afrikaans – Bladsy 35

Agt sterf vermoedelik agv water

Watermonsters van 'n rivier in die Oos-Kaap is vir analise weggestuur nadat agt mense in die Mphekostat oorlede is, het die departement van waterwese Maandag gesê.

"Die departement sal 'n volledige ondersoek doen en het reeds watermonsters van tradisionele waterbronne in die gebied geneem naamlikvan die Mpheko Rivier en Phantsi Kwentabafontein, " het woordvoerder Sputnik Ratau gesê. Die uitslag sal teen Woensdag bekend wees, het hy bygevoeg.

Agt mense in die Mphekostat naby Mthatha is dood nadat hulle diarrhoea ontwikkel het en braking. Daar word vermoed dat besoedelde drinkwater dalk die oorsaak van die sterftes van die afgelope paar weke kan wees.

Gesondheidswoordvoerder van die Oos-Kaap Sizwe Kupelo sê daar was geen gevalle van cholera in die gebied aangemeld nie.

"Ek kan bevestig dat dit nie cholera is nie, omdat dit nie in die winter voorkom nie," het hy gesê.

Ratau sê departementele amptenare is na die gebied gestuur en hulle werk nou saam met die inwoners.

Die departement sal pogings in noue samewerking met die provinsie se departement van gesondheid en die OR Tambo-distriksmunisipaliteit koördineer as die waterdienstegesag in die gebied, het Ratau gesê.

slots slots

Die varkgriephoofstad van die w?reld

Nege van die Brisbane Broncos en North Queensland Cowboys rugbyligaspelers is Maandag in afsondering geplaas nadat een van hulle spanlede positief getoets het vir varkgriep.

Die Nationale Rugbyligaspanne het besluit om alle spelers wat met Queensland se Ben Hannant in aanraking was, te isoleer.

Australiese toetskaptein Darren Lockyer het bevestig dat Israel Folau, Karmichael Hunt, Sam Thaiday, Justin Hodges en Peter Wallace in afsondering verkeer.

Die Cowboys het gelas dat Johnathan Thurston, Luke O'Donnell en Matt Scott soortgelyke behandeling ontvang.

Australië se bevestigde varkgriepinfeksietal het tot 1 051 gestyg, en 874 gevalle kom in die suidelike staat van Victoria voor waar die rugbyligawedstryd verlede Woensdag gespeel is.

Die meeste gevalle is in die noorde en weste van Melbourne aangeteken wat tans as die wêreld se varkgriephoofstad bekend staan, met die hoogste infeksiekoerse op die aardbol.

Victoria se owerhede het aangedui dat hulle die varkgriepbedreiging van "beheer" na "keer" opgegradeer het en sal dalk oorweeg om groot byeenkomste soos sportwedstryde te kanselleer indien die infeksiekoers bly styg.

каминные комнаты

Lyke van Air France-vlug gekry

Familielede van sommige van die 228 passasiers aan boord van Air France se Vlug 477 hoop nog dat hul geliefdes lewe. Familielede is tans in ’n hotel in Rio de Janeiro saamgedrom om na nuus oor die soektog na die vliegtuig te luister. Sommiges was verlig dat lyke gekry is, maar ander hoop steeds.

Dit ten spyte daarvan dat die lyke van twee mans wat op dié rampvlug was eergisteroggend gevind is sowat 70 km suid van waar die vliegtuig sy laaste sein uitgestuur het. Nóg drie lyke is gister gevind.

’n Brasiliaanse ondersoekspan het die naweek noord-oos van die eiland Fernando de Noronha op wrakstukke, ’n vliegkaartjie van Vlug 447 en die lyke afgekom.

Kol. Jorge Amaral, ’n Brasiliaanse lugmagwoordvoerder, het gesê die vliegkaartjie is in ’n leer-aktetas gevind. Dit het aan ’n passasier op die vlug behoort.

’n Vliegtuigsitplek met ’n reeksnommer is ook daar naby gevind.

Vlug 447, wat van Rio de Janeiro na Parys op pad was, is die dodelikste lugramp sedert 2001 en die grootste in Air France se bestaan van 75 jaar.

Die twee mans se lyke is na die Fernando de Noronha-eilande geneem.

Franse en Brasiliaanse owerhede soek steeds na die res van die wrak en passasiers.

Air France het later 'n verklaring uitgereik waarin hulle gesê het dat hulle die lugspoedsensors van langafstandvliegtuie wil vervang omdat vrese ontstaan het dat die sensors met ys aanpak.

Ondersoekers oorweeg die moontlikheid dat die spoedsensors van Vlug 447 verys het, wat veroorsaak het dat die loodse die spoed van die vliegtuig verhoog het omdat hulle 'n foutiewe lesing ontvang het en wat uiters gevaarlik is terwyl 'n donderstorm woed.

Die hoof van Frankryk se ongelukagentskap, Paul-Louis Arslanian, het aangedui dat die Airbus A330 se sensors vervang sou word, maar het gesê dit beteken nie dat die oues stukkend was nie.

Airbus het bevestig dat hulle 'n bulletin uitgereik het waarin gevra word dat die 50 of meer Airbuslugvaartoperateurs hulle vliegtuie se spoedsensors vervang, bekend as die Pitotbuise.

Air France het in 'n verklaring gesê hulle het opgemerk dat die lugspoedmeters van die A330 en die A340 in Mei 2008 met ys aanpak en het daarna 'n oplossing van Airbus geëis.

Volgens Air France het Airbus aangebied om verskillende sensors te toets, agv twyfel wat bestaan het of dit die probleem van verysing sou aanspreek, maar die lugdiens wou nie wag nie, en het vanaf 27 April begin om die sensors te vervang.

Frankryk gaan 'n kernduikboot afstuur om die twee vlugopnemers te probeer opspoor wat enige iets van 864m tot 4 000m onder die see kan wees.

fruit shop

Soedan se leier besoek Zimbabwe

President Omar al-Bashir van Soedan, wat deur die Internasionale Strafhof veroordeel is vir oorlogsmisdade en menseregteskending, het Zimbabwe se president Robert Mugabe Sondag ontmoet. Al-Bashir is die eerste sittende staatshoof wat deur die ISH veroordeel is.

Mugabe het gesê hy was nie bewus daarvan dat die Soedannese president sou opdaag nie. Zimbabwe is nie onder die 180 lande wat die statute van die wêreld se eerste permanente oorlogsmisdaadtribunaal bekragtig het nie.

Lande wat die statute aanvaar het, is onder 'n verpligting om Al-Bashir te arresteer. Zimbabwe het lof ontvang vir die verwelkoming van Arabiese en Afrikalande wat die veroordeling van Soedan se leier teenstaan.

Al-Bahir het reeds 'n halfdosyn reise buite sy landsgrense onderneem na Arabiese en Afrikalande sedert die veroordeling in Maart. In April was hy in Ethiopië, hoofkwartier van die AU. Die AU het gevra dat Al-Bashir se inhegtenisname met 'n jaar uitgestel word omdat dit die moeilike vredesproses in Soedan mag benadeel indien hy gearresteer word.

Die Arabiese Liga het die veroordeling verwerp.

Tsvangirai is tans in die buiteland op 'n besoek van drie weke om Europese en Amerikaanse leiers te ontmoet en het aan die media gesê hy was nie bewus van die besoek nie. Die opposisieleier gaan eersdaags met die Amerikaanse president vergader in Washington volgens die Zimbawiese staatsradio.

Die Nederlandse minister van ontwikkelingshulp, Bert Koenders, het tydens Tsvangirai se besoek gesê die Weste wil meer vooruitgang in menseregte sien en die inperking van ondermeer die veiligheidsmagte en die sentrale bank.

Alhoewel Tsangirai ontken het dat hy van die besoek van Al-Bashir bewus was, het Ian Makone, 'n lid van Tsvangirai se reisgeselskap, gesê Al-Bashir is 'n amptelike gas van die Comesaspitsberaad en is uitgenooi om die verrigtinge by te woon deur Kenia. Kenia se voorsitterskap van die ekonomiese groep het ten einde geloop.

Mugabe sal die voorsitterskap oorneem van die Keniaanse president Mwai Kibaki. Die leier van Zimbabwe het Sondag gesê konflik is 'n "ernstige kanker van ons streek", maar het nie na Soedan verwys nie.

Hy het 'n oproep gedoen aan die 400 miljoen mense in die streek en gevra dat Afrika 'n groter rol speel om die toekoms te beïnvloed. "Ons kan nie langer toeskouers en betogers wees nie."
complete bridal jewellery sets Александр Фильчаков

Afrikaner het die reg op enkele universiteite

Afrikanerstudente, asook die Afrikanervolksgemeenskap in die algemeen, beskik oor die reg om twee of meer universiteite te behou. Hierdie reg kom ons toe op grond van ons belastingbydrae en ons geskiedkundige rol om Afrikaanse universiteite op te rig, te organiseer en ook deur skenkings te befonds.

Die verklaring deur dr. Christo van der Rheede van die SBA en ATR dat die Universiteit van Stellenbosch voortaan in diens moet staan van 'n bruin-nasionalistiese welsynsprojek ontken nie net die funksie van 'n akademiese instelling wat aan navorsing en voortreflike opleiding gewy moet wees nie, maar spreek ook van 'n vermetele ontkenning van Afrikanerregte in Suid-Afrika.

