “Betoging vir almal” beteken, verteenwoordig ‘n regstreekse teenvoeter vir die gedagte van “die huwelik vir almal”, oftewel “le mariage pour tous”.

Die linkse regering van mnr. François Hollande vrees die opkoms van Franse nasionale trots en konserwatiewe aktiviste wat hul skerp teen homoseksuele huwelike, maar ook misdaad deur Arabiere en swartes, uitspreek. Daarom het die regerende Sosialistiese Party net gister in reaksie op die dood van die linkse student aangekondig dat hy ‘n verregse jeugbeweging, die Jeunesses Nationalistes Révolutionnaires gaan “ontbind”. Op Twitter het regse Franse onmiddellik teruggekap en gevra: “Wanneer ontbind Hollande die gekleurde bendes wat ons teister?”

Ná Méric se dood het die oorwegend linksgesinde hoofstroommedia in Frankryk onmiddellik die skuld op die regse politikus en leidster van die Front National, mev. Marine Le Pen, probeer pak. Sy het haar egter dadelik van mnr. Serge Ayoub se verregse Revolusionêre Nasionalistiese Jeug gedistansieer en gesê dat haar party “geen nabye of verre verband met dié gewelddaad het nie”.

Die opkoms van die Front National is op sigself ‘n merkwaardige gebeurtenis in die Franse en Europese politiek. Frankryk is naas Duitsland die belangrikste land in Wes-Europa, asook een van die vyf permanente lede van die VN-veiligheidsraad. Franse meningsopnames is in die algemeen besonder akkuraat en daarom kan ‘n mens die 21 persent steun wat mev. Le Pen tans by die kiesers geniet baie ernstig opneem. Trouens, haar steun het dié van president Hollande verbygesteek en maak haar nou die tweede gewildste leier in die land, ná die vorige liberale president, Nicolas Sarkozy. Indien ‘n presidentsverkiesing nou gehou sou word, sou sy bo die sosialistiese Hollande deurdring tot die tweede ronde, iets wat reeds in 2002 gebeur het toe haar vader, mnr. Jean-Marie Le Pen, in die tweede ronde teen mnr. Jacques Chirac te staan gekom het.

Anders as in 2002, het die Front National egter nou ‘n hoofstroomparty geword wat besig is om sy verregse beeld af te skud. Dit is die party van konserwatiewe Katolieke wat neerhalend deur linkses “cathos fachos” (Kato-fasciste) genoem word, maar ook die Franse werkersklas wat eens op ‘n tyd die Kommunistiese Party ondersteun het. Daarom beskuldig die regs-liberale koerant, Le Figaro, mev. Marine Le Pen daarvan dat sy in haar sorge oor die Franse fabriekswerker ‘n “ekstreemlinkse diskoers” besig.

Te midde van die oorverhitte nasionale debat oor homoseksuele huwelike het ‘n regse intellektueel, skrywer en historikus, Dominique Venner (78), op 21 Mei in die wêreldberoemde Notre Dame-katedraal in Parys met ‘n vuurwapen selfmoord gepleeg. In sy selfmoordbrief wou hy mense oortuig om dit as ‘n “daad van politieke verset teen Franse dekadensie” te sien.

Dog Sondag twee weke gelede op 26 Mei (nogal my verjaardag!) het Franse konserwatiewes vir ‘n opskudding gesorg toe daar ongeveer ‘n miljoen mense in die strate van Parys onder die vaandel van “La manif pour tous” teen homoseksuele huwelike betoog het. Die reusebetoging is veral deur ‘n oplewing van Franse patriotisme gekenmerk, met derduisende blou, wit en rooi vlae wat deur die betogers geswaai is.

Frankryk was oor seksuele kwessies nog altyd baie liberaal en daarom vermoed ‘n mens dat die werklike teiken van konserwatiewe misnoeë nie soseer die homoseksuele is nie, maar die algemene politieke korrektheid van die linkses en die hoofstroommedia wat hul waardes in die gewone mense se kele afdruk. “Ons is blanke Franse met gesinne, waarom word ons stemme nooit gehoor nie?” was eintlik wat “La manif pour tous” wou sê.

