Menings – Bladsy 4 – praag.co.za

Stilte voor die storm

Vanoggend moet ek my voertuig neem vir sy beplande diens. Dit is koud vanmore; ek ry haastig sodat ek betyds my weg terug kan vind werk toe. Ek is net so ‘n blok of twee van waar ek werk. So ek loop sommer terug. Na die afgee van my voertuig, durf ek my stappie terug deur die geniepsige koue aan. Dit is steeds pikdonker, my pad terug loop onderdeur ‘n brug wat sowat 30 meter lank is.

By die ingang van die brug verhinder die verblindende rook my om te sien wat daar wegkruip. Rondom gestrooi lê daar baie vullis. Dit stink, iets wat mens nie sal verwag in dié buurt nie. Dit is die enigste paadjie wat ek nou kan stap, dus vat ek maar die kans en begin stap onderdeur die brug. Soos ek deurstap, verbaas ek my hoe die boemelaars daar toegeneem het. Maande terug was daar sowat vyf, nou lê daar ongeveer dertig. Toegevou onder plastiek en papier. ‘n Brandende vuur gloei liggies deur die gate van ‘n drom. Dit ruik skerp, hulle brand plastiek vir hulle bron van hitte; daar is mos nie hout in die stad om te brand nie, dink ek. Ek stap versigtig deur, hoor hoe ‘n man en vrou met mekaar praat, hulle hou mekaar vas. Hulle beleef die groot depressie soos ons dit nog nie ken nie.

Soos ek stap, voel ek hartseer. Ek wens ek kon iets doen, maar daar is so baie, dit is moeilik. My gedagtes dwaal verder soos ek stap. Ek vra myself af: waarom help die regering nie sulke mense nie, ons was bevoorreg toe die apartheidsjare hier was. Die werkloosheid en armoede het die nuwe mense mos oor ons gebring. Ek onthou as kind kon ‘n plaaswerker of onsself na enige hospitaal toe gaan en mens is soos in vandag se privaathospitale bedien, nooit weggewys nie. Ons was arm, dus het ons baie op die regering se subsidies staatgemaak, vir skole, dokters, ens. My pa het selfs vir die staat gewerk, maar die regering was goed vir almal, wit en swart. Dit was veilig in die strate, mense het kos gehad; die anargie wat ons vandag sien, was ongekend.

As mens begin dink, begin mens wonder, as mens begin wonder begin mens jou omstandighede ondersoek. Ek wonder toe: vandag betaal ons ten duurste vir alles, individueel. Niks bruikbaar vir ons is meer op die regering se onkoste nie. Ons betaal mos uit ons sakke direk medies, sekuriteit, vervoer, paaie, basiese dienste, die lys kan aangaan. Nou is die groot vraag; Wat kry ek terug vir die groot porsie van my salaris, wat ek hard voor werk, en net so elke maand aan die regering oorhandig?

Is ons besig om ‘n parasitiese Stalin-regering te onderhou waarby ons volk geensins baat nie? Dít wat hierdie regering vir die blanke teruggee, kan ons miskien met ‘n breukdeel van ons belastinggeld self onderhou. Die regering gebruik ons hard verdiende geld vir partytjies, luukse motors en flambojante lewenstyle. Ons finansier ‘n stelsel wat teen ons eie kinders diskrimineer.

Ek lees graag van ‘n kontroversiële ekonoom in Amerika, Peter Shiff. Hy is vele male uitgejou oor sy doemprofeet-voorspellings oor Amerika se finansiële toestand. Ongelukkig vir Amerika is sy analise haarfyn akkuraat sover gewees. Hulle het hom uitgelag toe hy beweer het dat Amerika ‘n finansiële krisis binnegaan; hy was reg tot op die jaar. Hulle lag hom weer uit omdat hy voorspel dat daar ‘n totale ineenstorting van die Amerikaanse dollar wag. Hulle vermy alle gevaartekens. Net soos hier, verf die liberale ‘n pragtige prentjie op die vrot eier se dop.

Sy voorstelling bring my by die volgende punt: hy reken die belastingbetaler werk om die regering te onderhou. Is dit nie presies wat hier besig is om te gebeur nie, werk ons nie soos slawe om hierdie geldhonger regering te onderhou nie? Hy verneem die rede vir Amerika se bankrotskap is die feit dat hulle geld leen met die verwagting dat die belastingbetaler dit terug moet betaal. Sien ons dit vandag in ons land ook?

Ek haal Peter Shiff graag aan: “I think the workers benefited dramatically from the transition from an agrarian economy to an industrial economy. We eliminated women labor in the country, child labor, because of capitalism. You know the reason – you know, my grandmother didn’t have to work because my grandfather didn’t have to pay any taxes. She was free to take care of eight kids, because that’s what she wanted to do. But today, very few women have the choice to be stay-at-home moms. They are now back in the workforce. Capitalism lifted them out of the workforce but big government bureaucracy, high taxes and the social welfare state – that’s the reason now that so few women, and men for that matter, can choose not to work. They have to work to support the government.”

Hy sê nie ons moet nie belasting betaal nie. Sy punt is onder andere: vir elke sent belasting wat jy of ek betaal, behoort jy ‘n ooreenkomstige diens terug te kry. Iets waaroor jy besluit; dit is tog jou geld wat jy vir ‘n ander mens gee om te bestuur. Ons is gekondisioneer om onder die dekmantel van “regering” te aanvaar dat geld van die werkende mens afgeneem word en geen sigbare diens of verantwoordelikheid hoef te toon nie. Die onlangse verslag van R1,5 miljard wat van ons geneem is en gebruik is vir hulle eie geriewe is ‘n mooi voorbeeld van mnr. Shiff se stellings.

Alles kom ongelukkig teen ‘n duur prys. Shiff sê as mens die ware toestand van ‘n land se ekonomie wil uitvind, klop aan by die middelklasbelastingbetaler, hoor hoe hy voel. Ek weet nie van u nie, maar op dié stadium voel ek bedruk. Ek persoonlik dink die prys wat ons gaan betaal vir die regering se onderhoud, gaan besonder duur wees. Dit het tyd geword dat ons nie-liberale Afrikaners ‘n regering skep wat vir ons werk en nie andersom nie. Dit het tyd geword dat ons nie-liberale oues van dae, die professore, doktors, regters en hooggeleerdes en gerespekteerde manne opstaan vir hulself en hulle kinders se toekoms.

