Suid-Afrika het Woensdag gesê hulle sal sanksies teen Madagaskar se nuwe weermagondersteunde regering steun wanneer Suider-Afrikaanse leiers volgende week ‘n beraad hou.
“Ons ondersteun die nie-erkenning van Madagaskar, ons ondersteun druk, insluitend wat ook al op besluit mag word, sanksies…,” het die minister van buitelandse sake, Nkosazana Dlamini-Zuma, aan verslaggewers gesê.
Die huidige debakel rondom die gekanselleerde besoek van die Dalai Lama illustreer 'n paar dinge, waaronder die globale aandag van die Sokkerwêreldbeker, maar ook die plofbaarheid en publisiteitswaarde van 'n onafhanklikheidstryd soos dié van die Tibetane teenoor China.
Daarom: waarom gebruik die Afrikaner, wat veel meer rede het om onafhanklikheid van die ANC se Nguni-empaaier op te eis as 'n spul agterlike Tibetaanse monnike, nie óók die Sokkerwêreldbeker om ons vryheidstryd wêreldkundig te maak nie?
Afrikaanse organisasies en politieke partye wat Afrikanerselfbeskikking voorstaan, behoort bymekaar te kom en 'n strategie te beplan oor hoe om die Afrikaner se sug na vryheid voor die TV-kameras en op voorblaaie tydens die Sokkerwêreldbeker te vestig. Met die powere vertoning van die gasheersokkerspan, die sogenaamde Bafana Bafana, gaan 'n horde verveelde internasionale joernaliste in elk geval na interessanter stof vir hul afwagtende tuisgehoor op soek wees.
Elke besoekende sokkergeesdriftige behoort 'n pamflet in die hand gestop te word waarin die sistemiese rassisme en geweld van die ANC-regime opgesom word. Hoe daar op elke gebied teen ons gediskrimineer word by wyse van SEB, rassekwotas, taaldiskriminasie, ensovoort, asook die moordbendes wat ons teister en deur die owerheid verdra word omdat hy wéét dat die stroom Afrikaneremigrante weens geweld op die duur sy etniesesuiweringstrategie dien.
Die besoekers gaan self kennis maak met geweld en waarskynlik sal die media daaroor berig omdat Franse, Duitsers of Australiërs insgelyks deur die ANC se menslike troeteldiere, die misdadigers, aangeval gaan word. Die gepaardgaande vraag na agtergrondkennis in die internasionale media rondom die geweldskultuur in Suid-Afrika sal die geleentheid skep om die Afrikaner se huidige lyding en verdrukking internasionaal uit te dra.
Net soos die Dalai Lama en sy monnike, wil ons ook vry wees om onsself te regeer en nie langer deur die aanhangers van kommunisme, sentralisme en Mugabeagtige Afrofascisme oorheers te word nie.
Suid-Afrika verteenwoordig 'n oud-kolonie waarvan Jan Smuts gesê het dat sy lot altyd van buite sy grense bepaal sal word. De Klerk het in 1994 op aandrang van die Britte en Amerikaners oorgegee omdat hy en die destydse Afrikaner-elite lewensmoeg geraak het en nie meer 'n benul gehad het oor hoe om die land sonder Anglo-Amerikaanse intellektuele en politieke insette te regeer nie. Daarom het hy ons volk en ons voortbestaan op die altaar van sy persoonlike ambisie om 'n Nobelprys te ontvang, geplaas.
Dog sport en veral sportboikotte het 'n belangrike rol gespeel om 'n verwronge beeld van die destydse NP-beleid die wêreld in te stuur. Omdat sport soveel media-aandag geniet, raak dit dikwels 'n politieke speelbal, vanaf Hitler se Berlynse Spele van 1936 tot die Tibetane se pogings om hul onafhanklikheidstryd tydens verlede jaar se Olimpiese byeenkoms in Beijing 'n hupstoot te gee. Betogings teen Springbokrugby in die verlede is goed deur die ANC en die destydse anti-Suid-Afrikaanse element gebruik om die vorige bewind op diplomatieke gebied te isoleer.
Die ANC se komende sokkerpartytjie mag die grootste geleentheid sedert die Tweede Vryheidsoorlog wees waardeur ons internasionale simpatie vir ons vryheidstryd kan opwek.
Vir die komende veldtog tydens die Sokkerwêreldbeker behoort daar twee slagspreuke te wees: "Afrikaneronafhanklikheid nóú!", asook "Stop Afrikanervolksmoord!" Die twee kwessies gaan hand aan hand, want die enigste manier waarop ons aan uiteindelike ondergang en uitwissing gaan ontkom, is deur selfbeskikking in 'n eie grondgebied.
Vryheidsgesinde Afrikanerorganisasies behoort dadelik aan die werk te spring om die veldtog te beplan en te loods.
Wie het gesê Afrikaners stel nie in sokker belang nie?