Die feit dat hierdie bruin-nasionalistiese welsynsprojek waarop Stellenbosch hom voortaan gaan toespits, blykbaar deur die huidige rektor, prof. Russel Botman, gesteun word ná 'n vergadering gister waarby slegs bruinmense teenwoordig was, is des te meer kommerwekkend.

Die vraag moet gevra word of prof. Botman hoegenaamd oor 'n mandaat beskik om die aard en funksie van die US op dié manier te verander sonder inspraak deur sowel die owerheid as die breër Afrikanerkultuurgemeenskap wie se belang regstreeks hierdeur geraak word.

Prof. Botman het reeds op 23 Mei in 'n artikel in Die Burger te kenne gegee dat hy 'n afname in Afrikanerstudente aan die US in die vooruitsig stel en dat 'n verandering in die universiteit se taalbeleid ten gunste van Engels daarom wenslik is. Hy het ook die volgende te kenne gegee: "Maar taalgewys moet die US hom rat om in toenemende mate ook in die studiebehoeftes van swart en Indiër-studente te voorsien wat nie noodwendig uit huis uit vaardig in Afrikaans is nie."

Dit is glashelder dat 'n bepaalde bruin drukgroep besig is om Stellenbosch as kultuurbate enersyds van die Afrikaner te vervreem en andersyds te verengels. 'n Derde lid van die driemanskap wat gister oor die toekoms van Afrikaans aan Stellenbosch vergader het, is prof. Nico Koopman onder wie se leiding die teologiese fakulteit reeds in hoë mate verengels is. Volgens bekende statistieke praat 90% van die studente Afrikaans as eerste taal, maar geskied slegs 23% van lesings en seminare in Afrikaans.

Prof. Botman het openlik in sy artikel erken dat stedelike bruin studente nie in Afrikaans wil studeer nie, selfs al is hulle die taal magtig. Desnieteenstaande beplan hy om sulke studente vir die universiteit te werf, wat noodwendig die huidige rampspoedige verengelsing van Stellenbosch gaan verhaas. Hoe dit geregverdig kan word in die lig van twee Engelstalige universiteite naby die US, is onbegryplik.

Terwyl beskuldigings van "polarisering" teenoor taalbewuste Afrikaners rondgeslinger word, is dit glashelder dat enige polarisering rondom die taalkwessie aan die US vanuit bruin en swart geledere gevoer word. Die meerderheid blanke Engelse studente aan die universiteit het in 'n meningsopname van prof. Lawrence Schlemmer te kenne gegee dat die Afrikaanse kultuur en voertaal van die US behou moet word. Slegs bruin en swart studente, wat deur Afrikanervyandige elemente onder die personeel en bestuur van Stellenbosch in hul anti-wit en anti-Afrikaanse rassisme aangemoedig word, was in genoemde meningsopname ontevrede met Afrikaans as voertaal en doseertaal aan Stellenbosch.

PRAAG doen 'n beroep op die ANC-regering om in te gryp en te sorg dat Afrikaans nie verder aan Stellenbosch benadeel word nie. Afrikanerstudente wat reeds by toelating tot sommige studierigtings en in die werkplek aan rassekwotas en ander vorme van diskriminasie onderhewig is, mag nie verder by Stellenbosch van 'n instelling vervreem word wat deur die idealistiese ywer van hul ouers en grootouers tot stand gebring is nie.

Hoe gouer 'n Afrikaneronderwysowerheid ingestel word wat na die oorblywende Afrikaanse skole en universiteite kan omsien, hoe beter.

Ras en veral rasse-ressentiment mag nie as alibi gebruik word om Afrikaans te benadeel en Afrikaners verder van hul kultuurbates te vervreem nie.

Blood Suckers Фильчаков прокурор

Bestaan middele om die Afrikaanse taal en kultuur te red?

Dit is opmerklik dat die debat rondom die posisie van die Afrikaner, sy taal en ander grondwetlike regte al meer aandag geniet. So begin die afgelope jare se debat oor die behoud van Afrikaans op alle vlakke polariseer rondom twee standpunte naamlik: deel sonder weerstand of handhawing deur minderheidsregte.

Die meer populistiese benadering hou die proses van onderhandel, deel en saamleef as ideaal voor. Dit het al die elemente vir mededeelsaamheid en vreedsame naasbestaan terwyl jy jou eie behou. Dit maak voorsiening vir 'n breë algemene stelsel. Dit is ook 'n argument wat maklik verdedigbaar en sonder potensiële konflik is. Hierdie siening lê klem op die argument dat Afrikaans lewendig is en van krag tot krag gaan. As voorbeeld word die geweldige gewildheid van nuwe Afrikaanse sangnommers, -konserte en -gedigte en literêre werke vooropgestel. Hierdie siening is gemaklik met die deel van alle opvoedkundige instellings met 'n tweede taal binne parallel- dubbelmediuminstellings.

Die tweede siening is die moeiliker een om te verdedig. Dit het dieselfde potensiaal vir vreedsame naasbestaan met veel wyer beskerming. Dit moet egter bereik word deur wedersydse respek vir die taal, kultuur en godsdienstige verskille tussen etniese, taal-, kulturele en godsdienstige minderhede. Minderhede is die werklike realiteit binne die RSA en dit stel minderheidsregte aan die orde. Alhoewel dit nie in omvang binne die RSA-rondwet beskrywe word nie, is daar genoegsame artikels wat juis hierdie uitgangspunt ondersteun. Hierdie omskrywings dui op die begrip minderheidsregte en kan daar gerus na artikels 6, 9(3), 18, 29(2) (3) en (4), 31(1), 235 en enkele ander binne die RSA-grondwet gekyk word.

Artikel 39(1)b van die RSA-grondwet maak voorsiening daarvoor dat die volkereg in ag geneem moet word by die vertolking van die hierdie grondwet. Hierdie bepaling maak die internasionale reg en internasionale resolusies soos "Declaration on the Rights of Persons belonging to National or Ethnic Religious and Linguistic minorities adopted by the General assembly Resolution 47/135 of 18 December 1992" asook die bepalings van konvensies soos "The Provision of Article 27 of the International Convenant on Civil and Political Rights concerning the rights of persons belonging to ethnic, religious and linguistic minorities", van toepassing. Nie resolusies nie, maar konvensionele bepalings kan wel internasionaal afgedwing word binne die internasionale regstelsel. Sowel die vorige NP-regering as die huidige ANC-regering het hierdie bepalings onderteken.

Hierdie regte is reeds verskeie kere in die Internasionale howe in Geneve getoets en is daar reeds 'n verskeidenheid uitsprake hieroor. So het die Rehoboth-Bastergemeenskap hulle onlangs op hierdie bepalings, ter beskerming van hulle kulturele regte en skole, teen die Namibiese regering in die internasionale howe beroep.

So lê die populistiese benadering groot klem op die deel van onderwysgeriewe wat dan ook in sy volle omvang deur die onderwysdepartement net op Afrikaanse skole afgedwing word. Dit word Amalgamering of Transformasie genoem. Hierdie transformasieproses op Afrikaanse skole het die Afrikaanse enkelmediumskole van meer as ±1 600 in 1993 na net sowat 640 in 2009 verminder, waarvan daar waarskynlik minder as 300 vir Afrikanerstudente oor is. Met die huidige amalgameringsprosesse in Limpopo en die Noordwesprovinsies in volle swang, sal die Afrikaanse skole binne die volgende jaar heelwat verminder en behoort 2015 die doodsklokke vir die laaste van die Afrikaanse enkelmediumskole vir Afrikaners te lui.

Dit het dalk belangrik geword om te kyk waarna ons verwys wanneer ons oor die behoud van ons taal praat.

Afrikaans kan as bloot 'n kommunikasiemiddel gebruik word en dan is die populistiese benadering reg en aanvaarbaar want Afrikaans sal waarskynlik met spesiale maatreëls binne die parallel- en dubbelmediumstelsel in 'n mate behoue kan bly.

Naas kommunikasiemiddel is daar egter 'n tweede vlak: Afrikaans as taal dien as die goue draad binne 'n bepaalde etos wat uit taal, kultuur en godsdienstige waardes bestaan. Dit gaan dus oor baie meer as net die behoud van ons pragtige taal as kommunikasiemiddel en op hierdie tweede vlak word die digkuns, sang en literêre werke, kortom, die skatkis van die totale Afrikaanse kultuur geskep en bedryf. Dit gee aanleiding tot 'n bepaalde woordeskat en taalgebruik wat Afrikaans meer as net 'n kommunikasiemiddel maak. Beide die Afrikaner en die kleurlinge beskik elk oor 'n besondere etos wat deur Afrikaans as taal gedra word. Binne skole en tersiêre instellings gaan dit juis oor die volhoubare oordra van hierdie totale etos aan die nageslagte vir beide groepe.

Derdens het Afrikaans die hoogste vlak van ontwikkeling bereik toe dit uitgebou is tot 'n wetenskaps-/akademiese taal. Die eerste hart is spreekwoordelik in Afrikaans oorgeplant. Ses atoombomme is in Afrikaans gemaak. Sasols is in Afrikaans gebou. Wêrelderkende ontwikkelings van allerlei soorte is in Afrikaans geskep. Afrikaans is uitgebou tot 'n wetenskapstaal met 'n eie omvangryke woordeskat wat in doktorsgrade, professerate en navorsing gebruik is Voorgeskrewe literatuur en eksamens is op skole en universiteite in Afrikaans geproduseer en die taal is op die hoogste vlak gebesig.

