Rubrieke – Bladsy 122

Mbeki se meesterplan om blankes die see in te jaag

Onlangs het ek twee baie interessante gesprekke met 'n swartman gehad. Volgens hom het my boek, Scourge of the ANC, sy oë oopgemaak vir die dreigende ramp in Suid-Afrika soos wat dié beweging ons land verder en verder oor die afgrond sleep.

Maar toe vertel hy my iets wat my koue rillings gegee het: dat Thabo Mbeki reeds tien jaar gelede 'n meesterplan ontplooi het om van die blankes in Suid-Afrika ontslae te raak. Mbeki se strategie rus op twee bene: die stimulering van die plaaslike swart geboortesyfer deur kindertoelaes en die oopgooi van ons landsgrense sodat swartes vanuit die hele Afrika die oorblywende wit residensiële enklawes in die land kan oorstroom.

My swart kennis is 'n oud-PAC-man en staan dus objektief teenoor die ANC, wat hy sien as 'n party wat deur Xhosa-intellektuele oorheers word. Die interessante ding omtrent die Xhosa-intellektuele is dat hulle blykbaar meerderwaardig teenoor die res van die swartes in die land voel wat nie oor hul linkse opvoeding, wat deels deur die Kommunistiese Party en deels deur die Anglikaanse kerk voorsien is, beskik nie. Mandela, die skrywer van How to be a good communist, is 'n sprekende voorbeeld van 'n Xhosa-intellektueel, maar so ook natuurlik Mbeki.

Aan die ander kant voel die Xhosa-intellektuele minderwaardig teenoor die blankes en veral vanweë die geskiedkundige voorval toe die 11-jarige profetes, Nongkwasi, voorspel het dat die son op 18 Februarie 1857 rooi sou opkom, waarna die voorvaders die blankes in die see sou jaag. Maar eers moes die Xhosas al hul beeste doodmaak. Historici beraam dat die Xhosas op Nongkwasi se aandrang 300 000 tog 400 000 beeste van kant gemaak het.

Natuurlik is die voorspelling nooit bewaarheid nie en het die son op 18 Februarie 1857 net normaal op die horison verrys. Die gevolglike hongersnood onder die Xhosas wat hul beeste manies om die lewe gebring het, het blykbaar die Xhosa-getalle van 105 000 tot 27 000 laat afneem. Intussen het die vrugbare Xhosas uiteraard weer vermeerder van die destydse 27 000 tot die huidige 8 miljoen, geen geringe prestasie nie!

Maar die sielkundige en politieke gevolge van Nongkwasi se rampspoedige visioen is nog lank nie verby nie. Volgens my swart geesgenoot – soos wat die gesprek gevorder het, het ons allerlei raakpunte in ons denke ontdek – het die Xhosa-intellektuele almal 'n obsessie oor Nongkwasi. Die kombinasie van vernedering en mislukking wat op haar droom gevolg het, spook nog steeds by die Xhosa-leierskap, waaronder Mandela en veral Mbeki.

Nongkwasi (regs) en ‘n medeprofetes, Nonkosi

Daarom het Mbeki 'n meer rasionele manier bedink om die vernedering en neerlaag van die Nongkwasi-insident te wreek. Pleks van 'n massa-offerande van beeste om die voorvaders te laat opstaan, vertrou Mbeki op die miljoene swart jeugdiges wat deur die ANC se bevolkingstimulasieprogram verwek word, asook die massa-immigrasie vanuit Afrika suid van die Sahara, om die blankes dié slag werklik vanuit die land te suiwer.

Dié tweepuntplan – die stimulering van die bevolkingsaanwas en die oopstel van ons grense – is reeds aan die gang en die Zuma-ANC gaan dit nie keer nie.

Volgens die minister van sosiale ontwikkeling, Edna Molewa, ontvang 13 miljoen inwoners van Suid-Afrika tans toelaes van die staat. Onder hulle tel 9 miljoen kinders.

Hoewel ek in The Scourge of the ANC mense attent wou maak op die implikasies van die ANC se natalistiese bevolkingsprogram, het my swart kennis my op 'n skrikwekkende aspek gewys waaraan ek self nie gedink het nie: In 'n hoë persentasie van gevalle waar om kindertoelaes aansoek gedoen word, geskied dit ná ouer swart mans skoolmeisies van jonger as sestien swanger gemaak het.

Om seksueel met iemand jonger as sestien te verkeer, is statutêre verkragting. Mbeki se plan om deur kindertoelaes die swart bevolking te stimuleer, subsidieer dus regstreeks of onregstreeks die massaverkragting van honderde duisende, indien nie miljoene, kinders onder sestien. Die babas wat so verwek word, word dikwels voortydig gebore vanweë die jeug van hul moeders. Nie net word die druk op ons reeds oorbelaaide openbare gesondheidstelsel hierdeur verhoog omdat sulke suigelinge tyd in broeikaste moet deurbring en ander vorme van spesiale behandeling moet ontvang nie, maar hulle word haglik verwaarloos. In die eerste plek is hulle liefdeloos verwerk om vir 'n toelae in aanmerking te kom. Uit die geledere van daardie nege miljoen kinders waarvan die ouers, let wel, toelaes ontvang, word die volgende geslag misdadigers wat "apartheid" en blankes vir hul toestand gaan blameer, letterlik geteel.

Ceausescu en Kim Il-soeng in Noord-Korea tydens 1971

Die enigste ander voorbeeld in die onlangse geskiedenis wat met Mbeki en die ANC se geboortebeleid vergelyk kan word, is dié van die Roemeense diktator Nikolai Ceauşescu. Ceauşescu het in die sestigerjare gesinne sonder kinders swaar belas en geboortebeperking feitlik onmoontlik gemaak. Vroue met vyf kinders of meer is deur die staat met allerlei voordele beloon.

Ceauşescu is veral deur Mao se Kulturele Revolusie beïnvloed, asook die Noord-Koreaan Kim Il-soen se opvatting van "Djoesjê" wat letterlik beteken: "die mens is meester van alles is en besluit alles". Soos Mao en Kim Il-sung het Ceauşescu die "totale transformasie van die samelewing" nagestreef. Totale transformasie deur bevolkingsaanwas… klink dit dalk bekend?

Voedselskaarste en hongersnood is vir die ANC van sleutelbelang omdat dit die "nuwe geslag vryheidsvegters" wat met kindertoelaes geskep word tot misdaad en geweld sal oorhaal. Vandaar grondhervorming waarvan die doel tweeledig is: om Afrikanerboere van hul plase te verjaag en om voedselproduksie te verlaag sodat die jeugdige bevolking honger en meer aggressief kan raak. Mandela het die houding van die Xhosa-intellektuele destyds opgesom toe hy gesê het dat "diegene wat nie met die nuwe Suid-Afrika tevrede is nie maar kan emigreer".

Hy kon seker bygevoeg het: en daardie blankes en Afrikaners wat nie wil emigreer nie, sal deur ons verwekte kindersoldate doodgemaak word.

Die Xhosa-weerwraak vir Nongkwasi se fout is reeds in volle swang en dié keer gaan die blankes wel in die see gejaag word. Aldus my swart vriend.

Лобановский

Was Lenin en Verwoerd op dieselfde golflengte?

'n Interessante artikel Nation Making in Russia's Jewish Autonomous Oblast: Initial Goals and Surprising Results (pdf) deur William R. Siegel het my nou die aand geboei. Hoeveel van ons weet dat daar ook 'n ander Joodse volkstaat as Israel bestaan?

Volgens Siegel bestaan daar sedert 1934 wel so 'n volkstaat in Rusland, genaamd die Joodse Outonome Oblast — wat in Russies bekend staan as die Yevreiskaya Avtonomnaya Oblast.

Lenin het 'n nasionale beleid geformuleer wat Josef Stalin geïmplementeer het. Daarvolgens sou elk van die nasionale volksgroepe van die Sowjetunie 'n grondgebied kry waar kulturele selfbeskikking binne 'n sosialistiese raamwerk geniet kon word. Die amptelike godsdiensbeleid was ateïsme en Judaïsme was dus in konflik daarmee. Hul idee was om 'n Sowjet-Sion te vestig waar 'n Joodse proletariaatkultuur kon ontwikkel en waar Jiddisj liewer as Hebreus die amptelike taal sou wees. Hier sou 'n nuwe Joodse letterkunde en kunste hul godsdiens as primêre kultuuruitdrukking kon vervang.

Die Bolsjewiste het gereken dat outonomie vir etniese groepe op plaaslike vlak die Bolsjewiste sou toelaat om hul mag oor moedertjie Rusland in sy geheel te konsolideer. Die ongeveer 90 outonome gebiede of Oblasts moes genoegsame politieke outonomie oor eie sake verkry wat hulle vir dekades gelukkig sou hou. As gelykes het die Oblasts in 'n federale verhouding teenoor mekaar gestaan. Outonomie oor eie sake sou bewys lewer van Sowjet-Rusland se verdraagsaamheid teenoor gekoloniseerde minderheidsvolke wat onder kommunistiese dwingelandy verkeer het.

Lenin se etnofederalisme was 'n strategiese ideologiese skuif wat moes verseker dat die etniese minderheidsvolke sou help om die burgeroorlog vir die Bolsjewiste te wen. Op die langer termyn sou dit ook 'n model wees hoe om kommunisme regoor die aarbol te vestig deur die vrese van minderhede daardeur te besweer. Om die Russiese nasie te bou, wou Lenin die proletariaat dus vernasionaliseer. Om wêreldwye kommunisme daarna te vestig, moes die proletariat vervolgens verinternasionaliseer word (Workers of the world unite!). 'n Internasionale proletariaat sou kultuurverskille kon transendeer en hiervoor sou hy baie groot toegewings op plaaslike en kulturele gebiede maak om minderheidsvolke tevrede te hou. Die proletariaat moes deel word van die kommunistiese oplossing en moes dus nie nuwe etniese probleme skep nie.

Deur die verantwoordelikheid van ekonomiese streeksontwikkeling vierkantig op die skouers van die politieke elite van die Oblasts te plaas, sou hy ook verseker wees van samewerking tussen streeksowerhede.

Terloops, ek het al gewonder tot welke mate Lenin se etnofederalisme dr. Verwoerd se eertydse Bantoestanbeleid beïnvloed het. Mens kan nie help om die Verwoerdiaanse denkpatroon duidelik hierin te sien nie en bespiegelings dat sy voortydige dood dr. Verwoerd verhinder het om die federale konsep vir Suid-Afrika as volgende stap deur te voer, was dalk nie so vergesog nie. In plaas daarvan is die plaaslike politiek in die rigting van aparte hysbakke, ens. gestuur.

Om die Joodse Oblast te vestig, word die Komitee vir Landelike Vestiging van Joodse Werkers (Komzet) in 1924 gestig. Hulle moes met 'n plan vorendag kom om Jode te hervestig. 'n Aparte komitee sou die fondsinsameling behartig deur die internasionale Joodse gemeenskap te bearbei.

