Sport – Bladsy 6 – praag.co.za

WP stuur op lentekroesheid af

Die WP, op pad na ‘n tuishalfeindstryd, het vandag ‘n formaliteitjie om in Bloemfontein af te handel; baie soos wat Gerrie Coetzee in 1984 net die formaliteit van sy eerste wêreldtitelverdediging teen Greg Page uit die weg moes kry. Toe slaan Page vir Coetzee in die vyfde rondte uit. Pasop dat die WP nie op dieselfde manier teëspoed op die Vrystaatstadion kry nie.

Die gestreeptes het drie goeie oorwinnings – teen die Haaie, Bulle en Leeus – agter die rug, en kommentators is net so vol vertroue soos die Kapenaars dat die WP môre die vierde groot kopvel bo hulle kaggel gaan hang. In die Vrystaat is die manne egter dikwels agter die tyd en Naka Drotské se vakleerlinge weet waarskynlik nie hoe bewoes die WP is nie.

Die krisis om teen die Blikore te speel, is dat hulle, wanneer alles reg werk, enige span onder die blaker kan skop. En as daar ‘n span is wat reg is vir ‘n groot wedstryd, is dit die Vrystaat. Hulle seisoen het in die afvoersloot begin met ‘n nederlaag teen hulle plaasnefies, die Griekwas. Asof hulle aan bomskok gely het, het hulle die seisoen ingestrompel. Nou is daar wel tekens dat die span oor die ergste trauma is. Hulle het soete wraak teen die Griekwas geneem en die Leeus afgeransel. Die Vrystaat is kwalik die onstuitbare John Deere wat hulle twee jaar of wat gelede was. Maar dis ‘n span met ten minste een Groot Wedstryd in hulle.

Die aanskoue van ‘n Vrystaatspan op volle vaart, oorkokend van die suiwere vreugde van voetbol op ‘n harde veld, is altyd ‘n plesier. Wanneer hulle in daardie bui is, doen hulle alles net beter, harder en vinniger. Dis vroeglente in die Vrystaat en lente manifesteer op min plekke so heerlik as in die aspoesterprovinsie. Vandag gaan hulle vir die lekkerte speel en die ambisieuse WP gaan die slagoffers van die lewensvreugde wees.

Die Vrystaat is op hierdie stadium van ‘n onderpresterende jaar, ‘n meer gevestigde span, met goeie hardwerkende voorspelers wat kan skrum en wat moeilik is in die lynstane. As die ou Noord-Transvaal almelewe die slotfabriek was, is die Vrystaat nog altyd die losvoorspelerkweekhuis. Die huidige oes is so knoetserig soos doringtakke en avontuurlustig soos seerowers. In Jacques-Louis Potgieter het hulle die soort soliede, akkurate losskakel gekry wat hulle na gesmag het na die vertrek van Willem de Waal en daar is genoeg spoed en fokus in die agterlyn om altyd gevaarlik te wees.

Die WP daarenteen is gevaarlik maar fyngestel. Enige ritmeversteuring kan die hele span van die spoor af laat loop. As daar nou een ding is wat ‘n span se harmonie in kakofonie kan verander, is dit ‘n lewenslustige Vrystaatspan op die harde veld van Bloemfontein onder ‘n vroeglenteson.

Suid-Afrika klop Nieu-Seeland 32-29

Suid-Afrika het Saterdag Nieu-Seeland met 32-29 gewen om sodoende die Drienasiesrugbytitel vir die eerste keer sedert 2004 in te palm.

Tellings:

Suid-Afrika 32 (Fourie du Preez, Jean de Villiers drieë; Morné Steyn 2 doelskoppe, 2 strafskoppe, skepskop; François Steyn 3 strafskoppe), Nieu-Seeland 29 (Sitiveni Sivivatu, Richie McCaw drieë; Daniel Carter 2 doelskoppe, 5 strafskoppe). Halftydtelling: 22-12.

Kop op die blok s?: Haaie gaan vertrap word op Loftus

Gustav Venter

‘n Haai swem nie so lekker op droë grond nie. En die ongemak kan ‘n foltering word as die vis boonop deur ‘n trop beeste vertrap word. Dít is wat Stefan Terblanche môre gaan leer wanneer hulle, dorsale vinne pronkend na ‘n paar wenslae, die Blou Bulle tussen die horings op Loftus moet kyk.

Protesteer soos wat Haaie-afrigter John Plumtree wil, sy span neem te veel dinge vanselfsprekend aan. Die vernaamste daarvan is dat die plaasvervangers wat die Pretoriaanse Springbokke se plekke moet warm hou, nie die Blou Bul-rugbyfilosofie mooi ingestudeer het nie. ‘n Mens kan hierdie mistasting verstaan: Die Bulle het deurtrek met stywesiekte gelyk teen die Leeus en die WP. Frans Ludeke is egter ‘n boer wat al hoe meer tuis lyk in die bulkraal en hy weet wat die regte doepa is om slym uit die oë en stramheid uit die spiere te verdryf.

Vir die Haaie om te wen, moet hulle ‘n voorpak geskoei op ‘n tradisionele voorspelerlees tem, en dit is juis hier waar hulle gaan vasval. Daar is min te kies tussen die voorrye, maar van daar af is die Blou Bulle die ene brahmaan. Dit is veral te betwyfel of die Haaie se basketbaltipe slotte, Albert van den Bergh en Steven Sykes, die brekerbenadering van Wilhelm Steenkamp en Flip van der Merwe sal kan weerstaan. En hoewel die Haaie ‘n gebalanseerde losdrietal, vol flair en werksywer, het, sal Pedrie Wannenburg hulle te gereeld terugdryf, sal Dewald Potgieter se kortpadrugby hulle verskrik en sal Deon Stegmann net te veel balle van hulle af wegbrüssouw.

Die Haaie floreer as daar bloed in die water is, wanneer die spel losrafel en goedkoop balle rondlê van waar hulle tussen ongeorganiseerde agterspelers kan inkom. Die Blou Bulle se agterlyn het egter te veel struktuur. Burton Francis verstaan die bestanddele van die Blou-Bul-resep al hoe beter en weet hoe om die pap aan te maak. Nie net sal die Pretoorsdorpers se agterlyn nie in die verdediging skiet gee nie, hulle het genoeg karwatskrag om self pak uit te deel, met veral Jaco Pretorius wat nou wys dat hy weer begin verstaan waar die doellyn is.

