Japan – Bladsy 3 – praag.co.za

Voorbeeldland en voorbeeldvolk Japan

Ek, my vrou en ons twee seuns van 18 jaar, was in Augustus vir drie weke op reis in Japan en dit was ‘n onvergeetlike ervaring. Graag deel ek hierdie ervaring met julle. Voor die aanpak van die reis het ons soveel as moontlik boeke gelees oor Japan. Die meeste boeke raai ’n voornemende reisiger af om nie in Japan ‘n voertuig te bestuur nie. Ons het tog ’n voertuig gehuur, want hiermee kom jy veral op die platteland vinnig oor die weg.

Na ‘n baie lang vlug in die nuwe dubbeldekker Airbus het ons op die lughawe Nara net buite Tokyo geland. Op die lughawe moes alle reisigers met ’n vreemde paspoort in ’n aparte ry staan en hier word iets gedoen wat ons nog nooit in ‘n ander land teëgekom het nie. Van elke vreemde persoon word ‘n foto geneem, maar ook die vingerafdrukke van die twee wysvingers word digitaal geneem deur op twee klein kussinkies te druk. Ons het ook op die lughawe kontant Yen getrek uit die OTM, omdat ons bewus was van die feit dat jy nie sommer by enige bank geld kan trek met ‘n buitelandse bankpas nie. By Citibank was dit dan wel moontlik.

Hierna kon ons ons bestelde voertuig in ontvangs neem; outomaties, want alle voertuie in Japan is outomaties. Hy het ook geen handrem nie, maar ‘n tweede voetrem. Aanvanklik was ons maar super versigtig, maar gou het ons ontdek dat dit eintlik baie maklik is om in Japan te bestuur. Daar word links gery soos in Suid-Afrika en jy vind nêrens in Japan maar een slaggat in ‘n pad nie. Vanaf die lughawe het ons suidwaarts beweeg in die rigting van Kyoto, die voormalige hoofstad van Japan. Onderweg het ons talle besienswaardighede besoek, onder andere by Kamakura waar ons ‘n groot Boeddha beeld sien staan het in die opelug. Ons het die pragtigste kastele en tempels gesien wat ’n groot aantal besoekers trek, maar seker 99% van die besoekers is egter Japanners.

Alle verkeersborde word in Japanse skrif sowel as in Romeinse letters aangegee. Ons navigasie-sisteem was in Romeinse letters bedienbaar. Hierop kan jy dorpsname invoer, winkelname, hotelname, telefoonnommers, ens. Om die hotelle te bereik wat ons vantevore met ‘n kredietkaart gereserveer het, het ons telefoonnommers aan die navigasie-sisteem gevoer. Ons het die groot aantal tolpaaie wel lastig gevind en ook duur. Ons het egter eers later besef dat ‘n mens voor die tyd ‘n digitale kaart kan koop waarmee ’n mens op tolgeld kan bespaar. ’n Mens is egter nie verplig om tolpaaie te neem nie. Die navigasie-sisteem gee voor die aanvang van die reis verskillende opsies, soos reistyd, maar ook die koste aan die tolgeld op ’n bepaalde trajek. Hieruit kan ‘n mens dan ’n keuse doen. Tolpaaie verkort die reistyd soms wel drasties. Daar is duisende brûe en hulle is byna altyd van staal. In Toyo hang heelwat paaie in die lug en is die konstruksie hiervan ook van staal (beton sal waarskynlik makliker breek by aardbewings). Ons het deur tientalle tonnels gery, soms tot 4km lank en nêrens enige rook kon ruik binne-in hierdie tonnels nie.

Hierdie land en sy mense het ons baie verbaas. Japan is ’n besonder skoon land. Jy sien nêrens papiere, blikkies en plastiek rondwaai nie. Selfs in die miljoene stad Tokyo sien jy nêrens rommel rondlê nie. Maar ook sien jy nêrens asblikke op straat staan nie. Jy gooi dus nie jou rommel op straat nie (of soos in Suid-Afrika sommer by die karvenster uit nie). Jy hou dit by jou en tuis gooi jy dit in die asblik. Alle afval word tuis geskei (plastiek, metaal, papier en organiese afval apart).

Die verskeidenheid aan produkte in Japanse winkels is enorm groot. Ons was in die verlede telkens verbaas oor die groot verskeidendheid aan produkte in Europese winkles, maar Japanse winkels oortref die produkaanbod by verre. Die vrugte in Japanse winkels is die grootste en mooiste wat ons ooit gesien het. Die appels en perskes is seker twee keer so groot as grootstes wat ons in Europa gesien het. In geen enkele supermark staan iemand gereed om jou aangekoopte kruideniersware vir jou in te pak nie. Jy pak dit alles maar self in.

Japan is ongetwyfeld ‘n land van hoë tegnologie. Jy vind daar produkte wat jy nie kan weet welke doel dit moet dien nie, maar ook vreemde produkte soos ‘n naelknipper met ‘n loep. Veral in elektronika-winkels staan jy verbaas oor die produkaanbod en die kwaliteit. Hier vind jy onder andere deursigtige skottelgoedwassers, mini (deursigtige) skottelgoedwassers, outomatiese stofsuiers, outomatiese grassnyers, reuse LED lampe, wat ons nog nooit elders gesien het nie, maar ook outomatiese toilette. Oral in Japan is die toilette outomaties. Die toiletsitplek word verwarm en ook die spoelwater waarmee jy afgespoel word tydens/na die toiletbesoek, word verwarm.

Ook die boekwinkels in enorm groot. My een seun, wou Japanese boeke koop en het ons ‘n aantal boekwinkels besoek. Hierdie boekwinkels is almal groter as die biblioteke in Suid-Afrika en alle boeke is in Japannees. Ek het onder andere ook ‘n Engelstalige boek gesoek oor die Japanse Sjintoïsme, maar kon dit nêrens vind nie. Eers met ons tuiskoms kon ek ‘n Nederlandstalige boek oor die Sjintoïsme vind via internet, wat ek dadelik bestel het.

Wat ons besonders gevind het in daardie mooi land is die feit dat die gee van fooie/tips ongebruiklik is. Jy gee niemand ’n fooi in Japan nie. Dit word as ‘n belediging beskou. Ons het elke aand in restaurante geëet, nooit fooie gegee nie en niemand dit sien doen nie. Ook by die hotelle dra jy jou bagasie self en is daar geen portier wat jou te hulp snel en jou koffers na jou kamer dra en dan bakhand staan vir ’n fooi nie.

In Japan eet jy baie lekker. Die kos is vars en die smaak is voortreflik. Daar word in alle opsigte gestreef na perfeksie. Dit sien jy onder andere aan die produkte in ’n bakkery. Aan sommige gebak kan jy sien dat dit meerdere kere op verskillende manier gebak moes gewees het. Ook wil dit voorkom asof die meel daar fyner is as die wat ons ken en hulle gebak is wel meestal soet. Ook die brood is effens soeter as ons bekende brode. Ons het dikwels ook lekker nat-beskuit gekoop wat ons besonder smaaklik gevind het. Nooit geweet dat ons boerbeskuit (wel ongedroog) in Japan sou vind nie. Gedroogte vleis en gedroogte vis koop jy daar ook in elke supermark, van velerlei soorte.

