Rubrieke – Bladsy 13

Ras ? die nuwe alibi vir Afrikanerhaat

Leopold Scholtz lewer ‘n pleidooi dat taalstryders vir ‘n Afrikaanse Stellenbosch nie met “die teerkwas van apartheid” bygekom moet word nie. Nietemin is dit presies wat hy – en Dawie – doen deur te beweer dat ek “terughunker na apartheid”.

Ek was nog nooit ‘n voorstander van kleinlike segregasie nie en in my studentedae rondom 1980 het ek saam met swartes in die lokasies gekuier. Toe kon mens dit nog doen sonder om jou lewe te waag, anders as vandag. Dus verwerp ek Leopold Scholtz en Dawie se smeerveldtog teen my met die minagting wat dit verdien.

As ons egter van Afrikanerregte praat, stem ek saam met Woodrow Wilson, Hendrik Verwoerd en Jasser Arafat dat selfbeskikking vir elke volk wat dit wil hê, die enigste resep vir langtermynvrede is. Dié beginsel is ook sedert 1989 met sukses in Europa toegepas en is insgelyks vervat in die Verenigde Nasies se Universele verklaring van menseregte.

Suid-Afrika beleef tans nie net die verengelsing van al ons instellings nie, maar ook ‘n soort geestelike kolonisering deur Britse neokoloniale denke. Die Engelse taalkoeie op Stellenbosch met hul polities korrekte slagspreuke steun die tradisie wat vir ons volksmoord, Robert Mugabe en Tutu se “reënboognasie”-gedrog gegee het.

Feit is dat nege-en-negentig persent van mense wat tans die opdraande stryd vir Afrikaans voer, Afrikaners is. Die res wil ‘n nuwe taal, Meertaligheid, bevorder. Sodra iemand ‘n grammatika van Meertaligheid gepubliseer het, kan ons weer dink, maar ek dink nie ons hoef dit te ernstig op te neem nie.

Volgens die navorsing van prof. Lawrence Schlemmer onder Stellenbosse studente, toon die wit Engelse studente waarteen almal (ook Leopold Scholtz) tans uitvaar min of geen antipatie teenoor Afrikaans by Stellenbosch nie. Diegene wat ‘n Afrikaanse Stellenbosch as “rassisties” en “uitsluitend” ervaar, is juis bruin en swart studente, asook – natuurlik – die voorstanders van Meertaligheid, die nuwe taal.

Te oordeel aan sy uitsprake, voel prof. Russel Botman vere vir Afrikaans en behoort hy as rektor te bedank. Hy het reeds verwys na “die mite van Afrikaans-eentaligheid”. Op 23 Mei het hy in dié koerant verklaar: “Die universiteit se primêre groei oor die volgende tien jaar sal afkomstig wees uit die stedelike bruin studente wat oor ’n goeie beheersing van Afrikaans beskik, maar verkies om in Engels te studeer.” Hy wil ook Engelstalige swart en Indiërstudente werf.

Afrikaners word reeds 200 jaar lank deur Britte en hul meelopers verguis. Ras is die nuwe alibi vir Afrikanerhaat wat in die naam van “transformasie” bedryf word.

pearl wedding hair топкарго отзывы

Godsdiens en politiek – ‘n Afrikanerdilemma

Soos ek reeds tevore gesê het, viind ek dat godsdiens en politiek geskei moet word. Selfs al glo mens dat die staat Christelik moet wees, bly die vraag nog: watter interpretasie van die Christelike geloof en watter kerkverband?

In die vroeë dae van die Boererepublieke was daar konflikte oor godsdiens. Tydens die kort burgeroorlog in die Transvaal in die vroeë 1860s, het 'n mededinger van Kruger om die pos van kommandant-generaal, hom daarvan beskuldig dat hy die Gereformeerde Kerk (Doppers) die staatskerk van die ZAR wou maak. Op daardie stadium was die Hervormde Kerk die staatskerk. Die uiteinde van hierdie grappie was 'n "godsdiensoorlog-tussen-Afrikaners" wat by Potchefstroom die dood van omtrent 40 man gekos het.

In die 1983-grondwet uit die PW Botha-tydvak (wat in baie opsigte 'n beter en veel minder dubbelsinnige grondwet as dié van 1996 was), staan daar in die aanhef:

"In nederige erkentlikheid teenoor die Almagtige God, Beskikker oor die lotgevalle van volkere en nasies…", wat natuurlik nie die "Almagtige God" as hetsy Christelik, hetsy Islamities of wat ook al tipeer nie.

Enkele paragrawe later lui dit:

"Oortuig is van die noodsaaklikheid om saam te staan en om die volgende nasionale doelwitte na te streef:

Om Christelike waardes en beskaafde norme te handhaaf, met erkenning en beskerming van vryheid van geloof en aanbidding…"

Ook Paul Kruger was destyds ten gunste van geloofsvryheid en het in Johannesburg die Joodse sinagoge geopen met die kwinkslag: "Ek is hier om u te bekeer."

Ek meen dus dat "die rol van fundamentele Calvinistiese ideologieë in die Geskiedenis van die Afrikaner" so te sê nul is as dit by staatkunde kom. Afrikaners is lank voor die Hollanders sterk deur die Verligting en die Franse revolusie beïnvloed en het ook lank voor baie Europese nasies verkiesings gehou. Die kort periode onder die (Franse) Bataafse republiek in die Kaap het ook 'n blywende nalatenskap gehad wat myns insiens 'n bydraende oorsaak van die Groot Trek was.

Soos Jaap Steyn in sy stukkie oor Die piëtisme brei uit aandui, het Michiel Christian Vos, 'n gebore Kapenaar, egter die piëtisme van Nederland na Suid-Afrika gebring.

Hoewel Kruger self 'n mistiek godsdienstige man was, het hy deur sy onderwysbeleid en invoer van die meer verligte Hollanderonderwysers aan die einde van die negentiende eeu 'n tradisie gevestig wat van die piëtistiese en streng Calvinistiese afgewyk het.

Ek vermoed dat verskeie Afrikanerleiers in die twintigste eeu nie eintlik godsdienstig was nie. Hoewel pro-Brits in die tweede helfte van sy lewe, was Smuts steeds iewers nog 'n Afrikaner. Hy was 'n aanhanger van biologiese evolusie en waarskynlik 'n ateïs of naby daaraan.

Ook J.B.M. Hertzog verwys byna nooit na godsdienstige opvattings in sy toesprake nie en vermoedelik was hy insgelyks 'n vrydenkter of agnostikus, hoewel die openlike erkenning daarvan destyds natuurlik politieke selfmoord sou beteken het.

Verwoerd self is veel eerder gelei deur sosiologiese en antropologiese beginsels as deur Calvinisme. Ek vermoed dat F.W. de Klerk die mees godsdienstige Afrikanerleier van die twintigste eeu was – in 'n negatiewe sin. As konserwatiewe Dopper het hy fundamentalisties geglo dat God die Afrikaner sou beskerm, selfs al gee hy polities en militêr aan die ANC oor. Ons kan tans die rampspoedige gevolge van sy piëtisme sien en ervaar.

Die Protestantse lande van Noord-Europa, waaronder veral Nederland en Swede, was van die ywerigste ondersteuners van die ANC en SAKP se radikalisme in Suid-Afrika en het ons inderdaad in die rug gesteek. Blykbaar was daar kollektebussies voor in elke Nederlandse kerk waar gemeentelede geld vir die ANC kon skenk, wat natuurlik in Suid-Afrika vir stedelike terreur en aanvalle op burgerlikes gebruik is.

Die vraag kan ook gevra word of die soort gees van "dis sonde om te dans" wat tot onlangs aan die Potchefstroomse universiteit vir C.H.O. geheers het, nie eerder te wyte aan fundamentalistiese invloed vanuit Nederland was as wat dit 'n uitdrukking van egte Afrikanerkonserwatisme was nie.

Die Afrikaner se akademiese teologie is dermate deur die Duitse skool beïnvloed dat heelwat sekulêre beskouings vanuit Kant en die Duitse verligting ook van ons kansels af gepredik is. Tans heers daar natuurlik 'n nuwe piëtisme in die vorm van die veramerikanisering van baie kerke, wat die oppervlakkige en emosionele Amerikaanse baptisme navolg, pleks van ons heldere, intellektualistiese en verligte vorm van Calvinisme soos ons dit oor die afgelope paar eeue ontwikkel het.

Die soort verskynsels soos Angus Buchan is myns insiens uit en uit te danke aan dié toenemende Amerikaanse invloed onder Afrikaners, wat mense apolities en in die ban van 'n mistieke, private godsdiensbelewing laat.

люстры

Elektrisiteit in ‘n digitale ekonomie

Elektrisiteit is veel meer as net ‘n energiemedium. Die potensiaal vir innovasie wat in elektrisiteit opgesluit lê maak dit die hartklop van die beskawing, waarsonder die mensdom moeilik sou kon voortbestaan. Dit is veilig om te aanvaar dat die pas van tegnologiese innovasie uit elektrisiteit nog vinniger in die toekoms gaan versnel.

Die belangrikste voordeel hiervan is die potensiaal om produktiwiteit te vermenigvuldig. Die produktiwiteit van ontwikkelende lande versnel tans vinnig a.g.v. innovasie sodat die gaping tussen hulle en die eerstewêreld se ekonomieë begin krimp. Om hul voorsprong te behou, stimuleer eerste wêreldlande hul ekonomië deur innovasie en word hierin deur die sogenaamde ‘digitale rewolusie’ gehelp.

Vandag se digitale ekonomie is soos ‘n reuse visnet wat uit knope of nodusse en konneksies bestaan en regoor die aardbol gespan is. Elke dag word duisende nuwe silikonskyfies met greintjies intelligensie as nuwe nodusse in voorwerpe ingebou en vermeerder die aantal konneksies. 'n Ontploffing van verbindings vind so plaas en miljoene kuberkonneksies bestaan reeds wêreldwyd tussen nodusse soos selfone en selfone, rekenaars en rekenaars ook tussen selfone en rekenaars, tussen rekenaars en masjiene, voertuie op land, lug en see.

Wat is die verwantskap en hoe het dit betrekking op die elektrisiteitsbedryf? Die potensiaal wat in ‘n digitale netwerkekonomie opgesluit lê en wat tans rondom ons ontvou, beteken dat verouderde infrastrukture vandag as ‘digitale hindernise’ beskou word en word wêreldwyd reeds deur politieke – en tegnologiese druk bevraagteken. ‘n Gaping het reeds tussen die reste van die infrastrukture van ‘n vorige geslag tegnologie en die nuwes ontstaan. Verouderde elektriese infrastrukture het ‘n leeftyd van veertig jaar. Sentrales wat in die 1960s en 70s gebou was kom eersdaags aan die einde van hul ekonomiese lewens en sal vervang moet word.

Maar waarmee?

Word dit met dieselfde ou tegnologie of met vars 21ste eeu tegnologie vervang? Moet sentrale elektrisiteitsverskaffers nie ook digitaal transformeer nie?.

