Afrikaners – Bladsy 10

Wie sal die Boere kom lei? ‘n Bruin man, Engelse vrou of ‘vrolike’ man?

Skoppensboer vind dit al hoe moeiliker om grappies te maak oor die nuwe Suid-Afrika. Daar is sommer baie om oor te lag, van die Gupta-gedoente tot dik ousies met dikker brille in swart luuksemotors wat jou op die paaie wil doodry, maar dikwels is dit “lag met ‘n traan”.

Uiteindelik laat Skoppensboer hom maar, soos die res van die volk, lei deur die skoppelmaaipers, oftewel Naspers. Sommige mense noem hulle Nazipers, wat dalk ‘n belediging vir die Nazi’s kan wees. Want sowat van ‘n voorliefde vir die kleure rooi en swart het lanklaas buite Duitsland in die 1930s bestaan! Skoppensboer kan skaars meer Beeld se webwerf lees, want dit laat hom voel soos Tom Cruise in daardie fliek Valkyrie waarin die Nazi-kostuums met groot sorg uitgebeeld word, tesame met daardie rooi vlae met ‘n groot wit kol waarop die swastika pryk. Op Beeld en selfs Rapport, is dit net rooi en swart waar jy kyk.

Of miskien lees Koos Bekker die Franse skrywer Stendhal wat mos ‘n boek genaamd Die rooi en die swart geskryf het? Hoewel, Koos hou blykbaar meer van Franse kos as Franse letterkunde en dalk was die tafeldoek iewers ‘n dramatiese bistrot-rooi.

Nie verniet noem Koos Bekker en sy vrou die restaurant op hul luuksehotelplaas “Babel” nie, want onder sy heerskappy het die Afrikaanse media beslis ‘n Babelse verwarring onder gewone koerantlesers gesaai. Skoppensboer wou nog gewoond raak daaraan om ‘n “Afrikaanse” te word, toe skaf hulle dit sommer weer af! Nou is ons almal weer Afrikaners, of Suid-Afrikaners. Of Provencaalse smulpape. Of so iets. Die rooi-en-swart manne kon vrek oor Superdik Van Zyl Slabbert, wat mos ‘n boek met die titel Afrikaner/Afrikaan geskryf het. Solank Nazipers ons net nie begin “ware Afrikane” soos die Zimbabiërs en Malawiërs noem nie, want netnou-netnou maak ons swart landgenote ons dan dood.

Benewens Koos Bekker en sy magtige persgroep, is daar reeds ‘n horde mense wat die Boere mislei. Maar soos die liedjie lui: “Wie sal die Boere kom lei?”

As Skoppensboer die saak nou so bekyk, dan lyk dit asof daar ‘n drietal kandidate vir dié taak naderstaan: die Engelse vrou, doer van die Kaap (Helen Zille), die bruin man, deesdae van Bloemfontein (Jonathan Jansen), asook die “vrolike” man van Darling wat lyk my nou soos Mamphela Ramphele sy eie “politieke beweging” loop stig het.

Hoe meer swart babas Helen Zille in Soweto soen, hoe hoër styg haar Boeremeter van steun in die Noord-Transvaal, Wes-Transvaal, die Vrystaat, die Kaapse platteland en oral waar daar nog boere met hoof- of kleinletters is! Skoppensboer verstaan die wêreldpolitiek, maar Boerepolitiek is vir hom te ingewikkeld.

Op die rooi-en-swart webwerwe van Nazipers skree hulle as’t ware Sieg Heil! telkens as Miesies Helen uit haar koets klim. Hoewel, hoewel… by verre die grootste goeroe van almal is sy Edele Jonathan Jansen wat vanuit die Kaapse Vlakte die raadsale van Bloemfontein en die rektorstoel bestyg het. Glo danksy appèlregter Faan Hancke wat hom nes ‘n sokkerspeler vir sy alma mater vanaf Tukkies oorgekoop het. Amper sê ek oorgekoep, op Kaaps.

Dié bruin man – wat homself graag “swart” noem – gee gereeld les in “leierskap” en dus is niemand seker beter as Jansen gekwalifiseer om die Boere te kom lei nie. Hy vloek net bietjie baie in die openbaar, maar dis seker die nuwe etiket daar op die bevryde Bloemfontein. Dit gaan fokken goed op Kovsies vandat al die koshuise geïntegreer is, seg die rektor.

Asof twee gesiene leiers nie genoeg was nie, het die vrolike vermaaklikheidster en transvestituut, Pieter-Dirk Uys, vandeesweek insgelyks kom aantree met ‘n politieke beweging genaamd “Suid-Afrika se Demokratiese Nasionale Alternatief (SA-DNA)”. Dis voorwaar ‘n mondvol. Die alter ego van Evita Bezuidenhout noem dit “‘n konsep wat kleiner politieke partye moet aanneem en met hul eie idees moet vorentoe neem”.

Dit klink nog meer deurmekaar as enigiets wat by ‘n Babel-dinee uitgedink kan word. Maar ten minste is daar ‘n tikkie van die genetika daarby in die vorm van die afkorting DNA, Engels vir DNS. Word hier dalk politieke eugenetika gepleeg? Die homoseksuele beskryf hoeka hul lewenstyl as “alternatief”. Hoe lyk ‘n “Demokratiese Nasionale Alternatief” dus? Is dit mooi mans in daardie pragtige Nazi-weermaguniforms van Tom Cruise met bypassende swart leerjasse wat op en af paradeer om die “vroliker” Boere te vermaak? Het Pieter-Dirk Uys se nasionaal-demokratisme enigiets met nasionaal-sosialisme te make, benewens die klere en kleure?

Iewers op die internet sien Skoppensboer onlangs ‘n video van Goebbels waar hy spog dat Duitsland nou van die Jode ontslae geraak het en daarom oor “Duitse musiek, Duitse letterkunde en ‘n Duitse pers beskik”. Net so is daar Boere wat nie danig van Jode hou nie, maar hoe meer regs en nasionaal-sosialisties hulle raak, hoe meer stuur hulle hul kinders na Engelse skole! Eendag sal die Boere seker na Goebbels se uitspraak kan sê: “Ons beskik nou oor Engelse musiek, Engelse letterkunde en ‘n Engelse pers.”

En soveel Engelse leiers is ook vrolikes, soos dié mnr. Nigel Evans van die Britse Konserwatiewe Party wat net gister in hegtenis geneem is omdat hy na bewering ‘n ander man verkrag het. Gerugte doen die rondte dat omtrent die helfte van al die joernaliste by Nazipers insgelyks homoseksueel is. Om nie te praat van al die vrolikes wat in die Boereparty, die DA, onder mev. Zille dien nie.

Soos dr. Dan Roodt al hier iewers geskryf het, die probleem is nie die gebrek aan figure om die Boere te kom lei nie; dis eerder die teendeel. Daar is te veel Afrikanerleiers!

BRICS – ‘n geleentheid vir die Afrikaner?

Tot gisteraand redelik laat was ek in gesprek met ‘n jong Russiese PhD-student uit Moskou wat navorsing oor Afrikaans en Afrikaners doen. Dit het toevallig op dieselfde dag gebeur as wat die BRICS-konferensie in Durban tussen die regerings van Brasilië, Rusland, Indië, China en Suid-Afrika plaasgevind het.

Die gesprek, maar ook alles wat daar die afgelope paar dae in die media rondom BRICS geskryf is, het my aan die dink gesit. My gevolgtrekking is dat BRICS ‘n enorme geleentheid vir Afrikaners verteenwoordig.

Met die uitsondering van China, bestaan BRICS uit lande wat tans vanuit die internasionale handelstelsel uitgesluit word. Dink daaraan: Watse Russiese handelsmerke dra jy in jou sak rond of hang in jou kas? Wanneer laas het jy ‘n Brasiliaanse tydskrif gelees? Net soos wat Afrikaans en Afrikaners in Suid-Afrika “onsigbaar” geword het, bly sekere lande op die internasionale verhoog afwesig.

Die Russe se intense belangstelling in Afrikaans is iets wat my nogal boei. Daar is seker omtrent vyftig Russe in Moskou wat Afrikaans uit hul eie aangeleer het en ons kultuur deurlopend bestudeer. Blykbaar het een van hulle al sewentien boeke oor die Russiese deelname aan die Tweede Vryheidsoorlog geskryf!

Ook die afgelope week dink en lees ek aanmekaar oor die Engelse identiteit – in ‘n poging om Suid-Afrika te verstaan. Sedert 1994, maar ook daarvoor, het Suid-Afrika amper nog meer Engels as Brittanje geword. Trouens, ‘n interessante onlangse verskynsel is die soort identiteitskrisis wat Brittanje beleef noudat Skotland, Wallis en Noord-Ierland al hoe meer selfstandig begin word, met Skotland wat dreig om heeltemal van die Verenigde Koninkryk af te skei.

Iewers in V.S. Naipaul se briljante roman oor die Kongo, A bend in the river, verwys hy na die Arabiese kultuur in Oos-Afrika wat soos die dowwe lig van ‘n vergane ster steeds flikker. In vele opsigte is Suid-Afrika se sterk Engelse identiteit vir my so iets: die Britse Ryk is lankal dood en in Engeland self wonder mense al hoe meer oor die sin en inhoud van Engels-wees, terwyl die sogenaamde “Suid-Afrikaners” hulself steeds verbeel dat hulle ‘n onderdeel van ‘n groter, universele kultuur met sy sentrum in Londen verteenwoordig.

Ook in dié opsig lui ons land se lidmaatskap van BRICS die doodsklok vir Suid-Afrika se selfversekerde Engelsheid. By al die nuttelose debatte wat daar in ons land gevoer word – soos byvoorbeeld oor “witheid” en sulke twak – het ‘n indringende gesprek en ontleding oor Engelsheid uitgebly. Want maak geen fout nie: oor die afgelope meer as 200 jaar is Afrikaners ook grondig verengels. Dis dié dat ons mense Australië en ander Statebondslande waar die Britse koningin steeds die staatshoof is as ‘n soort utopie beskou waarheen hulle wil emigreer.

In sy surrealistiese verhaaltjie, “calamity gulch (engelse gedagtes)”, wat in die bundel Katastrofes opgeneem is, skryf Breyten Breytenbach: “Een van my ideale was nog altyd om op die een of ander wyse die eentonige verloop van die alledaagse in Londen te ontwrig. Ek sou graag die stad vanuit ‘n vliegtuig in die lug wou bemors.”