Praag se voorspelling: Die Haaie se drie drieë is te min om ‘n Blou-Bul-oorwinning te keer.

Die kop op die blok s?: Springbokke wen Drienasies met naelskraapoorwinning oor NS

Daar is een rede, ‘n ooglopende rede, hoekom die Springbokke môre se toets teen die All Blacks, en daarmee saam die Drienasies-silwerware, gaan wen: Hulle is, doodeenvoudig, die beste span op die planeet. Goeie spanne, selfs beste spanne, kan ook ‘n grys oomblik hê. Om die waarheid te sê, dis haas onvermydelik. Die Springbokke het hulle s’n verlede week in Australië beleef. Maar môre is dit kil, genadelose besigheid soos gewoonlik.

Wanneer die vure in al die stoomketels aangesteek is, is die Springbokke ‘n span sonder kwesplekke. ‘n Getraumatiseerde Britse en Ierse Leeuvoorpak sal nou nog bewerig vertel hoe dit voel om verpletter te word deur die skrumkrag van die Springbokke. In die vakgebied van lynstaanspel het Victor Matfield die handboek, nee die ensiklopedie, geskryf. So, die Springbokke sal genoeg vastefasetbal bekom om hulle spelmatrys op die armsalige Kiwi’s af te dwing. Fourie du Preez en Morné Steyn is dodelike opeveldskoppers. Bryan Habana en Ndungane is opgekook genoeg om elke hoë bal te jaag op snuffel vir losspringers waarmee hulle chaos gaan veroorsaak.

Want, maak geen fout nie, môre gaan die Springbokke hulle gepatenteerde doodwurgrugby speel. Ons weet dit en die All Blacks weet dit. Wat die Kiwi’s nie weet nie, is wat hulle daaromtrent gaan doen. Hulle sou so graag die spel wou lostorring, die Springbokke met hulle voorspelers op die agtervoet wou verjaag en die afbreekspel domineer. Maar daar is twee stokke in hulle speke: Bakkies Botha gaan hulle seermaak en die Bok-voorspelers gaan hulle pap speel. En in die afbreekpunte gaan hulle ook weinig vreugde smaak. Die gewoontedief, Heinrich Brüssouw, het telkens hierdie jaar vir Richie McCaw flou gespeel en gaan dit Saterdag weer doen.

Die res van die Springboktaaklys gaan uit verdediging bestaan, en sonder JP Pietersen wat te spandabelrig is met drieë wat hy aan sy buitekant oop los, gaan die All Blacks opkikkers sweet vir elke vyfpunter.

Hierdie is ‘n toets wat ‘n ou bekende chronologie gaan voortsit: Die All Blacks gaan te lank vat om aan te pas by die krag en presiesheid van die Springbokke en gaan eers tot verhaal kom wanneer hulle vyftien punte of meer agter is. Die Springbokke gaan dan die hortjies toemaak en hulle voorsprong verdedig. Kort voor die einde, vrygewig soos hulle is, sal hulle vir Dan Carter of een van die vleuels toelaat om ‘n drie te druk.

Te min, te laat, soos ander meer geroemde Suid-Afrikaanse toegewings.

Môreaand drink ‘n vierkantige, roeskopvoetbalkaptein vonkelwyn uit die Drienasies-kelk.

free video slot games лобановский класс

Wondertiener Melanie Oudin se Groot Amerikaanse droom is oor

Melanie Oudin, die Terri?r van tennis

Die borrelende Deense meisie, Caroline Wozniacki, het uiteindelik die raaisel van die tienersensasie, Melanie Oudin, by die Amerikaanse Ope, ontrafel. Wozniacki, self maar 19 jaar oud, het die kwarteindrondte tussen dié twee met 6-2 en 6-2 gewen. Daarmee het sy oor 'n hekkie geseil wat vier Russe in 'n ry, insluitende Elena Dementewja en Maria Sjarapowa, beide voormalige Amerikaanse-Ope-kampioene, laat neersloeg het.

Oudin het 'n mediavreetkoors veroorsaak hierdie afgelope week en 'n half. Tien dae gelede was sy byna onsigbaar op die tennisfront, maar waar sy nou ook al gaan, word sy deur skares bewonderaars oorval. Dit is nie net die blote statistieke en objektiewe prestasies wat haar 'n oornaggunsteling gemaak het nie, maar die manier waarop sy dit gedoen het. As tennis hondeoorlog was, sou dit nou deur Rottweilers, Boerboele en Mastiffs oorheers gewees het. Moderne toerusting en kondisionering gee aan die hardeslaners die voordeel. Maar soms verskyn 'n astrante Terriër en stuur 'n siddering deur die tennisorde. Oudin is 'n Terriër en soos 'n Terriër is sy nooit verslaan voor die laaste hou afgevuur is nie.

Sy is klein van gestalte, maar beweeg met die skielikheid van 'n muisval en het skynbaar geen oordeel om te besef wanneer sy geklop is nie. Hierdie benadering het die kragtige Russe in die voorafgaande rondtes heeltemal verfomfaai. Sjarpowa, Dementewja en Petrowa is agterbaners wat hulle teenstaanders met kanonskote aftakel. Wanneer hulle die sneller trek, neem hulle dit amper as hulle geboortereg aan dat die bal geslaan sal bly en die punt beklink sal wees. Maar Oudin is 'n Terriër wat aanhou kou en elke bal sal jaag. Daar was oorblufte uitdrukkings van die Russe en 'n gemompel in hulle moedertaal. Selfs nadat die wedstryd afgestof en weggepak is, was dit 't einde niet. Oudin het oorwinning telkens uit die kake van nederlaag losgewoel. In haar vorige drie wedstryde het sy telkens die eerste stel verloor voordat sy die ander speler moeggewoel het vir 'n twee-stelle-teen-een-oorwinning.

In hierdie wedstryd het sy egter nie nog 'n Rottweiler teëgekom nie maar 'n Terriër soos syself. Caroline Wozniacki is self 'n speler wat op vasbyt, akkuraatheid en strategie staatmaak. Haar spel is nie die moderne kragvertoning nie maar is vol hoeke, spoedaanpassings en uithouvermoë. Die Terriër wat die Rottweilers uitoorlê het, kon nie 'n roete om 'n ander Terriër vind nie.

