‘n Duitse koerantredaktuer Josef Joffe het homself by die oproepe deur linkses geskaar dat Donald Trump vermoor behoort te word ten einde hom uit sy amp te verwyder.
Die kriminele voorstel deur Joffe is op ARD – ‘n openbare uitsaaier – op 22 Januarie 2017 gedoen. Joffe het niks oorgekom nie, ‘n aanduiding dat die Duitse owerhede geen probleem daarmee het nie.
Joffe is die redakteur van Die Zeit, ‘n weeklikse Duitse koerant. Hy is ook ‘n spesiale professor in politieke wetenskap aan die Stanford Universiteit.
Na ‘n oproeper aan die Duitse besprekingspaneel gevra het of daar “nog steeds ‘n manier is om die Trump katastrofe” uit sy amp te verwyder, het Joffe voorgestel dat iemand in die Withuis hom vermoor.
Constanze Stelzenmüller, mede-gasheer, het die “bespreking” oor hoe om van Trump ontslae te raak gelei. Dit was meer van ‘n propaganda-oefening want daar is nie ‘n groot kans dat die linkses gaan slaag nie.
“Daar moet ‘n gekwalifiseerde twee-derde meerderheid van die senaat wees ten einde hom uit sy pos te dwing. Dit is polities en juridies redelik onmoontlik, baie moet nog gebeur, want ons is baie ver daarvan,” het sy gesê.
Joffe daarna kalm voorgestel dat die aangewese ding is: “Moord in die Withuis, byvoorbeeld.”
Die vroulike aanbieder het voortgegaan asof Joffe ‘n grap oor die voorgestelde moord gemaak het, maar Joffe was skaars in ‘n vriendelike bui toe hy die misdaad op die lug aangehits het. Joffe was merendeels op die rand van ‘n stuipe tydens die program, behalwe toe hy die oproep om moord gedoen het.
Dieselfde linkses wat buite hulself van verontwaardiging raak as iemand sinspeel op geweld teen Barack Obama of ander verraaiers, preek gereeld sluipmoorde op Trump en rand sy ondersteuners aan.
Op die dag voor die inhuldiging, was CNN steeds aan die bespiegel oor wat sal gebeur as Trump vermoor word.
CNN het ‘n segment vroeër uitgesaai waarin ‘n Trump-ondersteuner voorspel het dat die gewelddadige liberales “hom (Trump) gaan doodmaak” as hy verkies word, wat onmiddellik gevolg is deur ‘n Clinton-ondersteuner wat “bloed in die strate” belowe as hy wen.
Die hoofstroommedia, Lester Holt, en ander gebruik terme soos “whitelash” om Trump se presidentskap voor te hou as die rede vir ‘n rasse-oorlog in die VSA, maar gaan terselfteryd voort met hul dekking van Black Lives Matter, ‘n gewelddadige swart rassistiese organisasie, terwyl hulle “rassistiese wittes” verantwoordelik hou vir die oorwinning van Trump.
Die hele linkse oefening is dus klassieke rasbytery.
Anti-Trump protes ná die verkiesing is georganiseer selfs voor Trump nog enige uitvoerende bevel onderteken het, wat daarop dui dat die betogings nie teen enige spesifieke beleid is nie, maar teen wit Trump ondersteuners oor die algemeen.
In die VSA word die afgeleefde ou sanger Madonna nou ondersoek nadat sy gesê het sy wil die Withuis “opblaas” het Breitbart berig.
U lees op PRAAG nuus in Afrikaans wat u nêrens anders te lese sal kry nie. Dit verg baie navorsing en heelwat werk om u ingelig te hou. Ondersteun ons asseblief!
Die Katyn-massaslagting het gedurende die Tweede Wêreldoorlog en daarna opslae gemaak. Katyn word Kah-thin uitgespreek (Daniel Ford, bron hier onder, Kindle 214). Ek gaan hierdie gebeurtenis belig om aan te toon hoe regerings en die massamedia inligting weerhou of verdraai om die publiek te mislei. JK Zawodny se boek, Death in the forest: The story of the Katyn forest massacre (Pickle Partners Publishing, 1962, 258p; Amazon Kindle $5,69) , is deur Goolding beskryf as “one of the most complete accounts of Katyn” (Matthew Goolding, bron hier onder, Kindle 55). Maar van Zawodny se inligting is na meer as ‘n halfeeu verouderd. Eugenia Maresch se boek, Katyn 1940: The documentary evidence of the West’s betrayal (Stroud: The History Press, 2010, 288p; Amazon Kindle $13,67), is gebaseer op nuwe argivale inligting. George Sanford se boek, Katyn and the Soviet massacre of 1940: Truth, justice and memory (Abingdon: Routledge, 2005, 273p; Amazon Kindle $49,49), word deur Goolding beskryf as “the most important recent work about this topic” (77). Sanford se boek is egter onbetaalbaar duur.
Vir die doeleindes van hierdie rubriek maak ek van twee ander boeke gebruik. Uit die Amerikaanse oogpunt gebruik ek Daniel Ford se boek, A death in the forest: The US Congress investigates the murder of 22 000 Polish prisoners of war in the Katyn massacres of 1940 – Was Stalin or Hitler guilty? (Durham NH, Warbird Books, 2014, 82p; Amazon Kindle $3,41). ‘n Groot voordeel van Ford se boek is dat dit die kern weergee van die Amerikaanse Departement van Verdediging se verslag van 2 162 bladsye na aanleiding van verhore wat in 1951/52 gehou is: The Katyn forest massacre (Progressive Management, 2013; Amazon Kindle $6,83). Die Britse gesigspunt word belig in Matthew Goolding se boek, Katyn: A British dilemma (2014, 45p; Amazon Kindle $3,41). Ford en Goolding se boeke het die voordeel dat hulle, naas die verskillende invalshoeke, die jongste inligting bevat.
Die Tweede Wêreldoorlog (1939-1945) het op 1 September 1939 begin toe Duitsland oorlog teen Pole verklaar het. Op 13 September het die Sowjetunie die nie-aanvalsverdrag met Pole opgehef. Sowel Duitse as Sowjettroepe het hulle gehaas om soveel moontlik Poolse grondgebied te beset. Albei wou die onafhanklike Pole, wat in 1918 na die Eerste Wêreldoorlog voorwaardelik tot stand gekom het, vernietig. Die Sowjetunie en Duitsland het op 28 September 1939 ‘n nie-aanvalsverdrag gesluit; die Molotov-Ribbentrop-verdrag, waarmee Poolse grondgebied tussen die Sowjetunie en Duitsland verdeel is. Die besetting van die stad Lwów (tans Lviv, in die verre weste van die huidige Oekraïne), in die suide van die destydse Pole, was vir albei lande van strategiese belang. Die Duitsers wou verhoed dat Poolse burgers na Roemenië in die suide vlug terwyl die Sowjetunie sy wesgrens so gou moontlik verder weswaarts wou verskuif. Die Poolse bewind het die stad suksesvol teen die Duitse aanslag verdedig maar is deur die Sowjetmagte oorweldig.
Nikita Khruschev (1894-1971, Sowjetstaatshoof 1953-1964) was in 1939 as die Russiese goewerneur van die Oekraïne in bevel van die Sowjetbesette Poolse grondgebied. Die Russiese geheime polisiediens, die NKVD (“Peoples’ Commissariat of Internal Affairs”), het baie Pole krygsgevange geneem; nie net soldate en polisiemanne nie, maar ook die leiers in die gemeenskap, die intelligensia of elite; dus enigeen wat teen die Sowjetbesetting weerstand kon bied of kon help om ‘n onafhanklike Pole te laat herrys. “Kozielsk, located east of Smolensk, imprisoned 5 000; Starobielsk, near Kharkov, held 4 000 Polish officers; and Ostashkov, near Kalinin, where 6 400 Poles were interned” (Ford 315), dus 15 400 altesame. “They comprised the elite of the Polish military and civilian leaders” (Ford 331). “These prisoners remained at the three camps from September-October 1939, until April-May 1940” (Ford 331).
