Twitter slaan aan die brand in ontkenning oor Swede se verkragtingsepidemie

Die Amerikaanse president Donald Trump het sy gunsteling platform, Twitter, gebruik om die maatskaplike probleme wat veroorsaak word deur immigrasie in Swede te verduidelik.

Die president het getwiet: “My stelling oor wat gebeur in Swede was in verwysing na ‘n storie wat uitgesaai is op @FoxNews oor immigrante en Swede.”

In die Fox News dokumentêre aflewering waarna Trump verwys het, het filmmaker Ami Horowitz gesê: “Daar was ‘n absolute toename in beide wapengeweld en verkragting in Swede vandat hulle begin het met hierdie oop-deur beleid,” met verwysing na Swede se besluit om sy deure oop te maak vir groot getalle vlugtelinge in 2013, het die BBC berig.

Horowitz het aan Fox News gesê mense hoog in die Sweedse regering is doelbewus besig om verkragtingsmisdade deur “kwesbare” immigrante toe te smeer.

Gedurende sy veldtog-styl byeenkoms Saterdag in Florida, het Trump verwys na voorvalle in Duitsland en Swede ter verdediging van sy uitvoerende bevel oor immigrasie en vlugtelinge – spesifiek met verwysing na die Fox dokumentêr oor Swede die vorige aand.

“As jy kyk na wat gebeur in Duitsland, as jy kyk na wat gisteraand in Swede aangaan – Swede” het hy gesê. “Wie sou dit glo? Swede! Hulle het groot getalle ingeneem, hulle probleme is soos hulle nooit gedink het moontlik sou wees nie.”

Die Sweedse ambassade in Washington was so onthuts oor Trump se onthulling oor die negatiewe aspekte van immigrasie, dat hulle voorgegee het om te nie begryp ​​waarna Trump verwys nie. Sweedse regeringsamptenare het dadelik verklaar daar was nog “geen terreuraanvalle” in Swede nie, en die verkragtingsplaag wat direk gekoppel is aan “vlugtelinge” totaal geïgnoreer.

Maar Horowitz het die geweld uitgelig: “Van die begin van die vlugtelingkrisis, was daar ‘n oplewing in wapengeweld en verkragting – die statistieke is duidelik.”

Veertig jaar ná die Sweedse parlement eenparig besluit het om die voorheen homogene Swede te verander in ‘n multikulturele land, het geweldsmisdaad met 300 persent en verkragtings met 1 472 persent toegeneem. In 1975, was 421 verkragtings by die polisie aangemeld, in 2014, was dit 6 620. Swede is nou nommer twee op die lys van verkragtingslande, waar Lesotho in Suider-Afrika voorloop.

Volgens syfers van die Sweedse Nasionale Raad vir Misdaadvoorkoming van 2011, het 29 000 Sweedse vroue gerapporteer dat hulle verkrag is, wat daarop dui dat minder as 25 persent van die verkragtings by die polisie aangemeld is.

En in 2015, was die verhouding van verkragtings waar die Sweedse polisie eintlik die verdagte gevind het 14 persent. In 86 persent van verkragtings, het die verkragter weggekom.

Die internet radiostasie Granskning Sverige het die hoofstroomkoerante Aftonbladet en Expressen gevra waarom hulle die skuldiges in verkragtingsake as “Sweedse mans” beskryf wanneer hulle eintlik Somaliërs sonder Sweedse burgerskap is. Die hoofstroom Sweedse koerante het aanstoot geneem toe hulle gevra is of hulle ‘n verantwoordelikheid voel om Sweedse vroue te waarsku om weg van immigrante mans te bly. Een joernalis het gevra waarom dit hul verantwoordelikheid moet wees.

Michael Hess, ‘n politikus uit se Swede Demokratiese Party, is aangekla van “swartsmeerdery van etniese groepe” [hets mot folkgrupp], ‘n misdaad in Swede ná sy kommentaar oor die verkragtingsepidemie. “Wanneer sal joernaliste besef dat dit diep gewortel is in die Moslemkultuur om te verkrag… Daar is ‘n sterk verband tussen verkragtings in Swede en die aantal immigrante uit MENA-lande [Midde-Ooste en Noord-Afrika].”

In Mei 2014 het Hess ‘n opgeskorte tronkstraf en ‘n boete ontvang.