Die jongste debakel rondom die Dalai Lama en die weiering van ons Regering om ‘n visum aan die Boedhistiese leier en wêreldikoon te verskaf kom geensins as ‘n verassing nie. Sederdien 1994 is dit duidelik dat China alles kry waarvoor hulle vra en soms ook op aandring. Die Dalai Lama se veroordeling van Chinese oorheersing en ook hulle hantering van die Tibet-kwessie is bepaald ‘n doring in die vlees vir die Chinese. Die Dalai wil bloot ‘n 2010-beplanningsfunksie saam met sy oudmakkers, wat ook die Nobelprys verower het, bywoon. Maar ons leepoogvriende het vinnig hulle ongelukkigheid aan die regering geopenbaar en die Dalai word uit die pad gevee. Eers beweer ene Thabo Masebe dat dit gaan veroorsaak dat die wêreld se aandag nie meer op die sokkerbal gaan wees nie en almal op Tibet gaan fokus. Vanaand op die nuus sing hulle duidelik weer ‘n ander deuntjie deur te sê dat die handelsbetrekkinge met China te kosbaar is om in gevaar gestel te word. More gaan hulle tien teen een ê, dat dit nie heeltemal is wat hulle bedoel nie en weer fokus op die “oog wat die bal gehaal word”.
Die vorige regering het die Chinese wat vanaf die Chinese vasteland na SA gekom het as nie-blank geklassifiseer. Om een of ander rede het hulle nie die blanke status van Japannese, Suid-Koreane, nasionalistiese Chinese en Taiwanese geniet nie. As ek ‘n skoot in die donker mag waag, sou ek sê dit het iets te doen gehad met kommunisme. Dit wees deel van die Rooi Gevaar-beleid van daardie tyd. Waar hulle ‘n handjie vol was in die laat 1900s het hulle vanaf 10 000 tot meer as 100 000 gegroei teen 2000. Sedertdien 2005, het hulle druk op die regering geplaas om SEB-status te verkry en het hulle verlede jaar met hulle aansoek geslaag. Die probleem is egter, en ons regering het dit misgekyk, dat baie van die Chinese bevolking ná 1994 hiernatoe geïmmigreer het en derhalwe nie die status werklik verdien nie. Net soos blankes wat ná 1994 gebore is en nie deel van regstellende aksie behoort te wees nie, maar in dié geval nie eens oorweeg word as dit by verslapping van wetgewing kom nie. Tog sê mense soos Zuma dat hulle nie sal afstand doen van hierdie nuutgebore euwel en brute vorm van rassediskriminasie nie. Dit behoort dus duidelik te wees dat hierdie regering met die vergunning aan die Chinese die wit boorlinge van die land finaal verraai het en oor ‘n kleurafgrond gewerp het.
Die beleid van ons regering om die Chinese bokant blanke boorlinge van die land te verhef, is vir my uiters kommerwekkend. Op die lang duur mag dit die verkeerde indruk in die Westerse wêreld skep wat ons in direkte konflik kan bring met jare lange handelsvennote. Nie net op politieke vlak nie maar ook ekonomies. China is ‘n ekspansionistiese nasie wat wêreldwyd voelers uitsteek om gemeenskappe te vestig. Dit alles bloot oor hulle oor groot bevolking en tekort aan infrastruktuur in China. Dit skep ook ‘n ideale plek vir die storting van minderwaardige handelsprodukte waarmee hulle sit as gevolg van totale oorproduksie. Die onlangse melkskandaal in China waar melk met melamine gedokter was behoort as waarskuwing te dien. Menshare is verlede jaar tydens toetse op sojasouse opgespoor en het die wêreld tot tydelike besinning geruk, maar glo my dis al weer vergete. Tot bykans vier vervaardigers se voertuie word al op ons paaie gesien wat ons plaaslike motornywerheid, wat werk verskaf aan Suid-Afrikaners, net meer knou. Dít alles deel van die stadige Chinese ekonomiese oorname met komplimente van ons regering.
So, Masebe is reg. Ons kan nie ons handelsbande met die Chinese skade doen deur iemand soos die Dalai Lama ‘n visum te gee nie. Maar ons kan Mugabe enige tyd hier toelaat want ook hy is ‘n ou vriend van die Chinese. Verlede jaar is ‘n skip in die Durbanse hawe ontdek, tot op die Plimsolmerk gelaai met wapens. Eindsbestemming? U het reg geraai.
Ek wil net sê dat ek die Volkstaat plan ten volle ondersteun, en dat ek een van die eerstes is wat soontoe sal trek!
Ek het in 2002 gematrikuleer by 'n Afrikaanse skool in die ou Stellalanddistrik, waarna ek vir 3 jaar by my Pa in sy steenfabriek gewerk het. Ek het dit regtig geniet, en gedink dat ek eendag in sy voetspore kan volg. Tot hy eendag teruggekom het van 'n vergadering by die departement van minerale en energie-sake: omdat sy bedryf onder mynwese gekategoriseer word, moes hy aan belaglike SEB vereistes voldoen. Ek het toe besef dat daar vir my geen toekoms is nie, en moes toe die pad vat. Ek het IT gaan swot, vir 2 jaar in Johannesburg gebly, en laasjaar Kaap toe getrek vir 'n "change of scenery".
En nou met al die gepratery rondom 'n Volkstaat is ek opnuut opgewonde, omdat ek dit sien as 'n kans om weer tussen my eie mense te wees. Ek was nie gelukkig in Johannesburg nie en ek is ook nie gelukkig in die Kaap nie: ek ly aan depressie, ek drink te veel, my gesondheid is swak en ek het geen passie vir my werk nie. Die enigste tyd wat ek gelukkig is, is wanneer ek in die Noord-Weste tussen my mense is.
Ek hoop regtig dat daar iets sal kom van die Volkstaatplanne, ek sal regtig nie omgee vir 'n lappie aarde waar ek tuis kan voel nie!