Vandag se infrastruktuur, wat uit ‘n relatief klein aantal reuse kragstasie-nodusse met beperkte konneksieskakels oor lang afstande bestaan, sal uitgebou moet word om soortgelyke betroubaarheid en akkuraatheid te verskaf as die soomlose mikroskyfie-bedryf wat hy moet bedien. In ‘n digitale ekonomie is kragonderbrekings taboe. Die huidige eensydige toepassing van geografiese beurtkrag getuig van ‘n gebrek aan insig en beplanning en is blatante ekonomiese sabotasie. In ‘n digitale ekonomie moet ander denkprosesse gevolg word deur tegnologie in te span wat beurtkrag op genuanseerde basis instel sodat die digitale netwerk te alle tye in stand gehou sal word. Intelligente skakelaars vir byvoorbeeld geisers, stowe, verhitters ens kan byvoorbeeld in huise se distribusieborde geïnstalleer word en kan sentraal deur elektiese impulse oor die kragnetwerk aan en afgeskakel word om kragverbruik te reguleer. Hierdie is nie ‘n oplossing vir die probleem van verouderde kragstelsels nie, maar kan as oorgangsmaatreëls dien totdat die dosyn of so groot kragsentrales uiteindelik deur duisende kleiner eenhede of nodusse vervang of aangevul is.

Vroeër was “groter is goedkoper” die wagwoord, maar vandag se kleiner stelle bevat die potensiaal om dubbel so doeltreffend en die helfte minder besoedelend te wees as die ou grotes. 'n Soomlose netwerk van verspreide kragopwekking, wat net soos die internet interaktief aaneen geskakel is, is nou ‘n realistiese toekomsbeeld. Sou een ketel van Eskom vandag buite werking raak, verloor die netwerk 600 Megawatt krag. Een kraglyn kan tans 3600 Megawatt krag verloor. Daarenteen verloor een mikro-verskaffer wat foutief raak slegs een Megawatt of selfs net ‘n tiende daarvan. Gedesentraliseerde kraglewering is inherent dus meer betroubaar en doeltreffend. Boonop beteken hoër doeltreffendheid, minder besoedeling per eenheid krag gelewer.

Suid-Afrika se eie steenkoolreserwes is voldoende om vir eeue lank in die land se energiebehoefte te voorsien. Maar dan sal daar anders met steenkool te werk gegaan moet word. Onlangs is berig dat Eskom ondersoek instel na die moontlike vergassing van ondergrondse steenkool (die UCG-proses) om gasturbines vir kragopwekking te dryf. 'n Gangbaarheidstudie word glo gedoen na die werkbaarheid om ‘n 2100 MW-kragstasie by die Majuba steenkoolvelde in Mpumalanga op te rig. Hoewel die ‘groot is goed’ paradigma beoog om een van die skoonste steenkool kragstasies te bou wat goedkoper krag teen 80% van die installasiekoste sal lewer, moet daardie krag nog deur die bestaande kwesbare netwerke vervoer word.

Die waarde van daardie projek is dus nie sodanig die projek as sulks nie, maar die kommersialisering van die ondergrondse vergassingsproses vir die volgende geslag kragopwekkers. Die UCG-proses is reeds dekades gelede in die voormalige Sowjet-Unie ontwikkel. Diepliggende steenkool van swak gehalte en wat nie ekonomies ontginbaar is nie, word ondergronds vergas. Die as bly ook sommer ondergronds. Die tegnologie bestaan ook reeds geruime tyd om steenkoolgas van kweekhuisgasse en swawelhoudende stowwe te suiwer. Voordat die gas deur ‘n netwerk pypleidings versprei word, word die koolstofdioksied uitgeskei en ondergronds gepomp om in waterhoudende formasies opgelos te te word in gebiede waar grondwater nie gebruik word nie, soos byvoorbeeld onder die seebodem by die kus, of naby meergebiede.

Skoon omgewingsvriendelike gas uit steenkool, wat uit waterstof, metaan en koolstofmonoksied bestaan, is ‘n goeie brandstof vir hoë temperatuur brandstofselle (SOFC’s) wat primêre elektrisiteit kan verskaf. Die uitlaatgas van sulke brandstofselle bevat genoeg energie om mikro-turbines aan te dryf vir sekondêre kragopwekking. Hierdie kombinasie word ‘brandstofsel hibriedes’ genoem en het ‘n brandstof-na-elektisiteit effektiwiteit van beter as 70%, ‘n syfer wat tot onlangs nog ongehoord was. Gewone steenkoolkragstasies se doeltreffendheid is minder as die helfte daarvan. 'n Verdere aaneenskakeling van tegnologie soos waterverhitting of lugverkoeling wat van die turbine se uitlaatgas gebruik maak, stoot die nuttigheidsgraad op na oor die 80%. Dit kan egter slegs naby die verbruikspunte en in pas met die spesifieke behoefte op ‘n gedesentraliseerde basis aangewend word.

Omgewingsvriendelike steenkoolgas kan dus vanaf dertig of meer ondergrondse bronne regdeur die land deur ‘n netwerk gaspypleidings versprei word om brandstof aan die nodusse van ‘n gedesentraliseerde kragnetwerk te verskaf. Is dit te vergesog dat duisende 1 Megawatt hibriede eenhede regoor die land digitaal aanmekaar geskakel is om die toekomstige vraag na elektriese krag op ‘n inkrementele basis aan verbruikers te voorsien? Sommige nodusse sal meervoudige installasies wees, ander weer enkeling opwekkers. Hulle sal naby die verbruikers geplaas word en as ‘n gesamentlike netwerk deur rekenaartegnologie bestuur word.

Ons moet egter daarteen waak dat die land se navorsingsenergie nie heeltemal deur wind en sonenergie oorheers word nie. Daar is ‘n behoefte aan albei. Soos die armes, sal termiese stelsels, groot en klein, vir minstens nog ‘n honderd jaar by ons wees.

для водоснабжения

Hoeveel slapies nog voor die wolf op ons is?

Met verwysing na Pieter du Toit se artikel in Beeld oor die ANC se bloudruk vir Suid-Afrika: As hierdie feite nie die wittes – dit wil sê, dié wat ’n kapitalistiese, demokratiese Westerse beskawingskultuur aanhang – laat wakker skrik oor hoe laat dit in die dag is om te begin saamstaan nie, dan weet ek nie.

’n Mens verbaas jou daaraan dat die ANC se beleid van ’n nasionale demokratiese revolusie (NDR) nog nie ’n teenrevolusie onder blankes aangestook het nie. Want in effek is dit die doodsvonnis van blankes. Of word die NDR lánkal net so passief en skouerophalend aanvaar soos die meeste ander lewensbedreigende werklikhede van die dag? Is dit al ou nuus, gaap-gaap? So vanselfsprekend soos die son wat môre opkom?

Of is Du Toit die eerste wat die NDR verstaanbaar vir die volk in ’n Afrikaanse koerant verduidelik? Siende dat Tim du Plessis nou dié soort beriggewing toelaat omdat hy nie meer ’n Afrika-optimis is nie?

Blykbaar is die NDR nie ’n geheime meesterplan wat deur pro-wit spioene onthul is nadat hulle die kommunistiese binnekringe van die ANC oor jare met groot lewensgevaar binnegedring het nie. Uit die Beeld-artikel lei ’n mens af dat die dokument Strategy and tactics, waarin die NDR stap vir stap in resolusies uitgespel word, vryelik bekombaar is.

Die NDR is ook nie in Nostradamus se kode geskryf nie. Nee, dit word baie duidelik gestel, swart op wit, wat die oogmerke is:

die algehele “suiwering” (uitwissing) van Suid-Afrika se “koloniale verlede” (dit wil sê, alles wat werk, alles wat wit is, alles Westers, beskaafd en kapitalisties)
die snoer van die media se mond
die infiltrering van die regbank deur “voldoende amptenare” (ANC-kaders) sodat dit “lojaal” is aan die ANC-ideologie, dit wil sê, ondergeskik en gedienstig
die infiltrering van elke regeringsvorm en gesagsliggaam, van heel bo tot heel onder, deur ANC-kaders
staatsingryping in elke aspek van die samelewing, van die ekonomie tot die samestelling van sportspanne, van die aanstelling van onderwysers tot die taal in klaskamers
die uitwissing van die kapitalisme en die inwerkingstelling van die kommunisme en sosialisme, wat onder meer die nasionalisering van private grond en eiendom behels
die gebruik van die getalle-hefboom (swart massas) om besluite deur te druk
die aanpassing van die Grondwet – wat in die eerste plek net as paai-meganisme ingestel is –

In die lig van bogenoemde kan ’n mens die verdeeldheid in Afrikaner-geledere oor dr Pieter Mulder se aanvaarding van die amp van adjunk-minister van landbou begryp. Die ANC se NDR moet tog aan hom bekend wees. Nugterdenkende Afrikaners weet: ’n Jakkals verander van hare, maar nie van streke nie. ’n Luiperd kan nie sy kolle verander nie. Die ANC-SAKP-Cosatu-alliansie het oor dekades baie gedaantes en dekmantels as “bevrydingsbewegings” gehad, maar het nog nooit van sy oorspronklike doelstelling afgesien nie, naamlik die uitwissing van die blanke kultuur aan die voet van Afrika, en die vestiging van Azanië, ’n swart kommunistiese staat, in die plek daarvan.

Een vir een word die resolusies van die nasionale demokratiese revolusie, soos vervat in Strategy and tactics, in werking gestel en deurgevoer. Twee voorbeelde: die ontbinding van die Skerpioene en die afskaffing van die Springbok as alleen-embleem van die nasionale rugbyspan. om die oogmerke van die NDR deur te voer

Voor ons oë gebeur dit: Die omstrede Regter-president van Kaapland, John Hlophe, is in die beskuldigdebank oor die manipulasie en beïnvloeding van die regbank, onder meer ten gunste van Jacob Zuma, maar die hoofkandidaat vir die vakante pos van hoofregter. Sy aanstelling word bepleit deur Paul Ngobeni van die Universiteit van Kaapstad, wat volgens ’n berig in Rapport “in ’n ongekende stap ’n artikel in die weekblad die Mail & Guardian gepubliseer het oor waarom Hlophe hoofregter moet word”. Dis die einste Ngobeni wat Jacob Zuma met sy slim tegnieke en taktieke uit die tronk gehou het. Die einste Ngobeni wat Hlophe in sy vele hofstryde adviseer. Wie stel die nuwe hoofregter aan? Niemand anders nie as Jacob Zuma.

Die nuwe Minister van Justisie, Jeff Radebe, sorg dat die Regterlike Dienskommissie nie voortgaan met onderhoude vir die vul van talle vakante poste in die Appèlhof en hooggeregshowe nie. Dit verg nie veel verbeelding om te besef dat daar agter die skerms gekonkel word sodat die “regte” kandidate in die vakante hoë regsposte aangestel word nie.

Een van die dae word die Grondwet aangepas sodat die regering “in landsbelang” op elke regeringsvlak kan inmeng. Wie gaan bepaal wat “landsbelang” is? Die nasionale uitvoerende komitee van die ANC, natuurlik, in navolging van die oogmerke van die NDR.