Die populistiese benadering van mededeelsaamheid veroorsaak juis dat die wetenskaptaalsaspek van Afrikaans wesentlik bedreig word. In die howe word Afrikaans as spreektaal en vir verslaggewing deur Engels vervang. Februarie se register vir hofverwysings het slegs een aangetekende uitspraak in Afrikaans bevat wat in die hoërhof van appél gelewer is. Dertien jaar terug was dit meer as 75%. Dieselfde gebeure herhaal hom op al meer terreine en veral in skole en spesifiek binne universiteite waar Engels as wetenskapstaal besig is om Afrikaans te vervang of reeds vervang het.

Navorsing deur dr Bertie du Plessis oor die toestand in skole wat hierdie transformasie ondergaan, toon uitdruklik dat die bepaalde etos van die bestaande, taal, kultuur en godsdienstige waardes van sodanige skole, binne enkele jare deur die meerderheid se taalgebruik verdring word. Te meer as die nuwe taal 'n wêreldtaal is en die uiteindelike meerderheid binne die skool dit besig en aandring op onderrig daarin. By C R Swart-hoërskool het dit 8 jaar geduur en by Laerskool Doringfontein slegs ses weke.

Dr Bertie het met onlangse studies en ander navorsing juis die gevolgtrekking gemaak dat terwyl almal die afgelope jare geglo het dat die wit Afrikaanse studente te veel skole en universiteite gehad het vanuit die ou bedeling, die teenoorgestelde juis waar is. Die Afrikaanse skole het sowat 9% van alle skole in 1993 uitgemaak en dit was ook die persentasie van Afrikaanse leerders. In 2008 het die Afrikaanse enkelmediumskole verminder na slegs 5,9% van die aantal skole in die land terwyl die Afrikaanse leerders steeds sowat die 9%-peil handhaaf. Hierteenoor het ander bevolkingsgroepe ruim genoeg skole in hulle tale wat proporsioneel vir hulle beskikbaar is.

Dr Du Plessis se bevindinge word op onstellende wyse deur Dr Kathleen Heugh, voorheen van die RGN, in haar navorsing " Implications of the Stocktaking of Mother tongue and Billingual education in Sub-Saharan Africa" bevestig. Benewens die bevestiging bevind sy dat sodanige transformasie, binne kulturele verband, 'n totaal negatiewe inslag het met gepaardgaande daling in prestasie en uitkomste. Dit geld vir die hele skoolloopbaan sowel as tersiêre studie daarna. Hierdie neiging verteenwoordig die basis van die onderwysdepartement se nuw kurrikulum wat daartoe bydra dat standaarde in duie stort.

Voeg daarby dat die totale aantal skole in die RSA van ± 28,000 in 1994 na minder as 25,000 in 2008 gedaal het, terwyl die bevolkingsgroei en invloei van vreemdelinge waarskynlik ten minste 1 500 addisionele skole benodig teenoor 1994 se getal. Ons het dus maklik met 4 500 skole in totaal agteruit geboer. Die grootste slagoffer van hierdie afname was die Afrikaanse enkelmediumskole en -universiteite wat die oorwig van getalle moes help absorbeer. Dit is benewens die beleid van die verdringing van Afrikaans binne onderwysinstellings wat klaarblyklik deur die onderwysdepartement as algemene beleid toegepas word. Hetsy doelbewus of dalk verskonend, sonder bybedoelings. Hoe sal ons dit weet? Wanneer word Engelse skole verplig om Afrikaanse leerders by hulle in te skakel binne parallel- en/of dubbelmediumskole? Of word Indiërskole ook aan Transformasie onderwerp? Dit is kwelvrae wat dringend antwoorde soek.

Een van die wesentlike vrae wat egter gevra moet word, is: Mag etniese, kulturele, taal- en godsdienstige minderheidsgroepe binne die nuwe RSA wel aanspraak maak op hierdie minderheidsregte soos 'n eie onderwysministerie met eie onderwysinstellings en wie moet daarvoor betaal? Mag die Afrikaner, die kleurling en Indiërs, as sodanige minderheidsgroepe, hierdie reg opeis binne 'n eie struktuur?

Dit is belangrik om daarop te let dat die hoofmanstelsel van die sogenaamde tradisionele leiers binne CONTRALESA bedryf word, juis 'n erkenning van minderheidsregte vir die swart bevolkings verteenwoordig. Hierdie instelling, wat aanvanklik deur die NP-regering ingestel is, word tans vrylik deur die politieke partye gepamperlang ter wille van stemme in verkiesings en veral om stemme onder die landelike swart bevolkings te werf.

Daar is ook ander swart minderheidsgroepe wat vrylik binne die nuwe grondwet werksaam is en minderheidsregte beoefen. Van hulle is die Black Accountants; die Black Officers Forum in SARP; die Black Lawyers Association; Black Schools Sport Association en vele meer.

Mnr Jacob Zuma se onlangse uitspraak dat die Afrikaner Afrika se wit stam is, word heelhartig ondersteun want die Afrikaner het oor 350 jaar gegroei tot 'n eie etniese, kulturele, taal- en godsdienstige minderheid wat, ook as 'n volk, op hierdie minderheidsregte, binne die nuwe RSA, mag aanspraak maak. Die verdere vraag is of die Afrikaner dit op eie koste, dus uit sy eie sak moet herbou of was sy bydrae as een van die boumeesters van die RSA genoegsaam dat hy hierop binne die erfreg mag aanspraak maak?

Minderheidsregte sluit naas eie onderwysinstellings ook eie gesondheidsorg, sosiale, kulturele, sport sowel as godsdienstige strukture in.

Dit het dalk tyd geword dat ons eerlik na die verskeidenheid van ander moontlike oplossings binne die grondwet behoort te kyk, eerder as om polities korrekte en populistiese uitsprake na te jaag. Uitsprake wat tot praktyke lei wat die etos van die Afrikaner se eie taal, kultuur en godsdienstige waardes bedreig. Die Afrikaner is geregtig op sy eie strukture binne die nuwe RSA en dit hang slegs van die Afrikaner self as groep af of hy dit gaan behou of daarvan afstand gaan doen. Niemand anders kan dit namens die Afrikaner opeis nie, maar teselfdertyd het die Afrikaner ook niemand se toestemming nodig nie. Een groep kan dit ook nie namens 'n ander groep opeis nie en die samevoeging van groepe kompliseer die omskrywing en betekenis van die begrip etniese, kulturele, taal- en godsdienstige minderhede, soos dit in die internasionale reg verwoord word, sowel as die betekenis van die begrip "minderheidsregte".

Louis Smuts is direkteur van Tabok.

бак в

Onderhandel n?? met ANC oor eie onderwysowerheid

Ons het die afgelope jare konsekwent geargumenteer dat kulturele aangeleenthede, soos onderwys, liefs deur eie gemeenskappe bestuur moet word, veral waar sulke gemeenskappe in staat is om dit te doen. Die gedagte van 'n eie Afrikaneronderwysowerheid wat met befondsing van die staat die oorblywende Afrikaanse skole behoort oor te neem, begin al hoe meer veld wen.

Daarom moet 'n Afrikanerafvaardiging so gou moontlik uit die geledere van Afrikanerorganisasies en politieke partye aangewys word. So 'n afvaardiging moet dan onverwyld 'n afspraak met die twee ministers van onderwys, Angie Motshekga en Blade Nzimande, bekom om oor die oorhandiging van die Afrikaanse skole, asook een of meer universiteite, te begin onderhandel.

Terwyl mnr. Zuma die afgelope tyd beklemtoon het dat hy Afrikaners tegemoet wil kom, was die tyd nog nooit so ryp soos nou om met hierdie belangrike onderhandeliings te begin nie.

Slegs spoedige optrede gaan die oorblywende Afrikaanse skole en universiteite van gewisse ondergang deur verengelsing red. Verdere konflik en hofsake rondom die kwessie gaan ook 'n nadelige uitwerking op goeie buurmanskap en vreedsame naasbestaan in die land hê.

Soos die verlore taalstryd op Stellenbosch aantoon, kan daar nie langer getalm word nie. Solank as wat andertaliges Afrikaanse onderwysinstellings beheer – en dit sluit tweetalige bruinmense in wat nie dieselfde waarde aan Afrikaans as Afrikaners heg nie – sal Afrikaanse onderwys daaronder ly.

Wat praat jy, man!

Parmalatjogurt n? ‘n PRAAG-aksie enkele jare gelede. Ongelukkig het Afrikaansintussn al weer van die houers verdwyn…

Iemand wat van beter behoort te weet, het op 'n keer gesê ons het nie Afrikaans op jogurthouertjies nodig vir die taal om te oorleef nie. Waar het ons Afrikaans dan nodig om te sorg dat die taal geil groei? Om dié vraag te probeer antwoord, is dit interessant om die situasie in die Romeise Ryk met ons s'n te vergelyk. Andrew Dalby bespreek in sy boek Language in danger volledig die verskynsel waarom tale uitsterf.

Enigeen in die Romeinse Ryk wat Latyn as moedertaal geleer het, het 'n voorsprong gehad. As jy nou nog Grieks ook magtig was, is jy as 'n meer afgeronde mens beskou. In gekultiveerde kringe moes jy af en toe 'n Griekse woord kon laat val. Maar jy moes weet wanneer om dit te doen. Dit was pure aansit, wat moes toon dat Latyn net nie oor die regte woord beskik nie, maar Grieks wel. Dit het ook geïmpliseer dat jy vlot in Grieks was, 'n taamlike statussimbool. Is dit nie amazing(!) dat hoe meer dinge verander, hoe meer bly hulle dieselfde nie.