Meer as 35 000 IT-werkers van buite die EU is in 2008 alleen werkspermitte gegee, ten spyte van die ekonomiese afplatting, is bekendgemaak.
Die invloei van buitelandse werkers het daartoe gelei dat duisende Britse programmatuuringenieurs en stelselontleders afbetaal is, volgens die Vereniging van Professionele Personeelagentskappe (VPPA).
Hoof-uitvoerendebeampte Ann Swain het gesê: “Dit kom waansinnig voor dat met die ekonomie wat verswak het en duisende IT-werkers wat reeds hulle werk verloor het, daar steeds drie keer soveel buitelandse IT-werkers na Brittanje gebring word as gedurende die dotcom-bloeitydperk, toe ons ‘n vaardigheidstekort gehad het.”
Sy het gesê 80% van die nie-EU-werkers in die IT-bedryf wat na Brittanje toe kom, is op intramaatskappy-oorplasings en het bygevoeg: “Meeste van die buitelandse IT werkers is programmatuuringenieurs en stelselontleders. Hulle kom nie hierheen om fone te beantwoord op hulptoonbanke nie, maar verkeer in hoogs opgeleide en goed betalende poste.”
Mej. Swain het gesê die geldbesparende praktyk om IT-poste na die buiteland te verplaas, wat ook bekend is as “oorsese kontraktering” sal waarskynlik gedurende die afplatting in die ekonomie toeneem.
Indië is die land van waar die meeste werkspermitte vir mense toegestaan is, met 29 400 wat in 2008 uitgereik is.
Die toestand van taalgebruik en die swak stand van sake ten opsigte van lees in ons skole is vir my baie kommerwekkend. Hoekom dit so is, kan ek nie verstaan nie. Taal vorm immers die basis van alle leer.
Wanneer oor die onderwys gepraat word, kom geletterdheid elke keer ter sprake en die eerste stap in die geletterdheidsontwikkeling is die aanleer van ‘n taal en daarmee saam die korrekte gebruik van die taal wanneer geskryf en gepraat word. Taal is die medium waardeur mense hulleself verstaanbaar maak en waarmee hulle kommunikeer. Die mens speel verskeie rolle: deur te luister wanneer iemand anders praat, die sprekers wanneer ander luister, die lesers wanneer iemand anders skryf en die skrywers wanneer ander lees wat geskryf is. Ons woorde en sinne vorm deel van ons alledaagse interaksie met mense.
Al bestaan daar vandag die kommerwekkende houding dat daar nie meer omgegee en nie gemerk word teen taalfoute en spelfoute nie, wil ek vir julle vra hoe julle gaan leer om ‘n taal behoorlik te kan praat, skryf en lees? Veral jul moedertaal, Afrikaans. Hierdie houding van foute wat oorgesien word en die vraestelle wat gemerk word sonder dat die inhoud heeltemal korrek is – met slegs een of twee feite wat aandui dat julle weet waaroor die vraag handel, veroorsaak dat daar ‘n onreg aan julle gedoen word. Deur dit te aanvaar doen julle julself ook ‘n onreg aan – wat beteken dit? Gedurende julle skooljare kan julle dalk wegkom daarmee om die minimum te lees en om in die gewoonte te kom om nie korrek te skryf nie omdat foute oorgesien word. Die probleem gaan kom wanneer julle uit die skool is, want nie alle firmas wil mense in diens neem wat nie kan lees, skryf en ordentlik praat nie en dan gaan julle bitter spyt wees. Daar is die uitdrukking: “Spyt kom altyd te laat”.
Wie van julle weet hoe om ‘n biblioteek te gebruik? Wanneer julle meer wil weet rondom dít wat julle in die skool leer, kan julle boeke by die biblioteek oor die onderwerp uitneem. Wat van sommer net ’n storieboek of tydskrif uitneem om te lees? Ek kon self nie sonder die biblioteek nie en het die skoolvakansies omgelees – ek is seker daarvan dat julle ouers sal onthou van die reisende biblioteke. Ek kan nie my lewe sonder boeke voorstel nie.
Ek het die voorreg gehad om ‘n meisie van Graad 7 te help om te lees asook om die woordeboek te gebruik. Dit was hartseer om te sien hoe sy sukkel om ‘n eenvoudige ding soos ‘n verjaardagkaartjie te skryf. Soos wat ons gevorder het, was dit heerlik om te sien hoe sy die woordeboek begin gebruik en nuwe woorde geleer het.Toe sy die eerste storie gelees en dit verstaan het, was dit vir ons albei ‘n blye dag. Sy kon haar in die hoofkarakter van die storie inleef en die karakter se emosie ervaar.
Deur te lees gaan ‘n ander wêreld vir julle oop – dit beteken nie dat julle net van ander lande leer nie, maar julle kan leer van mense en diere en julle kan kennis opdoen aangaande die bou van modelle of hoe sekere stokperdjies beoefen word. Lees speel ’n baie belangrike rol in die alledaagse lewe – dink maar daaraan wat sou gebeur as julle nie ’n spyskaart of die instruksie by die opslaan van die boekrak kon lees nie? Wanneer julle nie behoorlik kan lees nie, gaan julle ook swak doen in al jul vakke en sal bv. in wiskunde nie die aanwysings verstaan om ‘n probleem op te los nie. Wat van toetse en eksamens? Julle sal ook nie die aanwysings wat in toetse en die eksamen gegee word, verstaan nie. Dit is dan baie maklik om te sê dat julle ‘n leerprobleem het, maar eintlik is dit ‘n leesprobleem wat onstaan het deurdat daar so min gelees word. Deesdae word baie op rekenaars gewerk, maar wat ’n verassing: Julle moet nog steeds kan lees, anders help die rekenaar wat daar staan niks nie!!