Die Komzet het vas geglo dat die Sowjet-Joodse vraagstuk slegs op tipiese Leninistiese wyse bygelê kon word, d.w.s. die Jode moes op een grondgebied versamel word waar hulle hul politieke en ekonomiese lewens volgens eie aard in 'n volwaardige outonome gebied binne die Sowjetfederasie sou kon organiseer.

Komzet het Joodse hervestigingsprojekte in die Oekraïne asook in die Krim begin, maar die Sowjetelite het sonder enige inspraak van Komzet, 'n relatiewe onbevolkte gebied aan die suidelike grens van die Russiese verre-ooste uitgesoek wat as Joodse volkstaat sou dien.

Vir Komzet was dit heeltemal onverwags en dit was duidelik dat die Bolsjewiste se oorwegings heeltemal van hul eie verskil het. Vir die Sowjetowerhede was die ekonomiese en militêre oorwegings van 'n leë gebied belangriker as die spesifieke belange van die Joodse gemeenskap. Hulle was gretig om 'n menseskild teen moontlike aanvalle deur Sjina of Japan te vestig. Hoewel die klimaat nie geskik was vir landbou nie, was die gebied tog ryk aan natuurlike minerale en ander hulpbronne wat ontgin kon word.

Kaart met erkenning aan Wikipedia. Die Joodse gebied is effens groter as Belgi?

In 1928 keur die Opperste Sowjet 'n versoek van Komzet goed dat hulle met die hervestigingsprojek kan begin. In die lente van 1928 vestig 654 Jode hulle in Birobitsjdjan, soos die plek toe bekend was. Gedurende die daaropvolgende klompie jare vloei 'n konstante stroom Jode na Birobitsjdjan, sodat daar in 1930 reeds 1500 Jode gevestig het, uit 'n totale nie-Joodse bevolking van 37 000 vir die gebied. Tydens die hongersnood van 1932 in die Oekraïne pak 'n verdere 14 000 Jode die lang tog na Birobitsjdjan aan.

Maar 'n uittog uit Birobitsjdjan het begin en teen 1932 het die helfte van die oorspronklike 654 Jode nie meer kans gesien vir die harde klimaat van die gebied nie. 'n Amptelike propagandaveldtog het tog daarin geslaag om Jode na Birobitsjdjan te lok.

Mens kon dit verstaan, want die armlastige Joodse gemeenskap het uitgesien na die welvaart en politieke outonomie in die Sowjetamptenare se beloofde land. Maar die Sowjetpropaganda het nooit gebruik gemaak van dít wat vir Jode belangrik was nie, naamlik die Sionistiese retoriek en slagspreuke, Judaïsme en die Tora.

Inteendeel, die Sowjetamptenare se oogmerk was presies die teenoorgestelde. Dit was daarop gemik om die historiese waardes van die Joodse tradisies en godsdiens te negeer. Selfs Hebreus was verbied en skole kon onderrig in slegs Russies en Jiddisj (Joodse Duits) gee. Selfs sinagoges was kategories verbied. Dit was gevolglik baie moeilik vir Jode om hul eie volkstaat te bou sonder enige fundamentele wortels wat as gom moes dien om die mense as etniese eenheid te verenig. Die Sowjetpropagandaveldtog was ook daarop gerig om Jode af te raai om Palestina as toekomstige volkstaat te oorweeg.

Die Joodse volkstaat het gevolglik klaaglik misluk. Aan die een kant het die Sowjetheersers geglo dat dit moontlik was om 'n etniese tuisland kunsmatig van die grond af te begin deur die gebied beskikbaar te stel en die vestigingskoste daarvoor te absorbeer. Aan die ander kant het hulle probeer om hul doelwit te bereik sonder inagneming van die volkswil en historiese gehegtheid wat volksgenote het vir hul grondgebied, faktore wat sentraal staan in enige poging tot volksbou.

Die projek was dus doodgebore.

In 1998, sestig jaar ná sy stigting, het die Joodse Outonome Oblast, oftewel Joodse volkstaat in Rusland, 'n Joodse bevolking van 589 gehad teenoor die nie-Joodse bevolking van 214 085. Die naam is nog die Joodse Outonome Oblast en Jiddisj word nog in enkele skole gebruik. Daar bestaan nog Joodse straatname, en selfs 'n Joodse televisieprogram. Hoewel eienaardig vir ander mense, is die inwoners trots op hul uniekheid as nie-Joodse inwoners van 'n Joodse volkstaat.

Kan Afrikaners enige lesse uit hierdie geskiedenis leer? Beslis.

Om 'n nuwe staat te begin en om daarna 'n volk daarin te vestig is 'n langsame proses wat dekades neem.
Wanneer daar mededingende gebiede bestaan soos die geval was met Palestina en Birobitsjdjan, sal die een waar die historiese oorwegings die sterkste is bo die ander seëvier.
Vryheid bestaan nie net as 'n gevoel om vry te wees nie, maar ook uit die vrye uitoefeing van opsies en keuses op kulturele en ekonomiese gebiede. In 'n nuwe gebied is opsies baie beperk.
''n Volkstaat wat verkeerd begin, of vir die verkeerde redes begin word, gaan verkeerd eindig. Die Russiese owerhede wou 'n mensebuffer gehad het, terwyl die Russiese Jode 'n ekonomies lewensvatbare kultuurheimat gesoek het.

Is die gebied rondom Pretoria nie ook maar die Boere se Palestina nie? Daar is die heldeakker, die Voortrekkermonument, die Ou Raadzaal, Kerkplein, die Staatsteater, al die kerke, honderde skole, Loftus, en natuurlik die honderde duisende Afrikaners wat daar woon en werk…

magic boxes

Waarom bestaan die SANW nog?

Die DA se skaduminister van verdediging, David Maynier, maak geldige punte oor die wanfunksionele aard van Suid-Afrika se weermag. Wat eens die mees formidabele militêre masjien in Afrika was, is vandag ‘n MIV-deurtrekte groep narre wat almal saam sou sukkel om ‘n enkele kompanjie Amerikaanse soldate te verslaan, laat staan nog die Zimbabwiese weermag.

Ek hoef ook nie uit te wy oor die oorsake hiervan nie – transformasie, swak dissipline onder voormalige MK-lede ensovoorts.

Ek bevraagteken wel waarom die land in die eerste plek ‘n weermag het. Is een van ‘n weermag se belangrikste funksies nie juis om die land teen buitelandse invallers te beskerm nie? Die Franse het byvoorbeeld die Maginot-lyn gebou, ‘n reeks vestings en loopgrawe naby die noordoostelike grens van Frankryk, om hulle grondgebied teen die Duitse invallers te beskerm. (Die bouers van dié lyn het egter nie voorsien hoe ingrypend Blitzkrieg-taktieke die reëls van die spel sou verander nie.)

Met bostaande in gedagte is Suid-Afrika se SANW se bestaan vir my raaiselagtig. Waarom het Suid-Afrika byvoorbeeld Gripen-vegvliegtuie of duikbote? Watter Afrikaland of ander vyand gaan Suid-Afrika vanuit die lug bedreig? Watter vyandige vaartuig gaan deur ‘n duikboot afgeweer word – ‘n vlot vol onwettige immigrante, moontlik?

Die probleem is egter veel groter en dieper as die afwesigheid van ‘n huidige lugbedreiging. As Suid-Afrika se weermag ten doel het om die land se grondgebied teen invallers te beskerm, het hy die oorlog lankal reeds verloor. Een kwart van Zimbabwe se bevolking het die land reeds binnegeval, tesame met beduidende getalle Mosambiekers en invallers vanuit ander lande.

Daar is reeds 10-15 miljoen vreemdes wat die land se grondgebied binnegeval het, sonder dat die SANW ‘n vinger verroer het om die invallers te stuit. Nie net het die SANW geensins die kapasiteit om hulle te stuit nie, maar die ANC-bewind het ook inderdaad duidelik gemaak dat Suid-Afrika se grense vir alle praktiese doeleindes nie meer bestaan nie. Visumvereistes vir Zimbabwiërs is afgeskaf. Geen realistiese pogings word aangewend om Zimbabwiërs, Mosambiekers of enige ander inwoners van die res van Afrika te repatrieer nie, buiten ‘n paar honderd wat dan en wan per trein na Beitbrug vervoer word, net om dieselfde dag weer terug te keer.

Watter doel dien ‘n weermag dus as die land se territoriale integriteit ‘n grap is, as daar geen grense meer bestaan nie? Is dit bloot om ‘n orkes te verskaf by die opening van die parlement? Wie of wat presies moet die weermag afweer? Wie gaan die Gripens bombardeer of watter vliegtuie gaan hulle afskiet, siende dat die invallers reeds die land binnegeval het, en die oorlog dus alreeds oorweldigend beslis is ten gunste van die invallers?

Kan dit wees om die land binnelands te beveilig, as’t ware ‘n soort laaste loopgraaf-oefening, waar die weermag die land se inwoners in klein deeltjies van die grondgebied probeer verdedig teen die invallers? Weer eens is die antwoord nee. ‘n Laegraadse burgeroorlog soos vergstalt in plaasmoorde, veral in landelike gebiede waar die weermag hom die meeste tuis sou voel, woed onverpoosd voort.

Waarom bestaan die SANW nog enigsins, dus, buiten as ‘n werkgewer vir die ANC bewind se kaders?

Bernie Madoff: Die grootste swendelaar van alle tye

Bernard Lawrence "Bernie" Madoff het die twyfelagtige eer as die grootste swendelaar van alle tye verwerf. Hy kom van 'n gewone Joodse familie in New York. Sy pa, Ralph, was eers 'n loodgieter voordat hy aandelemakelaar geword het. Dinge het beter gegaan en sy seun Bernie kon sy höerskoolloopbaan voltooi en universiteit toe gaan. Bernie behaal 'n graad in politieke wetenskap aan die Hoffstra-universiteit.

Hy trou met Ruth Alpern, sy eertydse skoolnooi by wie hy twee seuns, Andrew en Mark het. In 1960 stig hy die Wallstraatse firma Bernard L. Madoff LLC en mettertyd word hy die voorsitter van die NASDAQ-aandelebeurs. Sy firma word een van die topmarkmakerfirmas van Wallstraat. Sy broer, dié se kinders en sy eie twee seuns werk naderhand vir sy firma wat as een van die suksesvolste en invloedrykste beleggingshuise in New York beskou was.

Honderde duisende beleggers het hul geld aan sy firma toevertrou, min wetende dat hy besig was om die heel grootste piramideskema (Amerikaners praat van 'n Ponzi-skema) van alle tye te bedryf. ('n Piramideskema is een waar later beleggers se geld gebruik word om vroeër beleggers met buitensporige opbrengste mee terug te betaal.) Tydens die hofsaak vroeër vanjaar is onthul dat nagenoeg $65 miljard van slagoffers se swaarverdiende spaargeld, pensioenfondse en liefdadigheidsorganisasies se trustgeld so by hom belê was.