Die Amerikaanse publiek en media sal ongetwyfeld vir weke lank 'n hele bohaai oor Oudin aanhef, en sy verdien dit. Maar laat ons onsself intussen verlustig in die grasie, vasberadenheid en sprankelende vroulikheid van haar oorwinnaar, die minsame Caroline Wozniacki van Denemarke. Tennis is soms 'n baie, baie mooi spel.

Semenya-geslagstoets eersdaags bekend

Die Internasionale Vereniging van Atletiekfederasies (IAAF) sal eersdaags die uitslae van geslagstoetse op Caster Semenya gereed te hê.

’n Woordvoerder vir die IAAF, Nick Davies, het Dinsdag aan Associated Press gesê medici en opkikkerspesialiste sal ongeveer twee weke neem om die toetsresultate te analiseer.

Davies het verduidelik dat die atletiekbeheerliggaam slegs met dié konkrete bewyse ’n besluit oor Semenya kan neem.

Dit is onwaarskynlik dat die 800 m-wêreldkampioen haar medalje sal verloor, ongeag die resultate van die geslagstoetse op haar, het die woordvoerder bygevoeg.

Vrae oor die 18-jarige Suid-Afrikaanse atleet se werklike geslag het 'n storm ontketen ná haar oorwinning in die 800 m-wedloop vir vroue by die Wêreldkampioenskappe verlede maand in Berlyn.

трек для машинок

WP troef Bulle se ‘taktiese skoppe’

Luke Watson van WP tydens gister se wedstryd

Ek weet dit gebeur baie in rugby: dat 'n span wat in die eerste helfte van die wedstryd maar vaal lyk, in die tweede helfte terugkom en die ander span dronk speel. So asof die spandokter iets in die energiedrankies gegooi het of die afrigter hulle elkeen 'n blondine belowe het.

Gister se sege deur die WP oor 'n bra verdwaasde Blou-Bulspan is geen uitsondering nie. Die Bulle het halftyd 16-12 voorgeloop, en kan hulle sterre dank dat hulle teen afstaptyd net 25-19 verloor het.

Derick Kuün se verduideliking was eenvoudig dat die Bulle te veel foute gemaak het en dat WP dit uitgebuit het. Dié argument lyk maar dun as mens in ag neem dat WP 6 strafskoppe deur die pale gejaag het en die Bulle 4. As mens dan ook in ag neem dat elke span een verdoelde drie aangeteken het, moet mens jouself afvra of 'n verskil van twee strafskoppe regtig daarop dui dat die Bulle verloor het net omdat hulle ongedissiplineerd was.

Nee, sê ek. In die 47ste minuut van die wedstryd skop Burton Francis 'n hangskop wat vir WP die bal gee en daarmee saam die geleentheid vir die Bulle om op die afbreekpunt te fouteer. Die strafskop jaag die Bulle terug huis toe, fataal op Nuweland waar elke meter voor die amper rekord 44 000 mense teen 'n stert-in-die-lug WP-span peperduur gekoop word.

Nóg 'n hangskop deur Burton Francis in minuut 50 gee weer vir WP die bal om heen en weer oor die veld te slinger sodat die Bulle se aantal duikslae die 70-kerf verbysteek teenoor die WP se 38. Geen span kan dít volhou nie en toe Heinie Adams ook 'n hoë afstuur, hou WP die bal vas totdat hulle in die 59ste minuut die kaptein Luke Watson vir 'n pragdrie kon oorstuur.

Met hierdie drie skoppe het die Bulle die wedstryd eenvoudig weggegee. Wie ook al die term "taktiese skoppe" uitgedink het, moet met taktiese kernwapen die nietigehid ingestuur word. Net as jy die spoed en durf het om saam met die bal te arriveer en enige opponent te verpletter wat dit sou durf waag om aan die bal te dink, kan jy dit probeer. En dan mag dit dalk werk. Dalk.

Die WP het hierdie taktiese-skop-ding in die tweede helfte uitstekend opgevolg en die Bulle in feitlik elke faset van die wedstryd oorrompel. Dit op sigself sê baie vir die Bulle se verdediging en dit moes maar souterig gesmaak het toe dit juis Luke was wat die drie aangeteken het.

In die twintigste minuut het Heinie Adams sy agterlyn op 'n briljante wyse weggestuur om vir Jaco Pretorius die geleentheid te gee om sy dertigste Curiebekerdrie aan te teken. En tot op hierdie punt het die Bulle gelyk asof hulle dalkies net vir WP sou kon verras deur hulle onoorwonne rekord op Nuweland te verpletter.

Maar van so twaalf minute van die halftydfluitjie af het Heinie Adams met sy skoppe vir WP geleenthede begin gee. En alhoewel die Bulle met bykans 62% balbesit in die eerste helfte verdien het om voor te loop, was die saadjies vir hulle verval reeds geplant.

Die Bulle se Burtin Francis het andersins beïndruk, veral met sy skopwerk pale toe, en ek wil versigtig voorspel dat hier net miskien nog 'n Springbok in die broeikas is. Joe Pietersen, WP se heelagter, was uiters lastig, sy kleingeit ten spyt. Dis hy wat heelparty van die Bulle se hangskoppe met sy dodelike vangwerk teen hulle gedraai het. Sy verdediging was topklas, en sy beweeglikheid het die Bulle aan die raai gehad. Vicus Blau was die man van die wedstryd, maar ek sou die tjekkie vir Joe gegee het.

Die WP het goed vertoon in die tweede helfte en verdien om te wen, maar die Bulle het 'n groter rol in die WP se oorwinning gespeel as wat hulle graag sou wou erken. Ek hoop die Blou Bulle se ambisie is hoër as om net uit te hou totdat hulle Springbokke terugkom om hulle agterente te red. Anders gaan die Haaie hulle volgende Saterdag in hulle eie agterplaas verneder.

best social media прокурор Фильчаков

Leeus het gister geskarrel teen Cheetahs

WP Nel van die Cheetahs op dreef in gister se wedstryd in Bloemfontein

As 'n mens kort ná 'n Drienasieswedstryd moet sit en kyk hoe Curriebeker spelers die eierbal soos 'n afkop hoender gebukkend met bakhande rondjaag, wil jy eerder op jou Gin-en-Tonic fokus. En as jou oulike vroutjie dan nog in haar bikini buite lê en tên, is die laaste ding wat jy voor lus is 'n C-klaswedstryd tussen twee sukkelende spanne.