Met al die stakings en geweld, is die verloop van ons Engelse lewens hier in Suid-Afrika sekerlik nie “eentonig” nie, maar ek kry dieselfde gevoel as Breyten Breytenbach se verteller as ek die meedoënlose Engelsheid in Woolworths teëkom of ons advokate in die howe aanhoor waar hulle oor mekaar val om die regters – al is hulle swartes of Indiërs – as “Milord” of “Milady” aan te spreek. Wat is meer absurd as dít? Hulle kort nog net wit pruike in die middel van die Pretoriase somer.

Maar terug by BRICS. Vele mense beskuldig China daarvan dat hy die nuwe koloniale moondheid in Afrika geword het en moontlik is hulle reg. Aan die ander kant is Chinese die grootste enkele groep besoekers aan die Voortrekkermonument. Daar is selfs meer Chinese wat die Voortrekkermonument besoek as Afrikaners wat deesdae eerder Woolworths wil vereer. Wat presies sien hulle daar? wonder ek.

Ek het nog van geen Chinees gehoor wat nee gesê het vir ‘n transaksie omdat die persoon aan die ander kant ‘n blanke was en nie ‘n swarte nie, anders as die Amerikaners en Wes-Europeërs wat Suid-Afrika toe kom en hul ellendige politieke korrektheid hier by ons kom afdwing. Ook kan ek my kwalik voorstel dat Russe, soos die Britte maak, hul neuse vir Afrikaners sal optrek en vra watse SEB-gradering jy nou eintlik het voor hulle ‘n koeksister by jou sal koop.

Kortom, ek dink ons kan met Russe en Chinese sake doen. En met die Russe kan ons selfs kulturele uitruilprogramme van stapel stuur, mekaar se boeke vertaal en iets meer van mekaar te wete probeer kom. Van ons nagraadse studente behoort Rusland toe te gaan, en andersom.

Vanweë ons land se gerigtheid op Engeland en die Statebond, weet ons omtrent niks van Rusland – of die meeste ander lande – af nie. Ons verstaan ook niks van hul ekonomieë en waar geleenthede vir uitvoer bestaan nie. Hierteenoor beskik elke Duitse dorpie oor ‘n eie Handelskammer wat plaaslike maatskappye van inligting oor handelsgeleenthede voorsien. Is dit verbasend dat Duitsland die suksesvolste uitvoerland in Europa is?

Die samewerkingsooreenkoms wat daar gister tussen Rusland en Suid-Afrika gesluit is, is reeds ‘n goeie begin. Dit gaan oor kernkrag en satelliettegnologie, albei gebiede waar Afrikaners reeds oor kennis en vaardighede beskik. Maar ons moet ook die moontlikhede van handel met Rusland op meer alledaagse vlak ondersoek.

Blykbaar is Rusland nog meer korrup as Suid-Afrika. Maar die voordeel van handel tussen lande is dat betalings gewoonlik tussen banke geskied en dikwels neem die bank die risiko van die teenprestasie deur die kliënt aan die ander kant.

Pleks dat die honderde Afrikaner-ekonome ons alewig inlig oor Pravin Gordhan of die idiotiese me. Gill Marcus se vermoedens oor die plaaslike inflasiekoers – wat in elk geval deur ander, eksterne faktore soos die waarde van die rand, die olieprys of Eskom se manewales, bepaal word – behoort ons ekonome veel meer op die buiteland te spesialiseer en inligting oor handelsgeleenthede daar beskikbaar te stel.

Vanweë hul snoesige verhouding met die moederland, het plaaslike Engelse nog altyd ‘n voordeel bo Afrikaners gehad as dit by handel met Brittanje kom. Wat BRICS betref, is die speelveld egter nou gelyk.

Ons moet inklim.

Suid-Afrika se multikulturele distopie raak literêre tema

Vrydagoggend was ek ‘n gas op KykNET se ontbytprogram, Dagbreek, in die Stark-ateljee in Randburg. Die eienaar, Friedrich Stark, het in die ou Suid-Afrika die rol van Trompie in ‘n fotoverhaal gespeel, as ek reg onthou. Al het die gesprek oor die holruggeryde tema van Afrikanerskuld oor apartheid gegaan, was dit vir my heel aangenaam, die soort Afrikaanse stedelike ervaring waartoe dele van Johannesburg soos Randburg hom steeds leen. In ‘n ander wêreld sou ons oor heel ander en interessanter kwessies met mekaar in modernistiese kafees of TV-ateljees kon argumenteer, amper soos lede van een van die kleiner Skandinawiese volkere.

Iets soos: dan sal die Kaap weer Fins of Deens wees, nie Hollands nie. Ons het ‘n paar Alvar Aalto-meubelstukke en -glase nodig om reg aan die Afrikanermorfologie te laat geskied. Toe ek en my vrou brandarm studente was, het ons honger gely om ‘n stel Alvar Aalto-glase in ons Hillbrowse woonstel te mag hê. Op Sondae-oggende het ons op die balkon lemoensap uit die glase gedrink en na eksperimentele Duitse musiek deur Karlheinz Stockhausen geluister terwyl ons na die pragtige moderne geboue, waarvan sommige deur beroemde Suid-Afrikaanse argitekte ontwerp is, rondom ons staar en my vrou met haar immer teenwoordige sketsboek gesigte of brokstukke argitektuur met ‘n 2B-potlood op Canson-papier vaslê. Dis nou voordat Hillbrow in ‘n tuisland van Nigerië omskep is.

Kennelik verskil Afrikaners egter steeds in hul interpretasie van die geskiedenis, want aan die een kant van die tafel voor die KykNET-kameras was ek en Ernst Roets van Afriforum wat probeer argumenteer het dat ons geen morele skuld dra nie en aan die oorkant was ‘n joernaliste van Beeld, Lourensa Eckard, asook ‘n akademikus van die Universiteit van Johannesburg, prof. Mia Swart, wat gemeen het toestande in die land sou verbeter indien ons byna soos Adriaan Vlok histrioniese verskonings aan swartmense aanbied. Hoewel, Swart het darem toegegee dat Adriaan Vlok se voetewassery van enkele jare gelede meesal spot ontlok het.

Die belangrike punt wat ek gemaak het, is dat alle volkere ter wêreld ‘n verskriklike geskiedenis het. Sowel die kolonialisme as die twee wêreldoorloë, maar ook die kommunisme, het niemand moreel ongeskonde gelaat nie. Anders as die Britte, Duitsers, Turke, Kambodjane, Russe, Chinese, Hoetoes, Amerikaners en Australiërs, het Afrikaners nog nooit ‘n volksmoord teenoor enigiemand gepleeg nie. Die enigste massagrafte in ons land is deur die Britte hier nagelaat, wat 30 000 van ons vroue en kinders laat omkom het.

Hierop het prof. Swart geantwoord dat ek “apartheid probeer relativeer”. In akademiese artikels relativeer sy egter self apartheid deur dit met Nazisme te vergelyk – asof daar hoegenaamd enige parallel bestaan. Selfs ‘n kommunistiese intellektueel soos Albie Sachs het enkele jare gelede teenoor my toegegee dat so ‘n vergelyking in die Suid-Afrikaanse konteks “nie behulpsaam” (“not useful”) is nie.

Waarom moet Afrikanerakademici om bedenklike, opportunistiese redes ons volk in internasionale akademiese tydskrifte op Engels beswadder deur ons Nazi’s te noem? Dis ‘n kwessie wat vorentoe ons aandag behoort te geniet.

Maar afgesien van hierdie “b-mol”, soos die Franse sê, het die gesprek goed verloop. Dis voortreflik dat Afrikaners van mekaar kan verskil en dat die konsensuskultuur van die ou én die nuwe Suid-Afrika toenemend verbreek word. Dit is slegs deur verskille en debat dat ons by gemeenskaplike oortuigings sal uitkom. Voorheen was daar ‘n gefabriseerde konsensus wat die verdeeldheid en faksionalisme van die sewentiger- en tagtigerjare veroorsaak het. Dieselfde gefabriseerde konsensus is deur mnr. FW de Klerk gebruik om Suid-Afrika in die beloofde land van ‘n multikulturele utopie in te lei. Daar was nooit enige kritiese debat daaroor nie; ons moes alles bloot aanvaar omdat die Nasionale Party en sy Britse raadgewers so besluit het.

Die ontnugtering met die multikulturele utopie was nog nooit so groot soos nou nie. Selfs iemand soos Mia Swart wat glo dat elke Afrikaner eintlik ‘n Nazi is, gee toe dat die land “swak bestuur” word. Lourensa Eckard van Beeld is onder die indruk dat apartheid “verskriklik” was, maar dat die huidige toestand ten minste ewe verskriklik is. Iemand wat in die verlede selfs Marxisties links was soos Breyten Breytenbach het onlangs verklaar: “Die politieke korrektheid dwarsoor die wêreld is sieklik, multikultarisme is erger as die swart pes in die Middeleeue!” (Beeld 27 Januarie 2013)

Soos die droom van absolute gelykheid onder kommunisme, is die ideaal van die multikulturele samelewing besig om in ‘n distopie te ontaard. Nêrens word hierdie siening meer blatant, selfs militant, aangebied as in die hedendaagse Afrikaanse letterkunde nie. Persoonlik was ek bewus van ‘n hele paar Afrikaanse romans waarin die Suid-Afrikaanse hede en toekoms op ‘n besonder negatiewe wyse – ‘n distopie – voorgestel word. Maar die omvang van die aantal Afrikaanse fiksiewerke wat Suid-Afrikaanse multikulturalisme as ‘n distopie soortgelyk aan George Orwell se 1984 of Animal Farm voorstel, het my nogal verbaas.

In ‘n klein taal soos Afrikaans, is so ‘n verskynsel niks minder as ‘n literêre beweging nie, wat op die duur dalk so belangrik of belangriker as die Sestigerbeweging van weleer mag blyk.

Op Stellenbosch is ‘n PhD-student, Joan-Mari Barendse, tans besig met ‘n proefskrif oor die onderwerp en het reeds akademiese artikels daaroor gepubliseer. Die volgende onlangse Afrikaanse romans stel die nuwe of multikulturele Suid-Afrika as ‘n distopie voor:

Oemkontoe van die nasie, deur P.J. Haasbroek (2001)

Miskruier, deur Jaco Botha (2005)

Horrelpoot, deur Eben Venter (2006)

Die nege kerse van Magriet, deur Barend P.J. Erasmus (2006)

Beslissing in die Karoo, deur Sebastian Biehl (2011)

Die amigdala van Alrina Smal, deur Gustav Venter (2012)

In verskeie van hierdie boeke word die multikulturele Suid-Afrika wat sedert 1994 volgens die Anglo-Amerikaanse model met regstellende aksie en die onderdrukking van minderheidstale soos Afrikaans ingerig is, gesatiriseer – of as ‘n land van verval, moord en verkragting voorgestel. Die reaksies van Afrikanerkarakters in die boeke is óf ‘n soort gelate berusting en fatalisme, óf aktiewe weerstand en opstand teen die stelsel.