Maar selfs nodiger as om Grieks te leer, was dit om Latyn te leer. Die Romeinse owerheid was nie nasionalisties of chauvinisties oor taal nie. Anders as in ons tyd is daar nooit wette gemaak wat mense verplig het om Latyn te leer nie. Politici moes Latyn ken, want dit was die taal van die Senaat. En regsgeleerdes moes, want alle hofsake is in Latyn, en af en toe in Grieks, aangehoor. Maar vir mense sonder politieke ambisie en wat regsgeleerdes kon vermy, het die lewe soos altyd voortgegaan.

Hoekom is so baie plaaslike tale dan tot niet? En dit was baie. In die gebied waaroor die Romeinse keisers regeer het, is daar 'n honderd jaar voor Christus sestig tale gepraat. Vyfhonderd jaar later is net tien van hulle oor. In die weste van die Romeinse Ryk het Latyn die plaaslike tale verdring. In die ooste was dit Grieks.

Voor die Romeine hul opwagting gemaak het, is Gallies byvoorbeeld oor 'n uitgestrekte gebied gepraat: vanaf dele van sentraal Spanje tot in die huidige Turkye. (Ja, ook deur Asterix-hulle.) Die Galliërs was polities sterk, alhoewel hulle nooit 'n politieke eenheid gevorm het nie. Hulle het veral baie moeite met die opleiding van hulle druïde gedoen. Julius Ceaser skryf dat dit tot twintig jaar kon neem om een van die druïde op te lei, omdat hy so baie dinge moes memoriseer. Om geheimhouding te verseker, was dit vir die druïde verbode om enigiets van hul opleiding neer te skrywe. Gallies is een van die vyftig tale wat uiteindelik in die stof gebyt het voor Latyn en Grieks.

Punies, wat in Noord-Afrika gepraat is, was die taal van 'n groep mense wat 'n letterkunde gehad het en wat baie vernuftig was, veral met landbou en besproeiïng. Hulle het groot biblioteke gehad, maar toe hulle in 146 vC deur die Romeine ingeneem is, is dié biblioteke verwoes. Binne 'n eeu hierna het daar niks van Punies oorgebly nie.

Aramees het egter die Romeinse Ryk oorleef. Dit word vandag nog in dele van Sirië gepraat. In die tyd van die Romeinse keisers is dit veral deur Jode gepraat. Soos vir die Galliërs is opvoeding vir die Jode baie belangrik. Anders as vir die Galliërs, het die Jode egter 'n sterk skriftelike tradisie. Soos die geskiedskiedskrywer Josefus sê, om as wys geag te word onder die Jode, moes jy die Wet ken en die Skrifte kon vertolk.

Die les vir Afrikaans? Dis nie genoeg om Afrikaans te praat nie, ons moet dit skryf ook. En ons moet dit skryf op alle terreine van die alledaagse lewe. Op hoeveel van hierdie terreine word ons klaar verplig om Engels te gebruik? 'n Mens word yskoud as jy dink wat veral by ons Afrikaanse universiteite en by werksplekke oor die algemeen aan't gebeur is. En meteens begin daardie jogurthouertjies met of sonder Afrikaans krities belangrik lyk.

Die tale wat wel uitgesterf het, is dié waarvan die sprekers afhanklik geword het van Rome vir hul oorlewing en welvaart. Van die tale wat oorleef het, is waar die sprekers, miskien vanweë afgesonderheid of ontoeganklikheid, eenkant gehou is van die Romeinse kultuur of terwyl hulle gebly het waar hulle is, geen kans gehad het om te deel in Romeinse welvaart nie.

Van laasgenoemde is daar twee voorbeelde – Illeries (wat beskou word as die voorloper van hedendaagse Albanies) en Vaskonies (wat beskou word as die vroeë Baskies). Beide Albanies en Baskies, wat vandag nog bestaan, word gepraat in afgeleë, bergagtige gebiede, wat min Romeinse invloed toon. Is 'n volkstaat dalk tog noodsaaklik vir Afrikaans se oorlewing?

Etruskiese vrou

Etruskies is gepraat is deur 'n konfederasie van stede in Toskanje, en was 'n taal van wetenskap en godsdiens. Eens op 'n tyd, so is gesê, het Romeine skool toe gegaan om Etruskies te leer, soos wat hulle later Grieks geleer het. Etruskiërs was veral bekend as waarsêers en die laaste heidense keiser het in 365 nC Etruskiese toekomsvoorspellers by hom gehad toe hy Persië binnegeval het.

Etruskiese skrif, maar die taal het weens die sprekers se tweetaligheid uitgesterf

Maar ten spyte van hulle hoogsontwikkelde kultuur en hulle kundigheid was Etruskies ook nie beskore om te oorleef nie. 'n Honderd jaar voor Christus kan 'n mens (letterlik) sien die skrif is aan die muur vir dié taal. Dit was toe dat die Etruskiërs tweetalige grafstene begin oprig, 'n duidelike bewys dat die mense en die hele gemeenskap tweetalig begin word het. Uiteindelik sou hulle almal net Latyn praat. Om 'n fyn beskaafde kultuur en 'n klomp kundigheid te hê en selfs om as konsultante gebruik te word, is dus ook nie genoeg vir 'n taal se voortbestaan nie.

En sien 'n mens hierdie tweetalige "grafstene" nie elke dag in Afrikaans meer word nie? In die Rooi Rose van Junie 2009 kom die Idols-aanbieder, Liezel van der Westhuizen, vir die joernalis verbasend Engels voor. En dan kom die antwoord hoekom. Liezel was in Engelse skole en slaan gou oor na Engels as haar gebrek aan Afrikaanse woordeskat haar laat vasdraai.

Dit bring 'n mens sommer by Dalby se beskrywing van 'n taalverskuiwing by 'n indiwiduele gesin in die Romeinse Ryk. En dit kom tog so bekend voor! So 'n gesin kon besluit om niks met die nuwe taal te doene te hê nie. Maar dan sou hulle hul afsny van 'n moontlike inkomste en verbetering in hul lewensomstandighede. Vir handels- en werksgeleenthede was Latyn noodsaaklik. En as hulle besluit om Latyn te ignoreer, sou hulle kinders buitendien opnuut moes besluit of hulle dieselfde gaan doen.

Die minderheidsgroep kon egter ook besluit het om Latyn te probeer praat as dit nodig was soos met kliënte of werkgewers. Uiteindelik sou hulle, met oefening, in staat wees om Latyn goed genoeg te praat vir alledaagse gebruik.

Van dan af moes hulle oor hul kinders se opvoeding 'n besluit neem. Hulle kon aandring dat net die moedertaal gepraat word. Dis die makliker keuse, maar kon die kinders benadeel: dit sou gou duidelik word dat daar meer geleenthede was vir jongmense wat Latyn kon praat. Soos om, in ons tyd, Engelse aanbieders op Idols te kan word. As hulle sou besluit om te weier om Latyn te praat, sou die volgende geslag buitendien weer opnuut moes besluit om Latyn in die huis te praat of nie.

Hulle kon ook besluit om hul kinders liewer Latyn te leer, so goed soos hulle kon en hulle aanmoedig om meer te leer. Die kinders sou dan min of meer tweetalig grootword. Hulle sou hul moedertaal by die huis en met die bure praat, maar in die handels- en werkswêreld Latyn. Die volgende geslag sou dan al hoe meer na Latyn neig, want dit is die taal van geleenthede en voortuitgang.

Net diegene wat 'n sekere kulturele bewustheid gehad het, sou voortgegaan het om hul moedertaal in stand te hou, sê Dalby. Die res sou elke volgende geslag minder en minder die ou taal praat en meer en meer die nuwe een totdat die ou taal uiteindelik heeltemal vergete is.

Het Afrikaners daardie kulturele bewustheid? 'n Mens se eerste reaksie op daardie vraag, is 'n onomwonde nee. Maar daar is tog ligpuntjies, wat 'n mens moed gee. Een is die geweldige oplewing in Afrikaanse musiek en die Afrikaanse musiekkanaal MK op Dstv wat op 21 Junie 2008 'n twee uur lange pretdokumentêr oor Afrikaanse musiek uitgesaai het, is 'n duidelike bewys daarvan. Dié program is juis vervaardig om te probeer uitpluis waarom jong mense vandag na Afrikaanse musiek luister terwyl hulle dit nie in die 1960's en 1970's gedoen het nie.

Daar was ook die afgelope vyf jaar 'n ontploffing in nuwe Afrikaanse tydskrifte. Die aantal kinderboektitels in Afrikaans, vertaal en oorspronklik, het ook drasties toegeneem. En hofsake om Afrikaans as voertaal by skole te behou, is ook positief.

Dis dalk goed as 'n mens ter wille van daardie kulturele bewustheid vir Afrikaners 'n meer wetenskaplike rede, as blote hardkoppigheid, gee waarom dit belangrik is om hul taal in stand te hou. Linguïste soos Dalby is oortuig daarvan dat elke taal op aarde 'n unieke denk- en kennissisteem bevat. Gaan die taal verlore, raak daardie anderster kyk op die wêreld ook verlore. Dieselfde argument as vir biodiversiteit in die dierewêreld geld hier: raak die genepoel van 'n spesie te klein, steek allerhande afwykings kop uit. Net so met die ideëpoel van die mensdom soos vervat in sy tale.