By die UGO wat julle volg, word baie klem geplaas op die integrasie tussen die leerareas en die feit dat die leerareas nie geskei moet word nie. Dit is ook goed so, maar weet julle wat? Dit is ook gedoen toe julle ouers skoolgegaan het. Ek hoor al die vraag: “Hoe?” Julle pa's kon in die houtwerkklas en julle ma’s kon in die huishoudkundeklas verskeie tipes inligting wat hulle geleer het, toepas. Net so kon ek die taal wat ek in die taalklas aangeleer het, gebruik om die resep te lees en te verstaan; ek kon die wiskunde wat ek in die wiskundeklas geleer het, aanwend om te bepaal hoeveel van bepaalde bestandele gebruik moes word (bv. 250ml melk) en ek kon die vorms waarvan ek in die wiskundeklas geleer het gebruik om die verskil te sien tussen 'n ronde en 'n vierkantige bak en ek kon die proses van probleemoplossing gebruik om te bepaal hoe ek die korrekte hoeveelheid botter van die blok moes afsny. Ek kon in die Aardrykskundeklas die kaart lees, ek kon die afstande tussen plekke uitwerk en ek kon die verskil sien tussen die soorte wolke waarvan ek geleer het.
Al die vakke het met mekaar verband gehou, al het die vakke ander name gehad as wat die leerareas en vakke nou het. Ek kan nie dink aan een vak waar ek nie oor die vermoë moes beskik om te lees nie en die feit dat baie van ons ons klasmaats kon help met bv. wiskunde beteken dat ons met ander leerlinge kon kommunikeer.
Ek daag julle uit! Begin lees – nie net julle skoolwerk nie – en verryk julle lewens.
Volgens ‘n dokument wat behoort het aan die ministerie van binnelandse sake van die Ottomaanse ryk, het 972 Ottomaanse Armeniërs verdwyn uit die amptelike bevolkingsregisters van 1915 tot 1916.
“The remaining documents of Talat Pasha,” deur Murat Bardakci is nou beskikbaar in boekvorm en is ‘n versameling dokumente en rekords wat voorheen behoort het aan Mehmed Talap, ook bekend as Talat Pasha, die primêre argitek van die Armeense deportasies.
In Turkye kan enige gesprek oor wat gebeur het met die Ottomaanse Armeniërs ‘n openbare storm van woede tot gevolg hê.
Vir geslagte lank het die meeste Turke niks geweet van die besonderhede van die Armeense volkslagting van 1915 tot 1918 nie, toe meer as ‘n miljoen Armeniërs doodgemaak is tydens die Ottomaans-Turkse regering se reiniging van die bevolking.
Turkye het die lelikste deel van hulle verlede buite sig van mense toegesluit, op die Russiese manier, en enige melding van die gebeure uit skoolboeke en amptelike vertellings uit gehou in ‘n aggressiewe veldtog om te vergeet.
Turkye het nooit ‘n amptelike syfer van deportasies of sterftes erken nie. Sondag het die Turkse minister van buitelandse sake, Ali Babacan, gewaarsku dat president Barack Obama dalk verhoudinge kan terugdraai indien hy die volksmoord op Armeniërs sou erken voor sy besoek aan Turkye volgende maand.
Die verval van die Ottomaanse ryk was bloedig, lui die Turkse argument, en dié wat dood is was slagoffers van die chaos.
Hilmar Kaiser, ‘n historikus en kenner oor die Armeense volksmoord, het gesê die rekords wat in die boek gepubliseer was, is voldoende bewys van die Ottomaanse owerheid self dat dit ‘n beplande beleid gevolg het om die Armeniërs uit te wis. “Mens het skielik op een bladsy die bevestiging van die syfers,” het hy gesê. “Dit is asof iemand jou met ‘n kierie oor die kop slaan.”
“Dit stem ooreen met wat ons reeds weet,” het Donald Bloxham, die skrywer van “The Great Game of Genocide: Imperialism, Nationalism and the Destruction of the Ottoman Armenians”, gesê.
“Ek kon die boek nooit 10 jaar terug uitgee nie,” het Bardakci gesê. “Ek sou ‘n verraaier genoem word.”
Hy het bygevoeg dat die mentaliteit verander het.
Die Gautengse departement van gesondheid het Maandag gemeenskappe wat moontlik geaffekteer kan wees deur breinvliesontsteking gemaan om nie paniekerig te raak nie.
“Die departement is …bekommerd oor die onlangse berigte van breinvliesontsteking, wat voorstel dat 4 jong mense, met 2 van Eldoradopark, dood is as gevolg van breinvliesontsteking.”
“Dit kan lei tot onnodige paniek in skole en gemeenskappe, het Gauteng-gesondheidswoordvoerder JP Louw gesê.
Donderdag is ‘n 15-jarige leerling by die Willow Crescent-hoërskool dood aan wat vermoedelik breinvleisontsteking is.
Die liggaam van die meisie is nie getoets vir breinvliesontsteking nie, aangesien sy begrawe is binne 24 uur, in ooreenstemming met haar familie se geloof.
