Rubrieke – Bladsy 117

Zindzi Mandela die slagoffer van blanke rassis

Die Sunday Times berig dat Zindzi Mandela, die dogter van Sint Mandela en Winnie, daardie bekende kinderliefhebber en iemand wat nooit daarvan sal droom om bedrog te pleeg nie, vervolg word deur ‘n onredelike blanke rassis.

Sint Zindzi se vervolger heet Michelle Cathrall, ‘n sakevrou wat haar huis in Saxonwold aan Mandela verhuur het. Me Cathrall, ‘n Engelse liberaal, te oordeel aan beide die buurt en haar van, het dit aanvanklik as ‘n eer bekou dat Zindzi Mandela juis in haar huis sou bly. Sy het dit sekerlik oorweeg om die swembadnet te verwyder ingeval Zindzi miskien op die water wou loop.

Cathrall het egter van meet af aan rassisties opgetree deur te verwag dat die kind van twee goddelikes huur sou moes betaal. Blankes maak maar so, en dit was waarskynlik nie doelbewus aan me Cathrall se kant nie. Blankes koester dikwels onredelike verwagtinge van heiliges, soos dat hulle volgens standaarde wat ons aanvaarbaar vind, maar wat eintlik uitheems en Eurosentries is, moet optree. Besef me Cathrall nie dat heiliges soos die Mandelas inherent nie in staat is tot die bose nie? Zindzi se pa se goedkeuring van die Kerkstraatbom en sy singery van “Kill the Boer” was byvoorbeeld eweneens die skadelose optrede van ‘n heilige, met diep geestelike betekenis.

Toe Zindzi Mandela “struggleboekhouding” (ook ‘n aanvaarbare praktyk mits jy swart is) toegepas het en versuim het om sowat R70 000 aan huur te betaal, het me Cathrall se Ku Klux Klan-onderrok begin uithang, en het sy ‘n hofgeding in die witmanshowe teen Mandela ingestel. Nie net verwag me Cathrall op rassistiese wydse dat Zindzi huur moet betaal nie, maar kla sy byvoorbeeld oor die sogenaamde skade wat me Mandela glo aangerig het aan die huis, wat volgens me Cathrall sowat R386 000 beloop. Antieke meubels is beskadig deur water en hitte. Verf is van die mure afgeskraap, en duur teëls het onherstelbare krapmerke.

Weer eens toon me Cathrall dat sy geen begrip het vir die inheemse kultuur nie. Dit is onbekend hoe antieke meubels binne die huis hitteskade opgedoen het, maar is dit nie so dat die inheemse bevolking in die verlede vure binne-in hul stroois gemaak het, onder andere om muskiete weg te hou nie? Ek is persoonlik geskok dat me Cathrall so kultureel onsensitief kon wees om nie waardering te toon dat me Mandela moontlik so getrou aan haar eie kultuur kon bly nie.

Sint Mandela junior het ook ‘n bed, twee lessenaars, ‘n tuimeldroër, ‘n bank, ‘n kas asook heelwat linne bevry tydens ‘n regstellende-inkopie-ekspedisie. Weer eens toon me Cathrall haar onbegrip deur haarself hieroor te wil opwerk. Verstaan sy dan nie dat Zindzi haarself bloot hierdeur bemagtig het nie, en dat haar optrede in wese niks anders is as SEB op ‘n kleiner skaal nie?

Dit is vir my duidelik wat me Cathrall te doen staan. Sy moet ongetwyfeld daardie huis in Saxonwold in ‘n museum verander, verbrande meubels en al. Sy moet die prokureursbriewe raam en uitstal as ‘n herinnering daaraan hoe swart heiliges deur blanke rassiste vervolg word. Me Cathrall moet dan die deure van die museum oopgooi sodat haar liberale, blanke bure ook met verbystering die heilige grond wat eers deur Zindzi Mandela bewoon is, kan betree.

(Saxonwold is terloops in die noordelike voorstede van Johannesburg, nie ver van Houghton af nie. Me Cathrall was sekerlik een van die einste noordelikevoorstedeliberale wat voorheen vir Helen Suzman gestem het. Me Cathrall is stellig nou genees van haar liberalisme. Miskien moet ons vir haar ‘n HNP-aansoekvorm stuur…)

Lees ook Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

100 fun games

Zindzi Mandela die slagoffer van blanke rassis

Фільчаков прокурор

Die ANC kort ‘n Perikles

Perikles se bekende redevoering in Athene, meer as 2500 jaar gelede, het vir toekomstige geslagte, een van die paaie van versoening aangedui.

Die eienskap wat ek die meeste by die ANC-leiers en in swart geledere mis, is wyse manne, hulle wat reeds oud is met geen persoonlike ambisies nie en bewese suksesse in hul privaatlewens. Verder moet hulle reeds welaf wees, voordat hulle in die politiek belangrike poste mag beklee. En dan moet hulle ‘n passie hê om Suid-Afrika ‘n beter plek vir al sy inwoners te maak, Afrikaners ingesluit.

Met hierdie eenvoudige benadering, het die Romeinse Ryk vir meer as 400 jaar lank, meer as ‘n derde van die wêreld se bevolkings geregeer.

Maar die huidige vlak van arrogansie, de jure-rassisme en minagting vir Afrikaners se geskiedenis en nasionale identiteit, verteenwoordig die heersende waardestelsel by die ANC en sy ondersteuners. In hul gebrek aan waardering en sensitiwiteit vir hul onderdane, wat ons geword het, is hulle min of meer 2 500 agter die blanke beskawing.

Die huidige debatte rondom rassisme dui nie op ‘n slegte huidige verhouding tussen die twee kampe nie, maar eerder op ”n baie slegte begin vir die ANC se politieke heerskappy oor die Afrikaners. In die beginfase van enige nuwe verhouding, bepaal die wen van vertroue meer as 40% van die verhouding se latere sukses.

Die ANC het tot op hede geen erkenning aan die Afrikaners se bydrae tot die totstandkoming van Suid-Afrika verleen nie. Nie net dit nie, maar hy vernietig ook stelselmatig die Afrikaners se trotse geskiedenis.

En dit is presies hierdie tipe kulturele arrogansie van die ANC teenoor die Afrikaners, wat die Amerikaners die oorlog in Viëtnam laat verloor het, en hulle tans laat swaar trek in die oorloë in Afghanistan en Irak. Die ANC het weliswaar in 1994 die nuwe regering geword vanweë die geslepe kommunistiese onderhandelaars in sy geledere, maar die hy is besig om die vrede te verloor.

In Afghanistan is daar één stam, die Pasjtoens, wat die hele streek se houding teenoor die Amerikaners bepaal en Afghaanse militêre suksesse verseker.

Tydens die Peloponnesiese oorloë tussen Athene en Sparta, sowat 400 jaar voor Christus, was gebalanseerde en gekultiveerde redevoering aan die orde van die dag.

Die ANC-leierskap kom ‘n Perikles kort wat die Afrikaners se vertroue kan wen.

Die Atheners het ‘n jaarlikse gebruik in die winter gehad om die eerste soldate wat in die oorlog gesneuwel het in die openbaar te begrawe. Nadat die soldate se oorskotte ter aarde bestel is, maak ‘n man wat gekies is vir sy intellektuele gawes en algemene reputasie ‘n toepaslike toespraak ter ere van die dooies. Dit was die reël tydens al dié begrafnisse.

Tydens een so ‘n begrafnis, is Perikles gekies om die jaarlikse toespraak te maak. En Perikles se begrafnisrede het seker een van die beroemdste toesprake in die geskiedenis geword, omdat dit erkenning gegee het aan die ander wat lank voor jou, jou eie nessie waarin jy so snoesig is, uitgeveer het.

Indien die ANC ‘n swart Perikles in hulle geledere kan vind, kan hy dalk by die volgende groot Afrikanerbyeenkoms soos Geloftedag ‘n versoenende toespraak maak met die volgende inleiding: “Ek sal begin deur te praat oor ons voorvaders, die Afrikaners en die Voortrekkers, want dit is net gepas en reg by so ‘n geleentheid om eer aan hulle te betoon vir wat hulle bereik het. In hierdie land van ons het hulle nog altyd van geslag tot geslag gelewe, en hulle, deur hulle waagmoed en goeie eienskappe het dit vir ons gegee – ‘n vry land. Hulle verdien vir seker ons lof en eer. Nog meer so verdien hulle kinders dit. Want by die nalatenskap wat hulle gekry het, het hulle die land Suid-Afrika vir ons gevoeg, wat ons nou het, en dit was nie sonder bloed en sweet dat hulle Suid-Afrika vir ons, die huidige geslag, gegee het nie.”

Die ANC se uitdagings om tot ‘n hoër beskawingsvlak te beweeg, het dus ‘n paar komponente. Eerstens moet hulle hul negrologie, en geïnstitusionaliseerde rassisme laat vaar. Tweedens moet hulle bydraes van ander in die verlede tot Suid-Afrika se hede erken. Verder moet hulle die toekomstige bydraes van ander tot Suid-Afrika toelaat.

Maar die koue werkliheid is dat die ANC in die uitleef van sy negrologiese waardestelsel, en kies van vriende, direk daarvoor verantwoordelik was dat die Amerikaanse ambassade in Pretoria, asook Amerikaanse konsulate landwyd, onlangs vanweë dreigemente van Somaliese terreurgroepe moes sluit.

Die ANC maak van Suid-Afrika ‘n baie onveilige plek, omdat hy eerder filantropiese gevoelens teenoor terroriste koester. Nie net vervreem hy die VSA en ander lande nie, maar ook die Afrikanervolk waaroor hy so meedoënloos regeer. Sy uiteindelike ondergang kan nie ver wees nie.

справка от нарколога Данильченко

Plundery gaan tot ‘n ekonomiese ramp lei

Ekonome begin praat oor die groen lote van herstel ná die rampspoedige afgelope paar jaar van ekonomiese resessie. Sommige lande, met China aan die voorpunt, is besig om stadigaan te herstel. Ek is van mening dat Suid-Afrika nie gaan herstel nie, dat die partytjie wat geheers het sedert 1995 vir goed verby is. My voorspelling is dat teen 2020 of gouer Suid-Afrika ekonomies op sy knieë sal wees, uitgesonderd klein eilandjies van welvaart wat rondom die mynbounywerheid wentel. Hier is my redes:

Bykans al die ekonomiese suksesverhale sedert die tweede wêreldoorlog, onder andere Japan, Singapoer en China, het ‘n paar dinge in gemeen gehad. Dit sluit in:

• ‘n Intense veldtog van opvoeding en opleiding van hul bevolkings.
• Uitvoergedrewe groei.
• ‘n Sosiale kontrak tussen die arbeiders, maatskappye en die regering, waarvolgens die partye ooreengekom het om saam te werk tot die groter heil van die land en gemeenskap.
• Binnelandse besparing en beleggings (die Oosterlinge spaar byvoorbeeld gans en al te veel).