Wat ons ook opgeval het, is die smaak van die vleis. Dis beslis beter as die smaak van vleis in Europa, maar miskien tog nie so smaaklik as die van byvoorbeeld die Spur nie. Tog is die vleis bekend as Kobe beef, van Wagyu beeste, besonder smaaklik. Hierdie Wagyu beeste kry ’n spesifieke dieet en onder andere ook bier om te drink, word gemasseer en rustig gehou. Tussen die vleisvesels van hierdie beesvleis sit ook baie vetweefsel wat die vleis ‘n besondere smaak gee. Mens sou dan dink dat Japanners vet mense moet wees, maar ons het baie selde ’n oorgewig Japanner gesien.

Verder is die Japanners baie bewus van skoonheid en higiëne. Alles word baie goed skoongemaak en baie personeel dra handskoene. By sommige bakkerye neem jy by die ingang van die winkel ’n skinkbord en tang. Met jou tang plaas jy die produkte wat jy uitgekies het op die skinkbord en loop na die kassa. Hier word jou broodjies en ander gebak sorgvuldig ingepak. Die skinkbord en tang wat jy gebruik het, word ook ingehandig en gaan direk in die skottelgoedwasser. Ook dra bus-chauffeurs, taxi-chauffeurs en polisie almal wit handskoene. Soms sien ‘n mens selfs op straat mense met handskoene loop, maar die meeste mense op straat dra geen handskoene nie. Verder sien ‘n mens geen skoonmakers nie. Alle winkels word deur die personeel self skoongemaak. In die skole maak die kinders self die klaskamers en ook toilette skoon.

Die Japanners is baie pligsgetroue en harde werkers. Baie min Japanners werk net 8 ure par dag, maar veel meer. Ons het onder andere ’n gids gehad wat ons by een van die talle kastele begelei het. Die man is nou op pensioen. Maar hy is al vir meer as 25 jaar ’n gids en hy doen die werk sonder enige vergoeding. Hy vertel dat hy vroeër (voor sy pensioen) ses dae per week gewerk het. Vrydae was hy vry, maar inplaas daarvan om op sy weeklikse vrye dag tuis uit te rus, het hy as vrywilliger diens gedoen by die kasteel, waar hy steeds werksaam is.

Die Japanse beskawingspeil is ongetwyfeld hoër as die van ons. Die Japanners is besonder gedissiplineerd. Emosionele uitbarstings word in Japan as ’n groot swakheid beskou. Hulle manier van kommunikasie is baie beleefd en diplomaties. Die stemtoon, die stemhoogte, die woordkeuse en die non-verbale kommunikasie dui op agting en respek vir mekaar. In die hele samelewing kan ’n mens sien dat daar na perfeksie gestreef word; na hoë norme en waardes. Selfs die verpakking van eenvoudige koekies word so deeglik gedoen dat ons dit selfs vervelend gevind het (moeilik om dit oop te kry).

Baie hotelle het swembaddens waar naak geswem word, maar mans en dames apart. In Kyoto het ons in ‘n luukse hotel tuisgegaan met twee swembaddens (dames/mans) en voor elke swembad hang ‘n groot bord waarop enkele reëls pryk in groot letters. Een daarvan was besonder opmerklik: As jy ‘n tatoeëring op jou liggaam het, hoe klein dan ook, mag jy die perseel nie betree nie.

Merkwaardig is dat ’n mens baie min vreemdelinge in Japan sien. Ons het by een geleentheid ‘n groep van ongeveer 6 moslems (dames met kopdoeke) gesien wat uit ’n ander Asiatiese land kom, waarskynlik gasarbeiders uit Indonesië. Ook het ons baie min swartes gesien, seker in totaal 5. Twee daarvan was vergesel van Amerikaanse blanke vroue. By plekke met besienswaardighede (veral in Tokyo) kom ‘n mens wel ’n aantal buitelanders tee van Europese afkoms, waarvan die meeste Franse, Amerikaners en Duitsers is. Ons wil vermoed dat hulle waarskynlik meestal/almal toeriste is op besoek aan Japan. Ten spyte van ’n krimpende bevolking, voer Japan ’n baie streng immigrasiebeleid. Ook is die Japanners baie op hulle hoede vir uitheemse invloed op hulle kultuur. Die Arabiese Koran is in Japan byvoorbeeld ‘n verbode boek. In teëstelling tot Europa sien ‘n mens nog baie jong Japanners met kinders, terwyl die bevolking in Europa vir ’n baie groter deel uit gryskoppe bestaan.

Die natuur is pragtig. Dis berge en heuwels en alles groen en baie mooi. Die Japanners is baie bewus van die mooi natuur en hulle pas die natuur op. Die verering van die Natuur is immers een van die hoofpylers van die Sjintoïsme. In alle dorpe en stede vind jy onder andere pragtige parke en tuine met watervalle en mooi terrasse en mooi visse. Ook in Tokyo vind mens ‘n paar heel groot parke en as jy daar wandel, besef jy nie dat jy in ‘n groot stad ronddwaal nie. Van hierdie parke binne-in die stede is ook enorm groot. Ook is in Japan nog ’n aantal smeulende vulkane te sien en het ons ook een hiervan besoek, waar kokende water en swael dampe uit die aarde stoot. Ten spyte van die digbevolkte gebied in die sentrale gedeelte van Japan, is die grootste gedeelte van die natuur ongeskonde. Die verbouing van rys sien mens in alle dele van Japan en is dit hulle vernaamste landbouproduk. Tog het ons ook deur ‘n gebied gery waar druiwe en ook wyn geproduseer word.

Ons het elke aand Japanse TV gekyk. Wat ons opgeval het, is dat jy al spoedig ‘n sender vind waar een of ander reeks uitgesaai word wat in die verlede of verre verlede afspeel. Die indruk wat ons gekry het, is dat die Japanner baie trots is op hierdie verlede en daarom graag ook na programme kyk wat die verlede laat herleef. Nog opvallend is dat ons elke dag Japanners gesien het op straat wat in die tradisionele kimono’s rondloop. Hulle was veral te sien by tempels waar heelwat jongedames kimono’s dra. Dit is in teenstelling met Duitsland en Nederland waar tradisionele drag maar selde nog gedra word en dan net tydens volksfeeste. Ons Afrikaners het eintlik geen tradisionele drag nie en kry bowendien dikwels skaam as TV-programme getoon word wat die verlede uitbeeld.

Die twee hoofgelowe in Japan is die Sjintoïsme en die Boeddhisme. Die Boeddhiste huisves beelde in hulle tempels, maar die Sjintoïsme ken eintlik geen beelde nie. Sjintoïstiese tempels is dus byna altyd beeldloos. Alhoewel beide die gelowe imposante heiligdomme ken, vind ‘n mens dikwels ook heel eenvoudige tempels, veral by die Sjintoïsme. Die Sjintoïsme is die oudste religie in Japan en is dit eintlik ’n vorm van animisme. Die Natuur word dus deur die Sjintoïsme vereer en opgepas. Dit is dan vir ons ook opvallend dat die Japanners die verlossingsgodsdienste van die Midde-Ooste buite die deur hou; en kon sulke godsdienste nooit ‘n stewige vastrapplek in Japan vind nie. Vandag is Islam sonder enige teëstand besig om Europa binne te sypel.