Nie dat die Cheetahs met hulle 36 drieë sovêr en vyfde plek op die punteleër as sukkelend beskou kan word nie. Hulle het immers met hierdie wedstryd hulle vyfde oorwinning agtereenvolgens behaal en onder hulle het 'n paar manne hand opgesteek om soos alte dikwels in die verlede deur ander spanne aangekoop te word.

Die lank en die kort van die wedstryd is dat die Lions dalk liewer Rugby vir hokkie of iets moet verruil. Nie eens Jake White se vinger-in-die-leeu-se-dinges kon die ouens in rooi tot groter hoogtes inspireer nie. Die enigste ding waarop hulle ná vandag se wedstryd kan trots wees, is dat hulle met 14 man 'n strafskop kon oorjaag in pleks daarvan om iets af te staan gedurende die tien minute wat die flank Franco van der Merwe oor sy sondes moes gaan nadink.

Die 20-16-oorwinning deur die Cheetahs vlei die Lions, en sê ook dat die Vrystaters nog bietjie afronding kort voordat hulle té entoesiasties oor hulle kanse word. As jy net met 4 punte teen 'n span wen wat in die 21ste minuut uit sy eie doelgebied uit begin hardloop, kan jy beslis nie op jou louere rus nie.

Die Cheetahs wat gevaar loop om voor aanloklike anbiedings te staan te kom, is o.a. die skrumskakel, JP Joubert, wat in sy 80ste Curriebrekerwedstryd gewys het wat ervaring beteken. Ek het gekrul van lekkerkry toe die stut in wit, JP Nel, in die 68ste minuut skielik sy lyf in 'n vleuel se skoene druk en die res laat stilstaan soos hy ooplê doellyn toe. As hy net die bal vir Nokwe gegee het, was dit sekerlik 'n drie.

Jacques-Louis Potgieter se skoppersentasie sal nooit goed lyk nie, bloot net omdat hy skop van plekke af waar ander liewer met die skeidsregter sal wil klets. So het hy byvoorbeeld tot die klein skaretjie se plesier 'n 58-meterstrafskop suiwer tussen die pale deurgejaag. Hy teken dan ook die helfte van die Cheetahs se 20 punte met sy skoen aan.

Hennie Danille, die gespikkelde katte se heelagter, verdien sy beloning vir man van die wedstryd, al het hy nie self punte aangeteken nie. Hy was net eenvoudig rotsvas met sy verdediging en 'n kriewelrige aanvaller.

Die drieë deur WP Nel en Frans Viljoen van die Cheetahs en Derrick Minni van die Leeus sal seker nie vir lank deur enigiemand anders as hulleself onthou word nie, maar was welverdiende belonings vir harde werk.

Dit was 'n wedstryd van verskeie amperse drieë deur die Cheetahs en 'n geskarrel deur die Lions. Met 24 punte lê die Cheetahs nog steeds in die vyfde plek, en het die gaping tussen hulle en die Bulle met een punt gerek. Volgende week kom hulle teen 'n opgewonde WP-span te staan en ek hoop heimlik hulle kan dan die amper na stamper oorskakel.

справка для спорта

Die Springbokke se neerlaag voor die glorie, en hoekom hulle die Drie Nasies-trofee sal wen

Jean de Villiers gister in Brisbane

'n Britse sportskrywer het een keer rakende 'n Roger Federer/Andy Roddick Grand Slam-eindstryd opgemerk dat Roddick die beste tennis van sy lewe gespeel het en Federer die vrotste van sý loopbaan en vir drie stelle was daar niks tussen hulle te kies nie. Net so was daar gister, op Brisbane, vir sestig minute weinig verskil tussen die Australiërs en die Springbokke – en dít terwyl die Wallabies die beste rugby van hulle seisoen gespeel het en die Suid-Afrikaners hulle vrotste.