Helen Zille met haar DA-regering in die Wes-Kaap is een van die groot struikelblokke in die pad van die ANC se algehele “transformasie” van die land. ’n Mens kan voorspel dat ’n genadelose “totale aanslag” op haar geloods gaan word en dat “in landsbelang” in die Wes-Kaapse regering ingegryp gaan word. ’n Mens hoef nie ’n Siener van Rensburg te wees om te “sien” dat Zille gelikwideer gaan word nie, letterlik of figuurlik. ’n Mens hoop sy is geestelik baie sterk, haar lyfwagte is paraat en dat sy kennis geneem het van die vergiftigde regter.

Terloops, een van die oogmerke van die NDR is om die “verterende uitspattighede” van die kapitalisme te “vernietig” sodat die “eienaarskap van produksiemiddels demografies weerspieël word”. Dat die hele ANC-gesagstruktuur die “verterende uitspattighede” van die kapitalisme geniet, en dat die werkers met minder as ooit tevore tevrede moet wees, pla die gewetenlose kommunistiese uitbuiters, volgelinge van die wêreld se grootste moordenaars van hul eie volke, geensins nie.

Hoeveel tyd moet Zuma gegun word om sy “goeie bedoelinge” te bewys? Hieroor debatteer baie mense. Die “redelikes” en “rasioneles” sê: “Kom ons gee hom ’n kans.” Maar of hy ’n kans gegun moet word of nie, en of hy opreg is in sy toenadering tot die Afrikaner of nie, feit bly staan dat Zuma GEEN sê oor ANC-beleid het nie. Hy is bloot ’n pion, soos elke ander ANC-kader. Sy enigste funksie is om die NDR in werking te stel.

Zuma is die praatpop van die nasionale uitvoerende komitee van die ANC, die “welwillende” Zoeloe-gesig wat die regte geluide moet maak, wat die Afrikaner se ego moet streel en sus.

Hoeveel slapies voor die wolf op ons is?

сопло для пескоструя

Waarom is daar universiteite in Mzansi?

Die vraag in die titel hiervan is eintlik belaglik, nie waar nie? Enige mens met meer as twee breinselle sal antwoord dat 'n universiteit daar is om tersiêre opleiding te verskaf en om navorsing te doen.

Daardie siening is egter vanuit 'n eurosentriese perspektief en spreek van diepe rassisme aan die kant van diegene wat só 'n mistasting huldig.

Suid-Afrikaanse universiteite het 'n heel ander bestaansrede. Daardie groot Marxistiese intellektueel, dr. Blade Nzimande, stel dit onomwonde: Mzansi se universiteite is in werklikheid religieuse instansies wat daar is om offerandes te bring aan die altaar van die god Transformasie.

Dit help dus g'n jy kry 15 onderskeidings in matriek nie. As jy nie getransformeerd is nie, jammer, boet, kry jy nie 'n plek in die mediese fakulteit nie. Jy kan as navorser kennelik geweldige deurbrake maak op die gebied van kwantummeganika en die Nobelprys vir fisika wen, maar o, wee, as jy nie getransformeerd is nie, soek Blade jou nie in 'n Mzansi-universiteit nie.

Wat beteken dit in die praktyk om getransformeerd te wees? Kom, ek gee jou 'n wenk. As jou melanienvlakke te laag is, is jy bes moontlik nie getransformeerd nie. Is jou velkleur wel te lig, kan jy nietemin moontlik tog op jou gatvelle deurskuur. Dis mits jy 'n onberispelike struggle-verlede het soos 'n wafferse Cheeky Watson (tot ereswarte verklaar), of 'n Black Sash-lid en Rand Daily Mail-joernalis was soos ’n Helen Zille. Slegs dan kan jy moontlik toelating verkry, maar slegs as jy elke dag die heilige kategismus van transformasie minstens 70 maal in Engels herhaal, en bevestig hoe gekant jy teen Afrikaans en rassiste is.

Dit is egter diegene wat aan die dubbele gestremdhede van lae pigmentasie en Afrikaans as moedertaal ly, wat per definisie ongetransformeerd is. Dis juis húlle wat etnies gereinig moet word uit universiteite, volgens kameraad Blade. Transformasie en Afrikaans is immers lynregte teenstrydighede. Die twee kan eenvoudig nie sy aan sy bestaan by dieselfde akademiese instansie nie.

Soos Latyn voorheen die taal van die Roomse kerk was, is Engels die amptelike taal in die Kerk van Transformasie. Geen akademikus, geen universiteit, geen student kan waarlik daarop aanspraak maak dat hy getransformeerd is, as hy nie sy geloofsbelydenis in Engels aflê nie.

Siende dat Mzansi se universiteite se fokus sedert 1994 verander het na een van transformasie, is dit weliswaar goeie nuus vir heelwat studente en personeel. Verby is die dae toe toelatingsvereistes soos goeie matriekuitslae, ongerieflike eksamens, 'n aandrang op die wetenskaplike metode en ander rassistiese, neokoloniale praktyke op die arme studente en dosente afgedwing is. Halleluja!

In Mzansi se universiteite sal daar dus genadiglik van nou af ander kriteria geld. Studente en dosente sal gemeet word aan hoe getransformeerd hulle is. Daag jy by die hekke van 'n kampus op met 'n donker gelaat en praat jy met die sekerheidswag Engels, gaan direk na die Admingebou en gaan haal vir jou 'n cum laude-graad, indien nie 'n pos as dosent nie.

магазин игрушка

Marxisme en ‘n Afrikaanse Indentiteit

Onlangs lees ek in die aanlyn-Amerikaanse tydskrif “Red Country”(*) ŉ artikel oor Marxisme en die verkiesing van Obama as president. Die artikel is een in ŉ reeks artikels in Westerse tydskrifte wat opnuut na Marx kyk, en wat die huidige politieke en ekonomiese omgewing in terme van Marx se idees ontleed.

Dit is deel van ŉ herlewing van Marx se idees in die Westerse pers en word enersyds veroorsaak deur die ekonomiese insinking, en andersyds deur Marx se volgehoue invloed in Westerse intellektuele kringe. Marx is deesdae springlewendig, en sy nalatenskap is nie net beperk tot Kuba en Noord-Korea nie. Dit was nog altyd hoogmode om Marx aan te haal, of om Marx se invloed in literatuur te ontleed, of om politiek in “Marxistiese dialektiek” te bedryf.

Elders word daar Marx se idees in universiteite gedoseer, terwyl sy invloed op Westerse regerings na die val van Wallstraat nie gering geskat moet word nie. Marx het steeds baie getroue volgelinge, wat bereid is om baie op te offer en baie te doen om hulle meester se idees te versprei of selfs af te dwing. In Suid-Afrika verskyn Marx in die vorm van die SAKP en mense soos Jeremy Cronin, wie se opstelle en opinies dikwels op Politicsweb te lese is. Met die verkiesing van Zuma as president het Marxiste nou direk toegang tot die hoogste vlakke van die Suid-Afrikaanse regering.

Die apartheidsregering het, danksy 'n verbod, Marx se invloed uit Suid-Afrika probeer hou, met die gevolg dat ‘n hele geslag Afrikaners naïef daaroor is. In nabetragting glo ek dat dit ‘n fatale fout was – die resultaat is dat ‘n Marxistiesgeinspireerde idee of houding ‘n Afrikaner oor die kop kan slaan, en hy of sy sal dit nie eers weet nie.

Marxisme is in wese, net soos Kapitalisme, of Sosialisme, primêr ŉ ideologie wat menslike ekonomiese aktiwiteite en verdeling van bates in terme van ŉ morele verwysingsraamwerk beskryf en verdedig. Dit is ook ŉ utopiese ideologie in die sin dat dit voorgee dat perfekte samelewings geskep kan word.

Marx het sy idees in ‘n reeks van 3 volumes met titel Das Kapital opgesom. Die eerste is in 1867 gepubliseer en die laaste in 1895, na sy dood. ‘n Vierde volume gebaseer op sy notas is later deur Progress in (Kommunistiese) Moskou gepubliseer. Die publikasie van Das Kapitaal het verreikende gevolge gehad, en uiteindelik is duisende referate, boeke en publikasies geskryf oor die ekonomiese en sosiale gevolge van ‘n Marxistiese rewolusie. Leiers soos Lenin en later Mao en Castro het dan ook woord by daad gevoed, en Marxistiese state geskep, dikwels oor die lyke van duisende teestanders.

Marx se idees het ook Marxistiese ontledings oor literatuur en kuns, en oor sielkunde, geïnspireer, en het ook derduisende mense in die Gulag na hulle dood gestuur. Dit het die wêreld gedurende die Koue Oorlog tot op die rand van ŉ kernuitwissing gebring. Die gevolge was so verreikend dat dit vir my onmoontlik is om in enkele bladsye volledig kommentaar te lewer oor al die fasette en gevolge van Marx se idees. Wat egter duidelik is, is dat Marx ‘n prominente intellektuele en politieke invloed op die 20ste eeu gehad het, en dat ons dalk nog nie die laaste van die bebaarde oom se nalatenskap gehoor het nie.

ŉ Russiese wetenskaplike wat deesdae in die Weste leef het my eenkeer vertel dat Marxistiese indoktrinasie in die Sowjet-Unie reeds in laerskole begin het, en dat dit tot op universiteitsvlak voortgeduur het. Die indoktrinasie was op sekere aksiomas of aannames gebaseer, en twee van die belangrikste aannames is (1) dat daar geen universele waarhede is nie, en (2) dat mense hulle identiteit in hulle ekonomiese klas en ervaring ontdek. Die basiese ekonomiese argument in Marxisme is juis dat die werkersklas (die proletariaat) deur die heersersklas (die bourgeoisie) uitgebuit word, en derhalwe dat beide die proletariaat en die bourgeoisie se identiteit primêr in hulle ekonomiese klas gegrond is. Daar is nog ander aannames, maar die twee is myns insiens die belangrikste.

Mens kan baie meer oor (1) hierbo skryf en die bestaan, aldan nie, van universele waarhede of kodes, is eeue lank druk deur filosowe ondersoek. Dit beteken byvoorbeeld dat ateïsme ŉ natuurlike aanname in Marxisme is, en dat daar geen universele morele kodes kan wees nie. Dit is verder onderliggend aan moderne dekonstruksie in literatuur, asook aandadig in die val van die moderne Christelike Kerk (wat juis aandring dat daar ŉ universele God-gegewe fondasie is vir morele gedrag. Sommige wetenskaplikes ervaar die beginsel as absurd omdat dit in ekstreme vorm selfs fisiese wette (Newton se Tweede Wet, die Wette van Termodinamika, en dies meer) as konstrukte beskryf, wat geen onafhanklike bestaan het van die wetenskaplikes wat dit formuleer nie. Ek sal nie verder oor (1) uitwei nie, maar net opmerk dat die aanname nou ook feitlik universeel in die Westerse wêreld geld.

Ek sal in die volgende paragrawe oor (2) skryf, naamlik oor identiteit, of ten minste, identiteit soos ons dit as individue ervaar.

Marxiste ontken nie die (sielkundige) ervaring van ŉ mens se identiteit nie. Inteendeel, hulle argumenteer dat identiteit bestaan en dat dit hoofsaaklik vloei uit die lidmaatskap in ŉ ekonomiese klas. Met ander woorde, wat ons as identiteit ervaar berus op ons ekonomiese realiteite as werkers (lede van die proletariaat), of as lede van die bourgeoisie.