Op 10 Desember lig hy sy seuns in dat hy etlike miljoene rande vroeër as beplan aan bonusse wou uitbetaal. Sy seuns wou egter weet hoe hy kon bekostig om bonusse te betaal as hy nie sy beleggers kan betaal nie. Hy het toe glo gebieg dat sy batebestuursmaatskappy "een groot leuen" is. Geskok bespreek hulle dit met hul prokureur, wat die saak die volgende dag by die owerhede aanhangig maak.

Madoff word deur die FBI gearresteer en van sekuriteitebedrog aangekla. Die ironie is dat die sekuriteitsowerhede (die SEC) sy firma reeds in 1999 ondersoek het nadat klagtes deur ontleders ontvang was, maar hulle kon destyds niks ongerymds vind nie.

Tydens ondervraging kom dit aan die lig dat Madoff sy piramideskema in 1991 begin het. Hy erken dat by nooit enige geloofwaardige of legitieme beleggings met sy kliënte se geld gemaak het nie, maar dat hy dit eenvoudig net so in sy eie besigheidsrekening by die Chase Manhattan Bank gestort het, waaruit hy opgeblase opbrengste aan sy kliënte betaal het, selfs tydens die latere ekonomiese resessie. Hy het in die hof erken dat hy vals handelstransaksies, buitelandse oordragte en geldwassery gepleeg het om sy aktiwiteite teenoor die owerhede te verbloem.

Madoff besef toe uiteindelik dat sy hele kaartehuis inmekaar getuimel het. Die resessie het te diep gesny en nuwe beleggers kon nie meer gevind word om die kontantvloeistroom te bestendig nie. Hy het geen ander keuse gehad as om met die hele sak patats vorendag te kom nie.

Einde verlede maand, op 29 Junie, vonnis regter Chin vir Madoff tot 150 jaar tronkstraf. Met vonnisoplegging het Madoff aan al sy slagoffers verskoning gevra: "Ek laat 'n nalatenskap van skande aan my familie en kleinkinders na. Dit is iets waarmee ek vir die res van my lewe sal moet saamleef."

Regter Chin het daarop gewys dat hy geen pleidooie of briewe van enige familie of vriende ter versagting van vonnis ontvang het nie. "Dit sê vir my iets," was die regter se kommentaar.

OP 71-jarige leeftyd word Bernie Madoff, die bekende New Yorkse filantroop, miljardêr, gesinsman en finansiële leier weggelei as eensame gevangene nommer #61727-054 na New York se Metropolitan Correction Center.

Soos die winter ongewenste plante, insekte, kieme en peste uitroei, het 'n resessie die neiging om onwettige skemas uit te roei wat tydens voorspoedjare wortel skiet en opbloei.

Lees gerus: http://en.wikipedia.org/wiki/Bernard_Madoff

медицинскую справку topcargo

Is Airbus veilig?

Dis byna 'n maand en 'n Airbus stort weer in die see. Die wêreld se voorblaaie dra die donker nuus van nog 'n lugramp met waarskynlike swaar lewensverlies. Is dit hoegenaamd nog veilig om in 'n Airbus te vlieg?

In die ongeluk naby die kus van Brasilië is al 228 passasiers dood en terwyl die soektog na nog oorlewendes van die jongste vliegramp steeds voortduur, is dit reeds duidelik dat vertroue in Airbus besig is om vinniger te sink as die wrakstukke van Vlug IY626.

Die moedermaatskappy EADS se aandeelprys het in een dag, met die nuus, met 3,6% gedaal. Nie net 'n ramp vir lugvaart nie, maar ook die maatskappy. Ten spyte daarvan hou Airbus vol dat hulle gerekenariseerde stelsels grotendeels menslike foute uitskakel.

Alhoewel dit nie dieselfde model straler is nie – die een in Brasilië was 'n Airbus 330, terwyl die mees onlangse ongeluk 'n Airbus 310 was – heers daar skeptisisme by reisigers oor die veiligheidstandaarde van die betrokke vliegtuie.

Nie veel is nog bekend oor die oorsake van die jongste ongeluk nie, maar kenners sê swak weersomstandighede en 'n laatnaglanding kon bygedra het tot die ramp. Ook was die vliegtuig glo nie gereeld nagesien nie volgens Franse lugvaartowerhede.

In 2007 het Franse nasienpersoneel by Charles de Gaullelughawe in Paris 'n hele paar foute uitgewys en is die vliegtuig verbied om die Franse lugruim te gebruik.

Volgens Jemen se minister van vervoer, Khaled Ibrahim al-Wazeer, is die nasienwerk beslis daarna onderneem onder die streng toesig van Airbusspesialiste. Hoe dit ook al sy, is Jemen se lugdiens nie op die swartlys van lugdienste wat deur die EU verbied word nie.

Kon dit weereens 'n tegniese fout wees, soos wat tans beweer word met die Basiliaanse ramp? Kenners het daardie ongeluk toegeskryf aan Airbus se foutiewe rekenaarloods, maar dié keer sê David Learmount, veiligheidsredakteur van die tydskrif Flight International, kon 'n menslike fout die moeilikheid veroorsaak het.

'n Loods wat moeg is en teen 'n sterk wind moet kom land, het dalk nie radar gebruik nie maar sy oë. Indien 'n loods só besluit, sê Learmount, staan hy drie uit die vyf keer 'n kans om beheer te verloor.

Die twee gebeure verskil in die opsig dat die Airbus 330 in vlug verongeluk het, wat 'n tegniese fout meer waarskynlik maak, terwyl die mees onlangse ongeluk gebeur het toe die straler die aanloopbaan begin nader het.

Die verantwoordelikheid vir veiligheid berus by die eienaar van die vliegtuig as dit eers verkoop is, en nie by die vervaardiger nie, alhoewel vervaardigers soms veiligheids- en tegniese bystand verleen.

Die A310 is 'n ouer model wat in 1986 ontwerp is en die een wat gister ondergegaan het is in 1990 gebou.

Wat bekommerde lugpassasiers egter sal opval is dat die Boeing 767, die hoofmededinger vir Airbus, 'n beter veiligheidsrekord het en in minder ongelukke betrokke was asook minder van outomatiese stelsels gebruik maak as Airbus.

best 10 online games Данильченео

Gray Davis, Rapport en Eksdom

Tydens die jare 2000 en 2001 was daar ‘n elektrisiteitskrisis in die Amerikaanse deelstaat Kalifornië. Die besonderhede van die krisis sou bekend voorgekom het aan Suid-Afrikaners wat tans onderhewig is aan die wanbestuur van ‘n getransformeerde Eksdom, waar regstellende-aksiehoofbestuurders R30 miljoen jaarliks “verdien” het, maar die land met kragonderbrekings moes sukkel.

Ten spyte daarvan dat die Kaliforniese bevolking met 13% gegroei het tydens die jare negentig, is geen nuwe kragsentrales opgerig nie. ‘n Rampspoedige derugeleringsprogram van grootmaatpryse vir elektrisiteit, gekoppel aan regulering van kleinhandelpryse en mislukte privatisering, het tot chaos gelei. Die berugte beurtkrag – so welbekend aan Suid-Afrikaners – het die Kaliforniese verbruiker in die jaar 2000 begin tref.

Die Enron-maatskappy, eweneens berug vir sy sonderlinge boekhoumetodes, en andere het die situasie tot hul eie voordeel uitgebuit en en deur markmanipulering buitensporige winste gemaak. Die Demokratiese goewerneur, Gray Davis, het te laat wakkergeskrik en nes ‘n getransformeerde Eksdombaas daarin misluk om die krisis te bestuur. In 2003 is Davis deur die Kaliforniese kiesers herroep as goewerneur en deur Arnold Schwarzenegger, “The Governator”, vervang.

Die Kaliforniese kieser het dus hul demokratiese mag by die stembus gebruik om hul misnoeë teenoor die politici uit te druk. Davis het die prys vir sy onbeholpenheid betaal en is sy pos kwyt. Min mense sou met my verskil dat dit presies is hoe ‘n demokrasie veronderstel is om te werk. Kiesers behoort die mag te hê om politici wat nie na hulle belange omsien nie, in die pad te steek.

Naspers asook Rapport was tot onlangs toe een van die groot lofsangers van die Nuwe Suid-Afrika. Bykans alles wat onder die vorige bedeling plaasgevind het, is deur ‘n verskeidenheid skrywers in Nasperspublikasies as boos en onmenslik voorgehou. Vir ‘n hele aantal jare was Ton Vosloo en sy bende liggewigte soos Jan-Jan Joubert voor in die koor van lofsangers vir die ANC-bewind. Tans is Naspers byna volledig getransformeer, nes Eksdom, met die bruin Mafia wat tans die boonste bestuursvlakke van Naspers se publikasies beheer.

Met die paleisrewolusie in Pietersburg (Polokwane) in Desember 2007, toe Mbeki deur die Zuma-faksie ontset is, het Rapport se lojaliteit na Helen Zille en haar DA verskuif. Die koerant het egter deurentyd sy steun vir die sogenaamde “demockracy” te kenne gegee, of dit nou as ondersteuners van die ANC of van die DA was.

Nóg ‘n linkse liggewig, Lisa Albrecht, het onlangs die leisels van Rapport by Tim du Plessis oorgeneem, nádat laasgenoemde na Beeld verskuif is. Siende dat die redakteur dikwels die hoofberigte in die koerant hetsy skryf, hetsy goedkeur, is dit redelik om aan te neem dat me Albrecht ook vandag s’n geskryf of goedgekeur het.

Die titel van die genoemde rubriek is Weerlose verbruiker. Dit handel oor die uitwerking wat Eksdom se verregaande prysverhoging van 31,3% op die verbruiker gaan hê. Niemand sal daarmee stry nie, en almal weet ook wie die ergste daardeur getref gaan word. Wenk: dis beslis nie die wanbetalers in die townships of diegene wat krag steel in plakkerskampe nie. Dis die gewone verdagtes, die blanke melkkoeie in die voorstede.

En dan, in ‘n verstommende bekentenis, maak die skrywer van die redaksionele stuk dit duidelik dat die Mzansiese “demockracy” eenvoudig nie werk nie. Gedagtig aan goewerneur Davis se herroeping in Kalifornië, haal ek die volgende sin uit Rapport se hoofartikel aan: “Die groot tragedie vir die verbruiker is dat hy self niks aan die situasie kan doen om verbruikerspryse in toom te hou nie.”

Kontrasteer bostaande fatalisme met Gray Davis se ontsetting. Snaaks dat die Kaliforniese kieser wel iets aan die chaos in dié deelstaat se elektrisiteitsbedryf kon doen, maar daar het julle dit uit die perd se bek: Suid-Afrika se verbruikers is magteloos, aldus Rapport. Ons kan niks doen aan Eksdom nie.

Ek stem uiteraard saam met Rapport. Veral blanke kiesers is volledig onmagtig om langs die weg van die rassesensus bekend as Mzansi se verkiesings iets aan ons eie lot te kan doen. Die stemvee wat eendragtig vir die ANC stem, gaan aanhou om so te maak, maak nie saak hoe sleg dinge gaan nie.