Dit was vir ons merkwaardig om te kon sien hoe Nagasaki en Hiroshima, binne tien jaar na die val van die atoombomme volledig herbou was. Ook is dit merkwaardig om te sien, hoe die Japanners groot maatskappy (Honda, Kawasaki, Sony, Mitsubishi, Toyota, Yamaha, Nintendo, Hitachi, Sharp, Canon, Casio, Toshiba, Nikon, Sanyo, Fuji, Olympus, Panasonic, Pentax, ens.) uit die grond kon stamp terwyl daar geen grondstowwe in die bodem sit nie. Yster, koper, olie, ens word alles ingevoer en hiervan word hoë tegnologie produkte gemaak. Terwyl Japan slegs oor 123 miljoen mense beskik, is Japan vandag die derde grootste ekonomie in die wêreld en word veral gespesialiseer in hoë tegnologie-produkte.

Daar word ook redelik baie fietsgery in Japan, selfs in die groot stede. Maar dan moet ’n mens byvertel dat die meeste Japanners nie goed kan fietsry nie. Hulle stel die saal te laag. Hulle doen dit egter om veiligheidsredes. ‘n Wankelende fietsryer kan maklik die voete op die grond sit om ’n val te voorkom en ook is dit makliker om by ‘n verkeerslig te stop. Maar omdat die saal so laag sit, is dit moeilik om krag uit te oefen op die pedale.

Iets wat ons in Japan nie mooi gevind het nie is die kragdrade en telefoondrade wat alles aan pale gemonteer word en in die lug hang. Krag- en telefoondrade word in Europa onder die grond begrawe. ‘n Voordeel van die kragdrade wat in die lug hang, is dat die veiliger is en dat nuwe drade maklik aangelê kan word en oues verwyder word. Net soos die Noord-Europeërs is die Japanners nie behep met die versiering van hulle gebou deur middel van beelde en ander tierlantyn nie. Dit is in teenstelling met Suid-Europa waar geboue ryklik versier word (ook beeldryk).

Langs die snelweë vind ‘n mens dikwels rusoorde waar motoriste brandstof kan aanvul en iets lekkers kan nuttig. Dit het ons opgeval dat sommige reisigers, wanneer hulle daar stop, hulle voertuie nie eens sluit nie. Die enjins laat hulle dan ook nog draai, met die sleutels in die slot, terwyl hierdie reisigers gou iets gaan koop. Die bedoeling van die draaiende enjin is om die airco aan die gang te hou sodat die kajuit van die voertuig koel bly. Dit was in Augustus immers elke dag ongeveer 35 grade. Ons wil hiervan aflei dat daar nie sluipers is in Japan wat sit en wag om voertuie te ontvreem nie. In Japan is die misdaadsyfer besonder laag en die doodstraf bestaan steeds.

Wat ons ook opgeval het, is die keurige kleredrag van die mense. Japanners met verslonsde klere kom jy byna nie tee nie. Baie Japanners verskyn op straat asof hulle uit modeboeke stap. Onder die jong dames is kort rokkies populêr, maar ‘n lae hals kom jy nie tee nie. Ten spyte van die warm somerweer in Japan, dra baie dames sykouse en die mans pakke. Ook dra baie dames op straat sambrele om die son af te weer. Langs die pragtige strande van Japan het ons groot skares swemmers verwag, maar die strande is (byna) leeg. Japanners hou nie daarvan om in die son te lê nie. Die Japanse skoonheidsideaal (veral onder die dames) is om so wit as moontlik te wees.

In die restourante is die bediening besonder vinnig. Kort nadat jy jou bestelling geplaas het en die eerste teue van jou drankie geneem het, verskyn ‘n bord voor jou neus met die sissende gereg daarop wat jy bestel het.

In Japan mag jy in die openbaar nie rook nie, maar ook nie openbare geboue nie. Slegs op spesifieke aangewese plekke, mag gerook word. In Tokyo word hierdie tekens wat rook verbied onder andere op die sypaadjies (straat teëls) afgebeeld.

Parkeerplek is nie altyd volop nie. In die groot stede het baie hotelle ‘n hysbak-sisteem vir voertuie. Jy kan nie in die parkeergarage rondry nie, maar kom net by die ingang binne. Jy moet dan uit jou voertuig klim, waarna ‘n hysbak-sisteem jou voertuig wegneem en iewers bêre. Wil jy later die voertuig terugsien, druk die portier op ‘n knop en jou voertuig verskyn. Hy staan dan al omgedraai, sodat jy nie nog agteruit hoef te ry om uit die parkeergarage te kom nie. My sommige hotelle staan egter voor die parkeergarage ’n groot draaitafel wat voertuie omdraai.

Japan is nie so ‘n duur land as wat mens dink nie. Hotel akkommodasie is selfs goedkoper as in Europa. Petrol kos omgereken ongeveer dieselfde as in Suid-Afrika. Amerikaanse McDonalds en KFC vind ‘n mens oral in Japan en die prys-kwaliteit is dieselfde as in Europese lande.

As daar ‘n land en ’n volk is by wie ons sommer baie kan leer, is dit Japan en sy mense. Dit is dan ook betreurenswaardig dat ons so min van hierdie voorbeeldvolk weet uit die Land van die Rysende Son. Ons Afrikaner-oë is immers kollektief gerig op Amerika as voorbeeld, terwyl Amerika ’n sinkende skip is. Gedurende die boikot-jare is ons deur die ganse westerse wêreld veroordeel en geboikot, maar die wyse Japanners en Taiwanese het ons juis nie veroordeel en geboikot nie.

Groetnis

Petrus van Eeden

Australië of Orania?

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Blykbaar is daar ‘n beroep soos “toekomskundige”. Vandat ek as kind wetenskapfiksieverhale – onder meer Jan Rabie se Die groen planeet – gelees het, is ek nog altyd deur die toekoms geboei. Meeste mense oor veertig staan verstom oor die tegnologiese ontwikkelings wat ons die afgelope twintig jaar beleef het, van die persoonlike rekenaar tot die selfoon, om van die internet nie eens te praat nie. Hoeveel toekomskundiges kon dit voorspel?

In Parys het ek in ‘n deel van die stad met nou straatjies gewoon wat in die sewentiende eeu gebou is. Trouens, my gunstelingplein in die stad is die Place des Vosges, wat insgelyks vanaf 1605 tot 1612 deur die Franse koning Hendrik die Vierde aangelê is. Die punt is egter dat die strate oorspronklik vir koetse en perde ontwerp is. Omdat die binnebrandenjin eers aan die einde van die negentiende eeu deur Karl Benz en ander ontwikkel is, is die meeste Europese stede nooit vir motors bedoel nie.

In die VSA het die oliebeskawing werklik tot sy reg gekom en is moderne stede met breë strate en uitgebreide voorstede aangelê. Die sentrum van die Amerikaanse motorbedryf en eens waarskynlik die rykste stad in die VSA, Detroit, het egter binne enkele dekades in duie gestort en is vandag bankrot. Dit is grootliks aan die inwaartse migrasie van swartmense en uitwaartse migrasie van blankes te danke. In die proses het Detroit se bevolking insgelyks van net onder 2 miljoen tot 700 000 afgeneem. In 1940 was 91% van Detroit se inwoners blankes en 9% swartes. Tans is die bordjies verhang en ná dekades van sogenaamde “blanke vlug” is slegs 10% nog blankes en 90% swart.