Kom ek verduidelik verder: Normaalweg sal iemand verklaar “Ek is ŉ Botha” om in familieverband ŉ identiteit te konstrueer en op te eis. Verder sal mens byvoorbeeld hoor “Ek is ŉ Afrikaner”, of “Ek is ŉ loodgieter”, of “Ek is ŉ Suid-Afrikaner”, en dies meer. Elke verklaring konstrueer ŉ weier kring om die individu wat in elke geval sy identiteit bepaal as beperkend in sommige opsigte, en meer algemeen in ander opsigte. Wat egter elke keer die geval is, is dat daar ŉ emosionele komponent met die verklarings saamgaan. Met ander woorde, daar is ŉ emosionele opwelling met elke verklaring, soms meer intens (in familie of etniese verband), en soms minder intens (soos in “ek is iemand wat van piesangs hou”).

Soms dien etniese identiteit (byvoorbeeld “I am an Englishman”), wat taamlik nou is, as die basis vir die politieke organisasie van ŉ staat. Dit word deesdae as “identiteitspolitiek” beskryf, en sedert die Tweede Wêreldoorlog het Westerse moondhede sulke politiek ontmoedig omdat dit sogenaamd vir fascisme en die Tweede Wêreldoorlog verantwoordelik was.

Marxisme verwerp al die bogenoemde aansprake op identiteit. In die plek daarvan voer Marx aan dat mense hulle identiteit primêr in hulle ekonomiese klas vind. Dit is waarom Marxiste van die proletariaat, wat deur die bourgeoisie uitgebuit word, praat. Met ander woorde, mense ervaar hulle identiteit uitsluitlik in lidmaatskap as lede van die proletariaat of bourgeoisie in ‘n gemeenskap wat op klasseverskille gebaseer is. As ŉ Marxis skree “Workers of the World Unite!” maak dit juis ŉ argument dat werkers eerstens lede van die proletariaat is, en dat hulle gesamentlike aansprake op regte juis sodanig op daardie identiteit geskoei is.

Die gevolge van ŉ Marxistiese ontleding van identiteit is legio. Dit verwerp etniese identiteit as ŉ basis vir ŉ gemeenskap. In Marxisme is daar nie plek vir konsepte soos “Afrikaners” nie, omdat dit onderhewig is aan die ekonomiese identiteit wat die proletariaat verskaf. In dié opsig is dit belangriker vir mense om lede van die proletariaat te wees as om Afrikaners te wees, veral omdat die gevolge van die eersgenoemde (wat inkomste bepaal) ekonomies van aard is, terwyl laasgenoemde se kenmerke (byvoorbeeld huistaal) nie direk verband hou met inkomste en ekonomiese welvaart nie.

Marxisme gaan selfs verder as dit: Dit stel voor dat identiteit omvorm kan word. Iemand wat vandag tot ŉ heersersklas of in die bourgeoisie behoort (of ŉ Afrikaner is), kan heropgevoed word om ŉ nuwe werkersidentiteit in die proletariaat te verkry. Kommuniste het dit dan ook in verskeie lande gedoen deur ŉ Gulag te bou met die uitsluitlike doel om afvalliges van ŉ nuwe en meer aanvaarbare identiteit (as werkers in die proletariaat) te voorsien.

In sommige meer ekstreme gevalle is selfs verder gegaan. Kinders is van hulle ouers verwyder om van kindsbeen af opgevoed te word as werkers, met die doel om enige oordrag van etniese bagasie te verhoed. Identiteit as gegrond in ekonomiese klas het dus selfs die familie-eenheid en gesin getroef. Dit is dan ook waarom so baie Marxiste die familie vyandiggesind is, en waarom radikale feministe dikwels gemeenskaplike doelwitte met Marxiste deel.

In die diskoers rondom ŉ Afrikaanse identiteit is Marx se invloed deesdae weer direk sigbaar. Die invloed is soms opvallend as iemand vra “Wat is ŉ Afrikaner?” asof die begrip sodanig swak gedefinieer is dat dit nie bestaan nie. Die implikasie is ook dan dat lede van die “Afrikaners” onderhewig is aan die ekonomiese definisies van identiteit (as werkers of as lede van die bourgeoisie, en dies meer) en dat in die opsig beteken dat hulle identiteit sodanig ervaar word. Met ander woorde, “Afrikaners” het ŉ interseksie met Marxistiese definisies vir identiteit wat volgens Marx meer grondig is. Om “Afrikaner” te verwerp ten gunste van “proletariaat” of “werker” of bloot net “Suid-Afrikaner” (en dus werker), is dus beslis 'n Marxistiese beskouing.

Ter syde: Die vraag “Wat is ŉ Afrikaner?” word dikwels gebruik om te demonstreer dat “Afrikaners” nie bestaan nie. Dit is natuurlik verkeerd: Die feit dat dit nie moontlik is om iets te definieer nie, beteken nie dat dit nie bestaan nie: Probeer byvoorbeeld om ŉ akkurate definisie van die son neer te skryf Dit is doodgewoon nie moontlik nie, omdat daar baie sterre is wat net soos die son lyk, en omdat die son gedurig verander en boonop uit der miljoene deeltjies bestaan, maar die son bestaan ongetwyfeld. Dit feit dat “Afrikaners” nie gedefinieer kan word nie, beteken dus glad nie dat “Afrikaners” nie bestaan nie.

Die gesprek rondom die Afrikaner se identiteit woed reeds geruime tyd in die pers, en het nou verskuif na die begrip “Afrikaanses”, asof dit ŉ identiteit verskaf wat net in taal gevestig is en wegbeweeg het van die identiteit “Afrikaner” wat tot onlangs nog in families oorgedra is en wat boonop ook nog ŉ rassekomponent het. In Marx se sin het “Afrikaanses” tot onlangs nog nie bestaan nie – maar die basiese idee dat die identiteit geskep kan word, en dat “Afrikaners” heropgevoed kan word om die (nuwer) identiteit aan te neem, is naakte Marxisme. Prominente Afrikaanse koerante is reeds druk besig met die heropvoedingsprojek, en die mate waartoe hulle suksesvol sal wees, sal ons nog sien.

Die ironie is natuurlik dat selfs ŉ konstruk soos “Afrikaanses” nie vir hardekwas Marxiste aanvaarbaar sal wees nie. Dit maak steeds aanspraak op ŉ identiteit (die keer gebaseer op taal) wat nie in ŉ ekonomiese klas gegrond is nie. Alle lede van die proletariaat, ongeag taal, deel ŉ ekonomiese identiteit onder Marxisme, en hulle regte troef alle ander regte. Die uitgangspunt word briljant verwoord in ŉ Afrikaanse koerant in ŉ opinie oor voertale aan voormalige Afrikaanse universiteite: “Toeganklikheid weeg ieder geval swaarder as taaleksklusiwiteit”. Met ander woorde: die proletariaat se regte (toeganklikheid) troef “Afrikaanses” se aansprake op gemene taalregte (en Afrikaanse klasse aan ŉ Afrikaanse universiteit).

Alle identiteite is dus nie gelyk nie. Sommige is ekonomies en meer basies en dus meer gelyk.

Om op te som: Afrikaners is so naïef oor Marx se idees dat hulle daarmee oor die kop geslaan kan word sonder om dit te erken vir wat dit is. Die naïwiteit is die oorsaak van die NP regering se verbod op Marx. Om Marx se geskrifte in ŉ land soos die ou Suid-Afrika toe te laat sou inderdaad sekere risikos behels, maar ek glo steeds dat die meeste mense as gevolg ŉ beter begrip daarvan sou gehad het en dat hulle vandag minder vatbaar vir Marxistiese ideologie sou wees.

Intussen skryf Jeremy Cronin sirkels rondom sy kritici in die Suid-Afrikaanse pers, en gaan die ANC-regering onverpoos voort om opvoedkundige instellings en retoriek te gebruik om mense se identiteit te ondermyn met die doel om uiteindelik ŉ Marxistiese utopie te skep. Blade Nzimande is nie verniet aangestel as ŉ minister belas met Hoër Opvoedkunde nie. Hy het waarskynlik aangedring op die pos met die doel om die intellektuele klimaat aan universiteite te beïnvloed en om Marx se idees uit te brei en aan te pas in die huidige konteks (in terme van die National Democratic Revolution). Infiltrasie was nog altyd ŉ belangrike wapen in Marxiste se Lang Mars: Infiltreer die instellings, en voer die volgende geslag met Marx se idees. In die opsig is Marxisme nie verskillend van ŉ prosetilitiese kerk wat gereeld bekeerlinge soek nie. Onder Afrikaners het hulle baie naïewe bekeerlinge onder Afrikaanse intellektuele gevind.

Sover dit Afrikaanse instellings (soos koerante, die paar oorblywende universiteite, skole, en organisasies soos Solidariteit en die ATKV) aangaan, is hulle skynbaar almal aan Marx se dissipels uitgelewer. Aansprake op ŉ Afrikaneridentiteit (gebaseer op geskiedkundige gronde) word omtrent universeel deur die organisasies verwerp asof dit nie sou bestaan nie omdat dit nie gedefinieer is nie. Marx, dink ek, sou breed glimlag oor die toedrag van sake – dit is nie net dat die verwerping van ŉ identiteit ŉ sielkundige opening laat vir die vorming van ŉ nuwe identiteit (in die proletariaat) nie, maar dat dit ŉ bewys is dat sy idees rondom die vorming en hervorming van ŉ sielkundige identiteit geldig is. As ŉ mens “Afrikaner” kan weg definieer, kan mense seker net so maklik ŉ identiteit soos “werker” konstrueer, wat uiteindelik net so werklik sal wees as dit wat dit vervang.

————————–
(*) Die webwerf is
http://www.redcounty.com/virginia/2008/10/neo-marxist-ideology—our-fut/
en die teikenmark is die meer konserwatiewe ondersteuners van die Amerikaanse Republikeinse Party.укладка мозаики в

Klein drome

'n Briefskrywer op LitNet, François le Roux, stel my voor as iemand wat lukraak drome droom oor 'n volkstaat wat nie op die werklikheid gegrond is nie. My stukkie oor Mecklenburg-Voorpommere was uiteraard 'n verbeeldingsvlug, bedoel om Afrikaners uit die kerker van politieke korrektheid te skud. Soos Anton Rupert gesê het: "As jy nie 'n droom het nie, is jy nie 'n realis nie."

Het ons voorouers wat in klein skepies van Nederland af gekom het of in ossewaens oor die Drakensberg getrek het, nie 'n bykans onmoontlike droom nagestreef nie? Vandag aanvaar ons die bestaan van 'n ontwikkelde land met infrastruktuur as vanselfsprekend, terwyl enigiemand wat in 1850 sou voorspel het dat 'n stad soos Pretoria uit die veld gaan verrys, waarskynlik as 'n naïewe idealis uitgekryt sou gewees het.