Die tweede meisie, wat 9 jaar oud was, is die naweek oorlede, wat kommer laat ontstaan het dat sy ook breinvliesontsteking gehad het.
Maar Louw het gesê dat aanvanklike toetse getoon het dat sy nie aan breinvliesontsteking dood is nie. Hy het egter bygevoeg dat die departement haar dood verder sal ondersoek.
Louw het gesê daar is net twee bevestigde sterftegevalle wat as breinvliesontsteking bevestig kan word – ‘n 15-jarige meisie van Mondeor-hoërskool wat op 15 Februarie dood is en ‘n 7-jarige seun van Emaweni-laerskool wat op 24 Februarie dood is.
Die KVP het die departement van gesondheid se reaksie Maandag in ‘n verklaring gekritiseer.
“Die paniekerige gemeenskap is sonder behoorlike leierskap gelaat aangaande behandeling en opvoeding. Dit het gelei tot baie ouers wat hulle kinders tydelik uit die skool uit haal,” het die KVP-woordvoerder, Sipho Ngwema, in die verklaring gesê.
William Gumede, die skrywer van die biografiese werk Thabo Mbeki het ‘n nuwe boek geskryf, The Democracy Gap: Africa’s wasted years, wat in Meimaand op die rakke sal wees. Die boek ondersoek die mislukkings van regerings in Afrika ná onafhanklikheid en bevrydingsorganisasies asook hoekom die klein republieke van Mauritius en Botswana beter gevaar het as die res.
Gumede is ‘n ere-medeprofessor aan Wits universiteit en ‘n senior vennoot en programdirekteur by die universiteit van Londen.
Hy het gesê die mislukking van bevrydingsorganisasies in Afrika is omdat hulle vertroue plaas in enkelinge. Indien daar sterk geformuleerde beleid was, sou individue nie saak maak nie. Dit is belangrik om instellings te bou wat individue oorleef.
Volgens Gumede kan mens die potensiaal vir mislukking meet aan hoeveel lyfwagte die politikus het. Hoe groter die konvooi, hoe meer waarskynlik dat hy sal misluk en ‘n diktator sal wees.
Met die volle impak van die globale ekonomiese krisis wat Afrika gaan tref, het Afrikaleiers Maandag in Tanzanië vergader vir die Internasionale Monetêre Fonds se konferensie om die saak aan te spreek.
Toe, wat baie beskou het as die grootste ekonomiese krisis sedert die 1930’s se Groot Depressie, verlede jaar in die Weste toegeslaan het, het analiste geglo dat Afrika ‘n kans staan om die finansiële storm met net ‘n paar skrape te oorleef.
Afrikabanke het min belê in sogenaamde “toksiese” bates wat die krisis begin het, wat die kontinent beskerm het teen die kredietkrisis.
Maar met geen hoop op hertel na die globale afplatting voor 2010 nie, blyk dit dat ‘n bitter mengsel van kwynende geldoordragte, krimpende uitvoermarkte en dreigende beleggingsinkortings die kontinent gaan vergiftig.
Die IMF se besturende direkteur, Dominique Strauss-Kahn, wat verlede week ‘n aanbieding gedoen in Washington, het ‘n vaal prentjie geskets van Afrika se onmiddellike toekoms.
“Nadat eers die nywerheidslande en daarna die ontluikende markte getref is, tref ‘n derde golf van die globale krisis nou die wêreld se armste en mees kwesbare lande, en dit tref hulle hard,” het hy gesê.
Die IMF-konferensie vind plaas in Dar es Salaam op Dinsdag en Woensdag, en is getiteld: “Veranderinge: suksesvolle vennootskappe vir Afrika se groeiuitdaging.”
Voor die globale krisis was die kontinent die tuiste van sommige van die wêreld se vinnigste groeiende ekonomieë, maar die IMF se 2009-vooruitskatting vir Afrika suid van die Sahara is gehalveer tot 3,3% sedert verlede jaar.
Strauss-Kahn het gesê die impak op lae-inkomstelande sal wees deur die vermindering in handel, maar hy het ook gesê dat ‘n 20%-verlaging in direkte buitelandse belegging kan plaasvind.
‘n Wêreldbankdokument wat Sondag vrygestel is, het gesê dat ontwikkelende lande tussen 270 en 700 miljard dollar gaan nodig hê in 2009.
Dit lui: "Slegs ‘n kwart van die kwesbare lande het die vermoë om finansiële maatreëls te tref om die ekonomiese afplatting te hanteer, soos werkskeppingsprogramme en geteikende veiligheidsprogramme.”
Jaco en Jacomien is twee mooi groot kransduiwe en kom al omtrent van Oktober 2008 af saam met ons. Hulle het ons huis uitgesoek het om hul nes te kom maak. Die twee het op die huis se dak en toe op die Wendy se dak gesit en vir mekaar gekoer.
Die eerste poging om nes te maak was op die geyser wat buite die huis is, maar dit het nie lekker gewerk nie want die takkies wat hulle met moeite aangevlieg het – een-een op 'n slag – het van die geyser afgegly omdat die oppervlak baie glad is en ook nie plat nie (die geyser is rond bo).