Die Springbok-neerlaag was, soos ek vooraf verduidelik het, bykans onafwendbaar. Nadat hulle die Wallabies verlede week met hulle spoed, krag, tegniese meesterskap en veral oorgedoende wedstrydpatroon verras het, was dit te verwagte dat die Springbokke se wiele dié week sou afkom. Tog was die wedstryd se uitslag verbasend lank enige iets behalwe beklink. Dit was eers die dubbellooptreffers waarmee die Aussies eers 'n drie en toe 'n strafskop behaal het, wat die wedstryd na hulle kant toe laat oorkantel het.
Die Springbokke het met 'n sekere swierigheid begin, die Wallabies se beste aanvalle gesluk en self hard en vinnig tot die aanval oorgegaan. Maar hierdie keer, al het hulle die spyker teen die plank gehad, kon hulle dit nie ingekap kry nie. Die Australiërs, daarenteen, het hard geswot dié week en het al die antwoorde op die Springbok-vraestel reg beantwoord. Dit was veral opsigtelik toe Matt Gitau, kort ná 'n standaard-Morné-Steyn-skepskop, die vermetelheid gehad het om self die bal oor die pale te skepskop, en dit met sy swakker voet nogal.
Nadat Adam Ashley-Cooper sy drie gedruk het, het die Springbokke begin om vir 'n bonuspunt en daarmee waarskynlik die 3N-trofee te speel. Daarvoor het hulle van wedstrydbenadering verander en op die grond tussen die stoele van twee wedstrydplanne gaan sit. Uit met die bal-in-die-hand-patroon ten gunste van die hangskopdoodwurgplan. Die presiese samehorigheid waarmee die Springbokke verlede week nog 'n wedstrydplan toegepas het, is toe daarmee heen; hulle doeltreffendheid ook, asof hulle 'n basaar bedryf het wat deur twee wedywerende komitees beplan is. En dit was die Aussies wat die tombola gewen het.
Daarmee saam het Pieter de Villiers 'n paar angels uit die Springbokke getrek met onbesonne aanwending van plaasvervangers. Bryan Habana, wat nog 'n aflewering in sy groeiende legende geskryf het met twee drievoorkomende lakke, is van die veld af. Die laaste beeld van hom was waar hy in die spelerstonnel af verdwyn het, waarskynlik, soos wat daar stuitig opgemerk is, om sy bagasie WP toe na te gaan. 'n De Villiers-liefling, Adrian Jacobs, het op die veld verskyn en onmiddellik en toenemend uit sy plek in meer bedrewe geselsskap gelyk. Die presiesheid waarmee hy op sy doellyn die bal vir Matt Gitau beskikbaar gestel het, was die skreiendste stukkie spel wat hy in 'n gehawende seisoen uitgestal het en dit was net 'n verbete Jaque Fourie wat met 'n titaniumgraadlak die geeltruilosskakel by die hoekvlag oor die kantlyn gekletter het.
'n Baie beter ontplooiing sou daardie voetboller, Ruan Pienaar op vleuel, en die eksentrieke Frans Steyn op heelagter, gewees het.
Hierdie neerlaag is nie die einde van die Springbokke se Drie Nasies-wêreld nie. Dis nie eers 'n baie ernstige terugslag nie; eerder deel van 'n amperse roetine. Suid-Afrikaners wen nie Super 14's of Drie Nasies-trofeë met ongeskonde seisoenrekords nie. Dié doen hulle net in Wêreldbekers. Die All Blacks, daarenteen, wen meestal die Drie Nasies wanneer hulle sterk genoeg is om al hulle wedstryde in die reeks te beklink. En in Wêreldbekers? Nou ja, Wêreldbekers wen hulle lankal nie meer nie.
Volgende week gaan die roes van die Springbokstoomroller afgeklop wees, die magtige enjin gaan weer op alle silinders teen volle kompressie vuur. Hulle sal hulle laaste toets in die reeks wen, en daarmee saam die Drie Nasies. Kyk maar net.
Vir die Australiërs het Adam Ashley-Cooper en die parmantige James O'Connor drieë gedruk. Gitau het Ashley-Cooper se drie verdoel en ook 'n skepskop en twee strafdoele geregistreer. Morné Steyn het weereens al die Springbokke se punte, 'n strafskop en 'n skepskop dié keer, aangeteken. Ongelukkig was dit net ses punte werd. Die Wallabies wen 21-6.

mga games лобановский депутат

Botha-besering sit grynslag op Aussies-bakkiese

Bakkies Botha, ‘n Bok-steunpilaar

Die son skyn vanoggend so 'n paar kerskrag sterker in Australiese rugbygeledere. Dit lyk asof Bakkies Botha nie Saterdag in Brisbane op die veld sal wees om die Wallabies te terroriseer nie. En dít is 'n baie dreigende donkerwolk wat uit die Aussie-hemelruim verwyder is. Botha is die dieselenjin in die Bokke se voorpakbus wat met soveel gemak oor die Australiërs gerol het die afgelope paar wedstryde. Botha het sy knie beseer, waarskynlik toe hy nogmaals bo-oor 'n armsalige Australiese voorspeler gehardloop het.

Om dinge vir die Springbokke te kompliseer, het Bakkies se rolstudent, Danie Rossouw, maar so pas van 'n besering herstel, en hoewel hy self 'n speler van graniet is, word daar gewonder of hy 80 minute voluit sal kan speel, al is dit teen Australië. Indien Pieter "Helium" de Villiers se mediese span hulle vingers natlek, in die wind hou en bepaal dat Rossouw nie die oplossing is nie, sal 'n dringende sein vir 'n plaasvervanger uit Suid-Afrika gestuur word. Dit beteken dat die Haaie se Johan Muller sy afsprake vir die week moet kanselleer. Al is hy 'n eerlike, harde speler, is hy geen Bakkies Botha nie.

Die mate van eerbied wat hy in die spel afdwing, kan beter verstaan word in die lig daarvan dat Bryan Habana se besering net so op die buitewyke van die rugbywêreld se bewussyn registreer. Habana is self nie 'n speler wat maklik vervang sal word nie, maar daar ís darem 'n Jongi Nokwe. Die groter gevaar is dat Habana se onttrekking vir De Villiers idees gaan gee. John Smit en Victor Matfield gaan al hulle dae hê om hom daaruit te praat om die agterlyn te skommel. Hy jeuk om sy een lieflingspeler, die pokkelrige Adrian Jacobs, te ontplooi, wat beteken dat Jaque Fourie uitgeskuif sal word na die vleuel. Dit is juis Fourie en Jean de Villiers se vennootskap, hulle Panzer-gehalte verdediging en hulle venyn op die aanval, wat bygedra het om hierdie die beste beroepsera-Springbok-span te maak.

Die Springbokke kort nog een punt om die Drienasies-trofee te wen. Met Bakkies Botha uit, en 'n Pieter de Villiers wat sy handjies vryf om die Bok-agterlyn te ontwrig, kan dít nogal 'n geswoeg afgee.

games casino online free

Die Springbok het gekom, gesien, afgeslag

Schalk Burger in aksie tydens gister se Drienasiestoets

Agterna het al wat ‘n naas is te sê gehad dat die Springbokke tóg iets uit hulle oorwinning oor die Wallabies geleer het. En die stukkie opvoeding? Dat, in die Gesnorde se vlugvoetige woorde, geen span dit kan bekostig om nie vir tagtig minute nie te speel nie. Dan moet ‘n mens sê, as die Springbokke net vyftig minute nodig gehad het om die Aussies kas toe te stuur, vir watter rede op aarde sal hulle hulleself uitsit vir nóg ‘n halfuur. Ruik die rose terwyl jy kan… Eintlik was die uitslag redelik voldonge na ongeveer 14 minute se speel… waarin Fourie du Preez gedoen het wat ‘n skrumskakel aangesê word om nie te doen nie – neem ‘n tikskoppie al is die pale binne Morné Steyn-reikafstand, jaag die verdedigers een kant toe op ‘n knop en pluk homself anderkant toe en oor die doellyn vir ‘n uiters astrante drie.