Wat baie, baie beslis nié gebeur het nie, is dat daar ‘n grootskeepse konfiskering of plundery van een groep of die land se rykdom was nie. Rykdom is dus geskep, nie oorgedra, verkwis of gesteel nie.

Nie een van bostaande faktore is teenwoordig in Suid-Afrika nie. Ek hoef nie uit te wei oor watter ramp die land se onderwysstelsel sedert 1994 geword het nie. Dis genoeg om Mamphele Ramphele aan te haal wanneer sy sê Bantoe-onderwys was beter.

Tweedens raak Suid-Afrika al hoe minder mededingend in terme van uitvoere. ‘n Chinese arbeider, iemand wat dikwels baie beter opgelei en toegewyd is as sy Cosatu-eweknie, werk vir ‘n breukdeel van die loon van die lui, militante en dikwels ongeletterde Cosatu-tipes. Suid-Afrika is vinnig besig om ‘n regressie te toon na ‘n suiwer mynbou-uitvoerland, namate Cosatu en sy absurde eise die nywerhede stelsematig vernietig. Geen nyweraar by sy volle positiewe sou Suid-Afrika bó China of Indië kies om sy fabriek te kom oprig nie.

Derdens is daar geen sprake van ‘n sosiale kontrak nie. Die Suid-Afrikaanse en inderdaad die Afrikamodel is veel eerder een van plundery – elke man of bende met AK-47’s vir homself. Ek loop nou die risiko om nes die Volksvergadering se sprekers van haatspraak aangekla te word omdat ek durf om die polities inkorrekte waarheid te skryf, maar ‘n feit is ‘n feit: In Afrika plunder die bevolking en veral die politici dikwels die rykdom, in teenstelling daarmee om rykdom te skep. Daar is kwalik enige voorbeeld van ‘n Afrikaland wat vandag beter daaraan toe is as tydens die koloniale tydperk, om presies hierdie rede. Lees die sprokie van die sprinkaan en die mier vir ‘n gelykenis hieroor.

Suid-Afrika se SEB-trogvarke maak dit byvoorbeeld duidelik dat plundery hul enigste doelwit is, gelei deur skobbejakke soos die toutologies-gesproke onbevoegde voormalige RA-hoofbeampte van SAL, Khaya Ngqula, wat ten spyte van sy korrupte weë ‘n skeidingspakket van R13 miljoen “verdien” het. Ngqula se gierigheid het geen perke geken nie. Hy het ‘n tender ter waarde van miljarde rand toegeken aan ‘n konsortium waarvan sy vrou ‘n lid was. Hierdie neiging het voorspelbaar oorgewaai na die werkersklas ook, wat looneise van ver bokant die inflasiekoers maak, en dan dikwels gewelddadig raak en staak as daar nie gehoor gegee word nie. Ngqula se misdadigheid strek van heel bo in die ANC-regime tot op die laagste vlakke in die samelewing. ‘n Bende van sowat 20 misdadigers het byvoorbeeld onlangs ‘n winkelsentrum in Brakpan geplunder.

In teenstelling met die Ooste is Suid-Afrikaners nie spaarders nie. Ons is veel eerder soos Amerikaners, grootskeepse besteders. Daar is ook hopeloos te min binnelandse belegging. Suid-Afrika se tydperk van ekonomiese groei is juis op die rug van grootskeepse besteding gebou, namate ‘n kunsmatige nuwe swart middelklas geskep is deurdat blanke werknemers etnies uit hul poste gereinig is. Daar was ‘n orgie van besteding aan onder andere swart Jaguars, Mercedesse en BMW’s wat die motorhandelaars en eiendomsagente baie bly gemaak het, maar met geen werklike substansie daaragter nie. Daar is heelwat huise met swart inwoners in voormalig blanke gebiede sonder gordyne en ordentlike meubels binne, maar met twee blinknuwe, luukse motors in die motorhuis.

Dié kunsmatige en kortstondige groei is egter geskep op die rug van die verskuiwing van rykdom van ‘n klein minderheid na ‘n ewe klein swart minderheid met die hulp van gedwonge nasionalisering bekend as swart ekonomiese bemagtiging en regstellende aksie. Dit is weer eens niks anders as gewettigde plundery en selfverryking nie. Plundery het geen land al ooit meer mededingend geraak nie. Inteendeel; dis ‘n resep vir ‘n ramp. Kyk bloot na Zimbabwe.

Die plundery is reeds besig om wyer uit te kring, namate die anachronistiese kommuniste hul stem by die koor van SEB-plunderaars voeg. Daar is vyftig miljoen plus wat afhanklik is van ‘n klein minderheid van sowat 2,5 miljoen. Daar is reeds sowat 13 miljoen ontvangers van een of ander vorm van toelaag – dertien miljoen parasiete wat weer eens op die 2,5 miljoen belastingbetalers teer. Selfs ‘n graad-4-leerling sal verstaan dat dit nie volhoubaar is nie.

Die finale nekslag vir Suid-Afrika se ekonomie gaan toegedien word deur die toenemende druk op die ANC-regime om in ‘n sosialistiese staat te verander. Hierdie druk kom vanuit die geledere van die linkses, en weer eens is dit Cosatu en sy trawante wat as rasieleiers hiervoor optree. Die grandiose maar onnosele Nasionale Gesondheidsversekeringskema (NGV) is een voorbeeld van hierdie linkse malligheid. Dít alleen gaan die alreeds swaarbelaaide belastingbetaler sowat R200 miljard per jaar kos, iets wat eenvoudig nie bekostigbaar is nie.

Die krake is reeds daar. Suid-Afrika gaan vanjaar minstens R100 miljard minder aan belasting vorder as die vorige jaar. Om kranksinnige planne soos die NGV en kindertoelaes wat tot tienerswangerskappe lei te befonds, sal belasting noodwendig moet verhoog. Dit sal die belastingbetaler verder oorlaai, en voorspelbaar sal meer en meer van die weinige belastingbetalers wat oor is, emigreer. Dit sal ‘n spiraal veroorsaak ingevolge waarvan daar ‘n toenemende las op besighede en die oorblywende individuele belastingbetalers geplaas word, al hoe meer besighede bankrot gaan en belastingbetalers hulself insolvent sal moet verklaar.

Die ekonomiese trein gaan vir jou en vir my tref. Gaan ons betyds van die spoor af kom, of gaan ons soos springhase gehipnotiseer en passief staan en wag dat dit gebeur?

Lees ook Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

online casino in

Swart dwaling en wit woede

Ná die Verraad van ’94 is Afrikanergeduld en -sin vir regverdigheid met “wit vrees” verwar. Nou word sporadiese uitbarstings aan regse kant as blote rassisme deur die liberales weggepraat. Inderwaarheid is dit simptomaties van ‘n baie meer – vir die SA superstam-in-wording – vernietigende mag: Wit woede. Wanneer sal die regering wakker skrik en na die Afrikaner begin luister?

Wit vrees – wat dit is en wat dit nie is nie.

Melanie Verwoerd is ‘n uiters eerlike mens. Ons weet dit want Melanie Verwoerd sê so, en Melanie Verwoerd sal nie lieg nie, sal sy? In ‘n TV-onderhoud, terwyl sy ambassadrise in Ierland was, redeneer sy dat blanke Suid-Afrikaners die land in skares verlaat het, nie as gevolg van regstellende aksie of misdaad nie, maar omdat hulle wil… reis. Tydens die opname, circa 2002, was sy nog getroud met Wilhelm Verwoerd, oorloperkleinseun van H.F. Verwoerd. Sy het deskant gesing in die lofkoor vir die ANK en haar menings en rasionaliserings het sy stiptelik uit die koorbundel van die party gekry.

In antwoord op Sandra Prinsloo se vraag oor blankes se vrese, het sy Thabo Mbeki se woorde gekanaliseer: Vrees word deur onkunde aangevuur. Blankes se vrese is eintlik net vooroordele, veroorsaak deur die stompsinnige aanvaarding van stereotipes. Wanneer blankes meer van swartmense en hulle kultuur leer, sal dié vooroordele, en daarmee saam wit vrees, verdwyn. Vir dít om te gebeur, moet afstand, geografiese afsondering, tussen die rasse verdwyn.

Sy het miskien intellektueel ingestem dat rasseineenvloeing in ‘n bepaalde gebied die wagwoord vir ware en nodige transformasie is, maar sy het dit nooit geglo nie, nie regtig nie, nie met hart en siel nie. In die onderhoud, met ‘n skielike frons, ‘n gesigsplukkie wat ongemak, selfs selfongeloof openbaar, reageer sy op ‘n vraag oor Noord-Ierland. Is daar ‘n oplossing? … nee. Sy dink nie so nie, en vertel van ‘n voorval waar ouers in ‘n Protestantse woonbuurt Katolieke kinders verhoed om daardeur skool toe te loop. ‘n Herrie ontstaan. Polisie moet die kindertjies skool toe en terug begelei. Nee, die kulture is te uiteenlopend. Multikulturele harmonie is onmoontlik. Blykbaar registreer die heerlike ironie nie by haar nie: Twee dele van ‘n enkele volk, uit een kultuur afkomstig, net deur hulle geloofstradisies te onderskei, kan nie in een gebied saamleef nie. Maar twee rasse, met geen tradisie of kultuurooreenkomste anders as strydgenote in een gebied nie, nou ja, dié kan en moet saamleef. Dis die oplossing. Dis die Mandela-droom in aksie.

