Skrywer: Dan Roodt
Afrikaners se Nongqawuses
[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]
Volg Manfred op Facebook.
In die jaar 1856, aan die Oosgrens, het ‘n jong Xhosa-vrou, Nongqawuse, water gaan skep langs ‘n rivier. Met haar terugkeer het sy haar oom vertel dat sy ‘n boodskap van haar voorvadergeeste ontvang het. Dié het haar vertel dat die Xhosas hul gesaaides en beeste moes vernietig. In ruil daarvoor sou die voorvaders die Engelse setlaars in die see in jaag. Die Xhosas sou dan gesonder beeste en vetter gesaaides ontvang, aangesien baie van die Xhosas se beeste ‘n longkwaal by die setlaars se beeste aangesteek het. Nongqawuse het voorspel dat die son op 18 Februarie 1857 rooi sou word, en dat haar voorspelling bewaarheid sou word op daardie dag.
Die Xhosas het toe gehoor gegee aan Nongqawuse se visioen, en massas van hulle eie beeste begin doodmaak. Daar word bereken dat soveel soos 400,000 beeste doodgemaak is. Die uitkoms was voorspelbaar: Derduisende Xhosas het omgekom van die honger. Helaas vir die Xhosas het die voorvaders nie saamgespeel nie. Op 18 Februarie, 1857, het die son nes elke ander dag opgekom, en was hy nie rooi nie. Die Engelse is ongelukkig nie die see in gejaag nie. Vandag, meer as ‘n honderd en vyftig jaar later, is ek persoonlik jammer laasgenoemde het nie gebeur nie, terloops.
Ek as Afrikaner kan egter nie té veel neersien op die Xhosas wat nasionale selfmoord wou pleeg nie. In der waarheid kan ek glad nie op die Xhosas neersien nie, want elemente in my eie volk is besig om presies dieselfde met Afrikaners te maak as wat Nongqawuse destyds met haar volk gemaak het. Nongqawuse het voorvadergeeste aanbid. Nongqawuse se modern geestesgenote is eweneens fanatici wat ‘n ander geloof aanhang, ‘n geloof wat selfs meer absurd is as Nongqawuse se geloof in haar voorvaders, maar wat net sulke geloofsspronge vereis.
Dié geloof se gode het verskeie name. Een van die afgode heet nie-rassigheid, maar dit is ‘n misleidende naam, omdat dit eintlik nie-blankheid beteken. Nog ‘n afgod heet anti-rassisme, maar weer eens is die naam ‘n misleiding, want dit beteken in wese anti-blankheid. Die sentrale kategismus van hierdie afgodediens kan na die volgende eenvoudige leerstelling gereduseer word:
Swart goed. Blank en Afrikaner sleg.
Daar is dus hoegenaamd geen verskil tussen die primitiewe Nongqawuse en die ewe primitiewe fanatici van hierdie godsdiens se lewensuitkyk nie. Vir Nongqawuse was dit: “Xhosa goed. Brit sleg.” As daar dus steeds Afrikaners is wat hulself meerderwaardig voel teenoor die volksselfmoord van die Xhosas in die 1850’s, sou ek dink hulle moet bietjie gaan besin oor die volksselfmoord van die Afrikaner en ander blankes wat op 2 Februarie, 1990 in aanvang geneem het, toe Pienk Frikkie die dooie terroris-afgod, Mandela, se vrylating aangekondig het, iets wat uitgeloop het op die skandelike oorgawe by Kodesa.
Die liggelowige Xhosas is beter gesaaides en gesonder beeste belowe. Liggelowige blankes is die son, maan en sterre in 1992 se referendum beloof, en soos idiote het ‘n meerderheid van ons ja gestem. Die Xhosas het geglo dat die son rooi sou opkom op 18 Februarie, 1857. Blankes is oortuig die land van melk en heuning sou op Suid-Afrika neerdaal op 27 April, 1994. Die Xhosas het weliswaar hul gesaaides vernietig en hul beeste geslag en van die honger omgekom, maar baie blankes was en is steeds nog dommer as die Xhosas. Ek hoor dikwels volslae blanke idiote wat opgee oor hoe transformasie, rasstellende aksie en SEB kwansuis nodig is, wat my noop om te dink dat daar heelwat blankes is wat steeds, in 2014, meer agterlik en primitief as die mees primitiewe Xhosa van die 1850’s was. Om jou kinders se toekoms aan rasstellende aksie uit te lewer, is net so dom as om jou en jou kinders se beeste te laat slag.
Dit is onduidelik of Nongqawuse bloot versteurd of kwaadwillig was, en of sy die gevolge van haar optrede sou kon insien. Dit ly egter geen twyfel nie dat daar onder die hedendaagse blankes wel die kwaadwilliges is. Daar is diegene, die fanatici en slange aan eie boesem, wat onverbiddelik daarop uit is om die volksselfmoord wat op 2 Februarie, 1990 begin is, te voltrek. Niks wat Afrikaans en eie aan Afrikaners is, mag staande bly nie.
Nie die NG Kerk nie, dáárvoor sal ekstreemlinkse, fanatiese Nongqawuse-dominees sorg, en hul guerrilla-metode om die NGK te vernietig heet die Boesakbelydenis.
Nie Afrikaners wat professionele poste beklee nie. Hulle sal getransformeer word. Hulle sal deur rasstellende aksie geteiken word. Bied hulle weerstand, skree die fanatici dat hulle rassiste is.
Nie die korrekte, suiwer vorm van die taal nie. Daarvoor sal Magdaleen Kruger van RSG en haar trawante sorg. Kruger wil Afrikaans “teruggee”, maw transformeer na een of ander basterbraktaal – gaan sy haar Kaapse basterbrak-Afrikaans, deurspek met Engelse terme met slegs hier en daar ‘n herkenbare Afrikaanse woord, moontlik Kafrikaans noem?
Al die voormalige Afrikaans universiteite is reeds uitgewis, behalwe vir een, die NWU, wat nog effentjies Afrikaans is. Dit kan egter nie geduld word deur die Nongqawuses van Naarpers nie. Onder die liggewig weergawe van Nongqawuse wat stelselmatig besig is om Beeld se lesers te beledig en te vervreem, Adriaan Basson, het ‘n horde Naarpershoernaliste onlangs op die PUK toegesak, met die uitsluitlike doel om om die laaste Afrikaanse universiteit ook te vernietig.
Hul metode is eenvoudig. Onthou die sentrale leerstelling van hul geloof: Swart goed, Afrikaner sleg. Hoe maak mens ‘n ganse volk sleg? Maklik – jy noem hulle rassiste of Nazi’s, al is jou teikens verbouereerde eerstejaarstudente. Kennelik is die liggewig Nongqawuse Adriaan Basson nie opgewasse teen meer formidabele opponente as eerstejaartjies of elfjarige dogtertjies nie.
Gelukkig is daar diegene wat begin wakker word, wat begin vrae vra oor die agenda van die Nongqawuse’s in eie geledere. Die liggewig wat elfjarige meisietjies en eerstejaars teiken is toegegooi met kritiek deur huidige en voormalige PUKKE, top op die punt dat Nongqawuse Basson geteem het in ‘n huilerige hoofartikel dat hy kwansuis geen agenda het nie. Ek lees selfs gister ‘n twiet van Flip Buys wat vra of Basson ‘n aktivis of ‘n joernalis is.
Ek hoop die meeste Afrikaners word wakker bevry hulself van die Nongqawuses in eie geledere, voordat laasgenoemde se vernietigingswerk voltooi is. So nie, verdien ons dit om dieselfde lot as die Xhosas van die 1857 te deel.
Skewe-Beeld se agenda
deur Hannes Engelbrecht
Beeld, daardie Johannesburgse pamfletjie wat vinniger lesers verloor as ‘n kat na ‘n vlooibad, se agenda ruk nou hande uit.
Sedert die liggewig Adriaan Basson oorgeneem het as redakteur is byna elke Afrikanerinstelling ‘n teiken. Uit die binnekringe word reeds gefluister dat die lang messe uit is vir sy arrogansie.