Dus: praat Afrikaans waar jy kan. Skryf dit waar jy kan. Dring daarop aan waar jy kan. En koop tog Afrikaanse boeke en CD's! Sodat die uniek-Afrikaanse manier van dink bewaar kan bly vir jou en jou kinders.

no deposit mobile slots

Die uil van Minerva – ‘n repliek oor Afrikanerpolitiek

Ek wou nog vir Dan Fourie ná sy verdere kommentaar op Litnet geantwoord het, toe doen Blou Makou 1, 2 en 3 dit sommer namens my (én Pieter Mulder). Melt het my gevra om Mulder se boek, "Kan Afrikaners toyi-toyi" hier op LitNet te resenseer. Tot dusver is ek so halfpad daardeur en ek moet sê: ek is aangenaam verras. Uiteindelik is Pieter ook 'n Afro-realis (Stephen Smith van Negrologie-faam se term) en hy glo ons kan Suid-Afrika en Afrika 'n beter plek maak, mits ons besef dat ons nie in Europa is nie en dat ander reëls hier geld.

Maar daaroor later meer. Laat ek op Dan Fourie se punte van kritiek antwoord:

Dankie vir die kompliment oor my skryfstyl, maar lees ook wat Jelleke Wierenga hier skryf. Sy laat Afrikaans regtig klink soos Van Wyk Louw se beiteltjie, genoeg om die aardbol middeldeur te kloof.

Ek dink nie ek sweep mense emosioneel op nie. As jy dink wat Zille in die afgelope verkiesing gedoen het, is dit niks anders as swart gevaar nie: "Stop Zuma!" Vir haar het sulke emosionele opsweping goed gewerk en ongelukkig oortuig jy die gemiddelde kieser nie met 'n logiese verhandeling nie, maar met een of ander slagspreuk.

Anders as baie regse Afrikaners, was ek nog nooit teen Jode nie. Die ou storie van "onder my beste vriende tel Jode (en Jodinne). Een van my grootste bewonderaars tans is nog 'n Joodse dame wat besonder goed Engels skryf, Ilana Mercer, wat in die VSA woon, maar hier gebore is.

Wat die Engelse betref, geld dieselfde. Maar soos 'n Rus (wat nogal vlot Afrikaans praat!) nie lank gelede aan my gesê het nie: "Dis nie dat ons Russe nie van Engelse hou nie; die probleem is die Engelse hou nie van ons nie!" Dis ongelukkig 'n feit van die geskiedenis dat Brittanje, asook die plaaslike Engelse elite wat maar nog steeds pro-Brits is, die afgelope 200 jaar alles in hul vermoë gedoen het om ons en ons taal te vernietig. Selfs Zille, wat tans deur die meerderheid Afrikaners by die stembus ondersteun word, is nie eintlik anders as Somerset, Milner of Trevor Huddleston nie; sy sien ons as 'n lastige oorblyfsel wat in die groter, bowenal Engelse "Suid-Afrika" moet oplos.

Laas het ek na Byron verwys. Vanoggend ontdek ek dié mooi reël in een van sy gedigte, "Hints from Horace":

Birds breed not vipers, tigers breed not lambs.

Dis in die aard van die Engelse en hul geskiedenis om te wil heers en oorheers, selfs nou waar hulle eiland tot 'n taamlik bankrot middelslagmoondheid verval het.

Iets wat ek graag sou wou aanpak, sou 'n studie wees in die trant van: "Die 200-jarige oorlog: Brittanje se veldtog teen die Afrikaner". Niemand het nog spesifiek op daardie probleem gefokus nie, omdat daar al honderd jaar lank 'n politiek van wit nasionalisme gevolg word – wat nou in die DA natuurlik 'n uiters vreemde en skynheilige gedaante aangeneem het. Maar ons moet vir eens prinsipieel begin dink en nie meer "opportunisties" (jou eie beswaar) nie. Die Engelse rol in dié land en vanuit die Verenigde Koninkryk (darem 'n mooi naam daardie, nie waar nie, die Verenigde Koninkryk) was vanuit 'n Afrikaneroogpunt nog altyd negatief, vernietigend. Hoe kan ons ons nog verbeel dat daar iets van 1910 en die Boer-Brit-versoeningsprojek oorgebly het?

In dié opsig is die Ou Suid-Afrika, die 1910-staat, finaal verby. Et tant mieux! soos die Franse sê, soveel te beter. Dit bevry ons van die dubbelslagtigheid, tweetaligheid en die kruis van 'n dubbeldooridentiteit.

Die meeste Afrikaners, veral diegene wat in Afrikaanse gebiede woon, weet nie eintlik veel van Engelse en veral van Engeland af nie. Selfs dié wat daar gaan werk, ervaar die Brit as kollega, as amptenaar en selfs vriend. Maar hy sien nie die Brit in sy historiese en politieke dimensie raak nie, die Machiavelliaanse dienaar van die ryk of die kind van Churchill wat tydens die Eerste Wêreldoorlog uitgeroep het:

“I think a curse should rest upon me – because I am so happy. I know this war is smashing and shattering the lives of thousands every moment and yet – I cannot help it – I enjoy every second.”

Net so is daar vandag Engelse wat elke sekonde van die Afrikaner se gestadigde ondergang geniet, want dit was so beplan. Die Foreign Office en die Britse ambassade het geweet as hulle ons in dié eenheidstaat in kan snoeker en – in weerwil van ons spartelende magteloosheid – nog boonop die welvaart van veertig miljoen swartes ons verantwoordelikheid kan maak, dan verdrink ons in ellende.

Soos die ekonoom Tony Twine verlede week met groot genoegdoening op Classic FM opgemerk het n.a.v. Pieter Mulder se aanstelling as adjunkminister: "I think he did it to kill off the Freedom Front altogether." Die blote feit dat daar nog 'n enkele party in die parlement bestaan met vier skamele lede wat namens iets soos "die Afrikaner" wil praat, is steeds ongewens. Eers wanneer daar geen politieke party oorbly wat hoegenaamd enige gedagte aan Afrikanervryheid of -soewereiniteit in sy geledere koester nie, sal die Engelse projek in Suid-Afrika, die 200-jarige oorlog, volbring wees. Dis 'n oorlog wat met 'n groot verskeidenheid wapens geveg is en steeds geveg word: met staal en bloed, sekerlik, maar ook met etniese suiwering, met woorde, koerante, boeke, films, propaganda, ekonomiese middele, en as dit moet: met terroristegeweld of die aanstigting daarvan.

Toevallig is vandag (20 Mei) die 26-jarige verjaardag van die Kerkstraatbom, wat vanuit Londen beplan en uitgevoer is. Ek weet nie hoe Trevor Huddleston gevoel het toe hy daarvan gehoor het nie, maar ek is seker dit was nie so ver van "I cannot help it – I enjoy every second" nie. Tot vandag toe weet die Britse geheime diens alles wat die ANC doen en nie doen nie; wil jy my vertel hulle het nie van die Kerkstraatbom geweet nie? En nie 'n vinger verroer om dit te keer nie…

Die Engelse is vir seker nie ons bondgenote nie, ook nie die plaaslikes nie. Daar is uitsonderings, in Pretoria en op die platteland waar hulle in 'n groot mate verafrikaans en met Afrikaners ondertrou het. Tydens die KKNK iewers in 2005 het 'n Britse immigrantevrou na my toe gekom en trots vertel hoe sy tydens die vyftigerjare Afrikaans op die skip van Southampton af uit 'n boekie begin leer het. "Jy moet die taal van die land kan praat," het sy gesê.

Tweetaligheid werk nêrens nie, nie in België nie, nie in Kanada nie en ook nie in Tsjeggië nie. Die voertaal van Praag was eers Duits, maar is vandag Tsjeggies. Nêrens in Vlaandere of Québec sal jy 'n enkele padteken of naambord in die ander taal teëkom nie. Tensy ons iewers 'n gebied van A tot Z kan verafrikaans en moontlik vir die eerste keer in die geskiedenis Afrikaans werklik tot die status van openbare, kultuur- en wetenskapstaal gaan verhef, gaan ons nêrens kom nie. 'n Taal vra grond. Wie het dit gesê? Moontlik een van die Boshoffs, maar elke taalkundige sal daarmee saamstem.

Daarom: ons is moeg vir Engelse eksperimente. As dit nie glas of vishoeke in die boeliebief is nie, dan is dit "tweetaligheid" of die "multikulturele samelewing". Ek gún Brittanje sy multikulti en ek hoop 'n miljard Indiërs en nog 'n miljard Moslems emigreer saam met tienmiljoene Nigeriërs soontoe en gaan transformeer Brittanje net soos ons tans getransformeer word. Ek dink ek praat namens die meerderheid Afrikaners as ek sê: ons is nie meer die Engelse se proefkonyne nie. Die aangehoudenes in die maatskaplike laboratorium raak nou rusteloos; ons wil uit!

Wat "naasteliefde" betref. Ek is maar 'n sondaar, dus kom "naasteliefde" nie vir my so natuurlik soos vir baie ander Afrikaners nie. Sowel Freud as Nietzsche het gesê as jy nie vir jouself lief is nie, kan jy niemand anders liefhê nie. Hoe kan die gebreinspoelde, skuldige, selfhatende Afrikaner hom verbeel hy het sy "naaste" lief? Watter "naaste"? Bybelvertaling is nogal 'n interessante onderwerp. Op 'n keer het ek iewers gelees dat die Hebreeuse woord vir "naaste" in die Ou Testament eintlik "jou familielid" beteken. By uitbreiding: 'n lid van jou stam of jou volk. Dan is daar nog die verdere vraag: hoe kan ek my naaste liefhê as hy my kennelik nie liefhet nie?