Die Steyn-visier het die lang vlug van Durban af oorleef en die telling was 7-0. Minute later, met die Wallabies wat strawwe verdrukking in hulle eie gebied beleef het, het Morné Steyn vir Jaque Fourie soos ‘n voorlaaier oorgehaal en toe op die regte breukdeel van ‘n moment afgevuur. Die buitesenter het die Aussie-verdediging soos ‘n snoek oopgevlek en het onder die pale gaan punte maak. Dit was tog ‘n deel van ontdekkings en een daarvan was dat Morné die Metronoom tog vel en vlees is en hy skop die maklikste skop in sy Bokloopbaan skoon mis.

Die res van die wedstryd was nie juis ‘n riller nie. Dit was eerder ‘n misterie waarin die geheimenisse van Kiwi-skeidsregter Bryce Lawrence se skrumbeslissings deur die twee kapteins, John Smit en George Smith, moes ontrafel word. Die Da Vinci Kode verskil met Lawrence se Geheim juis daarin dat daar oplossings is vir die vrae in die Kode. Die Bok-pak het egter deurgaans die verkeer só beheer dat Lawrence se arbitrêre interpretasies tydelike irritasies eerder as wedstrydsinkers was. Tog het die geil oes strafskoppe die Wallabies in staat gestel om asem buite hulle gebied te skep en Matt Gitau het, eenkeer met krag en eenkeer met voetvlugheid, twee drie gedruk. Maar die Springbokke se nuutgevonde terugslaanvermoë in ag geneem, was dit net ‘n kwessie van tyd voordat die Wallabies ernstige skade sou ly – en dit het gekom deur twee Bryan Habana drieë, gesmee uit die skroot van Aussie-blapse wat deur volgehoue Bok-druk afgedwing is.

Uiteindelik was dit ‘n soort wiskunde van punte oor tyd en dit was duidelik dat die Wallabies nie die spel vinnig genoeg sou kon herwin om ‘n oorwinning asof uit niks te maak nie. Die Springbokke kon ontspan, soveel so dat hulle twee Australiese drieë laat in die wedstryd kon aflag. Pieter de Villiers kon sy lieflinge, vernaamlik Adrian Jacobs op die veld bring, wat net weer die gehalte van die opdrafspan onderstreep het. Die vaste vyf het die aarde laat bewe, die losvoorspelers het alles gelak wat beweeg het en die agterlyn het glad gevuur, met veral daardie voetboller, Ruan Pienaar, wat ordentlik gesweepslag het op heelagter.

Die eindtelling van 32-25, met ‘n vierdriebonuspunt, is presies deur die Bokke volgens bestelling afgelewer.

светодиодный asd Фильчаков

Wie gaan eer kry en wie gaan seerkry?

Dié naweek se rugby en wat die Blou Bulle en die Leeus aan mekaar gaan doen

Cobus Grobbelaar glo die Leeus gaan aansit vir blou biefstuk dié naweek. Hy’s oortuig sy trop gaan wen. Hy’s áltyd oortuig sy trop gaan wen. Dié keer kan hy reg wees, en dit nie in die minste mate omdat hy sy terugkeer maak na ‘n besering nie. Baywatch is een van daardie eerlike hardwerkende baljagters – hoewel die gedagte aan ‘n “eerlike baljagter” so oksimoronies blyk te wees as “eerlike dief” of doeltreffende ANK-staatsamptenaar. Hy is een van daardie amper-amper spelers wie se naam al in ‘n paar vroegseisoen skadu-Springbokspanne ingepotlood is. Hierdie jaar was dit weer so, en dit was net daardie natuurfrats van ‘n losbalmagneet, Heinrich Brüssouw, wat hom voorgespring het. So, Grobbelaar stort al sy hartstog in die Leeu-span in. En dis juis sy passie, en die desperaatheid van sy hele span wat my laat glo dat hulle gaan wen.

Die ideale span is een waarvan die breër spelmetodiek en bemanning so gevestig is dat die span selde, en net as hulle in ‘n onverwagse verknorsing is, in hulle emosionele voorraad gaan delf. Ander spanne, minder voortreflik bedeel in sekere afdelings, middelmatig om die minste te sê, kan net op passie reken om wedstryde te beklink. Die probleem is dat hartstog en durf sulke vervlugtende elemente is. Dit kan die een minuut daar wees, en die volgende oomblik het dit verdamp, en dan het hulle nie strukture, tegniek en krag om hulle deur te trek nie. Maar ‘n sielsgedrewe span kan vir die regte tagtig minute enige span se lewe versuur. Gewoonlik het so ‘n span net een so ‘n wedstryd per jaar in hulle. En ek reken hierdie Saterdag is dit die Leeus se wedstryd van die jaar. Hulle is net desperaat genoeg om die Bloues se bulkalfies plat te trek.

Die Blou Bulle se instaanspelers maak hulleself gaandeweg in die dodelike, doodsmoorpatroon waarvan bekersukses gemaak word. Maar dis te betwyfel of hulle genoeg geduld en teenwoordigheid van gees het om ‘n vasgekeerde Leeu vasgekeer te hou. Terwyl die voorpak, met ‘n bosbrekervoorry van Kruger, Kuun en Engels en Flip van der Merwe op slot, lyk al hoe meer soos die geestelike afstammelinge van die Noord-Transvalers van ouds en Dewald Potgieter gaan beslis vir Grobbelaar al die pad bal toe jaag.

Agterlangs is waar dit kan lol, met te min terugvalplanne vir rou spelers soos Burton Francis en Francois Hougaard om verbete teenaanvalle te smoor. En aangeval gaan hulle aangeval word, en dit nie net deur die nuwelingsenter Pieter Engelbrecht en buitesneller Hollenbach nie, maar deur die venynige Jano Vermaak en die rammelende Willem Alberts van agsteman af. Voorts kan die Bloues maar vra wie de joos is Earl Lewis. Die antwoord is dat hy nie die ander een, Earl Rose, is nie. Hierdie jaar kon die Leeus se opponente deurgaans staatmaak dat wanneer hulle in die knyp teen die rooibontes is, Rose iewers ‘n geskenk vir hulle sal opdiep. Maar Pieter de Villiers se gunsteling “X-faktorspeler,” Rose, is uit die laaste vesting verwilder en, hoe of wat Lewis ook al is, so totaal selfvernietigend soos Rose kan hy nie wees nie.