Die jongste poging van Beeld om die enigste Afrikaanse kampus (Pukke) in die land swart te smeer, val netjies in by hul gekraai van plesier toe ‘n swart kanselier aangewys is.
Ontgroening en studentepret is deel van die studentelewe. As dit gepaardgaan met ‘n paar hikslae is dit omdat jongmense somtyds ook foute maak. Die ironie is dat die Puk beheer is en was deur liberale. Sommige dosente figureer baie sterk in die DA. Onder Theuns Eloff se vise-kanselierskap het die Dakargangers soos Max du Preez ook by die Puk kom nesskrop. Dit tel nie vir Beeld nie. Die Puk is Afrikaans en daarom is die skietseisoen oop op hulle.
Dis onverstaanbaar dat ‘n “Afrikaanse” koerant so ‘n doodswens kan he; om sy eie oorlewing as Afrikaanse blad op te offer ten gunste van ‘n klein agenda van ‘n paar roekelose leke-joernaliste.
Front Nasionaal is nie een van Beeld se gunstelinge nie. Geen enkele persberig of brief word geplaas nie. Ons het daar nie ‘n saak mee nie. Ons soek nie die krummels wat van Adriaan Basson se tafel afval nie.
Ons het egter ‘n waarskuwing aan Beeld: moenie te veel karring aan lesers nie. Spreuke praat van ‘n gekyf wat soos ‘n druppende kraan is. Beeld se druppende kraan les lankal nie meer die dors van die Afrikaner nie.
Hannes Engelbrecht is leier van Front Nasionaal.
Motor van die jaar: Porsche kry dit weer reg!
deur André Olivier
Die Porsche Cayman S is die Motor van die jaar 2014! Motorjoernaliste en gesaghebbendes in die motorbedryf het gisteraand vir die tweede jaar na mekaar aanskou hoe Porsche met die mees gesogte prys in die motorwêreld wegstap. Na vele kilometers wat deur 25 van die voorste motorjoenaliste agter die stuur van elk van die finaliste deurgebring is, het die Porsche Cayman S geskiedenis gemaak toe dit die titel voor sy suster die Golf 7 en sy niggie die Audi A3 se neuse weggeraap het.
Daar is nou geen twyfel dat die Volkswagengroep die beste motors ter wêreld bou nie. Dit wil gedoen wees dat die eerste drie in die kompetisie almal uit die Volkswagenstal afkomstig is. Die Porsche, wat met ‘n totaal van 199 punte met die loure weggestap het, asook die VW Golf 7 met 192 punte en die Audi A3, ons gunsteling met 168, was onderskeidelik in die eerste drie posisies.
Ons wil vir Porsche baie geluk sê met ‘n puik motor, maar daar is suur by die soet! Motors soos die Porsche Boxster, Jaguar F-Tipe en Mercedes SLK hoort nie in die “Motor van die jaar” nie, so ook nie die VW Amarok of Isuzu KB nie. Daar moet katagorieë wees waarin sportmotors, werksbakkies, dubbelkajuitbakkies, sportnutsvoertuie en afslaankapmotors ingedeel word.
On weet die nege finaliste ding mee teen die motors in sy katagorie en nie direk teen die ander finaliste in die kompetisie nie, maar die meer eksotiese motors is baie keer per hand aanmekaargesit of word in hoogs gespesialiseerde fabrieke gebou, so om op die toetsdag uit die Ford Figo uit te klim en jou direk daarna in ‘n Porsche 911-sitplek in wikkel en volkome objektief te wees, is maar moeilik, al is die maatstawwe wat ook al.
Ons wil regtig niks van Porsche af wegneem nie, maar die speelveld was nie gelyk nie. In ons boekie is die Porsche wel die “Sportmotor van die jaar” en die Golf 7 die eintlike wenner van vanjaar se kompetisie!
Beskermd: Bodem38: Die avondmaal
Beskermd: Bodem 37: Die geskil
Beskermd: Bodem 36: Die uitleg
Vryheidsfront nou totáál Nasionale Party
deur Hannes Engelbrecht
Ondersteuners van die VF+ wat gereeld selfbeskikking voorhou as die party se beleid wanneer vrae deur Front Nasionaal gevra word, het waarskynlik vanoggend in hulle koffie gestik toe hul leier se artikel in Rapport gelees is.
Dr Pieter Mulder draai geen doekies om nie – sy party het “herposisioneer”. In die proses val Mulder terug op die ou Nasionale Party-slagspreuk van “eenheid in diversiteit”, of soos die De Klerk-NP dit gedefinieer het : “Eenheid in verskeidenheid”. Mulder strewe na ‘n “nuwe staatkundige bestel waarin erkenning gegee word aan die diversiteit van Suid Afrika”. Hy reken “ons minderheidskonferensie het ‘n gesamentlike doel vir minderheidsgroepe daargestel”. Al wat kortkom van die ou Nasionale Party-retoriek is dat Mulder nog net die slagspreuk van “Eie Sake” ook moes ophaal.
Van selfbeskikking maak Mulder geen melding nie; inteendeel, hy omhels die eenheidstaat met gemak:
“So ‘n nuwe Suid Afrika moet gebou word rondom die konsep van ware eenheid in verskeidenheid; rondom ‘n ware ‘better life for all’; rondom ‘n ware gelyke kans vir almal”.
Dit is presies die standpunt wat FW de Klerk verkondig het gedurende Kodesa.
Hierdie standpunte van Mulder en die VF+ maak dit nou duidelik waarom die “koalisie” en “samewerking” met eenheidstaat-partye soos Cope en die PAC vir die party ‘n voortvloeisel is. Nes die NP destyds met die IVP en DP.
Dis ook duidelik waarom Mulder geen probleem het met ‘n adjunk-minsterskap in die ANC-regering nie – dit was ook De Klerk se standpunt in die Regering van Nasionale Eenheid onder Mandela.
Die Vryheidsfront het nou die bodem geskraap. Hulle politieke argumente het opgeraak. As ‘n party teruggryp na ou uitgediende Nasionale Party-argumente wat ‘n klaaglike mislukking was, is jy polities bankrot.
Baie mense vra waarom Front Nasionaal gestig is – dit is die rede. Die sogenaamde “tuiste vir Afrikaners” van die Vryheidsfront is net ‘n ou Nasionale Party-pypdroom. Nes die NP is die VF+ nou ook waarskynlik op pad na ‘n roemlose politieke dood.
Hannes Engelbrecht is leier van Front Nasionaal
Demokratiese Alliansie is ‘n dansskool
deur Hannes Engelbrecht
Ten spyte daarvan dat sy eie politieke kommentators soos Herman Gilliomee en Theo Venter (NWU-Pukke) die DA waarsku om nie die wit stem as vanselfsprekend te aanvaar nie, gaan Zille en haar span ongesteurd voort om die DA te “hervorm”.
Die DA se parlementêre leier, Lindiwe Mazibuko, het pas weer hierdie week ‘n dwarsklap uitgedeel aan een van die wit bestuurslede, Athol Trollip. Dit het gevolg nadat die DA se kandidatelys gewys het hoe wittes (soos Niekie van der Berg) uitgeskuif word ter wille van die “transformasie” van die party.
Die DA se jeugvleuel is natuurlik klaar in geheel “verswart”, terwyl die Gauteng-kandidaat ook swart is. Dit sluit aan by Patricia de Lille (van die OD, wat ingesluk is deur die DA en verantwoordelik was vir die “groei” wat die DA kwansuis gewys het) wat met ‘n hand vol lojales Kaapstad bestuur.
Die DA se kleure as ‘n multikulturele party wat ‘n eenheidstaat voorstaan, kom al meer na vore. Hulle ommeswaai oor regstellende aksie, verandering van straatname, alewige ge-toyi-toyi en Dianne Kohler-Barnard se weiering om Afrikaans te praat, is tekenend van die rigting wat die party nou inslaan.