Me. Joan-Mari Barendse praat van “klassieke distopieë” en “kritiese distopieë”. In die klassieke distopie ly die karakters onder die stelsel, maar ontwikkel geen werklike kritiese bewussyn nie en aanvaar hul lot met gelatenheid. Hierteenoor wil die kritiese distopie juis deur die karakters se optrede en houdings jeens die totalitêre stelsel waarin hulle hul bevind, die leser tot kritiese besinning aanmoedig.

In ‘n novelle soos dié van Ayn Rand, wat onder die titel Loflied in Afrikaans vertaal is, ontsnap die twee hoofkarakters uiteindelik uit die kwasi-kommunistiese gemeenskap waarin hulle vasgevang is en begin soos Adam en Eva ‘n nuwe samelewing buite die distopie. In die strokiesboek V for Vendetta deur Alan Moore en David Lloyd, waarvan ‘n suksesvolle film gemaak is, kom die anargistiese hoofkarakter V in opstand teen ‘n soort fascistiese staat in Engeland deur terreur te pleeg en soos Guy Fawkes te probeer om die Britse parlementsgebou op te blaas.

Sowel Rand se Loflied as V for Vendetta kan daarom as “kritiese distopieë” beskou word. In Gustav Venter se roman wat einde verlede jaar as eboek deur PRAAG uitgegee is, Die amigdala van Alrina Smal, is daar elemente van beide tipes distopie. Alrina en haar man volg slaafs die morele kodes van die Suid-Afrikaanse distopie na, met tragiese gevolge. Maar ‘n ander karakter in die boek, Alrina se halfbroer Walie Olckers, onttrek hom heeltemal aan die multikulturele samelewing op ‘n plaas in die Hantam naby Nieuwoudtville waar hy as argitek op sy eentjie ‘n toekomstige stad net vir Afrikaners ontwerp.

Terwyl die regse, nasionalistiese diskoers misluk het om Afrikaners te mobiliseer, voel ek sterk dat die rigting wat ons nou inslaan, vrug sal dra. Ons kunstenaars, skrywers, sangers, dramaturge, joernaliste, akademici en denkers is besig om op allerlei maniere die veelkoppige multikulturele hidra te ontleed, uit te beeld en uiteindelik saam-saam aan te val. Die Afrikaner se verstommende skeppende vermoë – die gees van “Boer maak ‘n plan” – het dié nywerheids- en landbouland feitlik sonder kapitaal tot stand gebring. Ook het dit die Afrikaanse kultuur geskep wat feitlik uniek ter wêreld in ‘n taalstryd teen die magtige Engels geslaag het.

Kan daardie skeppende vermoë ons weereens van die Middeleeuse swart pes van multikulturalisme, soos Breyten Breytenbach dit noem, bevry?

Naspers-gorilla sit Afrikaners plat

Die debat rondom Naspers en Afrikaanse media wat Alpegro in Net één Afrikaanse koerantstem aanroer, mag nie sonder reaksie verbygaan nie.

Saam met Alpegro smag ek ook na ‘n “verskeidenheid van insigte en menings” soos in die dae toe daar twee groot persgroepe in Afrikaans was. Laat niemand daaroor twyfel nie: daar was destyds veel meer spraakvryheid as vandag en ek het as bloedjong student in die 1970s artikels en resensies in Rapport, Oggendblad en selfs Beeld kon publiseer wat heeltemal teen die heersende ideologie van destyds ingedruis het.

Dit was ‘n tyd toe ‘n mens sowel dissident as Afrikaner mog wees. Dit wil voorkom asof ‘n mens vandag nie meer een van die twee mag wees nie: tans word ons oorheers deur die “Afrikaanses”, ‘n term wat blykbaar in die kantore van Naspers uitgedink is, wat bepaal dat ‘n mens kleurloos moet wees en moet konformeer sover dit die heersende Anglo-Amerikaanse denkpatrone betref.

Die mag en finansiële sukses van Naspers veroorsaak ook dat sy joernaliste en bestuurders hul eie posisie in Afrikaans as vanselfsprekend belangrik beskou. By gebrek aan politieke leiers of invloedryke denkers/skrywers, het die Naspers-”executive” of -redaksielid hom of haar tot arbiter uitgeroep.

Omdat dié mense meermale in die Kaap woonagtig is, word die hele Afrikaanse wêreld vandag voorgestel as ‘n soort spieël waarin die “mooi mense” van die media hulle selwers narcisties beskou, dikwels teen die agtergrond van Tafel- of Helderberg gefotografeer. Vanuit Constantia en Rondebosch kom insgelyks ‘n hele Brits-koloniale geurtjie aangewalm wat Afrikaners as die antihelde in poniekoerante voorstel.

Ons is tog meer as rugby- of krieketspelers wat inkopies of binneversiering doen, as hulle nie skandes maak nie? Dan is daar die alewige gesanik oor “die regses” waarmee blykbaar almal wat nie vir mev. Zille stem of hul kinders na Engelse skole stuur nie, bedoel word. En volgens die riemtelegram sit soveel van die Naspers-elite se bloedjies reeds op Engelse skole…

Omdat daar ‘n sogenaamde “variant” van Afrikaans vol Engelse woorde in die Kaap gepraat word, dink Naspers-media dit goed om ons dikwels aan dié Kreools bloot te stel. In die vorige uitgawe van Rapport het Kerneels Breytenbach selfs ‘n loempenproletariese kortverhaal – of wat dit ook al veronderstel was om te wees – in Kreools gepubliseer.

Daar word selfs dikke boeke uitgegee wat van Kreools en onafrikaanse uitdrukkings wemel.

As Naspers die “gorilla in die vertrek” geword het, soos prof. Anton Harber geskryf het, wonder ‘n mens of hy nie besig is om Afrikaans en veral die groot aantal Afrikaners in die Noorde heeltemal plat te sit nie.

‘n Virtuele volk

So ‘n ruk terug het ek en ‘n ou universiteitsvriend ‘n gesprek gehad, oor wat van die Afrikaner gaan word as ons nie ons eie staat kry nie. Die slotsom waartoe hy toe kom, is dat die Afrikaner ‘n virtuele volk gaan word. Synde ‘n unieke konsep wat nie in enige Volkekunde- of Staatsreghandboek te vinde sal wees nie, is dit die moeite werd om hierdie begrip te ondersoek en omskryf, want dit is nie onmoontlik dat daar vir ‘n aantal jare wel ‘n virtuele Afrikanervolk kan bestaan nie.

So, wat word bedoel met ‘n vituele volk? Ons het per definisie uitgekom by die volgende: ‘n Virtuele volk bestaan uit mense wat slegs deur middel van die internet en wêreldwye netwerk met mekaar kontak het, en slegs deur middel van die elektroniese media en kommunikasiemiddele hulle taal en kultuur lewend kan hou.

Die vraag wat nou logies moet volg is; hoe sal so ‘n virtuele volk ontstaan, of wat sal aanleiding gee dat ‘n volk in ‘n toetstand verkeer waar hulle enigste kontak met volksgenote deur die elektroniese media is? Daar is reeds ‘n beraamde 1 miljoen Afrikaners versprei oor die wêreld, wat tans net deur middel van die internet hulle familie en vriendskapsbande in stand hou. Hulle lees die Afrikaanse tydskrifte en koerante, en luister na Afrikaanse radio slegs op of oor die internet.

Soos meer jong mense en gegradueerdes die NSA verlaat om elders hulle heil te gaan soek, begin die Afrikaner in SA minder word, en begin die gemiddelde ouderdom van die plaaslike bevolking hoër raak. Met ander woorde, dit begin ‘n ou bevolking raak wat nie meer teen die groeiverhouding van 2,8 kinders per ouerpaar kan vermeerder nie. Soos die ouer lede van hierdie bevolkingsgroep sterf, word die populasie al minder.

Hoekom sal ons die land in massas wil verlaat?

Dit kan verwag word dat onder die huidige regering en die kommerwekkende geluide wat die ANC maak oor nasionalisering van privaat grond en eiendom, die nasionalisering van myne en banke, die nasionalisering van gesondheidsdienste, plus die media wat gemuilband moet word, al hoe meer boere, gegradueerdes en vermoënde Afrikaners die land sal verlaat, en dit kan binne die volgende twee tot vyf jaar ‘n nuwe golf van emigrasie veroorsaak. Voeg daarby die infrastruktuur en dienste van munisipaliteite in die platteland wat totaal besig is om in duie te stort, en die prentjie is duidelik dat die NSA besig is om net nog ‘n Afrikaland te word.

Om die kersie op die koek te sit, is daar die beleid van swart bemagtiging wat net al hoe meer met erns toegepas gaan word. Die ANC sal nie rus voordat die blankes wat oorbly in hierdie land die houthakkers en waterdraers geword het nie. Hulle verdra ons slegs omdat ons nog meer as 50% van die belastinginkomste bydra. En die grap is op ons, want ons betaal vir ons eie ondergang. Solank as wat ons belasting aan die ANC betaal, finansier ons al die wetgewing en regulasies wat ingestel word, om SA ‘n totale Afrikaland te maak.

En die ergste is dat om en by 30% van alle staatsinkomste as gevolg van korrupsie en bedrog in die sakke van die ANC-elite en hulle vetkatvriende beland. As mens die allokasie van R818 miljard aan die drie vlakke van regering neem vir die 2010/2011 jaar, kom dit op ‘n angswekkende bedrag van R245 miljard uit wat in die sakke van die magsbehepte ANC-lede beland.

‘n Goeie voorbeeld van swak bestuur en dienslewering kan gesien word in die welbekende geval van Sannieshof, waar belastingbetalers self vir hulle dienste opdok. Sannieshof is deel van die Tswaing-munisipaliteit, wat R48 miljoen vir die 2010/11 jaar vanaf die sentrale fiskus ontvang. Hierdie geld word ontvang bo-op die inkomste wat die munisipaliteit self genereer, wat veronderstel is om ten minste die operasionele uitgawes te dek. Die mense van Sannieshof kan met reg vra, waar gaan daardie addisionele geld heen? Munisipaliteite alleen ontvang R260 miljard vanaf die sentrale fiskus, en almal in hierdie land weet wat die vlakke van dienslewering is by rade wat deur die ANC beheer word.