Soos ‘n besoekende Nederlandse parlementariër enkele maande gelede teenoor my opgemerk het, verwysende na ons argitektuur, asook alomteenwoordige McDonalds- en Kentucky Fried Chicken-restaurante: “Suid-Afrika is eintlik ‘n tweede Amerika!”

Nes in Amerika, voer ons ‘n voorstedelike bestaan en lê daagliks etlike kilometers in ons motors af. Voertuie met binnebrandenjins. ‘n Aansienlike deel van middelklas-Afrikaners se besteebare inkomste word aan brandstof en die rente op hul huurkooppaaiemente op hul motors bestee. Op ‘n manier werk ons almal vir die oliesjegs en die banke. Ons dien die gode van die oliebeskawing. Darem het Suid-Afrika steenkool ook wat ons in groot hoeveelhede verbrand sodat ons TV’s en wasmasjiene kan loop.

Die oliebskawing het regoor Afrika beweeglikheid geskep. Die Toyota-minibus, oftewel “swart taxi”, is ‘n bekende en alomteenwoordige gesig dwarsdeur Afrika suid van die Sahara. Vele mense ry van Kenia af per taxi tot in Johannesburg waar hulle hoop om ‘n hoër lewenspeil te geniet. Terwyl dit jou ‘n duisend rand of meer aan ‘n visum kos om óf Brittanje óf die Schengen-lande van die Europese Unie te besoek, het geen buitelander ‘n visum nodig om Suid-Afrika te besoek nie. Trouens, jy kan ons land sommer sonder ‘n paspoort ook binnekom, soos almal weet.

Blykbaar woon daar reeds drie miljoen Zoeloes in Gauteng, wat oorspronklik van Zoeloeland afkomstig is. Oor die afgelope vyftien jaar of wat het die bevolking van dié provinsie meer as verdubbel, van ongeveer ses miljoen tot veertien miljoen. Danksy daardie taxi’s, gaan Gauteng se bevolking oor die volgende vyftien of twintig jaar weereens verdubbel en gaan daar 30 miljoen mense in die PWV woon. Tussen daardie 30 miljoen, gaan daar ongeveer ‘n miljoen Afrikaners ook wees wat poog om te midde van toenemende bevolkingsdruk, korrupsie en bankrot munisipaliteite ‘n bestaan te maak.

Nou die dag wys ‘n vriend vir my die munisipale rekening van sy sakeperseel in Johannesburg. Voorheen het hy R1500 per maand erfbelasting betaal. Drie maande gelede het die munisipaliteit sy erfbelasting tot R96 000 per maand opgestoot, omdat hulle gereken het hy maak genoeg geld om dit te kán betaal. Dit verteenwoordig ‘n verhoging van 6 400 persent!

Soos die ou-Griekse staatsman Perikles gesê het: “Jy mag nie ‘n belang in die politiek hê nie, maar dit verhoed nie die politiek om ‘n belang in jóú te ontwikkel nie.”

Elders op dié blad berig Leon Lemmer oor die ANC-bewind se nuwe transformasieplanne vir die universiteite. Blykbaar sal 80% van die dosentekorps binnekort swart moet wees soos wat rassekwotas deur Blade Nzimande ingestel gaan word. Ek het min simpatie met die universiteitsdosente want hulle was die eerste om die ANC se Amerikaanse rasse-ideologie te omhels en het sommer vrywillig van Afrikaans ook afstand gedoen om meer “diversiteit” op die kampus te akkommodeer. Regter Faan Hancke, voorsitter van die UOVS se raad, het as’t ware oor sy voete geval om Jonathan Jansen in te voer om sy universiteit te kom verswart en te verengels. Johan van Zyl, die voormalige rektor van Tukkies, het insgelyks die UP aan die Amerikaanse god van diversiteit geoffer. As Blade Nzimande klaar is, gaan daar net Bantoe-universiteite in Suid-Afrika oorbly wat baie soortgelyk aan die voormalige tuislanduniversiteite gaan wees.

Vele praag-lesers en -ondersteuners woon reeds in die buiteland, veral in Australië. Hoewel daar reeds baie Afrikaners in die VSA ook woon, het Australië min of meer simbolies van Afrikaner-emigrasie geraak. Óf hulle het die skrif aan die muur gesien, óf in hul eie beroep is daar nie meer werk vir blankes in Suid-Afrika nie. Ek dink veral aan stadsbeplanners wat nes ingenieurs deur die ANC-munisipaliteite voor die voet afgedank is omdat sulke kundigheid voortaan oorbodig geag is. Solank daar nog hier en daar ‘n McDonalds of ‘n winkelsentrum verrys, is alles mos reg, of hoe?

Dit neem my soggens gemiddeld ‘n uur om by my kinders se Afrikaanse hoërskool te kom, al is dit net 20 kilometer ver. As die tolgeld gehef word, gaan ek nog op die snelweg moet betaal ook. Dit klink al amper soos ‘n Karen Zoid-liedjie, nè?

Stedelike ballade

In verkeer sit jy hoog en droog
Belastings en tolgeld is hoog
Rowers en verkragters laat jou ys
En Eskom verhoog die kragprys
Ons kampus is nou lekker Engels
Ons meng ons met die semels

Refrein:
Maar dit maak nie saak nie
Dit maak nie saak nie…

Of maak dit saak?

Ons voorouers is deur ideale gedryf: vryheid, vooruitgang, geloof, beskawing. As kinders van die Amerikaanse oliebeskawing is ons seker minder idealisties en daarom bereid om onreg en selfs ongerief te verduur solank ons net nog ‘n tenk petrol of ‘n wegneem-pizza kan bekostig.

In die openingstoneel van ‘n roman, Play it as it lays, deur die ferministiese skryfster Joan Didion ry die heldin oënskynlik doelloos in haar motor in Kalifornië rond terwyl sy ‘n hardgekookte eier in die ry afskil en eet. Op die ou einde, as die ANC, Eskom, die stadsraad, die oliesjegs, georganiseerde misdaad, die banke, Naspers, Sanral en al die ander parasiete met ons klaar is, gaan ons seker soos postmoderne nomade in ons motors rondry en van hardgekookte eiers en Coke leef.

Ons beleef die laaste dae van die oliebeskawing in die PWV-gebied, wat deur die ANC tot daardie lelike portmanteau-woord “Gauteng” vernoem is. Mevrou Angela Merkel is besig om die toekoms van Duitsland op alternatiewe energie te verwed. Ná die ramp in Foekoesjima, Japan, het Duitsland al sy kernkragsentrales afgeskakel en reusebedrae in die ontwikkeling van volhoubare energiebronne soos son en wind belê.

Die onlangse Johannesburgse Internasionale Motorskou wat ek saam met my elfjarige seuntjie besoek het, het reeds die spore van die groot verandering in vervoer en energie vertoon in die vorm van volledig elektriese voertuie wat met batterye soos dié van ‘n selfoon werk. Die BMW i3 kan tot 190 km ver op ‘n lading ry, teen ‘n koste van ongeveer 30 sent per kilometer. Trouens, om hom teen Eskompryse te laai, kos sowat R27, minder as ‘n wegneemete by McDonalds. Maar hoekom ry om ‘n vergadering by te woon as jy per internet kan kommunikeer? In stede van die toekoms sal mense seker soos in Nederland kan fietsry, fiks kan bly en die meeste van hul werk virtueel kan afhandel.