Ons probleem tans is nie te veel drome en verbeelding nie, maar 'n gebrek daaraan. Sedert 1994 word mense elke dag oor die kop geknuppel dat ons niks aan die fait accompli wat Roelf Meyer vir ons gegee het, kan verander nie. Ons moet alles maar net aanvaar: misdaad, besoedelde drinkwater, verengelsing, regstellende aksie en transformasie. Demografie is alles en omdat die swartman sedert 1950 sy getalle met vier laat vermenigvuldig het, moet ons vir altyd sy onderdaan en sy melkkoei wees. Watter volk in die geskiedenis het al ooit so 'n onregverdige situasie met gelatenheid aanvaar?

Te midde van hierdie byna psigopatiese konformisme ten opsigte van die huidige stelsel (wat maar 15 jaar oud is), ly Afrikaners soos jy, FW de Klerk en almal wat vas glo in die Britse leuen dat 'demokrasie die genees-al vir al Afrika se probleme is" aan 'n vorm van werklikheidsontkenning. Persoonlik dink ek FW de Klerk het destyds oorgegee omdat hy 'n Christen was en vas geglo het dat die Here Afrikaners gaan beskerm en ons dus niks het om ons oor te bekommer nie, al is die grondwet teen ons geskryf en al word ons stelselmatig uit elke moontlike mags- of gesagsposisie uitgewerk.

De Klerk en Roelf Meyer het die bevel van die ou Weermag aan Umkhonto we Sizwe oorgedra! Was daar al enige leier in die geskiedenis wat so naïef was dat hy beheer oor sy eie leër aan sy geswore vyand oorgedra het?

Ek is baie realisties oor wat ons op politieke gebied kan vermag. Dis waarom ek ook nie die DA se absurde fantasie dat hulle met behulp van swart stemme 'n meerderheid by die stembus gaan verkry, ondersteun nie. Nietemin het 'n miljoen Afrikaners in die afgelope verkiesing vir mev Helen Zille gestem.

In weerwil van Zimbabwe en al die ander voorbeelde van post-koloniale Afrika-lande wat misluk het, glo veral liberale Afrikaners in hul naïwiteit dat dit "hier anders gaan wees". Oor die linkses praat ek nie eens nie, want hulle fantaseer helder oordag oor kommunisme of 'n samelewing van absolute gelykheid en sosialisme wat weer uit die niet te voorskyn gaan kom.

Die Afrikaner is so verswak deur diegene wat in hul waan geglo het dat ons geen vyande meer het nie, dat ons daarvan moet afsien om hoegenaamd die nasionale politiek van Suid-Afrika te beïnvloed. Al wat ons kan regkry, is om op plaaslike vlak – soos veral in Pretoria, maar ook in ander dorpe en stede – enkele "bevryde sones" te skep waar ons misdaad en die demografie kan stabiliseer en daarna kan begin om vir groter outonomie te beding. Dis presies wat die Vryheidsfront Plus beoog en ek kan nie op daardie idee verbeter nie.

Die terminale pessimisme op voetsoolvlak dat ons "weens die getalle" niks kan regkry nie, moet egter ook beveg word. Mense is óf besig om te emigreer, óf hulle trek hulself terug agter die mure rondom hul Toskaanse veiligheidsbuurt en verbeel hulle dat alles gaan regkom as hulle maar net Gods water oor Gods akker laat loop. En af en toe saam met Angus Buchan vir 'n beter bestel gaan bid.

Dis nie Calvinisties nie, dis nie eens Christelik nie, dis wêreldvreemd en werklikheidsontkennend.

Om my met Adolf Hitler te vergelyk, verwerp ek met die minagting wat dit verdien. Anders as die HNP, byvoorbeeld, staan ek nie voor dat ons "die hele land moet terugvat" nie. Ons verlies, territoriaal en wat instellings betref, is rampspoedig en feitlik onomkeerbaar. Danksy 'n konformistiese fantas soos FW de Klerk wat – soos Helen Zille – vas geglo het dat tienmiljoene swart kiesers vir 'n blanke gaan stem, is ons vandag eintlik vlugtelinge in ons eie land. Trouens, die Zimbabwiese vlugtelinge wat oor ons grense stroom, geniet meer regte as ons, want hulle kwalifiseer vir regstellende aksie.

Klein drome, soos om een of twee persent van die land se oppervlak by die stembus terug te vat en agterna goed te bestuur en stadigaan weer ons vryheid en ons trots terug te kry, is egter moontlik. Diegene wat dit nie glo nie, moet nou dadelik Australië toe gaan, want as jy dink dat die multi-kulturele samelewing in Suid-Afrika gaan slaag, gaan jy op 'n dag genadeloos ontnugter word. Ten spyte van wat die wensdenkers ons vertel, is daar geen enkele teken dat die stelsel werk nie.

Selfs in Kanada en Nederland, twee van die liberaalste lande op aarde, het die kiesers reeds die multi-kulturele ideaal by die stembus verwerp omdat hulle dit gesien het vir wat dit is: 'n gevaarlike hallusinasie.

ик сушки лобановский харьков

Tiananmenplein: ‘n nabetragting

Dit is alweer twintig jaar gelede sedert Chinese studente ’n massaoptog georganiseer het teen die Kommunistiese bewind waaronder hulle jarelank gebuk gegaan het: ’n Opstand wat uiteindelik met harde hand platgeslaan was deur die Chinese owerheid, en waarvan die presiese aantal wat omgekom het nog steeds ’n raaisel is.

Hierdie optog het gevolg kort nadat die Berlynse Muur geval het. In die Ooste het hierdie val hoop ingeboesem by miljoene Chinese dat hulle ook binnekort in ’n land kan woon met minder korrupsie, minder sensuur en meer openheid teenoor sowel sy burgers as die res van die wêreld. Aanvanklik het die destydse premier Li Peng simpatie vir die griewe van sy burgers getoon en ’n belofte gemaak dat hy gehoor sou gee aan hul versoeke. Dit het egter nie lank geduur nie, of hy het die betogers die volle spierkrag van sy weermag gewys. Tenks het ongenaakbaar demonstrante verpletter en die infanterie het reguit in die massa geskiet. Die dodetal is onbekend. Dit kan honderde of selfs duisende mense wees wat hul lewens verloor het. Van die oproeriges is selfs vandag nog agter tralies of onder huisarres, en die mode-ontwerper Benneton se omstrede fotograaf het destyds vermeld dat die regering van die gesinne van elke vermoorde student elf sent per koeël geëis het wat hulle op hom/haar geskiet het.

Ons sien vandag nog dat hierdie opstande steeds ‘n uiters sensitiewe snaar by die Chinese gemeenskap aanraak. Terwyl die burgers versigtig Tiananmenplein herdenk, is die owerheid besig om mense propagandafilms oor die slagting by Nanking uit 1937 te voer. Laasgenoemde slagting het plaasgevind tydens die Chinees-Japanse Oorlog en het ook ‘n onbekende aantal Chinese slagoffers veroorsaak. Hiermee wil die owerheid kennelik die aandag aflei van Tiananmenplein deur verhale te versprei oor die barbaarse Japannese se vernedering van die trotse Chinese. China en Japan verkeer immers nog steeds in ‘n staat van oorlog.

Wat hierdie herdenking veral gevoelig maak en die owerheid ongerus stem, is die feit dat China besig is om veranderings te ondergaan en die owerheid voel dat hy die mag oor sy burgers kan verloor. Alhoewel dit op ekonomiese gebied die laaste paar jaar goed gaan met daardie land, is daar nog steeds rede tot kommer. ‘n Belangrike vrees by die owerheid is dat hierdie sentimente wat opvlam kan ontaard in die vorm van ‘n rewolusie van stygende verwagtings. Baie Chinese het ryk geword, maar miljoene het nog niks van die groeiende welvaart gemerk nie. In 2003 was die inkomsteverhouding tussen stad en platteland ongeveer 14:1; met ander woorde vir elke rand wat op die platteland verdien was, het die stedelinge 14 rand verdien. Vandag is daardie verhouding 17:1. Dit is nie vergesog om te beweer dat arm boere en selfs arm stedelinge hul frustrasie kan uiter op ‘n soortgelyke manier nie. Baie geld wat China verdien het, het nie soseer die burgers bereik nie, maar die regering, en sedert 1996 spandeer China steeds groter bedrae aan sy weermag en vloot, wat Westerse moonthede nie baie gerusstel nie. As ‘n reaksie hierop is die Australiese regering eweneens besig om sy militêre mag uit te brei.

Saam met China se ekonomiese vooruitgang, styg sy selfbeeld ook. Vanweë sy toenemende internasionale belang kan dit lei dat China sy pond vleis wil eis by ander lande wat vroeër vyandiggesind was teenoor hom, en selfs Nederland kan op ‘n gespanne voet begin verkeer as gevolg van die destydse opiumhandel, wat die Chinese verslaaf en die Nederlandse Koningshuis ryk gemaak het. Egter, met ‘n eerste minister soos Balkenende sal dit voorlopig nie gebeur nie. Soos ‘n tweede Roelf Meyer kruip Balkenende om die Chinese se voete en het selfs geweier om die Dalai Lama te onthaal wat tans in Nederland vertoef, om nie sy Chinese meesters te vervreem nie. Die Taiwanese en selfs die Chinese gemeenskap in Nederland en elders is verbasend anti-Dalai Lama, maar blykbaar meer uit vrees as gevoelens van broederskap met die rooi-Chinese.

Oudergewoonte, is die grootste vyand nie die een op ander kontinente nie, maar die vyand in die midde. Die owerheid, wat bestaan uit ‘n Politburo van 9 man, is terdeë bewus van die verskriklike gruweldade wat gepleeg was in die naam van vooruitgang. Tydens Mao Tse Toeng se Groot Sprong Voorwaarts alleen het meer as 30 miljoen mense omgekom, en in diverse provinsies het die Kulturele Rewolusie mense tot sulke barbaarsheid gedryf dat kannibalisme in sommige gevalle die resultaat was. Na jarelange stelselmatige mishandeling was mense so gehard gewees dat dit as normaal ervaar was om enige persoon wat verdenk was van staatsvyandige opvattings op te eet terwyl hulle geleef het. Leerlinge het onderwysers verslind en met skerpgemaakte pype hul skedel deurboor om vervolgens die inhoud op te suig. Die opdrag was dat reaksionêre op die mees gruwelike manier verneder moes word, en kannibalisme is omtrent die ergste haalbare graad.

Nie baie Chinese is bewus van hierdie gruweldade nie, selfs al is daar genoeg getuies van hierdie dade wat vandag nog leef. Met China se stygende selfbeeld kan kennis van sulke dade oornag tot ‘n krisis lei. Die regering kan sy geloofwaardigheid verloor wat verder geweld in die hand kan werk, soortgelyk aan die Boedapest-opstande in 1957 toe Chroestsjof Stalin se misdade bekend gemaak het.

Dit lyk asof China se regering vasgekeer is in ‘n web van leuens en illusies wat hulle jarelank moes versprei om aan die mag vas te klou, en die enigste manier om hierdie tendens voort te sit is om die ware aard van hul wreedheid net verder te ontken en leuens te versprei. Hulle het eintlik geen keuse nie. Dit verklaar waarom die Chinese nuusmedia kort na die gebeurtenisse in Tiananmenplein vermeld het dat sowat ‘n honderd studente gedood was en sesduisend soldate omgekom het, sodat die studente as die daders en die soldate as slagoffers die geskiedenis sou ingaan.