Hess het voorheen in Moslemlande gewoon en tydens sy verhoor, bewyse voorgelê van hoe die sharia handel met verkragting, sowel as statistiek wat aandui dat Moslems aansienlik oorverteenwoordig onder oortreders van verkragting in Swede. Maar die hof het beslis dat hierdie feite “irrelevant” is.

‘n Verslag 1996 het getoon dat immigrante uit Noord-Afrika (Algerië, Libië, Marokko en Tunisië) 23 keer so geneig is om verkragting te pleeg as Sweedse mans.

In 2002 was 85 persent van diegene wat gevonnis is tot ten minste twee jaar in die tronk vir verkragting in Svea hovrätt, ‘n appèlhof, buitelandsgebore of tweede generasie immigrante.

Swede is nou die vinnigste groeiende land in Europa as gevolg van immigrasie, maar Sweedse wette verbied registrasie gebaseer op afkoms of godsdiens. Bendeverkragtings, voorheen onbekend in Sweedse kriminele geskiedenis, is nou deel van die misdaadtoneel, maar geen studies word daaroor gedoen nie.

Volgens Eurostat syfers van 2015, is die werkloosheidsyfer onder buitelandse burgers in Swede 20,1 persent, terwyl die Sweedse burgers ‘n werkloosheidsyfer van 5,7 persent toon.

Bendeverkragting van seuntjie in Swede deel van ‘Afghaanse kultuur’

Vyf tieners uit Afghanistan is gevonnis deur ‘n Sweedse hof tronk na die verkragting en aanranding en van ‘n Afghaanse seun, asook oor die verfilming van die voorval.

Die verkragting van jong seuns is ‘n algemene verskynsel in Afghanistan en baie polisiestasies het hul eie seunslawe. Die kulturele verskynsel het in Europa aangeland.

Vyf Afghaanse immigrante wat ‘n jonger landgenoot in ‘n beboste gebied gedwing het in die Sweedse stad van Uppsala op 24 Oktober, 2016, is nou gevonnis nadat hulle die seun meer as ‘n uur, met ‘n mes teen sy keel, beurtelings verkrag het.

Op 30 Oktober, is hulle gevonnis tot tussen elf en vyftien maande in jeugtronk maar sal egter nie uit Swede geskop word nie, aangesien die hof van mening is dat “die veiligheidsituasie in Afganistan ‘n ernstige impak op die verweerders sal hê”. Die tieners het na Swede gekom as “onbegeleide minderjariges”.

Een van die seuns het die verkragting met sy selfoon verfilm om “te hou as aandenking” en is skuldig bevind aan kinderpornografie.

Seuns “sonder baarde” of “dansseuns” is gewilde vermaak in Afghanistan. Die verskynsel staan ​​bekend as Bacha bazi, wat vertaal word as “seuntjie-speel”, en sluit verkragting in.

Die nuusagentskap AFP het in Junie 2016 berig dat sulke seuns honderde polisiebeamptes gedurende die afgelope twee jaar al doodgemaak het.

“Die Taliban stuur seuns – pragtige seuns, mooi seuns – om besoekpunte binne te dring en polisiemanne dood te maak, te bedwelm of te vergiftig,” sê Ghulam Sakhi Rogh Lewanai, gewese polisiehoof van die sentrale provinsie Uruzgan.

“Hulle het uitgepluis dat dit die grootste swakheid van polisie is – Bacha bazi,” het hy aan AFP gesê.

Nigel Farage: mediakrisis o.a. te wyte aan te veel homoseksuele by BBC

“Die mediabedryf verkeer in ‘n baie erge krisis,” het die Britse politikus Nigel Farage onlangs gesê. Hy het ook in ‘n bedekte verwysing na homoseksuele laat val dat die BBC die verkeerde mense in diens neem, veral as hul “lewensstylkeuses in ag geneem word – en dis ‘n verwysing na oriëntasie, sal ons maar sê, en weereens is hulle nie verteenwoordigend van wat ‘n mens buite Londen sien nie. Dus, weereens, moet die bedryf sy indiensnemingsbeleid geheel en al verander.”