Rapport is heeltemal reg dat Suid-Afrika se “demockracy” onwerkbaar en ‘n mors van tyd is, al was dié bekentenis per abuis en waarskynlik onbedoeld implisiet in gister se hoofartikel. Die enigste vraag wat oorbly, is hoe lank dit vir Rapport sal neem om twee en twee bymekaar te tel, om te besef dat selfbeskikking vir blankes en Afrikaners die enigste pad uit die moeras van die “demockracy” is.

люстра итальянская

Nog ‘n apartheidsdroom?

Mnr Christo Burger wat in Atlanta, Georgië, in die VSA woon, se Nuwelandplan wat hy tans met groot ywer onder Afrikaners bemark, verdien nadere ondersoek. Ek was teenwoordig by een van sy kleiner seminare en het dit baie moeilik gevind om die logika of waarde van sy Nuwelandprojek te verstaan of selfs net om daaraan vat te kry.

Volgens sy plan wil hy 'n 200 hektaar meer langs die Oranjerivier bou wat ongeveer R200 miljoen sal kos. Die 'meer', gevoed deur water vanuit die Oranje, sal dan die aantrekkingskrag van 'n temadorp vorm wat huisvesting vir ongeveer 48 000 witmense sal bied.

Vir ekonomiese bedrywighede sal daarop gefokus word om duisende buitelandse besoekers daarheen te lok om die Suid-Afrikaanse son te geniet en om van hul kwale en vetsug genees te word. Daar sal van ekovriendelike energiebronne gebruik gemaak word en 'n Afrikaanse universiteit en skole opgerig word. Inderdaad, 'n volkstaat in die kleine. Belangstellendes kan aansluit by 'n organisasie wat die projek wil bedryf teen 'n maandelikse fooi van R50 per persoon. Indien 'n "kritiese" massa belangstellendes sou aansluit, wil hy duisende DVD's regoor die aardbol versprei om sy plan internasionaal te bemark.

Wat my pla, is dat hy geen konkrete inligting verskaf nie. Mens besef dat die projek tans nog op die droomstadium is en dat meer inligting gewoon net nie bestaan nie. Nogtans is hy in die mark om sy droom in kontant te toets. In kru mediese terme word dit in die bedryf as voortydige ejakulasie beskryf. Alle harde inligting soos uitlegplanne, argiteksketse, ingenieurs- en omgewingsimpakstudies ontbreek en breedvoerige Bybeltekse word aangewend om daarvoor te vergoed.

Ek is self 'n bewese projekontwikkelaar en wil graag die volgende aanbied om sy projek se gangbaarheid te toets:

Daar bestaan reeds twee reusagtige groot mensgemaakte mere, genaamd die Hendrik Verwoerd -en Vanderkloofdamme. Hulle is grootliks onbenut vanuit 'n eiendomsontwikkelingsoogpunt gesien. Die bestaande damme kan dus as basis dien. Al wat benodig word is om erwe daar te bemark.
Maar dan, wie gaan al die huise, hospitaal, universiteit en skole by sy nuwe meer bou? Om nie eens van die infrastruktuur soos riolering en watersuiwering te praat nie? As dit boukontrakteurs gaan wees, sal swart werkers dit waarskynlik doen.
Om 48,000 witmense te huisves sal ongeveer 16 000 middelslaghuise van 200 vk meter elk benodig word. Teen 'n realistiese 50 huise per jaar sal daar oor vyftig jaar slegs 2500 huise opgerig wees.
Die 50 witmenshuise per jaar en infrastruktuur daarvoor sal 'n arbeidsmag van ongeveer 1 000 werkers benodig, en hulle sal waarskynlik in 'n nuwe lokasie langs die dorp moet woon. 'n Ekonomiese aktiwiteit van so 'n omvang sal 'n verdere 3000 of meer swartes en afhanklikes na die aangrensende plakkerskamp aanlok.
Die swart kinders sal 'n skool benodig en hulle sal waarskynlik soos in Ermelo aan die nuwe wit skool toegelaat moet word om in Engels onderrig te ontvang.

Mens kan nog lank aangaan om meer praktiese oorwegings uit te wys, maar ek sal vireers volstaan met die stelling dat apartheid, met eie woongebiede, wat deur die polisie afgedwing was, 'n baie doeltreffende manier was om rasse te skei en om aparte woongebiede te verseker. Dit is reeds gedoen. 'n Nuwe poging sonder enige staatsmag sal moeilik toegepas kan word.

Vir Christo Burger se plan om te slaag, kon hy gewoon bestaande dorpies koop en met hoë mure omring. Die eienaars kan dan aangemoedig word om die ou huise met hul eie hande en die hulp van werklose jong Afrikaners te restoureer. Dit sal egter 'n probleem wees om die mense besig te hou as die huise klaar gerestoureer is.

Die onhaalbaarheid van geografiese skeiding in nuwe gebiede het my lankal laat besluit om liewer die begrip van 'n stadstaat soos Pretoria-Oos, Pretoria-Noord en Centurion te ondersteun wat dan as kultuurheimat vir Afrikaners van regoor die aardbol sou kon dien. Die mense is reeds daar, hulle is reeds in die meerderheid en moet as eerste stap slegs selfseggenskap oor eie sake verwerf.

Ras ? die nuwe alibi vir Afrikanerhaat

Leopold Scholtz lewer ‘n pleidooi dat taalstryders vir ‘n Afrikaanse Stellenbosch nie met “die teerkwas van apartheid” bygekom moet word nie. Nietemin is dit presies wat hy – en Dawie – doen deur te beweer dat ek “terughunker na apartheid”.

Ek was nog nooit ‘n voorstander van kleinlike segregasie nie en in my studentedae rondom 1980 het ek saam met swartes in die lokasies gekuier. Toe kon mens dit nog doen sonder om jou lewe te waag, anders as vandag. Dus verwerp ek Leopold Scholtz en Dawie se smeerveldtog teen my met die minagting wat dit verdien.

As ons egter van Afrikanerregte praat, stem ek saam met Woodrow Wilson, Hendrik Verwoerd en Jasser Arafat dat selfbeskikking vir elke volk wat dit wil hê, die enigste resep vir langtermynvrede is. Dié beginsel is ook sedert 1989 met sukses in Europa toegepas en is insgelyks vervat in die Verenigde Nasies se Universele verklaring van menseregte.

Suid-Afrika beleef tans nie net die verengelsing van al ons instellings nie, maar ook ‘n soort geestelike kolonisering deur Britse neokoloniale denke. Die Engelse taalkoeie op Stellenbosch met hul polities korrekte slagspreuke steun die tradisie wat vir ons volksmoord, Robert Mugabe en Tutu se “reënboognasie”-gedrog gegee het.

Feit is dat nege-en-negentig persent van mense wat tans die opdraande stryd vir Afrikaans voer, Afrikaners is. Die res wil ‘n nuwe taal, Meertaligheid, bevorder. Sodra iemand ‘n grammatika van Meertaligheid gepubliseer het, kan ons weer dink, maar ek dink nie ons hoef dit te ernstig op te neem nie.

Volgens die navorsing van prof. Lawrence Schlemmer onder Stellenbosse studente, toon die wit Engelse studente waarteen almal (ook Leopold Scholtz) tans uitvaar min of geen antipatie teenoor Afrikaans by Stellenbosch nie. Diegene wat ‘n Afrikaanse Stellenbosch as “rassisties” en “uitsluitend” ervaar, is juis bruin en swart studente, asook – natuurlik – die voorstanders van Meertaligheid, die nuwe taal.

Te oordeel aan sy uitsprake, voel prof. Russel Botman vere vir Afrikaans en behoort hy as rektor te bedank. Hy het reeds verwys na “die mite van Afrikaans-eentaligheid”. Op 23 Mei het hy in dié koerant verklaar: “Die universiteit se primêre groei oor die volgende tien jaar sal afkomstig wees uit die stedelike bruin studente wat oor ’n goeie beheersing van Afrikaans beskik, maar verkies om in Engels te studeer.” Hy wil ook Engelstalige swart en Indiërstudente werf.

Afrikaners word reeds 200 jaar lank deur Britte en hul meelopers verguis. Ras is die nuwe alibi vir Afrikanerhaat wat in die naam van “transformasie” bedryf word.

pearl wedding hair топкарго отзывы

Godsdiens en politiek – ‘n Afrikanerdilemma

Soos ek reeds tevore gesê het, viind ek dat godsdiens en politiek geskei moet word. Selfs al glo mens dat die staat Christelik moet wees, bly die vraag nog: watter interpretasie van die Christelike geloof en watter kerkverband?

In die vroeë dae van die Boererepublieke was daar konflikte oor godsdiens. Tydens die kort burgeroorlog in die Transvaal in die vroeë 1860s, het 'n mededinger van Kruger om die pos van kommandant-generaal, hom daarvan beskuldig dat hy die Gereformeerde Kerk (Doppers) die staatskerk van die ZAR wou maak. Op daardie stadium was die Hervormde Kerk die staatskerk. Die uiteinde van hierdie grappie was 'n "godsdiensoorlog-tussen-Afrikaners" wat by Potchefstroom die dood van omtrent 40 man gekos het.

In die 1983-grondwet uit die PW Botha-tydvak (wat in baie opsigte 'n beter en veel minder dubbelsinnige grondwet as dié van 1996 was), staan daar in die aanhef:

"In nederige erkentlikheid teenoor die Almagtige God, Beskikker oor die lotgevalle van volkere en nasies…", wat natuurlik nie die "Almagtige God" as hetsy Christelik, hetsy Islamities of wat ook al tipeer nie.

Enkele paragrawe later lui dit:

"Oortuig is van die noodsaaklikheid om saam te staan en om die volgende nasionale doelwitte na te streef:

Om Christelike waardes en beskaafde norme te handhaaf, met erkenning en beskerming van vryheid van geloof en aanbidding…"

Ook Paul Kruger was destyds ten gunste van geloofsvryheid en het in Johannesburg die Joodse sinagoge geopen met die kwinkslag: "Ek is hier om u te bekeer."

Ek meen dus dat "die rol van fundamentele Calvinistiese ideologieë in die Geskiedenis van die Afrikaner" so te sê nul is as dit by staatkunde kom. Afrikaners is lank voor die Hollanders sterk deur die Verligting en die Franse revolusie beïnvloed en het ook lank voor baie Europese nasies verkiesings gehou. Die kort periode onder die (Franse) Bataafse republiek in die Kaap het ook 'n blywende nalatenskap gehad wat myns insiens 'n bydraende oorsaak van die Groot Trek was.

Soos Jaap Steyn in sy stukkie oor Die piëtisme brei uit aandui, het Michiel Christian Vos, 'n gebore Kapenaar, egter die piëtisme van Nederland na Suid-Afrika gebring.