Vandag is dit te verwagte dat die Chinese Politburo, met verwysing na Tiananmenplein, sal antwoord: ”Tiananmenplein? Maar dit is ‘n plek, nie ‘n gebeurtenis nie!”

Weereens sien ons: Hoe groter die ramp, hoe groter die ontkenning.

‘n Oplossing vir Mzansi se kruipende sosialisme?

Die ANC se voorgestelde Nasionale Gesondheidsversekeringskema (NGV) is moontlik een van die eerste ponde vleis wat die linkses by die Zuma-regering gaan eis, en nog ‘n groot stap na die nagmerrie van 'n volledig-sosialistiese staat.

Die NGV is na wat berig word die lieflingkind van die vakbonde en die linkses. Dit wil Brittanje se NHS na-aap, maar sonder die Britte se groot poel belastingbetalers of relatief-bekwame staatsdiens. Suid-Afrika se vyf miljoen of wat belastingbetalers sal dus noodgedwonge gesondheidsorg aan sowat 50 miljoen ander onbetalers en 15 miljoen onwettige immigrante moet verskaf. Van hierdie 65 miljoen wat deur die 5 miljoen gedra sal moet word, is sowat een uit elke vier tussen 18 en 35 MIV+ en derhalwe uiters vatbare vir siektes soos tering, cholera en ander opportunistiese infeksies.

Dit neem nie ‘n aktuaris om te bedink wat gaan gebeur nie. Die oorblywende standaard van mediese sorg vir die 5 miljoen belastingbetalers sal eenvoudig in duie stort. Dit is ‘n ope geheim dat dit juis is wat die vakbonde wil vermag: die vernietiging van mediese fondse en privaat mediese sorg. Jy sal byvoorbeeld nie meer in die toekoms ‘n belastingkorting vir jou mediese fondsbydraes kan ontvang nie, wat privaat mediese fondse en mediese sorg van ‘n aanvaarbare standaard buite die bereik van almal uitgesonderd die heel rykes sal plaas.

Ek is persoonlik nie verskriklik opgewonde oor die vooruitsig van die soort behandeling wat ek by die getransformeerde personeel in Steve Biko Akademies sal ontvang, sou ek siek word nie. Tuisbehandeling van kanker of hartsiekte klink na ‘n meer aantreklike opsie as Steve Biko Akademies.

As ons nie wil emigreer nie, en, laat ons eerlik wees, bostaande kruipende sosialisme is seker om nog blankes tot emigrasie te dryf, sal ek en jy as Afrikaners plan moet maak.

Dat daar ‘n krisis kom, is seker. Daar is ook egter ‘n geleentheid in die krisis.

Die sentrale probleem is natuurlik dat Afrikaners deelneem aan die formele Mzansi-ekonomie. Die Mzansi-belastinggaarder, die een staatsdepartement wat nog funksioneer, kan dus maklik ons salarisse bykom, en al hoe meer daarvan nasionaliseer om aan grandiose dog geklike sosialistiese planne te spandeer. Mediese sorg en die konfiskeer van toenemende dele van jou salaris om vir 15 miljoen MIV-lyers ARM’s en TB-medisyne te koop, is slegs een deel hiervan.

Die bedrieglik-eenvoudige dog voor-die-hand-liggende oplossing is om ons as Afrikaners aan die Mzansi-ekonomie te onttrek. In eenvoudige terme gestel: as ek nie ‘n salaris by ‘n Mzansi-maatskappy trek nie, as ek nie ‘n bankrekening in ‘n getransformeerde bank het nie, het ek myself as voormalige melkkoei onbeskikbaar gemaak vir die sosialiste se voorgestelde plundery van my bates.

Hoe doen Afrikaners dit? Een manier is om ‘n virtuele betaalmiddel te skep, waarmee ons onder mekaar handel dryf, buite die formele Mzansi-ekonomie. Hierdie is nie ‘n oorspronklike gedagte nie. Daar was voorheen sprake van “talente”, ‘n alternatiewe geldeenheid, onder ander Afrikanergroepe.

Ek stel iets soortgelyk aan talente of dan lojaliteitspunteskemas in die vooruitsig as een deel van ‘n moontlike oplossing. Lugrederye het byvoorbeeld lugmyle as lojaliteitsskemas, en ENB het sy eBucks-skema. Lugmyle het ‘n waarde (uitgesonderd SAL se nikswerd Voyager-myle liegspul). Die wisselkoers vir eBucks is R1 = 10 eBucks. eBucks is ‘n heel wettige punteskema, en kan verruil word vir onder andere blomme en wyn by aanlynwinkels soos Netflorist.

As iemand wat persoonlik betrokke was by eBucks se IT-ontwikkeling, sal ek die eerste wees om te erken dat dit nie heeltemal so maklik is nie. Dis nie soseer die tegnologie nie, maar eerder die vertroue by die publiek wat die probleem is. As die publiek en handelaars nie vertroue in die waarde van hulle ruilmiddel het nie, sal dit nie van die grond af kom nie. eBucks kan fisiese goedere koop omdat ENB dit rugsteun met regte rande.

Daar is ook dinkwerk nodig rondom die gebruik van die punte om goedere aan te koop wat byvoorbeeld ingevoer moet word. Volkswagen AG gaan nie sommer Afrikaners se puntestelsel as ruilmiddel aanvaar om aan ons motors te verkoop nie. Een moontlikheid, wat ek in ‘n volgende stuk verder sal verken, is om ‘n Afrikanerbank te stig, wat Afrikaners se geld uit die sakke van die getransformeerde Mzansi-banke se vetkatdirekteure sal verwyder.

Begin die punteskema wel posvat, sal dit egter ver gaan om Afrikaners teen die toenemende sosialisme in Mzansi te beskerm. Veral dienste is ‘n voor-die-hand-liggende kandidaat vir ‘n puntestelsel. As ek my IT-dienste byvoorbeeld aan ‘n mede-Afrikaner verkoop, en sodoende punte in die virtuele ruilstelsel verdien, kan ek byvoorbeeld daardie punte gebruik om vir ordentlike mediese sorg by ‘n Afrikanerdokter te betaal.

Die tegnologie is daar.

Die beweegrede – kruipende sosialisme – is daar.

Weer eens: dis slegs ons eie gesloer en gebrek aan optrede wat verhoed dat ons onsself ekonomies vrymaak van die sinkende skip bekend as Mzansi.

лестницу в Фильчаков

Terug na ‘n apartheidsekonomie?

Dit wil al meer voorkom asof die ANC-regering besig is om die praktiese voordele van die apartheidsregering se ekonomiese beleid te herontdek. Persoonlik was ek nog nooit 'n voorstaander van die algehele vryemarkbeginsel vir 'n land soos Suid-Afrika nie, maar eerder van die gemengde ekonomie soos dit destyds deur die Nasionale Party-regering beoefen is.

Tydens die apartheidsjare, en veral vanaf 1968 tot 1988, het die ekonomie geblom as gevolg van die heersende ekonomiese stelsel in die RSA. Die staat het onder meer die leiding geneem met tientalle Bantoe-ontwikkelingskorporasies. Desentralisasie van die ekonomie was noodsaaklik om die ordelike groei van die platteland te verseker en om ernstige demografiese verskuiwings te voorkom. Intussen het daardie nalatenskap tot niet gegaan, maar sal weer moet toegepas word as President Zuma sy landelike ontwikkelingsbeleid wil laat slaag.

Die begrip van strategiese nywerhede het die ekonomiese platform verskaf waarop reusagtige projekte opgerig kon word. Projekte soos Sasol 2 en 3, die reeks kragstasies, Foskor, Yskor Vanderbyl, die Pelindaba-uraanverrykingsaanleg, Mossgas, om nie eens van die infrastruktuurontwikkeling te praat nie.

Maar hiervoor moes die regering besluite neem wat dikwels kritiek deur voorstanders van die vryemarkbeginsel ontlok het. Die regering moes as ondernemer optree wat die markrisiko's moes neem, dikwels sonder om die belastingbetalers spesifiek daarin te ken.

Sedert 1994 het die ANC met groot fanfare aangekondig dat die staat van sy nywerheidsbates ontslae wou raak. Sasol en Mossgas was reeds geprivatiseer en Yskor het gou gevolg. Daar was selfs melding daarvan dat Eskom ook geprivatiseer sou word, maar dit was 'n taai tameletjie wat net nie wou verteer nie.

Daar is geredeneer dat 'n vrye demokratiese land nie strategiese nywerhede benodig nie omdat hy nie sanksies hoef te vrees nie. Daardie term is toe summier uit die woordeskat van die postmoderne ekonomiese beplanners verban. Geen regverdiging bestaan waarom die staat as ondernemer moes optree nie. Terselfdertyd was dit 'n handige instrument om 'n nuwe ryk swart middelklas en superryk klas op 'n elegante morele basis te skep.

Maar die globale ekonomiese resessie het skielik 'n ander aanskyn aan ekonomiese beginsels gegee, In die VSA het General Motors, wat meer as 'n miljoen werknemers het, verander na Obama Motors toe die staat op 1 Junie die grootste aandeelhouer in GM geword het.

In Suid-Afrika sê die nuwe minister van handel en nywerheid, dr Rob Davies, dat die ANC-regering nie kan toelaat dat die land se nywerhede tot niet gaan nie en dat die staat sal moet ingryp. Volgens Davies sal die balansstaat van die NOK wesenlik verstewig moet word om in die mark op te tree. Die NOK self is hoeka onder groot druk om sy bestaande verpligtings uit te voer, wat 'n groter probleem vir die staat skep.

Volgens amptelike statistieke het die vervaardigingsektor met 11,7% gekrimp vir die jaar wat in Maart geëindig het, ná die 15%-inkrimping einde Februarie en 12,9% einde Januarie.

Dit wil nou voorkom of die ou ekonomiese strategieë afgestof gaan word. Die land is weer onder druk van buite – druk wat niks met die politiek van die land uit te make het nie, maar waarvan die uitwerking presies dieselfde as destyds is.

Een so 'n maatreël is invoervervanging en beperking om plaaslike produksie te stimuleer. 'n Ander is om na fiskale maatreëls soos vehoogde invoertariewe te kyk. Davies beweer dat dit die laaste ding is wat Suid-Afrika tans kan bekostig om in 'n strik gevang te word waar duisende werksgeleenthede vanweë ideologiese perspektiewe verlore gaan. Alle bewese maatreëls sal ondersoek en waar nodig toegepas word.

Dit is duidelik dat die staat 'n groter rol in die land se ekonomie sal moet speel. Hiervoor benodig die land geskoolde en kundige rolspelers. Afrikaners is vir daardie rol uitgeknip.

Moet dus nie verbaas wees as die huidige resessie 'n omwenteling in die huidige politieke milieu van magspolitiek na oorlewingspolitiek teweegbring nie. Soos die Blou Bulle sal Afrikaners hul voetwerk moet ken om bo uit te kom. Die laaste ding wat ons nou kan bekostig is om afsydig en negatief te staan terwyl 'n hele geslag se kundigheid vir die land en vir ons volk verlore gaan, terwyl ingevoerde kundiges gebruik word.