In die 21 maande wat die aanvanklike Sowjet besetting van Poland geduur het, is honderd duisende Pole gevange gehou in “some hundred-odd camps in Poland’s eastern territories and the western provinces of the Soviet territory” (Ford 315). “Perhaps one hundred thousand Polish civilian had been arrested and sent into the Gulag* in 1940 and 1941” (Ford 446). Die Pole wat in die Sowjet-Poolse Oorlog (1919-1921) geveg het, waarin die Pole hulle grondgebied grootliks suksesvol verdedig het, moes dit veral ontgeld. Op 22 Junie 1941 het die Duitse regering sy nie-aanvalsverdrag met die Sowjetunie verbreek, die gebied met Operasie Barbarossa binnegeval en spoedig Pole, insluitende Lwów (Lviv), verower. In daardie stad het die Duitsers toe die lyke van sowat 7 000 vermoorde Pole in die Brygidki-tronk gevind (Ford 242). [* Gulag: “Russian term for the system of prisons and labour camps used to silence dissidents and opponents of the Soviet regime” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 405.]
Die Russies-Finse of Winteroorlog (1939-1940) het baie krygsgevangenes opgelewer. Saam met die wêreldoorlog-krygsgevangenes het die Sowjetowerheid meer prisoniers gehad as wat hy kon hanteer. Te Bykovnia (naby Kiëv) en Kharkov, is baie Pole om die lewe gebring. Ford skryf: “Those from southeastern Poland are buried at Bykovnia near Kiev … and many or all of their names are known. Those from the northeast were presumably executed in present-day Belarus, but their names and whereabouts [are] still a mystery” (904). Daar was ander plekke in die Oekraïne, Belarus en Rusland waar ook massamoorde teen Pole gepleeg is. Met die uitsondering van Katyn is hierdie grafte nog nie opgespoor nie.
Die Duitse magte het in Operasie Barbarossa ooswaarts tot by bv Leningrad (nou Sint Peterburg) gevorder. Die Sowjetowerheid het dermate bedreig gevoel dat hy toe bereid was om hulp uit enige oord teen die Duitsers te aanvaar, selfs van Poolse soldate wat krygsgevangenes was. Op 30 Julie 1941 is ‘n Sowjet-Poolse ooreenkoms hieroor aangegaan, wat diplomatieke bande ingesluit het. “Under this agreement, all Poles interned in Soviet prison camps within the territory of the USSR were to be released by the Soviets” (Ford 294). Die militêre verdrag tussen die Poolse en Sowjetregering is op 14 Augustus 1941 gesluit. Op 16 Augustus 1941 het die Poolse militêre bevelvoerder, generaal Wladyslaw Anders, wat uit ‘n Moskouse tronk vrygelaat is, begin om na Poolse soldate te soek wat deur die Russe krygsgevange geneem is. Hy kon baie van hulle nie opspoor nie. Sowat 8 300 Poolse soldate het verdwyn (Goolding 232). By navraag kon bv die Sovietstaatshoof, Josef Stalin, sy minister van buitelandse sake, Vyacheslav Molotov, en die NKVD-hoof, Lavrentiy Beria, geen bevredigende verduideling verskaf nie.
Die Duitse opmars teen die Sowjetmagte is in Januarie 1943 by Stalingrad (tans Volgograd) gestuit. Terwyl die Duitse troepe reeds besig was om die aftog in Rusland te blaas, het hulle op massagrafte in die Katyn-woud, 18 kilometer wes van Smolensk, in Rusland, afgekom. Hierdie vonds is op 13 April 1943 bekend gemaak. Die Duitsers het die Sovietunie van hierdie massaslagting beskuldig. “The Russians immediately put out the counter-claim that the atrocity was actually a German one – suggesting, among other novelties, that the bodies were actually those of murdered Jews, dressed in Polish uniforms. To their shame, the American and British governments accepted the Russian version” omdat Westerse belange “called for cooperation with the Soviet Union in the common crusade against Nazi Germany ” (Ford 249).
Die Poolse regering in ballingskap in Londen, met Wladyslaw Sikorski as eerste minister, het die Internasionale Rooi Kruis op 15 April 1943 gevra om ‘n neutrale ondersoek in te stel. “The Poles were ‘extremely unfortunate in that the Germans also asked the Red Cross to investigate at exactly the same time, which allowed the Soviets to depict their wholly independent moves as being part of a coordinated conspiracy’ … British people took to the idea, especially as popularity of Stalin was at an all-time high” (Goolding 586) sedert die Slag van Stalingrad. “Among civilians, a most common sentiment was an almost unbridled admiration for the Soviet Union in general, and for the Red Army in particular” (Goolding 615).
“On April 19, 1943, the Soviet newspaper, Pravda, carried a front-page editorial which attacked the Polish Government’s request for assistance of the International Red Cross in ‘investigating something that never happened'” (Ford 561). Hierdie versoek van die Poolse regering en die felheid van sy anti-Sowjetpropaganda oor Katyn het daartoe aanleiding gegee dat die Sowjetunie op 25 April 1943 diplomatieke bande met die Poolse regering verbreek het. Die Sowjetunie het nie meer die Pole se steun nodig gehad nie. Al die Poolse krygsgevangenes is tot Sowjetonderdane verklaar. Dit was duidelik dat die Sowjetunie permanente beheer oor Pole wou verkry. “The Western Powers proved incapable of countering this pressure with equal energy. They were obsessed by anxiety as to the loyalty of the Soviet ally and feared to provide him with an excuse for a separate deal with Germany” (Goolding 120). “On April 30, 1943, a medical commission of leading representatives of medical jurisprudence and criminology from 12 European universities and neutral countries, selected by the Germans, signed a protocol establishing these Polish officers were massacred in the Spring of 1940” (Ford 302).
Wat het in 1940 met hierdie Pole gebeur? Om die samewerking van Poolse aangehoudenes in Sowjet-krygsgevangekampe te verkry, is die gerug onder hulle versprei dat hulle huis toe gaan (Ford 347). Die gevangenes van die Kozielsk-kamp is per trein na Gniezdovo-stasie, 18 kilometer wes van Smolensk, vervoer en vandaar 3 kilometer per bus na die Katyn-woud (Ford 371). Oor die sewe massagrafte word gesê: “4 143 bodies [were] exhumed at Katyn, and another 110 found but not exhumed” (Ford 818). Daar is ‘n groot mate van konsensus dat die moorde van Maart tot Mei 1940 gepleeg is (Goolding 377). Ford voeg by: “In addition to the roughly 5 000 Poles buried in the Katyn Forest itself, some 20 000 Polish prisoners were murdered at other sites in the Soviet Union” (825).
Duitse soldate het die massagrafte by Katyn in 1943 ontdek en wou dit onder die Rooi Kruis se aandag gebring, maar Geallieerde en Sowjetpropaganda het hulle daarvoor geblameer.
Daar was eintlik drie “Katyns”, een elk vir die drie Poolse krygsgevangenekampe Kozielsk, Starobielsk en Ostashkov (Ford 404). Slegs sowat 400 van hierdie 15 400 prisoniers het die oorlog oorleef (Ford 347). Die Poolse prisoniers in die Ostashkov-kamp is in die Witsee by Tver verdrink (Ford 396, 404). “The prisoners in Ostahkov were placed on two very old barges, and when the barges were towed out to sea they were destroyed by Russian artillery fire” (Ford 404). Die amptelike Amerikaanse verslag lui: “We are equally certain that the 15 000 Polish officers – those interned at Starobielsk and Ostashkov – were executed in a similar brutal manner. Those from Starobielsk were disposed of near Kharkov, and those from Ostashkov met a similar fate. Testimony was presented by several witnesses that the Osthashkov prisoners were placed on barges and drowned in the White Sea. Thus the committee believes that there are at least two other ‘Katyns’ in Russia” (Ford 896). “The committee … wish to impress … that the investigation of the Katyn massacre barely scratches the surface of numerous crimes against humanity perpetrated by totalitarian powers” (Ford 921). Die komitee noem dit “Katynism” (Ford 929).