Ons het ons volkskap met bloed gekoop. Gaan ons geslag hierdie Afrikaner-Boerevolk tot niet maak omdat ons nie kon opstaan nie? Die tyd om ons volk opnuut te herbou, het daadwerklik aangebreek.

tops online com

Die Afrikaner het ‘n kultuurprobleem

Ek het ‘n B.Soc.Sc-graad in bedryfsielkunde en sosiologie aan Kovsies verwerf. Inaggenome die voortdurende ongewapende stryd van die Afrikaners wil ek net graag my mening lug en dalk vir u ‘n sinvolle opinie gee.

My Portugese oupa was die seun van ‘n Portugese vise-admiraal. Ons het al die ervarings wat julle nou deurmaak beleef alhoewel ons dit in ‘n baie korter tyd deurgemaak het. My oupa was die stadsklerk van Moçâmedes/ Namibe voor die oorgawe. Aan my ma se kant was my oupa ‘n Wallieser wat jonk dood is aan longkanker (waarskynlik weens slawearbeid in die Walliese steenkoolmyne). My oupagrootjie aan my ma se kant was ‘n Vrystaatse kommandolid wat vermoedelik eers oorgegee het nadat sy twee kinders dood is in Britse sorg (in die konsentrasiekamp).

Ek het maar tweede jaar staatsleer gevolg, maar my doesente het ingesluit dr Natie Luyt, dr Andre Duvenhage en Roy Jankelsohn.

Die grooste struikelblok in u stryd is die Afrikanerkultuur.

Uit ‘n sielkundige en sosiologiese oogpunt het die “Afrikanerkultuur” verskeie swakpunte. Die kultuur is gegrond op autokratiese sosiale en familielewe, ‘n redelik streng geloofsopvoeding en konstante druk om tot die groep se normes en waardes te konformeer.

Slegs ‘n besef van die doetreffende metodes om binne die politieke stryd die doel te bereik sal die korrekte en effektiewe optrede tot gevolg hê. Geen groep gaan sy belange beskerm en doelstellings bereik sonder effektiewe massabewuswording en -protes nie.

Die Afrikanerkultuur verskil van die Boerekultuur in dié sin dat konformering en groepsidentiteit die bydrae van die individu versmoor. Die antieke Grieke het geglo in uitgesproke debat; die moderne Afrikaners vind sulke debat onwenslik. Die Afrikaner sal sy denkwyse en kultuur moet aanpas by die konsep van ‘n bevrydingstryd. Sonder die bewuswording van die rol van kultuur en die verskeie optredes en funksies wat ‘n bevrydingstryd vereis, sal massamobilisering nie plaasvind nie. Afrikaners het nie die kultuur waaroor die Franse, Iere en ander Europese volke beskik nie. Die Afrikanerkultuur is ongelukkig baie leiersgerig en amper Messiaans.

Sonder die vestiging van ‘n besef en kultuur van individuele verantwoordelikheid en vermoë sal vordering nie na wense wees nie. Verantwoordelikheid itv die rol van die individu en die belangrikheid van protes en aksie.

‘n Groot geleentheid bestaan vir die Afrikaner wat betref samewerking met ander Europese groepe binne Suid-Afrika en oorsee. Die Afrikaners moet hul aandag fokus nie net op die binnelandse stryd nie, maar ook op die vestiging van bande met Europa. Inligting en propoganda wat steun in die buiteland werf, kan deuslaggewend wees net soos dit was tydens die Tweede Vryheidsoorlog en die Ierse onafhanklikheidstryd.

vampire school game

Kloutjie by die oor

Pas is wysigings aan uitkomsgebaseerde onderrig aangekondig, of 19 skole in Noordwes word weens betogings oor dienslewering gesluit. Dit volg nadat van ‘n vyfde skool in enkele weke in dié provinsie vuurgemaak is.

Op aktualiteitsprogramme meld dosente gereeld dat Suid-Afrikaanse studente ‘n agterstand het teen studente wat uit lande soos Zimbabwe en Namibië kom. Reuse-oorbruggingsprogramme verhinder nie grootskaalse druipelinge nie.

Dat wysigings, en selfs die skrapping van uitkomsgerigte onderrig nodig was, is waarskynlik so, maar ‘n groot deel van die kern van die probleem bly skynbaar werksetiek. Daar is goeie en toegewyde onderwysers, maar daar is ander wat skynbaar meen om onderrig te gee behels basies net om elke maand salaris te ontvang.

Die wyse waarop protes aangeteken word, skep egter ‘n bose kringloop. Met volgende jaar se landswye plaaslike regeringsverkiesings onderweg, is daar ‘n traagheid tot ferm optrede, met moontlik die uitsondering gedurende die afgelope wêreldbekertoernooi, skynbaar onder bykans diktatoriale druk van Fifa. Hierdie eietydse besetting is nou iets van die verlede, en die regering moet self sake bestuur.

Presies hoe groot dié uitdaging is, blyk uit die bykans R4 miljard wat dienstegebruikers in die Vrystaat aan hul munisipaliteite skuld. Dié nuus kom te midde van die onthullings dat verskeie Vrystaatse munisipaliteite finale aanmanings van Eskom ontvang het om hul rekenings aan dié kragvoorsiener te betaal.

Dit is voorspelbaar buite die kwessie dat hierdie munisipaliteite basies op die vooraand van die landswye verkiesings nou wanbetalers vir die uitstaande rekenings sal wurg. Wurg sal waarskynlik min oplewer, omdat armoede en die hoë werkloosheidskoers eenvoudig nie sulke bedrae kan oplewer nie.

Die vraag is dus hoe dit moontlik is dat sulke agterstande in die eerste plek kon ontstaan nie. Munisipaliteite word immers uit die staatskas vergoed vir gratis dienste wat aan armlastiges voorsien word. Dit lyk dus of die agterstande ontstaan uit die geledere van mense wat wel die nodige inkomste verdien om te kan betaal. Baie mense maak reeds van voorafbetaalde koepons gebruik. En inwoners wat bloot vergeet om betyds te betaal, sit die volgende dag reeds sonder krag…

Is daar dan ‘n begunstiging? Dat sommige gemeenskappe nie met sanksie getref word nie?

Boonop ruk elektrisiteitsdiefstal deur onder meer onwettige aansluitings veral in Soweto ‘n groot gat in begrotings.