Volgens die beste blanke liberalistiese tradisie, het Melanie Verwoerd aan die einde van haar ampstermyn van Wilhelm Verwoerd geskei en haar toegewydheid aan rasseversmelting gedemonstreer deur permanente verblyfreg in leliewit Ierland te bekom. Wat haar rasionalisering ook al is, en glo my, niemand verdedig hulle onverdedigbare handelinge met dieselfde vloeiende vasberadenheid as ‘n liberalis nie, sy moet erken sy word nie gereeld in Dublin deur ‘n swart minibustaxi van die pad af gedruk nie en het lanklaas die risiko geloop om deur ‘n swartman verkrag te word. Gebiedskeiding werk vir haar rasseharmonie; hoekom nie vir die res van blanke Suid-Afrika nie?

Haar teorie dat bekendheid met ander rasse hulle bemind sal maak, sal min indruk op blankes op die platteland maak. Daar is niemand meer wantrouig teenoor swart kultuur as juis hierdie boere nie en daar is niemand wat swart kultuur beter ken en verstaan as hierdie plattelanders nie. Duidelik het bekend nie bemind gemaak nie! Melanie Verwoerd, daarenteen, het ‘n euforiese bewondering vir swart kultuur en geestelikheid. Hierdie aanprysing is blykbaar makliker om vol te hou vanuit Dublin as Dullstroom. Haar lewensdemonstrasie is dat hoe verder ‘n witmens van Afrikakultuur verwyder is, hoe makliker is dit om waardering daarvoor te hê. Die sinvolle gevolgtrekking is dat gebiedskeiding onontbeerlik is vir rasseharmonie. En was dit nie presies wat H.F. Verwoerd, haar voormalige man se oupa, bepleit het nie?

Blanke mense het ná vyftien jaar van ANK-oorheersing ‘n baie beter begrip van swart kultuur en lewensbeskouing. En hulle is meer wantrouig as ooit. Veiligheidshekke is hoër, alarms skriller, waghonde groter, buurtpatrollies meer opsigtelik namate swart woongebiede nader aan blanke buurte kruip en toegang makliker word. Om ag te slaan op redelike veiligheidsaksiomas, soos om, sê nou maar, nie in die donker in jou motor langs ‘n lokasie af te trek om te slaap nie, is nie die gedrag van ‘n lafaard nie. Dis blote, basiese wysheid. Om verlok te word deur die newelideaal van Afrika-medemenslikheid – die Afrika-kultuur van basiese respek vir lewe, soos Desmond Tutu dit stel – en op grond daarvan algemene veiligheidsmaatreëls te verontagsaam, is nie manmoedigheid nie – dis dwaasheid.

Geregverdigde vrees is ‘n onmisbare element vir persoonlike en nasionale oorlewing. En as daar een volk is wat geregtig is op basiese wantroue teenoor ‘n ander ras, is dit die Afrikaner. Daarvoor het ‘n voortstuwende misdaadfront van die afgryslikste wreedheid gesorg. Geen liberalis sal dit egter erken nie. Volgens die handleiding van basiese liberale opvattings, kan alle slegte dinge aan apartheid toegeskryf word. Derhalwe kan die misdaadgolf nie aan swartmense toegedig word nie. En blanke vrees is nie die reaksie van ‘n logiese verstand nie; dis die halsstarrigheid van onbevryde denke wat vasgeslaan het in ‘n Middeleeuse rasseopvatting. Hieraan hang die hele breindrein, die ontvolking van sleutelposte, die Afrikaner-diaspora. In liberale oë is blanke vrees ‘n irriterende volksneurose wat geen plek in die veelkulturele bestel van die Nuwe Suid-Afrika het nie.

Voor 1994 was blanke vrees bloot as ‘n spoedhobbel in die ANK se opmars na oorname gesien. Die hele linkse ideologiemasjinerie het in werking gesuis. Dakar-gangers het teruggekeer nadat hulle Beethoven geluister en whiskey saam met Thabo Mbeki gedrink het. Dis asof hulle soos Marco Polo verhale vertel het uit verre lande, van wonderwerke wat die oog nog nie gesien en die oor nog nie gehoor het nie. “Hierdie is goeie ouens,” het hulle geëvangeliseer. Die linkse media het hosannas oor veral die vrygelate terroris, Mandela, aangehef. Wat nog meer oortuigend was, was die volksmedia, hoofsaaklik Naspers wat die sinkende SAS Nasionale Party verlaat het en nou besig was om in die rigting van die ANK te roei. Blanke besware is in myle en myle se kolomme weggesus. Dit is veral gedoen met daardie half-minagtende toon, daardie redaksionele aanvaarding dat enige iemand wat die oorgang vrees ietwat primitief en bygelowig is. Terwyl wit vrees die hele oornameproses kon beduiwel, is dit met erns en omsigtigheid en begrip behandel.

Daarna egter, ná FW de Klerk se politieke hoogtepunt waarin hy sy volk uitoorlê en bedrieg het, het “wit vrees” ‘n semantiese metamorfose ondergaan. Dit was nou die stok waarmee aan die Afrikaner gekarring is, waarmee hy getart is soos wat ‘n gorilla agter tralies getart word. “Wit vrees” was nou ‘n smaalwoord waarin opvattings van kortsigtigheid, ontransformeerbaarheid en doodgewone papbroekigheid ingebind is. Dis asof die woord onttrek is aan visies van ‘n hartbeeshuisie waarin ‘n verlate wit gesinnetjie mekaar beangs aanklou terwyl die swart magte buite versamel. Dis die wind, dis die wind, my kind…

Die liberale ontleders het een keer ‘n deurslaggewende begrip van die Afrikaner getoon en dit was toe FW de Klerk vir Andries Treurnicht en ander stokke in die oorgawespeke met sy referendum van 1992 omseil het. Hy het sy “ja”-stem gekry en daarmee die Afrikaner se oorlewing op die altaar van multikulturalisme gelê. Daarna het die linkses, so gereeld soos sonsopkoms, die Afrikaner se aard en optrede verkeerd gepeil.

Ná die oorgawe het die Afrikaner, tot almal se verbasing, beleefd opsy gestaan terwyl swart blakers op sy regeringstoele gaan sit het. Dit het die liberales oortuig dat die Afrikaner se nasionale gô uit was. Hulle was bloot verkeerd. Die Afrikaner was nog altyd – meestal tot sy eie nadeel – bedeel met ‘n soort nasionale sportmangees. In 1994 het hy ietwat knorrend toegegee dat hy uitoorlê is en het hy die openbare toneel grootliks ontruim om met sy lewe aan te gaan, ja, maar ook om vir die wenners kans te gee om hulleself te bewys, om beheer te neem, om die land te bestuur soos wat aan hulle voorgehou is net die ANK dit kan doen. Hy het kleinlike vergeldingsmaatreëls soos dorpsnaamveranderings, die verwydering van volksimbole soos die vlag en volkslied en grootskaalse staatsdiensafleggings van blankes gesluk, oortuig dat dit ‘n kortstondige, oorentoesiastiese vergryp is wat weldra reggestel sal word.

Die liberale media het eers ongelowig, en toe met groot brawade en snedigheid hierdie ontruiming van die sentrale verhoog gesien en verkondig as ‘n algemene ineenstorting van die Afrikanerpsige. Die Afrikaner, volgens hierdie denkskool, was ‘n uitgediende mag. Hy het sy stoom verloor, beweer ‘n politieke ontleder van die Universiteit van Johannesburg, so onlangs as drie jaar gelede. In dieselfde week het die bitterkat, Christi van der Westhuizen, geskryf dat die Afrikanerman as’t ware ontman is omdat hy nou met ander, meer potente, mans moet meeding en dit onmoontlik vind. Die media het voortdurend die beeld van die nuwe, flinke, skrander swartman gekonstrueer en, in teenstelling daarmee, die patetiese boedeloorgawe van die witman. Blykbaar het hulle, en die res van die liberale waarnemers, hulle eie fiksie begin glo.

Die teendeel is eerder waar. Die Afrikaner het die vernederings wat op hom opgehoop is en die manier waarop omtrent elke plegtig geswore onderneming teenoor hom verbreek is, met geduld en waardigheid verdra, nie omdat hy lamsakkig was nie, nee, eerder omdat hy taai is, taai soos sy voorvaders wat ‘n wilde land getem het, en geduldig, geduldig soos sy oupas wat ná die verplettering van die Engelse Oorlog hulleself elke dag, met onuitputlike lydsaamheid, opgehef het, een breukdeel van ‘n vorentoetreetjie op ‘n slag. As die Christi van der Westhuizens van hierdie land verby hulle eie verwarring en bitterheid kon kyk, as die Koos Kombuise en Max du Preez’s kon hoor wat anderkant die gedruis van hulle eie liberale ontkennings was, sou hulle dit besef het.

Hulle het hulleself egter te veel verkneukel in die illusie van ‘n verslane, verskrikte Afrikaner. Die swart elite, altyd ‘n pas agter die liberale gansmars, het die idee aangegryp en hulle beleid en benadering gemonteer op die idee van ‘n verlore Afrikaner. Hierdie was ‘n mistasting van kataklismiese omvang, ‘n wanbegrip wat uiteindelik daartoe kan lei dat Suid-Afrika van bo in die Noorde, tot Kaapland in die Suide al langs die naat af geskeur word.

Wit vrees is voorgehou as ‘n negatiewe nasionale karaktertrek. Maar dié wat hulle oor teen die grond het, voel reeds die rammelinge van iets onmeetbaar wyer en intenser in omvang: Swart vrees. Swart vrees in reaksie op ‘n sluimerende wit woede wat dalk in onverwagse gedaantes mag manifesteer.

тамбов кресла,

Wie se land is dit hierdie?

Dis maklik om die semi-retoriese vraag in die opskrif hiervan te beantwoord. Dis beslis nie meer die blankes se land nie. Ons is soos geskeide pa’s wat onderhoud betaal aan die ma’s wat alleentoesig oor die kinders verkry het. Jy het geen of min regte nie, maar jy moet wel betaal.

Alhoewel ons steeds die meerderheid persoonlike belasting betaal, het ons hoegenaamd geen insae in hoe dit bestee word nie, omdat verkiesings ‘n sinnelose rassesensus is. Die voorgestelde naamsverandering van Pretoria na Aapstad sou byvoorbeeld ‘n paar jaar gelede glo sowat ‘n miljard rand gekos het. Ons, die blanke betalers van die groot meerderheid erfbelasting in Pretoria, is agv demografiese verswelging nie in staat om hierdie kulturele vandalisme, wat téén ons gemik is, te stuit nie.