Tydens die oorlog was Winston Churchill die Britse eerste minister en Anthony Eden die minister van buitelandse sake. “Churchill advised Sikorski against provoking the Soviets” (Goolding 165). Eden “had done all he could to persuade the Poles to treat this [Katyn] as a German propaganda move designed to sow discord between the allies … The [British] War Cabinet was already concerned that this business would hamper their efforts to use Polish troops for fighting Germany in the Middle East” (Goolding 174). “The British were primarily concerned with maintaining Allied unity, despite suspecting that the Soviets were indeed responsible for the Katyn killings” (Goolding 222). “The anger and unconvincing terms of Russian denials suggest a sense of guilt” (Goolding 232).
“Churchill claimed to Stalin that ‘the Polish press will be disciplined in future'” (Goolding 543). Churchill het in ‘n kabinetsvergadering gesê: “No Government which had accepted our hospitality had any right to publish articles of a character which conflicted with the general policy of the united nations and which would create difficulties for the Government” (Goolding 648). “It must … be remembered that Poland was the reason Britain initially went to war” (Goolding 578). Die Britse regering het die Amerikaanse regering versoek “to promote Germany as ‘enemy No 1′” (Goolding 250). In die Britse parlement het Eden op 4 Mei 1943 gesê: “His Majesty’s Government have no wish to attribute blame for these events to anyone except the common enemy” (Goolding 258).
George Sanford skryf in sy bogenoemde boek: “The official and public policy was to use the inconsistencies and gaps in the Katyn evidence to justify a policy of non-attribution of guilt” (Goolding 275). Dít ten spyte van Owen O’Malley, die Britse ambassadeur by die Poolse regering in ballingskap, se verslag van 24 Mei 1943 waarin hy skryf: “I think most of us are more than half convinced that a large number of Polish officers were indeed murdered by the Russian authorities” (Goolding 290). “O’Malley seems distressed that their morals have been tested so brutally in order to continue their good relationship with an important ally” (Goolding 290). Goolding skryf: “I would argue that this report from O’Malley marks a momentous acceptance from many British officials regarding the probability of Soviet responsibility for the massacre. There was also an acceptance that they were themselves involved in a cover-up, expressing some melodramatic mourning for the loss of their ‘English’ morals” (307).
Alexander Cadogan, die Britse adjunkminister van buitelandse sake, het die Nuremberg-verhoor vooruitgeloop met hierdie opmerking: “The other disturbing thought is that we may eventually, by agreement and in collaboration with the Russians, proceed to the trial and perhaps execution of Axis ‘war criminals’ while condemning this atrocity. I confess I shall find that extremely difficult to swallow” (Goolding 307).
“The policy of the British Government headed by Churchill was to ‘suspend judgement’. The fact that this suspension of judgement was merely a way of continuing the cover-up troubled Foreign Office members, but it didn’t force them to change their policies. They were desperate to encourage all parties to refrain from public comment” (Goolding 322). Sanford word soos volg aangehaal: “The liberal moralism of the British elites made it psychologically impossible, quite apart from their definition of the National interest, for them to accept, at least publicly, that their Soviet ally was a mass murderer. They, therefore, had to reject what would normally have been accepted as overwhelming evidence of proof of Soviet guilt for the Katyn massacre” (Goolding 329). V Rockwell, Anthony Eden se biograaf, het geskryf: “The British public suffered ‘a fit of immorality in which few were concerned with anything except winning the war and keeping the alliance with Russia intact'” (Goolding 656).
Naas hoedanig die aanvanklike reaksie in Britse regeringskringe oor Katyn was, het Goolding ook ondersoek ingestel na die houding van ander Britse instelling van April tot Junie 1943 oor die Katyn-gebeure. Die Britse radiodiens, die BBC, het anders as bv die Duitse senders, geen woord oor Katyn gerep nie (Goolding 335). Op 15 April 1943 “the German Home Service discussed the response from Allied nations: ‘The murder of some 12 000 Polish officers has not made the slightest impression so far on the British news services. Whereas London as a rule pretends [to] stand guard over the moral behaviour of humanity it pretends to be hard of hearing in the Katyn case'” (Goolding 411). Die BBC se standpunt was soos volg: “The BBC, whilst maintaining its independence, entered into a gentleman’s agreement with the government to accept official guidance in their treatment of public affairs. That is to say they undertook to conform to official policy, whilst reserving the right to execute it in their own way” (Goolding 350).
Gedurende die oorlog was die Britse pers onderhewig aan streng sensuur. Regulasies “prohibited the publication of information useful to an enemy and … empowered the Home Secretary to suppress a newspaper which systematically published matter calculated to foment opposition to the prosecution of the war” (Goolding 467). The Times het berig dat die Poolse regering die Internasionale Rooi Kruis gevra het om ondersoek in the stel. Time Magazine het gemeld “there is no way of knowing whether the German story is true” (Goolding 486). “Stalin himself won Time Magazine‘s ‘Man of the Year’ 1942″ (Goolding 568). “The British mainstream press seem to be fairly responsive to Government requests, usually keeping their articles to a neutral tone. The most extreme example I have found is the Guardian article postulating German guilt” (Goolding 534).
“On January 24, 1944, the Soviet Special Commission To Investigate the Katyn Massacre released its own report stating that the Nazi Germans had committed the atrocity after the Poles fell captive to the Nazis in July-August 1941” (Ford 310). Die Russe het soos volg beweer: “The Poles interned in the three camps had been transferred by the Russians to other camps in the vicinity of Smolensk during March and April 1940 and were taken prisoner by the Germans during the Russian retreat. The Russians flatly accused the Germans of executing ’11 000′ Polish officers in 1941” (Ford 569).
“On July 1 and 2, 1946, the International Military Tribunal at Nuremberg heard testimony from both German and Russian witnesses concerning the Katyn massacre. No decision as to guilt was announced by the tribunal” (Ford 310). ‘n Britse minister, Rab Butler, “argues the British hid from the limelight at Nuremberg, stating that they ‘had no direct evidence on the subject [Katyn] in their own possession.’ They let the Soviets control the prosecution, which was ultimately a sham” (Goolding 314). Een van die Nazi-beskuldigdes, Hans Frank, het in sy Nuremberg getuienis hierop gesinspeel: “Germany’s guilt had been erased ‘by the conduct of our war-time enemies towards our nation and its soldiers.’ Such conduct had been entirely excluded from the trial, he was saying, a lopsided justice. Mass crimes ‘of the most frightful sort’ had been committed against Germans” (Philippe Sands, East West Street: On the origins of genocide and crimes against humanity, London: Weidenfeld & Nicolson, 2016, Kindle 5434).
Die Koue Oorlog tussen die Weste en die Sowjetunie het in 1948 met die Berlynse blokkade begin en het in 1950-1953 uiting in ‘n militêre konflik gevind toe Noord-Korea met Josef Stalin se goedkeuring Suid-Korea binnegeval het (Ford 256). Eers in 1951 en 1952 het die Amerikaanse Kongres verhore oor die Katyn-menseslagting gehou, dus meer as ‘n dekade nadat die gebeure plaasgevind het. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Weste die steun van die Sowjetunie in die oorlog teen Nazi-Duitsland nodig gehad. Tydens die Koreaanse Oorlog was dit nie meer nodig nie en was die Sowjetunie die vyand van die Weste. Die Amerikaanse Katyn-ondersoekspan is nie in die Sowjetunie toegelaat nie.
Daar is bevind dat die Katyn-slagoffers individueel met ‘n pistool van agter in die kop geskiet is. Duitse koeëls is gebruik. Die Duitse koeëls is deur die Russe as argument gebruik om die skuld op die Duitsers te pak. Ford verskaf egter die volgende verduideliking: “The NKVD favored the compact Walther PPK semi-outomatic for this work, because the German pistol’s recoil was less severe than that of the Russian service revolver, the Belgian-designed Nagant. An executioner might have to kill two hundred and fifty men a night; the standard-issue revolver would have bruised his hand so badly that he couldn’t have used it the following day. The PPK was also a bit lighter and, with its cartridges stacked in the hand-grip, more nicely balanced. The same weapon was favored by the German Gestapo and by the American covert agency, the Office of Strategic Services. In this manner, the NKVD murdered the Polish officers, sergeants, policemen, and civilian leaders” (216). “In all, the NKVD eliminated almost half the Polish officer corps – part of Stalin’s long-range effort to prevent the resurgence of an independent Poland” (Ford 229)
Goolding verwys tereg na die skynheiligheid (“hypocrisy”) van die Britse en Amerikaanse regerings oor die Katyn-massamoord (79). Goolding noem, met spesifieke verwysing na die Britte, die gebeure as “damaging the perception of Britain as a moral idol” (103). Die Britte het nog nie verskoning vir sy verskroeide aarde-beleid en konsentrasiekampe gevra nie. Sedert die Anglo-Boere-oorlog weet Afrikaners om nie Britse regerings te vertrou nie. Sedert die betrokkenheid van die Suid-Afrikaanse weermag in Angola weet Afrikaners om nie Amerikaanse regerings te vertrou nie. Ook nie Russiese regerings nie. “We hear so much about Germany’s conquests, and so little about Russia’s parallel aggressions” (Ford 142).