Anders as wat sommige media wil voorgee, is die DA ook nie die skoonste van partye nie. Die gedoente met Agang ruik na buitelandse inmenging met geldskenkings, die DA-raad van Midvaal verkeer in allerhande korrupsie-aantygings, en Manie van Dyk is amptelik Suid-Afrika se reistoelaag-koning. Op Potchefstroom was dit ‘n lagwekkende sirkus soos die DA probeer het om ‘n stadsraad te beheer met net ‘n derde van die stemme (wat in effek beteken het dat hulle in die kort rukkie aan die stuur geen demokratiese besluite kon uitvoer nie).
As ‘n multikulturele party het die DA ‘n swak vertoningsrekord wat betref die aanspreek van wittes en kleurlinge se probleme. Op die beste is hul mediaverklarings oor viskwotas en plaasmoorde net ‘n oorsigtelike gegorrel wat tog net nie hul swart kollegas aanstoot moet gee nie. Met laasjaar se plaas-onluste in die Wes Kaap was die DA met stomheid geslaan. Hulle beleid oor grondhervorming is so naby aan die ANC s’n dat daar eintlik eenstemmigheid is.
Omdat Zille en Mazibuko (Zille se voorkeurkandidaat vir volgende partyleier) ‘n onheilige houvas op die party het, kom hulle weg met dinge waarmee geen ander party sal wegkom nie. Op die kandidatelys is jong, onervare mense wat as sekretaris en as woordvoerder vir Zille opgetree het – ‘n duidelike bewys van regstellende aksie wat ook binne die party self aanwesig is.
Die DA, wetende dat politieke argumente en beleid hulle kan kortwiek, wend hulle al meer tot populistiese politiek. T-hemde, kospakkies, Zille in Moslemdrag, Zille in sangoma-seremonie, Zille aan’t toi-toi: dis ‘n nimmereindigende gespeel vir die gehoor sonder om enige politieke argument op die tafel te sit.
Die Demokratiese Alliansie spog graag met die Wes-Kaap. Maar as jy praat met ingeligte Wes-Kapenaars kom ‘n ander prentjie na vore – dit is nie die “regeringsvermoë” van die DA wat die Wes-Kaap en Kaapstad laat uitblink nie; dit is die unieke werkerskorps binne die stad en provinsie wat die verskil maak.
Gaan dit help om enige van die dinge wat hierbo genoem word aan die DA te vra? Nee, dit gaan nie. Die DA hou nie van politieke argumente nie, want dit kan dalk kiesers wakkermaak. Die DA sal eerder antwoord deur iewers in ‘n “township” te gaan dans en T-hemde uit te deel. Dít is die Demokratiese Alliansie.
Hannes Engelbrecht is leier van Front Nasionaal.
Vryheidsfront Plus verwerp Europese ‘regse partye’
Mnr. André Fourie, die woordvoerder vir buitelandse sake van die Vryheidsfront Plus, het by herhaling al gesê dat sy party die nuwe Europese regse partye soos die PVV in Nederland of die Front National in Frankryk verwerp en eerder met die tradisionele Christen-Demokratiese of liberale partye wil kontak maak.
Hiermee sit die VF Plus die vorige Nasionale Party se buitelandse beleid voort. André Fourie was ‘n adjunkminister vir buitelandse sake onder mnr. FW de Klerk in die Nasionale Party en het hom in die geskiedenis verewig toe hy in die vroeë negentigerjare aan mnr. Andries Beyers op TV gesê het:
“Hier is die voorstelle van die Nasionale Party. As u in hierdie voorstelle die bewys kan kry dat ons die regering aan ‘n swart meerderheid gaan oorhandig wat beheer sal word deur die kommuniste en deur mnr. Mandela, dan belowe ek vir u R5 000 vir die Konserwatiewe Party se fonds.”
Aan die einde van dié YouTube-video gee Fourie sy beroemde belofte (‘n mens wonder of die R5 000 al betaal is?).
Die Nasionale Party het destyds ‘n groteske fout gemaak deur die hand van vriendskap van Europese regse partye weg te klap, want die hoofstroom- konserwatiewe en liberale partye wou nie met ‘n tang aan Suid-Afrika of die Afrikaner raak nie. In ‘n tyd waar die nuwe regse partye in Europese lande geweldig opgang maak en dalk vir die Afrikaner uitkoms kan bring of ten minste internasionale simpatie kan wek, haak die VF Plus vas by die Nasionale Party se mislukte gekruip by Christen-Demokrate in Europa en bederf sodoende die Afrikaner se kanse op vryheid en selfbeskikking.
Daarmee steek die VF Plus insgelyks die potensiële bondgenote van die Afrikaner in die rug in ‘n groteske herhaling van die foute van die verlede.
Fourie is ook deel van ‘n groepering in die VF Plus wat ongemaklik voel met die oorblywende Afrikaneridentiteit van die party en glo dat die party hom eerder as ‘n “Christelik-Demokratiese” party, soortgelyk aan die ACDP, moet posisioneer.
Die ebonisering van Kaaps
deur Leon Lemmer
Wat opval in die nuwe Suid-Afrika is die ruime mate waarin Amerikaanse politiek plaaslik weerspieël word. Mense soos Desmond Tutu en Jonathan Jansen is tot in hulle kern vergiftig met amerikanismes. Hierdie toepassing van Amerikaanse politieke retoriek geskied sonder inagname van twee wesenlike verskille. Eerstens is swartes ‘n etniese minderheid en blankes die etniese meerderheid in die VSA, terwyl die omgekeerde situasie in Suid-Afrika aangetref word. Tweedens word swart politieke retoriek in Amerika deur verwyte oor slawerny oorheers, terwyl swartes in Suid-Afrika glad nie hierdie ideologiese knopkierie teen blankes kan gebruik nie. In soverre daar plaaslik slawerny was, het die inheemse Khoi-San en die inheemse swartes dit vrygespring. Die slawe is ingevoer en is dus uitheems. Plaaslik is dit net bruines wat op vergesogte wyse griewe oor die slawerny van lank gelede vertroetel.
In soverre bruines van sowel die Khoi-San as die slawe afstam, is hulle ‘n mengsel van inheems- en uitheemsheid. ‘n Mens kan dus sê dat daar etniese hibriditeit by die bruines is. Maar bruines se hibriditeit is nie net etnies of liggaamlik nie. Kulturele hibriditeit, bv wat taal betref, word by sommige bruines aangetref. Taalkundig kan die huidige plaaslike retoriek, bv oor die mengeltaal Kaaps, verstaan word na analogie van wat in Amerika plaasvind. Die propagering en bevordering van Kaaps deur bv die Afrikaanse Taalraad, by name deur Wannie Carstens en veral Michael le Cordeur, geskied na die voorbeeld van Ebonics in Amerika. Hierdie virus het nou ook die Vriende van Afrikaans aangetas, soos ek hieronder aantoon.
Die benaming “Ebonics” is ‘n samevoeging van die woorde “ebony” (swart, na aanleiding van tropiese swarthout) en “phonetics” (bloot in die sin van spraak; dus nie die taalkundige dissipline in sy geheel nie). Die woord is in 1973 deur Robert Williams geskep, wat in 1975 ‘n boek met hierdie titel gepubliseer het. Ebonics is ‘n sinoniem vir African American Vernacular English, oftewel Black English. Dit is na bewering ‘n mengsel van veral Standard American English en die tale van Wes-Afrika, vanwaar die slawe destyds na Amerika vervoer is. Op grond hiervan word daarop aanspraak gemaak dat Ebonics ‘n kreoolse taal is. Die meeste taalkundiges ontken egter die aanwesigheid van noemenswaardige kreoolsheid, omdat so min woorde van Afrika-oorsprong in Ebonics gevind kan word. Die soort Engels wat swartes op die Karibiese eilande praat, word soms by Ebonics ingesluit.
Omdat Ebonics sy oorsprong in slawerny het, gaan dit veral om die taal wat swartes in die suidelike Amerikaanse state gepraat het. Oor die 19de eeu, bv tydens die Amerikaanse Burgeroorlog (1861-1865), kan veralgemend gesê word dat die noordelike state nywerheidsgebied en die suidelike state landbougebied was. Die oorgrote meerderheid slawe het in die suidelike state as arbeiders gewerk. Ebonics het glo ontstaan toe die slawe hulle verstaanbaar teenoor die slawe-eienaars wou of moes maak. ‘n Variëteit van Engels wat bv woordeskat, sinsbou en uitspraak betref, het op hierdie manier gestalte gekry. Soms word Ebonics ‘n dialek, sosiolek of etnolek van Engels genoem.