Nigel Farage is ‘n voormalige leier van die VK-onafhanklikheidsparty, UKIP, en word allerweë beskou as die man wat die stem ten gunste van “Brexit” geswaai het. Hy het die opmerkings gemaak tydens die NewsXchange-konferensie in Kopenhagen, Denemarke, waar hy ook met die invloedryke regse webblad Breitbart ‘n onderhoud gevoer het.Volgens hom was die media die “grootste verloorders” in 2016, ‘n jaar van “politieke revolusie”.Hy sê: “Dit was ‘n jaar van politieke revolusie, asook ‘n totale ramp vir die meningsopnamebedryf en die media-uitsaaibedryf. As hulle verkeerd was oor Brexit, was hulle dubbel verkeerd oor Trump.

Hy het veral die krisis in die Sweedse media uitgesonder, wat hy die “ergste ter wêreld” genoem het. “Ek dink die heel ergste uitsaai-organisasie ter wêreld is in Swede. Swede is heeltemal afgesny, want daar is geen dekking nie.

“Hulle word nie eens toegelaat om die nasionaliteit van iemand wat ‘n misdaad pleeg te vermeld nie. Dit is nou verbode vanweë ‘n onderlinge ooreenkoms tussen die uitsaaiers en die koerante.

“(In Swede) het jy die opkoms van ‘n politieke party — hulle kan dit nie hanteer nie. Ek was drie weke gelede in Stockholm. Ek en die vorige Tsjeggiese president Vaclav Klaus het ‘n groot konferensie toegespreek — honderde mense — en ek is nie gevra om ‘n enkele Sweedse onderhoud te doen nie. Hulle wil nie daaroor praat nie. Dis ongelooflik.”

Sedert 1999 ondersteun Farage ‘n groep genaamd News-watch wat duisende ure van die BBC se spitstydnuusdekking ontleed vir vooroordeel en tans openlike bangmaakstories. Hy het verduidelik dat die BBC selfs kosprogramme gebruik om oor die “ramp” vir Brittanje buite die EU te praat, asook in Farming Today waar die staatsuitsaaier na die “katastrofe” verwys wat binnekort die Britse landbou (agv Brexit) gaan tref.

Trump se oorwinning, Brexit en nou Italië se referendum waartydens die globalistiese rigting verwerp is, het groot kommer by die hoofstroommedia veroorsaak, maar hulle hou aan om die verhaal van die verkiesing en openbare kommentaar oor dié politieke grondverskuiwings te sensureer.

“Wat ek sou sê, is dat dié bedryf in ‘n diepgaande krisis verkeer,” gaan Farage voort. “Dis so verwyder van die manier waarop gewone mense toenemend dink dat dit ‘n enorme gaping in die mark gelaat het wat deur die internet gevul word.”

Farage noem dat die stedelike elites in hul nuuskantore bydra tot die probleem van hoe hulle die nuus aanbied. “Een van die dinge wat ek vandag gaan sê, is dat hul indiensnemingsbeleid geheel en al behoort te verander,” meen Farage. “By die BBC is daar ‘n eng gedeelte van die samelewing — baie stedelik, baie metropolitaans, finansieel baie elite, met ‘n obsessie oor etniese vermenging en geslagsbalans.

“Ek sou vir seker nooit vir UKIP gekry waar dit tans is sonder YouTube en die nuwe webblaaie wat te voorskyn gekom het nie,” sê hy.

“Maar hoeveel nie-graduandi werk daar by die BBC? Wel, geen. En net so het jy die lewensstylkeuses van die mense wat by die BBC werk, wat betref hoe hulle leef — en dis ‘n verwysing na oriëntasie, sal ons maar sê, en weereens is dit nie verteenwoordigend van wat mens buite Londen sien nie. Dus, weereens, sal die bedryf sy indiensnemingsbeleid heeltemal moet verander.”

Farage meen dat die Europese media die beriggewing oor die EU en radikale Islam in oënskou sal moet neem, en die manier waarop hulle oor immigrasie verslag doen, geheel en al moet verander. En hy het ook klem gelê op die Westerse media se blatante vooroordeel as dit by klimaatsverandering kom, asook hul grootskaalse steun vir windenergie.
“Dis asof die groot sake nie net die politieke klas besit nie, maar ook die mediaklas. Tensy hulle realisties raak oor dié vier kwessies, gaan ‘n konferensie soos dié oor vyf jaar veel minder mense trek.”

Gedurende sy toespraak by die News Xchange-konferensie, wat jaarliks plaasvind, het Farage sy kommentaar oor die media se tekortkominge herhaal: “Daar is ‘n paar groot kwessies waaroor julle ouens hard sal moet dink.