Die wedstryd word op die Stadion-Voorheen-As-Ellispark-Bekend beding en hoewel tuisvoordeel nie soveel vir die Leeus beteken nie, is dit darem stukke beter as die teendeel: Om die Blou Bulle tussen die horings te kyk op Fort Loftus.

Tuisveld, hartstog, desperaatheid en die afwesigheid van Earl Rose. Hierdie een is die Leeus s’n. Dis hulle Groot Wedstryd vir die jaar.

печи для

W?reldrugby se grootste somerswaeltjie

Die een speler wat Springbokrugby nie kan vervang nie

Dat een swaeltjie nie 'n somer maak nie, is 'n ou braaivleisinsig. Daarmee word aangedui dat 'n sportspan se sukses nie aan 'n enkele speler toegeskryf kan word nie. Dit word meermale geïntoneer wanneer 'n sterspeler sy terugkeer na 'n besering maak. As, sê nou maar Richie McCaw of Daniel Carter ontslaan word uit die terapieproses en as't ware rittel en trippel om die veld tydens die All Blacks se volgende toets te betree, word die vraag gevra: Watter verskil sal dit maak? Dis dán wanneer die braaivleis-Naas Botha kug en frons en beduie dat, ja McCaw is die wêreld se voorste baljagter en moontlik die wêreld se beste speler, pond vir pond, maar – staan by hier kom dit nou – een swael maak nie 'n somer nie.

Dis hoog tyd dat hierdie tradisionele insig herbesoek word. Niemand stel voor dat die aanskoue van een Tachymarptis melba finaal aandui dat die somer opgedaag het nie. Net so ontken niemand dat McCaw nie sy towerwerk kan doen as hy nie 14 ander spanmaats het om te skrum, te lynstaanspring, balle uit te gee, te skop, ensovoorts nie. Maar dis tog duidelik dat een speler 'n klaaglied in 'n triomfkreet kan verander. Speel soos die Springbokke vroeër hierdie seisoen gespeel het, een speler se teenwoordigheid het die verskil gemaak tussen oorwinning en nederlaag: Morné Steyn. Toe hy in die tweede toets se stuiptrekkings aangetree het en die Gilbert in die ruimte bo die dwarslat en tussen die pale deurgesool het, het hy 'n Springbokwinter, of dan ten minste 'n koue herfs, in 'n heerlike, groensappige, songemarineerde somer verander. Hy was een swael wat eiehandig 'n invloed op die somer gehad het. Sy somerwerking is geleë in die eiesoortigheid van sy bydrae. As hy nie die bal oorgeskop het nie, nou ja, daar was nie iemand anders wat hom dit sou nadoen nie. (Wel, miskien Frans Steyn, wat skop soos 'n howitzer, maar met 'n sekere ongeërgdheid rakende akkuraatheid. En sóú hy raakgeskop het, dan was hý die somerswael.)

Die "een swael maak nie 'n somer nie"-teorie word nie sonder meer gehuldig deur bekykers van ander sportsoorte nie. In sokker, byvoorbeeld, is dit goed bekend watter verskil 'n Pelé, 'n Maradonna of 'n Cristiano Ronaldo kan maak. "Karl-Heinz Rumenigge en tien robotte," is hoe 'n koerantskrywer in 1986 die Wes-Duitse wêreldbekersokkerspan beskryf het. Rumenigge was nogtans genoeg van 'n somerswael om sy span amper tot die kroon te tou.

Soms kan 'n swael selfs 'n valse somer, sê sommer 'n "Indiaanse Somer," bewerkstellig. In die sestigerjare het Manchester United 'n baie taai opleidingsproses vir jong spelers gehad. Dit het onder andere behels dat die jongelinge mekaar rondom 'n sokkerbal op die teerblad van Ou Trafford se parkeerterrein gepak het. Daar, sonder enige werklike toesig, het hulle die uitspattigste toertjies en swierige voetwerk uitgepak. Jy moes eenvoudig leer om op jou voete te bly anders het jy in vierkante sentimeter vel daarvoor betaal. Hulle het mekaar gesystap, die bal in pypkandribbels om verdedigers geknikker, lugskoppies oor die kop geskep, die teenstaander met buitevoet-binnevoet oëverblindery probeer omseil… en dan was daar die blinkste van alle tierlantyntjies: Die neutkraker. Dit was eenvoudig en dodelik, maar baie maklik om teen te verdedig. Die plan was om die bal tussen die voete van jou opponent deur te toonskop en agter hom weer bymekaar te maak. Natuurlik hoef die verdediger enige een van sy voete net 'n aks binne toe te skuif en jou skop skram van hom af weg. Maar kry jy dit reg, lyk hy soos 'n idioot en jy soos 'n superster.

Een van die verblindendste spelers in dié karparktoernooie was 'n jong, langhaar-Ier by name George Best. Hy was geoormerk as 'n toekomstige Rooitruidraer, maar was nog nie as gereed geag nie, toe die senior United-span se vliegtuig in die ys by München op die aanloopbaan neerstort en bykans die hele spelerkorps in een staalknarsende oomblik uitgeroei word. Die legendariese spanbestuurder, Matt Busby, moes inderhaas 'n span vir die volgende seisoen saamstel. Hy het 'n versameling afgeleefde strydosse en nat-agter-die-ore jongelinge nadergehark. Skielik was die jong teerbladspesialis, George Best, in die span.

Hy was oombliklik 'n rasende sukses, waarskynlik omdat hy nie van beter geweet het nie. Vir hom was die senior sokkerveld maar net 'n voorsetting van die motorpark en hy speel sy sokker met dieselfde uitbundigheid as wat hy en sy makkers op die teerblad gewys het. Hy pypkan, hy seil verby verdedigers met buitevoet-binnevoet oëverblindende ratsheid en vaart, hy knikker die bal oor hulle koppe en hy… doen die neutkraker. Binne 'n ommesientjie is Manchester United weer die tromslaners in die Engelse Eerste Liga. Best kon enige wedstryd omswaai met sy balgoëlery en hy het doele uit die onmoontlikste hoeke aangeteken. Die Rooies het die groenste van somers, sommer 'n paar in 'n ry, gehad danksy die swaeltjie George Best. Maar sy vernuf het 'n ernstige nadeel vir die span gehad: Dit was die glinsterpapier wat die krake, die ernstige struktuurgebreke, in die span verdoesel het. Best was boonop 'n eksentrieke genie, nie bestand teen die ophemeling van veral vroulike ondersteuners nie en heeltemal te gou het sy loopbaan verstrengel geraak in sy rokjagtery en ongebreidelde dipsomanie. Toe sy loopbaan voortydig verby is, was die Manchester United-somer ook daarmee heen. Die Best-lose span is ontbloot as 'n trop verbeeldinglose ploerte. Niemand het dit werklik besef nie want hulle het aangehou wedstryde wen… danksy George Best. En toe, te skielik, is hy nie meer daar nie en dit het amper 'n anderhalfdekade vir die span gevat om weer die voormalige kruin te bereik.