Hoewel Kruger self 'n mistiek godsdienstige man was, het hy deur sy onderwysbeleid en invoer van die meer verligte Hollanderonderwysers aan die einde van die negentiende eeu 'n tradisie gevestig wat van die piëtistiese en streng Calvinistiese afgewyk het.

Ek vermoed dat verskeie Afrikanerleiers in die twintigste eeu nie eintlik godsdienstig was nie. Hoewel pro-Brits in die tweede helfte van sy lewe, was Smuts steeds iewers nog 'n Afrikaner. Hy was 'n aanhanger van biologiese evolusie en waarskynlik 'n ateïs of naby daaraan.

Ook J.B.M. Hertzog verwys byna nooit na godsdienstige opvattings in sy toesprake nie en vermoedelik was hy insgelyks 'n vrydenkter of agnostikus, hoewel die openlike erkenning daarvan destyds natuurlik politieke selfmoord sou beteken het.

Verwoerd self is veel eerder gelei deur sosiologiese en antropologiese beginsels as deur Calvinisme. Ek vermoed dat F.W. de Klerk die mees godsdienstige Afrikanerleier van die twintigste eeu was – in 'n negatiewe sin. As konserwatiewe Dopper het hy fundamentalisties geglo dat God die Afrikaner sou beskerm, selfs al gee hy polities en militêr aan die ANC oor. Ons kan tans die rampspoedige gevolge van sy piëtisme sien en ervaar.

Die Protestantse lande van Noord-Europa, waaronder veral Nederland en Swede, was van die ywerigste ondersteuners van die ANC en SAKP se radikalisme in Suid-Afrika en het ons inderdaad in die rug gesteek. Blykbaar was daar kollektebussies voor in elke Nederlandse kerk waar gemeentelede geld vir die ANC kon skenk, wat natuurlik in Suid-Afrika vir stedelike terreur en aanvalle op burgerlikes gebruik is.

Die vraag kan ook gevra word of die soort gees van "dis sonde om te dans" wat tot onlangs aan die Potchefstroomse universiteit vir C.H.O. geheers het, nie eerder te wyte aan fundamentalistiese invloed vanuit Nederland was as wat dit 'n uitdrukking van egte Afrikanerkonserwatisme was nie.

Die Afrikaner se akademiese teologie is dermate deur die Duitse skool beïnvloed dat heelwat sekulêre beskouings vanuit Kant en die Duitse verligting ook van ons kansels af gepredik is. Tans heers daar natuurlik 'n nuwe piëtisme in die vorm van die veramerikanisering van baie kerke, wat die oppervlakkige en emosionele Amerikaanse baptisme navolg, pleks van ons heldere, intellektualistiese en verligte vorm van Calvinisme soos ons dit oor die afgelope paar eeue ontwikkel het.

Die soort verskynsels soos Angus Buchan is myns insiens uit en uit te danke aan dié toenemende Amerikaanse invloed onder Afrikaners, wat mense apolities en in die ban van 'n mistieke, private godsdiensbelewing laat.

люстры

Elektrisiteit in ‘n digitale ekonomie

Elektrisiteit is veel meer as net ‘n energiemedium. Die potensiaal vir innovasie wat in elektrisiteit opgesluit lê maak dit die hartklop van die beskawing, waarsonder die mensdom moeilik sou kon voortbestaan. Dit is veilig om te aanvaar dat die pas van tegnologiese innovasie uit elektrisiteit nog vinniger in die toekoms gaan versnel.

Die belangrikste voordeel hiervan is die potensiaal om produktiwiteit te vermenigvuldig. Die produktiwiteit van ontwikkelende lande versnel tans vinnig a.g.v. innovasie sodat die gaping tussen hulle en die eerstewêreld se ekonomieë begin krimp. Om hul voorsprong te behou, stimuleer eerste wêreldlande hul ekonomië deur innovasie en word hierin deur die sogenaamde ‘digitale rewolusie’ gehelp.

Vandag se digitale ekonomie is soos ‘n reuse visnet wat uit knope of nodusse en konneksies bestaan en regoor die aardbol gespan is. Elke dag word duisende nuwe silikonskyfies met greintjies intelligensie as nuwe nodusse in voorwerpe ingebou en vermeerder die aantal konneksies. 'n Ontploffing van verbindings vind so plaas en miljoene kuberkonneksies bestaan reeds wêreldwyd tussen nodusse soos selfone en selfone, rekenaars en rekenaars ook tussen selfone en rekenaars, tussen rekenaars en masjiene, voertuie op land, lug en see.

Wat is die verwantskap en hoe het dit betrekking op die elektrisiteitsbedryf? Die potensiaal wat in ‘n digitale netwerkekonomie opgesluit lê en wat tans rondom ons ontvou, beteken dat verouderde infrastrukture vandag as ‘digitale hindernise’ beskou word en word wêreldwyd reeds deur politieke – en tegnologiese druk bevraagteken. ‘n Gaping het reeds tussen die reste van die infrastrukture van ‘n vorige geslag tegnologie en die nuwes ontstaan. Verouderde elektriese infrastrukture het ‘n leeftyd van veertig jaar. Sentrales wat in die 1960s en 70s gebou was kom eersdaags aan die einde van hul ekonomiese lewens en sal vervang moet word.

Maar waarmee?

Word dit met dieselfde ou tegnologie of met vars 21ste eeu tegnologie vervang? Moet sentrale elektrisiteitsverskaffers nie ook digitaal transformeer nie?.

Vandag se infrastruktuur, wat uit ‘n relatief klein aantal reuse kragstasie-nodusse met beperkte konneksieskakels oor lang afstande bestaan, sal uitgebou moet word om soortgelyke betroubaarheid en akkuraatheid te verskaf as die soomlose mikroskyfie-bedryf wat hy moet bedien. In ‘n digitale ekonomie is kragonderbrekings taboe. Die huidige eensydige toepassing van geografiese beurtkrag getuig van ‘n gebrek aan insig en beplanning en is blatante ekonomiese sabotasie. In ‘n digitale ekonomie moet ander denkprosesse gevolg word deur tegnologie in te span wat beurtkrag op genuanseerde basis instel sodat die digitale netwerk te alle tye in stand gehou sal word. Intelligente skakelaars vir byvoorbeeld geisers, stowe, verhitters ens kan byvoorbeeld in huise se distribusieborde geïnstalleer word en kan sentraal deur elektiese impulse oor die kragnetwerk aan en afgeskakel word om kragverbruik te reguleer. Hierdie is nie ‘n oplossing vir die probleem van verouderde kragstelsels nie, maar kan as oorgangsmaatreëls dien totdat die dosyn of so groot kragsentrales uiteindelik deur duisende kleiner eenhede of nodusse vervang of aangevul is.

Vroeër was “groter is goedkoper” die wagwoord, maar vandag se kleiner stelle bevat die potensiaal om dubbel so doeltreffend en die helfte minder besoedelend te wees as die ou grotes. 'n Soomlose netwerk van verspreide kragopwekking, wat net soos die internet interaktief aaneen geskakel is, is nou ‘n realistiese toekomsbeeld. Sou een ketel van Eskom vandag buite werking raak, verloor die netwerk 600 Megawatt krag. Een kraglyn kan tans 3600 Megawatt krag verloor. Daarenteen verloor een mikro-verskaffer wat foutief raak slegs een Megawatt of selfs net ‘n tiende daarvan. Gedesentraliseerde kraglewering is inherent dus meer betroubaar en doeltreffend. Boonop beteken hoër doeltreffendheid, minder besoedeling per eenheid krag gelewer.

Suid-Afrika se eie steenkoolreserwes is voldoende om vir eeue lank in die land se energiebehoefte te voorsien. Maar dan sal daar anders met steenkool te werk gegaan moet word. Onlangs is berig dat Eskom ondersoek instel na die moontlike vergassing van ondergrondse steenkool (die UCG-proses) om gasturbines vir kragopwekking te dryf. 'n Gangbaarheidstudie word glo gedoen na die werkbaarheid om ‘n 2100 MW-kragstasie by die Majuba steenkoolvelde in Mpumalanga op te rig. Hoewel die ‘groot is goed’ paradigma beoog om een van die skoonste steenkool kragstasies te bou wat goedkoper krag teen 80% van die installasiekoste sal lewer, moet daardie krag nog deur die bestaande kwesbare netwerke vervoer word.

Die waarde van daardie projek is dus nie sodanig die projek as sulks nie, maar die kommersialisering van die ondergrondse vergassingsproses vir die volgende geslag kragopwekkers. Die UCG-proses is reeds dekades gelede in die voormalige Sowjet-Unie ontwikkel. Diepliggende steenkool van swak gehalte en wat nie ekonomies ontginbaar is nie, word ondergronds vergas. Die as bly ook sommer ondergronds. Die tegnologie bestaan ook reeds geruime tyd om steenkoolgas van kweekhuisgasse en swawelhoudende stowwe te suiwer. Voordat die gas deur ‘n netwerk pypleidings versprei word, word die koolstofdioksied uitgeskei en ondergronds gepomp om in waterhoudende formasies opgelos te te word in gebiede waar grondwater nie gebruik word nie, soos byvoorbeeld onder die seebodem by die kus, of naby meergebiede.

Skoon omgewingsvriendelike gas uit steenkool, wat uit waterstof, metaan en koolstofmonoksied bestaan, is ‘n goeie brandstof vir hoë temperatuur brandstofselle (SOFC’s) wat primêre elektrisiteit kan verskaf. Die uitlaatgas van sulke brandstofselle bevat genoeg energie om mikro-turbines aan te dryf vir sekondêre kragopwekking. Hierdie kombinasie word ‘brandstofsel hibriedes’ genoem en het ‘n brandstof-na-elektisiteit effektiwiteit van beter as 70%, ‘n syfer wat tot onlangs nog ongehoord was. Gewone steenkoolkragstasies se doeltreffendheid is minder as die helfte daarvan. 'n Verdere aaneenskakeling van tegnologie soos waterverhitting of lugverkoeling wat van die turbine se uitlaatgas gebruik maak, stoot die nuttigheidsgraad op na oor die 80%. Dit kan egter slegs naby die verbruikspunte en in pas met die spesifieke behoefte op ‘n gedesentraliseerde basis aangewend word.

Omgewingsvriendelike steenkoolgas kan dus vanaf dertig of meer ondergrondse bronne regdeur die land deur ‘n netwerk gaspypleidings versprei word om brandstof aan die nodusse van ‘n gedesentraliseerde kragnetwerk te verskaf. Is dit te vergesog dat duisende 1 Megawatt hibriede eenhede regoor die land digitaal aanmekaar geskakel is om die toekomstige vraag na elektriese krag op ‘n inkrementele basis aan verbruikers te voorsien? Sommige nodusse sal meervoudige installasies wees, ander weer enkeling opwekkers. Hulle sal naby die verbruikers geplaas word en as ‘n gesamentlike netwerk deur rekenaartegnologie bestuur word.