“Die Europese kwessie is een van hulle — ons het met Brexit getoon dat dit moontlik is, en nou is daar vele lande in die Europese Unie wat ersntig or hul toekoms in dié projek besin. Ek dink die dekking oor radikale Islam is nog ‘n veld waar u heeltemal tred verloor.

“Betreffende immigrasie, dink ek daar is baie van u wat die onderwerp dek op ‘n manier wat enigeen wat die kwessie ter sprake stel, verdag maak asof hy kwaadwillige bedoelings sou hê — wat in die meerderheid gevalle gewoon nie waar is nie.

“Ek dink die dekking van radikale Islam is ‘n ander veld waar u heeltemal uit voeling is met groot dele van u eie bevolking. Trouens, dit gebeur ook in die politiek. Geagte Hillary (Clinton) kon nie eens sover kom om radikale Islam te sê nie —sy kon nie eens die term gebruik nie.

Farage stem met Trump saam dat CNN sedert Hillary Clinton se neerlaag agteruitgegaan het. “Hulle het ‘n vinnige skulderkenning gedoen en toe weer die gewone ding begin doen,” sê Farage. Volgens hom gaan hulle die huidige krisis wat hulle in die gesig staar, oorkom nie. “Ek is net nie oortuig dat dié groep mense daartoe in staat is nie.”

Farage het verder opgemerk dat die mediabedryf veral in Amerika enorme uitdagings in die gesig staar sover dit korporatiewe amalgamering van nuuskantore betref. Die media-oligopolieë bestaan op ‘n groter skaal in die VSA, maar wesentlik staar alle lande ‘n soortgelyke probleem in die gesig.

Om mediavooroodeel teen te werk, is maklik, verduidelik Farage. Al wat mense behoort te doen, is om die nuus af te skakel en hul inligting van alternatiewe bronne te verkry wat nie ten gunste van die establishment of die status quo bevooroordeeld is nie. “Hou net op kyk. Dit gaan oor ‘n verbruikerskeuse,” sê Farage.

Hy het ook met McClatchy News by die konferensie gepraat waar hy burgers aangemoedig het om hul eie keuses te maak. “Dis die gewone mense wat heeltemal moed opgegee het… As jy daardie mense kan inspireer om uit te gaan en te stem, kan jy die wêreld verander,” het hy gesê.

Teenoor Steve “Buzz” Thomma, McClatchy se politieke redakteur, het hy gesê: “Die enigste manier waarop jy van jou land beheer kan neem, is deur die EU te verlaat en van jou grense beheer te neem.”

Leon Lemmer: ‘n Sweedse siening van Afrikaners

Kajsa Norman, ‘n Sweedse joernalis wat in Londen woon, het verlede jaar ‘n boek in Sweeds gepubliseer: Bron över Blood River (Brug oor Bloedrivier). Verlede maand is ‘n Engelse vertaling van die boek plaaslik gepubliseer met die titel: Into the laager: Afrikaners living on the edge (Johannesburg: Jonathan Ball, 2016, 230p, R240; Amazon Kindle $13,67). Die teks handel by uitstek oor Afrikaners en daar word veral gepoog om duidelikheid oor Afrikaner-identiteit te kry. Omdat Norman nie-Brits is, skryf sy openlik oor bv die Britse beleid van verskroeide aarde en die konsentrasiekampe gedurende die Anglo-Boere-oorlog (Kindle 750).

Norman was van Oktober 2011 tot Mei 2012 in Suid-Afrika en het verskeie plekke besoek en onderhoude gevoer. Sy het ook enkele dae in Maputo, Mosambiek, deurgebring. Voorheen het sy onder meer ‘n boek oor Zimbabwe gepubliseer. Maar die bibliografie in haar jongste boek lyk maar karig. Net ‘n enkele keer word na ‘n Afrikaanse teks verwys (709). Aanvanklik was ek nogal skepties oor wat ek in die boek sou aantref. Des te meer omdat haar teks deur ‘n Nelson Mandela-epigraaf voorafgegaan word.