Die deursettingsvermoë en al die stokkies wat op die grond beland het, het gemaak dat ek en Johan jammer vir hulle gevoel het. Johan het een van die kassies waarin tamaties kom bo-op die geyser aan die waterpyp vasgemaak. Die twee was blykbaar beïndruk en hulle het weer stokkies begin aangedra – of is dit aangevlieg?- en Jacomien het al begin om die stokkies reg te skuif en het selfs agtergekom dat sy uit die kassie op 'n veranda – dit is nou op die geyser – kan loop wat onderdak is .
Die nessie was vir Jaco en Jacomien nie beskore nie want Indiese spreeus het hulle daar uitgedryf en dit het vir my gevoel of ek saam met Jacomien kan huil. Sy wil so graag broei en kinders hê. Ek dink Jaco het dit ook so ervaar en het maar net aanhou koer vir Jacomien – so asof hy haar wou troos en verseker dat hulle 'n ander nessie sal kry.
Ek en Johan het gedink dat ons die twee moet help en om te verhoed dat hulle weer uit hul huis verdryf word, het Johan vir hulle 'n nuwe huis op ons huis se stoep gemaak. Hierdie keer is twee kassies op mekaar gesit en 'n deurtjie is uitgesny sodat die huis nou twee vensters en 'n deur het. Ons sou nou maar ons deel doen en die Indiese spreeus en ander plaaslike spreeus wegjaag.
Die groot vraag: gaan Jaco en Jacomien hul nuwe huis goedkeur? Dit het 'n klompie dae geneem, maar tot ons groot vreugde het ons hulle eendag op 'n balk van die stoep sien sit. Vandat hulle hul huisie gewaar het, was daar geen teken van ingaan nie en hulle het dit net wantrouig dopgehou – die huisie met die dak. So het dit vir 'n paar dae aangehou – die huis is van alle kante beskou en op 'n dag het ons een van die twee op hul huisie se dak sien sit. Die twee het later ingevlieg en alles baie mooi geënspekteer en ondersoek totdat hulle tevrede was.
Wat 'n blye dag toe ons sien dat Jacomien haar in die huis tuismaak en Jaco begin om stokkies aan te vlieg. Jacomien het in die huisie gebly en die stokkies mooi georganiseer en reggepak om net die beste nessie vir haar kinders te maak – nou nie die sagste bed vir babavoëltjies nie, maar as hulle so dink, dan is dit reg met ons. Dit was 'n gekoer van 'n ander wêreld en ons was saam met hulle bly – waaroor hulle ook al bly was. Met die tyd het hulle nie eers weggevlieg wanneer ons op die stoep gekom het nie en hulle het aan ons stemme gewoond geraak en het met skewekoppies na ons sit en luister. Gaia en Herculus se geblaf het hulle later ook nie meer gehinder nie,
Jacomien het al hoe langer in die huis en op die nes gebly en ons het aangeneem dat sy broei – ons het gedink dat sy nie eet of water drink nie en haar opreg jammer gekry. Toe die eiertjies eers daar was, het ons gesien hoe die twee mekaar aflos. Die een spring die een kant van die huis in – deur die venster – en die ander een vlieg die anderkant – by die ander venster – uit. Die een wat aan diens gekom het, het dan die eiertjies bymekaar geskrop en weer op hulle gaan sit. Die eiers is nooit alleen gelaat nie.
Maar net mens, het ons nuuskierigheid die oorhand gekry en Johan het vir hom stoele nadergesleep om foto's in die huisie te kan neem. Die eerste foto van die binnekant is geneem op 30 Januarie 2009. Die eiertjies was seker al so twee dae uitgebroei en daar het twee geel wollerige voëltjies gelê. Ek het die tweetjies name gegee – Julia en Julian – want hoe weet jy nou van watter geslag voëltjies is? Van toe af het Johan gereeld foto's geneem – sodra dit lyk of Jaco en Jocomien skofte gaan ruil, het hy met die kamera uitgehardlooop en gou 'n paar foto's geneem. Dit het nie gelyk of dit Ma en Pa Duif pla nie en ons het met hulle begin praat en vertel hoe mooi hulle kinders is – asof duiwe ons kan verstaan!
So het ons gewoond daaraan geraak om die kamera by die deur te hou vir foto's wanneer die geleentheid hom voordoen. Die duifies het al ouliker geword en op 'n dag is daar begin om hulle te voer, maar nog steeds was Pa of Ma altyd op die nes. Ná voertyd is Julia en Julian onder die krop geskuif en dan is daar heerlik geslaap. Wanneer dit aand geword het en die effense koue ook aangekom het, was daar altyd een aan diens en is die twee kleintjies weer onder die kropvere ingeskuif – die duvet is dan lekker oor die kleintjies gevou. In die aand het een van die ouers in die huisie op die nessie geslaap en die een op die balk – seker om die nessie te kan beskerm teen gevaar.
Die kleintjies het vinnig gegroei en Ma en Pa Duif het die huisie, die nessie en die twee kinders vir langer tye alleen gelaat. Ek en Johan was bang dat die duifies gaan uitval wanneer hulle begin beweeg en Johan het 'n stoep aan die nessie vasgesit. Met verloop van tyd het die geel voëltjies al meer in die huisie beweeg en dit was 'n blye dag vir ons toe hulle al by die venster kon uitkyk en dit het gevoel soos 'n kind wat begin loop toe die twee vir die eerste keer op die stoepie sit. Die geel wolletjies het al meer plek gemaak vir grys vere en later het ons net stert en vlerkvere in die nessie gesien soos wat die tweetjies hul vere gestrek en gekam het.