Voorts word dit daagliks duidelik gemaak presies hóé onwelkom blankes en veral blanke mans hier is. Tweedeklasburgers begin nie eens om dit te beskryf nie. Slaan bloot die koerante se vakatureblaaie oop om te sien hoeveel advertensies vir poste dit duidelik stel: “EE only.” (Lees: blanke mans hoef nie aansoek te doen nie.) Meer as ‘n miljoen van ons onwelkomes, sowat 20% van die totaal, het reeds geëmigreer.

Nou goed, siende dat dit nie meer my en my mede-onwelkomes se land hierdie is nie, wie se land is dit dan? Sou dit nie logies wees om te sê dis deesdae diegene met politieke en demografiese mag s’n nie? (Laasgenoemde is veral in Afrika meestal dieselfde ding – stamdemografie is mag.) Van die meer radikale stemme in swart geledere meen tog so. As jy deel is van die groep wat die land besit, gaan jy dienooreenkomstig optree, nie waar nie? Jy gaan byvoorbeeld warm gevoelens van patriotisme ervaar, en soos Winnie, Julius en Leonard diegene wat nie jubel oor Caster Semenya se goue medalje nie, as onpatriotiese rassiste afmaak.

Vir buitestaanders kan dit miskien vreemd wees dat die huidige besitters van die land, hul eie land dikwels so erg bemors en verniel. Waarom sou jy letterlik jou eie nes bevuil deur onnadenkend rommel te wil strooi? Gaan stap byvoorbeeld in Paul Kruger- of Bosmanstraat in Pretoria naby die stasie, en gaan kyk hoe absoluut smerig dit daar is. Daardie rommel word deur iemand gestrooi, en daardie iemand is beslis nie slegs die vervreemde komponent van die bevolking nie. Daar is plakkers in dieselfde omgewing wat op die stoepe van kantoorgeboue slaap tussen die vieslikste rommel, urine en menslike ontlasting, wat die plakkers self daar strooi.

Voorts sou sommiges die vandalistiese optrede van die land se besitters in plekke soos Standerton onverklaarbaar vind. Oproeriges het hul eie stadsaal asook ‘n biblioteek aan die brand gesteek. Dit was nie die vervreemde komponent van die bevolking se biblioteek of stadsaal nie. Die vervreemdes sal nie geraak word daardeur nie, buiten dat hulle as belastingmelkkoeie sal moet opdok om die skade te herstel. Die huidige besitters van die land is diegene wat regstreeks deur hierdie soort optrede geraak sal word. Dit is hulle veelvuldige kinders wat sonder toegang tot ‘n biblioteek vir skooltake sal moet klaarkom. Voorts is dit ‘n gegewe dat hierdie einste brandstigters vir hul eie “bevryders”, die ANC, gestem het, diegene wat regstreeks verantwoordelik is vir die gebrekkige dienslewering waaroor die vandale protesteer.

Ek vind bostaande optrede persoonlik nie heeltemal so vreemd nie. Bederf ‘n kind, koop vir hom als wat sy hartjie begeer, en jy sit met ‘n bedorwe brokkie wat niks waardeer nie. Dit is insgelyks dikwels die geval dat diegene wat so vernielsugtig is, juis die einstes is wat nog nooit enige persoonlike of erfbelasting betaal het nie. Hulle het daardie biblioteek en stadsaal waarskynlik op ‘n skinkbord voor 1994 gekry, met komplimente van die huidige onwelkome belastingbetaler. Mens het hoeka nie respek of waardering vir goed waarvoor jy nie self gewerk het nie. Die enigste gevolgtrekking wat mens hieruit kan maak, is dat die vorige bedeling se pogings tot medemenslikheid en ontferming teenoor die armes ‘n onding was, wat regstreeks tot die huidige vernielsugtigheid het. Dit was ongetwyfeld ‘n wrede, rassistiese komplot deur die neo-imperiale blanke onderdrukkers om grootskeepse ondankbaarheid onder die huidige besitters van die land te kweek, deur vir hulle infrastruktuur te verskaf waarvoor hulle nie self nodig gehad het om te betaal nie.

Dit is, kortom, apartheid en witmense se skuld dat Pretoria se middestad smerig is en die biblioteek in Standerton afgebrand is.

Lees ook Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

‘Kernwedloop’ is meer gepas

Dit was voorwaar ‘n kernnaweek in die ware sin van die woord.

Iran het dié naweek twee kortafstandmissiele afgevuur nadat sy Rewolusionêre Wag met oorlogsoefeninge begin het. Volgens die amptelike media is dit om die land se paraatheid en afskrikvermoë te adverteer.

Die grond-tot-grond missiel, die Fateh (Oorwinning) en die seemissiel, die Tondar (Donder) is Sondag suksesvol gelanseer.

Iran het Maandag die Shahab 3-missiel getoets wat glo ‘n reikwydte van 2 000km het en Israel en die VSA se basisse in die Golf binne bereik plaas. Dié missiel is al voorheen deur Iran getoets.

Oplaaiende spanning tussen Iran, die VSA en Israel vanweë die land se kernprogram is ook tans in die nuus en waarnemers glo die oefening is gemik daarop om Obama se mees onlangse uitsprake te beantwoord.

Die Amerikaanse president het Saterdag gesê die ontdekking van ‘n geheime kernaanleg wys ‘n “kommerwekkende patroon” en ontwyking deur Iran voeg dringendheid tot die samesprekinge met ses wêreldmoondhede Donderdag in Geneva. Die VSA en Israel vermoed dat Iran kernkrag vir militêre doeleindes wil aanwend.

Iran het egter die stelling ontken en gesê die Weste is al lank reeds bewus van die aanleg naby die heilige stad Qom. Hulle het die bestaan van die aanleg Maandag per brief aan die IAEA, die Internasiionle Atoomenergieagentskap, erken en gesê die aanleg is oop vir inspeksie.

Iran het die Weste daarvan beskuldig dat die uitbarsting oor die sogenaamde geheime aanleg die gesprek in Geneva negatief kan beïnvloed.

Dit het ook hierdie naweek bekend geraak dat China hulle arsenaal opgegradeerde missiele op 1 Oktober tydens ‘n militêre parade gaan vertoon.

Die Chinese Xinhua-nuusagentskap het ‘n bevelvoerder aangehaal wat werksaam is by die beheer van kernwapens.

Dit sal die land se klem op militarisering en modernisering weereens benadruk. Buitelandse waarnemers is vol afwagting en sal die verbymars van die Volksbevrydingsleër fyn dophou.

Minder tenks gaan deur die strate afgerol kom en meer van die weermag se gevorderde wapentuig sal ten toon gestel word, het generaal Gao Jianguo, woordvoerder van die Militêre Parade aan Reuters gesê.

Bomwerpers, vegvliegtuie en helikopters sal verbyvlugte oor Beijing onderneem.

Daar sal 108 missiele te siene wees wat twee soorte konvensionele grond-tot-grond missiele sal insluit, asook interkontinentale kernmissiele, het Yu Jixun, onderbevelvoerder van die leër se Tweede Artillerie gesê. Die Tweede Atrillerie beheer China se kernarsenaal en is besig met ‘n uitbreidingsplan wat konvensionele missiele sal insluit.

“Al vyf soorte missiele is van die soliede brandstof soort, met kleiner omhulsels… In die verlede was dit meesal vloeibare brandstof en die omhulsels was enorm.”

Die Julang-2, of JL-2, ‘n duikbootmissiel met ‘n trefafstand van 8 000km wat in 2001 getoets is en die CSS-X-10, ‘n soliede brandstof interkontinentale ballistiese missiel mag dalk deel vorm van die vertoning.

Die VSA se maritieme strateë is bekommerd dat China dalk ‘n ballistiese anti-vaartuigmissiel, ‘n Dongfeng 21-D, ontwikkel het wat Amerika sal dwing om hulle vliegdekskepe op ‘n afstand te hou in die geval van ‘n aanval op Taiwan.

China het egter nog nie die vermoë om met behulp van satelliete en ander stelsels skepe op see te volg en aan te val nie, sê militêre kenners.

Maar dit was nie al wat die naweek onder die kernsoeklig geval het nie. Volgens Nieu-Delhi se atoomspesialiste kan Indië nou wapens bou wat meer as 200 kiloton kan dra en volgens die internasionale gemeenskap as “behoorlike strategiese afskrikmiddels” deug.

Dit sal natuurlik vir Pakistan, aartsvyand en kernmoondheid, in die skadu van Indië stel.

Indië se aankondiging kom op dieselfde tydstip as Iran se missieloefening en ‘n hewige debat wat in die land self woed oor of die laaste kerntoetse in 1998 suksesvol was of nie.

‘n Invloedryke wetenskaplike, K Santhanam, by die Indiese weermag se navorsing- en ontwikkelingsorganisasie, beweer die kernhittetoets by Pokhran in Rajasthan, was laer as wat verwag is.

Die stelling het weer aanleiding gegee tot spekulasie dat Indië nog ‘n toets beplan wat spanning met Pakistan verder kan verhoog en die nuutondertekende burgerlike kernooreenkoms met Washington in die gedrang kan bring. Indië het tot dusver geweier om die Kernsperverdrag te onderteken en is sedert 1974 besig om ‘n kernarsenaal te ontwikkel.

Volgens kenners beskik Nieu-Delhi oor genoeg wapengraad plutonium om ten minste ‘n honderd kernkoppe te vervaardig.

Militêre kenners sê Indië se kerntoetse is nog nie behoorlik uitgevoer nie en is net mbv rekenaars gesimuleer.

Barack Obama het onlangs by die Algemene Vergadering van die VN gepleit dat meer lande by die Kernsperverdag aansluit. Hy het voorgestel dat Indië as ‘n land aansluit wat nie oor kernwapens beskik nie.

Indië het sy voorstel met minagting verwerp in ‘n brief aan die voorsitter van die Veiligheidsraad.

Met Pakistan, Indië en Iran se onversetlike houding, en China se magsvertoon, is ‘n kernvrye wêreld besig om in die vergetelheid te verdwyn.

“Kernwedloop” is die nuwe woord op algar se lippe.

мозаика киев прокурор Фильчаков

Mugabe is nie mal nie

Robert Mugabe het so pas sy “grondhervormingsprogram” op CNN verdedig. Dikwels kom ‘n mens egter diegene teë – sowel joernaliste as gewone mense – wat beweer dat “Mugabe sy varkies kwyt is”, “kranksinnig is” en dergelike meer. Ek kan onthou dat ‘n aanbieder van die BBC, saam met wie ek so vier of vyf jaar gelede middagete genuttig het, dieselfde gesê het. “Dis nie omdat hy swart is dat hy so optree nie, dis omdat hy waansinnig is,” het die BBC-man in sy wysheid aan my oorgedra.