bronoverblood_enIn Swede “leading politicians … claim there is no such thing as Swedish culture” (22). Gelukkig is die outeur nie ‘n aanhanger van die mite van identiteitslose wêreldburgerskap nie. “We are all products of our history, culture and context” (22). Dit skemer egter deur dat Norman in die liberalistiese kamp is. Sy het saam met ‘n massa swartes aan ‘n optog in Johannesburg deelgeneem (1677). In Maputo het sy opgelet dat blankes uitsluitlik met blankes sosiaal verkeer. “The internationals advocating for the rights of the disadvantaged often live as segregated from them as possible” (3335). Sy dink dit behoort anders te wees. Desnieteenstaande lyk dit asof sy werklik gepoog het om so objektief moontlik oor Suid-Afrika en Afrikaners verslag te doen. Haar boek kan in bv Swede ‘n heilsame invloed hê. Norman was bv sterk aangewese op die Engelse weergawe van Hermann Giliomee se hoogaangeskrewe boek oor die Afrikaners. Maar sy verwys ook na werke van Rian Malan en Antjie Krog wat haar kon mislei.

Norman was aanvanklik in Johannesburg, “one of the most dangerous cities in the world” (80). Die tekens daarvan was oral waarneembaar.

“My experience of Johannesburg is that life happens indoors: you travel from one gated community to another” (3224).

Sy vertel van ‘n Suid-Afrikaner wat militêre diensplig gedoen het en stel dit blatant: “Mark used to kill black people” (103) en “Many adult white South Africans men have killed” (117). Een van die maniere was glo “using a knife to slit the throats of enemies” (117). Sulke stellings het my aanvanklik swak moed vir die boek gegee. Ook wanneer sy skryf Jan van Riebeeck se verversingstasie was “near what is today known as Cape Town” (201). Daar is nie werklik dieptegang in haar kennis nie. Om oor iets soos Afrikaner-identiteit en -kultuur te skryf, was vir haar as buitestander ‘n uiters ambisieuse onderneming. In die geheel gesien, het sy tog nie sleg gevaar nie. Ek het die indruk dat hoe langer sy die plaaslike omstandighede ervaar het, des te realistieser was die insigte waartoe sy gekom het, bv oor die nuwe Suid-Afrika en Afrikaners. Ek hou veral van die talle Afrikaanse woorde en uitdrukkings wat sy korrek weergee.

Norman haal Rian Malan soos volg aan: “The enemy came to power, but no vengeance was taken – were even willing to forgive us, provided that we fell to our knees and said sorry” (138). Sy voeg by:”Convincing black South Africans to forgive white South Africans turned out to be easier than expected. Persuading the white population to forgive themselves was, and continues to be, much more difficult” (124). In werklikheid word wraakgevoelens steeds deur baie swartes gekoester: “This non-violent transition left many [blacks] without a sense of closure” (3733). In die boek is daar geen goeie woord oor apartheid nie, gevolglik dink Norman dat blankes skuldgevoelens móét hê. Suid-Afrika het ‘n “legacy of violence” (145) maar soos in Amerika is dit myns insiens by uitstek swartes wat hulle hieraan skuldig maak. ‘n Gewilde verskoning is om gewelddadigheid by swartes aan ‘n reaksie teen apartheid toe te skryf, maar dit verklaar nie die voortgesette buitensporige gewelddadigheid sedert 1994 nie. ‘n Land wat gewelddenaars tot helde verhef, moet met voortgesette geweld vir lief neem.

In navolging van Rian Malan word die vroeë blanke inwoners van Suid-Afrika as veral “lower-working-class” uitgebeeld (206). Tydens die Britse bewind is hulle van owerheidsweë as “white barbarians – ignorant, unkempt and violent” beskou (237). Oor die trekboere skryf Norman: “While most settlers were deterred by the brutality of the frontier, for some it created an almost perverse allure” (229). Dit is hierdie “wilderness of their own hearts” (229) of “dark of heart” (237) wat Malan beklemtoon. Die bloedvergieting wat in die destydse grensgebiede voorgekom het, word darem aan albei kante toegeskryf (244).

Soos by die Slawemuseum in Kaapstad is daar by Norman die neiging om slawerny aan die Kaap eerder aan die Hollanders as die Britte toe te dig. Sy gee selfs voor dat daardie slawerny in 1652 ‘n aanvang geneem het (213). Tydens die Britse bewind “everyone was now a British subject and, as such, deemed to be equal before the law. However, for the first two decades of British occupation, not only did the Dutch colonists reject any form of status leveling, but the laws themselves were not well suited to support the cultural differences of the Khoikhoi” (258). “Differences in culture is a problem,” soos ‘n hedendaagse Afrikaner dit stel (403). ‘n Ander een se standpunt is: “Black African culture is so radically different … I get along better with Asians” (3356). Dit was myns insiens egter by uitstek die Britte eerder as die Hollanders wat hulleself destyds kultureel hoër as die inheemse bevolking geag het.