Ons het baie gelag vir die twee se manewales wanneer Jaco of Jacomien met kos opgedaag het – in die krop en die kleintjies het dit uit die krop geëet. Die twee kleintjies het in en uit die huisie gehardloop wanneer Ma of Pa na die kante van die balk beweeg het. Die ouers het altyd op die balk naaste aan die nessie gesit en het dan by die een venster ingevlieg, kos gegee en by die ander venster uitgevlieg.
Dit was vir ons 'n groot en blye dag toe die kleintjies vir die eerste keer heeltemal uit hul huis beweeg het (21 Februarie 2009. Hulle net agter Ma of Pa aangegaan omdat daar die vooruitsig van kos was. Eers die een kleintjie en toe die ander een het op hul huis se dak geklim/gevlieg – ek dink hulle was so geskok oor hulle prestasie want vir 'n rukkie het hulle doodstil gesit. Die nag het hulle ook vir die eerste keer daar geslaap.
Julia en Julian vlieg al lekker tussen die balke op die stoep rond en per ongeluk het die een dit reggekry om op ons huis se dak te gaan sit – Ma en Pa moes hom of haar daar gaan haal en aanmoedig met 'n gekoer om terug te vlieg, maar die duiwekind het veilig by die huisie aangekom.
Die tweetjies sal seker een van die dae saam met Ma en Pa begin vlieg. Op die oomblik lyk dit nie asof Julia en Julian planne het om die wêreld daar buite te gaan verken nie – ek dink hulle bly te lekker. Die twee sal seker later begin koer want op die oomblik maak hulle nog klein voëljiegeluidjies. Die maskertjie om die oë – die rooi en wit – ontbreek ook nog.
Ek en Johan hoop dat hulle nog by ons gaan kom slaap. Ons gaan dit mis om die heel dag die nessie dop te hou, te gesels en foto's te neem. Dit was egter 'n belewenis om twee duifies te sien groei.
Sedert 1994 moes Afrikaners toekyk hoe baie van die strukture en liggame wat met baie moeite deur ons voorouers opgebou en gevestig is, in so 'n mate verval dat dit betwyfel kan word of hierdie strukture en liggame nog enigsins ‘n doel dien.
Soos die afgelope elektrisiteits- en voortslepende sekuriteitskrisis vir ons uitwys, kan ons al hoe minder staatmaak op staats- of semi-staatsinstellings om die mees basiese dienste te verskaf. Dit is kenmerkend hoe die swaar hand van die ANK soos ‘n vernietigende tsoenami alles korrupteer en in ‘n wanfunksionele toestand dompel; hier dink ek byvoorbeeld aan die SAPD, Eskom, Telkom, die distrikshowe en die Landbank, net om ‘n paar op te noem.
Elke nou en dan haal hierdie instansies se onbeholpenheid die koerantopskifte en ontketen 'n legio briewe, klaagliedere en petisies – ná die chaos van die afgelope matriekeindeksamen was dit die onderwysdepartement se beurt.
Dit is gevolglik ook geen verrassing om te verneem dat Praag ‘n petisie van stapel gestuur het, wat versoek (let wel, nie eis nie) dat:
Dit is dan nie omdat ek die gronde vir hierdie versoeke of die legitimiteit daarvan betwis, dat ek hierdie brief skryf nie, maar eerder omdat ek bedenkinge koester oor die effektiwiteit van petisies binne die huidige Suid-Afrikaanse konteks.
In hierdie verband het dr Pieter Mulder ons mos reeds die staaltjie vertel van hoe Sy Edele Nelson Mandela hom gevra het hoekom hy nog nie Afrikaners voor die parlement sien toi-toi het oor ‘n saak nie. Dit wil gevolglik vir my lyk dat, tensy ons bereid is om onsself swart te smeer en hierdie petisie al dansende by die parlement te gaan oorhandig terwyl van ons makkers asblikke omkeer en winkelvensters stukkend gooi, ons nie veel reaksie hierop moet verwag nie.
Dit bring my dan by die vraag: Nou wat staan ons te doen?
Hier wil ek graag ‘n bladsy uit Orania se boek neem. Jy kan nou maar van Orania dink wat jy wil, maar dis 15 jaar later en daar is dit nog steeds – groter en sterker. Toegegee, nie so groot en sterk soos ons graag sou wou sien nie, maar daar staat hy nietemin. Wanneer die kritici met sterre in hul oë en leë plompe handjies Orania kritiseer, dan wonder ek somtyds: Wat as prof. Boshoff nie destyds Vluytjeskraal gekoop het nie, maar besluit het om verder met die ANK te onderhandel? Sou daar ‘n Orania gewees het en wat sou die kritici dan alles kon kwytraak?
Net soos Orania kan ons aan vele ander instansies dink waar Boere die inisiatief geneem het om ‘n eie alternatief teenoor die staatsbeheerde liggaam te stel. Hier dink ons byvoorbeeld aan Kleinfontein, Radio Pretoria, Afrikaner Volkseie Sport, die Oranje Sakekamers ens.
Ons hoef nie lank te dink om soortgelyke opvoedingsinstansies op te noem nie. CVO-skole, Afrikaanse Protestantse Akademie, Kenweb en die meer onlangse Pionier-Instituut se name kom na vore.