Dit lyk egter of minstens ‘n deel van die probleem aan grypsug toegeskryf kan word. Vanoggend berig Volksblad ook dat die 50 topamptenare van die Mangaung-munisipaliteit saam R50 miljoen aan salarisse verdien. Mangaung word volgende jaar ‘n metro, en dan word die Motheo-distriksmunisipaliteit met sy eie stel hoogsbesoldigde amptenare en amspdraers ingesluit. Boonop was die einste munisipaliteit in die nuus vir rojale kaartjie-aankope vir die pas-afgelope sokker, en ‘n nou reeds berugte ekskursie van senior amptenare na die halfeindstryde en die eindstryd. Dat die sokkerverwante fiasko slegs ‘n druppel aan die emmer teen die groter omvang van die probleem is, is kwalik ter sprake.

Hierdie rojale omgaan met andermansgeld word deur almal, ook die armes wat nie kan betaal nie, asook die wat betaaltraag is of moet boomskraap om op te dok, gesien, en dit stel ‘n baie slegte voorbeeld.

лобановский депутат

Ander sy van afname in misdaad

Ongeveer ‘n week na die polisie in Bloemfontein aanspraak gemaak het daarop dat misdaad vir die duur van die wêreldbeker-sokkertoernooi skerp gedaal het, is soortgelyke aansprake vir Johannesburg en Pretoria gemaak.

Die interessante is dat dit nou ‘n veiligheidsmaatskappy is wat hierdie jongste aansprake maak. Misdaad is veiligheidsmaatskappye se brood en botter.

In elke geval is die verskerpte polisieoptrede gedurende die toernooi as die hoofrede aangetoon oor waarom daar ‘n daling aangemeld word.

Ongelukkig lyk dit of hierdie munt ‘n ander sy het.

Op dieselfde dag as wat oor die laer misdaad in Bloemfontein berig is, is ook berig van ‘n bankroof kort voor die toernooi wat weens die toernooi verswyg is.

Huishulpe maak daarop aansprake dat hul woongebiede swaar onder misdaad deurgeloop het terwyl die sokker aan die gang was. Tekens van xenefobie steek weer kop uit.

Ongelukkig het die regering oor jare nie juis ‘n reputasie opgebou van in alle gevalle besonder akkuraat met die waarheid omgaan nie. Daarom word inligting nou dikwels met ‘n knippie sout geneem.

Sou dit egter blyk dat misdaad wel afgedwing is, is die ongelukkige werklikheid dat die Instituut vir Sekerheidstudies meen die vlakke van polisie-optrede is nie volhoubaar nie.

Vanuit regeringskringe kom ook net te veel losbekkigheid voor wat as aanhitsend tot geweldsmisdaad beskou kan word. Die regeringsgekoesterde Julius Malema het juis ’n klag van aanhitsing tot volksmoord in die Internasionale Strafhof op die lyf geloop.

Om laer vlakke van misdaad te bewerkstellig verg nie net ‘n hoër vlak van polisiëring nie, dit verg ‘n meer onomwonde standpunt-inname deur die regering.

En die voorbeeld moet ook daar gestel word. Die persoon wat om den brode steel, sal nie juis geïnspireer word om dit te staak as die ringkoppe in die regering mildelik skep en daarmee wegkom nie.

Kenia wys hoe om dinge nie te doen nie

Enkele jare gelede is die skikking na ‘n gekookte presidentsverkiesing in Kenia as model voorgehou, en is dié model in ‘n afgewaterde vorm in Zimbabwe toegepas.

Pas het verskeie Afrikalande dikbek gereageer oor die toe beursies van die G-20, maar veral die G-8, of Kenia se parlement gaan keur ‘n salarisverhoging van 40 % aan sy eie lede toe.

Om sake in perspektief te stel: ‘n Amerikaanse kongreslid verdien $174 000 per jaar, maar Kenia se parlementslede wil elk $175 000 per jaar uit die ekonomie wurg. Pres. Barack Obama se salaris is $400 000 per jaar. Die voorgestelde nuwe salaris vir premier Raila Odinga is $486 000 per jaar. Daarby het Kenia nog ‘n semi-uitvoerende president ook.

In alle billikheid, Odinga het die salarisverhoging van die hand gewys.

Die gemiddelde inkomste per persoon in Kenia is in die orde van $1 600 per jaar, teenoor die VSA se bykans $50 000 per jaar in 2006. Boonop het die dollar in Kenya veel meer koopkrag as in die VSA.

Die totale salarisrekening vir die parlement sal nou $8,8 miljoen per jaar beloop, ‘n bedrag wat die minister van Finansies, Uhuru Kenyatta, sê hy nie in sy begroting het nie.

Dié vorm grypsug herinner aan die twee Bloemfonteinse munisipaliteite, beide bankrot en op die Ouditeur-generaal se rooi tapyt, wie se munisipale bestuurders hoër salarisse as die minister van Finansies verdien.

Die ontsteltenis wat Kenya se wetmakers internasionaal veroorsaak, sal bykans verseker dat donateurlande se hande maar aan die toe kant bly.

Juis hierom is dit noodsaaklik dat semi-staatsinstellings in Suid-Afrika ernstig kennis neem van presies hoe sleg dit in donateurs se gemoedere afgaan as bakhand gestaan word terwyl die ringkoppe se sakke bult. Omdat Afrika dikwels as ‘n eenheid beskou word – ook deur die kontinent se eie toedoen – kan dit so maklik veroorsaak dat dié misplaaste solidariteit ook lande wat wel verantwoordelik ontwikkelingebegrotings in stand probeer hou, onder dieselfde kam geskeer en benadeel word.

Данильченко

As hulle dan nie brood het nie …

“As hulle dan nie brood het om te eet nie, laat hulle koek eet.”

Wanneer die inkomstegaping in ‘n land te groot word, so lui die model van relatiewe deprevasie, dan raak die rewolusionêre klimaat ook baie groot.

Hierdie beginsel behoort nie aan die regering vreemd te wees nie. Die ANC is immers met die SAKP in alliansie, en ‘n rewolusionêre klimaat is waarop die kommuniste tradisioneel teer.

Die nuus dat Eskom se topbestuur aan hulself verhogings van gemiddeld 83 % toegeken het, en kopsku was om ‘n aanbod van meer as ‘n tiende hiervan aan die werkers te maak, was dus vir baie ‘n skok.

Sulke reusebestuursverhogings gebeur selde in isolasie, en dit wil voorkom asof dit dié keer ook nie anders was nie, met die vervoerstaking wat om min of meer dieselfde rede groot ontwrigting op die vooraand van Wêreldbekersokkertoernooi gebring het.

Dit is maklik om werkers te verkwalik vir hoër as inflasieverhogings te midde van ernstige pogings om inflasie hok te slaan, en pogings om die impak van die wêreldekonomiese krisis af te skud. Boonop lyk dit uiters selfsugtig om groot verhogings af te dwing as daar ‘n toename in werkloosheid te midde van reeds baie hoë werkloosheidsyfers is.