Oor die Voortrekkers skryf Norman: “The black man would be kept subordinate” (280), asof die Britte nie presies dieselfde gedoen het nie. Later erken sy egter: “Both the Afrikaners and the British were determined to preserve white dominance” (1330). Nêrens word die Britte se beleid van rassesegregasie as die voorganger van apartheid genoem nie. Maar sy weet dat rassesegregasie nie in 1948 deur die Nasionale Party uitgevind is nie. “In 1941, employers were required by law to segregate work, recreation and eating areas, and new suburbs were built specifically for non-white people. Even beaches were segregated … In 1946, ‘white areas’ and ‘Asian areas’ were created as separate from one another, and Asian residents were no longer allowed to buy property in designated ‘white’ areas” (1354). “Apartheid was an ideology born of the will to survive or, put differently, the fear of extinction” (1836). Oor die Groot Trek: “Indigenous populations occupied much of the land they [the Voortrekkers] traversed” (280), maar later erken Norman: “In the 1830s much of the fertile land of Natal, the Orange Free State and the Transvaal lay depopulated after … Shaka and Mzilikazi … caused the extermination of some three million people” (288). Die uitmoring van Voortrekkers by Weenen word ook realisties beskryf (308).

‘n Hedendaagse Afrikaner beweer: “The relationship between farmers and their farm workers has deteriorated in recent years. Jacques believes that this is because of all the unfulfilled promises the government has given the poor” (419). “Jacques also feels that government officials aren’t doing their jobs and that they are discriminating against the Afrikaners” (427).

Norman het Orania aan die begin en teen die einde van haar verblyf in Suid-Afrika besoek. Sy noem dat selfstandigheid (“self-reliance”) die kerndeug van Orania is (510). Die huidige leier, Carel Boshoff IV, merk tereg op: “A people is one generation deep. If one generation rejects itself, you are lost” (533, 3675). Uitgaande van die veronderstelling dat ‘n geslag oor drie dekades strek, is daar myns insiens hierdie ontstellende waarheid: Daar is oorvloediglik rede om te twyfel of die huidige geslag Afrikaners sterk genoeg gemotiveerd is om die voortbestaan van hulle kultuur en taal asook dié van die blankedom in Suid-Afrika te verseker. “Orania is a radical response to this perceived threat of assimilation and cultural dilution” (541). Norman skryf: “When I have asked Afrikaner leaders about the key to understanding their people, the answer has always been the same: survival” (3653). Hermann Giliomee het gesê: “There are six per cent Afrikaners in South Africa. We built our entire identity around language and a sense of history” (3661). “Within a few generations, Afrikaners could be absorbed into English-speaking white culture” (3668). Giliomee noem dit “cultural dilution” (3675). Daarom skryf Norman: “Afrikaans is a language with a troubled future” (3683).

Al skryf Norman, “Many things about Orania feel staged” (554), doen sy eintlik verbasend positief verslag oor Orania, bv “There seems to be growing respect – even admiration – for what Orania is trying to accomplish” (3091) en “Orania serves as a potential stepping stone to the realities of a new South Africa” (3753). Dit hang saam met: “Part of the Afrikaner intellectual elite are trying … to save Afrikanerdom by renovating Afrikaner cultural identity” (3746). Boshoff sê: Orania “is not just about race. It’s a cultural marker; it’s about historic division” (590). ‘n Orania-inwoner, Dawid, sê: “It has nothing to do with hating black people. It’s about preserving our own” (1538). Nog ‘n inwoner, Schalk Albertyn sê: “There is widespread racism against white people” (3498). Waarom vestig mense hulle in Orania? Veral weens die misdaad-epidemie in die nuwe Suid-Afrika. “Fear has been the primary motivator for most who have relocated here” (612). ‘n Ander rede is weerstand teen assimilasie (634). Die Orania-skool se “postcard perfection” het Norman beïndruk (649). Die leerlinge “are almost nauseatingly happy, well adjusted and well behaved” (649). Vergelyk dit met die toestand waarin Suid-Afrikaanse staatskole en universiteite verval het.