‘n Verdere aspek wat die ANC se magslus uitbeeld, is die feit dat hulle nou die provinsies wil her-indeel om die Ooskaap en die Weskaap saam te voeg, en daardeur die DA se mag in die Weskaap te breek. Die Weskaap is die enigste provinsie wat presteer, en dit is vir die ANC ‘n bitter pil om te sluk. Dus het ons as blankes alle rede om nie meer deel van die NSA te wees nie, of om die land te wil verlaat.

Die terugtrek van die Groot Trek

Die feit is, dat as ons nie nou begin om die moeilike pad van selfbeskikking aan te pak nie, gaan die Afrikaner wel oor die aardbol verstrooi raak en gaan ons, tot ons in die nuwe lande van verblyf geassimileer raak, ‘n virtuele volk word. Die skrikwekkende werklikheid is, dat ons binne een geslag van nou af ‘n virtuele volk kan word, en binne drie geslagte, kan ophou bestaan as ‘n identifiseerbare volk.

Ons moet nou die Groot Trek omkeer en vir ons ‘n eie “lebensraum” gaan skep. Dit is ‘n feit dat demografie ‘n groot rol speel in die opeis van staatstatus deur enige erkende volk. Terwyl ons nog as volk erkenning geniet, en ons ‘n kans het om te keer dat al hoe meer Afrikaners hulle heil elders gaan soek, moet ons dus nou die nodige doen om ‘n gebied te identifiseer, en planne te maak hoe om in groot getalle daar eiendom te kan bekom.

Die gevaar is dat ons reeds so deur die NSA verarm is as gevolg van sogenaamde regstellende aksie en die geweldige belastinglas, dat dit al hoe moeiliker raak. Ons kan dus nie volgens die normale markkragte of reëls vir soveel as moontlik Afrikaners eiendomsreg voorsien nie. Daar sal slim te werk gegaan moet word, sodat mense wat ‘n ondergemiddelde inkomste verdien, ook ten minste ‘n erf daar kan bekostig. Miskien is dit die begin van Siener van Rensburg se tentjies wat hy in die veld opgeslaan sien?

‘n Goeie begin, wat reeds met sukses bekroon word, is moontlik Orania. Oom Carel Boshoff het ware visie aan die dag gelê, om ‘n plek te begin, wat as hartland vir die Afrikaner kan dien. Met die ontstaan van die Afrikanervolk, het ons voorvaders as Vryburgers hulleself tot ‘n volk begin boer uit die klippe van die Karoo. Ons kan en sal dit weer moet doen. Ons sal weer Vryburgers moet word, en soos ons voorvaders buite die onderdrukking van die magsbehepte VOIC hulle vryheid gaan soek het, sal ons nou ons eie heil buite die onderdrukking van die magsbehepte ANC moet gaan soek.

Die tyd is nou, nie later nie.

(Titel met erkenning aan AHM Victor, Langberg Uitgewers, 1979)

Afrikaners moet begin sokker speel

Ek is nou nie ‘n groot kenner van sokker nie, omdat ek dié spel heel vervelig vind al van kleintyd af. Daar was byvoorbeeld ‘n hele paar van die 2010-toernooi se wedstryde wat geen doele opgelewer het nie, of gelykop geëindig het. Miskien is ek ‘n Filistyn, maar jy kan ook net so lank kyk hoe gee hulle met die voet vir mekaar die bal voor jy begin wonder of daar nie interessanter dinge is om met jou tyd te maak nie.

Ek gaan ook die versoeking weerstaan om te sê “I told you so” oor gisteraand se nederlaag. Dit was voorspelbaar gewees. Dit was eweneens nie die skeidsregter se skuld nie. Ek kan nie dink hoekom enige realistiese sokkergeesdriftige, veral diegene met die onderbroekvlaggie op hul motors, sou verwag dat ‘n span wat rondom nommer tagtig in die ranglys teen spanne wat op nommer 8, 16 en 17 is, sou wen nie. Al is ek nie ‘n sokkkerkenner nie, is dit so dat sokker, hokkie, rugby en soortgelyke sporte gaan oor balbesit en afronding. Dis weliswaar ‘n cliché, maar jy kan nie die wedstryd wen as jy nie die bal het nie. Wat gisteraand opgeval het, is die gemak waarmee Uruguay se spelers die bal by die tengerige Bafana-spelers kon afneem. Dit het met groot ironie op Loftus, die tuiste van die Blou Bulle, gebeur. Laasgenoemde span, tesame met John Wayne Bobbitt, sou ook vir die Bafana ‘n ding of twee kon leer oor balretensie.

Alhoewel fisieke grootte minder belangrik in sokker as in rugby is, het dit tog sy voordele. Uruguay kon die pieperige Bafana-spelers van die bal af boelie. Dis ook goed om lank te wees as jy ‘n kopskoot voor die doel wil maak vanaf ‘n hoë hoekskop. Die Hollanders is statisties-gesproke die langste mense op aarde. Die Oranje is nie ‘n slegte sokkerspan nie. So ook nie die spanne van ons ander stamlande, Duitsland en Frankryk, nie te vrot nie, alhoewel die sogenaamde Franse sokkerspan deesdae meer lyk na die Ivoorkus s’n. Duitsers is ook langerige mense.

Ek wonder dus hoe ‘n Afrikanerspan met spelers met die fisieke attribute van ‘n Pierre Spies daarin sou gevaar het? As ‘n 105 kg, sesvoet-vier gevaarte blitsig op jou afstorm met die bal voor sy voete, gaan jy hom maklik gestuit kry? Daar is meer geld in sokker as in rugby, dus is ek van mening dat dit glad nie ‘n slegte idee sou wees om ‘n Afrikanerspan te stig nie. Die vraag is uiteraard waar stig jy hom? Hierdie is hoeka ‘n land met ‘n vreemde sin vir geregtigheid. Die meerderheid Azaniese sokkerspanne het geen enkele blanke in hul geledere nie, maar geen voëltjie fluit daaroor nie en die regime se obsessie met demografiese verteenwoordiging is op misterieuse wyse nie ‘n faktor in sokker nie. Dis egter ondenkbaar dat Dinamo Pretoria toegelaat sal word om ‘n span wat selfs net ‘n meerderheid blankes in sy geledere het, in die veld te stoot, veral as só ‘n span begin wen teen die beroerde Azaniese spanne. Miskien kan die Afrikanerspan in Londen of selfs in een van ons buurlande gestig word.

In teenstelling met die vergane en onrealistiese droom van “steal it, they are here” wat gisteraand op uiters ironiese wyse deur ‘n blonde, blou-oog Ariër by name Diego Forlán verpletter is, sou dit nie ‘n droomsituasie wees as daar eendag ook ‘n Afrikanerspan, wat ‘n onafhanklike Afrikanerrepubliek verteenwoordig, aan die SWB kon deelneem nie?

Lees ook: Watter 2010-span behoort Afrikaners te ondersteun?

ігри для дітей 3 роки Фільчаков прокурор

Om die wawiel te herontdek

In sy rubriek skryf Dan Roodt hoe Afrikaners rigtingloos voortploeter en probeer om in ‘n deurmekaar land rigting te vind sonder ‘n kompas.

My ontleding is dat die grootste probleem waarmee Afrikaners worstel, is dat hul politieke -, landbou – of kulturele leiers die situasie nie mooi reg lees nie en nie mooi begryp watter opsies daar vir Afrikaners bestaan nie.

Dikwels word daardie opsies as afsonderlike spesialiteitsbelange beskou, sodat onderskeie aanslae óf as ‘n landbou-aangeleentheid beskou word, of dat dit ‘n politieke probleem is wat deur partypolitieke leierskap gered moet word om die volk te mobiliseer of om ‘n opstand te organiseer en te lei.

Landbou leiers raak nie maklik gemoeid met kultuuraangeleenthede nie, so ook nie kultuurleiers, soos byvoorbeeld die bestuur van die ES/VTM (die Erfenis Stigting en Voortrekkermonument), wat nie maklik by Afrikaners se etniese politiek of burgerregte betrokke sal raak nie.

Daar is party politieke leiers wat óf samewerkende politiek met die ANC of ‘n boikotpolitiek wat die ganse huidige bestel as onlegitiem beskou en nie met die regering kan of wil erken of saamwerk nie. Elkeen van hierdie partye beskou sy siening as oplossings vir Afrikanervryheid, sodat vooroordele tot beginsels verhef word. Dieselfde geld vir Solidariteit en Afriforum wat hulle op burgerregte en arbeidsaangeleenthede toespits en afstand tussen hulle en die etniese politieke beweging probeer hou.

Maar die enigste haalbare opsie wat Afrikaners het om hulle na vryheid te lei bly binne die konteks van die algemene volkereg wat die verhouding tussen volke en nasies bepaal. Om vryheid volgens die volkeregtelike roete op te eis verg dat die eiser ‘n legitieme verteenwoordigende owerheid van die betrokke volk moet wees. Vir legitimiteit kan daar dus slegs een verteenwoordigende owerheid wees.

Oor die afgelope tien jaar beywer Dan Roodt, Christo Landman en ekself ons vir die daarstelling van ‘n Burgerlike Owerheid vir Afrikaners, maar word telkens gekortwiek deur die onderskeie Afrikanerinstellings wat nie met etniese politiek betrokke wil raak nie. Daar is instellings wat nie in dieselfde span wil trek as die Afrikanerbond nie, ander verseg weer om met die HNP geassosieer te wees, ander beskou die VF+ as ‘n verlore saak, die TLU en Agri SA het onderlinge verskille, en die ES/VTM word as aardsversoeners getipeer.

Om vry te word sal die Afrikanervolk egter die wawiel moet herontdek.

Die buitenste staalvelling van die wiel is ons Hemelse Vader wat alle volke se lotgevalle bepaal en wat die wiel en sy vrag oor berge en riviere na sy uiteindelike bestemming sal dra.

Die speke is die verskillende organisasies wat die volk bedien, elk met sy eie leierskap, karakter en struktuur.

In die middel kom die speke in die naaf bymekaar in ‘n volksowerheid wat voortdurend kontak met die as moet maak. Die Goddelike staalvelling sal die volkswiel as ‘n eenheid bymekaar kan hou, want alle volksorganisasies bekou God as die Bepaler van volke se lotgevalle, ook dié van die Afrikanervolk.