Op 17 Maart 1992 het die Suid-Afrikaanse blanke kiesers in ‘n referendum ten gunste van magsdeling gestem. Reeds op 5 Oktober 1992 het Pieter de Lange, die voorsitter van die Afrikaner-Broederbond, te kenne gegee dat dit in werklikheid om magsoorgawe gaan; dat “magsprysgawe” ‘n “gesuiwerde” staanplek aan wit mense sal gee. “Al sê die politici ook wat, blankes moet aanvaar dat hul magsprysgawe permanent sal wees” (JC Steyn, Afrikanerjoernaal: ‘n Vervolgverhaal in 365 episodes, Pretoria: FAK, 2016, p 386). Sedertdien weet Afrikaners om nie die NP-regering te vertrou nie; sekerlik ook nie die ANC-regering nie. (Ek hoop om volgende keer oor Steyn se boek te skryf.)
Volgens Russiese argivale inligting is 21 857 Poolse krygsgevangenes tydens die Tweede Wêreldoorlog deur die Sowjetunie vermoor (Ford 223). “A more recent CIA analysis suggests that the total may have been as high as 25 000, and that the killings continued past May 1940” (Ford 323). “The Russians only formally admitting guilt in 1990″ (Gooding 39).
Kyk ook dié video oor die Katyn-slagting op die PRAAG-YouTube-kanaal:
In twee afsonderlike onderhoude met Duitsland se Bild en Londen se Sunday Times, het Donald Trump uit sy hoek van die internasionale bokskryt gestorm gekom, met verreikende beleids- en strategie-aankondigings oor NAVO en Merkel.
Trump het aan die Times gesê baie lande gaan die Europese Unie verlaat, as gevolg van die skade wat aangerig is deur die migrasiekrisis. “Ek dink dit is baie moeilik,” het hy gesê. “Mense, lande wil hul eie identiteit behou en die Verenigde Koninkryk wou sy eie identiteit hê.”
Trump het NAVO beskryf as uitgedien, en voorspel dat ander lede van die Europese Unie die Unie binnekort gaan verlaat.
Hy het ook gepraat oor sy standpunt oor Rusland en voorgestel dat hy dalk ekonomiese sanksies teen Vladimir Poetin as hefboom in gesprekke oor kern-ontwapening sal gebruik. Navo, het hy gesê, “het probleme”.
“[NAVO] is uitgedien, eerste, want dit is ontwerp baie, baie jare gelede,” het Bild Trump aangehaal. “In die tweede plek betaal lande nie wat hulle moet nie” en NAVO “het niks teen terrorisme gedoen nie”.
Maar sy mees neerhalende opmerkings was gemik teen die EU en Merkel, wie se oop-grens-beleid ‘n “katastrofiese fout” was volgens hom. Hy het die EU as ‘n instrument van Duitse oorheersing voorgehou met die doel om die VSA te klop in internasionale handel. Om dié rede, het Trump gesê staan hy afsydig teenoor lande wat nie die Unie wil verlaat nie volgens Bild.
Merkel staar ‘n ongekende uitdaging in die gesig van die anti-immigrasie Alternatief vir Duitsland as sy ‘n vierde termyn aanpak, in navolging van vele Afrika diktators wat wil bly klou aan mag.
Trump het opgemerk dat sy Duitsland seergemaak het deur die inlaat van “al hierdie onwettiges” in haar land.
Bloomberg berig dat Trump se kommentaar “min twyfel laat dat hy sal vashou aan veldtogposisies en in sommige gevalle dekades van Amerikaanse buitelandse beleid gaan omkeer, om hom fundamenteel in stryd te bring met die Duitse kanselier Angela Merkel oor kwessies wat vrye handel en vlugtelinge asook sekuriteit en die EU se rol in die wêreld insluit”.
Toe hy gevra is oor die vooruitsig van ‘n vermindering in kerngereedheid teenoor Rusland, het Trump aan die koerant gesê: “Vir een ding, dink ek kernwapens moet baie minder word en aansienlik afgeskaal, dit is ‘n deel daarvan.”
Die nuwe Amerikaanse president het gesê hy wil met Brittanje ‘n “billike” handelsooreenkoms binne weke sluit om te help met Brexit, ‘n “groot ding”. Hy het die Britte geprys dat hulle die EU verlaat het. Mense en lande wil hul eie identiteit behou en wil nie buitestaanders laat instroom om alles te “vernietig” nie, het hy gesê.
Die grootste verskeping van Amerikaanse brigades sedert die ineenstorting van die Sowjet-Unie het in die noorde van Duitsland aangeland. Die eerste van 87 tenks en 144 militêre voertuie is in die hawe van Bremerhaven opgemerk.
Die toerusting en 3 500 Amerikaanse troepe word ontplooi langs die oosgrens van NAVO. Die ontplooiing is daarop gemik om bekommernisse van “potensiële Russiese aggressie” te besweer in Oos-Europa.
Die koms van die toerusting en troepe is die begin van ‘n nuwe fase van die VSA se “Operation Atlantic Resolve”.
Die nuwe NAVO-troepe sal eers in Pole versamel, dan oor sewe lande van Estland tot Bulgarye uitsprei, terwyl ‘n hoofkwartiereenheid in Duitsland sal aanbly.
Dietmar Woidke, die sosiaal-demokratiese premier van die linkse plaaslike regering van Brandenburg – een van die Duitse state waardeur die Amerikaanse brigades oor die volgende twee weke sal beweeg – het die militêre opmars gekritiseer.
Woidke het sy kommer uitgespreek dat die verhouding met Rusland kan vererger as gevolg van die NAVO-troepe se ontplooiing.
“Ek hoop dat ons almal kalm sal bly,” het Woidke aan die Duitse RBB-staatskanaal gesê. Maar Woidke se SPD-party het nie kommentaar gelewer oor die ontplooiing van NAVO-troepe nie.
In Berlyn regeer die SPD in ‘n koalisie met die CDU/CSU Party van kanselier Angela Merkel. Beide partye ondersteun NAVO en die nuutste anti-Russiese histerie ten sterkste.
Die AfD-LP Stephan Brandner dreig om die “heeltemal beskonke Antifa-man met sy mini-orgaan” wat op ‘n AfD kantoor in Thuringia geurineer het te ontbloot as die aktivis ooit probeer om weer moeilikheid te maak by hul kantoor.
Die kiesafdelingkantoor van Thuringia se AfD het ‘n “besoek” van ‘n pro-migrasie “betoger” ontvang wat sy broek laat val het en tevergeefs probeer het om te urineer teen die venster van die kantoor.
Die hele proses is deur Brandner se bewakingskamera reg voor sy kantoor opgeneem. Die “betoger” geklee in ‘n rooi pet waai selfs vir die kamera.
Stephan Brandner het nou met behulp van die piepievoorval ‘n teenveldtog geloods.
Hy het ‘n stilskoot van die opname met die gesig van die “aktivis” gepikseleer. In ‘n openbare Facebookpos, het Brandner aan die “betoger” ‘n ultimatum gestel: As hy binne die volgende paar dae nie kontak met die AfD politikus opneem nie, sal Brandner die foto’s publiseer sonder die anonieme gesig en die “geheel en al beskonke Antifaman met sy mini-orgaan ontbloot”. Brandner se reaksie het viraal op Duitse sosiale netwerke versprei.
Hy dateer dikwels die reaksies op – insluitend skermskote van dreigemente wat hy ontvang – op sy Facebook-profiel.