Dit het my al baie ongewild gemaak, veral by die sogenaamde regses en konserwatiewes, maar ek glo dat politiek en godsdiens geskei moet word. In die politiek, soos in oorlog, is daar geen naastes nie; daar is net vyande en bondgenote.

Omdat ons in Afrika woon, het ons swart bondgenote nodig, vir seker. Dwarsdeur ons geskiedenis het ons sulkes gehad, of dit nou Mpande of Mangope was. Eers het ons tuislande gehad en die tuislandleiers was ons bondgenote. Nou is Suid-Afrika 'n tuisland en moontlik word die nuwe tuislandleier ons bondgenoot. Maar nooit ons naaste nie.

My punt oor die Hollanderonderwysers tydens Kruger se bewind was net dít: die ou ZAR met sy mistieke, bebaarde Boereleier het 'n paar dinge reg gedoen en een daarvan was dat Engels, anders as in die Kaap of selfs in die Vrystaat, nie die administrasietaal was nie. Kruger was sensitief daarvoor dat die Afrikaner eintlik ook 'n Europeër is en sy band met die Europese beskawing nodig het. Al was daar nie destyds opgeleide Afrikaanse onderwysers nie, kon 'n Nederlander uiteindelik verafrikaans, wat inderdaad gebeur het. Terwyl die persentasie onderwysers vanuit Engeland wat hier verafrikaans het, seker minimaal moet wees.

Indien die Vryheidsfront Plus in 2011 die Pretoriase stadsraad inpalm, moet hy onmiddellik Engels as administrasietaal afskaf en dit Afrikaans maak, of dalk Afrikaans en Pedi of Tswana. Volgens die Grondwet van 1996 moet 'n provinsie of staatsdepartement twee amptelike tale hê, maar 'n munisipaliteit kan eintlik maak wat hy wil. Of soos artikel 6(3)(b) dit stel: "Munisipaliteite moet die taalgebruike en -voorkeure van hul inwoners in aanmerking neem."

Jy het natuurlik volkome gelyk as jy sê dat ons ook nie deur Hollanders regeer wou word nie. Sedert die Franse Revolusie en Kaapse Patriotbeweging in die 1790s wou ons vry en onafhanklik wees.

Ek weet nie eintlik of ek "as skrywer bekendheid wil verwerf" nie. Ek is 'n bibliofiel en hou van boeke, maar ek is ontnugter met die litêre bedryf. Die laaste goeie romans en poësie in die Weste is in die laat negentiende eeu en vroeë twintigste eeu geskryf.

Met die uitsondering van argitektuur, het al die kunsvorme in die Weste dekadent geraak: musiek, kuns, letterkunde. Ook die filosofie met sy groteske twyfel aan sin en identiteit. Daar is min boeke deesdae waarvan mens kan sê dat dit mooi of intelligent is. Ek dink selfs die literatuur wat daar onder die kommunisme in Europa geproduseer is, was beter as wat ons tans in die Weste kan lees. Ek ontvang af en toe katalogi en boekaankondigings uit Duitsland en veral Frankryk en daar is niks interessants of aangrypends nie. Dis alles 'n soort ars moriendi, die Westerse selfmoordbrief aan die nageslag wat daar nie gaan wees nie want witmense het nie meer kinders nie.

Hier en daar is daar miskien iets uit Japan wat die moeite werd is: Kawabata, Mishima… die Japanse obsessie met eer, asook hul waardering vir strakheid en eenvoud red hulle. Die Japanse identiteit gaan staande bly, bloot omdat hulle nooit immigrante gaan aanvaar nie.

Nietzche was heeltemal reg toe hy die kiem van nihilisme en ondergang reeds in die negentiende-eeuse Europa bespeur het. Ek dink nie hy sou kon glo wat ons vandag ervaar nie: die heerskappy van slegte smaak, Ortéga se "opstand van die gepeupel". Of miskien juis wél.

Maar kom ons praat bietjie politiek.

Dis nou interessant dat jy die vader van moderne Turkye, Moestafa Kemal Ataturk, ophaal. Weliswaar het hy Turkye vermoderniseer, maar hy was ook 'n nasionalis wat op onafhanklikheid en soewereiniteit gesteld was, 'n bietjie soos Kruger of Verwoerd.

Oor die afgelope tweehonderd jaar wou Brittanje en die Britte nie gehad het ons moes onafhanklik wees nie. Eers het ons weggetrek, toe annekseer hulle ons. Agterna ervaar ons Suid-Afrikanisme en tweetaligheid en, uiteindelik, in 1961 word ons by verstek weer 'n Republiek. Maar toe kom Harold McMillan se "winde van verandering op die Afrikakontinent", wat Brittanje in wedywering met die Russe eintlik self aangestook het. Die "wind van verandering" (eintlik het hy die enkelvoud in sy toespraak gebruik) was die laaste ou stink poep van die Empaaier, die Britse goewerneur in sy wit vlootuniform wat die Union Jack stryk en vir oulaas die fregat bestyg om die hawe van Mombasa uit te vaar. Het jy al ooit Africa Addio gekyk? Twee Italianers het dit alles op die destydse silwerdoek vasgevang: die oorspronklike oehoeroe met drankwinkels wat geplunder word, die swartman se wittandvreugde om uiteindelik van die blanke baas ontslae te wees. Vyfduisend Arabiere in hul wit gewade wat vlug tot op die strand en daar uitgemoor word, hul maagdelike wit lyke op die sand met die seebries wat hulle liggies roer. Idi Amin, die joviale Oegandees met 'n briljante humorsin. En dan Suid-Afrika, die "uitsondering" waar die Nasionale Party "vas staan" en tienermeisies sorgvry op Durban se strand baljaar, 'n strand slegs vir blankes. In ons land sou die Italiaanse filmmakers, Gualtiero Jacopetti en Franco Prosperi, hoor: hier gaan dit anders wees. Geen wanorde, geen blanke of Arabiese of Indiërvlugtelinge vir ons nie. Geen geweld, geen chaos, geen oehoeroe met geplunderde winkels en murasies waar eens plaasgeboue was nie.

Brittanje – die gewonde ou seedier wat eens die oseane regeer het, maar dié taak aan sy Amerikaanse halfbroer moes afstaan – het egter van beter geweet. Wat Harold McMillan aan 'n galante, geamuseerde Verwoerd op 3 Februarie 1960wou oordra, was: julle beurt kom nog. Wag maar en sien. Maar ook: ons wat Engeland is, gaan sorg daarvoor. Want ons kan nie ons kolonies afstaan, ons vlae stryk en ons geliefde koloniale leefwyse vaarwel sê terwyl julle rustig op die ou trant voortgaan nie.

Die dapper witmense van Suidelike Afrika (ons bondgenote van die Verwoerdiaanse tydvak) veg voort, in Angola, Mosambiek, Rhodesië en Suidwes. Hulle wen feitlik elke veldslag, hulle keil die terries op. Daar is geen noemenswaardige militêre vooruitgang deur die Sowjet-geborgde "bevrydingsbewings" nie, nóg in Angola, nóg in Mosambiek, nóg in Rhodesië, terwyl die ANC in die sewentigerjare nie eens poog om enige oorgrensoperasies teen Suid-Afrika te loods nie.

Die patroon regdeur Suider-Afrika was presies dieselfde: die blankes het die veldslae konsekwent gewen, maar die oorlog verloor. Want uiteindelik was dit nie 'n fisiese oorlog nie; die werklike probleem was nie "op die grens" nie. Dit was in die dekadente gees of verstand van die Westerse joernaliste en politici wat met hul pasifistiese, anti-wit ingesteldheid die gesig van witmense wat iewers in Afrika regeer nie verder kon verdra nie. Met Engeland natuurlik op die voorpunt: die sosialistiese Guardian met sy sieklike Britse moralisme, die polities korrekte BBC met sy soort atawistiese Afrikanerhaat wat van geslag tot geslag vanaf Majuba oorgedra is, asook Cambridge en Oxford waar dit skielik modieus geraak het om 'n Marxis te wees, so net voor die Berlynse muur sou tuimel.

Binne sestien jaar, vanaf die sogenaamde Angelierrevolusie in Portugal op 25 April 1974, wat die ineenstorting van Angola en Mosambiek tot gevolg gehad het, is Rhodesië, Suidwes-Afrika en Suid-Afrika insgelyks deur swart-nasionalistiese groepe verower en verteenwoordig die Afrikaner vandag die laaste oorblyfsel van 500 jaar Europese betrokkenheid in Suider-Afrika.

Waarskynlik besef die meeste Afrikaners reeds instinktief dat ons land geen "uitsondering" is nie. In weerwil van al die leë Britse beloftes wat daar in aanloop tot 1994 en sekerlik daarna aan ons gemaak is, dat ons nie eendag soos die retornados van Angola en Mosambiek as vlugtelinge iewers in Europa gaan beland nie, weet ons dat ons tyd op dié vasteland haas uitgespeel is. Die Europeërs wil ons egter nie terug in Europa hê nie en verder suid lê die see.