Sonder die velling val die wiel uitmekaar, soos tans met die Afrikaners die geval is, waar elke speek op sy eie die vrag probeer dra. Die speke moet sterk en gesond wees en mag nie met mekaar wedywer nie. Die speke alleen kan die vrag egter nie alleen dra nie. ‘n Wiel kan ook nie net een of twee speke hê nie en al die speke word in die naaf in ‘n hegte eenheid saamgesnoer.

So ‘n Afrikanerowerheid is nie ‘n poliktieke party nie, funksioneer op bilaterale vlak met ander volke en regerings, ook die regering van die RSA, en is die eerste stap na vryheid.

Gelukkig is daar tans groeiende kragte aan die werk om die Afrikanerwiel te monteer. Elke Afrikaner se voorbidding word benodig om hierdie poging te laat slaag.

Die individuele verootmoediging van ‘n ganse volk wat daagliks op hul knieë die alleenheerskappy van ons Hemelse Vader erken en sy leiding afsmeek sal meehelp dat die Staalvelling weer ons volk in ‘n hegte eenheid verenig om die delikate onderhandelings tussen die speke te laat slaag. Dan kan hulle die Afrikanerwiel weer aanmekaarsit en kan ons ‘n onseker toekoms tegemoetgaan.

Dan kan ons weer skouer aan die wiel sit en enige aardse uitdaging weer die hoof bied.magic owl Фильчаков прокурор

Wanneer gaan die Afrikaner koers kry?

Toe ek op laerskool was, was ek ‘n Voortrekker en ek onthou nou nog die leuse: “Hou koers!” Dit lyk nie asof dié gedagte veel inslag onder Afrikaners gevind het nie, want nog nooit in die geskiedenis was daar so ‘n deurmekaar groep mense as juis die Boere in 2010 nie.

Diegene wat nie rondry met onderbroekvlaggies op hul motors en hul mede-blankes met bemagtigingstransaksies ondergrawe nie, is besig om na Australië te emigreer. Ander weer stem vir die Demokratiese Alliansie, ‘n party wat grotendeels dieselfde waardes en filosofie as die ANC nastreef en ten doel het om die Afrikaner in ‘n multikulturele Engelse nasie te assimileer. Dan is daar nog die joernaliste en kommentators van Nasionale Pers wat “nasiebou” namens die ANC nog meer op die brein het as die regerende party self en enige Afrikaner wat vir sy eie mense opstaan op die daad verguis en verdag maak.

Aan die regtervleuel van die Afrkanerpolitiek gaan dit kwalik beter. Totdat Malema meer gereeld sy radikale anti-blanke uitsprake gemaak het, was die Afrikanerfront met die HNP aan die spits so dormant dat sommige mense begin wonder het of dié organisasie nog bestaan. Met ‘n sigbare vyand op die horison, het die Afrikanerfront weer ontwaak, maar nie sonder verdeeldheid en snedighede van die Transvaalse Landbou-unie wat dit op hom geneem het om ander Afrikaanse organisasies te beledig en verdag te maak nie.

Dan is daar die Vryheidsfront Plus, die laaste oorblywende Afrikanerparty wat aan verkiesings deelneem. Oënskynlik beskik dié party oor ‘n rigsnoer in die vorm van sy grondwet wat ‘n duidelike missie bevat. Daardie missie omskryf helder dat selfbeskikking vir die Afrikaner in ‘n eie geografiese gebied of volkstaat die strewe van die Vryheidsfront Plus sou wees.

Enkele dae gelede sê ‘n prominente lid van die party, dr. Conrad Beyers, egter vir my dat die party eerder sy Afrikanersentriese leuse moet laat vaar en ‘n party “vir alle konserwatiewe Suid-Afrikaners, ook swartes, moet word”. Hy is blykbaar skaam vir die “rassistiese beeld van die party” as ‘n beweging vir blanke Afrikaners. Beyers is ‘n dosent aan die multikulturele Universiteit van Pretoria en in ‘n gesprek met ‘n Venda-student het hy ongemaklik begin voel om aan hom die Vryheidsfront Plus se beleid te verduidelik. Kennelik val “selfbeskikking vir Afrikaners in ‘n eie geografiese gebied of volkstaat” net nie mooi op die oor van ‘n Venda-student nie en daarom begin Beyers sterk aan die roeping van sy eie party te twyfel.

Tot dusver het ekself en PRAAG die VF+ as ‘n geesgenoot in die strewe na vryheid geïdentifiseer, maar ek moet sê dat ek al hoe meer ontnugter raak met die mate van ideologiese verwarring in die party. Die edele doelwit van Afrikanervryheid word net te dikwels op die altaar van politieke opportunisme en ook die persoonlike ambisies van partyleiers geoffer.

Tans “onderhandel” die bestuur van die VF+ met die ANC, let wel nie met die regering nie, maar met die party in Luthuli-huis oor allerlei Afrikanerkwessies, waaronder selfbeskikking. My gesonde verstand sê egter vir my dat die party wat Julius Malema, asook etlike geharde kommuniste huisves kwalik bereid sou wees om ‘n ordentlike stuk grondgebied aan Afrikaners af te staan. Omdat die “onderhandelings” grootliks in die geheim geskied, is daar geen duidelike mandaat, proses of sperdatum daarvoor nie en kan sodanige onderhandelings waarskynlik nog die volgende twintig jaar duur, sonder enige duidelike uitkoms.

Boonop dien dr. Pieter Mulder as adjunkminister in die ANC-kabinet, wat erg verwarrend vir Afrikaners en opposisiekiesers is en ná ‘n jaar nog geen duidelike voordeel inhou nie. Mulder praat ook baie min oor selfbeskikking en het in ‘n onlangse onderhoud oor RSG se “Praat saam” kwalik daarna verwys.

In die woorde van ‘n eerlike Vryheidsfront Plus-amptenaar, “het ons in sestien jaar nog nie ‘n sentimeter nader aan selfbeskikking gekom nie!”

So ploeter die Afrikaners aan, van een rugbywedstryd na ‘n ander, of nou selfs van een sokkerwedstryd na ‘n ander, terwyl hul gang telkens deur nog ‘n moord, verkragting of voorval van diskriminasie teen hulle onderbreek word.

Terwyl die Afrikanerbeweging in die aanloop tot die 1948-verkiesing en in die tyd van Verwoerd ‘n vaste rigting gevolg het en ‘n aantal doelwitte in die oog gehad het, het Afrikaners in die meer onlangse tyd op soveel dwaalspore beland dat hulle soos blare in die wind waai: dan dié kant toe, dan daai kant toe.

Of soos M.T. Steyn gesê het: “Om Afrikaners te lei, is soos om ‘n klomp hoenders aan te jaag!”

Elders op die Praagwebwerf word berig dat daar vandag parlementêre verkiesings in België plaasvind. Nie minder nie as 40% van die ses miljoen Vlaminge in daardie land gaan vir Vlaamse partye stem wat selfbeskikking en die afstigting van ‘n Vlaamse Republiek voorstaan.

Eens op ‘n tyd is Afrikaners deur Vlaminge bewonder vir hul moed, durf en deursettingsvermoë. Die Groot Trek, Vryheidsoorloë en die Afrikaanse taalbeweging van die twintigste eeu is gesien as navolgenswaardige voorbeelde vir Vlaminge om hulself van die Franssprekende Wale se oorheersing te bevry, iets wat hulle al in ‘n hoë mate reggekry het en wat waarskynlik binne die afsienbare toekoms met ‘n eie staat bekroon gaan word.

Tans kan ons maar net les neem by die Vlaminge oor die geesdrif en doelgerigtheid waarmee hulle selfbeskikking nastreef. Helaas verteenwoordig die Afrikaner se onlangse jakkalsdraaie ‘n skandelike stuk verraad teenoor enersyds ons voorouers wat hul bloed vir vryheid opgeoffer het en andersyds teenoor ons kinders en kleinkinders wat geen vaderland meer het nie, maar in ‘n Zimbabwe-in-wording grootword.

Ook in ons ander taalverwante stamland, Nederland, is vandeesweek ‘n demonstrasie gelewer van hoe die kiesers die heersende politieke korrektheid in ‘n hoë mate verwerp en hul Nederlandse soewereiniteit en kulturele selfbeskikking teenoor die gevaar van kolonisering deur Moslem-immigrante verdedig.

Hierteenoor bevind die Afrikaner hom vandag in ‘n toestand van vrees en bedwelming. Ek het al hoeveel keer ervaar dat selfs net intellektuele of ideologiese konfrontasie met die ANC-bewind ons mense beangs maak. Asof enige dissident of kritikus van hierdie onbekookte bestel terstond deur die Spaanse Inkwisisie in hegtenis geneem mag word en allerlei Middeleeuse foltermetodes gebruik mag word om hom weer in die kraal van nasiebou, multikulti-samesyn en gewillige assimilasie te kry.

Die doelwit wat ons moet nastreef, is ‘n seweletterwoord: Vryheid. En dit beteken ‘n plek waar ek en u deur ons eie mense in Afrikaans regeer word, waar ons belastings tot ons eie voordeel aangewend word en waar geen misdadiger of lid van ‘n moordbende kan verkrag en moor soos hy wil nie.

Vryheid is, binne ons konteks, maar selfs in die beskaafde Wes-Europa en in België of Nederland, sinoniem met selfbeskikking.

Dit kan op allerlei maniere behaal word: deur die stembus, deur gewapende opstand of deur ‘n langdurige kultuurpolitieke beweging met of sonder internasionale steun. In ons geskiedenis het ons reeds al drie metodes gebruik om vryheid van die Britse Ryk te verkry, dus is dit kwalik nuut vir ons.

Omdat ons sit met grotendeels ANC-gesinde media in dié land – en die DA is filosofies maar net ‘n ‘ANC Lite’ – is die kanse dat separatistiese Afrikanerpartye in dié land soos in Vlaandere massasteun gaan monster, maar skraal. Ook geskied die befondsing van politieke partye op so ‘n manier dat dit so te sê onmoontlik is om ‘n nuwe party te stig en te finansier terwyl die bestaande partye rojaal deur die staat en die belastingbetaler befonds word.

Dit laat slegs die orige twee moontlikhede: gewapende stryd en ‘n kultuurpolitieke beweging.

Al die risiko’s verbonde aan gewapende stryd, ook dat ‘n mens soos die Boeremaglede in die tronk mag beland en die res van jou lewe daar mag deurbring, laat ek maar aan die leser se verbeelding oor. Bygesê: ek het al voorheen iewers geskryf dat geweld in Afrika legitimiteit skep. In 1985 is die ANC se steun onder swart kiesers in dié land op 5% geskat, maar dis deur sy – om ‘n uitdrukking by die Duitsers te leen – “geweldsbereidheid” dat hy sowel legimiteit buitelands en steun binnelands verwerf het.