Onder die vele spitsvondige slagspreuke op baniere en plakkate was daar: “As my man begin menstrueer, kan ons weer daaroor gesels.”

Frankryk is een van ons stamlande. Sonder die Franse Hugenote sou daar nooit manjifieke wynplase in die Boland gewees het en waarskynlik geen Afrikaanse taal nie. Want die hoeveelheid Franse vanne tydens die vroeë Afrikaanse taalbewegings is eenvoudig verstommend: Du Toit, Meurant, Cachet, noem maar op. Daardie Hugenote het hul eie geliefde Latynse taal in ons land verloor, maar Afrikaans des te vuriger omhels!

Daarom moet ons nie die Franse bydrae tot Afrikanerskap onderskat nie, hoewel ons ‘n Germaanse taal praat en oor meer Nederlandse en Duitse gene beskik. Dit het my egter nog altyd verstom hoe geredelik Nederlanders en Duitsers verengels. In die VSA was daar tot sestig persent Duitsers in sommige deelstate wat sekerlik Duitssprekend kon gebly het; nietemin het al daardie miljoene Duitse immigrante in Amerika sonder slag of stoot verengels.

Sekerlik is daar op die huidige oomblik dergelike interessante verwikkelinge in ons ander stamlande (Nederland, Duitsland, Skotland) ook. Skotland wil van die Verenigde Koninkryk afstig om ‘n volwaardige land te word. Maar die Skotte is oorwegend links en het lankal hul eie Keltiese taal vir Engels verruil. Nasionalisme en patriotisme bly vanweë die Nazi-geskiedenis in Duitsland gestigmatiseer en die Duitsers maak jag op hul eie mense wat maar hoegenaamd patrioties of te krities oor immigrasie en Turkse Moslems begin raak. In Duitsland waag jong pro-Duitse betogers dit net snags met maskers en fakkels op straat, op die gevaar van inhegtenisname deur die polisie af.

Ironies genoeg is die regse beweging in Nederland deur ‘n briljante homoseksuele intellektueel, Pim Fortuyn, van stapel gestuur. Ná die sluipmoord op Fortuyn, het Geert Wilders se Party vir die vryheid (PVV) die vaandel begin dra en in 2010 op 15 persent kiesersteun kon staatmaak, wat intussen tot 10% teruggesak het. Die PVV word gekenmerk deur sy teenkanting teen Islam en immigrasie. Anders as die Front National en La manif pour tous, vry die PVV eintlik na homoseksuele steun omdat hy Nederlandse homo’s daaraan herinner dat ‘n verislamiseerde Nederland hulle kwalik gaan verdra.

Nederland is ‘n land wat byna geen invloed in Europa uitoefen nie en skaar hom gewoonlik by Duitsland sover dit monetêre aangeleenthede betref. Daarteenoor kan Parys, vanweë sy grootte en gewig binne die sentralistiese Franse stelsel, steeds aanspraak daarop maak dat hy die intellektuele sentrum van Europa is.

In Mei 1968 was die Franse op die voorpunt van die linkse omwenteling in Wes-Europa met die beroemde studenterevolusie, maar sedert die sewentigerjare het ‘n kentering plaasgevind. Franse intellektuele, skrywers en meningsvormers het al meer krities begin raak oor sosialisme, multikulturalisme en wat hulle as “Westerse masochisme” sien. Aanvanklik het dit “die nuwe filosofie” geheet, maar deesdae word daar openlik van “patriotisme” gepraat.

Onverskrokke en weerbarstige Franse intellektuele teister die linkse media met aweregse uitsprake, soos byvoorbeeld die gevierde skrywer Richard Millet wat verlede jaar die land met sy “Lofprysing aan Anders Breivik”, die Noorweegse massamoordenaar, geskok het en waaroor Praag berig het in Polemiek in Europa rondom Franse essayis se ‘lof aan Anders Breivik’. Agter die skoktaktiek sit daar egter dodelike, analitiese denke. Richard Millet, Pascal Bruckner, Alain Soral, Alain de Benoist en ander is besig om indringende vrae te stel, soos: Waarheen is Frankryk op pad met al hoe meer moskees, maar ook geweldsmisdaad, in die land? Waarheen gaan die Weste as hy sy grondliggende waardes ter wille van Amerikaanse politieke korrektheid prysgee? Het blankes rede om almal skuldig te voel?