Mugabe maak egter nie die indruk van ‘n malman op my nie, inteendeel. Daar bestaan seker ‘n groot verskeidenheid definisies van waansin, maar om konstant teenstrydige uitsprake te maak, soos “Ek is op die maan” terwyl jy tuis in jou kombuis is, is seker een daarvan. Mugabe, aan die ander kant, handhaaf ‘n keiharde logika in alles wat hy sê.

En daardie logika, verstout ek my om te sê, is niks anders as die Suider-Afrikaanse liberalisme (en kommunisme) wat reeds ‘n eeu of twee in dié wêrelddeel met ywer verkondig word nie.

Waar was u toe Mugabe op 4 Maart 1980 tot president van die nuwe Zimbabwe verkies is? Ek herinner my die oomblik nog soos gister. Ek was destyds ‘n Honneurstudent aan die Universiteit van die Witwatersrand. Toe die uitslag oor die radio aangekondig is, was ek besig om koffie te drink by die kafee in die binnehof van die Senaatshuisgebou. By die tafel langs my het ‘n aantal linkse studente gesit wat taamlike diep spore in die Engelse joernalistiek en regswese in dié land sou trap. Een of twee van die stigterslede van die Mail & Gaurdian was daar, so ook die kinders van die fotograaf David Goldblatt, hy van “Some Afrikaners photographed”-faam. Ek verbeel my Gilbert Marcus, die latere advokaat en broer van Gill Marcus, was ook teenwoordig.

Toe die aankondiging kom dat ZANU-PF gewen het, het ‘n gejuig langs my losgebars. Daar was groot blydskap, glimlagte, kwinkslae en vreugde. Die held van die wit liberales en linkses, Mugabe, het gewen. En dit was nie net onder Engelse en Jode wat ‘n mens dié bewondering vir Mugabe destyds teëgekom het nie. In dieselfde tyd het ek by die Afrikaanse skrywer, John Miles – van wie daar onlangs ‘n nuwe roman genaamd “Voetstoots” verskyn het – gekuier. Hy en sy destydse kunstenaresvrou, Elza Miles, het ‘n ewe gunstige mening oor Mugabe, “die slim man”, gehad.

Die liberale Britse pers was natuurlik destyds ewe gaande oor Robert Mugabe en het ‘n blink toekoms vir Zimbabwe onder sy bekwame leiding voorspel. Dieselfde BBC-aanbieder met wie ek gaan eet het en wat hom tans as ‘n malman beskou, het waarskynlik Mugabe se verkiesing en die neerlaag van Ian Smith op 4 Maart 1980 as ‘n heuglike gebeurtenis gesien.

Einstein het ‘n ander definisie van waansin gehad: “Om oor en oor dieselfde ding te doen en ‘n ander resultaat te verwag.” En dit is presies waarmee die liberales en linkses in Suider-Afrika nog al die tyd mee besig is. Grondhervorming het in Zimbabwe misluk, maar as dit in Suid-Afrika toegepas word, kan ons van die teenoorgestelde uitkoms verseker wees!

Al wat Mugabe eintlik in Zimbabwe doen, is om die polities korrekte ideologie van grondhervorming, teregstellende aksie, transformasie, asook swart bevoordeling en blanke benadeling, tot sy logiese gevolgtrekking te voer.

Mugabe, spyt dit my om te sê, is ‘n man van sy tyd, ‘n produk van die tydsgees. Hy het aan bewind gekom omdat die Britse regering hom daar wou gehad het, net soos wat hulle Mandela in Suid-Afrika wou sien regeer. Wat is die probleem, Mugabe die persoon of die polities korrekte ideologie wat hom aanvuur? Die hedendaagse liberalisme met sy halsstarrige sienings oor ras, geslag en gelykheid is aan Mugabe en alle swart leiers in Afrika dekades lank deur blanke sendelinge, akademici en joernaliste met ‘n lepel gevoer. Sonder Trevor Huddleston was daar geen Tambo of Mandela of Tutu nie, sonder Donald Woods was daar geen Steve Biko nie, ensovoorts. Is Mugabe nie ook by Fort Hare in die Transkei opgelei nie?

Die hedendaagse liberalisme het, anders as in die negentiende eeu, niks meer met individuele vryheid te make nie. Trouens, die hele kontinuum wat daar aan die linkerkant van die politieke spektrum bestaan het, vanaf liberalisme tot sosialisme en kommunisme, het ná 1989 ingeplof. Klas het plek gemaak vir ras; pleks van die klassevyand, die burgery of boergeoisie waarvan Marx en Engels gepraat het, het daar net ‘n rassevyand oorgebly: die oorblywende blanke bevolking, maar natuurlik en veral, die oorblywende blanke bevolking in Afrika. Daar het bloot ‘n enkele vorm van ‘n liberalis/kommunis oorgebly en hy of sy huldig dieselfde wêreldbeskouing, ‘n beskouing wat volgens Einstein se definisie kranksinnig is.

Daarom: Mugabe, wat heel flink en wakker vir sy jare lyk, is allermins kranksinnig. Maar hy handel volgens ‘n kranksinnige ideologie: die liberalisme.

Die fanatiese liberaliste, waarvan ons ook ‘n hele horde in ons eie land aantref, huldig presies dieselfde idees as Mugabe. Gaan nou op enige webwerf van Naspers (Beeld, Rapport, Burger, Volksblad, nuus.24), die Independent-groep (IOL, Star, Cape Times, Argus) of Avusa (Sunday Times, Timeslive) in en vergelyk wat u daar lees met Mugabe se toesprake en uitlatings. Dis feitlik presies dieselfde! Dan praat ek nie eens van die SAUK nie, wat ‘n blote spreekbuis vir die regerende ANC geword het. Riaan Cruywagen lees deesdae gereeld die nuus met die hamer en sekel in die agtergrond, oor sy regterskouer. Dat die omroepers op RSG mekaar nog nie as “comrade” aanspreek nie, is waarskynlik ‘n anomalie wat binnekort reggestel sal word.

Laat my nou die hooftrekke van die Suider-Afrikaanse liberalisme opsom:

Swartes (hoewel baie ryker as in die res van Afrika) is gemiddeld arm weens blanke diskriminasie uit die verlede onder “apartheid en kolonialisme”.
Grondeienaarskap moet “rasverteenwoordigend” wees; daarom is “grondhervorming” en die oordra van plase aan “opkomende boere” noodsaaklik.
Regstellende aksie, swartekonomiesebemagtiging (SEB) en die skep van ‘n swart-oorheerse ekonomie is “noodsaaklik vir stabiliteit”.
Die swartman se gekrenkte waardigheid moet herstel word; daarom moet sy tradisionele kultuur – waaronder “tradisionele geneeskunde” – opgehemel en bowenal op dieselfde vlak as die Westerse kultuur en wetenskap geplaas word.
Die Afrikamens is uitgebuit deur die witmens en daarom is hy ‘n slagoffer wat “vergoeding” en spesiale behandeling verdien.

Ek vra u met trane in my oë: hoe op aarde verskil Mugabe se politieke en ekonomiese program van die kernbeginsels van die Suider-Afrikaanse liberalisme wat ek so pas geskets het en wat daagliks in ons koerante, oor die radio en TV, van die kansel, in die skool en aan die universiteite, verkondig word?

Enigiemand wat daaroor verbaas is dat Zimbabwe se Bruto Nasionale Produk so te sê gehalveer het en dat die land se bevolking sedertdien deur Britse liefdadigheidsorganisasies aan die lewe gehou word – dis nou behalwe die vier miljoen ekonomiese vlugtelinge in SA – hoef maar net die geskiedenis van Afrika oor die afgelope vyftig jaar te bestudeer. Oral is dieselfde resep toegepas – met dieselfde funeste gevolge. Suid-Afrikaanse “transformasie” gaan presies dieselfde effek as “grondhervorming” in Zimbabwe hê; nietemin word dit deur al wat liberale denker of politikus, ook mev. Zille van die DA, aangepraat.

Soggens in die verkeer verstom dit my om te sien hoe die swart taxi’s geen verkeersreëls gehoorsaam nie, hoe hulle langs die kant van die pad ander motoriste verbysteek, voor jou insny en hul voertuie oorlaai. Die kontras met die ander, meesal blanke, bestuurders op die pad kan nie groter nie. Die taxibestuurders leef hul kultuur uit, en so ook die blanke motoriste. In die een kultuur word dit as ‘n deug beskou om geduldig jou beurt af te wag, grasie en goeie maniere aan ander padgebruikers te betoon en sodoende te sorg dat die algemene orde en verkeersveiligheid in almal se belang gehandhaaf word. In die ander kultuur geld die mag van die sterke en hy wat meer aggressief as die volgende persoon is, is baas van die pad. Of die land.

Vir die liberalis bestaan ras, asook kultuurverskille, glad nie en is dit byna taboe om daaroor te praat. Juis vandag lees ek die belaglike, dom bydraes in die Mail & Guardian se spesiale uitgawe wat sogenaamd aan “ras” gewy is. Nêrens word daar egter deur die skrywers na ras verwys nie. Ras is ‘n illusie, ‘n houding, ‘n “sosiale konstruk”. Daar is geen verskil tussen die swart taxibestuurders en blanke motoriste nie; elke oggend in die verkeer ervaar ek ‘n optiese illusie as ek die taxi’s glyend en bonsend langs die pad sien ry waar hulle toenemend erosieslote veroorsaak. Daar is iets met my oë of my persepsie verkeerd.

Toe my dogtertjie drie jaar oud was, het sy uit haar eie opgemerk dat staanplekke vir swart taxi’s gewoonlik met papier en vullis bemors is en haar misnoeë daaroor uitgespreek. Met die kognitiewe vermoëns van ‘n driejarige het sy een en een bymekaar getel en bevind dit maak twee: 1) Dis verkeerd om te mors, soos haar ouers haar vertel het. 2) Daar waar swartes bymekaarkom, hetsy by taxistaanplekke, hetsy in hul woongebiede, kan mens gewoonlik heelwat vullis opmerk. En haar driejarige ogies het haar nie bedrieg nie. In wetenskaplike terme noem ‘n mens dit: waarneming.