Ons moet egter daarteen waak dat die land se navorsingsenergie nie heeltemal deur wind en sonenergie oorheers word nie. Daar is ‘n behoefte aan albei. Soos die armes, sal termiese stelsels, groot en klein, vir minstens nog ‘n honderd jaar by ons wees.

для водоснабжения

Hoeveel slapies nog voor die wolf op ons is?

Met verwysing na Pieter du Toit se artikel in Beeld oor die ANC se bloudruk vir Suid-Afrika: As hierdie feite nie die wittes – dit wil sê, dié wat ’n kapitalistiese, demokratiese Westerse beskawingskultuur aanhang – laat wakker skrik oor hoe laat dit in die dag is om te begin saamstaan nie, dan weet ek nie.

’n Mens verbaas jou daaraan dat die ANC se beleid van ’n nasionale demokratiese revolusie (NDR) nog nie ’n teenrevolusie onder blankes aangestook het nie. Want in effek is dit die doodsvonnis van blankes. Of word die NDR lánkal net so passief en skouerophalend aanvaar soos die meeste ander lewensbedreigende werklikhede van die dag? Is dit al ou nuus, gaap-gaap? So vanselfsprekend soos die son wat môre opkom?

Of is Du Toit die eerste wat die NDR verstaanbaar vir die volk in ’n Afrikaanse koerant verduidelik? Siende dat Tim du Plessis nou dié soort beriggewing toelaat omdat hy nie meer ’n Afrika-optimis is nie?

Blykbaar is die NDR nie ’n geheime meesterplan wat deur pro-wit spioene onthul is nadat hulle die kommunistiese binnekringe van die ANC oor jare met groot lewensgevaar binnegedring het nie. Uit die Beeld-artikel lei ’n mens af dat die dokument Strategy and tactics, waarin die NDR stap vir stap in resolusies uitgespel word, vryelik bekombaar is.

Die NDR is ook nie in Nostradamus se kode geskryf nie. Nee, dit word baie duidelik gestel, swart op wit, wat die oogmerke is:

die algehele “suiwering” (uitwissing) van Suid-Afrika se “koloniale verlede” (dit wil sê, alles wat werk, alles wat wit is, alles Westers, beskaafd en kapitalisties)
die snoer van die media se mond
die infiltrering van die regbank deur “voldoende amptenare” (ANC-kaders) sodat dit “lojaal” is aan die ANC-ideologie, dit wil sê, ondergeskik en gedienstig
die infiltrering van elke regeringsvorm en gesagsliggaam, van heel bo tot heel onder, deur ANC-kaders
staatsingryping in elke aspek van die samelewing, van die ekonomie tot die samestelling van sportspanne, van die aanstelling van onderwysers tot die taal in klaskamers
die uitwissing van die kapitalisme en die inwerkingstelling van die kommunisme en sosialisme, wat onder meer die nasionalisering van private grond en eiendom behels
die gebruik van die getalle-hefboom (swart massas) om besluite deur te druk
die aanpassing van die Grondwet – wat in die eerste plek net as paai-meganisme ingestel is –

In die lig van bogenoemde kan ’n mens die verdeeldheid in Afrikaner-geledere oor dr Pieter Mulder se aanvaarding van die amp van adjunk-minister van landbou begryp. Die ANC se NDR moet tog aan hom bekend wees. Nugterdenkende Afrikaners weet: ’n Jakkals verander van hare, maar nie van streke nie. ’n Luiperd kan nie sy kolle verander nie. Die ANC-SAKP-Cosatu-alliansie het oor dekades baie gedaantes en dekmantels as “bevrydingsbewegings” gehad, maar het nog nooit van sy oorspronklike doelstelling afgesien nie, naamlik die uitwissing van die blanke kultuur aan die voet van Afrika, en die vestiging van Azanië, ’n swart kommunistiese staat, in die plek daarvan.

Een vir een word die resolusies van die nasionale demokratiese revolusie, soos vervat in Strategy and tactics, in werking gestel en deurgevoer. Twee voorbeelde: die ontbinding van die Skerpioene en die afskaffing van die Springbok as alleen-embleem van die nasionale rugbyspan. om die oogmerke van die NDR deur te voer

Voor ons oë gebeur dit: Die omstrede Regter-president van Kaapland, John Hlophe, is in die beskuldigdebank oor die manipulasie en beïnvloeding van die regbank, onder meer ten gunste van Jacob Zuma, maar die hoofkandidaat vir die vakante pos van hoofregter. Sy aanstelling word bepleit deur Paul Ngobeni van die Universiteit van Kaapstad, wat volgens ’n berig in Rapport “in ’n ongekende stap ’n artikel in die weekblad die Mail & Guardian gepubliseer het oor waarom Hlophe hoofregter moet word”. Dis die einste Ngobeni wat Jacob Zuma met sy slim tegnieke en taktieke uit die tronk gehou het. Die einste Ngobeni wat Hlophe in sy vele hofstryde adviseer. Wie stel die nuwe hoofregter aan? Niemand anders nie as Jacob Zuma.

Die nuwe Minister van Justisie, Jeff Radebe, sorg dat die Regterlike Dienskommissie nie voortgaan met onderhoude vir die vul van talle vakante poste in die Appèlhof en hooggeregshowe nie. Dit verg nie veel verbeelding om te besef dat daar agter die skerms gekonkel word sodat die “regte” kandidate in die vakante hoë regsposte aangestel word nie.

Een van die dae word die Grondwet aangepas sodat die regering “in landsbelang” op elke regeringsvlak kan inmeng. Wie gaan bepaal wat “landsbelang” is? Die nasionale uitvoerende komitee van die ANC, natuurlik, in navolging van die oogmerke van die NDR.

Helen Zille met haar DA-regering in die Wes-Kaap is een van die groot struikelblokke in die pad van die ANC se algehele “transformasie” van die land. ’n Mens kan voorspel dat ’n genadelose “totale aanslag” op haar geloods gaan word en dat “in landsbelang” in die Wes-Kaapse regering ingegryp gaan word. ’n Mens hoef nie ’n Siener van Rensburg te wees om te “sien” dat Zille gelikwideer gaan word nie, letterlik of figuurlik. ’n Mens hoop sy is geestelik baie sterk, haar lyfwagte is paraat en dat sy kennis geneem het van die vergiftigde regter.

Terloops, een van die oogmerke van die NDR is om die “verterende uitspattighede” van die kapitalisme te “vernietig” sodat die “eienaarskap van produksiemiddels demografies weerspieël word”. Dat die hele ANC-gesagstruktuur die “verterende uitspattighede” van die kapitalisme geniet, en dat die werkers met minder as ooit tevore tevrede moet wees, pla die gewetenlose kommunistiese uitbuiters, volgelinge van die wêreld se grootste moordenaars van hul eie volke, geensins nie.

Hoeveel tyd moet Zuma gegun word om sy “goeie bedoelinge” te bewys? Hieroor debatteer baie mense. Die “redelikes” en “rasioneles” sê: “Kom ons gee hom ’n kans.” Maar of hy ’n kans gegun moet word of nie, en of hy opreg is in sy toenadering tot die Afrikaner of nie, feit bly staan dat Zuma GEEN sê oor ANC-beleid het nie. Hy is bloot ’n pion, soos elke ander ANC-kader. Sy enigste funksie is om die NDR in werking te stel.

Zuma is die praatpop van die nasionale uitvoerende komitee van die ANC, die “welwillende” Zoeloe-gesig wat die regte geluide moet maak, wat die Afrikaner se ego moet streel en sus.

Hoeveel slapies voor die wolf op ons is?

сопло для пескоструя

Waarom is daar universiteite in Mzansi?

Die vraag in die titel hiervan is eintlik belaglik, nie waar nie? Enige mens met meer as twee breinselle sal antwoord dat 'n universiteit daar is om tersiêre opleiding te verskaf en om navorsing te doen.

Daardie siening is egter vanuit 'n eurosentriese perspektief en spreek van diepe rassisme aan die kant van diegene wat só 'n mistasting huldig.

Suid-Afrikaanse universiteite het 'n heel ander bestaansrede. Daardie groot Marxistiese intellektueel, dr. Blade Nzimande, stel dit onomwonde: Mzansi se universiteite is in werklikheid religieuse instansies wat daar is om offerandes te bring aan die altaar van die god Transformasie.

Dit help dus g'n jy kry 15 onderskeidings in matriek nie. As jy nie getransformeerd is nie, jammer, boet, kry jy nie 'n plek in die mediese fakulteit nie. Jy kan as navorser kennelik geweldige deurbrake maak op die gebied van kwantummeganika en die Nobelprys vir fisika wen, maar o, wee, as jy nie getransformeerd is nie, soek Blade jou nie in 'n Mzansi-universiteit nie.

Wat beteken dit in die praktyk om getransformeerd te wees? Kom, ek gee jou 'n wenk. As jou melanienvlakke te laag is, is jy bes moontlik nie getransformeerd nie. Is jou velkleur wel te lig, kan jy nietemin moontlik tog op jou gatvelle deurskuur. Dis mits jy 'n onberispelike struggle-verlede het soos 'n wafferse Cheeky Watson (tot ereswarte verklaar), of 'n Black Sash-lid en Rand Daily Mail-joernalis was soos ’n Helen Zille. Slegs dan kan jy moontlik toelating verkry, maar slegs as jy elke dag die heilige kategismus van transformasie minstens 70 maal in Engels herhaal, en bevestig hoe gekant jy teen Afrikaans en rassiste is.

Dit is egter diegene wat aan die dubbele gestremdhede van lae pigmentasie en Afrikaans as moedertaal ly, wat per definisie ongetransformeerd is. Dis juis húlle wat etnies gereinig moet word uit universiteite, volgens kameraad Blade. Transformasie en Afrikaans is immers lynregte teenstrydighede. Die twee kan eenvoudig nie sy aan sy bestaan by dieselfde akademiese instansie nie.

Soos Latyn voorheen die taal van die Roomse kerk was, is Engels die amptelike taal in die Kerk van Transformasie. Geen akademikus, geen universiteit, geen student kan waarlik daarop aanspraak maak dat hy getransformeerd is, as hy nie sy geloofsbelydenis in Engels aflê nie.

Siende dat Mzansi se universiteite se fokus sedert 1994 verander het na een van transformasie, is dit weliswaar goeie nuus vir heelwat studente en personeel. Verby is die dae toe toelatingsvereistes soos goeie matriekuitslae, ongerieflike eksamens, 'n aandrang op die wetenskaplike metode en ander rassistiese, neokoloniale praktyke op die arme studente en dosente afgedwing is. Halleluja!

In Mzansi se universiteite sal daar dus genadiglik van nou af ander kriteria geld. Studente en dosente sal gemeet word aan hoe getransformeerd hulle is. Daag jy by die hekke van 'n kampus op met 'n donker gelaat en praat jy met die sekerheidswag Engels, gaan direk na die Admingebou en gaan haal vir jou 'n cum laude-graad, indien nie 'n pos as dosent nie.