Tydens die skandaal rondom Richard Millet se uitsprake in 2012 het hy tydens ‘n televisiedebat verklaar: “Ek is ‘n blanke man; wat ‘n skande. Ek is Katoliek; wat ‘n skande. Ek is heteroseksueel; wat ‘n skande.” Hiermee wou hy te kenne gee dat die hoofstroommedia dikteer dat Arabiere, swartes, immigrante, Moslems of ateïste, asook homo’s, die nuwe normaliteit in Frankryk verteenwoordig. Daarom ervaar hy hom as blanke, Katolieke, heteroseksuele Fransman as ‘n vreemdeling in sy eie land. Tydens ‘n radio-onderhoud het hy vermeld dat hy sesuur die aand by Châtelet in die hartjie van Parys “die enigste blanke op die moltrein is”. Dié gewraakte woorde het tot histeriese besware deur linkse skrywers en joernaliste aanleiding gegee en die omstredenheid het later so erg geraak dat Millet sy pos as uitgewer by die prestigieuse huis van Gallimard verloor het.

Dit klink seker maklik om die media te provokeer. Maar as ‘n mens bietjie dieper in Millet se biografie op die internet gaan delf, dan kom jy agter dat dié man as vrywilliger tydens die Libanese burgeroorlog sy aan sy met Christene geveg het… Agter die bedaarde, beskaafde gesig van die letterkundige en skrywer, skuil ‘n beginselvaste vegter wat al die wapen vir sy idees opgeneem het! Of noem dit Franse passie: hulle praat nie net nie, hulle storm! Of hulle betoog.

Wat betogings betref: Parys is ‘n stad met breë boulevards tussen imposante, meesal negentiende-eeuse neoklassieke geboue in die Hausmann-styl. Daarom vind daar aanmekaar betogings oor allerlei kwessies plaas, want ‘n paar foto’s van baniere teen so ‘n mooi agtergrond kan enige saak bevorder.

Twee weke gelede het La manif pour tous egter getoon dat die “stille meerderheid” van blanke, Katolieke en heteroseksuele Franse met gesinne nou genoeg daarvan gehad het om as tweedeklasburgers geag te word. Hulle wil ook gehoor word en het daarom almal na Parys opgeruk waar hulle in hul honderde duisende van die Austerlitz-stasie na die esplanade van Invalides gestap het. Soos die linkse Nouvel Observateur spottend opgemerk het, “het hulle die betoging ontdek”. Die intellektuele debat wat deur ‘n klein groepie skrywers en filosowe gevoer is, vind nou weerklank “op straat” soos die Franse daarvan hou om te sê.

Die parallelle met die Afrikaner se situasie in Suid-Afrika is natuurlik ooglopend. Ons is die stigters van Suid-Afrika en het al die pyn en lyding deurworstel om hierdie suksesvolle nywerheidstaat te vestig. Nietemin word die blanke, Christelike en/of Westers-georiënteerde Afrikaner wat boonop heteroseksueel is, vandag geredelik deur die hoofstroommedia en die regering geminag. Ons mening tel nie. Binne die diktatuur van politieke korrektheid word die regte van misdadigers of onwettige immigrante (hoewel hulle dikwels deur ons “vredeliewende en verdraagsame” medeburgers vermoor word) hoër geskat as ons s’n.

Wie is die grootste Afrikaner? Is dit N.P. van Wyk Louw of is dit die fopdosser Pieter-Dirk Uys met sy neerhalende verguising van die gewone Afrikaner? Net vandag skryf Koos Kombuis in antwoord op Flip Buys se onlangse pleidooi vir die gesin dat Nie alle gesonde gesinnne lyk soos Flip s’n nie. Volgens Koos Kombuis, moet Taliep Petersen, Pieter-Dirk Uys en Robert Hamblin geloof word as “groot geeste wat nie presies soos hy dink oor geloof of (seksuele) oriëntasie nie”.