Ebonics het ingevolge slawerny en kolonialisme sterk politieke konnotasies. Hierby word die “euwel” van rasse-segregasie gevoeg: die swartes se Engels is anders omdat hulle apart van die blankes moes leef. Aanvanklik is die kenmerkende Engels van swartes as sub- of tweedeklas-Engels beskou, dus as taal wat nie dieselfde aansien as Standard American English gehad het nie. Hierdie onderskeid was klas- (sommige praat selfs van “kaste-“) en etnies of rasgebaseer. Sedert die suksesvolle burgerregtebeweging in die jare sestig val die klem op gelyke menseregte en het Black English aan status gewen. Kultuur- (insluitende taal-) verskille word as verrykend in ‘n samelewing voorgestel. Multikulturaliteit word as ‘n bate voorgehou.
Die Engels van swartes het sy eintlike hupstoot in 1996 gekry toe die skoolraad van Oakland, Kalifornië, Ebonics as ‘n skoolonderrigtaal goedgekeur het. Dit is as ‘n moeder-, huis- of omgangstaal erken waarin skoolonderrig in die aanvangsjare aangebied kon word. Op hierdie manier sou begrip by die leerders bevorder word en sou daar nie by hulle ‘n gevoel van minderwaardigheid gewek word nie. Ingevolge menseregte is aangevoer dat die skool by die kind moet aanpas en nie andersom nie. Die kulturele erfenis van alle leerlinge moet erken word. Diversiteit het toenemend ‘n wagwoord geword. Die historiese dominansie/”onderdrukking” deur die wit meerderheid, dikwels “rassisme” genoem, is opgehef en die swart minderheid se eiesoortige kultuur is erken.
Sedert die jare sestig is die bevoordeling van Amerikaanse swartes (en in ‘n mindere mate ander nie-wittes) in mooi-klinkende woorde gehul, wat ook by ons oorbekend geword het, bv regstellende aksie, politieke korrektheid en bemagtiging. Ebonics is deur Claude Brown “spoken soul” genoem. John Russell Rickford en sy broer, Russell John, het in 2000 ‘n boek met hierdie titel oor Ebonics gepubliseer. Aan Amerikaanse universiteite word Black Studies toenemend as byvak, hoofvak en selfs as nagraadse dissipline tot by die doktorsgraad aangebied. Ook hier het Ebonics ‘n tuiste gevind.
Maar nie almal, selfs nie alle swartes, is met Ebonics gediend nie. Die skool en universiteit is nie daar om bloot ‘n bevestigende erfenisrol te speel nie. Onderrig is immers ook, seker veral, daar om enersyds as ‘n korrektief te dien vir wat die leerling of student verkeerd beet het en andersyds om inligting waarvan hy nog nie kennis dra nie en vaardighede wat hy nog nie het nie, tuis te bring. As ek nie kan swem nie, moet ek leer hoe om te swem. As ek nie Standard American English magtig is nie, moet ek dit aanleer om optimaal in die Amerikaanse samelewing te funksioneer. Dit baat weinig om agter menseregte, kulturele erfenis en goedvoel oor my Ebonics te skuil as my moedertaal ‘n las pleks van ‘n bate, dus teenproduktief, in die praktyk blyk te wees. Ebonics breek juis die veelgeroemde inklusiwiteit af en moedig verdeeldheid aan. Daarom word Ebonics meesal slegs in die aanvangskooljare benut en wel as ‘n middel om Standard American English baas te raak.
Van die ander probleme met Ebonics is dat dit eintlik ‘n gesproke eerder as ‘n geskrewe taal is. Soos dit hom in die praktyk voordoen, is dit nie gestandaardiseer nie. Daar kan kwalik van “ebonically correct” gepraat word. Die skepping van handboeke in Ebonics is dus problematies. Van die teenargumente, wat uit die geledere van militante aktiviste opklink, is dat Standard American English ook nie bestaan nie; dus dat dit ‘n mite is. Daar is ook die verskynsel dat sommige swartes, soms in die naam van Ebonics, uit hulle pad gaan om met Engels te mors; om wittes met besoedelde taalgebruik uit te tart.
Voordat wat hierbo oor Standard American English en Ebonics geskryf is sinvol op onderskeidelik Afrikaans en Kaaps toegepas kan word, is dit nodig om met aanhalings uit HAT duidelikheid oor vier terme of verskynsels te verkry.
- Kreools: “Mengeltaal ontstaan tussen ‘n Europese taal en ‘n taal in ‘n ander wêrelddeel … in breër opvatting, enige taal wat die vermenging van meer as een taal is.” Aangesien geen taal op absolute suiwerheid aanspraak kan maak nie, behoort geringe vermenging nie kreolisering genoem te word nie, want dan sou alle tale kreools wees. Hierdie vermenging moet substansiële afmetings aanneem voordat ‘n taal kreools genoem word. Ebonics is in die swartbewussynbeweging kreools genoem. Afrikaans is weens die sug na politieke korrektheid en “regstelling” al kreools genoem. In nie een van hierdie twee gevalle is die etiket egter regverdigbaar nie.
- Mengeltaal: “Taal wat ontstaan het uit die vermenging van verskillende tale, soms tale van heeltemal verskillende herkoms.” Bv Fanagalô: “Mengeltaal, grammaties basies Engels en Afrikaans, maar met ‘n hoofsaaklik Nguni- [Xhosa-, Zoeloe-] woordeskat, wat as omgangstaal op die myne en in stedelike gebiede gebruik word.” Kaaps neig om eerder ‘n mengeltaal, bestaande uit Afrikaans en Engels, as bloot ‘n variëteit van Afrikaans te wees; maw die besmetting met Engels neem ernstige afmetings aan.
- Pidgin: “Baie vereenvoudigde taalvorm met oa woorde uit twee of meer tale, gebruik tussen taalgemeenskappe wat mekaar se tale nie verstaan nie.” Elementêre Fanagalô kan goedskiks pidgin genoem word en Ebonics was dit (ten minste) aanvanklik ook.
- Sleng/slang: “Opsetlik gemeensame, ondeftige, ietwat platte (stands- of beroeps-) taal; groep(s)taal,” bv van studente. Sowel Ebonics as Kaaps is, soms weens politiek-gedrewe moedswilligheid/uittarting, nie van sleng vry te pleit nie.
Wat ek interessant vind, is dat die dubbel-nie, wat so kenmerkend van Afrikaans is, eintlik ook in Ebonics aangetref word, bv “You ain’t no never say that” en “I didn’t go nowhere.” Verder word ‘n woord soos “gangsta” in sowel Ebonics as Kaaps aangetref.
Wat in die nuwe Suid-Afrika baie duidelik geword het, is dat Ebonics as voorbeeld dien vir diegene wat aan Kaaps status wil gee. Ebonics se oorsprong word na slawerny teruggevoer. Op ‘n soortgelyke manier word die oorsprong van Afrikaans (eerder as Kaaps) met die kombuistaalhipotese teruggevoer na die skewe pogings wat slawe aangewend het om Nederlands met slawe-eienaars en ander wittes te praat. Omdat die ontstaan van Afrikaans op hierdie manier aan die slawe toegeskryf word, maak sommige hedendaagse bruines aanspraak op eienaarskap van Afrikaans. Vandaar RSG se Magdaleen Kruger se versugting dat sy Afrikaans aan die bruines wil “teruggee”. Die standaardiserings- en ander ontwikkelingswerk wat feitlik deurgaans deur slegs blankes tot voordeel van Afrikaans gedoen is, word daarmee (minagtend) onder die mat gevee.