магазин игрушка

Marxisme en ‘n Afrikaanse Indentiteit

Onlangs lees ek in die aanlyn-Amerikaanse tydskrif “Red Country”(*) ŉ artikel oor Marxisme en die verkiesing van Obama as president. Die artikel is een in ŉ reeks artikels in Westerse tydskrifte wat opnuut na Marx kyk, en wat die huidige politieke en ekonomiese omgewing in terme van Marx se idees ontleed.

Dit is deel van ŉ herlewing van Marx se idees in die Westerse pers en word enersyds veroorsaak deur die ekonomiese insinking, en andersyds deur Marx se volgehoue invloed in Westerse intellektuele kringe. Marx is deesdae springlewendig, en sy nalatenskap is nie net beperk tot Kuba en Noord-Korea nie. Dit was nog altyd hoogmode om Marx aan te haal, of om Marx se invloed in literatuur te ontleed, of om politiek in “Marxistiese dialektiek” te bedryf.

Elders word daar Marx se idees in universiteite gedoseer, terwyl sy invloed op Westerse regerings na die val van Wallstraat nie gering geskat moet word nie. Marx het steeds baie getroue volgelinge, wat bereid is om baie op te offer en baie te doen om hulle meester se idees te versprei of selfs af te dwing. In Suid-Afrika verskyn Marx in die vorm van die SAKP en mense soos Jeremy Cronin, wie se opstelle en opinies dikwels op Politicsweb te lese is. Met die verkiesing van Zuma as president het Marxiste nou direk toegang tot die hoogste vlakke van die Suid-Afrikaanse regering.

Die apartheidsregering het, danksy 'n verbod, Marx se invloed uit Suid-Afrika probeer hou, met die gevolg dat ‘n hele geslag Afrikaners naïef daaroor is. In nabetragting glo ek dat dit ‘n fatale fout was – die resultaat is dat ‘n Marxistiesgeinspireerde idee of houding ‘n Afrikaner oor die kop kan slaan, en hy of sy sal dit nie eers weet nie.

Marxisme is in wese, net soos Kapitalisme, of Sosialisme, primêr ŉ ideologie wat menslike ekonomiese aktiwiteite en verdeling van bates in terme van ŉ morele verwysingsraamwerk beskryf en verdedig. Dit is ook ŉ utopiese ideologie in die sin dat dit voorgee dat perfekte samelewings geskep kan word.

Marx het sy idees in ‘n reeks van 3 volumes met titel Das Kapital opgesom. Die eerste is in 1867 gepubliseer en die laaste in 1895, na sy dood. ‘n Vierde volume gebaseer op sy notas is later deur Progress in (Kommunistiese) Moskou gepubliseer. Die publikasie van Das Kapitaal het verreikende gevolge gehad, en uiteindelik is duisende referate, boeke en publikasies geskryf oor die ekonomiese en sosiale gevolge van ‘n Marxistiese rewolusie. Leiers soos Lenin en later Mao en Castro het dan ook woord by daad gevoed, en Marxistiese state geskep, dikwels oor die lyke van duisende teestanders.

Marx se idees het ook Marxistiese ontledings oor literatuur en kuns, en oor sielkunde, geïnspireer, en het ook derduisende mense in die Gulag na hulle dood gestuur. Dit het die wêreld gedurende die Koue Oorlog tot op die rand van ŉ kernuitwissing gebring. Die gevolge was so verreikend dat dit vir my onmoontlik is om in enkele bladsye volledig kommentaar te lewer oor al die fasette en gevolge van Marx se idees. Wat egter duidelik is, is dat Marx ‘n prominente intellektuele en politieke invloed op die 20ste eeu gehad het, en dat ons dalk nog nie die laaste van die bebaarde oom se nalatenskap gehoor het nie.

ŉ Russiese wetenskaplike wat deesdae in die Weste leef het my eenkeer vertel dat Marxistiese indoktrinasie in die Sowjet-Unie reeds in laerskole begin het, en dat dit tot op universiteitsvlak voortgeduur het. Die indoktrinasie was op sekere aksiomas of aannames gebaseer, en twee van die belangrikste aannames is (1) dat daar geen universele waarhede is nie, en (2) dat mense hulle identiteit in hulle ekonomiese klas en ervaring ontdek. Die basiese ekonomiese argument in Marxisme is juis dat die werkersklas (die proletariaat) deur die heersersklas (die bourgeoisie) uitgebuit word, en derhalwe dat beide die proletariaat en die bourgeoisie se identiteit primêr in hulle ekonomiese klas gegrond is. Daar is nog ander aannames, maar die twee is myns insiens die belangrikste.

Mens kan baie meer oor (1) hierbo skryf en die bestaan, aldan nie, van universele waarhede of kodes, is eeue lank druk deur filosowe ondersoek. Dit beteken byvoorbeeld dat ateïsme ŉ natuurlike aanname in Marxisme is, en dat daar geen universele morele kodes kan wees nie. Dit is verder onderliggend aan moderne dekonstruksie in literatuur, asook aandadig in die val van die moderne Christelike Kerk (wat juis aandring dat daar ŉ universele God-gegewe fondasie is vir morele gedrag. Sommige wetenskaplikes ervaar die beginsel as absurd omdat dit in ekstreme vorm selfs fisiese wette (Newton se Tweede Wet, die Wette van Termodinamika, en dies meer) as konstrukte beskryf, wat geen onafhanklike bestaan het van die wetenskaplikes wat dit formuleer nie. Ek sal nie verder oor (1) uitwei nie, maar net opmerk dat die aanname nou ook feitlik universeel in die Westerse wêreld geld.

Ek sal in die volgende paragrawe oor (2) skryf, naamlik oor identiteit, of ten minste, identiteit soos ons dit as individue ervaar.

Marxiste ontken nie die (sielkundige) ervaring van ŉ mens se identiteit nie. Inteendeel, hulle argumenteer dat identiteit bestaan en dat dit hoofsaaklik vloei uit die lidmaatskap in ŉ ekonomiese klas. Met ander woorde, wat ons as identiteit ervaar berus op ons ekonomiese realiteite as werkers (lede van die proletariaat), of as lede van die bourgeoisie.

Kom ek verduidelik verder: Normaalweg sal iemand verklaar “Ek is ŉ Botha” om in familieverband ŉ identiteit te konstrueer en op te eis. Verder sal mens byvoorbeeld hoor “Ek is ŉ Afrikaner”, of “Ek is ŉ loodgieter”, of “Ek is ŉ Suid-Afrikaner”, en dies meer. Elke verklaring konstrueer ŉ weier kring om die individu wat in elke geval sy identiteit bepaal as beperkend in sommige opsigte, en meer algemeen in ander opsigte. Wat egter elke keer die geval is, is dat daar ŉ emosionele komponent met die verklarings saamgaan. Met ander woorde, daar is ŉ emosionele opwelling met elke verklaring, soms meer intens (in familie of etniese verband), en soms minder intens (soos in “ek is iemand wat van piesangs hou”).

Soms dien etniese identiteit (byvoorbeeld “I am an Englishman”), wat taamlik nou is, as die basis vir die politieke organisasie van ŉ staat. Dit word deesdae as “identiteitspolitiek” beskryf, en sedert die Tweede Wêreldoorlog het Westerse moondhede sulke politiek ontmoedig omdat dit sogenaamd vir fascisme en die Tweede Wêreldoorlog verantwoordelik was.

Marxisme verwerp al die bogenoemde aansprake op identiteit. In die plek daarvan voer Marx aan dat mense hulle identiteit primêr in hulle ekonomiese klas vind. Dit is waarom Marxiste van die proletariaat, wat deur die bourgeoisie uitgebuit word, praat. Met ander woorde, mense ervaar hulle identiteit uitsluitlik in lidmaatskap as lede van die proletariaat of bourgeoisie in ‘n gemeenskap wat op klasseverskille gebaseer is. As ŉ Marxis skree “Workers of the World Unite!” maak dit juis ŉ argument dat werkers eerstens lede van die proletariaat is, en dat hulle gesamentlike aansprake op regte juis sodanig op daardie identiteit geskoei is.

Die gevolge van ŉ Marxistiese ontleding van identiteit is legio. Dit verwerp etniese identiteit as ŉ basis vir ŉ gemeenskap. In Marxisme is daar nie plek vir konsepte soos “Afrikaners” nie, omdat dit onderhewig is aan die ekonomiese identiteit wat die proletariaat verskaf. In dié opsig is dit belangriker vir mense om lede van die proletariaat te wees as om Afrikaners te wees, veral omdat die gevolge van die eersgenoemde (wat inkomste bepaal) ekonomies van aard is, terwyl laasgenoemde se kenmerke (byvoorbeeld huistaal) nie direk verband hou met inkomste en ekonomiese welvaart nie.

Marxisme gaan selfs verder as dit: Dit stel voor dat identiteit omvorm kan word. Iemand wat vandag tot ŉ heersersklas of in die bourgeoisie behoort (of ŉ Afrikaner is), kan heropgevoed word om ŉ nuwe werkersidentiteit in die proletariaat te verkry. Kommuniste het dit dan ook in verskeie lande gedoen deur ŉ Gulag te bou met die uitsluitlike doel om afvalliges van ŉ nuwe en meer aanvaarbare identiteit (as werkers in die proletariaat) te voorsien.

In sommige meer ekstreme gevalle is selfs verder gegaan. Kinders is van hulle ouers verwyder om van kindsbeen af opgevoed te word as werkers, met die doel om enige oordrag van etniese bagasie te verhoed. Identiteit as gegrond in ekonomiese klas het dus selfs die familie-eenheid en gesin getroef. Dit is dan ook waarom so baie Marxiste die familie vyandiggesind is, en waarom radikale feministe dikwels gemeenskaplike doelwitte met Marxiste deel.

In die diskoers rondom ŉ Afrikaanse identiteit is Marx se invloed deesdae weer direk sigbaar. Die invloed is soms opvallend as iemand vra “Wat is ŉ Afrikaner?” asof die begrip sodanig swak gedefinieer is dat dit nie bestaan nie. Die implikasie is ook dan dat lede van die “Afrikaners” onderhewig is aan die ekonomiese definisies van identiteit (as werkers of as lede van die bourgeoisie, en dies meer) en dat in die opsig beteken dat hulle identiteit sodanig ervaar word. Met ander woorde, “Afrikaners” het ŉ interseksie met Marxistiese definisies vir identiteit wat volgens Marx meer grondig is. Om “Afrikaner” te verwerp ten gunste van “proletariaat” of “werker” of bloot net “Suid-Afrikaner” (en dus werker), is dus beslis 'n Marxistiese beskouing.