Ons is in Afrika. Hierdie verskriklike feit, wat tydens al die jare van voorspoed en stabiliteit gedurende die twintigste eeu ontken is, word elke dag by ons tuisgebring. Al skryf Beeld of Die Burger telkens nog 'n ode aan die demokrasie en aan FW de Klerk, die groot Britse staatsman wat Britse beleid sneller as enige van sy koloniale voorgangers in ons land geïmplementeer het, word dit deur die voorblad van die koerant weerspreek. Moord en doodslag; dis al wat sogenaamde "demokrasie" in Suid-Afrika gebaar het. En natuurlik: regstellende aksie, taaldiskriminasie, riool in die drinkwater, elektrisiteit wat met 34% styg om nog Mercedesse vir die direkteure van Eskom te koop of hulle ewe aardige bonusse te betaal. Ons word fisies aangeval en finansieel gemelk. Die Britte met hul absurde humorsin noem dit "demokrasie", maar selfs Monty Python is ná 'n ruk nie meer snaaks nie.

Die vraag is nou: hoe ontkom ons hieraan? Hoe skrik ons wakker uit hierdie Britse nagmerrie, uit die konsentrasiekamp wat soos 'n winkelsentrum vermom is?

Daar is mos 'n frase in Jean-Paul Sartre se toneelstuk, Huis clos: "Hel is ander mense." (L'enfer, c'est les autres). 'n Groter hel, sou ek sê, is veertig miljoen ánder mense.

Iewers in Suid-Afrika moet daar 'n plek wees waar genoeg van ons eie mense, d.w.s. Afrikaners, woon dat ons nie gedurig deur mense van ander kulture, sedes, gewoontes, gedrag en ingesteldheid omring hoef te wees nie. Dis nie nodig om Orania toe te gaan om so 'n plek te vind nie. So 'n stad bestaan wel en heet steeds Pretoria, hoewel die ANC-stadsraad aldaar oor die afgelope jare gepoog het om die oorspronklike naam uit te wis en sodoende van sy eie inwoners te vervreem.

Die oogluikende antwoord vir die Afrikaner se gebrek aan enige heimat of heenkome is om die Pretoriase munisipaliteit by die stembus te verower en die Vryheidsfront Plus is die ideale voertuig daarvoor.

Ekself beplan om myself in Pretoria tydens die volgende munisipale verkiesing in 2011 verkiesbaar te stel. Die Vryheidsfront Plus gaan sonder twyfel kandidate in elkeen van die dertig "blanke" wyke stel, in die tradisionele Pretoria en Centurion (voorheen Verwoerdburg).

Volgens die statistiekdiens woon daar 650 000 mense in Pretoria en Centurion, waarvan 80% Afrikaners is. Elke persoon, of hy of sy nou bedlêend in 'n ouetehuis is, in 'n rystoel of nog op skool en nie agtien jaar oud nie, sal voortaan moet registreer om in 2011 te kan stem. Ook sal die Vryheidsfront die Afrikaners in Pretoria wat tans die Engelse party, die DA, ondersteun, moet oortuig om voortaan Afrikaans te stem.

Ons het net twee jaar. 'n Wonderwerk is nodig. Maar ons weet dat die Afrikaner voorheen al wonderwerke verrig het. In 1936 ná die Smelting tussen Smuts en Hertzog was daar net vier LV's van die Nasionale Party in die parlement oor. Hulle het nie geld gehad nie, hulle het nie media gehad nie – met die uitsondering van Die Burger onder A.L. Geyer. Skaars twaalf jaar later het hulle vir die grootste verrassing by die stembus in die geskiedenis van Suid-Afrika gesorg toe hulle Smuts se Verenigde Party verslaan het. Ons weet nie presies wat daardie wonderwerk moontlik gemaak het nie. Anders as wat ons vandag vertel word, was apartheid nie werklik 'n groot kwessie tydens die verkiesing nie. Veel eerder was elke stem vir die Nasionale Party 'n stem téén Engeland, téén die gedagte dat Suid-Afrika vir altyd onder Britse heerskappy sou staan.

Die stryd tussen die DA en die Vryheidsfront Plus om die opposisiestem onder die Afrikanerkiesers van Pretoria kan iets van dieselfde allure hê. Aan die een kant 'n party, die DA, groter, sterker, met Britse selfversekerdheid en wat met al die gesag van die groter Anglo-Amerikaanse ryk praat. Die party hou die Britse ideaal van die multikulturele samelewing aan ons voor. Aan die ander kant, die uitdager, die Vryheidsfront Plus, kleiner, armer, maar met die geloof dat hy oor die talent en die wil beskik om die vryheid van die Afrikanervolk – ten minste gedeeltelik, op plaaslike vlak – te herwin.

Die oogmerk vir albei partye, hetsy alleen, hetsy gesamentlik, is om 'n meerderheid van die totale stemme in die metroraad met die gedrogtelike naam "Tshwane" te verower. Een van die heel eerste doelwitte ná die oorname sal wees om die naam van die munisipaliteit vir goed te verander na iets soos Groter Pretoriase Munisipaliteit.

Elkeen van die dertig wykskandidate sal moet sorg dat hy 'n span van etlike honderde vrywilligers versamel wat elke buurt kruis en dwars sal moet deurwerk om te sorg dat:

1. Elke lewende siel geregistreer is. In die praktyk gaan dit beteken om mense aan te ry as dit moet na die OVK-kantore in Sunnyside, tesame met hulle groen ID-boekies.

2. Elke geregistreerde kieser op stemdag sy stem vir die VF+ en vir Afrikanervryheid uitbring.

Die prys waarvoor ons gaan veg, is 'n stad, 'n beskeie politieke entiteit met beperkte magte, maar met 'n begroting van R14 miljard, 'n dieretuin, museums, skole, universiteite, die Staatsteater, alles dinge wat ons kan gebruik om 'n Afrikanerhergeboorte te laat plaasvind. Pretoria beskik oor die Blou Bulle, maar ook oor sy eie vlag:

Die stadsvlag van Pretoria

Interessant en toevallig genoeg, lyk die stadsvlag van Praag in die Tsjeggiese republiek, identies – behalwe dat die kleure omgeruil is:

Die stadsvlag van Praag, Tsjeggi?

Daar is reeds Radio Pretoria, hoekom nie ook Pretoria-TV of 'n eie bank (die Nasionale Bank van Pretoria, die NBP) en 'n Pretoriase aandelebeurs wat reg oorkant die Reserwebank se gebou kan verrys nie? Met verbeelding en inisiatief is alles moontlik.

Daar is soveel Afrikaners wat reeds boedel oorgegee het. Hulle glo dat ons tyd verby is en dat ons finaal deur groter magte oorwin is. Dit wat voorlê, lyk na nag.

Maar soos Hegel gesê het: die uil van Minerva sprei haar vlerke eers as die skemer daal. Die donker tyd wat ons nou beleef, is juis die tydvak van Afrikanerhernuwing.

Elke dag lees of hoor ek iets wat my oortuig dat ons besig is om die geestelike kettings wat ons tot dusver aan bande gelê het, af te werp. Ek dink ons gaan verbaas wees om te sien hoe gou vryheid weer mag aanbreek.

игри для дети

Handel huisoordrag vinnig af s? VF+

Die Vryheidsfront Plus het gesê dat die oordrag van eienaarskap van munisipale huurhuise aan arm gesinne spoedig moet begin en dat dit vanjaar afgehandel moet word.

Die Burgemeester het by gister (Donderdag 21 Mei) se Burgemeestersrede aangekondig dat titelaktes van munisipale behuising aan arm gesinne regoor die stad oorgedra sal word.

Die VF Plus het die aankondiging verwelkom en sy tevredenheid uitgespreek dat die Burgemeester spesifiek na die huise in Wolmer in Pretoria-Noord, wat hoofsaaklik deur arm wit gesinne bewoon word, verwys het.

Volgens dr. Conrad Beyers, VF Plus-raadslid, sloer die oordrag van eienaarskap al vir jare en het inwoners al gewoond geraak om gemengde boodskappe te kry oor wat met hulle wonings gaan gebeur.

“Die mense van Wolmer en ander gebiede is al moedeloos omdat daar permanent ‘n vraagteken oor die toekoms van hulle huise hang. Hierdie aankondiging van die Burgemeester sal hopelik ‘n einde aan die mense se onsekerheid bring. Dit moet egter in die komende finansiële jaar afgehandel word”, het Beyers gesê.

Die VF Plus veg sedert 2007 daarvoor dat die inwoners van Wolmer en ander gebiede hulle huise moet kry. Die ervaring was egter dat daar in die onlangse verlede teen arm wit gesinne gediskrimineer is wanneer oordrag van munisipale huurhuise ter sprake was. “Hopelik is hierdie diskriminasie nou op ‘n einde en die VF Plus sal alles in sy vermoë doen om die behuisingsprobleem in die munisipaliteit te help verlig vir al sy inwoners.”

In Mei 2007 het ‘n herrie losgebars toe die ANC die arm wit gesinne in Wolmer se huise aan ‘voorheen benadeelde’ mense wou gee. Dit sou honderde mense dakloos gelaat het. Die VF Plus se heftige verset daarteen, en die gevolglike openbare protes teen die planne, het die ANC in 2007 daarvan laat afsien.

“Hierdie bewys dat die VF Plus se benadering tot die politiek vrugte afwerp. Die VF Plus het heftige kritiek teen die ANC se optrede in Wolmer uitgespreek, maar terselfdertyd het die VF Plus met die plaaslike ANC-leierskap onderhandel oor ‘n oplossing. Hierdeur het die VF Plus tot die redding van die mense van Wolmer gekom”, het Beyers gesê.