Geweld sal vir die Afrikaner in dié land net sin hê indien hy defensief optree, met ander woorde as ons eerste aangeval word of daar grootskaalse plaasbesettings en chaos plaasvind en ons moet dan gewapend optree om orde te herstel. In so ‘n geval bepaal ons nie die verloop van dinge nie, maar die ANC en ander radikale swart groepe wat hulself reeds uitdruklik tot die etniese suiwering van blankes en Afrikaners verbind het. In so ‘n geval geld die oeroue regsreël van noodweer of selfverdediging en sou niemand ons kon kwalik neem indien ons in so ‘n geval tot geweld oorgaan nie. Dikwels lei sulke burgeroorloë of “intrastaatlike” oorloë tot een of ander vorm van verbrokkeling en afstigting in volkstate, soos ons al in die ou Joego-Slawië, Oos-Europa en ook Eritrea gesien het.

Hopelik bly geweld en oorlog ons egter gespaar, hoewel ‘n mens, gegewe die toenemende onstabiliteit in Suider-Afrika, dit nie heeltemal buite rekening kan laat nie.

Dit bring my by die derde metode om vryheid te verkry: ‘n kultuurpolitieke beweging. Dit is eintlik waarmee ons hier by PRAAG en op die internet besig is. In die 1920s en 1930s was daar ‘n soortgelyke beweging onder Afrikaners wat die Afrikaanse taal in sy huidige vorm geskep en daarvan ‘n amptelike taal gemaak het. Kenmerkend van ‘n kultuurpolitieke beweging is die volgende:

Dit is identiteitskeppend (teenoor die huidige opposisiepartye, selfs die Vryheidsfront Plus, wat identiteitsoekend is)

Dit snoer mense saam rondom taal, kultuur en idees.

Dit trek grense tussen mense wat ook op instellings van toepassing is (só het Afrikaanse skole en universiteite in die verlede ontstaan).

Dit skep ‘n nasionale, etniese en politieke werklikheid wat nóg deur die koloniale verdrukker (die ANC) nóg deur die internasionale gemeenskap (die VN, Europese Unie en ander) geïgnoreer kan word. Sodoende kan vryheid en selfbeskikking deur internasionale bemiddeling bereik word.

In ‘n volgende rubriek sal ek moontlik uitbrei hoe dit prakties moet geskied.

паркет

Nasiebouer of vryheidsoeker?

Die ondenkbare is besig om te gebeur. Die gedrukte media noem dit die verregsing van Afrikaners, oftewel ‘n migrasie na die regterkant van die politieke spektrum. Dit is die einde van Afrikaners se deelname aan die ANC se nasiebouproses. Die sokkerwêreldbeker sal geen verskil aan hierdie fenomeen maak nie.

Polarisasie tussen die rassegroepe is ‘n werklikheid. Daar het egter ook ‘n sterk polarisasie binne Afrikanergeledere ontstaan. Dit is dié tussen die nasiebouers, oftewel diegene wat binne die ANC-oorheerste politieke stelsel wil bly, en wat glo dat ‘n Westerse liberaal-demokratiese bestel wel deur die huidige kleptokrasie bestuur sal kan word. Dan is daar die vryheidsoekers wat nie onder dieselfde vlag as die ANC-ideoloë en hul populistiese ondersteuners wil bly nie Vryheidsoekers weier om veel langer dieselfde vlag, grondwet of volkslied met ANC-simpatiseerders te deel of om langer die grusame moorde op onskuldige mans, vrouens en kinders te duld.

‘n Nuwe politieke stryd tussen die nasiebouers en vryheidsoekers het dus ontstaan.

Sommige waarnemers sal wil beweer dat dit die historiese kloof tussen die verkramptes en verligtes is wat weer manifesteer.

Ander sal weer volhou dat hierdie polarisasie nog altyd latent was sedert die Anglo-Boereoorlog en nou weer na vore kom.

‘n Derde groep sal beweer dat Julius Malema se gedrag en uitsprake asook ET se dood vir hierdie polarisasie verantwoordelik is.

‘n Laaste groep sal beweer dat die beskawingsbotsing tussen wit en swart nou besig is om uit te woed en dat die grondoorsake veel dieper lê as bogenoemde redes; wat hulle as snellermeganismes vir polarisasie beskou.

In die hedendaagse konteks was die oorgrote meerderheid blankes voor 1994 nog regs, ja selfs die NP-ondersteuners. (Lees weer my artikel Om regs of verregs te wees om die generiese omskrywing van die term binne die regte konteks te verstaan.)

Maar tydens die Mandela-tydvak was daar ‘n sigbare migrasie na links, weg van die beskerming van eiebelang, na die belange van die NSA-nasie en die land as geheel. Dit was verantwoordelik vir die opkoms van die DA, self ‘n liberale party, met ‘n lang linkse geskiedenis.

Ná 1994 het baie blankes hulself as entoesiastiese nasiebouers beskou. Diegene wat die hasepad na oorsese lande gekies het, het nie kans gesien vir die nasiebouproses nie, maar het terselfdertyd ook nie geglo aan die haalbaarheid van vryheid vir Afrikaners binne die nuwe ANC-oorheerste “kleptokrasie” nie.

Begin mens om te delf na oorsake waarom die nasiebouers al hoe minder raak en die vryheidsoekers al hoe meer, kom jy by die punt waar jy moet erken dat die Afrikaners inderdaad uit twee hoofgroepe bestaan, nl. die etniesgesinde Afrikaners en die nasiebou-Afrikaners. Na gelang van die politieke gebeure in die land ossileer die groepe tussen die twee pole.

Die migrasie na regs kan nie net toegeskryf word aan die geskiedkundige gom van godsdiens, taal en kultuur nie, maar waarskynlik eerder aan oorlewingsopsies wat al minder raak. ‘n Natuurlike aansluiting vind dus plaas by die tradisionaliste, oftewel die historiese Boere-Afrikanergemeenskap wat dieselfde onderliggende weersin in die beskawingsbotsing beleef.

Nou waarom is alle Afrikaners dan nie vryheidsgesind nie? Waarom is hulle dan nie etniesgesind nie en verkies hulle om Suid-Afrikaners te wees?

Daar moet in gedagte gehou word dat duisende Afrikaners ten brode van die staat of sy instellings afhanklik is. ‘n Sigbare afwysing van hul nuwe base sal dus hul loopbane benadeel. Heimlik is baie van hulle waarskynlik reeds besig om te verregs.

Dan is daar nog die stoere De Klerk-aanhangers wat uit historiese lojaliteit glo dat die nuwe bestel sal werk of gemaak kan word dat dit kan werk. Hierdie groep krimp waarskynlik by die dag.

Vir die vryheidsoekers sal dit betaamlik wees om hierdie beweging na regs te verstaan en akkommoderend te bestuur. Dit sal betaamlik wees om die verlore Afrikanerseuns en – dogters weer binne die laer te verwelkom.

In die verlede het die media smalend na die sogenaamde laertrekmentaliteit as isolasionisme verwys, byna asof dit ‘n refleksbeweging van ‘n sterwende groepie is. Vandag bespeur mens egter weer ‘n sterk opwelling van daardie mentaliteit, maar hierdie keer as ‘n noodsaaklike oorlewingsmeganisme.

Die stryd het dus veel groter geword as ‘n stryd om net bepaalde ideologieë te ondersteun. Die stryd begin nou fisiese dimensies aanneem, waarvoor vryheidsgesinde Afrikaners hulle moet voorberei.

Die eerste stap is om bymekaar te maak wat bymekaar hoort. Dit is die totstandkoming van ‘n gesagsowerheid vir etniesgesinde Afrikaners. Daarsonder kan en sal daar geen vordering na vryheid wees nie. Ons kan nie net staatmaak op die beskerming wat Solidariteit of Afriforum ons in die howe bied nie. Buiendien is hul hande gebind deur hul eie ledekorps se belange en hul eie grondwet en beleid.

Die terrein waarop beweeg moet word, strek veel verder as net dit. Die gesagsowerheid moet ‘n volk verteenwoordig by bilaterale gesprekke met die staat en die buiteland.

Daarmee moet daar nie langer gesloer word nie.

‘n Streep in die sand

Waar is ons Afrikaners se spreekwoordelike streep op die grond? Het ons ooit so iets?

Ons skole is omgeskakel in masjiene wat Afrikanerkinders vir ure op ‘n dag ANC-propaganda voer. Ons TV-kanale, die nuus wat ons ontvang vanaf hoofstroombronne, alles is daarop gemik om die Afrikaner en alles waarvoor hy staan af te breek.

Ons word aangeraai, subliminaal en andersins, om eerder identiteitsloos in te skakel by die doodgebore rëenboognasie wat so deurmekaar gekrap is dat net die swart nog wys. As jy wit is, is jy ‘n “right-winger”, die laagste lewensvorm wat daar bestaan. As jy wit is, is jy ‘n rassis. As jy wit is, skuld jy die swartes iets, en jy beter betaal of jou gesig word maalvleis gekap terwyl jy slaap. As jy wit is, is jy ‘n “Boer” , en Boere is verkragters wat geskiet moet word. As jy wit is… so kan ‘n persoon heeldag aangaan. ‘n Mens raak net meer en meer bitter soos wat die voorbeelde van die Afrikaner se verguising al te maklik opgeroep kan word, nie omrede die skrywer so ‘n goeie geheue het nie, maar omdat die voorbeelde elke liewe dag raakgesien en raakgelees kan word.

Daar kan baie redes aangevoer word hoekom ons nog nie as ‘n volk die momentum vir daadwerklike aksie kon bereik nie.

Dalk gaan dit nog nie sleg genoeg nie? Dalk omrede my DSTV-kanale nog almal werk? Hoe dit ook al sy, glo ek nie vir een oomblik meer dat daar wel iets aan die kom is wat ons almal tot aksie gaan noop nie. Die radikales gaan die manne in die middel met geen opsie los nie. Wat hierdie “aksie” gaan wees, is tot ‘n mate debatteerbaar, maar my persoonlike opinie is dat daar nou net een manier is om burgeroorlog te voorkom en dit is om dit weg te bid.

Wat God se plan met hierdie land en die Afrikaner ook al is, kan ek met ‘n amper boonatuurlike kalmte wat oor my spoel in die laaste paar weke met opregtheid verklaar dat daar niks is om voor bang te wees nie. God is en bly in beheer, en Sy Wil sal geskied.

Om terug te keer na die onderwerp, waar lê ons streep? Daar is al baie strepe getrek, waar “genoeg” blykbaar toe nie “genoeg” was nie.