Adriaan Basson is een van die gebreinspoelde produkte van Stellenbosch se joernalistiekskool, wat toe vinnig opgang by Die Burger en Beeld gemaak het en daarna na die Mail & Guardian verskuif het. In die Mail & Guardian se rasuitgawe wend hy ‘n powere poging aan om te beweer dat daar geen verskil tussen die gedrag van blankes en swartes is as dit kom by die strooi van rommel nie. Ons oë bedrieg ons! Omtrent drie of vier keer per week ry ek verby die Diepslootplakkerskamp tussen Johannesburg en Pretoria en elke keer sien ek ‘n enorme hoeveelheid rommel en vullis daar rondlê. Volgens Adriaan Basson en ander liberale ideoloë, ly ek aan sinnebedrog. Ek hallusineer. Miskien het wesens uit die buitenste ruim die rommel in Diepsloot kom strooi en sodoende die valse indruk geskep dat die inwoners daarvoor verantwoordelik is.

Is dit daarom enigsins vreemd dat Mugabe, wat bloot liberale maatstawwe en ontkenning aan die dag lê, op CNN beweer dat sy land se “grondhervorming” ‘n grootse sukses is? Want terwyl hy soms vanuit Suid-Afrika kritiek ontvang, prys sy kritici die transformasie van ons staat, die weermag en polisiemag as ‘n groot verbetering aan. Hulle skree ook elke dag vir meer grondhervorming en dat teregstellende aksie meer meedoënloos toegepas moet word. Daar is nog te veel blanke mans in die privaatsektor en, in weerwil van ‘n miljoen blankes wat reeds onder die broodlyn leef, is die blankes “nog te ryk”.

Net gister ontmoet ek mnr. Riaan Roux, ‘n amateurvideomaker, wat saam met sy swanger vrou deur gewapende swartes gekaap is. Hy het hom egter verset en voordat die swarte sy vuurwapen op hom kon rig, hom met ‘n kannetjie pepersproei wat hy aan sy gordel dra in die oë gespuit.

Raai wat gebeur toe? Pleks dat hy vir sy doodsveragtende dapperheid gelukgewens word, is hy deur die swart polisie vir aanranding in hegtenis geneem! Dis mos nou geregtigheid, soos dit deur die getransformeerde SA polisiediens uitgedeel word. Ná aansienlike regskoste, het Roux daarin geslaag om sy saak te wen. Daar is ook bevind dat sy swart aanvaller ‘n bekende lid is van ‘n misdaadsindikaat wat in motorkaping spesialiseer.

In Mugabe se Zimbabwe, maar ook in die huidige Suid-Afrika, beleef ons ‘n werklikheid waarbinne die aanvaarde waardes omgekeer is. Die moordenaar en die motorkaper is helde en die gewone, wetsgehoorsame burger is ‘n skurk. Dis verkeerd om verkeersreëls te gehoorsaam; veel eerder moet jy ry waar jy wil en maak soos jy wil.

Kortom, in Suider-Afrika leef ons in ‘n gestig wat die liberalisme aan ons gebring het. Hulle noem dit “demokrasie” en versier hierdie aaklige, gewelddadige en vernietigende stelsel met mooiklinkende begrippe soos “menseregte”, “gelykheid” en “grondwetlikheid” – om van “nie-rassigheid” en “nie-seksisme” nie te vergeet nie. Hierdie gestig het sy bewakers en propagandiste wat ons elke dag aan ons goeie geluk herinner met sinne soos: “Wees dankbaar jy lewe nog en is nie al vermoor nie.”

Ek is jammer as ek nie oorstelp van dankbaarheid is tussen al die aangehoudenes in ons liberale gestig nie, maar vir my is blote oorlewing nie genoeg nie. As versnelde grondhervorming en teregstellende aksie met ons klaar is, sal ons moontlik ook soos die Zimbabwiërs pap by die Britse Oxfam moet bedel om te kan oorleef.

Nie net is die fisieke grens tussen Suid-Afrika en Zimbabwe afgeskaf nie, maar die geestelike en ideologiese grens bestaan lankal nie meer nie. Die ANC en ZANU-PF is geesgenote, tesame met die liberaliste wat ons hele bevolking probeer breinspoel dat ondergang eintlik vooruitgang is.

Op die keper beskou, is Mugabe baie rasioneel; hy doen maar net wat almal sê ‘n baie goeie ding is: om van die “vervloekste blankes” (bloody whites) ontslae te raak.

mobile casino free Александр Фильчаков

‘n Botsing in waardestelsels

Leonard Chuene, die baas van Atletiek SA (ASA), erken openlik hy het gelieg oor geslagstoetse wat op die hermafrodiet Caster Semenya uitgevoer is. (Die Noord-Transvaal, Semenya se geboorteplek, is terloops glo die streek met die hoogste voorkoms van hermafrodiete op aarde.) Chuene maak rassistiese uitlatings teenoor blankes tydens sy liegery, vermoedelik met die hoop om sy eie bas te red.

Nietemin behou Chuene (wie se van terloops en ironies genoeg “bobbejaan” in ‘n swart taal kan beteken) sy amp met die eenparige goedkeuring van ASA se bestuur. Die ANC se Jeugliga sê ook hulle onvoorwaardelike steun aan Chuene toe. Opposisiepartye soos die DA is woedend.

Die regterpresident van die Weskaap, John Hlope, ontvang op ‘n stadium duisende rande elke maand van Oasis, ‘n maatskappy wat by hofsake in die Kaapse howe betrokke is. Dit was moontlik dat Hlope self van hierdie hofsake kon aanhoor. Dit was klaarblyklik ‘n enorme konflik van belang. Nie net pleeg Hlope blatant korrupsie deur geld by Oasis te ontvang nie, maar is hy ook ‘n Afro-fascis wat nie sal huiwer om by verskeie geleenthede rassistiese aanmerkings teenoor blanke kollegas in die regsberoep te maak nie.

Nietemin word Hlope nie uit sy amp verwyder nie. Hy is steeds die regterpresident. Hy toon hoegenaamd geen berou oor sy rassistiese en korrupte optrede nie, en het inteendeel die vermetelheid om vir ‘n pos in die Grondwetlike Hof aansoek te doen. In enige Westerse land sou Hlope en Chuene nie net hul ampte kwyt gewees het nie, maar sou die regerende party as gevolg van sulke skandale bes moontlik die volgende verkiesing verloor het. Hierdie is egter Afrika.

Siende dat ek doelbewus hierbo verwys het na ‘n Westerse land, kan dit wees dat diegene soos ek wat Hlope en Chuene as korrupte, rassistiese narre en ‘n verleentheid beskou, so oordeel as gevolg van my eie Westerse waardestelsel wat in Afrika gans en al ontoepaslik is? Is lieg en rassistiese uitlatings dus aanvaarbaar, mits die persoon wat so maak ‘n Afrikaan is? Lê die fout dus eerder by my en die DA se eie verwagtinge van aanvaarbaregedragstandaarde, en nie by Chuene en Hlope se optrede nie?

Hlope argumenteer juis dat die regstelsel verafrikaniseer moet word. Is dít wat Hlope bedoel wanneer hy sê dat die regstelsel verafrikaniseer moet word, dat swartes en blankes juis nie oor dieselfde kam geskeer moet word wanneer dit by morele en etiese vraagstukke kom nie? Dit is immers ondenkbaar dat ‘n blanke regter of sporthoofbeampte wat soortgelyke rassistiese uitsprake as Hlope of Chuene sou maak, hul poste sou kon behou.

Beteken Hlope se aandrang op Afrikawaardes dat swartmense aan ander standaarde as witmense gemeet moet word? Dit lyk tog asof dinge so werk in die praktyk, siende dat beide Hlope en Chuene steeds hul ampte beklee. Indien dit wel die geval is, sou dit goed wees as dit openlik deur die regerende ANC-regime erken word. Dit sou selfs nie vergesog wees om te wonder of die grondwet aangepas moet word nie.

Maak dit dus amptelik: bevestig dat blankes wel tweedeklasburgers is met minder regte as swartmense. ‘n Blanke mag dus nie die “k-woord” gebruik nie, maar ‘n swarte mag wel rassistiese beledigings teenoor blankes besig. Moet dit as blanke nie persoonlik opneem nie. Dis bloot hoe dinge in Afrika werk. Jy is ‘n indringer en ‘n kolonialis wat nog nie vertrek het nie. Maak vrede daarmee.

Indien dit wel die geval is, sal blankes ons handelswyse hiervolgens moet aanpas. Geen blanke het byvoorbeeld ‘n hoop op ‘n regverdige verhoor voor regter Hlope nie. Dit sou geldmors wees om eens te probeer om ‘n hofsaak met hom as die betrokke beampte te probeer beveg.

Voorts moet blanke sakelui wat mense soos Chuene of Hlope aanstel, ook kennis neem daarvan dat daar skynbaar nie dieselfde reëls van toepassing is op swart en blanke werknemers in vertrouensposisies nie. As jy iemand soos Chuene aanstel, is dit ‘n foutiewe, Westerse verwagting om te meen dat hy volgens jóú standaarde van eerlikheid moet optree. As hy ‘n blanke kollega op rassistiese wyse beledig, maak eweneens vrede daarmee. Dis sy reg. Jy is verkeerd deur iets anders te wil verwag.

Gewone leeus is immers baie meer gelyk as albinoleeus, hier in Afrika.

Lees ook Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

slots online casino

Nasionale Braaidag met Malema

Vandag, soos elke jaar die 24ste September, is die Afrikaners se Nasionale Braaidag. Dit is die dag waarop ons ons braaikultuur ten toon stel, en vir die wêreld wys hoe ‘n gekultiveerde spul ons is. Veral met die kookkuns.

Elke jaar gaan die Afrikaners se kookkuns aansienlik en met rasse skrede vooruit. Onthou, ons is afstammelinge van die Nederlanders, wat deur die handelsbedrywighede van die VOC, Jan van Riebeeck se werkgewers, met speserye wêrelddele verower het.

Speserye is in ons bloed. Dink maar aan ons geliefde boerewors. Dié kan jy Saterdae by vele vlooimarkte, voor Builders Warehouse, slaghuise, en menige ander plekke koop. Tydens kerkbasare, kan jy ook boereworsrolletjies te koop kry. Boerewors het selfs in advertensies van Komati-slaghuis al verskyn met ‘n : “Komati-slaghuis sit ‘n wip in jou wors !”