Tydens ‘n besoek aan die Transkei kom Norman ‘n huishulp teë wat ‘n besondere onvermoë het om huiswerk te doen en teen 5 namiddag vas aan die slaap is (767). Volgens ‘n blanke boer het swartes “it better before, you know. And most of them will tell you so. At least back then they would get their pensions on time and things worked” (791). Die strande sien deesdae anders daar uit: “They are everywhere: crowding the place, playing their music. But you mustn’t let it get to you. You must just go early. They are lazy. They won’t be there before 11 am. They love to sleep” (791). Hierdie boer kan nie op sy werkers vertrou nie, bv “that evening none of his workers arrive” (807). Hy het gevolglik opgehou om melkkoeie aan te hou. Baie boere word op hulle plase vermoor. Norman skryf: “The gruesome circumstances under which many farmers are tortured before being murdered makes it difficult to rule out the element of retaliation” (838).

Norman is bekend met die “land-grabs” in Zimbabwe. Oor Suid-Afrika skryf sy: “There are increasing signs that this is where things are heading … while the South African government keeps its white commercial farmers at arm’s length, many other African nations regard their skills as a valuable asset with which to combat food scarcity” (902). Die volgende Afrika-lande verwelkom blanke Suid-Afrikaanse boere: Angola, Botswana, Ghana, Kongo, Mosambiek, Namibië, Sierra Leone, Somalië, Uganda en Zambië. Norman noem hierdie boere “modern Voortrekkers” (910).

Sy vertel van hoe baie arm blankes daar in die 1930’s was en hoe hulle in eie woongebiede, soos Epping (nou Ruyterwacht) naby Kaapstad, gevestig is. Ook van die streng toesig, uitgeoefen deur maatskaplike werkers, waaraan hulle onderhewig was. Op hierdie manier is hierdie blankes opgehef. “After the fall of apartheid, life in these suburbs changed drastically. State subsidies for the white residents were cancelled and social aid withdrawn. Unable to afford their cost of living, many residents dispersed to caravan parks or squatter camps … Coloured people began moving in” (1039). “‘The government won’t recognise disability in whites’ … There are about 400 white squatter camps in South Africa … approximately 600 000 of South Africa’s 3 million Afrikaners live below the poverty line. In 2008 that figure was 420 000” (2409).

“There is a prevailing conviction among the majority that all white people are wealthy – a misconception largely shared by the ANC leadership. Confronted with a statement that there had been a 30 per cent increase in white people being counted as among the poorest of the poor, former president Mbeki replied that he found it ‘very encouraging’ that income disparity between white and black was now levelling out” (2417). Koerante stel myns insiens nie daarin belang om oor arm blankes verslag te doen nie; veral nie Naspers se Media24-publikasies nie. Op vele terreine wreek die swart regering hom op die blankes, veral die Afrikaners. By die massa-inligtingsmedia is daar skynbaar geen begeerte om hieroor ondersoek in te stel en oor die bevindings verslag te doen nie.

Norman noem dat die militêre of geweldsarm van die ANC, Umkhonto we Sizwe (MK), in 1961 gestig is met “none other than Nelson Mandela” as sy hoof (1981). “In 18 months the group carried out some two hundred acts of sabotage” (1988). Dit behoort nuus vir die Swede te wees. Maar selfs in Suid-Afrika dink baie mense dat Mandela ‘n vredeliewende mens was wat met jare lange tronkstraf onmenslik veronreg is. “Between 1976 and 1983 the ANC carried out 362 acts of violence” (2004). Daar was mededinging en wrywing tussen bv die ANC en Inkatha. “The ‘black-on-black’ struggle claimed thousands of lives, almost three times as many as those taken by the security forces. However, international media downplayed, or even ignored, this side of the ANC” (2011). “Black-on-black violence during the freedom struggle was almost completely ignored by international media outlets” (2035).

Die Aftrikaner-Broederbond het in 1986 voorgestel: “Power-sharing should be done in such a way that no one group could dominate another. A negotiated settlement focusing on minority rights was deemed to be the way forward” (2177). In 1986, volgens Jan Bosman, die huidige hoofsekretaris van die Afrikanerbond, “80 per cent of Afrikaners weren’t ready” vir magsdeling (2694). Ek voeg by: Wat begin het as beloofde magsdeling het teen 1994 algehele magsoorgawe geword, met swartes wat al die ander etniese groepe oorheers. Daar is sedertdien geen sprake van groepregte, bv minderheidsregte, nie. Die nie-wit meerderheid het egter sedert 1996 die grondwetlike reg om onbepaald teen die blanke minderheid te diskrimineer. Mense soos Tim du Plessis dink blykbaar dat tydens hierdie politieke oorgang “the media had evolved into a moral compass for Afrikaners” (2196). Die buitensporige onreg wat blankes, veral Afrikaners, in die nuwe politieke bedeling aangedoen word, skeel diesulkes min.