Nietemin, is dit ‘n ernstige saak in Duitsland: Die AfD se kantore word gereeld aangeval deur pro-immigrasie-aktiviste.
AfD se adjunkstaatsvoorsitter Armin-Paul Hampel het aan die lig gebring dat die party die afgelope jaar meer as 800 gevalle van aanvalle aangemeld het wat wissel van fisiese aanrandings en vandalisme tot partylede se motors as teikens van brandstigting, het die Duitse koerant Die Welt berig.
‘n Ondersoek is van stapel gestuur in meer as 300 gevalle van welsynbedrog deur asielsoekers, almal net in een Duitse stad.
Die ontdekking van welsynbedrog wat miljoene beloop, het daartoe gelei dat ‘n spesiale kommissie aangestel is.
Die nuwe kommissie in die noorde, in die Duitse stad Brunswick, sal welsynbedrog wat gepleeg is deur Soedanese vlugtelinge ondersoek.
Plaaslike verslae dui daarop dat die meerderheid van meer as 300 gevalle verwys na asielsoekers wat in Duitsland aangekom het in 2015. Een bedrieër het vermoedelik soveel as 12 verskillende identiteite gebruik om kontant te steel van staatsvoordele.
Gemiddeld, het elke verdagte die owerhede uit duisende euro’s verneuk. Die asielsoeker met 12 identiteite het “sowat 45 000€ onwettig ontvang,” het die kommissie voorsitter verklaar.
Joern Memenga, die voorsitter van die kommissie, het aan Deutsche Welle verduidelik dat die immigrante hulself ‘n paar keer ingeskryf het deur met verskeie vermommings aan te meld om personeel te flous oor die uitbetaling van verskeie welsynstoegifte.
Asielsoekers wat verlede jaar aangekom het word nou gevra om terug te keer na registrasiesentrums om hul vingerafdrukke te voorsien. “Jy kan dalk jou naam en datum van geboorte vervals, maar jy kan nie jou vingerafdruk vervals nie,” sê Memenga.
Tussen Januarie en Junie het 2016 Duitsland 387 675 asielaansoekers verwelkom, meer as twee keer soveel as wat die land tydens die hele 2014 ontvang het. Memenga sê die personeel was oorwerk en hulle kon nie ag slaan op die vermommings nie.
Die nuus kom nadat dit bekend geword het dat Anis Amri, die terroris wat verantwoordelik is vir die dood 12 mense by ‘n Berlynse Kersmark, verskillende identiteite gebruik het om geld te steel van die Duitse staat om sy terreurplan te finansier.
Die Duitse federale polisie het statistieke wat wys dat die massiewe toename in misdaad in Duitsland ‘n direkte gevolg van Angela Merkel se oop-deur beleid is.
Die verslag, waarvan die vrystelling vanaf Julie, en weer in September opsetlik vertraag is, is uiteindelik gepubliseer in November. Dit ‘n dramatiese toename van 31,6 persent teenoor die vorige jaar.
Die Duitse federale polisie is getaak hoofsaaklik met die beskerming van treinstasies, lughawens, en grense. Die meeste van die aangetekende diefstalle het by óf spoorwegstasies of op treine voorgekom en toon ‘n styging van 25 persent.
Die verslag blameer baie van die misdaad op georganiseerde migrante bendes.
Die grootste toename in misdaad by verre egter behels immigrante en die skending van asielwette insluitend onwettige immigrasie en mensehandel, met ‘n toename van 151,6 persent in 2016.
In ‘n poging om ‘n herhaling van verlede jaar se massaseksaanvalle in Keulen te voorkom, het die polisie rasprofileing toegepas op manne van Noord-Afrikaanse afkoms op Oujaarsaand, het Deutsche Welle berig.
Polisiehoof Jürgen Mathies staar hewige kritiek in die gesig vir die prys van sukses met rasprofilering. Wetstoepassers verdedig die gebruik van ras om misdadigers tydens Oujaarsaandvieringe uit te snuffel.
Mathies het gesê: “Ons het groepe mense wat vergelykbaar aggressief was,” met die aanvalle verlede jaar uitgesoek. Volgens die polisiehoof, na die identifisering van 650 mense, is 190 beveel om die gebied te verlaat, 92 is in hegtenis geneem en 27 is in hegtenis geneem en weer vrygelaat.
“Op die sentraalstasie het ons honderde Nafris gekontrolleer” het die Keulen-tak van Noordryn-Wesfaalse polisie getwiet. Maar die term “Nafris” het nog ‘n ander herrie veroorsaak. Dit blyk Duitsland se nuwe k-woord te wees.
Mathies het erken dat beamptes spesifiek “Nafris” geteiken het, manne van Noord-Afrikaanse afkoms, want “vir die oorgrote meerderheid, was daar ‘n duidelike bedreiging van kriminele aktiwiteite teenwoordig.”
Hy het bygevoeg: “Ons het ‘n duidelike idee van wat ons moet kontrolleer. Dit was nie gryskop oudstes of blonde jong vroue nie.”
Die owerhede het nou ook onder skoot gekom vir die gebruik van die woord “Nafris” op sosiale media. Mathies het intussen om verskoning gevra vir die gebruik van die term op sosiale media, maar gesê “Nafris” is deel van die polisiejargon.
In ‘n vertroulike polisiedokument, word “Nafris beskryf as aggressiewe, gewapende, jong mans uit Noord-Afrika.”
Keulen se polisiewoordvoerder Wolfgang Baldes het aan Die Welt gesê al jare het die stad probleme met die pleeg van misdade deur die mense van Noord-Afrika.
“Die hoë aantal duidelik aggressiewe jong mans, hoofsaaklik uit Noord-Afrika, wat weer op Keulen, asook Essen en Dortmund toegesak het, is skrikwekkend,” die Westfalen Blatt geskryf.
Groen Party mede-voorsitter Simone Peter bevraagteken die “wettigheid” van die polisietaktiek. “Dit laat die vraag van proporsionaliteit en wettigheid ontstaan as sowat 1 000 mense gekontrolleer en gedeeltelik aangehou word gebaseer op alleen hul voorkoms,” het Peter aan ‘n plaaslike Duitse koerant, die Rheinischen Post gesê.
Peter se kollega Volker Beck het ook in die die Rheinische Post daarop gewys dat die arrestasie van mense op grond van etnisiteit ‘n misdaad en ‘n skending van ‘n anti-rassisme konvensie die VN is.
Verlede jaar het duisende mans van Noord-Afrika en die Midde-Ooste mans in Keulen honderde vroue aangerand. Die massa seksuele aanvalle is daarna skaamteloos deur politici wat saamgesweer het met die Duitse media, toegesmeer.
Hierdie jaar het die stad sowat 3 000 polisiebeamptes ontplooi, tien keer soveel as in 2016.
Die Duitse nuusagentskap DPA, het Christopher Lauer, ‘n voormalige politikus van die Sosiaal-Demokrate (SPD), het die rasprofilering “vooroordeel teen ‘n hele groep mense op grond van hul voorkoms.”
‘n Tunisiese “vlugteling” of “asielsoeker” is tans Europa se mees gesogte terroris nadat hy 12 mense by ‘n Berlynse kersfeesmark met ‘n swaar vragmotor afgemaai het. Maar die Duitse owerheid weier om besonderhede oor die terroris bekend te maak.
Die Duitse polisie het bloot bevestig dat hulle ‘n soektog na ‘n gevaarlike djihadis, Anis Amri, 23, geloods het. Amri is ‘n migrant wat vroeër vanjaar na Duitsland gekom het. Sy dokumentasie en bloedmonsters is na bewering op die vragmotor se vloer en in die kajuit gevind.
Die teenimmigrasieparty, Alternative für Deutschland (AfD) blameer kanselier Merkel vir die aanval, en het ‘n stille betoging voor haar kantoor versoek soos wat die internasionale soektog na die terroris voortduur. Frauke Petry, die leidster van die AfD, het getwiet: “Tot vandag toe word politieke korrektheid gehandhaaf. Treurig”, nadat linksgesindes uitgevaar het teen die “vrees en haat” van Duitsers en gepleit het vir “geduld, empatie en menslikheid” jeens die terroriste.