Mosies van vertroue is eintlik gatlek

Dit is nou reeds vir baie jare deel van die politieke agenda dat politieke leiers ultra vires besluite neem en dan daarna goedkeuring vir sodanige optrede of besluit(e) by die betrokke politieke gesagsliggame vra. Met ultra vires word bedoel dat sodanige leier buite die raamwerk van sy/haar magte optree en dan met terugwerkende krag goedkeuring vir sodanige daad vra.

‘n Ander metode van magsbeheer is dat die herkiesing van nasionale leiers nie by wyse van geslote stembriefies geskied nie en dat ‘n element van intimidasie ook hierin teenwoordig is. Stem teen die leier en jy is jou kabinetslid-status kwyt. Leiers is dan ook dikwels omring deur ‘n eie mafioso, ‘n mafiagroep wat die party beheer.

In baie ander gevalle is leiers soveel magte gegee dat hulle kon maak en breek soos hulle wil. In hierdie verband openbaar die Afrikaner politiek nogal totalitêre trekke. Persone wat vrae vra en beleid bevraagteken word as “moeilikheidmakers” gebrandmerk en geïsoleer.

In die Nasionale Party van na 1948 het die wesenlike mag eintlik by die nasionale leier en sy kabinet berus. Kongresse was rubberstempels. Leiers het gebak en gebrou soos hulle wou. Een so ‘n historiese geval was die beroemde debat van dr. Albert Hertzog, die “moeilikheidmaker” met eerste minister John Vorster, die onbetwiste leier, in die Stadsaal van Pretoria. Dit was in die tydsfase van die laat sestigers. Die aard van die debat was ‘n belaglike storie, maar nietemin simptomaties van totalitêre Afrikaner-politiek. John Vorster wou aanvaarding kry vir die insluiting van Maoris in Australiese rugbyspanne; ‘n interne Australiese aangeleentheid wat desondanks in terme van die NP se sportbeleid onaanvaarbaar was.

Albert Hertzog, die legalis, het redeneer dat dit die dun punt van die wig is en dat hierdie daad die sportbeleid van die NP tot integrasie wysig. John Vorster antwoord dat die sportbeleid dieselfde bly, maar dat Maoris welkom is. Dit is logies dat in hierdie tipies politieke stellingname daar ‘n innerlike teenstrydigheid is: die sportbeleid kan nie dieselfde bly as die deur vir Maoris, wat voorheen geslote was, dan oopgemaak word.

Die voorsitter van die NP-kongres was minister M.C. Botha. Botha het die saak tot stemming gebring, by wyse van ‘n mosie dat die sportbeleid van die NP dieselfde bly maar dat Maoris welkom is. Daar is deur Hertzog en Marais opklaring oor die teenstrydigheid gevra en geen bevredigende antwoorde is gegee nie. “Die sportbeleid bly dieselfde maar Maoris is welkom!” Daar is gestem. Daar is uit die gehoor gevra dat die stemming by wyse van geheime briefie sou plaasvind. Dit is geweier. Hande is opgesteek.

Diegene wat teen die mosie gestem het moes opstaan en hulle name moes genotuleer word. Die volgende dag is die teenstemmers se name in die NP-pers gepubliseer. Duidelik dus ‘n strategie van intimidasie. Daarna is ‘n mosie gestel van volle vertroue in die wonderlike leierskap van eerste minister Vorster.

Die gevolg hiervan was dat dr. Hertzog, Jaap Marais, Willie Marais en ander uitgestap het en die eerste stappe geneem het in die daarstelling van die Herstigte Nasionale Party (HNP).

‘n Volgende voorbeeld is die hantering van die politieke onderhandelingsproses deur F.W. de Klerk. De Klerk en sy onderhandelingsraad het duidelik te veel magte gehad. Onlangs het drie voormalige NP-ministers (Fourie, Venter en Delport ) by ‘n vergadering van die FAK verduidelik hoe die onderhandelinge ontspoor het. Hulle was teen die uitkomste daarvan. Hulle het De Klerk gewaarsku. Die skuld is post facto vierkantig op die skouers van De Klerk en Roelfie geplaas. Hulle kon uitgestap en rumoer gemaak het. Hulle het nie. Stilswye is kondonasie, het reeds Sokrates gesê. Daar is op ‘n volkstemming besluit. Die mosie waaroor gestem moes word was sodanig dubbelslagtig geformuleer dat elke Jan Rap en sy maat dit sou wou ondersteun. De Klerk het egter die uitslag geïnterpreteer as ‘n mosie van volle vertroue in sy leierskap en in die proses wat uitgeloop het, soos ons dit nou ken.

Die jongste geval van ‘n mosie van volle vertroue is die manier waarop die Vryheidsfront die Mulder-toetrede tot die Zuma-kabinet post-facto gekondoneer het. Insgelyks is daar eenparige goedkeuring vir die besluit gegee, terwyl ons weet dat dit onwaar is. Daar is waarskynlik nie per geslote stembriefie gestem nie. Die metode wat gevolg is het die valse beeld van eenparigheid geskep.

Die lesse wat die geskiedenis ons leer is dat in ‘n grondwetlike demokrasie die magte van leiers duidelik omskryf, beperk en bepaal moet word. Insgelyks moet wye debat oor kernaangeleenthede plaasvind en ‘n geheime stemming oor sodanige saak gehou word. Die status van leiers moet van tyd tot tyd by wyse van geslote stemming getoets word. Kollektiewe saam-praat en saam-dink is beter as ‘n leier wat vir die groep wil besluit.

Suid-Afrika is vandag in die gemors waarin hierdie land is, as gevolg van die tipe leierskap en magte waaroor sodanige leiers beskik het.

Die groot vraag is wanneer die Afrikaner-politiek so volwasse sal word, dat van leiers verwag en selfs geëis sal word om intra vires op te tree, dus binne die beperking van die magte waaroor hulle beskik?

kong online лобановский политик

Duitsland se ‘wonderwapen’

Onlangs tel ek weer PF van der Schyff se boek op, Die Ossewabrandwag: Vuurtjie in die droë gras, 1991, waarin hy beskryf hoe Dr JFJ van Rensburg op die dag van Duitse oorgawe in 'n "verskriklike" toestand was omdat hy tot op die laaste geglo het dat Duitsland danksy 'n geheime wapen 'n oorwinning sou behaal.

Van Rensburg, wat nou met Duitsland geskakel het deur die loop van die Tweede Wêreldoorlog, het trouens toe al vroeër soortgelyke uitsprake gemaak in die teenwoordigheid van twee Amerikaanse gesante, naamlik O Stephens en JS Harris tydens 'n onderhoud in 5 Junie 1944, terwyl Duitsland besig was om op sy knieë te sak. Hy het onwrikbaar in die Duitsers se oorwinning geglo en ook gemeen dat só 'n oorwinning 'n republiek in Suid-Afrika sou verseker.

Alhoewel sy ideaal van 'n republiek later bewaarheid is omdat Smuts nie 'n Nürnbergverhoor kon waag voor die 1948-verkiesing nie, word van Rensburg se vertroue in 'n Duitse oorwinning wat deur 'n geheime wapen teweeg gebring sou word, dikwels afgelag.

Dit het egter nou aan die lig gekom dat Hitler wel besig was om 'n "wonderwapen" te ontwikkel. Die Messerschmittstraalvegterprojek het ongelukkig vir Duitsland net te laat gekom om 'n verskil te maak.

Nadat die Geallieerdes lugaanvalle oor Duitsland se industriële en stadsgebiede verhoog het, het die Nazi's druk begin soek na 'n minder opsigtelike plek om hulle wapenbedryf heen te skuif. Op 20 Maart 1944, word van die aanlegte na Lausitz in die ooste van Duitsland geskuif.

Junkers, die vliegtuig en enjinvervaardiger van Dessau, het in 'n tekstielfabriek ingetrek van die Morasbroers in Zittau, naby aan die Poolse grens. Vermom as 'n maatskappy met die naam Zittwerke AG was dit nie 'n gewone wapenfabriek nie, maar die plek waar die eerste straalenjin aanmekaar gesit is wat Hitler se "geheime wapen" die Messerschmitt Me 262 straalvegter sou aandryf.

Jürgen Ulderup van Junkers in Dessau was die fabrieksbestuurder in Zittau. Hy het dadelik 'n hele netwerk van ondernemings in die gebied opgerig, alles hoogs geheim.

Die gebied se tekstielnywerhede, wat reeds mank gegaan het, is verder ondergedompel omdat sekere fabrieke geheel en al oorgeneem is deur die nuwe projek. 'n Uiteindelike oorwinning vir Duitsland was egter van groter belang en 2 500 werkers het onder lugvaartspesialiste geswoeg om die projek te voltooi.

Nie alleen is die Morasfabriek oorgeneem nie, maar ook Haeblerbroers, Rudolf Breuer se weefwerke in Reichenau, die Kreutziger & Henke maatskappy in Leutersdorf, die Ebersbachweefwerke, asook 13 ander fabrieke.

Die hart van die projek was egter in wat vandag in Pole lê, naamlik Porajów. Dié fabriek is deur die 17de SS "Totenkopf" bataljon opgepas.

Daar is van dwangarbeid, hoofsaaklik vanuit die Oekraïene afkomstig, gebruik gemaak. Die Neisseriviervallei het dag en nag weerklink met die geluid van metaal. Inwoners het opgewonde gefluister dat die "wonderwapen" daar gebou word, maar niemand kon beskryf wat dit sou wees nie.

'n Messerschmittvliegtuig, die Me 262-V 1, met 'n Junkers Jumo 004A-0 straalenjin, het op 2 Maart 1943 opgestyg en die toets was suksesvol. 'n Autobahn is vir die aanloopbaan gebruik. Daarna het die fabrieke in alleryl begin werk om die Luftwaffe te voorsien. Die fabrieke was ook goed verbind dmv 'n bestaande spoornetwerk.

Maar dit was reeds te laat. Aan die begin van 1945 was die Russe by die oostelike grens en die Geallieerdes in die weste. Die Nazi's wou nie moed opgee nie en op 28 Februarie 1945 kondig Joseph Goebbels aan dat die "wonderwapen" die oorlog se uitkoms gaan swaai.

Maar 'n dag voor Goebbels se toespraak val Görlitz noord van Zittau en lê die front digby die fabriek. Werkers kan die gedonder van Russiese wapentuig hoor waar hulle koorsagtig bly werk.

Op 7 en 8 Maart slaag die Duitsers daarin om die aankomende Rooi Leër tydelik te stuit, maar met swaar verliese. Die fabrieke moet noodgedwone sluit en die inwoners ontruim word. Die hele fabriek word, gegewe die uiterste belang van die projek, na 100km wes van Leipzig verskuif, na die dorp Nordhausen, maar die projek om Duitsland se oorwinning te verseker, sluit finaal.

и камины

Manuel se beplanningskommissie en kommunisme

Dit is maklik om die verskuiwing na links in die ANC se ekonomiese beleid mis te kyk. Veral na die versekerings wat president Jacob Zuma en Mathews Phosa beide plaaslik en in die buiteland aan oorsese beleggers gegee het.