Op Twitter begin jong, Katolieke Franse al van “opstand” praat. Daar is ook allerlei kwinkslae in die trant van: “Sal ek die voorblad van (die linkse koerant) Libération haal as ‘n Arabier of ‘n swarte my doodmaak?” Met iemand wat antwoord: “Nee, want jy’s ‘n vuil blanke en ‘n rassis.” Die belediging wat gereeld deur immigrante uit Noord- en Wes-Afrika teenoor Franse toegeslinger word, “sale blanc” (vuil blanke), word nou deur inheemse Franse as ‘n soort ironiese embleem toegeëien.

Terwyl vele Afrikaners dink dat hulle politieke korrektheid met sy universele aanklag van “rassisme” gaan hanteer deur dit te omseil of jou daarby te akkomodeer, toon die Franse dat dit meer doeltreffend is om dié ideologie te analiseer en te konfronteer. Stel dit aan die kaak vir die drogredenasie wat dit is, maar bespot dit ook. Moenie skaam wees om jouself te wees nie. Swaai jou driekleurvlag in die aangesig van die gepamperlangde Ander en wys dat jy nie meer skaam is om wit en Afrikaans, heteroseksueel en Westers/Christelik te wees nie.

Die dapper klein gemeenskappe van Kleinfontein en Orania doen dit reeds. Selfs CNN en die BBC moes tot hul skok en afgryse van Kleinfontein kennis neem!

Gister het ek deelgeneem aan ‘n paar Twitter-gesprekke met opstandige Franse Katolieke. Op een stadium het hulle sommer een van my Afrikaanse boodskappe gehertwiet, wat vir hulle onverstaanbaar moet wees! Maar dit maak nie saak nie, want ek dink hulle voel aan dat ons in ‘n ewe benarde situasie as hulle moet verkeer – selfs nóg hagliker want ons word as minderheid in ons eie land oorheers.

My gevoel is: daar broei ‘n konserwatiewe revolusie in Frankryk wat dalk weereens die wêreld soos sy beroemde voorganger in 1789 gaan verstom. Ons Afrikaners moet aansluiting by die Franse beweging soek, want met ons plaasmoorde en die intense diskriminasie teen blankes is ons reeds die martelare van die hele Westerse wêreld. Op ‘n manier is die god van politieke korrektheid soos ‘n toordokter wat sy moeti in die vorm van menslike offerandes moet hê, en ons het daardie offerandes geword.

Wyle mev. Huberte Rupert, eggenote van Anton Rupert het ‘n paar jaar gelede tydens ‘n TV-onderhoud op KykNET gesê: “Ons volk het in 1938 wakker geskrik.” Ek weet nie meer wat dit gaan verg om Afrikaners soos die Franse wakker te maak nie, maar iets sal gedoen móét word. Sosiale media soos Facebook en Twitter gaan dit dalk regkry, daar waar ‘n direkte appèl op mense se betrokkenheid of volksgevoel nie meer deug nie. Trouens, dit sou nogal interessant wees om te weet hoeveel van daardie miljoen mense by La manif pour tous se betoging twee weke gelede het eerste daarvan op die internet en deur sosiale media kennis geneem.

Ek troos my daaraan dat die linkse tradisie in Frankryk veel sterker as onder Afrikaners en in Suid-Afrika is. Hulle het slim linkses; ons het hoofsaaklik dommes. Ons sit met ‘n horde joernaliste en akademici wat bloot enkele linkse intellektuele soos Joe Slovo, Albie Sachs of Jeremy Cronin napraat en na-aap. Indien die Franse dit dus kon regkry om ‘n bres in die propagandamuur te slaan, hoeveel te meer is ons nie daartoe in staat nie?

‘n Vyftal gemotiveerde Afrikaners kan dit in hierdie Britse kolonie wat as Suid-Afrika bekendstaan, lag-lag regkry.

Ons kort net bietjie van daardie Franse drif.