Deesdae word graag beweer dat etniese en kulturele verskeidenheid in ‘n bevolking verrykend is. Al die probleme wat dit veroorsaak, word gerieflikheidshalwe misgekyk. Sodanige verskeidenheid verongeluk bv nasiebou en dikwels ook vreedsame naasbestaan. In die naam van multikulturaliteit word allerhande afwykings van die norm geloof. Byvoorbeeld, oor taalvariëteite word beweer dat sodanige verskeidenheid die taal verryk. Dus, Kaaps verryk Afrikaans. Wat doelbewus misgekyk word, is dat die toenemende Engels-besoedeling van Kaaps daarvan veel eerder ‘n mengeltaal as ‘n variasie van Afrikaans maak.
Op sy beurt beteken dit dat Kaaps nie die voortbestaan van Afrikaans help verseker nie. Presies die teenoorgestelde is waar. As die meeste sprekers van Afrikaans bruin is en as baie van hulle Kaaps praat en selfs skryf (of dit bo Standaardafrikaans verkies) en Kaaps as ‘n variëteit van Afrikaans gereken word, is die toenemende verswelging van Afrikaans deur Engels ons voorland. Die uiteinde kan wees dat Afrikaans as ‘n taal wat onderskeibaar van Engels is, verdwyn. Die voorstanders van Kaaps, soos Michael le Cordeur, is met ‘n gevaarlike spel ten koste van Afrikaans besig. Hierdie politiek-gedrewe veldtog kan inderdaad noodlottige gevolge vir Afrikaans inhou. Veral verloopte Afrikaners, wat hulle oënskynlik met die heil van Afrikaans besig hou (“voltyds” in die geval van Wannie Carstens), moet hiervan kennis neem.
Wat Le Cordeur in sy hoedanigheid as voorsitter van die Afrikaanse Taalraad doen, is om te pleit dat Kaaps, soos Ebonics, as ‘n skoolonderrigtaal erken word, al is Kaaps, soos Ebonics, ongestandaardiseer. Maar Le Cordeur se standpunt is meer radikaal. Volgens hom moet Kaaps nie, soos Ebonics, bloot as hulpmiddel vir die aanleer van die standaardtaal gebruik word nie. Kaaps word deur Le Cordeur as net so goed (indien nie beter nie) as Standaardafrikaans beskou. Die wenslikheid van onderrig in Kaaps word oor die boeg gegooi van die voordele wat onderrig in hulle moedertaal vir leerders inhou. Le Cordeur gee onderrig in Standaardafrikaans openlik die skuld vir die akademiese nie-prestasie van bruines (Praag 7 Julie). Hy kom egter nie met dieselfde verwyt teen Engels nie.
Omdat Kaaps sekerlik nie sy sprekers se aanvaarding en optimale funksionering in die breë samelewing sal verseker nie, huldig Le Cordeur klaarblyklik die standpunt dat dit met Engels bewerkstellig moet word. Plaaslik sal Kaaps dus nie as voedingsbron vir Standaardafrikaans dien nie, maar eerder vir Engels. In die mate wat Kaaps toenemend eerder ‘n mengeltaal as ‘n variëteit van Afrikaans word, funksioneer dit al hoe meer as ‘n trapklip na Engels. Hierdie strategie word gevolg omdat Standaardafrikaans as ‘n witmenstaal geëtiketteer en daarom om politieke redes verwerp (indien nie verafsku nie) word. In sy voorwoord tot Christo van Rensburg se boek, So kry ons Afrikaans (2012), skryf Le Cordeur dat “die nou byna afgesaagde gesegde dat Afrikaans ‘n witmanstaal is, finaal in die kiem [ge]smoor” moet word (p 10).
Weens hierdie politieke druk wat op Standaardafrikaans uitgeoefen word, is ‘n tweeledige reaksie by verloopte Afrikaners waarneembaar. Enersyds word die werklike bestaan van Standaardafrikaans ontken. Gerda Odendaal (Praag 2 deser) verwys na hierdie moontlikheid. Andersyds ontgin Odendaal ‘n alternatief, naamlik die herstandaardisering van Afrikaans, wat (soos ek op 2 deser aangedui het) ‘n verbruining en ontwitting van Afrikaans tot gevolg sal hê. Hierdie herstandaardisering sal in die naam van inklusiwiteit gedoen word, maar sal sekerlik daarin slaag om van die lojaalste en suiwerste sprekers van Afrikaans te vervreem.
Die Afrikaanse Taalraad het pas ondersteuning vir sy brouwerk van die Vriende van Afrikaans (VVA), wat in Stellenbosch gesetel is, ontvang. Amanda de Stadler is die uitvoerende hoof van die VVA. Sy is die eggenote van die Afrikaanse taalkundige Leon de Stadler, wat dit onnodig vind om Russel Botman se verengelsingsbeleid aan die Universiteit Stelenbosch teen te staan. Op ‘n loslitmanier veroorloof hy homself ook heelwat onnodige Engelse woorde in sy geradbraakte Afrikaans (Praag 7 Nov).
‘n Berig in Die Burger (8 deser, p 11) het vandeesweek as aanleiding vir my skrywe gedien. Op 6 deser is die elfde gedenklesing ter ere van die gerekende Afrikaanse taalkundige Johan Combrink onder die vaandel van die VVA, wat sy 20ste bestaansjaar vier, gehou. Die tema van die byeenkoms was: “Afrikaans se ander baadjie”. Dit herinner aan die Afrikaanse Taalmonument se versoek dat ons anders na Afrikaans moet kyk, wat op groter “inklusiwiteit” neerkom, en waaraan uitdrukking gegee word met bewerings van gekreoliseerde Afrikaans.
Ek het onlangs op Praag (2 deser) aangetoon hoe die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns en die Afrikaanse Taalraad sorgvuldig vier sprekers uitgesoek het om volgens politiek-korrekte voorkeur by ‘n byeenkoms oor Afrikaans te praat. Die VVA het op ‘n soortgelyke manier te werk gegaan en drie sprekers (blykbaar een wit, twee bruin; een vrou, twee mans) genooi om “oor die waarde van Kaaps-Afrikaans teenoor Standaardafrikaans in hul daaglikse lewe … [te] praat … Twee redaksielede van Die Son, Christa Prinsloo en Eldridge Jason, en ‘n vryskutskrywer van dié koerant, Willem Fransman jr, het gepraat oor hoe soms neergekyk word op mense wat Kaaps-Afrikaans praat.”
Jason het gesê: “As jong laaitie het ek kennis gemaak met die hoorbare en geskrewe vorm van Kaaps. Ek het besef daar is niks onwettigs aan die manier hoe ek Afrikaans praat nie … Afrikaans is ‘n taal van ‘n verskeidenheid kleure en geure. En Afrikaaps, soos baie mense na dié variëteit verwys, speel ‘n belangrike rol in die inkleur van die taal.” Alles wat wettig is, is natuurlik nie noodwendig gewens nie. By inkleur kan ‘n mens tussen ligte of donker kleure kies. Die ligte kleure kan meer bevorderlik vir die eerbare voortbestaan van Afrikaans wees. Wit vanielje kan taalkundig ‘n geseënde plaasvervanger vir al die kleure en geure van Desmond Tutu se reënboog wees.
Jason is die outeur van die boek Gerook (2013), wat oor dwelmverslawing handel. Op LitNet (15 Okt) is ‘n onderhoud met Jason gevoer. Daar lyk dit asof hy tot Standaardafrikaans in staat is. Sy kort VVA-toespraak is ook op LitNet (11 deser) gepubliseer. Die teks kan maklik op ‘n enkele A4-bladsy uitgedruk word. Daarin benut hy opsetlik “ons Kaapse way van Afrikaans praat.” Hy gebruik die volgende woorde: “variant”, “change”, “eyeblind”, “sad”, “somehow” en “stupidgeit”, asook die frase “way van living”. Hy kon gerus die eerbare weg gevolg en liewer die moeite gedoen het om die Afrikaans vir daardie woorde in ‘n woordeboek na te slaan.
Fransman het in sy VVA-toespraak verwys na die taal waarop hy verlief geraak het en wat net in die “townships” gepraat is. Op hierdie Kaaps-eksklusiewe manier voel hy blykbaar geen aangetrokkenheid tot Standaardafrikaans nie, terwyl blankes telkens tot inklusiwiteit vermaan word. “Ek het in boeke gelees oor ‘n taal wat ons nie in die klaskamer praat nie. Dit is die ander baadjie van Afrikaans wat ek wil aantrek. Dis hoe ek wil skryf … Kaaps en in geen ander taal.”