Dan kry jy ook by die Afrikaners natuurlik biltong. Daardie lekkerny wat ontstaan het toe die Nederlanders vleis sonder ‘n yskas moes bewaar tussen Nederland en Kaapstad, met die hulp van speserye. En dit was die Afrikaners se stapelvoedsel toe hulle guerilla-oorlogvoering onder leiding van generaal De la Rey uitgedink het, en die Britte op die slagveldore aangesit het.

Vandag is biltong in baie lande ‘n delikatesse.

En een van die hoofbestanddele van beide boerewors en biltong is natuurlik koljander. In Brittanje, Australië, Kanada en Nieu-Seeland waarheen Afrikaners heen verhuis, is koljander-speserye baie gesog. Die rede is dat Afrikaners mededeelsame mense is wat hulle erfenis met ander kulture deel, ter wille van die nageslag.

Soos almal weet, kan hulle nie hul Nasionale Braaidag dan Erfenisdag noem en vier nie. Want die Afrikaners se erfenis in Suid-Afrika is bykans alles verwoes deur die ANC regering in sy pogings om ons nasionale identiteit uit te wis.

Maar vandag word Nasionale Braaidag verder in my huishouding gevoer. Ek vier elke dag Nasionale Braaidag met Malema. Elke jaar word gewone vleis omskep in ‘n fynproewersdis, en net die gedagte daaraan laat smulpape hul lippe aflek.

Malema se teenwoordigheid is natuurlik die geheim, en ‘n voorvereiste. Hy verander alles as deel van die kooktegniek, tot ‘n fynproewersdis. Vanjaar is dit tyd vir afval en spesifiek daardie stinkende pens, met die vars beesmis wat nog daaraan kleef, se beurt om deur Malema verander te word, en as fynproewersdis op die lekkerbekke se borde te verskyn.

Die houtvuur word al die oggend gemaak. Dit moet aan die gang bly vir ten minste 5 ure. Dan word Malema nader getrek vir die voorbereiding. Eers word die uie in kookolie gebraai. Rooiwyn is deel van die sous. Op ‘n stadium word die stinkende afval ingewerk, en aan Malema oorgelaat om dit sag te kry, ongeag hoe taai en oneetbaar dit ook al aan die begin is. En dan word daar gekuier terwyl die proses aan die gang is.

En dan wanneer die heksebrousel lank genoeg gestook is, kyk ons of dit gaar en sag is. Indien wel, dan trek ek Malema, my driebeenkafferpot, van die vuur af, en deel nog ‘n aspek van ons smaaklike Afrikanererfenis met ‘n klomp smulpape.

Jaar na jaar, kan my vriende nie wag dat ek Malema nadertrek om sy funksie te verrig nie.

mosoblburenie.ru лобановский депутат

Wie is te blameer vir regstellende aksie?

Thabo Mbeki se broer, Moeletsi Mbeki, maak ‘n interessante opmerking in sy boek Architects of Poverty. Mbeki meen dat dit in die belang van blanke sakelui aan die stuur van groot organisasies is om swart rassebewussyn aan te vuur. Vir so lank as wat Jimmy Manyi en sy soortgelykes “rassisme!” skree, so lank sal besighede vermeende blanke rassisme as voorwendsel kan gebruik om regstellende aksie toe te pas.

Die voordeel vir die sakelui is dat die bevordering en aanstelling van onproduktiewe parasiete op grond van velkleur, en nie bekwaamheid nie, baie gewild is onder die swart middelklas. Wie sou nou nie rykdom wat op ‘n skinkbord aangebied word, met albei hande wou aangryp nie? Ek maak terloops hier die voorspelling dat daar geen kans is dat regstellende aksie onder die ANC regime geskrap sal word nie. Dit is hier om te bly. Indien daar nie hierdie aansporing vir die swart middelklas was nie, meen Mbeki, sou groot besighede nasionalisering in die gesig gestaar het. Hoe kwater die swartes egter is vir die verbeelde rassisme van die blankes, hoe meer hulle aandring op “regstelling”, hoe beter vir die vetkatte aan die stuur van Anglo, Sanlam en Old Mutual.

Let op dat ek geskryf het groot besighede. Klein besighede, wat onder druk is in die huidige resessie, kan dit nie bekostig om passasiers aan boord te hê nie. ‘n Organisasie so groot soos Sanlam kan dit bekostig om parasiete te dra, omdat die impak van hulle onproduktiwiteit nie so erg is nie. Die eienaars van klein sakebelange wat nie daardie luukse het nie, is gevolglik baie meer gekant teen regstellende aksie as wat groot sake-eienaars is.

Dit sou uiteraard onmoontlik wees vir die ANC-regime om regstellende aksie toe te pas, was dit nie vir die vrywillige samewerking van die eienaars van groot besighede nie. Soos hierbo aangetoon, behels dit egter veel meer as blote samewerking. Daar is aktiewe aanmoediging. Die meeste van die eienaars van groot besighede is blankes. Jode is ook buite verhouding met hul getalle die eienaars van sulke ondernemings.

Mens kan tot ‘n mate verstaan waarom swartes rassistiese praktyke ten bate van hul mede-swartes wil toepas, alhoewel dit onregverdigbaar is, veral wanneer daar hoog opgegee word oor die monochrome reënboognasie se sogenaamde nie-rassigheid. Dis egter onvergeeflik dat blanke sakelui bereid is om hulle mede-blankes as gevolg van die mees siniese eiebelang uit te verkoop. Dis asof Joodse sakemanne in Nazi-Duitsland aan die stuur sou wees van IG Farben, die firma wat Zyklon B vervaardig het.

Ná die Tweede Wêreldoorlog is die eienaars van IG Farben vir hul misdade vervolg. Ek sou nie verbaas wees as die siniese blanke sakelui wat meegedoen het aan die huidige swart-op-blanke rassisme ook in die toekoms die woede van die blankes wat onder hul verraad gely het, moet verduur nie. Wanneer Afrikaners die dwingelandy van die rassistiese ANC regime afskud, sou ek nie verbaas wees as ‘n hele aantal van hierdie blanke verraaiers landuit vlug nie.

Volgende keer as jy jou wil opwerk oor Julius Malema of Jimmy Manyi se uitlatings, dink weer. Miskien moet jy eerder kwaad wees vir die blanke direkteure van groot sakeondernemings. Die ekwivalent van die mitiese Illuminati in Suid-Afrika, die poppemeesters wat werklik agter die ANC se rassistiese praktyke sit, is moontlik daardie wit mans op die boonste vloer in jóú kantoorgebou.

Lees ook Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

zishao детская одежда депутат лобановский

Verwelk die krieketblommetjies al weer?

Ek en my maat Wim was daardie swart dag in 1999 persoonlik op Edgbaston in Birmingham, toe menere Klusener en Donald ‘n breinfloute beleef het en uitgehardloop is met die laaste bal van die Krieketwêreldbeker 1999. Ek kon sedertdien nog nie besluit wat was erger nie: die skok langs die veld, of hoe die Aussie-ondersteuners ons buite die stadion getart het nie.

Steve Waugh en kie het toe al die Proteas se blommetjies as “chokers” bestempel. Tydens dieselfde wedstryd in Birmingham het Herschelle Gibbs, te vol selfvertroue soos gewoonlik, vir Waugh gevang maar toe die bal slordig weggegooi. Die skeidsregter het geoordeel dat Gibbs nie beheer oor die bal gehad het nie en Waugh was gevolglik nie uit nie. Waugh het toe vir Gibbs gesê: “You’ve just dropped the World Cup, mate.”

Waugh se uittartery is sedertdien telkens reg bewys. In 2003 het sersantmajoor Sean Pollock nie sy sakrekenaar byderhand gehad nie, en is die blommetjies deur Sri Lanka in Durban gepluk. Hoe minder ek skryf oor die rampspoedige halfeindstryd teen Australië in die Karibbiese See in 2007, hoe beter. Dit was asof ‘n skielike breinfloute wat die kolwers beetgepak het toe hulle almal uitgekom het en verwoed probeer slaan het.

Nietemin leer die blommetjies nie hulle les nie. Dit loop weer oor van die selfvertroue. Voor die aanvang van die huidige IKR se Kampioenetrofee, spog Dale Steyn ewe windgat dat g’n span in die toernooi die blommetjies se gelykes is nie. Sri Lanka het egter nie na Steyn geluister nie, en eerder Steve Waugh se woord daarvoor gevat. Dit was van die begin af ‘n slagting.

Die naatbouler Wayne Parnell is gestriem in sy 10 boulbeurte. Grootbek Steyn se syfers was nie juis waffers nie. Roelof van der Merwe het moedig probeer. Waar, o waar, was Morné Morkel? As ek op my huis se voorstoep staan, kan ek Supersportpark se ligte sien. Al wat my gisteraand so ‘n effe hoop gegee het, was die dreigende donderweer wat uit die weste aangekom het. Miskien sou Duckworth-Lewis die blommetjies wonderbaarlik red. Toe nie.

Wat is dit met die blommetjies dat hulle 435 lopies in die beste eendagwedstryd van alle tye kan aanteken, maar dat hulle g’n vermoë het om tydens kompetisies soos die Wêreldbeker hond haaraf te maak nie?

“Chokers”, inderdaad.

Met komplimente van die ‘Vrye Mense’

Nico Smith se verwysing na Algerië in sy onlangse pleidooi dat Afrikaners hulle oorgawe moet verdiep tot verdwyning soos die Franse koloniste kwansuis sou gedoen het, is onbeholpe om die minste te sê. Dit spreek van ‘n onkunde oor die land en sy mense.

Die Franse koloniste het ‘n tuiste gehad om na terug te keer en dus het hulle nie opgelos in die groter geheel deur Arabies te word nie. Vir die “colons” wat nie meer tuis gevoel het nie, was daar ten minste ‘n taaltuiste oorkant die water.

In Algerië is die gemeenskap wat vandag uitwissing in die gesig staar ook nie tevrede met die gang van sake nie en dikwels openlik in opstand teen die verdrukking wat hulle verduur.