Selfs Naas Botha het 'n voorliefde vir die swaeltjie-somergesegde. Miskien is hy net beskeie, want as iemand beter behoort te weet, is dit Ignatius Hendrik Botha. Uli Schmidt beduie in sy outobiografie presies watter gehalte swaeltjie – of, in sy terminologie, wedstrydwenner – Naas was. Schmidt was die onderkaptein in die Blou Bul-masjien van die laat tagtigs en was baas van die voorspelers. Wanneer sy span swaar getrek het, het Schmidt eenvoudig die voorspelers byeengeroep en 'n eenvoudige krisisopdrag uitgevaardig: Kry die bal by Naas. Dis al. Naas sal die wedstryd wen. En hy het meestal. In 1987, byvoorbeeld, was Noord-Transvaal in die Curriebekereindstryd deur Transvaal op 'n nat Ellispark vasgekeer. Kry die bal by Naas. En die voorspelers, Schmidt en sy stutte Jan Locke en Heinrich Rogers, en die slotte Adolf Malan en Adri Geldenhuys, en die losvoorspelers met die kontoerploeër Burger Geldenhuys vooraan, het presies net dit gedoen. Na halftyd, met Noord-Transvaal uitgeval op 3-15, het Botha oorgeneem. Vier skepskoppe, vier strafskoppe. Baie dankie, kom ons gaan huis toe. Noord-Transvaal wen 24-18.

Die vraag is, wie is die somerswael van somerswaels in die huidige Springbokspan? Habana, sal party sê. Of Morné Steyn. Selfs jong strydros, Heinrich Brüssouw. Almal geldige kandidate, moet daar saamgestem word. Maar persoonlik reken ek die swael der swaels is Bakkies Botha. Hy is net 'n enorme sterk, doelgerigte, onstuitbare natuurmag. Hoewel hy geen gimnasiumfrats is nie, is hy net van nature 'n brutale sterk Afrikaner. Die Nieu-Seelanders noem hom "The Enforcer" en wat Bakkies afgedwing wil hê, sal hy afgedwing kry. Die Britse en Ierse Leeus het juis gereken hulle kan hom rangeer en daarmee die Springbokke ontspoor. Die beste pogings van hulle gehardste voorpakbrekers was nie goed genoeg nie en dit was eers toe hulle met 'n dissiplinêre slenter vir Bakkies van die veld afgehou het, wat hulle op die voorvoet kon kom.

Ons het spelers wat vir enige ander Springbok kan instaan. Andries Bekker is al meer soos Victor Matfield as Matfield self. Daar is 'n swetterjoel skrumskakels wat besig is om Fourie du Preez se skaduwee te ontgroei. John Smit bly net staan in die toetsskrum omdat hy Bakkies Botha agter hom het om hom vorentoe te stu. Jongi Nokwe is vinniger as Bryan Habana. Maar daar is net een Bakkies Botha.

As die teenwoordigheid van 'n enkele swaeltjie nie 'n somer maak nie, kan die afwesigheid van een 'n winter inlei. Hoewel Bakkies Botha in vorm en styl die algehele antitese van 'n dartelende swaeltjie is, kan ons onsself maar voorberei: Die dag wat hy ophou speel, sal die begin van 'n lang en droë Springbokwinter wees.

Ku?n en Hougaard in Blou-Bulspan

Derick Ku?n

Die afrigter van die Vodacom Blou Bulle Frans Ludeke het heelparty van sy groot kanonne insluitende Derick Kuün, Werner Kruger en Wilhelm Steenkamp vir Saterdag se wedstryd in Johannesburg teen die Leeus nadergetrek.

Kuün en Kruger gaan die skrum aan die sy van Jaco Engels anker met Steenkamp wat terug is in die tweede ry langs Flippie van der Merwe.

Ludeke het sy ervare lostrio onveranderd gelaat, maar agterlangs sal Marius Delport in die plek van die beseerde Akona Ndungane diens doen met Jaco Pretorius en Stefan Watermeyer wat hul kombinasie in die middelveld hervat.

Ludeke het besluit om vier voorspelers en drie agterspelers op die bank te kies maar hoewel daar nog ‘n bietjie twyfel oor die enkelbesering van Frik Kirsten is, is die afrigter sowel as Dr Org Strauss optimisties dat die groot stut betyds sal herstel.

Ludeke sê hy is redelik tevrede met hoe die Blou Bulle se seisoen in die eerste ronde verloop het, maar daar is steeds verskeie aspekte waarin hy wil hê die span moet verbeter.

“Ons moet in die tweede ronde in elke wedstryd vir die volle 80 minute speel en ek sal wil sien dat ons voortaan beter afrond.

“Ons moet ook al hoe meer driedruk-geleenthede skep en baie klem sal in ons vaste fasette gaan, want alles was nie honderd persent in dié afdeling van ons spel nie.”

Vodacom Blou Bulle: Zane Kirchner; Gerhard van den Heever, Jaco Pretorius, Stefan Watermeyer, Marius Delport; Burton Francis, Francois Hougaard; Dewald Potgieter , Pedrie Wannenburg, Deon Stegmann, Wilhelm Steenkamp, Flip van der Merwe, Werner Kruger, Derick Kuün (kaptein), Jaco Engels. Reserwes: Bandise Maku, Frik Kirsten/Dean Greyling, Fudge Mabeta, Jacques Burger, Heini Adams, Francois Brummer, Tiger Mangweni.

погружной для Фільчаков прокурор