Terwyl die hele Afrikanerdom in rep en roer was oor die ideologiese indoktrinering wat in staatsleerplanne aan ons kinders voorgehou word, en al wat Suid-Afrikaner is teen die bors gestuit is deur die chaos wat die uitslae van 2008 se matrieks omring het, het die BCVO soos gewoonlik sy matriekuitslae bekend gemaak. Uitslae van leerlinge wat ‘n leerplan met ‘n Christen-Afrikaner-onderbou gevolg het en steeds aan internasionale standaarde voldoen.
Ekself kan getuig hoe my vrou – wat aan ‘n CVO-skool gematrikuleer het en by die Afrikaanse Protestantse Akademie ‘n BA-graad verwerf het – se kwalifikasies sonder enige probleme deur UK Naric (die Verenigde Koninkryk se nasionale agentskap wat adviseer rondom die standaarde van internasionale kwalifikasies) as die Britse ekwivalent aanvaar is.
Is die sleutel dan nie om eerder ons eie selfstandige en selfbeheerde strukture as alternatief vir die staat se gemors te vestig nie? In plaas van tyd, energie en hulpbronne op onderhandelings te verspil, kan ons dit mos eerder vir die vestiging van hierdie alternatiewe aanwend. Ken ons nie die ANK se meesterlike vermoë om alle netelige kwessies met burokratiese rooi lint en uitgerekte onderhandelings vas te draai terwyl die status quo net eenvoudig gehandhaaf word nie?
Dat daar sentimentele bande met die huidige strukture bestaan, kan nie betwyfel word nie, maar of die waarde van hierdie strukture gelykstaande aan jou kind se opvoeding is, kan met reg gevra word.
Daar waar Praag ook reeds met die gedagte van selfbeskikking en ‘n moontlike volkstaat geflankeer het, sal ek verwag dat die mense van Praag tog die nut van alternatiewe strukture en liggame sal insien.
In my geestesoog sien ek hoe die Oranje Sakekamers die boublokke vir ‘n parallelle ekonomie neersit, die Regslui vir Afrikaans arbitrasie as ‘n bekostigbare alternatief teenoor die howe vestig en dit onder ons mense gepropageer word, ons besighede en huise deur ons eie veiligheidsnetwerke en –liggame beskerm word, ons kinders deur ons eie instansies primêr, sekondêr en tersiêr opgelei word en laastens word ‘n Afrikanerraad uit noodsaak in die lewe geroep om die samewerking en wisselwerking tussen hierdie instansies te koördineer en te reguleer.
Terwyl bogenoemde duidelik oorvereenvoudig is, glo ek die gedagte bly steeds relevant. Met tyd moet die Boer homself dan effektiewelik loswikkel van enige houvas wat die staat oor hom mag hê. Gevolglik sal die staat vir alle doeleindes oorbodig vir ons voortbestaan word en sal ons genoeg mag hê om eise te stel en nie versoeke te rig nie.
Die grondvraag sal natuurlik die grondvraag bly en hierdie kwessie sal ons ook met tyd onder mekaar moet uitklaar, maar die hele dinamika van hierdie kwessie sal verander namate die magsewewig verskuif; tog sal ‘n geïdentifseerde gebied waar die Afrikaner die natuurlike meerderheid vorm, onmisbaar in ons strewe na selfregering bly.
In tye soos vandag is dit glad nie ongewoon om die woord “vryheid” in gesprekke te hoor nie, maar eerder as wat vryheid ‘n eindbestemming is soos wat baie mense voorhou, is dit ‘n lewensbeskouing en karaktertrek. Niks verhoed ons om nou reeds vry te begin lewe en die boeie van die onderdrukker in ons daaglikse lewe op die mees vreedsame manier te verbreek nie.
Die Boeing 737-800 van die Turkse lugdiens wat verlede week naby die lughawe Schiphol by Amsterdam neergestort het, het probleme met een van sy hoogtemeters ondervind. Dit blyk uit die eerste bevindinge van ’n Nederlandse raad van ondersoek onder leiding van Pieter van Vollenhoven.
Die vlieëniers het blykbaar die fout te laat agtergekom.
Terwyl die vliegtuig op ’n hoogte van 1950 voet (650 meter) gevlieg het, het die radiohoogtemeter ’n hoogte van min 8 voet (min 2,7 meter) aangegee. Die sogenaamde Polderbaan van die lughawe lê 4,5 meter (min 13,5 voet) onder seespieël.
Deurdat die vliegtuig op die outomatiese piloot gevlieg het, het die hoogtemeter op grond van die foutiewe informasie aan die outomatiese brandstofsisteem die opdrag gegee om die snelheid te verminder. Deur die verlies aan snelheid het die vliegtuig tereggekom in sy minimale vliegsnelheid, waardeur waarskuwingsinjale afgegaan het. Die bemanning het meer brandstof gegee, maar dit was te laat, en die vliegtuig het ’n kilometer voor de landingsbaan neergestort in ’n geploegde aartappelland.
Daar was al twee keer tevore probleme met die hoogtemeter. Volgens Van Vollenhoven moes daar in Boeing se handleiding gestaan het dat die outomatiese piloot nie gebruik mag word as die hoogtemeter nie funksioneer nie.
Boeing gaan maatskappye wat met 737’s vlieg, daarop wys dat vlieëniers hul instrumente skerp moet dophou tydens kritieke gedeeltes van ’n vlug, soos die landing.
By die ongeluk is nege mense dood, onder wie die drie vlieëniers,en sowat tagtig mense is beseer. Van hulle is 28 nog in die hospitaal.