Die sekerste teken van die swaai na links is egter die instelling van die sogenaamde Beplanningskommissie onder minister Trevor Manuel. Volgens berigte beoog hierdie departement om te verseker dat hulpbronne optimaal bestee sal word. Presies wat daarby bedoel word, moet nog gesien word, maar die terminologie herinner skerp aan die voormalige Sowjetunie se sentrale ekonomiese beplanningskommissie.

Sentrale ekonomiese beplanning het in die voormalige Sowjetunie ontwikkel na die Bolsjewistiese rewolusie van 1917. Vladimir Lenin se oorlogskommunisme is in 1921met die Nuwe Ekonomiese Beleid vervang wat deur die skepping van ‘n Ekonomiese Beplanningskommissie genaamd die Gosplan, ingelui is.

Hoewel Gosplan se funksies aanvanklik baie vaag was, het dit mettertyd in ‘n magtige staatsinstrument ontwikkel. In 1928 publiseer Gosplan sy eerste vyfjaarplan, wat die begin was van die formele sentraal beplande ekonomiese stelsel, wat as kommunisme bekend geword het.

Die probleem van die vyfjaarplanne was nie soseer dat daar fout was met die beplanning as sulks nie, maar dat dit op totaal onrealistiese voorspellings van ekonomiese groei gebaseer was. Hierdie vyfjaarplanne het daarna die hele ekonomiese stelsel ingesluit en het selfs sosiopolitieke programme bepaal.

In sy geheel gesien probeer ‘n sentraal beplande ekonomie om verskeie firmas met ‘n enkele groot firma, die staat, te vervang wat die hele ekonomie wil beheer. Interessant om daarop te let dat die meeste sakeondernemings inderwaarheid sentraal beheerde ekonomiese stelsels is, sommige baie klein, ander weer reusagtig groot soos multinasionale firmas regoor die aardbol. Met hul spesifieke mark en produkfokus vaar firmas gewoonlik baie goed in die markgedrewe ekonomie en bestaan daar dus geen behoefte vir een groot firma om die land se ekonomie te bestuur nie.

Maar wanneer die proletariaat van ‘n land die septer swaai, en daar groot ekonomiese ongelykhede tussen verskillende klasse en rasse bestaan, ontstaan die gevaar dat die politieke mag wat ‘n gepeupeldemokrasie oplewer, aangewend mag word om die ekonomiese wanbalanse uit te wis. Arm werkloses was nog altyd ‘n vrugbare teelaarde vir sosialisme.

Hoewel die SA Kommunistiese party te klein is om ‘n verkiesing op sy eie te veg, bestaan die gevaar dat die landsekonomie gaandeweg in die rigting van ‘n sentraal beplande ekonomie gestuur sal word. In hierdie geval het die ANC nie die SAKP gekoöpteer nie, maar andersom. Die SAKP is die ANC se eie broederbond wat die beplanning en dinkwerk doen.

Juis daarin lê die grootste uitdaging vir honderde duisende Afrikaners, wat veel meer talentvol en vindingryk is as die handjievol kommuniste, om ‘n bydrae te maak om te voorkom dat die land tot net nog ‘n mislukte kommunistiese staat sal verval.

games

Afrikaners dink anders as die Afrikane

Die wisselwerking tussen politiek en die antropogenetiese eienskappe van 'n politieke gemeenskap verteenwoordig deesdae 'n nuwe ondersoekveld. Dit beteken dat wetenskaplikes in die postmoderne tyd soek na 'n verband tussen die genetiese samestelling van 'n politieke gemeenskap en die politieke model van so 'n gemeenskap.

In die moderne tyd, waartydens die rasionalisme hoogty gevier het, is die dogma aangaande die mens oorheers deur 'n Griekse dualisme tussen liggaam en siel. In Griekse denke is die liggaam tydelik, stoflik en selfs minderwaardig en die siel edel, onsterflik en verhewe. In hierdie model is geglo dat differensiasiefaktore tussen rasse eintlik verskille in sosiale ontwikkeling verteenwoordig. Maak die sosio-ekonomiese omgewing tussen die rasse dieselfde, dan verval die antropogenetiese verskille tussen mense. Hierdie soort denke kan getipeer word as 'n sosiale determinisme.

Daar moet natuurlik ook gewaak word teen 'n biologiese determinisme. Hiervolgens is die rasseverskille blywend en tiperend van die mens. Ras oorheers dus kultuur en religieuse rigting. Ras is 'n fait accompli en niks kan daaraan gedoen word nie. Prestasie word deur die rasfaktor bepaal. So word rasseapartheid vir tyd en ewigheid gelegitimeer.

In moderne genoomstudies is herontdek dat die mens tegelykertyd sy liggaam en ook sy siel is. Die een kan nie van die ander geskei word nie. Inmiddels word nou toegegee dat in die evolusie van menswees oor honderde en ja, duisende jare, die genetiese verskille tussen die rasse ook persoonlikheidsdimensies aanneem. Dit beteken gewoon dat verskillende gemeenskappe wat afsonderlik van ander ontwikkel het, nie net uiterlik waarneembare fisiologiese verskille openbaar nie, maar ook psigologiese, sosiale, politieke en religieuse karakteristieke. Genetiese samestelling determineer 'n lewens- en wêreldbeskouing asook die politieke praktyk.

Die implikasie hiervan is dat die verskille tussen die Wes-Europese beskawing en Afrika gewoon veel dieper as velkleur lê en eintlik in die gene van die mense ingebed is. Hierdie genetiese geaardheid laat hom in 'n eie beskawing en kultuur geld.

Hoe verklaar 'n mens bv. die eiesoortige tendense wat die Afrika- sosiaalmaatskaplike stand van sake in postkoloniale Afrika inneem of weerspieël? Daar is die neiging tot magsmisbruik, tot sentralisering, tot korrupsie en natuurlik stelselmatige agteruitgang. Die magstaat skyn die natuurlike politieke model van Afrika te wees.

Is dit nie miskien so dat die grootste en gevaarlikste nettoresultaat van Angel-Saksiese kolonialisme in die feit te vind is dat 'n eiesoortige Angel-Saksiese maatskaplike orde en politieke model (die Westminster-stelsel), wat vreemd aan Afrika is, op 'n andersoortige gemeenskapsituasie oorgedra is nie? Ek meen tog so!

Neem nou maar Irak. Volgens Amerikaanse standaarde was Sadam Hoessein 'n gevaarlike diktator. Vandaar die feit dat die Amerikaners met hom moes wegdoen. In die post-Hoessein-fase kry 'n mens die indruk dat al manier wat daar werklik bestaan om die diverse Irakese samelewing te orden deur diktatoriale beheer moet geskied.

Kyk ons krities na Suid-Afrika vanuit twee wedersyds uitsluitende modelle dan spring die antropogenetiese verskille tussen Europa en Afrika in die oog.

Dink hier aan die oplossing van die kroniese gebrek aan “service delivery”, dus aan positiewe uitkomste in die staatsadministrasie:

Vanuit 'n Wes-Europese denkraamwerk moet die moderne staat van bo na onder, vanaf die nasionale vlak na die plaaslike owerheidsdimensie, sodanig gedesentraliseer word dat dit juis op die derde vlak van regering is waar die mag afgewentel word. Switserland is 'n dienstige voorbeeld. Die nasionale kabinette in gedesentraliseerde state is klein, beweeglik en beperk tot sake soos buitelandse verhoudinge, nasionale veiligheid, ens. Die werklike dienslewerende politiek geskied op die derde vlak van regering.
In Afrika werk dit anders. In Afrika se politieke koppe word die probleem deur groter magskonsentrasie na die nasionale vlak gekenmerk. Vandaar dat president Zuma en die ANC se bekommernis oor die gebrek aan “service delivery” opgevolg word deur sentralistiese tendense en deur 'n lompe kabinet van 35.

Magskonsentrasie in Afrika het ten diepste te make met 'n andersoortige kyk op die samelewing, wat teruggevoer kan word tot die tradisionele stamregering, ingevolge waarvan die stamkaptein die samelewing van bo na onder struktureer, dirigeer en orden. Oeboentoe beteken ook ten diepste akkommodasie of 'n gewilligheid van die minderheidsgroep om in die groter geheel op te gaan.

In die ontwikkeling van die politiek sedert wyle dr. Verwoerd, is die antropoloog stelselmatig vervang met die sosioloog. 'n Antropoloog pas die politiek by die psige en kultuur van die groep aan. Vir die sosioloog kan die samelewing op patroon van die natuurwetenskaplike metode deur sosiogeniëring gemanipuleer en volgens 'n bepaalde ideologie geherstruktureer word.

Dom soos die De Klerk-regering was, is geoordeel dat Afrikane in Afrika deur sosiogeniëring verander kan word na Swart Wes-Europeërs. Wat egter nou gebeur, is dat transformasie beteken dat Suid-Afrika as Europese buitepos sodanig verander moet word dat dit 'n ware Afrikaland word waar Afrikanorme, -standaarde en -modelle deurslaggewend sal wees.

Die interaksie tussen politiek en antropologie is 'n komplekse werklikheid. Die mens beïnvloed nie net die politieke omgewing nie, maar die politieke omgewing het ook 'n uitwerking op menswees.

Duitsland is 'n goeie voorbeeld. Ná die tweede wêreldoorlog is Duitsland kunsmatig opgedeel in die Duitse Westerse Bondsrepubliek teenoor die Oos-Duitse sg. Duitse Demokratiese Republiek. Ná skaars vyftig jaar het die kommunistiese ideologie van die dialektiese materialisme 'n andersoortige Oos-Duitser geskep wat van sy Wes-Duitse eweknie skerp verskil. Die Wes-Duitser is sterk individualisties en materialisties. Die Oos-Duitser, daarenteen, het 'n baie groter gemeenskapsbesef, is vriendeliker en hulpvaardig.

In laasgenoemde verband het 'n ideologie van buite dus 'n invloed op die genoom van die gemiddelde Oos-Duitser gehad.

Die gevare wat die Afrikaner in die oog moet kyk, is dat die transformasiepolitiek van die owerheid die Afrikaner van sy Europese herkoms sal beroof. Vandaar die noodsaak dat die Afrikaner in post-apartheid-Suid-Afrika op sy identiteit moet fokus en op sy Europese herkoms wat bewaar moet word. As die Afrikaner wil oorleef sal hy Eurokaner moet word. In die fase voor 1994 was dit nodig dat die Afrikaner hom bind aan die Afrikakontinent met die begrip Afrikaner. Omdat die omwêreld van die Afrikaner so ingrypend verander het, sal hy Eurokaner moet word.

Die wisselwerking tussen menswees en sy natuurlike omgewing asook die sosiopolitieke omgewing druk 'n stempel af op nie net sy menswees (sy antropogenetiese identiteit nie), maar tegelykertyd op die natuurlike omgewing en die kultuur.

Wie dus 'n student van die politiek is, moet ook kennis neem van die antropogenetiese disposisie van die groep, die politieke gemeenskap. Wie die genetiese erfenis van die groep miskyk, verskraal die politiek en verarm die politiek as wetenskap.

косметика украина