Die toekoms wink vir ons op allerlei maniere: tegnologies, polities, ekonomies. Intussen sit ons vas in die verlede. Johannesburg en Pretoria, tesame met die hele PWV-gebied, gaan vir ons die Detroit-eksperiment oordoen deur ‘n oliebeskawingstad deur middel van regstellende aksie en inwaartse migrasie deur ongeskoolde swartes in sogenaamde “stedelike prêrie” te omskep. Behalwe dat daar nie nog ‘n Michigan-staat gaan wees om in te gryp om dinge so effens weer vlot te maak soos wat in Detroit gebeur het nie. Miskien sal die Wêreldbank en die IMF tot ons redding kom, maar ek twyfel. As Gauteng val, gaan hy soos Harare val en nie weer opstaan nie.

Wat is die alternatief? Emigrasie? Orania toe? Toevallig sien ek dat eiendomspryse op Orania besig is om te styg. Ons het egter nodig om ‘n miljoen Afrikaners wat tans in Gauteng woon, asook daardie tweetalige Engelssprekendes wat dalk hul lot by ons sou wou inwerp, elders te huisves.

Die toekoms van Gauteng lyk vir my soos ‘n wetenskapfiksienagmerrie. Daar sal nie skoon water wees nie, maar jy sal moetie en menslike liggaamsdele en heroïen op jou selfoon kan bestel. Soos die ANC-verbonde “bemagtigdes”, sal jy op die snelweë in jou steeds petrolgedrewe swart S-klas-Mercedes kan rondry en die gepeupel rondom jou kan aanskou. Dit gaan egter ‘n aaklige, immorele bestaan wees waarvoor jy die ingesteldheid van ‘n rampokker nodig sal hê. ‘n Menselewe gaan nog goedkoper raak as wat dit reeds is. Etniese konflik tussen buitelanders en Suid-Afrikaans-gebore swartes is nie uitgesluit nie. Geweervuur rondom Sandton City of Brooklyn Mall mag dalk net so alledaags raak as wat dit reeds in Diepsloot of Soweto is. Dink Mogadisjoe wat deur krygshere met geweld regeer word.

Die ironie is: op die oomblik dat die tegnologie ons bevry van tyd en plek, asook al die kennis in die biblioteke van die wêreld feitlik gratis op ons rekenaarskerms vrystel, verval ons in die mees intense barbarisme, selfs analfabetisme. Bloot omdat ons nie daarvoor “nee” kan sê nie. Want om “nee” te sê, is mos polities inkorrek.

Deur Australië toe te emigreer, ontkom mense aan die onveiligheid en verval van Suid-Afrika. Maar die volgende geslag sterf hul taal en kultuur af. Wat wen ‘n mens daardeur? Steeds moet jy ‘n hoë prys betaal. Vele opgeleide, professionele Afrikaners eindig in Australië op waar hulle rakke pak in die supermarkte of vragmotors oor lang afstande tussen die myne bestuur. Daar is seker niks mee verkeerd nie, maar is dit die voleindiging van die heroïese Afrikanergeskiedenis: om gasarbeiders in ‘n Engelse land te word?

Die enigste ding wat my nog in Johannesburg hou, is ‘n internetverbinding. En as dit soos vandeesweek afgaan en dit kos my oor twee dae R200 om via die mobiele netwerk te verbind, dan verlang ek na die spreekwoordelike “huisie by die see” waar ek direk aan die datakabel na die noordelike halfrond kan verbind, verkieslik sonder ‘n Telkom, ‘n Vodacom, ‘n MTN of enige van die parasitiese instellings wat aanhou om ons uit te buit terwyl ons seker met ‘n twintigste van die Noord-Europese internetspoed tevrede moet wees.

Soos ek al voorheen geargumenteer het, kort ons ‘n nuwe Afrikanerekonomie wat naas die huidige tot stand moet kom. Maar ons sal ons ook stadigaan moet losmaak van die groot stedelike sentra, die hekatombes van die oliebeskawing. Hier gaan mense op ‘n groot skaal krepeer of selfs sterf as hulle weens ‘n gebrek aan energie en water begin inplof. Of stamgevegte op straat beleef.

In dié opsig was oorlede professor Carel Boshoff – en vóór hom, Verwoerd – versiende met die gedagte om na die Oranjerivier toe te trek. Die ylbevolkte, woestynagtige dele van die Noord-Kaap is waarskynlik waar die Afrikaner se toekoms lê, soos wat Gauteng, maar ook die Wes-Kaap, in ‘n stedelike nagmerrie van duur maar gebrekkige dienste, asook misdaad, korrupsie en anti-blanke rassehaat ontaard.

In hul sug na verowering, is Suid-Afrika se linkse blankes met hul krete van rassisme! reeds besig om die haat te saai wat ‘n stedelike guerilla-oorlog ontketen. Tans word dit verkeerdelik “misdaad” genoem. As ons maar ‘n paar slimmer linkses in dié land gehad het, sou hulle verduidelik het dat die klas van misdadigers, die sogenaamde loempenproletariaat, ‘n ewe revolusionêre stand is as Marx se stedelike werkers of Mao se landelike kleinboere.

Die loempenopstand is in volle swang. Die revolusionêre apokalips waarvoor soveel mense “teen apartheid gestry” of selfs gebid het, is hier. Dis monstrueus, gewelddadig en vernietigend.

Ongelukkig word mense nie deur rasionele argumente en voorspellings oortuig nie, maar deur emosie, beelde en reklame. Daarom, het dit nie tyd geword dat ons Afrikaanse skrywers, sangers en filmmakers die tema van ‘n stedelike voleindiging vir die volk dramaties uitbeeld nie? Maar ook: om die alternatief – die utopie van ‘n Afrikaanse saambestaan met genoeg sonkrag, varswater en bandwydte – voor te stel!

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Die Afrikaner: laaste volk op sy voete

As jy ‘n magsmakelaar in Beijing of Moskou was, by watter volk in Suid-Afrika sou jy toenadering soek en hoekom? Gustav Venter reken ‘n ontleding van die feite dui op net een en hy gee vir Menere Soeng en Iwanof ‘n bietjie advies.

Ná Japan se gewaagde en skokkende verplettering van die Amerikaanse Stille Oseaan-vloot op 7 Desember 1941 by Pearl Harbor was die een Japanese kryger wat nie deur die euforie van die oomblik weggevoer is nie, paradoksaal genoeg, die argitek en bevelvoerder van die aanval: Admiraal Isoroku Jamamôto self.

“Ek is bevrees,” het hy aan ‘n ondergeskikte offisier wat hom gelukgewens het, gesê, “dat al wat ons bereik het, is om die Reus wakker te maak.”

In plaas van om weggevoer te word deur militêr-nasionalistiese ywer – wat soveel Japannese krygers se denke bedwelm het – het Jamamôto, wat ‘n fyn en deeglike beplanner was, die beskikbare data georden en ‘n waarskynlike toekomsscenario daaruit gedistilleer. Daaruit kon hy vasstel dat die VSA se ontsaglike nywerheidsvermoë en ekonomiese massa onvermydelik enige Japannese weerstand sou verswelg.