Maar Fransman se toespraak (LitNet 11 deser) bestaan, afgesien van aanhalings uit Kaapse teks, uit goeie Standaardafrikaans. Sowel hy as Jason kan Standaardafrikaans skryf, maar albei verkies Kaaps. Waarom sou hulle anders handel as mense soos die De Stadlers hulle in hierdie kwaad sterk? Elders op die internet het Fransman met die gebalanseerde uitspraak gekom dat Afrikaans aan sowel die wittes as die bruines behoort, dus dat dit bog is om (soos Magdaleen Kruger) te beweer dat Afrikaans aan die bruines teruggegee moet word.
Die berig in Die Burger is deur Raymond Willemse, waarskynlik ‘n bruin joernalis, geskryf. Geen melding word gemaak van wat Christa Prinsloo, waarskynlik die enigste wit spreker, te sê gehad het nie. Jason en Fransman se toesprake is, met ‘n foto van elk, op LitNet gepubliseer, maar nie Prinsloo se foto nie. Die Burger het net ‘n foto van Jason gepubliseer. Dit toon hoe wittes deesdae deur bruines, dikwels met die hartlike samewerking van wittes, gemarginaliseer word, selfs wanneer dit om ‘n kern-Afrikanersaak soos Afrikaans gaan. Wittes het die neo-gemarginaliseerdes geword.
Hieruit volg nie dat Prinsloo, die inhoudsredakteur van Son, ‘n geskikte persoon is om die koers vir Afrikaans aan te dui nie. Let op hoe word in Son gevra vir inligting wat na Prinsloo gestuur kan word: “Ken jy iemand wat against all odds bo uitgekom het? Weet jy van mense wat goeie werk doen om die gemeenskap te uplift?” (11 deser, p 9).
In dieselfde uitgawe van Son skryf Jason oor bruin kinders se “struggle” om toelating tot die Laerskool Hermanus te kry. Sy teks is onder die opskrif, “Skool se hoof die problem,” gepubliseer. Ander opskrifte in dieselfde koerant is: “Cops se attitude is sondebok,” “Bloues slaan weer op verskeie druggies toe,” “Jong man sterf toe hy girl red,” “Lolly-saak moet wag oor lawyer,” “Raadswerkers kla oor raise van R9,” “Fight ná cops wardens skud,” “Gratis krag het locals bly,” “Couple leef in vrees oor cop,” “Pa kry life ná hy sy eie 3 kids rape,” “Toekoms verander: van druggie na ‘social worker,'” “Talle issues kan sorg dat vroue struggle,” “Lamar belowe fans hy gaan weer kom,” “RiRi en Drake dalk hot nuwe paartjie,” “Soul-sanger lewer ‘n Madiba-tribute,” “Fikru is ook nou easy”. Dit lyk asof die nuwe baadjie vir Afrikaans deur die VVA in ‘n taalriool gesoek is. Die baadjie blyk veel eerder ‘n luier te wees.
Maar dit het by hierdie VVA-byeenkoms blykbaar van kwaad tot erger gegaan. Basil Kivedo was in die jare sewentig ‘n dosent in sosiologie aan die Universiteit van Wes-Kaapland. Daarna het hy ‘n opgeleide MK-soldaat geword. Na ons “bevryding” is Kivedo as die DA-burgemeester van die munisipaliteit Breederivier (Worcester) herontplooi. Dit is ‘n instansie wat deesdae Engelse advertensies in ‘n Afrikaanse koerant plaas. Die bruin Kivedo het as ‘n nie-taalkundige huldigingswoorde oor JohanCombrink gespreek en hom geprys vir “sy bydrae en sy rol” om Afrikaans te bevorder: “Dit is ‘n eer om deel te wees van die gebeurtenis.” Die vraag is of Combrink, wat ‘n stoere ondersteuner as ordentlike Afrikaans was, geëerd met hierdie byeenkoms sou gevoel het. Ek dink nie Combrink sou die handevat-opsie met ‘n oud-ANC-terroris en met die bedenklike Son-Afrikaans gekies het nie. Standaardafrikaans was vir hom erns.
Nog was dit nie die einde nie. Die Burger-berig sluit soos volg af: Amanda de Stadler “het ná die geleentheid gesê Afrikaans het ‘n ander baadjie aangetrek en dit het gewerk.” Dus, Afrikaans kan maar ver-Son? Myns insiens was dit heeltemal onvanpas om drie sprekers by die koerant Son te gaan soek as die doel was om Afrikaans te bevorder. Daardie uitlatings kon wel ‘n positiewe doel gedien het as die idee was om kennis te neem van wat vermy moet word; dus as dit ‘n verkenningstog was om die euwel van mengeltaal beter te leer ken. De Stadler se slotopmerking toon dat sy bereid is om net so ver soos Wannie Carstens en Michael le Cordeur agteroor te buig ten koste van eerbare Afrikaans.
Om Son-Afrikaans as rigsnoer vir algemeen beskaafde oftewel Standaardafrikaans te gebruik, is net so onvanpas soos om Nelson Mandela tot beskermheilige van ‘n anti-terreurveldtog te verklaar. Wanneer vriende vir Afrikaans gesoek word, is dit wenslik om volgens ‘n kwantitatiewe maatstaf voor die voet soveel moontlik mense bymekaar te maak? Of moet ons eerder kwalitatiewe norme toepas en volstaan met ‘n gideonsbende, in die wete dat ‘n mens aan jou vriende geken word?
Pleks van al hierdie politiek-korrekte geheul met bv Kaaps sou die eerlike erkenning dat blankes en veral Afrikaners, waarvan Johan Combrink een was, uitsonderlik in Suid-Afrika gepresteer het, veel meer gepas gewees het. Standaardafrikaans is een van die Afrikaner se grootse prestasies. Pleks van destruktief met so ‘n waardevolle erfenisproduk om te gaan, behoort ons Standaardafrikaans liewer met oorgawe en kompromisloos te koester.
Het die Vryheidsfront nóg 20 jaar nodig om Afrikanerselfbeskikking te bereik?
deur Dan Roodt
[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]
Hou van Dan Roodt se Facebookblad
Ek wou eintlik vandag so ‘n bestekopname gedoen het van waar die Afrikanerbeweging tans staan. Oor die afgelope dertien tot veertien jaar het ons geskryf, betoog, hofsake gemaak en sommige het selfs planne gemaak om die ANC-bewind gewelddadig omver te werp, of is daartoe deur staatsagente verlei. Daarvoor is vele lewenslank tronk toe gestuur tydens die Boeremagverhoor.
Ná die rampspoedige oorgawe van die De Klerk-bewind in die vroeë negentigerjare – selfs “ja”-stemmers soos ek erken nou dat dit rampspoedig was – het ons eintlik geen sentimeter gevorder op die pad na ‘n herstel van Afrikanersoewereiniteit en -vryheid nie. Vandaar die behoefte aan ‘n nuwe politieke party om met hernieude ywer daardie taak aan te pak, wat ook verklaar waarom die Front Nasionaal onlangs tot stand gekom het.
Iewers in ‘n twiet het ek Afrikaners gevra om te stem soos in die 1948-verkiesing, wat steeds een van die grootste waterskeidings in dié land se geskiedenis was. Ek het ‘n teorie dat daardie verkiesingsoorwinning deur ‘n Afrikanerparty ook die dryfveer was agter die opkoms van die kommunistiese terreurbeweging van die ANC en SAKP, omdat die gesig van Afrikaners wat weereens ‘n sê in hul eie regerig gehad het vir hulle te erg was om te aanskou. Veral die naelstring met Brittanje wat tydens Republiekwording in 1961 geknip is, het vele liberale en kommuniste tot terreur laat oorgaan. Diegene wat nie tydens die Rivonia-verhoor vir gevangenisstraf Robbeneiland toe gestuur is nie, het Londen toe verhuis van waar hulle ‘n uitgerekte propaganda- en terreuroorlog teen Suid-Afrika en veral die Afrikaner gevoer het.