Alle redenasies loop hulself egter bloedneus as die bestuur van ondernemings, veral semi-staatsinstellings, aan hulself banale verhogings toeken. Daar sal teen-argumente wees soos dat hoëvlak kundigheid uiters skaars en nodig is om hierdie instellings te laat vlot. Daardie argument het egter voorbehoude, soos dat die kundigheid wat behou moet word wel die vakkundige kundigheid insluit, en dat bestuur wat sulke rojale meevallers kry inderdaad oor die bestuursvaardighede beskik. Wanneer na die geskiedenis van die afgelope dekade en ‘n ietsie gelet word, lyk dit nie so nie.

Voor hierdie jongste reeks verhogings was Suid-Afrika al ‘n ruk lank die land met die grootste meetbare inkomstegaping.

Peperduur paloekas stuur gewoon die verkeerde boodskap na die werkers uit.

Dit laat die vraag ontstaan oor hoekom die regering dit toelaat. ‘n Nuwe aristokrasie is immers uit pas met ‘n regering waar ANC-raadslede net voor hulle Bloemfontein se tariewe verlammend verhoog, sing “ We are Communists .”

Daar is reeds soveel vreemdhede wat op die regering se brood gesmeer kan word, dat ‘n waarnemer stellig nie verbaas moet staan as daar nog ‘n vreemdheid ook kop uitsteek nie.

So ‘n klein poel van mense wat vermoedelik superbelasting betaal, sal kollektief hopeloos te min oplewer om munisipale begrotings te laat klop, of die staat in staat stel om sy program van mense wat welsynstoelaes ontvang uit te brei. Omdat hierdie super-betaaldes nie in die werklike produktiewe sektor is nie, sal dit nie genoeg entrepreneurskap inspireer om werksgeleenthede te skep nie. Trouens, dit werk soos roes op bestaande werksgeleenthede.

Dit het ‘n soortgelyke uitwerking as die super-verhogings wat Bloemfontein nou op die lyf geloop het. Terwyl dit amptelik gedoen word om te neem by die sogenaamde rykes sodat die armes beter versorg word en meer gratis dienste kan ontvang, is dit reeds duidelik dat baie huishoudings nou noodwendig hul huishulpe moet laat gaan, en verskeie ondernemings hul deure moet sluit. Daar is selfs van ‘n kollektiewe strafreaksie om huishulpe te laat loop sprake.

Met die ekonomiese herstelprogramme wat talle lande opgestel het, is ellelange segmente aan moraliteit gespandeer. Toe dit blyk dat van die Amerikaanse maatskappye wat met staatshulp uit die verknorsing gehelp is, van daardie geld gebruik het om weer aan hul elite reuse bonusse te betaal, was die vet in die vuur.

Om die een of ander rede lyk dit of niks die nuwe klas eietydse Mandaryne van hul grypsug sal genees nie, al veroorsaak dit dat die land vir die gewone burger ekonomies kreupel sal bly.

‘n Antwoord is waarskynlik meer in opportunistiese politiek te vinde – maak die rykes in ANC-geledere so ryk dat ‘n volle implementering van sosialisme hulle steeds superryk laat. Dan is daar nie uit daardie geledere protes nie.

ролики цена

Vaarwel, Afrikaner

Dan Roodt se artikel Vir ‘n nuwe kultuurpolitiek verg indringende ondersoek en kommentaar.

Alhoewel ek meeste van sy ontledings volmondig ondersteun, kry ek tog die idee dat hy nie die gietvorm van Afrikanernasionalisme wil agterlaat nie.Wat is die sin van nasionalisme in ‘n land wat jy nooit weer kan regeer nie? Om nog verder te gaan, wat is die sin van nasionalisme( of nasiebou) in ‘n land wat niemand meer suksesvol kan regeer nie?

Die laaste 200 jaar is ons voorgeslagte deur twee eras:

a) Die Boere-era wat met die Groot Trek begin en met die 1914-rebellie geëindig het.

b) Die Afrikaner-era wat die enigste roete na selfrespek in ‘n Britse kolonie nl. die Unie van Suid Afrika was. Die hoofdoel van die Afrikaner-era was om die Nederlandssprekende Kaapse koloniste (Cape Dutch) weer in die hoofstoom te betrek. (Onthou Hertzog is in die naam van Afrikanernasionalisme die wildernis ingedryf). Dit was die era van die Nasionale Party, die Broederbond, die N.G. Kerk en Naspers.

Ja, ons het met staatsmanne soos Hertzog en Verwoerd begin, maar kyk waarmee het ons geëindig: Pik Botha, F.W.de Klerk, Eugene de Kock en Roelf Meyer.

Daarteenoor was die Boere-era ‘n heroïese tyd wat met mense soos De Wet en De la Rey geëindig het. Hierdie era is slegs beëindig deur Britse volksmoord en om die Cape Dutch te akkomodeer.

Die Boere het ‘n ander kultuurgeskiedenis en lewensfilosofie as die Cape Dutch gehad. Die Cape Dutch het Afrikaans ontwikkel om met slawe en bediendes in die kombuis te kommunikeer, terwyl die Boere Afrikaans ontwikkel het om met mekaar vinniger te kan kommunikeer in gevaarlike situasies in hul strewe na vryheid.

Die Groot Trek het Calvinisme en die Reformasie die wildernis ingedra deur Hendrik Potgieter, maar ook die Verligting deur Piet Retief. Die Cape Dutch daarteen het getroue onderdane van koningin Victoria geword en deur hul kerk, die N.G.Kerk, die Voortrekkers ten sterkste veroordeel. Die N.G. Kerk wou hierdie groep “agterlike boere” nie eers van ‘n leraar voorsien nie.

Dit kom dus as geen verassing dat die Cape Dutch vandag verkies om deur ‘n Brits koloniale party, die DA, regeer te word nie.

Praag het onlangs ‘n veelseggende kommentaar op ‘n artikel deur Dawie van Die Burger “Hoeveel onse in jou pond?” gepubliseer. Daarin stel Dawie dit onbedoeld dat “onse Afrikaanse mense” en regse Afrikaners lankal nie meer een volk is nie.

Regse “Afrikaners” mors geweldig energie en tyd om met “onse Afrikaanse mense”, die hedendaagse Cape Dutch, in debat te tree, en die frustrasie van Dan Roodt is verstaanbaar.