Ons hoor van die laaste paar boere wat van hulle plase afgejaag word in Rhodesië, met een boer wat nie eens toegelaat is om sy kinders van die plaas te verwyder voor hy in die tronk gestop is nie. Onwilekeurig dink ek aan voorbeelde waar ons SA boere ook links en regs spesifiek oor naweke in tronke beland met beloftes van verkragtings in die selle. Dit is blykbaar ook nie die streep nie.

Ek wil graag wel ‘n streep voorstel, ‘n laaste strooi, as’t ware :

Die dag wat die eerste boer se plaas Zim-styl gegryp word, is die dag wat die streep oorgesteek is. Ons moet baie mooi verstaan dat daar nie een so ‘n geval toegelaat mag word nie. Om so iets toe te laat, gaan bloot veroorsaak dat boere daarna in totale isolasie een na die ander verjaag gaan word totdat ons in ‘n veel slegter posisie gaan wees as dié waarin Rhodesië hulle nou bevind. (Hou in gedagte dat ons nie verder suid kan vlug nie.)

So my mede-Afrikaners, Boere, wanneer daardie dag aanbreek waar honderde grondbesetters op ‘n plaas opdaag om die eienaar te verdryf, en daar daag nie honderde gewapende manne op om hulle te verjaag nie, het ons hierdie stryd finaal verloor. Daardie dag hoef jy nie te wonder oor wie jou vyand is nie: dit gaan eenvoudig enige persoon of groep wees wat die boere van hulle eiendomsreg wil ontneem.online slots free

Ons kort minder emosie en meer strategie

Die Suid-Afrikaanse politiek lyk deesdae soos ‘n Hollywood-speelfliek. Daar is beslis geen tekort aan opwinding, woede, vermaak en skinder nie. As dit maar net ‘n storie was!

Malema het natuurlik die kat onder die duiwe losgelaat met sy ongedissipleerdheid en onverantwoordellike uitlatings. Hy sal beslis moet pa staan vir die rassespanning en polarisering wat in die laaste paar dae as gevolg van sy opmerkings ontwikkel het.

Party mense het aanvanklik gedink hy is ‘n idioot wat bietjie vermaak in die politiek kon bied. Dit het gou duidellik geword dat hy niemand sou ontsien met sy sotlikhede nie. Die enigste vraag wat ek nog het, is hoekom enige media hoegenaamd nog vir sy bakkies lugtyd gee. Sy naam verkoop natuurlik op hierdie stadium groot volumes koerante en die mannetjie voorsien aktuele vermaak in ons stadige poltieke koerant-dagboek.

Dié Julius-seun herinner my aan ‘n stout kind wat tydens Kersete wawiele doen in die sitkamer sodat al die grootmense vir hom moet kyk. In ons huis moes jy dan net die houtlepel gaan haal – dis al…

Ek was eergister saam met ‘n paar goeie vriende by Eugene se begrafnis. Dit was ‘n baie hartseer geleentheid. Alhoewel baie beganisgangers nie vir Eugene self – of vir die AWB – ondersteun het nie, was hy nogtans ons almal se familie.

Ek weet dat as my pa nog geleef het, hy al die pad van Oos-Londen af sou gery het om daar te wees. My sussie het juis hierdie week van Londen af vir my ‘n boodskap gestuur wat lees: “Pa en Eugene lag en gesels seker nou kliphard.”

Die erns van die saak is ongelukkig gefokus op die onderliggende frustrasies wat onder Afrikaners opwel. Baie boere, Afrikaners en selfs swartmense met wie ek hierdie week vergader het, is woedend oor Julius en gefrustreerd oor die afwesigheid van vinniger optrede vanaf die ANC se kant. Dit is verstommend hoeveel mense uit alle oorde glo dat sy vlammetjie geblus moet word.

Ek was nogal teleurgesteld in die politieke resultate van die begrafnis. Alhoewel ek besef dat ‘n paar mense noodwendig sal kapitaliseer op die bindende effek wat hierdie krisis op Afrikaners het, het ek meer pro-aktiewe politieke aksie van die begrafnis as ‘n geleentheid verwag.

Die dominee se boodskap was mooi, maar hy het ver te lank gepreek. Party mense het aan die slaap geraak en ‘n paar het vroeg uitgeloop. Die spreker wat voor die diens vir mense gemaan het om nie tydens die diens foto’s te neem nie, was ongeskik en kortaf toe hy verduidelik het dat diegene wat nie luister nie, summier uitgegooi sal word.

Daar is alreeds soveel plaaslike en internasionale media wat Afrikaners as eenvoudige en dom maplotters wil uitbeeld, dat ondeurdagte opmerkings en aksies van die boere se kant af, Afrikanes se beeld erg skade sal berokken. Afrikaners word die wereld deur gereken as innoverende mense met ‘n goeie werksetiek wat vaardig is en oor besondere beplanningvermoë beskik. Daardie pluspunte kan so gou geneutraliseer word deur manne wat nie mik voor hulle skiet nie. Onverantwoordelike joernaliste wat ordentlike Afrikaners wil uitbeeld as mal hase wat neo-Nazi-rassiste is, wag eenvoudig vir enigeen om tipies volgens daardie beeld op te tree sodat hulle dit more-oggend op die voorblad kan plak.

Afrikaners is te ordentlik om ‘n heilige gebeurtenis soos ‘n begrafnis amptelik te verpolitiseer. Na my mening verloor so ‘n groep dan ‘n gulde geleentheid waar hulle vir die wêreld van hulle oortuigings bewus kon maak.

Ek hoop werklik dat die nadraai van vandeesweek se politieke skommelinge meer Afrikanereenheid tot gevolg sal hê. Vir alle politieke rolspelers in die land – en veral vir gewone Afrikaners – sou groter eenheid en minder afguns op mekaar, ‘n positiewe uitwerking op ons alledaagse lewe hê. Ongelukkig wil elke Afrikaner die koning op sy eie mishoop wees en is daar min leiers met sterk persoonlikhede wat bereid sal wees om ten behoewe van die groter saak onder ‘n ander man se leierskap te dien. Die leierskapstruweling is miskien ‘n uitvloeisel van ons intellek, hardkoppigheid en deursettingsvermoë om ten alle koste te oorleef.

Ons mense het nuwe weiveld gesoek vandat ons grootouers besluit het om as Hugenote onder die Katolieke uit te trek. Ons het geweier om vir Victoria te luister, of na Kitchener of na Rhodes. Vandag trek ons kinders Londen en Australië toe vir werk. As ons daardie oorlewingsin kon inspan om ‘n gesamentlike doelwit te vermag, twyfel ek of enigeen ter wêreld dit sou kon stuit.

Onder die huidige ANC-leierskap, glo ek werklik dat daar ‘n nuwe oor is wat luister. Ons moet nie die interne dinamika onderskat en glo dat almal ons noodwendig NIE goedgesind is nie.

Dit is wanneer mens uit woede en frustrasie die baba saam met die badwater uitgooi dat die skrefie op potensiële interaksie nouer word, en ons ons eie kanse op ‘n beter bedeling sou kelder.

Om die deur oop te hou, beteken nie daarom dat jy jou beginsels oorboord gooi en jou kinders en kerk uitverkoop nie. Dis tyd dat Afrikaners rustig word en meer strategies dink sodat ons kinders nog eendag op ons eie grond kan boer.

Liesl Göttert is president Jacob Zuma se nie-amptelike mediaraadgewer en is die krag agter die Zuma-Afrikaner-byeenkomste van die afgelope paar jaar.

для компрессора

Kom ons stop die Wêreldbeker!

Volgens ‘n berig in Beeld van 6 April het daar meer as 1 miljoen se onverkoopte kaartjies vir die Sokkerwêreldbeker teruggekom na Suid-Afrika. Hoeveel kaartjies nou al werklik verkoop is, slegs 10 weke voor die begin van die toernooi, sal ons seker nooit weet nie. Dit begin al hoe meer lyk asof die buitewereld besluit het om eerder hierdie avontuur vanaf die rusbank mee te maak. Mens kan aanneem dat die binnelandse (on)veiligheidsituasie baie hiertoe bygedra het.

Met die internasionale dekking wat die brutale moord op Eugene Terre’Blanche tans kry en die beelde van oproerige swartes buite die hof, kan mens nie verwag dat buitelanders juis oorgretig gaan wees om vir ons te kom kuier nie, en ‘n mens kan hulle dit ook nie verkwalik nie.

Die vraag wat ons egter aan FIFA moet vra is hoe hulle die toernooi enigsins kan laat voortgaan in ‘n land waar liedere soos “Kill the Boer” openlik gesing word. As die Duitsers 4 jaar gelede so vrolik “Kill the Jews” gesing het, sou die hele Duitsland as gevolg daarvan sekerlik met doringdraad afgekamp gewees het.

FIFA is openlik teen rassisme gekant en het allerlei aksies wat hiermee verband hou. Hulle voel so erg oor die saak, dat hul statute soos volg hiervan melding maak:

Artikel 3 (“Non-discrimination and stance against racism”) ” Discrimination of any kind against a country, private person or groups of people on account of ethnic origin, gender, language, religion, politics or any other reason is strictly prohibited and punishable by suspension or expulsion.”

Daar is dus ‘n goeie saak vir ‘n boikot-aksie van die toernooi. Daar moet so gou moontlik ‘n versoek aan die beheerliggame soos FIFA asook aan die sokkervereningings van die 32 deelnemende lande gerig word in die lig van die vlaag moorde wat deur die magsdronk ANC veroorsaak word.

En ten spyte daarvan dat die toernooi wel sal voortgaan met met geflouste rekenaarbeelde van vol stadions, bied hierdie toernooi en die buitelandse mediabelangstelling ‘n goeie platform vir ‘n protesaksie deur alle Afrikaners. Die effek hiervan kan drasties verhoog word indien dit gekoördineer word tussen alle groeperings en partye.

‘n Paar duisend T-hemde wat so ‘n boodskap verkondig kan hierdie boikot aanhelp, maar die troefkaart is dalk honderde bakkies wat ‘n paar uur voor elke wedstryd koppelaarprobleme ontwikkel en pap wiele kry op strategiese plekke op die snelweë en sodoende reuse-verkeersopeenhopings veroorsaak.

Dis dalk ons laaste kans in ‘n lang tyd in die kollig van die wêreldmedia, en ons moet dit op een of ander manier tot ons voordeel benut.