Marcus Pretzell, ‘n rubriekskrywer van Free West Media waartoe PRAAG insgelyks bydra, het vroeër getwiet: “Wanneer gaan die regstaat terugbaklei? Wanneer gaan dié … skynheiligheid end kry? Dié is Merkel se dooies!”
Merkel se koalisielede het ook skote op haar gevuur: “Landswyd, is daar ‘n groot aantal vlugtelinge waarvan ons nie die herkoms ken of weet wat hul name is nie. En dis potensieel ‘n baie groot veiligheidskwessie,” het CDU-lid Klaus Bouillon, die binnelandse minister van die Saarlandse deelstaat aan AFP gesê.
Indien verskeie nuusberigte oor die verdagte bevestig word, is die feit dat dié aanval plaasgevind het nie bloot ‘n tragedie vir die slagoffers en hul gesinne nie, maar ‘n grootskaalse politieke skandaal wat in Duitsland ontvou.
Terwyl dit vir die inligtingsdiens toenemend moeilik is om geradikaliseerde enkelinge dop te hou wat as gevolg van Angela Merkel se hardkoppige oopgrensbeleid die land binnegekom het, maar dié besondere djihadis was reeds aan die veiligheidsdienste bekend.
Die polisie-owerheid in die noordelike deelstaat Noord-Rhyn-Wesfalië het reeds ‘n ondersoek na Anis A geloods, met die vermoede dat hy besig was om ‘n terreurdaad te beplan, het die deelstaat se binnelandse minister Ralf Jäger bevestig.
Volgens Jäger was die verdagte veronderstel om terug Tunisië toe gedeporteer te word. Maar die saak is vertraag omdat die Tunisiese owerheid aanvanklik ontken het dat hy ‘n burger van hul land was. “Die nodige dokumentasie het eers vandag van Tunisië af aangekom,” het Jäger aan die Duitse dagblad, die Sueddeutsche Zeitung (SZ) gesê.
Die SZ het ook bygevoeg dat die verdagte ‘n dag in aanhouding deurgebring het maar weer vrygelaat is toe die owerheid nie sy regte identiteit kon vasstel nie. Toe die nuusagentskap AFP die Tunisiese binnelandse en buitelandse ministeries kontak, het hulle geweier om oor die saak kommentaar te lewer.
Intussen het die Italiaanse media berig dat Amri in daardie land tronkstraf uitgedien het omdat hy ‘n skool aan die brand gesteek het.
‘n Vragmotor het in mense by ‘n Kersfeesmark in die weste van Berlyn ingeploeg en verskeie mense gedood en beseer, het die plaaslike media berig.
“Die polisie bevestig dat ‘n vragmotor by ‘n Kersfeesmark in Breitscheidplatz in Berlyn-Charlottenburg ingeploeg het,” volgens ‘n plaaslike koerant die Berlynse Morgenpost. Minstens twaalf mense is dood en 48 is beseer, sommiges ernstig.
Duitse media het met verwysing na plaaslike sekuriteitsbronne, gesê ‘n verdagte uit Afghanistan of Pakistan is in hegtenis geneem. Hy het Duitsland in Februarie as ‘n vlugteling binnegekom dansy Angela Merkel se oopgrens-beleid.
Berlyn se polisie het op Twitter gesê hulle ondersoek toon dat die vragmotor gesteel is van ‘n konstruksieterrein in Pole.
Mense was besig om glühwein en wors te geniet aan die voet van die Kaiser Wilhelm gedenkdienskerk in die hart van die voormalige Wes-Berlyn, toe die voertuig op die sypaadjie geswenk het en mense teen ‘n hoë spoed afgemaai het, het ooggetuies aan CNN gesê.
Hulle het gesê die vragmotor het die mark van Budapester Strasse genader, aan die noordekant, voordat dit in die stalletjies en mense ingejaag het.
Duitsland se minister van binnelandse sake Thomas de Maiziere het gesê dit “lyk” soos ‘n terroriste-aanval, maar probeer om die gevolgtrekking te vermy, en bygevoeg dat die omstandighede van die ongeluk nog nie duidelik is nie: “Ek wil nie die woord ‘aanslag’ gebruik nie.” Maar Berlyn se polisie sê hul ondersoek werk met die aanname dat die vragmotor doelbewus in die Kersmark ingejaag het.
Die polisie het op Twitter gesê hulle het een verdagte in hegtenis geneem en dat ‘n ander passasier in die vragmotor dood aangetref is. Hulle het bevestig dat die man wat dood aangetref is in die vragmotor, geïdentifiseer is as ‘n Poolse burger, maar dit was nie die persoon wat dit in die mark ingery het nie. Die vragmotor was gekaap en die Pool is vermoedelik vermoor deur die aanvaller.
Hoofstroomnuusbronne, insluitend The Telegraph, het probeer om verwarring te saai oor die godsdienstige en etniese identiteit van die moordenaar, deur aan te voer dat hy “Pools” kon gewees het.
Die voorval is soortgelyk aan ‘n aanval in Nice in Julie vanjaar waar 86 mense gedood is deur ‘n vragmotor wat bestuur is deur ‘n ISIS-terroris en wat ook doelbewus mense omgery het. Maandagaand het die Duitse polisie plaaslike inwoners gewaarsku om binnenshuis te bly.
Die nuwe Amerikaanse president Donald Trump het die aanval veroordeel en dit gekoppel aan “Islamitiese terroriste”. Duitse intelligensie het ‘n paar aanduidings van ‘n dreigende aanval op ‘n mark ontvang voor die gebeurtenis, volgens Die Welt koerant.
Kanselier Angela Merkel het haar ongewild oopgrens beleid nogtans verdedig in die afgelope maande, ná haar party verliese in plaaslike verkiesings gely het.
ook Maandag, het Switserse Blick tydskrif berig dat drie mense beseer is tydens ‘n skietery by ‘n Islamitiese sentrum in Zurich. Die gebied rondom die skietery is afgesper deur die polisie nadat skote in ‘n Moslem-sentrum in die Militärstrasse/Eisgasse gehoor is.
Een van die skuldiges is op vrye voet, volgens die Switserse owerhede.
Beide gebeure het plaasgevind net oomblikke nadat die Russiese ambassadeur in Turkye by ‘n foto-tentoonstelling doodgeskiet is deur ‘n sluipmoordenaar wat geskree het “Allahu Akbar”.
‘n Moslemtiener beweer sy is afgeskop Berlyn se openbare vervoer vir die dra van ‘n kopdoek, maar die meisie se wolhaarstorie is weerlê deur ‘n passasier wat ook op die trein was.
Die 14-jarige Moslem het Duitse owerhede vertel dat die bestuurder in Friedrichshagen geweier het om die tremhalte te verlaat en oor die luidspreker aangekondig het dat hy nie iemand met ‘n kopdoek sal vervoer nie.
‘n Polisiebeampte sê ‘n klag is ingedien oor die voorval, waarin videomateriaal wys hoe ‘n meisie met ‘n kopdoek op die trem klim Woensdag. Omdat die videomateriaal nie gepaard gaan met klank nie, het die Moslem tiener waarskynlik gedink sy kan wegkom met net haar weergawe van die gebeure. Sonder klank kon die “anti-Moslem” aankondiging natuurlik nie gehoor word nie.
Maar ‘n getuie het te voorskyn gekom, wat ook op die trem was toe die bestuurder gevra het dat die 14-jarige moet uitklim. Die rede was toe nie die kopdoek, soos die 14-jarige volgehou het nie, maar die feit dat sy ‘n sosatie in die trem verorber het, wat streng verbode is.
Die Berlynse Vervoermaatskappy (BVG) het bevestig aan die Berliner Morgenpost koerant dat na die hersiening van videomateriaal, hulle glo dat die bestuurder haar gevra het om die trem te verlaat omdat sy teen hul regulasies besig was om aan ‘n souserige kebab-broodjie, ‘n Döner-kebab, te smul.
“Op die video wat jy kan sien hoe twee meisies op die trem klim en dan hul Döner-sosaties begin uitpak; hulle kyk dan op na die luidspreker, terwyl die bestuurder aankondig dat hulle nie mag eet op die trem nie,” het ‘n BVG-woordvoerder Petra Reetz verduidelik.