Die begrip “Afrikaner” het sinoniem met rugstekery en verraad geword, vandaar dat geen Afrikanerleier meer vertrou word nie.Die rede is voor die hand liggend: dr. D.F. Malan het mense bymekaar gebring wat kultuurhistories nie by mekaar hoort nie. Hierdie mense is m.b.v. Naspers in ‘n kraal gehou deur vrees, eers swart gevaar, toe rooi gevaar en nou wit gevaar.

Terwyl Suid-Afrika toenemend ‘n falende staat word (ek hoor gister ons werkloosheid is nou die hoogste in Afrika suid van die Sahara), is dit nie tyd dat ons as “Boere” ‘n ontsnaproete soek i.p.v om met “onse Afrikaanse mense” in ‘n steriele debat betrokke te raak oor Afrikaner/Afrikaanse/Suid-Afrikaner of oor taalbeleid op Stellenbosch nie.

Praag het ‘n prysenwaardige rol gespeel om die saak van die Boere internasionaal te stel; ons Boere wil egter vir Dan Roodt as ‘n Boer verwelkom. Kom deel saam met ons die mistiek van Boer-wees, jy hoef nie ‘n plaas te besit daarvoor nie.

топкарго отзыв

Jan-Jan Joubert se nuwe laagtepunt

Enigiets om die sirkulasiesyfers van n tanende Rapport op te skuif. Dié gedagte kom onwillekeuring na vore met Joubert se artikel vandag in Rapport waarin hy verwys na n JC van der Walt se boek “Zululand True Stories”.

Tegelykertyd onbreek die manmoedigheid. Pleks van man te staan vir sy artikel verontskuldig hy homself deur te sê dat die “boekeredakteur” (redaktrise Jan-Jan?) Anastasia de Vries hom gevra het om die boek te resenseer.

Verder beweer Joubert dat Boere swart kinders gevang het as slawe – wat die vraag laat ontstaan, om wat mee te doen, en wat het van die slawe daarna geword dat dit die geskiedenisboeke 350 jaar ontduik het?

Die Britse heersers in die Kaapse Kolonie het wel swartes uitgevoer en as slawe dwarsoor die bekende wêreld van die hand gesit. Die bronne van hierdie “geskiedenis” se oorsprong kan hoogs waarskynlik spruit uit Zoeloeverhale waar die storievertellers nie kon onderskei tussen Brit en Boer nie – daar beide blank was.

Dus is dit vermoedelik voorbarig van Joubert om hierdie stories tot geskiedkundige feite te verklaar waarop hy dan sommer as “outoriteit” in gekiedenis aannames maak dat die Afrikaner nou moet verstaan en voorstel dat die Afrikaner hom nie vir sy voorouers se vergrype hoef te skaam nie.

Hierdie tipe van vergryp is eie aan die Britte; dis ‘n geskiedkundige feit at Boerevroue en – kinders soos diere in draadkampe aangehou is.

Joubert as geskiedkundige “outoriteit” laat egter na om te noem hoe die Boervroue verkrag is deur die Britte en hulle swart helpers. Dis ook ‘n bewese feit aangaande die Zoeloes is dat hulle blanke kinders aan hulle voete gegryp het en hulle skedeltjies teen die wawiele vergruis het – n wreedheid wat 350 jaar later nog nie verander het nie.

By voorbaat sal die inhoud soos geresenseer deur Jan-Jan Joubert my oortuig dat die boek van JC van der Walt nie die moeite werd is om te lees nie.

обработка

Sokker en rassenasionalisme

Dit is interessant dat Suid-Afrikaanse swartes, sowel politici as gewone mense, deur die bank swart sokkerspanne ondersteun. Nadat die Bafana Bafana in die eerste rondte van die wêreldsokkerbeker uitgeval het, het die aandag na Kameroen en veral Ghana verskuif.

Ghana is eers Vrydagaand deur die span van Uruquay uigeskakel. Maar nie voordat die span deur swart TV-nuuslesers, president Jacob Zuma, asook Nelson Mandela, geëer is as “ware verteenwoordiger van Afrika” nie.

Die identifikasie van swart politici en sokkerondersteuners met swart spanne geskied onwillekeurig en natuurlik. Aan die ander kant sou dit ondenkbaar wees vir, sê maar, die Sweedse koningsgesin om die Duitse sokkerspan te besoek en aan hulle te sê: “Julle dra die mantal van die Europese beskawing op jul skouers.” So iets sou onmiddellik as rassisties getipeer word, want blankes mag mos nie blanke sportspanne ondersteun nie, terwyl die omgekeerde wel toelaatbaar is.

Sulke insidente illustreer egter aan ons in welke mate die swartmense van Afrika ‘n identifikasie op grond van ras as natuurlik en vanselfsprekend aanvaar. Hulle is selfs trots daarop om ander swartes in hul sportstryd teen nie-swart spanne te ondersteun.

Vir Suid-Afrika is daar ‘n belangrike les hieruit te leer. Die land leef al klaar met ‘n groteske anomalie in sy grondwet, naamlik dat die land “nie-rassig” sou wees.
Verduideik die begrip “nie-rassigheid” aan swart sokkerondersteuners. Of Nelson Mandela.

Advies vir munisipale geldsake

Die uwe het self jare gelede Ekonomie op Kovsies geneem, maar, so lyk dit my, is dit uitgediende kennis.

Want met daardie kennis maak die R15 miljoen wat ‘n bankrot munisipaliteit vir sokkerkaartjies uitgegee het met geld wat hy nog uit die inwoners moet wurg, op geen manier sin nie. Skynbaar het die raadslede wat so lekker gesing het: “ We are (very rich) communists” nog nie van die gans wat die goue eiers lê gehoor nie. Of liewer, van die gans weet hulle, maar wat gebeur as hulle die gans slag weet hulle niks.

“Hoes of betaal, is die wet vat nie faal,” is die taal wat die spulletjie se besluite bepaal. Dis nou ander wat moet betaal, want by laaste kennisname voor dit ‘n staatsgeheim geword het was ‘n taamlike rits Vrystaatse raadslede self lekker in die rooi met hul munisipale rekenings. Soos die minister onlangs nog was.

Maar die aankoop van die sokkerkaartjies het my laat dink. Hoekom koop die munisipaliteit nie vir die Curriebekerreeks met elke tuiswedstryd twee miljoen rand se kaartjies nie? Buiten met die Fifa-toernooi, behoort die stadion immers aan die munisipaliteit. Dan is die stadion mooi vol, en die munisipaliteit betaal die geld aan homself. Na tsjôtsjô afgetrek is, sal die munisipale kas steeds heelwat stadiger leegloop.