игры дляы девочек topcargo

Die AWB is nie die antwoord nie

Ek het my bes probeer om niks negatiefs oor die AWB te sê die afgelope paar dae nie, uit respek vir wyle Eugene Terre’Blanche. Ongelukkig is die temperatuur besig om handuit te ruk en kan ek nie langer stilbly nie.

Ja, ek verkwalik die singery van Kill the Boer vir die gebeure op Ventersdorp, asook die ANC se ruggraatloosheid en die kultuur van wetteloosheid in die land.

Ja, ek meen al lankal daar is reeds ‘n laegraadse burgeroorlog in hierdie land.

Ja, ek het al lankal ‘n beroep gedoen vir ‘n Afrikanersekerheidsmag, maar ek het moeite gedoen om klem te lê daarop dat ek dit as ‘n defensiewe mag sien, iets soortgelyk aan een van die privaatsekerheidsmaatskappye soos Chubb of ADT. My gedagte was ook om sodoende werk te skep vir werklose Afrikaners. Dit was beslis nié ‘n privaatweermag of ‘n mag wat ten doel het om volksmoord te pleeg nie. Hoekom dit nog nie bestaan nie is eweneens maklik om te verklaar. Só ‘n sekerheidsmag sal as ‘n privaatmaatskappy gestig en bedryf moet word, en dit sal groot hoeveelhede kapitaal vereis, byvoorbeeld vir ‘n beheersentrum, voertuie, wapens, uniforms, salarisse ensovoorts. Ek as iemand wat nie ryk is nie en nie die luukse het om heeldag by die huis te lê nie, het eenvoudig nie sulke soort geld of tyd om dit man-alleen op die been te bring nie.

Al wat ‘n konserwatiewe is, het nou egter skielik uit die kassie gepeul en is daar is nou heelwat mense wat in wilde AWB-ondersteuners ontaard het. Nie net is hulle nou sommer AWB’s nie, maar wil hulle ook ‘n offensiewe oorlog onder die vaandel van die AWB gaan loods. Hulle wil Eugene Terre’Blanche wreek. Hulle wil, kortom, die “kaffers” gaan skiet.

Haal diep asem, mense. Kalmeer. Dink met jou verstand en nie met iets anders nie. Wat dink julle gaan gebeur as ‘n klomp khaki-geklede AWB-lede ‘n township binneval en die wit waks uit die swartes skiet ten aanskoue van die internasionale media? Dink julle die buiteland sou enige simpatie hoegenaamd hê wanneer die onafwendbare swart-op-wit wraakaanvalle kom, waar swart impi’s jou en my buurt binneval uit weerwraak vir ‘n lukrake skietery deur AWB-lede, wanneer hulle jou keel afsny en jou vrou verkrag, want dis presies wat sal gebeur?

Hoef ek enige iemand daarop te wys dat selfs ‘n outomatiese aanvalsgeweer soos ‘n AK of ‘n R4 minder as 30 rondtes in sy magasyn bevat, en as daardie 20 of 25 rondtes afgevuur is, maar daar staan 200 vyandiges buite jou hek, het jy nog groter moeilikheid as wat jy voorheen gehad het. Hoef ek mense te vertel dat daar vir elke weerbare blanke man, sowat 1.7 miljoen van ons op die meeste, daar minstens 8 of 15 weerbare swart mans in hierdie land is, maklik 20 of 30 miljoen? Hoef ek iemand daarop bewys dat baie blankes onlangs ontwapen is deur die ANC se wapenwetgewing?

Vir ‘n paar blankes om nou op te tree sonder om te dink oor die saak, is waarskynlik presies wat die ANC se meer radikale elemente soek. Hulle soek ‘n verskoning om hulle impi’s op ons los te laat. Vir Afrikaners om dom te wees, om na ‘n geveg te soek, kan slegs rampspoedige gevolge hê. Ek begeef my nou eweneens op gevaarlike terrein hier, maar daar is selfs diegene wat meen dat God ons soos met Bloedrivier sou help. By Bloedrivier het slegs een groep egter gewere gehad. Vandag se swartes het nie net ook gewere nie, hulle het ook tenks, vegvliegtuie en outomatiese masjiengewere. Die Zoeloes by Bloedrivier was voorts heidene, maar vandag klassifiseer meer as 80% van swartes hulself as Christene. Moenie te seker wees Bloedrivier 2 gaan nie weer rooi wees met bloed nie, maar hierdie keer blankes se bloed nie.

Dan die AWB. Dit is maklik om emosioneel meegevoer te raak en hulle te verromantiseer agv Eugene Terre’Blanche se skokmoord, maar weer eens mense: dink! Selfs op sy hoogtepunt in die 1980’s was die AWB ietwat van ‘n grap, met lede soos Jimmy Abbott, derduisende generaals, kommandante en veldkornette, sonder ‘n voetsoldaat in sig. Hoe minder ek skryf oor die rampspoedige Bop-inval, hoe beter, behalwe dat mens ys as jy beeldmateriaal sien hoe pleit daardie ooms om hul lewens. Wat het die AWB se inval van die World Trade Center tydens Kodesa vermag?

Ongelukkig was die AWB se grap nie heeltemal so snaaks nie, en dit was ten koste van ons, die Afrikaners gewees. (Mnr Terre’Blanche het terloops later van tyd begin sê hy’s ‘n boer nie ‘n Afrikaner nie, wat my maak wonder het waarvoor die A in AWB dan gestaan het.) Khaki-geklede mans met boepense en Nazi-agtige simbole (en, laat ons eerlik wees, daai 777-verontskuldigings glo niemand nie – daardie AWB-vlag en ander simboliek is uit en uit Nazi-simboliek) bied vir Afrikaners se opponente ‘n droomgeleentheid om ons as Nazi’s af te maak. Ongelukkig is dit ook die beeld wat die afgelope paar dae die wêreld in is: Afrikaners is oor en oor met die Nazi-kwas geteer, omdat beelde van Eugene Terre’Blanche en sy mede-AWB’s oor en oor uitgesaai is. Besef julle dan nie welke geweldige negatiewe assosiasie dit in die buiteland van Afrikaners skep nie?

Nie net was die AWB grootliks bevolk deur ‘n versameling narre nie, maar was hulle ook vrot van die polisie- en intelligensie-informante. Gaan daardie vyfde kolonne skielik verdwyn as die AWB sou herrys? Hoe naïef is ons, mense? Ongelukkig moet ons ook eerlik wees en erken dat daar ook elemente binne die AWB was wat totale los kanonne was, indien nie kriminele nie. Daar is gerugte van AWB’s wat in swart townships ingestap het en links en regs begin skiet het op onskuldige mense. Hoe maak dit hulle beter as Eugene Terre’Blanche se moordenaars of Julius Malema?

Dus: vergeet van die AWB. Hy is hopeloos gekompromiteerd. Sonder Eugene Terre’Blanche se charisma is dit in ieder geval nie meer lewensvatbaar nie. Dink nugter. Maak eerder planne om jou en jou buurt te verdedig. Dink defensief, nie offensief nie. Vergeet van wraak want dit sal teenproduktief wees. Beraam planne hoe om vreemdes van iemand soos mnr Terre’Blanche se plaas af te hou, of hoe om hulle uit jou woonbuurt te hou. As jy dan wel op nasionale vlak wil organiseer, moenie beplan hoe om swartes te teiken nie. Maak planne hoe om blankes op nasionale vlak te wil verdedig. As dinge wil begin lyk na Rwanda, as die SABC begin om Kill the Boer oggend, middag en aand uit te saai, wat is ons plan dan? Hoe beveilig ons die vrouens en kinders? Waar en hoe konsentreer jy die volk in weerbare groepe, want soos Terre’Blanche se moord ons gewys het, is dit lewensgevaarlik om geïsoleerd te wees.

Daai plan het niks met die AWB te make nie. Inteendeel: ‘n groeiende AWB kan selfs ‘n struikelblok wees in die pad van internasionale hulp aan die Afrikaners, en ek is bevrees ons kan dit miskien eendag nodig kry. Die Weste het reeds stilgesit toe 4 miljoen Rwandese uitgewis is. Hoe geneig gaan hulle wees om ons te help as die persepsie by hulle bestaan dat ons Nazi’s is?

Leierskapsvakuum onder Afrikaners

Willie Spies se onopgewasse TV-vertoning gisteraand (weereens!) het my laat besef hoe akuut die politieke vakuum in Afrikanergeledere is. Terwyl hy oënskynlik argumenteer vanuit die hoek van ‘n demokratiese regstaat gefundeer in ‘n gerespekteerde grondwet waaraan alle landsburgers hulself vrywillig onderwerp en waar petisies en redelike vertoë gewig dra word ons inderwaarheid deur rewolusionêre kleptomane oorheers wat toenemend in ‘n staat van onverklaarde oorlog teenoor Afrikaners en blankes verkeer.

Ons word nie gereken as politieke opponente nie, maar as die vyand wat verdien om vermoor, verdruk en verjaag te word. Die onlangse oorhandiging van ‘n naamlys van vermoorde Boere aan die barbare by Luthuli-huis was onbeholpe en onrespekvol teenoor die slagoffers en strategies uiters naief. Afrikaners is verneder terwyl ons die geleentheid daartoe geskep het – het Hofmeyr en Afriforum enigsins vooraf gekoukus hoe die jeugliga sou reageer op hul eie turf….dalk soos betaamlike en beskaafde here?

In dieselfde trant het die onlangse aandete van verskeie Afrikaners met ‘n toenemende mank en lam Zuma ook geensins hul reputasies bevorder nie. Hoe kan hul enigsins redeneer om by so ‘n assosiasie te baat terwyl die ANC se hofnar Afrikaners openlik tart, Boerebloed onverpoos bly vloei en die politieke kwik in die land bly styg – die wetteloosheid en gevoel van anargisme is inderdaad tasbaar.

Ten spyte van moontlik ‘n meerderheid Afrikaners se ondersteuning vir selfbeskikking, laat die politieke leierskap van die VF+ hul steeds koud. Pieter Mulder se volgehoue betrokkenheid by die kabinet is besig om te boemerang en laat sy party oop vir verdagmakery en toenemende Afrikaner-argwaan.

Die veld lê braak vir ‘n nuwe inklusiewe en dinamiese Afrikaner politieke beweging. Indien ons nie sonder meer polities organiseer en mobiliseer nie gaan moontlike voortydige en ondeurdagte onbesonnenheid uiters droewige uitkomste lewer. Afrikaners is rusteloos… ons het nie die nuwe militante spelreëls geskep nie, maar sal nou noodgedwonge tot die stryd moet toetree… in die belang van ons eie oorlewing en die van ons kinders.