Volgens die ooggetuiene, het die meisie die waarskuwing botweg geïgnoreer, “waarna die bestuurder gevra het dat die meisie in die wit kopdoek die trem te verlaat en buite eet.”
Die bestuurder sê hy is “geskok” oor hoe die voorval uitgebuit is deur die immigrant wat gemaak het asof sy ‘n slagoffer van rassisme is.
Die regse identiteitsbeweging het op ‘n balkon geklouter van die Bundesgeschaeftstelle der Grünen, die federale kantore die Groen Party in die middel van Berlyn om ‘n massiewe banier uit te rol wat die party aan die kaak stel.
Die Groenes se teenstrydige houding teenoor Moslem mishandeling van vroue en omarming van Mosleminstroming, ook bekend as “multikulturalisme”, is ontbloot.
Die Berliner Morgenpost berig dat dit nie hul eerste trefslag was nie. In Augustus het die Identiteiters die Brandenburghek beset, en in September het hulle ‘n radio-uitsending deur die RBB met Margot Käßmann en die linkse grootkop-joernalis Jakob Augstein onderbreek.
Saterdag, het ‘n handvol van die lede van die “anti-grondwetlike” beweging op ‘n balkon van die Federale Buro van die Groenes op die plein voor die Neuer Tor in die Mitte van Berlyn verskyn, met ‘n “geskenk” aan die Party: ‘n yslike banier.
Terwyl geel rook van die gebou gedryf het, het die klein groepie die skreiende teenstrydighede van die Groenes ontmasker. Die Groenes predik feminisme en vroueregte maar verwelkom groot vrouehaterhordes onvoorwaardelik.
Die Identiteiters het toegang tot die balkon van die straat verkry deur middel van ‘n leer op 02:30. Simpatiseerders het die klimmers beskerm. Soos met die vorige optrede van die regses, was alles tot in detail georganiseer.
‘n Polisiebeampte het bevestig aan die Morgenpost in die aand dat die balkon bestyg is, slegs vir ‘n paar minute. Die Identiteiters het so vinnig van die toneel verdwyn soos hulle aangekom het, en net die leer en foto’s op Twitter agtergelaat.
Die Identiteitsbeweging het begin in Frankryk, maar het die grens oorgesteek na Duitsland. Dit word sedert Julie 2016 gemonitor deur die Federale Buro vir die beskerming van die Grondwet. “Ons sien in die “Identiteitsbeweging ‘n bewys van sekere beginsels van die vrye demokratiese bestel wat uitgedaag word,” het Hans-Georg Maassen gesê. Maar dit was nie dadelik duidelik waarom hulle “anti-grondwetlik” kan wees nie.
Die beweging is hoofsaaklik teen immigrasie en die bedreiging van Islamisering in Duitsland. Deur guerilla-aksies gebaseer op linkse voorbeelde, wat via sosiale media versprei word, word jong mense in die besonder geteiken.
Terwyl Merkel ‘n oorlog aangekondig het teen Europa se “valse nuus” – eintlik ware verhale oor die lot van gewone Duitsers in die aangesig van die migrantevloed – is Europa se burokrate besig om ‘n stryd teen Rusland van stapel te stuur.
Woensdag het die EU Parlement gestem oor ‘n resolusie waarin gevra word dat die EU “reageer op inligtingsoorlogvoering deur Rusland”. Russiese nuuswebtuistes soos RT en Sputnik-nuusagentskap is na bewering een van die mees gevaarlike “werktuie van Russiese propaganda”, en ‘n beroep op die EU-lidlande is gedoen om finansiering vir teen-propaganda projekte te verhoog.
‘n Totaal van 691 wetgewers het deelgeneem aan die stemming: 304 het gestem ten gunste van die resolusie by name “strategiese EU kommunikasie teen propaganda deur derde partye”, 179 stemme daarteen en 208 het buite stemming gebly. Skrywers van die dokument het die “werktuie van Rusland” met Daesh terroriste vergelyk.
Die dokument plaas dus Russiese media-organisasies saam met terreurgroepe soos die Islamitiese staat (ISIS).
As ‘n resultaat van die stemming, word Rusland nou beskuldig van “inligtingsoorlogvoering,” dmv RT se TV-kanaal, Sputnik-nuusagentskap, Rossotrudnichestvo federale agentskap en die Russkiy Mir (Russiese Wêreld) fonds wat onder die mees gevaarlike propaganda “gereedskap” blyk te wees.
Duitse nuus is berug daarvoor dat dit beheer word. Dr. Udo Ulfkotte, die redakteur van die Frankfurter Allgemeine Zeitung, een van die grootste koerante Duitsland, het gesê die doel van die grootste deel van die misleiding was om lande in die rigting van konflik te stuur.
Ulfkotte, 55, voorheen ‘n adviseur vir die Duitse kanselier Helmut Kohl, sê die korrupsie van joernaliste en die groot nuusafsetpunte deur globaliste is roetine, aanvaarde optrede, en wydverspreid in die Duitse media.
Sy boek, wat tans slegs beskikbaar is in Duits, “Gekaufte Journalisten” (Kopp 2014) het ‘n blitsverkoper in Duitsland, maar in ‘n bisarre wending wat Ulfkotte sê kenmerkend is van die kognitiewe dissonansie van die Weste, kan die boek nie bespreek word nie.
“Nee, Duitse hoofstroomjoernaliste word nie toegelaat om verslag te doen oor [my] boek nie. Anders sal hy of sy afgedank word. So ons het ‘n blitsverkoper wat geen Duitse joernalis oor mag skryf of praat nie.”
Die omstrede EU verslag dui daarop dat Moskou finansiële ondersteuning aan opposisiepartye en organisasies in EU-lidlande verskaf, wat disintegrasie binne die blok veroorsaak.
Geskryf deur ‘n Poolse lid van die Europese Konserwatiewe en Hervormers (ECR) se groep, Anna Fotyga, beweer die verslag dat Moskou ten doel het om “vrees en verdeling van Europa aan te hits,” en doen ‘n beroep vir die vestiging van maatreëls om die vermeende Russiese propagandabedreiging aan te pak.
Sputnik het intussen ‘n beroep gedoen op die Verenigde Nasies, die Organisasie vir Veiligheid en Samewerking in Europa (OVSE) en ‘n aantal organisasies en nie-regeringsorganisasies van internasionale joernaliste, insluitend Verslaggewers Sonder Grense, om maatreëls te tref om die inmenging in vryheid van toespraak in die EU te staak.
Die vernederde Amerikaanse hoofstroommedia het intussen ‘n nuwe bekeerling bygekry: Angela Merkel. Die Duitse kanselier het uitgevaar teen die mag van sosiale media om korrupsie van die elite te ontbloot, en vervaardigde stories en gesensorde inligting uit te snuffel.
Merkel het in die Duitse parlement gepraat vir die eerste keer sedert haar aankondiging Sondag dat sy ‘n vierde termyn beoog en het gewaarsku dat die openbare mening “gemanipuleer” word op die internet. Sy het gewaarsku dat “populisme en politieke uiterstes in Westerse demokrasieë groei”.
“Iets het verander – soos globalisering voortsnel, [politieke] debat vind plaas in ‘n heeltemal nuwe media-omgewing. Menings word nie op dieselfde manier gevorm waarop hulle 25 jaar gelede gevorm is nie,” het sy gesê.
Aangehaal deur France24, het sy verklaar dat “ons vandag valse webwerwe, bots, trolle het. Dinge wat hulself herstel, die bevordering van menings met sekere algoritmes en ons moet leer om dit te hanteer”.
Die kanselier gesê die uitdaging is om mense “te bereik en te inspireer” … met sensuur. “Ons moet hierdie verskynsel te konfronteer en indien nodig, dit reguleer,” het sy verduidelik.
‘n Goeie voorbeeld van haar “haatspraak” sensuur was toe die duisende verkragtings en seksuele aanrandings in Köln op Nuwejaar deur die polisie en die media toegesmeer is sodat gewone Duitsers nie moes uitvind hoe haar immigrasie-beleid die land vernietig nie.