Die Vryheidsfront Plus verteenwoordig ‘n kwynende politieke party wat reeds soveel teenstrydighede in sy optrede ten toon stel, dat ‘n mens seker kan verstaan dat hy vrees dat hy vanjaar sy laaste ondersteuners by die stembus mag verloor.
Terwyl Front Nasionaal hom van die begin af toegespits het om sy kritiek vir die links-liberale DA uit te hou, asook die ANC met sy toenemend anti-blanke en anti-Afrikaanse beleid, sien die VF Plus lyk my net een vyand: mede-Afrikaners wat poog om uit die dwangbuis van vergange Afrikanerrusies te ontsnap.
Daarom het die party dit goed gedink om op sy Facebook-blad sy steun toe te sê aan ‘n halfgeletterde hagiografie aan die party deur ‘n sogenaamde “lid van die publiek”, maar waarin daar ook tot verdagmakery teen Front Nasionaal oorgegaan word.
Verskeie figure het insgelyks op Facebook oorgegaan tot ‘n aanval op my omdat ek bykans dertig jaar gelede nie diensplig verrig het nie, maar oorsee was. Asof ek mnr. De Klerk se onbekookte oorgawe in die uniform van ´n dienspligtige sou kon verhoed het! Dít, komende ná die klag wat ek namens PRAAG, Front Nasionaal en verskeie dienspligtiges van destyds teen mnr. Martin Meyer van die DA gelê het vir sy bewerings in Beeld dat die vorige regering sy weermag opdrag gegee het om swartmense in die lokasies as’t ware voor die voet dood te skiet. Manfred Delport het reeds skerp hierop gereageer, waarna verskeie praaglesers my gevra het om ‘n klag by die Persombudsman teen Beeld te lê, wat ek toe ook laat Vrydagmiddag gedoen het.
Maar – of so wil dit voorkom – as jy die Afrikaner en ons vorige weermag se reputasie wil beskerm teen onjuiste aantygings, verskaf dit rede vir ondersteuners van die Vryheidsfront Plus om jou op Facebook aan te val, soos wat ene Hester Weyers, ‘n profiel sonder foto, gedoen het.
Ek het haar soos volg geantwoord:
Hester Weyers, wil jy my gaan aankla? Op ‘n manier het ek destyds van die Weermag se rekenaar afgeval en intussen is ek Frankryk toe. Met my terugkeer in 92, het FW de Klerk al die generaals afgedank en besluit Mandela, Slovo en die ANC moet die land regeer. Dink jy ek sou dit as dienspligtige kon keer? Intussen het ek veel meer “diens gedoen” as wat jy of enigeen sou kon vermoed. Ek het twee keer persoonlik met PW Botha ure lank gesels – die destydse staatshoof – en vir hom was dit geen probleem nie. Ook nie vir genl. Constand Viljoen, genl. Chris Thirion en vele ander nie. Al waarmee jy besig is, is om vlieë af te vang. As jy enige politieke vrae of argumente het, luister ek vraag. Maar hou op om ou koeie uit die sloot te grawe en vlieë af te vang wat ons vandag – 30 jaar later – niks in die sak bring nie.
Aanstons het dr. Corné Mulder, broer van Pieter Mulder en sy regterhand in die party – daar is nie minder as drie Mulders op die VF Plus se uitvoerende dagbestuur nie – tot die relletjie op Facebook toegevoeg:
Hierdie post is geplaas onder die naam Front Nasionaal, maar dit klink dan vir my soos Dan. Dit is soos die gedeelte in Genesis 27 vers 22 waar Isak vir Jakob onwetend se: “Die stem, dis Jakob se stem, maar die hande, dis Esau se hande.” Kan ek dus ook aanvaar dat hierdie skrywer namens Front Nasionaal ook die een is wat die bewering gemaak het dat die VF Plus selfbeskikking uit sy grondwet verwyder het? Laasgenoemde is natuurlik ‘n blatante leuen.
Waarop ek gereageer het deur te sê:
Beste Corne Mulder, dit was wel ek (Dan Roodt) wat hier bo geskryf het oor die dienspligkwessie. Hier is wel verskeie mense wat soms op die blad namens Front Nasionaal skryf en partykeer noem hulle hul name en ander kere nie. Dit was beslis nie ek wat beweer het dat die VF+ “selfbeskikking uit sy grondwet verwyder het” nie.
Wel meen ek dat die selfbeskikkingsbegrip afgewater is, veral toe die begrip “volk” uit die missie van die VF gehaal is en met “gemeenskap” vervang is, want daarmee verval ‘n groot deel van die Afrikaner se volkeregtelike aansprake op selfbeskikking. Daar is in SA duisende “gemeenskappe” van allerlei aard en elkeen kan sekerlik nie aanspraak op selfbeskikking maak nie. Verder is Pieter Mulder op rekord dat hy al verskeie kere gesê het dat sy party “steeds selfbeskikking ondersteun, maar nie vir nóú nie”. Só ontstaan die vraag: Maar vir wanneer is dit dan?
Demografies gaan ons jaar na jaar agteruit en dit sou onvoorstelbaar wees dat ons byvoorbeeld in 2025 (oor slegs 11 jaar!) selfbeskikking sou kon verkry indien ons teen daardie tyd tot ‘n skamele een of twee persent van die SA bevolking gekrimp het. As mense dus vir my vra wat die verskil tussen die VF+ en die FN is, dan sê ek: eersgenoemde wil oor 20 jaar selfbeskikking hê en ons oor 20 maande! Trouens, mnr. Jaco Mulder (provinsiale leier van die VF+ in Gauteng) het eenkeer op ‘n baie pessimistiese noot verkondig dat daar oor een geslag net een miljoen Afrikaners in die land gaan oorbly. Indien die SA bevolking teen daardie tyd weereens verdubbel het tot 100 miljoen, sou dit beteken dat ons slegs een persent van die totale bevolking sou uitmaak! Soos dit vir my lyk, bied die VF+ sterwensbegeleiding vir die Afrikaner deur hom met ‘n droom van “Eendag…” te sus, terwyl ons in die hier en nou vryheid wil sien.
Mulder het weer teruggekap met die volgende:
Beste Dan Roodt, dankie vir jou erkenning dat dit nie jy was wat die onwaar stelling oor die VF Plus en selfbeskikking gemaak het nie. Wees asb so vriendelik en bring die korrekte feite onder die mede skrywers van Front Nasionaal se aandag. As daar met so n belangrike saak so n blatante fout gemaak word, kan dit net sowel met verskeie ander standpuntstellings ook gebeur. Ek is jammer Dan maar jou stelling dat Pieter Mulder op rekord is dat hy al verskeie kere gesê het dat sy party “steeds selfbeskikking ondersteun, maar nie vir nóú nie”, is ongelukkig ook onwaar. Dit was en is nog nooit sy of die VF Plus se standpunt nie. Daar is nog altyd gese dat dit ‘n proses verg om by volle selfbeskikking uit te kom. Vryheid is nie iewers op die rak en dan haal jy dit net gou daar af nie. Ons kan lang debatte voer oor hoe ons selfbeskikking gaan verkry en bereik, maar dis nie waar dat die VF Plus of Pieter Mulder ooit gese het, ons wil selfbeskikking he, maar nie nou nie.
Hierop het ek soos volg geantwoord:
Jy weet so goed soos ek jou broer Pieter het dit by verskeie vergaderings van die VF+ al gesê. Maar jul rekord spreek vanself: Ná 20 jaar is daar nog geen sentimeter gevorder nie. Dis soos die grappie oor Mugabe: Hy doen uitstekende werk betreffende Zimbabwe se ekonomie; hy het net nog meer tyd nodig. Die VF+ is eintlik ‘n paradoks: ‘n party met ‘n taamlik radikale beleid (separatisme) maar met ‘n kultuur van versigtigheid en om tog nie aanstoot aan die regerende ANC te gee nie. Wat was nou weer die term wat die party daarvoor uitgedink het? “Samewerkende opposisie”?