Dit het tyd geword dat die inwoners van Pretoria die VF Plus ‘n kans moet gun om vir hulle regte op te staan, verwysende na die 2011-munisipale verkiesing. “Pretorianers het ‘n keuse: stem vir die DA om op elke hoek en draai histeries op die ANC te gil sonder enige effek of oplossing; of stem vir die VF Plus wat die vermoë het om werkbare oplossings vir inwoners te beding.”

Die VF Plus het gesê dat die party die oordrag van titelaktes aan die inwoners van Wolmer sal monitor. Die party is ook besig met samesprekings om die oordrag van eienaarskap van munisipale huurhuise elders in die stad te fasiliteer.

Zuma se dogter hou ‘Arabiese’ partytjie

Duduzile Zuma, dogter van Jacob Zuma, het Dinsdagaand haar 27ste verjaardag in styl gevier met ’n partytjie van sowat R400 000, berig Beeld.

Volgens me. Farah Fortune, organiseerder van die feestelikheid by die Inanda Club in Sandton, het Duduzile sowat 600 van haar naaste vriende genooi. Die leier van die ANC-jeugliga, mnr. Julius Malema, was ook onder die gaste.

Pres. Zuma was nie by die geleentheid met 'n Arabiese tema nie. Die gaste het glo Arabiese tunieks as geskenke ontvang.

автомойка купить

Strategiese Duits-Russiese kernvennootskap

'n Duits-Russiese strategiese energievennootskap gaan die oprigting van 26 nuwe kernreaktors teen 2030 in Rusland moontlik maak. Die Duitse industriële reus Siemens is betrokke by die ooreenkoms, nadat Rusland en Frankryk se kernsamewerking aan 'n einde gekom het.

Rusland bekou kernkrag deesdae weer as 'n lewensvatbare opsie nadat die land 20 jaar lank onder die gevolge, psigies en ander, van Tsjernobil moes ly. Benewens die 26 nuwe reaktors in beplanning, wil die Russe ook 20 reaktors elders bou.

Russiese kerningenieurs is tans in Indië en Bulgarye waar hulle turbines en reaktordoppe oprig en daar is planne om dieselfde in China, die Midde-Ooste, Suidoos-Asië en Noord-Afrika te doen. Rusland beplan eweneens 'n reeks drywende kragsentrales wat seewater kan ontsout in verafgeleë plekke om die aardbol.

Die Russiese maatskappy Rosatom sal saamwerk met Siemens. Die voorsitter, Sergei Kiriyenko, een van Boris Jeltsin se staatmakers, het $4.6 miljard tot sy beskikking vir die oprigting van nuwe kernkragsentrales. Daar word beplan om ongeveer $47 miljard te investeer en die Russiese regring sal 40% bydrae.

Vladimir Poetin het aangekondig dat 25 tot 30% van Rusland se energie deur kernkrag voorsien sal word binne 20 jaar. Siemens en Rosatom glo daar sal 'n aanvraag vir ongeveer 400 reaktors wees teen 2030 wêreldwyd.

Die Russe hoop om deur Siemens die Latyns-Amerikaanse mark, 'n tradisionele Siemensmark, ook te betree. Rusland beskik oor meer as 40% van die wêreld se uraanverrykingskapasiteit.

Ingenieurs is tot dusver beïndruk met die tegnologie wat in die nuwe projekte aangewend sal word en beskryf dit selfs as uitstekend.

для автосервиса

Parlementslede ontruim na bomdreigement

Sowat 100 nuutverkose parlementslede is inderhaas ontruim uit hulle hotel in Kaapstad nadat 'n bomdreigement vanoggend ontvang is, het die SAUK berig.

"Daar was 'n oproep wat ontvang is [by die hotel] teen 6:10vm wat gevra het dat hulle ontruim," het kaptein Bernadine Steyn gesê.

Sy sê hulle het die hotel, die Holiday Inn Express in Kerkstraat, ontruim en as 'n "voorkomende maatreël" polisiehonde ingestuur.

"Niks is gevind nie," het Steyn gesê.

'n Diensbestuurder van die Holiday Inn, wat nie haar naam wou gee nie, het ontken dat daar 'n bomdreigement was.

Sy sê die brandalarm het om 6:00vm afgegaan wat gaste wakker gemaak het.

"Soos jy weet, kan die ding enige tyd gebeur," het sy gesê.

прокурор Фильчаков

‘n Lomp of fyn strategie?

Dr Pieter Mulder verklaar dat hy wyd geskakel het met instansies soos die FAK, AgriSA, Solidariteit en die Afrikanerbond voordat hy pres. Zuma se aanbod aanvaar het. Verder word verklaar dat verskeie boere die VF+ geskakel het om hulle met dr Mulder se aanstelling geluk te wens.

Mens wonder terloops hoeveel van daardie organisasies se lede vir die VF+ gestem het? Die organisasies wat geraadpleeg is, het waarskynlik 'n lang lys geldige redes waarom positiewe samewerking tussen die ANC en die VF+ wenslik is. Hulle sien waarskynlik ook baie voordele daarin om by beleidformulering vir die landbou betrokke te kan raak en dat 'n nuwe omgewing van ontspanningspolitiek aangebreek het.

ANC-woordvoerders beweer dat die aanstelling gesien moet word teen die agtergrond van Zuma se beleid om voedselsekuriteit te verseker en dat hy uitreik na die Afrikaanse minderheidsgroep om breër versoening in die land te bewerkstellig. Daarmee is weinig fout mee te vind, maar is die uitvoering van die plan nie verdag nie? Het ons nie hier te make met 'n veel fyner strategie nie?

Sou dit primêr oor voedselsekuriteit gegaan het, sou mens verwag het dat Zuma 'n gesoute landbouman met onkreukbare politieke getuigskrifte uitgekies het, iemand gelykstaande aan byvoorbeeld wyle Dries Bruwer of 'n Piet Gouws.

Maar deur die leier van 'n opposisieparty uit te kies, iemand wat weinig van die landbou af weet, koöpteer hy nie net die man nie, maar ook die hele party, of hy dit nou wil erken of nie. Hy kies sy man dus nie as landbouman nie, maar as 'n leier van 'n politieke party waarmee hy om strategiese redes nouer samewerking soek.

Daar is niks fout te vind met politieke partye wat saamwerk om 'n gemeenskaplike doel te bereik nie. Dit gebeur daagliks in elke land op aarde. Maar daardie spel het bepaalde reëls.

Die belangrikste reël is dat daar reëls moet wees wat in 'n wettige ooreenkoms vervat is. Dit verskaf nie net die morele grondslag vir individuele lede se optrede nie, maar stel ook perk en paal aan hul politieke uitsprake. Die reëls bepaal verder op welke ander vlakke en terreine daar saamgewerk sal word, byvoorbeeld op provinsiale en derdevlakregerings, poste wat vir die minderheidsparty gereserveer sal word in byvoorbeeld portefeuljekomitees, as burgemeesters, as speakers, en so meer.

Geen politieke party kan sonder so 'n ooreenkoms met 'n ander politieke party saamwerk nie en dit sou uiters naïef wees om te verwag dat die VF+ dit kon doen. Sonder 'n ooreenkoms word 'n party ontman.

Sou daar dus nie 'n samewerkingooreenkoms tussen die VF+ en die ANC bestaan nie, kan Pieter Mulder hoogstens die aanstelling as adjunkminister aanvaar op voorwaarde dat so 'n ooreenkoms binne 'n maand gesluit sal word.

Daarsonder word hy bloot gekoöpteer en versmelt die VF+ met die ANC sonder enige voorbehoude of politieke gewin vir sy kiesers. Dit sal ook die gewisse einde van die VF+ beteken en bestaande LP's en stadsraadslede sal voor die volgende verkiesing by die ANC moet aansluit om hul werk te kan behou.

Mens kan dus verstaan waarom sommige VF+-lede ongemaklik voel, maar verkies om om den brode by die besluit van die leierskap in te val.

'n Gekoöpteerde VF+ sonder 'n formele ooreenkoms sal nooit as te nimmer die Pretoriase stadsraadsverkiesing kan wen nie, want die DA sal hulle van die tafel vee. Darenteen, sou die VF+ en die ANC formeel saamwerk, kan hulle by die adjunkministerskap begin en nou reeds bepaal hoe munisipale verkiesings gehanteer sal word sodat goeie dienslewering verseker sal word – weliswaar ook moontlike roterende burgemeesters.

In die sakewêreld bestaan die begrip van "deal creeping". Dit is wanneer een party by 'n ooreenkoms algaande sy voordele verbeter, veral by mondelingse transaksies of swak omskrewe verpligtings. Om deal creeping te vermy, word goed geformuleerde samewerkingsooreenkomste dus opgestel. By die politiek is dit presies dieselfde.

Mens kan nou reeds voorspel dat, sou 'n VF+ raadslid hom te buite gaan oor een of ander ANC-sotheid, die ANC-leierskap vir dr Mulder tot orde sal roep. Dit kan hom sy werk kos.

Daar is mos niks wat hulle verhoed om dit te doen nie. Om bloot op Zuma se woord te gaan deur die pos te aanvaar is om vir die ANC 'n blanko tjek te gee.

Ek het nog nooit 'n wit politikus vertrou nie, waarom sou mens nou skielik 'n swart politikus vertrou?