Omdat Amerika op dié tydstip nie as ‘n nasie gerat was vir ‘n militêre konflik nie, sou die enigste Japannese hoop op ‘n inval van die VSA berus het, maar Jamamôto het geweet dat dit nooit sou kon slaag nie, al sou die Amerikaanse weermag nie ‘n faktor wees nie: “Agter elke grashalmpie,” het hy gesê, “sal iemand met ‘n geweer ons lê en inwag”. (Dink daaraan as die liberale media jou weer probeer oorreed om van jou vuurwapens ontslae te raak.)

Sy pessimisme was in die kol. Die Amerikaanse nywerheidsmag het in beweging gekom en ‘n oormag skepe, voertuie en wapens is in die arsenaal gestort. Miljoene Amerikaanse jongmans het by die leër, vloot en mariniers aangesluit. Die gety van die oorlog het betreklik gou omgeswaai toe die Amerikaners op hulle beurt die Japannese vliegdekvloot noodlottig in die Slag van Midway gekwes het. Ja, daar was ‘n mate van geluk in dié seeslag betrokke, maar al het hulle daar verloor – en in nog tien sulke botsings tweede gekom – sou die Amerikaners se krygsmateriële oorvloed uiteindelik die deurslag gegee het.

Was Jamamôto heldersiende; een of ander Sjintoïstiese sjamaan wat met die helm gebore is? Geensins nie. Hy was ‘n ontleder eerder as ‘n profeet. Om die toekoms te voorspel, is die ydele droom van baie mense deur baie eeue. In die Bybel het sekere begunstigdes se insae in die toekoms dikwels die wending van geskiedenis verander. Josef die Dromer kon byvoorbeeld, omdat hy die Farao se drome kon uitlê, sy gesin nie net van ‘n hongerdood red nie, maar ook in ‘n posisie plaas om uit te loop in ‘n magtige volk. Jesus se eie lewe as babatjie is gered omdat sy ouers die voortyding van Herodus se aanslag op hom ontvang het. Jamamôto het nie ‘n goddelike inspraak nodig gehad om die uitslag van die oorlog reg te voorspel nie. Feite en logika was genoeg.

Vandag aanvaar net sekere kultusse dat vooruitsiende profete tussen ons wandel. By die gebrek aan sodanige gesalfdes, is die voorspellings van ontleders al hoe belangriker. Fortuine is gemaak en verloor in navolging van toekomsvisies. Bill Gates het só ingesien dat die persoonlike rekenaar net so integraal tot elke huis sou word as die telefoon of televisiestel en daarop het hy Microsoft se toekomsstrategie geskoei. Ontleders, daarenteen, het die eenvoudige wiskunde en basiese reëls van ekonomie verontagsaam en daarom het min mense die induiestorting van die sub-primauitleenbedryf in die VSA voorsien, ‘n gebeurtenis wat die wêreld se politieke en ekonomiese landskap omgeploeg het en vir die eerste keer Amerika se voortouposisie in die gedrang gebring het.

Om die toekoms deur analise te voorspel, behels ‘n ontleding van gegewens, van onveranderlikes en die potensiële uitwerking van veranderlikes daarop en hoe dit wederkerend deur tendense beïnvloed word. Ons lewe in ‘n wêreld wat op die breuklyn van globale verskuiwings verkeer. Die vraag wat ‘n buitelandse, nasionale ontleder oor Suid-Afrika moet vra is watter plaaslike volk die beste geposisioneer is om ‘n waardevolle vennoot in die toekoms te wees. Wel, watter een sal dit wees? Watter volk – of ras – sal die toonaangewende een binne die volgende paar dekades wees?

Die swart ras, as geheel, kan dit nie wees nie. Tans is hulle ferm in beheer van alle staatstelsels en die politieke masjinerie van die land, maar hulle mag is afgeleide mag; dit is algeheel afhanklik van wêreldwye blanke verdraagsaamheid. Ons leef in die hooggety van humanistiese liberalisme, en as ons iets uit die geskiedenis – en blote logika – geleer het, is dit dat die hoogtepunt van ‘n stelsel onvermydelik deur verval gevolg word. Liberalisme is die selfbehaaglikheid van ‘n vooruitstrewende kultuur, en noudat die Westerse beskawing onder druk van selfaftakeling kom, sal liberalisme weldra te veel van ‘n duur weelde-artikel wees om enigsins langer te akkommodeer. Wanneer dit gebeur, sal swart Afrika noodwendig sy internasionale borg verloor. Swart kultuur is een van onaanpasbaarheid en in die nuwe herrangskikking van die wêreldorde, sal hulle nie gou genoeg of ooit effektief genoeg kan hervorm om enige mag te behou nie.

Dit is onmoontlik om met sekerheid te sê watse vorm die magsblokke in Suid-Afrika ná radikale politieke herplooiing sal aanneem. Die swartman se mag was ‘n tydelike afwyking wat moontlik gemaak is deur die samevloeiing van omstandighede. Ná die ontbinding van internasionale kommunisme het partypolitieke demokrasie die allesoorheersende politieke meganisme van ons tyd geword. In ‘n land soos Suid-Afrika het dit die swart volke se enigste superioriteit – getalleoormag – tot absolute magshefboom verhef. Dat demografie alles is, het ‘n soort politieke termodinamiese wet geword. Maar getalle is nie alles nie. As dit was, sou Indië en Sjina tussen hulle amper ‘n kwart van die aarde – grondgebied en rykdom ingesluit – besit het, en dit is geensins die geval nie. Terwyl bevolkingsgetalle deurslaggewend geword het om mag in ‘n land oor te neem, kan dit ook ‘n enorme en noodlottige las word. Die tyd sal kom wat mag deur iets anders gedefinieer sal word, en dan sal die swartmense se getalle hulle ondergang wees.

Partypolitieke mag het ontstaan uit die geleidelike kollektivisering van belange. Die Middeleeuse kleinboer het nie ‘n nasionale regering nodig gehad nie. Hy het sy eie kos verbou en plaaslik handel gedryf vir lewensmiddele. Industrialisering het egter nasionale regerings nodig gemaak om na ‘n land se gesamentlike belange om te sien. Kragopwekking, byvoorbeeld, was net iets wat ekonomies op wye gemeenskaplike skaal kon plaasvind. Die kolossale kragstasies wat nodig was om goedkoop elektrisiteit te verskaf, kon net gebou word as ‘n groot getal inwoners deur belasting bygedra het om daarvoor te betaal.

Aangeleenthede wat eers óf tuis, óf ten uiterste plaaslik hanteer was, het nasionale besigheid geword. Kinders het nie meer tuis geleer lees en somme maak nie, want die staat het skole gebou en onderwysers aangestel. Ad-hoc-kommando’s het nie meer landsgrense bewaak nie omdat die staat ‘n weermag tot stand gebring en vir die doel aangewend het.

Tye is egter besig om te verander. Tegnologie is besig om die staat op sekere gebiede funksieloos te laat. Die tyd is op hande dat ontwerpers miniatuurkragstasies sal ontwikkel wat elektrisiteit deur gratis beskikbare natuurkragte soos die son, wind of water sal opwek. In Suid-Afrika word tuis- of privaatskoling in elk geval ‘n noodsaaklikheid omdat die staat se skolestelsel vervalle raak. Nog ‘n plig en funksie van die staat verdwyn.