Ter syde: Die vraag “Wat is ŉ Afrikaner?” word dikwels gebruik om te demonstreer dat “Afrikaners” nie bestaan nie. Dit is natuurlik verkeerd: Die feit dat dit nie moontlik is om iets te definieer nie, beteken nie dat dit nie bestaan nie: Probeer byvoorbeeld om ŉ akkurate definisie van die son neer te skryf Dit is doodgewoon nie moontlik nie, omdat daar baie sterre is wat net soos die son lyk, en omdat die son gedurig verander en boonop uit der miljoene deeltjies bestaan, maar die son bestaan ongetwyfeld. Dit feit dat “Afrikaners” nie gedefinieer kan word nie, beteken dus glad nie dat “Afrikaners” nie bestaan nie.

Die gesprek rondom die Afrikaner se identiteit woed reeds geruime tyd in die pers, en het nou verskuif na die begrip “Afrikaanses”, asof dit ŉ identiteit verskaf wat net in taal gevestig is en wegbeweeg het van die identiteit “Afrikaner” wat tot onlangs nog in families oorgedra is en wat boonop ook nog ŉ rassekomponent het. In Marx se sin het “Afrikaanses” tot onlangs nog nie bestaan nie – maar die basiese idee dat die identiteit geskep kan word, en dat “Afrikaners” heropgevoed kan word om die (nuwer) identiteit aan te neem, is naakte Marxisme. Prominente Afrikaanse koerante is reeds druk besig met die heropvoedingsprojek, en die mate waartoe hulle suksesvol sal wees, sal ons nog sien.

Die ironie is natuurlik dat selfs ŉ konstruk soos “Afrikaanses” nie vir hardekwas Marxiste aanvaarbaar sal wees nie. Dit maak steeds aanspraak op ŉ identiteit (die keer gebaseer op taal) wat nie in ŉ ekonomiese klas gegrond is nie. Alle lede van die proletariaat, ongeag taal, deel ŉ ekonomiese identiteit onder Marxisme, en hulle regte troef alle ander regte. Die uitgangspunt word briljant verwoord in ŉ Afrikaanse koerant in ŉ opinie oor voertale aan voormalige Afrikaanse universiteite: “Toeganklikheid weeg ieder geval swaarder as taaleksklusiwiteit”. Met ander woorde: die proletariaat se regte (toeganklikheid) troef “Afrikaanses” se aansprake op gemene taalregte (en Afrikaanse klasse aan ŉ Afrikaanse universiteit).

Alle identiteite is dus nie gelyk nie. Sommige is ekonomies en meer basies en dus meer gelyk.

Om op te som: Afrikaners is so naïef oor Marx se idees dat hulle daarmee oor die kop geslaan kan word sonder om dit te erken vir wat dit is. Die naïwiteit is die oorsaak van die NP regering se verbod op Marx. Om Marx se geskrifte in ŉ land soos die ou Suid-Afrika toe te laat sou inderdaad sekere risikos behels, maar ek glo steeds dat die meeste mense as gevolg ŉ beter begrip daarvan sou gehad het en dat hulle vandag minder vatbaar vir Marxistiese ideologie sou wees.

Intussen skryf Jeremy Cronin sirkels rondom sy kritici in die Suid-Afrikaanse pers, en gaan die ANC-regering onverpoos voort om opvoedkundige instellings en retoriek te gebruik om mense se identiteit te ondermyn met die doel om uiteindelik ŉ Marxistiese utopie te skep. Blade Nzimande is nie verniet aangestel as ŉ minister belas met Hoër Opvoedkunde nie. Hy het waarskynlik aangedring op die pos met die doel om die intellektuele klimaat aan universiteite te beïnvloed en om Marx se idees uit te brei en aan te pas in die huidige konteks (in terme van die National Democratic Revolution). Infiltrasie was nog altyd ŉ belangrike wapen in Marxiste se Lang Mars: Infiltreer die instellings, en voer die volgende geslag met Marx se idees. In die opsig is Marxisme nie verskillend van ŉ prosetilitiese kerk wat gereeld bekeerlinge soek nie. Onder Afrikaners het hulle baie naïewe bekeerlinge onder Afrikaanse intellektuele gevind.

Sover dit Afrikaanse instellings (soos koerante, die paar oorblywende universiteite, skole, en organisasies soos Solidariteit en die ATKV) aangaan, is hulle skynbaar almal aan Marx se dissipels uitgelewer. Aansprake op ŉ Afrikaneridentiteit (gebaseer op geskiedkundige gronde) word omtrent universeel deur die organisasies verwerp asof dit nie sou bestaan nie omdat dit nie gedefinieer is nie. Marx, dink ek, sou breed glimlag oor die toedrag van sake – dit is nie net dat die verwerping van ŉ identiteit ŉ sielkundige opening laat vir die vorming van ŉ nuwe identiteit (in die proletariaat) nie, maar dat dit ŉ bewys is dat sy idees rondom die vorming en hervorming van ŉ sielkundige identiteit geldig is. As ŉ mens “Afrikaner” kan weg definieer, kan mense seker net so maklik ŉ identiteit soos “werker” konstrueer, wat uiteindelik net so werklik sal wees as dit wat dit vervang.

————————–
(*) Die webwerf is
http://www.redcounty.com/virginia/2008/10/neo-marxist-ideology—our-fut/
en die teikenmark is die meer konserwatiewe ondersteuners van die Amerikaanse Republikeinse Party.укладка мозаики в

Klein drome

'n Briefskrywer op LitNet, François le Roux, stel my voor as iemand wat lukraak drome droom oor 'n volkstaat wat nie op die werklikheid gegrond is nie. My stukkie oor Mecklenburg-Voorpommere was uiteraard 'n verbeeldingsvlug, bedoel om Afrikaners uit die kerker van politieke korrektheid te skud. Soos Anton Rupert gesê het: "As jy nie 'n droom het nie, is jy nie 'n realis nie."

Het ons voorouers wat in klein skepies van Nederland af gekom het of in ossewaens oor die Drakensberg getrek het, nie 'n bykans onmoontlike droom nagestreef nie? Vandag aanvaar ons die bestaan van 'n ontwikkelde land met infrastruktuur as vanselfsprekend, terwyl enigiemand wat in 1850 sou voorspel het dat 'n stad soos Pretoria uit die veld gaan verrys, waarskynlik as 'n naïewe idealis uitgekryt sou gewees het.

Ons probleem tans is nie te veel drome en verbeelding nie, maar 'n gebrek daaraan. Sedert 1994 word mense elke dag oor die kop geknuppel dat ons niks aan die fait accompli wat Roelf Meyer vir ons gegee het, kan verander nie. Ons moet alles maar net aanvaar: misdaad, besoedelde drinkwater, verengelsing, regstellende aksie en transformasie. Demografie is alles en omdat die swartman sedert 1950 sy getalle met vier laat vermenigvuldig het, moet ons vir altyd sy onderdaan en sy melkkoei wees. Watter volk in die geskiedenis het al ooit so 'n onregverdige situasie met gelatenheid aanvaar?

Te midde van hierdie byna psigopatiese konformisme ten opsigte van die huidige stelsel (wat maar 15 jaar oud is), ly Afrikaners soos jy, FW de Klerk en almal wat vas glo in die Britse leuen dat 'demokrasie die genees-al vir al Afrika se probleme is" aan 'n vorm van werklikheidsontkenning. Persoonlik dink ek FW de Klerk het destyds oorgegee omdat hy 'n Christen was en vas geglo het dat die Here Afrikaners gaan beskerm en ons dus niks het om ons oor te bekommer nie, al is die grondwet teen ons geskryf en al word ons stelselmatig uit elke moontlike mags- of gesagsposisie uitgewerk.

De Klerk en Roelf Meyer het die bevel van die ou Weermag aan Umkhonto we Sizwe oorgedra! Was daar al enige leier in die geskiedenis wat so naïef was dat hy beheer oor sy eie leër aan sy geswore vyand oorgedra het?

Ek is baie realisties oor wat ons op politieke gebied kan vermag. Dis waarom ek ook nie die DA se absurde fantasie dat hulle met behulp van swart stemme 'n meerderheid by die stembus gaan verkry, ondersteun nie. Nietemin het 'n miljoen Afrikaners in die afgelope verkiesing vir mev Helen Zille gestem.

In weerwil van Zimbabwe en al die ander voorbeelde van post-koloniale Afrika-lande wat misluk het, glo veral liberale Afrikaners in hul naïwiteit dat dit "hier anders gaan wees". Oor die linkses praat ek nie eens nie, want hulle fantaseer helder oordag oor kommunisme of 'n samelewing van absolute gelykheid en sosialisme wat weer uit die niet te voorskyn gaan kom.

Die Afrikaner is so verswak deur diegene wat in hul waan geglo het dat ons geen vyande meer het nie, dat ons daarvan moet afsien om hoegenaamd die nasionale politiek van Suid-Afrika te beïnvloed. Al wat ons kan regkry, is om op plaaslike vlak – soos veral in Pretoria, maar ook in ander dorpe en stede – enkele "bevryde sones" te skep waar ons misdaad en die demografie kan stabiliseer en daarna kan begin om vir groter outonomie te beding. Dis presies wat die Vryheidsfront Plus beoog en ek kan nie op daardie idee verbeter nie.

Die terminale pessimisme op voetsoolvlak dat ons "weens die getalle" niks kan regkry nie, moet egter ook beveg word. Mense is óf besig om te emigreer, óf hulle trek hulself terug agter die mure rondom hul Toskaanse veiligheidsbuurt en verbeel hulle dat alles gaan regkom as hulle maar net Gods water oor Gods akker laat loop. En af en toe saam met Angus Buchan vir 'n beter bestel gaan bid.

Dis nie Calvinisties nie, dis nie eens Christelik nie, dis wêreldvreemd en werklikheidsontkennend.

Om my met Adolf Hitler te vergelyk, verwerp ek met die minagting wat dit verdien. Anders as die HNP, byvoorbeeld, staan ek nie voor dat ons "die hele land moet terugvat" nie. Ons verlies, territoriaal en wat instellings betref, is rampspoedig en feitlik onomkeerbaar. Danksy 'n konformistiese fantas soos FW de Klerk wat – soos Helen Zille – vas geglo het dat tienmiljoene swart kiesers vir 'n blanke gaan stem, is ons vandag eintlik vlugtelinge in ons eie land. Trouens, die Zimbabwiese vlugtelinge wat oor ons grense stroom, geniet meer regte as ons, want hulle kwalifiseer vir regstellende aksie.

Klein drome, soos om een of twee persent van die land se oppervlak by die stembus terug te vat en agterna goed te bestuur en stadigaan weer ons vryheid en ons trots terug te kry, is egter moontlik. Diegene wat dit nie glo nie, moet nou dadelik Australië toe gaan, want as jy dink dat die multi-kulturele samelewing in Suid-Afrika gaan slaag, gaan jy op 'n dag genadeloos ontnugter word. Ten spyte van wat die wensdenkers ons vertel, is daar geen enkele teken dat die stelsel werk nie.

Selfs in Kanada en Nederland, twee van die liberaalste lande op aarde, het die kiesers reeds die multi-kulturele ideaal by die stembus verwerp omdat hulle dit gesien het vir wat dit is: 'n gevaarlike hallusinasie.

ик сушки лобановский харьков