Elkeen wat ‘n gratis kaartjie kry, moet een slaggat opvul (of alternatiewelik ‘n boom daarin plant) en so sal die stad darem binne die volgende 10 jaar die slaggate in Langenhovenpark opgevul kry, en kan ‘n volgende woonbuurt getakel word.

Die borge spandeer meer en die Rugby-unie glimlag breed en kan dan ‘n groter tjekboek aanskaf.

Trouens, die mense op die pawiljoen spandeer ook ‘n gesonde klomp geld. Soos dié keer toe ek gedink het ons het genoeg geld saamgeneem, en ek net na rustyd ‘n halwe Coke by die klein Oortjies moes konfiskeer om iets oor te hê om vir die arme karwag te kan gee. Daai dag het ek agtergekom: As pa meer aandag aan die rugby skenk as aan sy kleingoed se spandeervermoë is selfs ‘n miljoen rand (sou dit in die eerste plek beskikbaar gewees het) iewers na rustyd al geblaas.

Met die verversingstaks vir die rugby-unie is dit kliphard lag al die pad bank toe.

Dan kan die Cheetahs afrigters bekostig en keer dat sy beste spelers gekoop word.

air flow чистка

Sielkundige impak van wêreld-ekonomiese krisis

Terwyl ‘n Amerikaanse paneel nog nie onomwonde kon bevestig dat die wêreld-ekonomiese krisis iets van die verlede is nie, is dit duidelik dat state, instansies en individue nie deur die krisis onaangeraak is nie.

In die VSA is daar selfs ‘n groep wat ‘n dubbele insinking, die sogenaamde “double dip” verwag.

Versigtigheid is nou die wagwoord. Die versigtigheid kleef nog duidelik na aanvanklike woede toe dit geblyk het inhalige magnate het so laag gedaal om staatshulp om hulle kop bo water te hou, te gebruik om opnuut banale bonusse aan hulself toe te ken.

Trouens, die woede was so erg dat daar in Nederland ‘n ernstige poging was om bankbase persoonlik aanspreeklik te hou vir verliese as gevolg van dom-onnosele besluite, terwyl sommiges selfs wetgewing gevra het wat tronkstraf moontlik sou maak.

Die Pew Research Center in die VSA het ‘n peiling gedoen oor hoe die krisis gesinne geraak het, en hoe dit mense se denke beïnvloed het. Meer as die helfte van die VSA se werksmag het werksverliese ervaar, moes instem tot salarisvermindering of moes verminderde ure werk.

Agt elemente is geïdentifiseer oor hoe dit Amerikaners geraak het:

32 % van die volwasse werksmag het in die resessie tye van werkloosheid ervaar.
28 % van die mense wat werk het, se werksure is verminder, 23 % se salarisse is verminder, en 11 % is van permanente na tydelike werkers omgeskakel.
62 % volwassenes het aangedui hulle spandeer minder as voor die resessie, en 31 % beplan om na die resessie steeds minder te bly spandeer.
Ongeveer 6 uit tien mense wat ouer as 50 is, meen hulle sal dalk aftreeplanne moet uitstel omdat hulle nie seker is dat hulle genoeg voorsiening gemaak het nie. Die opname wys egter dat dit die sg “baby boomers” is wat die hardste getref is, en ongeveer 30 % van hierdie jong mense is nou onseker of hulle genoeg sal kan verdien om vir aftrede voorsiening te maak. (Dit is veelseggend in die VSA met sy Green Card-stelsel).
Ongeveer die helfte van die huiseienaars meen hul huise se waarde het afgeneem, en amper 40 % meen dit sal 6 jaar of langer neem om te herstel.
Altesaam 26 % van die Amerikaners meen hul kinders sal, wanneer hulle die ouers se huidige ouderdom bereik, ‘n laer lewenstandaard handhaaf. ‘n Dekade tevore was slegs 10 % hierdie mening toegedaan.
63 % meen dit sal die VSA tot drie jaar neem ekonomies heeltemal te herstel.
Die peiling toon dat meer republikeine positief is oor die ekonomie wanneer die land deur ‘n republikeinse president regeer word, terwyl meer Demokrate die mening toegedaan is wanneer ‘n Demokraat sy intrek in die Wit Huis geneem het.

In lande soos België is omvattende hoofstukke oor moraliteit in die ekonomiese herstelplanne ingeskryf.

Teen dié agtergrond is dit belangrik om die oog te hou op faktore hier te lande, soos Mangaung wat nou blykbaar van ‘n ontwikkelingsbegroting na ‘n welsynsbegroting oorgeslaan en die gans wat die goue eiers lê geslag het. Ministers wat peperduur vuurwaens aanskaf terwyl die nasionale begroting nie meer al die (slag)gate toestop nie. Korrupsie, die diefstal van ‘n land se toekoms, wil maar nie wyk nie. Hierdie swartgallige lysie is ongelooflik lank.

Die Fifa-toernooi is nog nie eens in die pylvlak nie, en die “double dip”-sindroom slaan wyd uit. Ekonomies gesproke is volslae swartgalligheid dalk oordadig, maar versigtigheid is aangewese, en belê in die toekoms onontbeerlik.

poteha-detyam

Euforie het ‘n prys

Die bedrae wat tot dusver bekend gemaak is oor hoeveel Suid-Afrikaanse staatsdepartemente en staatsinstellings aan die aankoop van kaartjies vir die Wêreldsokkerbeker spandeer het, beloop reeds sowat R60 miljoen. Dit sluit nie die bedrae wat munisipaliteite, soos die R15 miljoen wat Mangaung spandeer het, in nie.

Dié skrikwekkende konteks word verder versteur deur die nuus dat die minister van Finansies ‘n direktief uitgereik het dat dit nie mag gebeur nie.

Dit is nie net staatsinstellings wat geld maak wat kaartjies aangekoop het nie. Eskom het self R12 miljoen se kaartjies aangeskaf wat stellig ‘n hele aantal gemoeds-kortsluitings tot gevolg gehad het.

Wat die uiteindelike totale bedrag gaan wees, is nie bekend nie, maar die skokkende syfer kan net erger skok.

Hierdie soort byvoordele op die belastingbetalersrekening is nie nuut nie. Met die vorige Wêreldbekertoernooi in Duitsland is omtrent almal wat iets was op die rekening van die belastingbetalers na Duitsland. Ook die toe spartelende SABC het ‘n groot span raadslede, senior amptenare en ander belangstellendes op ‘n ekskursie van die Olimpiese Spele in Beijing geneem. Uiteindelik moes die belastingbetaler opdok.