Die regering is inderdaad besig om sy funksies aan die land se bevolking self af te staan. Inwoners neem toenemend die instandhouding van hulle dorpe oor en buurtwagte verseker die mense se veiligheid. Dit word toenemend ingewikkeld om ‘n funksie vir die regering in Suid-Afrika in te sien. Die regering word, om presies te wees, irrelevant. Wanneer die staat sy funksies prysgegee het, verdwyn sy mag en dan is partypolitiek uitgedien. Sodra die politieke party – en in Suid-Afrikaanse konteks behels dit die ANC – se invloed vervaag, is gemeenskappe op hulleself vir oorlewing en vooruitgang aangewese. Siende dat partypolitieke oorheersing die swart volke se enigste ware mag is, sal die verdwyning van die politieke party se invloed die Suid-Afrikaanse inboorling magteloos laat.

Weens hulle gebrekkige moderne beplannings- en bestuursvermoëns sal die swart gemeenskappe nie in hulle eie mees basiese oorlewingsbehoeftes kan voorsien nie. Die onnatuurlik vooruitstrewende swart middelklas sal soos spookasem in ‘n orkaan verdwyn. Stede sal nie veel meer as massiewe vlugtelingsghetto’s wees waar verhongerde mense bakhand sit en wag vir hulle krieseltjie buitelandse hulp nie – en wanneer dít verdwyn… die Hemel alleen weet waarvan hulle sal leef.

Natuurlik sal hulle moontlik uit desperaatheid probeer om die laaste bietjie welvaart van die blankes weg te stroop deur massa-aanvalle, maar dié keer sal dit sonder die steun van die land se veiligheidsmagte wees en gaan hulle skerp teenstand op die lyf loop.

‘n Heersersvakuum sal ontstaan – en wie sal dít vul? Dit sal aanpasbaarheid, gehardheid, vindingrykheid en kultuurgedrewe samehorigheid verg. Die Kleurlinge is te identiteitsku en hulle oorlewingstrategie is om by die heersende groep in te val. Sonder ‘n oorheerser is hulle verwese. Daar was nog nooit ‘n gekoördineerde poging deur hulle om hulleself in ‘n volkseenheid te smee nie. Boonop is hulle gemeenskappe verbrokkel en het hulle geen noemenswaardige gemeenskaplike ekonomiese spierkrag nie.

Die Indiër is wel aanpasbaar en ekonomies bedrewe, maar in Suid-Afrika is hulle (tans) te min om ‘n indruk te maak en het hulle ook nie ‘n fisieke oorlewingstradisie nie. In ‘n anargistiese bestel is hulle ‘n maklike prooi.

Dit laat die blanke, die enigste ras wat aan al die oorlewings- en oorheersingsvereistes voldoen. Maar nie alle blankes kwalifiseer nie. Blanke oorlewing sal gesetel wees in die bastion van groepsidentiteit. Die Engelssprekende Suid-Afrikaner is geen volk nie. Hulle het nie ‘n eiesoortige kultuur nie en kan net hulle kollektiewe invloed in partypolitieke verband saamsnoer. In ‘n bestel waar politieke partye waardeloos is, sal hulle gemeenskaplik gekniehalter wees. Hulle enigste heil sal emigrasie wees of om te verafrikaans.

Daar kan dus net een volk oorbly om te versamel, te konsolideer, veiligheidsmaatreëls in werking te stel en hulleself te handhaaf: die Afrikaner. Ons is slim, gehard, hardwerkend, opportunisties en aanpasbaar genoeg om hier te bly en te gedy.

Natuurlik sal die Afrikaner nooit weer die nasionale partypolitieke toneel oorheers nie, maar hy wil dit ook nie doen nie en dit is ook nie noodsaaklik vir sy oorlewing nie. Die Afrikaner is wel wonderlik geposisioneer om te floreer in die ontluikende nuwe wêreldekonomie. Ons het in die verlede en tot in die hede skole opgerig, universiteite gebou en doktore, ontwerpers, ingenieurs, opvoeders, denkers en medici voortgebring. Ons sal dit weer doen. Ons boere sal in die nuwe maatskaplike omgewing die sleutel tot die hele land se spens in hulle sak dra, en hy wat die voedseltoevoer beheer, beheer alles.

Stel jou voor dat die verskillende volke en rasse van Suid-Afrika ‘n ekspo oor die toekoms van die land aanbied. Menere Soeng en Iwanof sal wys wees om by die Afrikaner se stalletjie in te loer en daar vas te haak. As hulle al die gegewens ontleed en daaruit ‘n toekomsscenario trek, sal hulle besef dat daar net een ras, net een volk is wat oor die meganismes beskik om hierdie darwinistiese uitdunningsproses te oorleef en dit is die Afrikaner.

Dit is nou net tyd dat die Volk dit self begin glo.

Fourie du Preez Japan toe

Die Bulle se skrumskakel, Fourie du Preez, het Woensdag ‘n kontrak met sy span tot 2011 gesluit, waarna hy klubrugby in Japan gaan speel.

Du Preez, wat volgende week 28 word, sal tot die einde van die Super 15 vir die Bulls beskikbaar wees.

Die speler het ook ‘n kontrak met die Springbokke geteken wat hom tot die einde van die Wêreldbeker-rugbytoernooi volgende jaar in Nieu-Seeland in die nasionale kleure sal hou.

Daarna sal hy by ‘n klub in Japan aansluit.

“Hierdie was die beste rugbyjare van my lewe, en ek sou dit saam met geen ander span wou gespeel het nie,” het Du Preez gesê.

Hy het bygevoeg dat hy die Bulls vroegtydig van sy planne in kennis stel sodat hulle genoeg tyd het om die toekoms te beplan.

“Daar is reeds uitstekende spelers soos Francois Hougaard wat aan die deur klop, so dis tyd om aan te beweeg.”

прокурор Фильчаков

Plundery gaan tot ‘n ekonomiese ramp lei

Ekonome begin praat oor die groen lote van herstel ná die rampspoedige afgelope paar jaar van ekonomiese resessie. Sommige lande, met China aan die voorpunt, is besig om stadigaan te herstel. Ek is van mening dat Suid-Afrika nie gaan herstel nie, dat die partytjie wat geheers het sedert 1995 vir goed verby is. My voorspelling is dat teen 2020 of gouer Suid-Afrika ekonomies op sy knieë sal wees, uitgesonderd klein eilandjies van welvaart wat rondom die mynbounywerheid wentel. Hier is my redes:

Bykans al die ekonomiese suksesverhale sedert die tweede wêreldoorlog, onder andere Japan, Singapoer en China, het ‘n paar dinge in gemeen gehad. Dit sluit in:

• ‘n Intense veldtog van opvoeding en opleiding van hul bevolkings.
• Uitvoergedrewe groei.
• ‘n Sosiale kontrak tussen die arbeiders, maatskappye en die regering, waarvolgens die partye ooreengekom het om saam te werk tot die groter heil van die land en gemeenskap.
• Binnelandse besparing en beleggings (die Oosterlinge spaar byvoorbeeld gans en al te veel).

Wat baie, baie beslis nié gebeur het nie, is dat daar ‘n grootskeepse konfiskering of plundery van een groep of die land se rykdom was nie. Rykdom is dus geskep, nie oorgedra, verkwis of gesteel nie.

Nie een van bostaande faktore is teenwoordig in Suid-Afrika nie. Ek hoef nie uit te wei oor watter ramp die land se onderwysstelsel sedert 1994 geword het nie. Dis genoeg om Mamphele Ramphele aan te haal wanneer sy sê Bantoe-onderwys was beter.