‘n Ander gesiene Afrikanerintellektueel het my eenslag daarop attent gemaak hoe hierdie kultuur van versigtigheid ook neerslag vind in feitlik elke onderhoud of toespraak van die party, met taalgebruik soos: “dié kant toe en daai kant toe” of “versigtig tussen die klippers deur”. Hoe op aarde gaan ‘n groepie taamlik bejaarde mans wat elke kritiese stem in die party met ‘n vinnige skorsing stilmaak en verder net oor hul eie posisies begaan is, ooit daarin slaag om vir die Afrikaner vryheid te bewerkstellig?
Indien ek die tyd gehad het om so te verspil, sou ek ‘n boek kon skryf oor die kultuur van risikovermyding in die VF+. Deur geen risiko’s te neem nie, het die party gestagneer tot op hierdie punt waar slegs ‘n aantal lojale ondersteuners uit die tyd van die KP dit nog blindelings volg. Eintlik teer die VF+ steeds op die KP en verteenwoordig dit ‘n splintergroep uit die verlede wat geen vernuwing ondergaan het of selfs wíl ondergaan nie. Nóg wat idees, nóg wat sy leierskap betref.
Dit herinner my aan ‘n beeld wat die skrywer V.S. Naipaul in sy roman “A bend in the river gebruik”: die VF is soos ‘n ster – honderde ligjare ver – wat reeds dood is, maar waarvan die lig ons nou eers bereik en die indruk wek dat daar nog iets doer ver is wat skyn! Die Afrikaner het sy rug teen die muur en verloor al hoe vinniger veld op elke moontlike gebied: taal, kultuur, onderwys, in die ekonomie deur regstellende aksie, demografies deur emigrasie. Intussen speel die VF+ politiek-politiek… veral klein politiek, dié van agteraf koukus en baantjies vir boeties, asof ons nog in die geil tyd van Afrikanermag en -oorvloed verkeer.
Die ongelooflike is dat Corné Mulder nou ontken dat Pieter Mulder ooit so iets gesê het, dat “selfbeskikking nie vir nou is nie”. Hy skryf op Facebook:
Beste Dan jy het ‘n stelling nogals in aanhalingstekens gemaak dat Pieter Mulder ten gunste van selfbeskikking is “maar nie nou nie”. Ek was by alle relevante VF Plus vergaderings. Ek stel dit kategories aan jou dat wat jy hier sê dood eenvoudig onwaar is. Dit is nog nooit gese nie en dit was en is nog nooit nie die VF Plus se standpunt nie. Dit bekommer my werklik dat jy so n onwaarheid kan kwytraak en dan daarna jou argument daarop prober bou. Nie goed genoeg nie…jammer.
Hier het ek weereens die punt herbevestig, want tensy my en ander se ore in die vertrek ons bedrieg het, het Pieter Mulder dit wel gesê:
Ek gaan nie nou deur al die ou notules blaai om dit op te spoor nie, maar ek is seker ander mense sal dit ook onthou. Maar bewys dan die teendeel van my stelling dat daar in 20 jaar nog niks gevorder is wat Afrikanerselfbeskikking betref nie? En dis nie net ek wat dit sê nie: dis die publiek daarbuite wat dit aanmekaar vir my sê! Of het julle nóg 20 jaar nodig?
Elders op Facebook het ‘n ander Vryheidsfront-ondersteuner, ene Marietjie Schoeman Blignaut, kommentaar gelewer op die volgende foto van Front Nasionaal-kandidate wat ek op my muur geplaas het.
Nêrens was daar enige verwysing na die Vryheidsfront Plus nie. Nietemin het sy my daarvan beskuldig dat ek die VF Plus “aanval”. Ek dink nie enigiemand hoef die VF Plus aan te val nie, want hy vernietig homself deur soveel logiese teenstrydighede in sy beleid en optrede op te stapel dat min mense dit nog ernstig opneem. Hoe kan ‘n mens byvoorbeeld op twee stoele sit en tegelykertyd saam met Kortbroek in die ANC-regering dien, maar ook saam met die liberale DA-opposisie die ANC probeer kritiseer? Om nie te praat van die jongste groepering waarin die VF Plus hom bevind nie, wat selfs die radikale swart nasionalistiese PAC met sy geskiedenis van terreur teen blankes insluit nie!
Soos ek dit verder aan haar gestel het:
Marietjie Schoeman Blignaut, ek val jul nie aan nie. Dis julle wat skakels na halfgeletterde hagiografieë aan die VF Plus op my Facebook-muur kom plak waarin daar boonop vuige aanvalle op die Front Nasionaal geloods word wat niks met politiek of enige meningsverskil te make het nie, maar bloot bedoel is om ons verdag te maak!
Vertel jy my egter wat Pieter Mulder vir die Afrikaner bereik het ná twintig jaar in die parlement en vyf jaar in die ANC-regering? Die man sit op twee of meer stoele! Ek was by toe hy met smaak vertel het hoe hy in die toilet gaan wegkruip as hulle foto’s van die ANC-kabinet neem, want hy is bang sy eie ondersteuners kom agter waar hy hom in werklikheid bevind. In die party verwys almal mos na hom as “Die Leier” – wat in Duits as “Der Führer” vertaal… Watse soort Führer is dit wat wil “kamerverlaat” as hy bietjie sy gesig moet wys en sy poliieke kaarte op die tafel moet sit deur te erken dat hy adjunkminister van landbou is?
Nog iets: nou onlangs het der Führer se onmiddellike hoof, Tina Joemat-Pieterson, die landbouminister, uitgevaar teen blankes in die Wes-Kaap wat nog oor visvangpermitte beskik. Dermate dat ‘n Indiër, ene Shaheen Moolla, haar van “rassisme” beskuldig het. Maar der Führer, Pieter Mulder, sprak g’n sprook… Miskien het hy eers bietjie gaan kamerverlaat?
Volgens Marietjie het hy “alles feil vir ons blankes”. Dis ‘n taamlike verspreking, want ‘n feil is juis ‘n fout soos in die woord “feilloos” wat “sonder fout” beteken. Om “jou lewe veil te hê” vir ‘n saak, beteken egter om gereed te wees om alles op te offer. Wat het Pieter Mulder al opgeoffer? Sy adjunkministersalaris? Selfs ‘n Indiër spreek hom uit teen Joemat-Peterson se anti-wit rassisme, maar nie Mulder nie, want dit sou te veel van ‘n risiko vir sy eie belange behels. Dus eerder feil as veil!
Dit wil my voorkom asof die Vryheidsfront Plus dit veel makliker vind om mede-Afrikaners aan te val wat hy meen sy krimpende steunbasis bedreig as om in die Engelstalige wêreld van die DA en ANC daardie partye op hul denkfoute en vergissings, asook vedrukking van die Afrikaner se taal, kultuur en vryheid, te wys. Dit is hierin waarin verskeie PRAAG-aktiviste nog altyd uitgemunt het, met ons deelname op sosiale media aan nasionale debatte waar ons die Afrikanersaak, waaronder die noodsaak vir selfbeskikking, onverskrokke stel.
Ook Front Nasionaal wil waarlik op nasionale en internasionale vlak die magdom argumente ten gunste van Afrikanerselfbeskikking stel. Indien ons daarin kan slaag om ‘n paar honderdduisend stemme te kry, kan ons binnekort kulturele selfbeskikking verwesenlik. Daarna kan ons, moontlik tydens die munisipale verkiesings van 2016, selfbeskikking op plaaslike vlak verkry en ons ou dorpe en stede terugkry deur artikel 235 van die Grondwet en die volkereg te gebruik. Al die werk wat ons die afgelope twee jaar gedoen het rondom kantons, tesame met mnr. Jaap Kelder se Nasionale Belstingbetalersunie en die Strategiese Komitee van Afrikaanse organisasies, kan dan vrugte afwerp en ons kan die juk van ANC-munisipaliteite van ons afwerp.
As ons kultuur eers vry is en ons regeer onsself op plaaslike vlak, kan ‘n uiteindelike onafhanklike volkstaat of republiek ver uitbly?
Die tyd is nóú, nie oor 20 jaar nie!
Sluit aan by PRAAG!