Algerië is, benewens Islamitiese ekstremisme wat sedert die tagtigerjare oral in Noord-Afrika posgevat het, ook die land van ‘n baie ou volk, naamlik die Berbers in Kabilië. Hierdie gemeenskap, inheems aan Noord-Afrika, tussen 30 en 40 miljoen van hulle, strek van Marokko tot en met Egipte. Hulle het in vroeër tye selfs kolonies in Mauritanië en Timboektoe gevestig.

Die oorsprong van die Berbers is Mediterreens en hulle het geneties meer met Europeërs in gemeen as met Afrikane. Selfs onder die Toeareg-Berberbevolking het 38,6% blou of groen oë, ‘n persentasie baie hoër as vir die Siciliaanse of Spaanse bevolkings.

Hulle taal, ‘n vertakking van die Afro-Asiatiese taalfamilie, staan ook bekend as Tamazight, die generiese taalterm, en in Algerië as Taqbaylit en verder wes as Tashelhit. Na hulleself verwys die Berbers dikwels as die “Imazighen”, meervoud, of “Amazigh”, enkelvoud.

Die woord beteken “vrye mense”. Die benaming kom waarskynlik van die Romeinse naam vir die Berbers: “Mazices”.

Die antieke Grieke het na die Berbers as die “Libiërs” verwys en voor die Slag van Irassa (570 vC) was die verhoudinge tussen die Grieke en Berbers vriendskaplik. Trouens, bekende figure uit die Griekse mitologie was sogenaamde “Libiërs”, ‘n ouer term vir die Berber. Herodotus het Athena as ‘n “Libiër” beskryf en so ook Medusa.

Die meerderheid Berbers was aanvanklik Christene, maar is later verislamiseer. Daar is selfs ‘n aantal Berberteoloeë wat ‘n blywende bydrae gemaak het tot die vroeë Christendom soos Donatus Magnus wat die Donatistiese orde op die been gebring het.

Die Romeinse keiser, Septimus Severus, was ook deels van Berberoorsprong. Meer onlangs is die bekendste figuur die Franse sokkerheld Zinedine Zidane. Maar daar is, benewens die reeds genoemdes, ‘n lang Berbergeskiedenis besaai met skrywers, argitekte en musici.

Die verislamisering van die Berbers het nie sonder baie teenkanting geskied nie, veral vanweë die rassistiese houding van die Arabiere. Sedert ten minste 739 – 40 vC, toe die Berbers in opstand gekom het teen Arabiese onderdrukking en slawerny, is dié mense bekend vir hulle egalitêre sienswyses.

Die Moslems wat Iberië in 711 binnegeval het, was grotendeels Berbers. Teen die 9de eeu was die hele Noord-Afrika so te sê Berber.

Alhoewel hulle vandag as nomadies gesien word, is hulle van oorsprong landbouers en is tot trek gedoem deur hulle Arabiese plunderaars.

In 1962, ten tye van die vryheidstryd in Algerië teen Frankryk, was die Berbers anti-koloniaal en hulle is dit steeds. Dit is eintlik waar die parallel tussen Algerië en Suid-Afrika moet lê: Tussen die inheemse vryheidsliewende gemeenskappe in albei lande.

Die onderdrukking van meesal binnelandse “Vrye Mense” se kulturele identiteit, wat al sedert die gedugte seemag van die Feniciërs aan algehele oorname ontkom het, het in 1992 weer tot uitbarsting gekom. In 1998 het die sluipmoord op geliefde Berbersanger, Lounes Matoub, deur Islamiste, weer tot hewige onluste in Kabilië gelei en tot die val van president Liamine Zeroual.

In April 2001 het die Arabiese polisie op skares losgebrand en tussen 60 en 80 Berbers gedood toe onluste opnuut uitgebreek het na die dood van ‘n Berberjeugdige, Massinissa Guermah. Hy is dood nadat hy 12 skote ontvang het. Die amptelike verklaring was dat ‘n geregsdienaar gegly het en sy wapen per ongeluk afgegaan het.

Natuurlik het die Berbers nie die regering se verspotte weergawe van die gebeure wat tot die jong man se dood aanleiding gegee het, aanvaar nie.

Die Algerynse owerhede gebruik herhaaldelik die Islamiste se terreurveldtog as verskoning om hardhandig teenoor die Berbers op te tree.

Die kat-en-muis speletjie van die militêre bewind in Algerië met die Kabilisie bevolking is op sigself egter ‘n aanduiding dat totale onvrede ‘n hoë prys sal dra. Konstitusioneel word Algerië amptelik as ‘n “Arabiese, Berber-, Moslemvolk” beskryf en die taal as ‘n “nasionale” taal. Die taal is ‘n keusevak op skool in Berbergebiede.

In Marokko, waar Berbername eens verbode was, het die taal geen amptelike status nie, maar word as ‘n verpligte vak op skool aangebied ongeag die geografiese ligging van die skool.

Die beweging wat stry vir die onafhanklikheid van Kabilië, MAK, fokus veral op taal, want ten spyte van al die oënskynlik vriendelike amptelike gebare, voel die Berbers ‘n staatsvyandigheid.

Kabiliese nasionaliste is dit eens dat die Algerynse regering ‘n lae-intensiteit oorlog teen hulle voer. Nie net met sluipmoorde en onverklaarde skietvoorvalle nie, maar ook met brandstigting.

Aan die begin van die jaar het die MAK owerhede verras met ‘n reuse opkoms by ‘n betoging. Vierduisend studente het in Tizi-Oezoe byeengekom onder die Kabiliese vlag met slagspreuke wat die “regering van sluipmoordenaars” veroordeel.

Sedert die herverkiesing van premier Bouteflika in 2004 is die weermag in Kabilië herontplooi en elke somer beleef die inwoners ‘n inferno van vlamme wat hulle sê deur die Arabiese weermag aangestig word.

Die somer vanjaar is herdoop tot die “Hel van 2009”, die ergste brande wat Kabilië tot nog toe moes trotseer. Olyfboomplantasiese in Maatkas, Bouzegane, Amizour, en vele ander is vernietig in die Arabiese vagevuur wat oor Kabilië afgeroep is.

Dit herinner tewens sterk aan die boere in Suid-Afrika se stryd met brande wat kwaadwillig gestig word

Die inwoners van Tadmait, 18km wes van Tizi-Oezoe, die hoofstad van Kabilië, het op 24 Julie 2009 twee van die regering se veiligheidsmanne op heterdaad betrap terwyl hulle ‘n brand probeer stig het. Die weermag verhoed ook inwoners wat huisraad van hulle brandende huise of die huis self wil red, om die vuur te blus.

‘n Pamflet wat deur die minister van godsdienaangeleenthede gratis in Kabilië versprei word, getiteld “Trane voor vuur – psigologiese oorlogvoering” het die inwoners verder oortuig van die regering se kwaadwilligheid.

Voordat Nico Smith dus weer Algerië uitsonder, moet hy homself liewer vergewis van wat vandag in die land afspeel: ‘n Plofbare mengsel van taalnasionalisme, etnisiteit en ‘n onblusbare vryheidstrewe. Alles met komplimente van die “Vrye Mense”…

Wat het van ons parke geword?

Alhoewel die huise se erwe kleintyd groter was as vandag se posseëlgrootte-erwe, het ons ma-hulle ons tog na parke geneem. My nefie-hulle het in Kensington in Johannesburg gewoon. Ons het baie ure saam met my nefies in Rhodes Park deurgebring: in die sandputte, op die swaaie of in die swembaddens. Dit was gratis en veilig. My ma-hulle het, voor ek gebore is, in die middestad van Johannesburg gewerk en het glo dikwels hul toebroodjies in Joubertpark gaan nuttig.

So ook was daar heelwat parke in en om ons werkersklasbuurt aan die Oosrand. By een het ons “dryfings” met ‘n rugbybal gespeel. Die dam in ons omgewing was nie omhein gewees nie. Ons het krappe gevang, om hom gaan draf en selfs later van tyd onder die bome met ons meisies gevry. Boksburgmeer het ‘n “foefie-slide” en motorbote wat mens teen betaling kon huur, gehad. Elke Tweede Kersdag het ons en my pa-hulle se broers gaan piekniek hou by Germistonmeer, en op Pleasureland se mallemeulens gery wat elke Desember langs Germies Lake was. (Hoe lyk Johannesburg se Dieretuinmeer deesdae, wonder ek?)

Central Park en Hyde Park is eweneens bekende voorbeelde van parke waar die woonstelbewoners van Manhattan en Londen ontspan, hul kinders laat speel en met hul honde gaan stap. Die eerste foto wat ek met die destydse nuutjie van ‘n digitale kamera geneem het, was juis in Central Park op ‘n grou New Yorkse dag. Ek het nog nooit, ooit enige vrees in hetsy Hyde Park, hetsy Central Park ervaar nie. Inteendeel. Dis vriendelike, rustige plekke. Central Park was weliswaar ‘n paar jaar gelede ook maar ‘n ongesonde plek, voordat die New Yorkse polisie ernstig oor misdaad begin raak het.

Ons bly vandag egter in ‘n beskeie huisie op een van daardie posseëlgrootte-erfies. Ek weet nie hoeveel balle ek en my seuntjie al oor die mure geslaan of laat vlieg het met die krieketspelery saam nie. Daar is egter geen park in die omgewing waar mens kan waag om heen te gaan nie. Daar is die skole se sportvelde wat nommerpas vir krieket sou wees, maar hulle word met kettings en doringdraad toegesluit. Daar word skynbaar nie juis meer parke as deel van nuwe woongebiede gebou nie.

Die parke wat nog in die ouer buurte of in die binnestede bestaan, is lewensgevaarlik, vol boemelaars en smerig vuil. Die kans is goed dat ek en my seuntjie sal terugkeer van ‘n hedendaagse park af sonder ons kolf en bal en selfs op ‘n draagbaar met kele afgesny. Joubertpark in Johannesburg is ‘n uiterste voorbeeld hiervan. Sy hekke is permanent gesluit, omdat dit sedert 1994 nie soseer ‘n park geword het nie as Johannesburg se eie Delvillebos, ‘n bloedige slagveld. Fonteine in Pretoria verander telkens in Da Nang op vakansiedae, met anargistiese gedrag en tientalle messtekerye.

Miskien is ons parke ‘n metafoor vir die algemene barbaarsheid waarin die land sedert 1994 verval het. As Central Park die groen long van Manhattan is, is Suid-Afrika se parke die stede se kwaadaardige longgewasse.

воронеж аксессуары