Tweedens raak Suid-Afrika al hoe minder mededingend in terme van uitvoere. ‘n Chinese arbeider, iemand wat dikwels baie beter opgelei en toegewyd is as sy Cosatu-eweknie, werk vir ‘n breukdeel van die loon van die lui, militante en dikwels ongeletterde Cosatu-tipes. Suid-Afrika is vinnig besig om ‘n regressie te toon na ‘n suiwer mynbou-uitvoerland, namate Cosatu en sy absurde eise die nywerhede stelsematig vernietig. Geen nyweraar by sy volle positiewe sou Suid-Afrika bó China of Indië kies om sy fabriek te kom oprig nie.

Derdens is daar geen sprake van ‘n sosiale kontrak nie. Die Suid-Afrikaanse en inderdaad die Afrikamodel is veel eerder een van plundery – elke man of bende met AK-47’s vir homself. Ek loop nou die risiko om nes die Volksvergadering se sprekers van haatspraak aangekla te word omdat ek durf om die polities inkorrekte waarheid te skryf, maar ‘n feit is ‘n feit: In Afrika plunder die bevolking en veral die politici dikwels die rykdom, in teenstelling daarmee om rykdom te skep. Daar is kwalik enige voorbeeld van ‘n Afrikaland wat vandag beter daaraan toe is as tydens die koloniale tydperk, om presies hierdie rede. Lees die sprokie van die sprinkaan en die mier vir ‘n gelykenis hieroor.

Suid-Afrika se SEB-trogvarke maak dit byvoorbeeld duidelik dat plundery hul enigste doelwit is, gelei deur skobbejakke soos die toutologies-gesproke onbevoegde voormalige RA-hoofbeampte van SAL, Khaya Ngqula, wat ten spyte van sy korrupte weë ‘n skeidingspakket van R13 miljoen “verdien” het. Ngqula se gierigheid het geen perke geken nie. Hy het ‘n tender ter waarde van miljarde rand toegeken aan ‘n konsortium waarvan sy vrou ‘n lid was. Hierdie neiging het voorspelbaar oorgewaai na die werkersklas ook, wat looneise van ver bokant die inflasiekoers maak, en dan dikwels gewelddadig raak en staak as daar nie gehoor gegee word nie. Ngqula se misdadigheid strek van heel bo in die ANC-regime tot op die laagste vlakke in die samelewing. ‘n Bende van sowat 20 misdadigers het byvoorbeeld onlangs ‘n winkelsentrum in Brakpan geplunder.

In teenstelling met die Ooste is Suid-Afrikaners nie spaarders nie. Ons is veel eerder soos Amerikaners, grootskeepse besteders. Daar is ook hopeloos te min binnelandse belegging. Suid-Afrika se tydperk van ekonomiese groei is juis op die rug van grootskeepse besteding gebou, namate ‘n kunsmatige nuwe swart middelklas geskep is deurdat blanke werknemers etnies uit hul poste gereinig is. Daar was ‘n orgie van besteding aan onder andere swart Jaguars, Mercedesse en BMW’s wat die motorhandelaars en eiendomsagente baie bly gemaak het, maar met geen werklike substansie daaragter nie. Daar is heelwat huise met swart inwoners in voormalig blanke gebiede sonder gordyne en ordentlike meubels binne, maar met twee blinknuwe, luukse motors in die motorhuis.

Dié kunsmatige en kortstondige groei is egter geskep op die rug van die verskuiwing van rykdom van ‘n klein minderheid na ‘n ewe klein swart minderheid met die hulp van gedwonge nasionalisering bekend as swart ekonomiese bemagtiging en regstellende aksie. Dit is weer eens niks anders as gewettigde plundery en selfverryking nie. Plundery het geen land al ooit meer mededingend geraak nie. Inteendeel; dis ‘n resep vir ‘n ramp. Kyk bloot na Zimbabwe.

Die plundery is reeds besig om wyer uit te kring, namate die anachronistiese kommuniste hul stem by die koor van SEB-plunderaars voeg. Daar is vyftig miljoen plus wat afhanklik is van ‘n klein minderheid van sowat 2,5 miljoen. Daar is reeds sowat 13 miljoen ontvangers van een of ander vorm van toelaag – dertien miljoen parasiete wat weer eens op die 2,5 miljoen belastingbetalers teer. Selfs ‘n graad-4-leerling sal verstaan dat dit nie volhoubaar is nie.

Die finale nekslag vir Suid-Afrika se ekonomie gaan toegedien word deur die toenemende druk op die ANC-regime om in ‘n sosialistiese staat te verander. Hierdie druk kom vanuit die geledere van die linkses, en weer eens is dit Cosatu en sy trawante wat as rasieleiers hiervoor optree. Die grandiose maar onnosele Nasionale Gesondheidsversekeringskema (NGV) is een voorbeeld van hierdie linkse malligheid. Dít alleen gaan die alreeds swaarbelaaide belastingbetaler sowat R200 miljard per jaar kos, iets wat eenvoudig nie bekostigbaar is nie.

Die krake is reeds daar. Suid-Afrika gaan vanjaar minstens R100 miljard minder aan belasting vorder as die vorige jaar. Om kranksinnige planne soos die NGV en kindertoelaes wat tot tienerswangerskappe lei te befonds, sal belasting noodwendig moet verhoog. Dit sal die belastingbetaler verder oorlaai, en voorspelbaar sal meer en meer van die weinige belastingbetalers wat oor is, emigreer. Dit sal ‘n spiraal veroorsaak ingevolge waarvan daar ‘n toenemende las op besighede en die oorblywende individuele belastingbetalers geplaas word, al hoe meer besighede bankrot gaan en belastingbetalers hulself insolvent sal moet verklaar.

Die ekonomiese trein gaan vir jou en vir my tref. Gaan ons betyds van die spoor af kom, of gaan ons soos springhase gehipnotiseer en passief staan en wag dat dit gebeur?

Lees ook Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

online casino in

Die w?reld se oudstes

Meer as 40 000 Japannese is 'n 100 jaar of ouer, en dis 10% meer as verlede jaar, het 'n verslag van die regering uitgewys. Die verslag is die jongste in 'n reeks wat die ekonomiese probleme waarmee die land te kampe het, weergee.

Japan is die wêreld se bevolking wat die vinnigste besig is om oud te reek.

Van die 40 399 burgers in hulle honderds, is 87 vroue, het die ministerie van gesondheid verklaar.

Die gemiddelde ouderdom van Japan se inwoners is die nuwe eerste minister Yukio Hatoyama en sy Demokratiese party wat verlede maand met 'n wegholoorwinning die leisels oorgeneem het, se grootste uitdaging.

Tans onderhou drie werkende Japannese een oumens, maar oor vyftig jaar gaan die verhouding een tot een wees.

Hatoyama het belowe dat sy administrasie die pensioenskema sal standariseer tot 'n minimumbedrag van 70 000 yen ($765) per maand vir laeinkomstegroepe.

Japanners het die langste lewensverwagting ter wêreld en kenners sê dit is 'n gesonde dieet, goeie gesondheidsorg en 'n tradisie van aktiewe pensioenarisse.

Die verslag is uitgereik kort voor die nasionale vakansiedag, Respek vir die bejaardes, op 21 September.