Die leier Frankryk se regse Front National party, Marine Le Pen, het aan CNBC gesê Frankryk sal ‘n referendum uitroep om te bepaal of die land deel van die Europese Unie sal bly as haar party wen in 2017.
Sy het paniek by die Brusselse elite veroorsaak wat sukkel om begryp hoe die gety van ontevredenheid opwel.
Le Pen het bevestig dat indien verkies sy sou word, sy ‘n referendum sal aankondig om Franse burgers die keuse van die onttrekking van Frankryk van die monetêre unie te gee om die blok van 28 lande te verlaat weens die skadelike effek van die euro op die monetêre stelsel in Frankryk.
Volgens die FN-leier is die EU-geldeenheid ‘n wapen teen Frankryk se bors, wat die land dwing om op ‘n spesifieke manier op te tree. Sy het bygevoeg dat die belangrikste kwessie vir Frankryk is om beheer van sy geldeenheid te herwin.
Le Pen het ook voorspel dat die Duitse kanselier Angela Merkel se dae getel is.
Le Pen het gesê Merkel pas nie aan by die tye nie. Sy het gesê dat haar einde is naby gegewe die tempo van politieke verandering wat Europa tans oorspoel. Die verkiesing van Donald Trump as president van die Verenigde State van Amerika het die “massiewe terugkeer” van die wil van die mense aangekondig, het die leier van FN verduidelik.
Merkel het Sondag aangekondig dat sy vir ‘n vierde termyn in 2017 sal staan, wat haar die langsdienende voormalige Kommunis na Duitse hereniging maak.
Die vurige Front National se leier het beklemtoon dat die geleentheid wat voortspruit uit ‘n reeks onlangse politieke verwikkelinge – uit die Verenigde Koninkryk se EU referendum, die opkoms van die regses in Oostenryk en Trump se oorwinning – beteken mag is besig om uit die greep van “die elite” te verdwyn.
“Ek dink dat die elite te lank onder mekaar geleef het. Ons is in ‘n wêreld waar globalisering, wat ‘n ideologie is, van gewone mense vergeet het, die mense se belange, aspirasies, en drome,” Le Pen het daarop gewys.
“Hulle het opgetree soos karnivore, wat die wêreld gebruik net om hulself te verryk, en of dit nou die verkiesing van Donald Trump of Brexit is, het die elite besef dat die mense opgehou luister het na hulle, want die mense wil hul eie toekoms bepaal en in ‘n volkome demokratiese raamwerk herstel om beheer oor hul eie lot te neem,” het sy gesê.
“En dit veroorsaak paniek by hulle, want hulle is besig om die mag wat hulle hulself gegee het, prys te gee.”
Die elite in Brussel is inderdaad paniekbevange oor die vooruitsig. Eurokraat Martin Selmayr, die regterhand van Brussel se grootkop Jean-Claude Juncker, het vroeër vanjaar getwiet dat Marine se verkiesing ‘n “gru-scenario” sal wees.
Le Pen het haar tevredenheid uitgespreek met die oorwinning van Trump oor die oorlogsugtige Hillary Clinton en die Amerikaanse keuse geprys as “dapper en versiende”.
“Ek dink dat die Verenigde State van Amerika se beeld is baie beskadig, veral deur die administrasie waarvoor Hillary Clinton gewerk het. Die Verenigde State van Amerika kan nie die beeld van ‘n oorlogsugtige bekostig nie, met al die moontlike skadelike gevolge wat dit vir ons onderskeie lande kan hê,” het Le Pen gesê. “So, wat die Verenigde State van Amerika weer teruggekry het is ‘n beeld as ‘n vredesadministrasie wat voordelig vir ons almal is,” het sy afgesluit.
Le Pen het gesê Trump se platform en dié van haar eie party het soortgelyke eienskappe soos teenkanting teen massa-immigrasie en onbeperkte vrye handel wat Frankryk en die Europese Unie (EU) “teister”, terwyl die fokus op die uitskakeling van die Islamitiese staat (ISIS) behoort te wees.
“So ja, [as ‘n reaksie op] die voorwaardes [vir Frexit], indien die Franse mense hul onafhanklikheid wil herwin, wil beheer van hul land terugkry, en die elemente van sekuriteit wil versterk, soos grense, die oppergesag van die reg, ekonomiese patriotisme, dan sal ek tot president verkies word,” het sy gesê.
Die Duitse kanselier Angela Merkel het Maandag aangekondig dat sy vir ‘n vierde termyn sal staan in 2017 om “waardes” te verdedig, by die hoofkwartier van haar Christen-Demokratiese Unie (CDU) party.
Merkel het “populisme” uitgesonder as haar grootste uitdaging. Die woord verwys na gewone kiesers wat geïnspireer is deur Brexit en Donald Trump. Sy verteenwoordig die ekonomiese mag in Europa wat sy regeer met die hulp van koalisies, ‘n kenmerk van die Duitse politieke landskap.
“Hierdie verkiesing sal moeiliker as enige vorige een wees, ten minste sedert die hereniging” in 1990,” het sy gesê en sonder ironie gekla oor die “polarisasie van ons samelewing”.
Die Duitse kanselier, langsdienende leier van die EU het aan AFP gesê “baie leiers” steun op haar om populisme teen te werk, wat daarop dui dat sy van voorneme is om voort te ywer in diens van die liberale Atlantiese agenda. Duitsland stel nie perke vir leiers op termyne nie, al sedert 2005.
Haar aangeplakte skaamheid oor die eretitel “leier van die vrye wêreld”, is verloën deur haar oop-grensbeleid en haar gekruip by Obama.
Die CDU se Saksiese premier Stanislaw Tillich het die kruiperige Merkel ten hemele geprys: “Sy is basies die anti-Trump,” het hy aan die koerantgroep Redaktionsnetzwerk verklaar. Obama het Merkel verlede week eweneens as ‘n “uitstaande vennoot” gevlei.
Haar party glo sy is hul beste kans om die Europese Unie te red. Op die Duitse televisiekanaal ARD, het Merkel beloof om ‘n “sterk Europa” te bou nadat Brittanje gestem het om die blok te verlaat. CDU-leiers het haar aankondiging met “dawerende applous” verwelkom, het bronne gesê.
“Ons staan voor stryd in Europa en internasionaal vir ons waardes en ons belange en, eenvoudig gestel, vir ons manier van lewe,” het Merkel, 62, aan verslaggewers gesê, maar het nie bygevoeg dat sy eiehandig verantwoordelik is vir die krisis wat haar land nou in die gesig staar nie.
Merkel is die eerste voormalige Kommunis om die herenigde land te lei en om sowat twee miljoen asielsoekers oor die afgelope twee jaar te verwelkom, maar haar party vrees die regse Alternatiewe vir Duitsland party (AfD), wat wydverspreide kommer oor immigrante uitbuit.
‘n Opname het gister getoon dat 33 persent van Duitse kiesers Merkel se konserwatiewes steun, nege punte laer van die laaste nasionale verkiesing in 2013. Die AfD het opgekom vanuit nêrens tot 13 persent, volgens ‘n onafhanklike meningnavorsingsinstituut Emnid.
Volgens Spiegel Online ly die CDU aan “Merkel-moegheid”. “Selfs al is daar geen Trump in sig in Duitsland nie, het die VSA het getoon dat die ondenkbare waar kan word,” het die aanlynwebblad gesê.
Die voormalige lid van die Kommunistiese Jeugbeweging, is berug vir haar ‘n gebrek aan patriotisme. Op ‘n verkiesingsoorwinningviering van haar eie party in 2015, het Merkel die enigste Duitse vlag teenwoordig op die verhoog gegryp, met ‘n vies gesigsuitdrukking haar kop geskud en dit weggesmyt.
In 2016, tydens ‘n besoek aan president Erdogan, het sy die Duitse vlag laat vervang deur ‘n Turkse een, sodat daar twee Turkse vlae op die agtergrond agter haar verskyn het.
Soos met die meeste ander Duitse politici, erken Merkel nie Duitsers as ‘n volk nie. In ‘n oordrewe poging om te verhoed dat sy “rassisties” genoem word en om te vergoed vir “die verlede se misdade van Duitsland”, benadeel baie van haar liberale ideologiese standpunte Duitsers.