Soms is daar wel ‘n vyeblaar om die uitspattigheid te bedek, soos ‘n drie bladsye verslag van die Tswane-raad oor die hoëvlakse bywoning van die Wêreld-omgewingsberaad. Of die ampsdraers wat die beraad bygewoon het enige insette in die opstel van die verslag gelewer het, is onseker, aangesien die verslag slegs vaaghede bevat wat bykans enige lid van die publiek hier te lande reeds weet – sonder dat hulle die toer meegemaak het.

Die vyeblaar skakel regstegnies die titel, korrupsie, uit maar nie die morele aanklag hiervan nie.

Die koste van hierdie soort optrede is nie net die regstreekse, meetbare soos die rekening wat vereffen is nie, maar die persepsie wat die land se besluitneners by die buiteland skep waar korrupsie, veral na die rol wat inhaligheid met die wêreldekonomiese krisis gespeel het, nou erg negatief beskou word nie.

Wanneer die sokkereuforie verby is, is dit hierdie soort optredes en die afloop daarvan wat aanhou byt en byt.

Of minister Pravin Gordham die oortreders vasgevat gaan kry, is ‘n ander saak. In die lig van die omvang van hierdie praktyk kan sy bakleilus vinnig verdamp.

материал для топкарго

G-8 gee min

Dat veral sommige lande van die G-8 erg agter skedule is met miljarde dollar beloofde ontwikkelingshulp aan ontwikkelde lande is ‘n feit, maar daar is ook ‘n ander sy aan dié dollarmunt.

Die Europese Kommissie se voorwaardes vir ontwikkelingshulp maak dit baie duidelik aan watter vereistes lande moet voldoen om vir die ontwikkelingshulp te kwalifiseer. Onder die hoofvoorwaardes is die wyse waarop korrupsie en demokrasie bestuur word. Is die pogings om korrupsie hok te slaan nie sterk genoeg nie, en is daar te min neerslag van demokrasie, word die geld nie na die ontvangerlande se staatskas gekanaliseer nie, maar na nie-regeringsorganisasies en dus grootliks buite bereik van die grypsugtige regerings. Pres. Robert Mugabe se galbrakery teen NRO’s is welbekend.

Wanneer die VSA se minister van Buitelandse Sake, Hillary Clinton, in Nigerië die Nigeriese regering oor die uitroei van korrupsie aanspreek, dan spreek dit boekdele van erns.

Tog verwag die ontwikkelende lande steeds ‘n oop hand ten spyte van volgehoue nepokrasieë, kleptokrasieë en ander mismaaksels. Die G-8-lande is hard deur die wêreld-ekonomiese krisis getref. Hoe maklik sal hulle geld kanaliseer na ‘n land waar die munisipaliteite saam in een jaar R13 miljard wanaangewend en vermors het? Watter boodskap stuur die regering uit deur die hersirkulering van kaders wat reeds uitgevang is en selfs ontslaan is, in hoër of gelyke poste. Die lys word al langer, met die jongste Phil Mohlahlane wat as waarnemende hoof- uitvoerende beampte by die Landbank die trekpas gekry het en nou ‘n senior pos by die Limpopo Landbou-ontwikkelingskorporasie losgeslaan het.

Op munisipale vlak lyk dit al meer na “musical chairs” soos uitgevangde munisipale bestuurders elders weer munisipale bestuurders, waarnemende munisipale bestuurder soos op Ventersdorp, of administrateurs word soos wat met die afgedankte munisipale bestuurder van Mangaung gebeur het, en wat nou op aanklagte van onder meer korrupsie en rampokkery tereg staan.

Suid-Afrika, en Afrika, se hantering van pres. Robert Mugabe en ander Afrikaleiers, onder andere een vir wie die Internasionale Strafhof ‘n lasbrief uitgereik het, sal beslis ook nie die lus vir geld-uitdelery aanwakker nie.

Dit moet ook in gedagte gehou word dat verskeie Europese regerings beduidende hoofstukke in hul eie ekonomiese herstelplanne ingeskryf het.

In skrille teenstelling hiermee wil pres. Jacob Zuma ‘n openbare debat voer om moraliteit te herdefinieer sodat sekere praktyke aanvaarbaar sal wees.

Clinton het pas haar vorige monduitspoelery oor die korrupsie op die kontinent opgevolg met ‘n duidelike streep in die sand te trek dat Afrika self sy voetwerk vir bevatlikheid vir hulp in orde moet kry.

Uiteindelik, in ‘n globale ekonomie, maak dit sin om te belê waar hulpbronne is. Die kwessie van relatiewe prysvoordeel is nog ver van behoorlik ontwikkel oor die natuurlike ingesteldheid tot proteksionisme. Die bietjie uitvoer-vervaardiging van Ethiopië is enkele jare gelede deur elektrisiteitstekorte nek omgedraai. Toe die kragkrisis oorkom is – tydelik blyk dit nou – kon die eertydse vervaardigers nie hul buitelandse marke herwin nie. Doeltreffender mededingers het die geleenthede opgeslurp. Dis taai, en Kersvader kom net eenkeer per jaar.

roulette games no

Maxipers op dreef

‘n Rukkie lank was ons uitgespaar van die neerslag van die Maxipers (Naspers se naweekpers met Max), maar dit slaan nou al hoe meer in felheid toe. Toe Max hom verlede naweek so vir die heroprigting van die Koffierepubliek beywer het, het ek my van kommentaar weerhou. Dié keer vra Max egter die lesers moet, en ek haal aan: “”Ons moet ons eie mense ook begin regwys as hulle twak praat.”

Ek glo Max bedoel ook mense wat twak skryf, en daarom begin ek sommer by Max.

En Max, ek gaan sommer lukraak by ‘n punt begin: Max vra of ons ons kan indink watter uitwerking dit sou hê as georganiseerde landbou môre met ‘n ambisieuse, werkbare plan sou kom vir grondhervorming eerder as om net te kla en ‘n Zimbabwe te voorspel.

Nou, Max, wat dan van die Landboumeesterplan wat onder andere deur pres. Thabo Mbeki en ‘n rits ministers saam met die georganiseerde landbou onderteken is, na lank hieraan gewerk is? Die ink van die handtekeninge was nog nie droog nie, toe ruk die destydse minister, Tôkô, ‘n eensydige braaksel in die Oos-Kaap uit, wat basies alles wat in die “ambisieuse plan” tot niet maak. En Max, by die landbouberade waar ek was, was dit mense van die ANC se kant (swart mense as jy dan nou so behep is om wit gewetens teen swart sentimente op te stel), wat onder groot toejuiging gesê het Mugabe moet na Suid-Afrika gebring word om grondhervorming te dryf. En hoeveel jare het Vrystaat Landbou nie sy mentorprogramme aangebied nie? Maar is deur die regering geminag. En miskien moet jy, Max, bietjie TLU SA se mediaverklarings lees (jy weet, dit wat mens doen om inligting via die geskrewe woord te bekom) eerder as om te teer op vooropgesette idees.

En Max, gaan bietjie kerk toe. Ek lei af dis nie iets wat jy eintlik doen nie, want as jy kerk toe gegaan het, sou jy kennis geneem het van hoe swaar dit ekonomies in wit geledere ook gaan.Diakonale hulpfondse wat uitgeput is, klere insamel, kospakkies wat gevra word… Vra ‘n swart karwag wat sy werk is, en hy sê hy soek nog werk. Vra ‘n wit karwag, en hy sê hy is ‘n karwag. Moenie aanneem die een het werk en die ander nie. En moet nou ook nie met die SAKP-Jeug se redenasies kom oor wit mense wat nog so op apartheid teer en van voorspronge nie. By sommiges is dit stellig so, maar … gaan kyk byvoorbeeld na die gemiddelde gesinsgroottes (ook van die Prez) as deel van ‘n strategie om uit armoede te ontsnap. Gaan kyk byvoorbeeld hoeveel Afrikaners is in diaspora om nie ook hier werkloos te sit nie.

Die misdaadslagofferstorie het ook twee kante. Die plaasaanvalstatistiek is al net so “afgesaag” soos die weergawe dat die swart mense in die swart woongebiede erg onder misdaad deurloop. Vir ingeval jy dit gemis het, of al vergeet het. Die wêreldwye moordsyfer is 5 per 100 000 per jaar, en in Europa maar een. In Suid-Afrika is dit omtrent 40 per 100 000 per jaar maar instansies soos die MNR sê dit is beslis meer. Volgens Interpol is die moordsyfer onder boere en hul gesinslede sowat 300 per 100 000 per jaar.

Jy mag dalk reken dis nou nie iets om oor huis toe te skryf nie, maar tradisioneel word die hoogste moordsyfer vir ‘n identifiseerbare groep ter wêreld as die bruin mans in die Wes-Kaap opgegee. Dit is ‘n reuse 90 per 100 000 per jaar. Dit word aan die aktiwiteite van bendes en die dwelmbendes se “kultuur” toegeskryf, naweek-dronkenskap, mesgevegte. Ag man, jy is mos nou al lank genoeg in daai wêreld om te weet waarna die ouens verwys wat dié soort internasionale statistiek byhou.

Hierteenoor is die boere wat vermoor word mense wat ‘n gewone gesinslewe het, wat Sondae kerk toe gaan (en al verskeie kere na kerk vermoor is), wat reeds vreeslike onkostes aangegaan het om hulsel te beveilig, wat nie met dwelms smous en hulle oor naweke aan drank vergryp nie. En waar daar manne is wat die Oog opsoek, het die moorde uiters selde iets daarmee te make.

Sien jy nou, Max, hoekom jy so in die kol is waar ek jou weer aanhaal: “Onkunde is ‘n gevaarlike ding.”

En Max, jy kan nie sommer vir Malema en sy mede-sangers liggies afmaak nie. Nie as die regering (lees: ANC) appèl aanteken teen ‘n hofbeslissing dat die singery van “Skiet die Boere” op haatspraak neerkom nie.

Nie as die regering ‘n stadion na Peter Mokaba vernoem nie. Jy weet, die man wat “Kill the Boer, Kill the farmer,” ‘n treffer gemaak het. En allerlei lofprysings van hom op Fifa se webwerf laat plaas nie.

Nie as ‘n regering “versoening” verstaan as die proses waar die skikking oor plekname verstaan dat alle name met ‘n Afrikaanse herkoms verwyder moet word, en met die swart name vervang moet word nie. Jy weet, daai name wat in gebruik gekom het na die Koi-San, Griekwas, Korannas en selfs die Voortrekkers al ander name aan die plekke gegee het).

Of Suid-Afrika nou ‘n piesangrepubliek is of nie, sal ‘n mens eintlik eers kan bepaal wanneer Fifa sy besettingsmag onttrek het. Waar Fifa wel nog ruimte laat dat die regering iets kan sê kom die piesangrepubliek retoriek steeds mildelik na vore, soos die planne om ‘n sneltrajeklyn soos die Gautrein van Sasolburg na die Gariepdam te bou. Jy weet, in dieselfde provinsie waar die hof nou al verskeie staatstenders tersyde gestel het en selfs hertoegeken het. Jy weet, die provinsie wat soos die ander gereeld in die nuus is oor hoe dit met die hospitale gaan. Jy woon nou in ‘n provinsie wat nie deur die ANC beheer word nie. Spieks dus fôr jôrself as jy menings oor piesangrepubliekstatus wil uitspreek.

Max, as jy ander rubrieke in Naspers lees as jou eie, en dié van Henry Jeffreys, Zelda Jongbloed en kie, sal jy ook agtergekom het dit deug nie om Antjie Somers na te praat oor ‘n “Beg to be black” nie. Nee, die politieke kultuur – as dit by mekaar wil uitkom – moet nie so bitterlik eensydig beoordeel word nie.

Ai man, daar is “nieu-konserwatiewes” wat net begin reken het jy het nou periodiek die lig begin sien. Lyk my toe hoor jy Piet Croukamp” verwys na nou skryfsels as ‘n “gekerm oor wat verkeerd is” en nou probeer jy weer, soos jou fiksasie met Bram Fischer, weer rooier as die pienkes wees.

Ek hoop regtig iemand wie se goed nog deur Naspers gepubliseer word, maak van die “Reg op repliek” gebruik om jou weer ‘n bietjie op die vingers te tik.

Groete van huis tot huis

(Oepsie, jammer, ek moet dit terugtrek. Mev. Oor sê as ek dit nie uithaal nie, slaap ek koud vanaand, en dis snags nou bitterlik koud in die Vrystaat. (Die ou Oranje-Vrystaat waarin jy grootgeword het, maar nou meer bekend as Potholes. Slaggate, soos die ou wat stilhou om nie die hasie te trap wie se ore by die slaggat uitsteek nie. Toe’s dit al die tyd ‘n donkie).

Данильченко