“Although the elite had started to realise that change was inevitable, the average Afrikaner was far from ready to hand over power. Many feared recrimination, discrimination and retaliation, and support for right-wing parties began to rise again. According to a poll conducted in 1988, only one per cent of Afrikaners and three per cent of [white] English-speakers wanted to see Mandela in power. A mere three per cent of Afrikaners said they found majority control acceptable” (2235).

In die 1992-referendum “a surprising 69 per cent of the electorate voted Yes despite the fact that only 15 per cent of the white population believed that they would be better off in a so-called new South Africa … few [white people] expected the handover of power to be quite so unconditional” (2251).

In 1996 het FW de Klerk die Nasionale Party aan die regering van nasionale eenheid onttrek, “leaving the white community without any formal political power” (2266). “Under the lead of President FW de Klerk, they [white South Africans] laid down their arms and walked into an uncertain future” (3725). Daar is myns insiens geen moontlikheid dat die uitslag van die 1992-referendum ten gunste van magsdeling op ‘n etiese manier as ‘n mandaat vir magsoorgawe vertolk kon word nie, maar dit is presies wat De Klerk gedoen het. Dit is myns insiens moeilik, indien nie onmoontlik nie, om groter verraad as dit in die politiek van enige land op te spoor.

[ Ek het onlangs ‘n skrikwekkende boek gelees, Tim Marshall se Shadowplay: The inside story of the overthrow of Slobodan Milosevic (Bookbaby, 2002, 225p; Amazon Kindle $5,69). Daarin word aangetoon hoe Westerse regerings, veral Amerika, Brittanje en Duitsland, op hoogs onetiese wyse saamgespan het om Korsovo, die oorspronklike tuisland van die Ortodoks-christelike Serwiërs, aan Albaniese Moslems te oorhandig, die Serwiërs en sigeuners uit Korsovo te verdryf en die Serwiese staatshoof, Milosevic, tot ‘n val te bring. Geld is kwistig agteraf aan vyande van die Milosevic-regering uitgedeel. Wat daar gebeur het, is nie uniek in die internasionale, insluitende Westerse, politiek nie. Dit is ingeoefende standaardpraktyk. Dit lyk hoogs waarskynlik dat iets soortgelyks ter vernietiging van die blanke bewind in Suid-Afrika gebeur het, maar daardie inligting is nog nie opgediep en gepubliseer nie.]

In Norman se boek is daar ‘n hele hoofstuk oor transformasie, bv regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging. Dit is ‘n onderwerp wat glad te min aandag in die openbare diskoers kry. Die vorme wat transformasie aanneem, is myns insiens die uitdrukking van fanatieke rassisme wat blankes doelbewus veronreg en benadeel. Tydens apartheid het baie teoloë hulle hoogs sensitief voorgedoen vir enige onreg teen swartes. Deesdae swyg hulle oor die onreg wat sienderoë ten koste van blankes gepleeg word. Regstellende aksie het in Amerika ten behoewe van die swart minderheid ontstaan maar word in Suid-Afrika misbruik om die swart meerderheid te bevoordeel. Toe regstellende aksie in 1961 in Amerika ingestel is, is dit as ‘n tydelike maatreël beskou (2481), maar sedertdien is dit uitgebrei na ander minderheidsgroepe en selfs na ‘n meerderheidsgroep, naamlik vroue.

In 1998 het die ANC-regering gekom met die rasgebaseerde beleid dat poste op alle vlakke die demografie moet weerspieël (2488). Barloworld “offer newly qualified black accountants roughly 20 per cent more money than their white colleagues. In addition to this, they receive an entry-level BMW and greater prospects for promotion. Even so, ‘after a few months, they are mercilessly head-hunted'”(2551). Blankes is myns insiens nooit op rasgronde dermate bevoordeel nie. Swartes word deesdae bevoordeel en blankes word uit poste gestoot of geweer en word verplig om entrepreneurs te word.

“If a company has 15 per cent white employees it’s a big problem, but if a company has a hundred per cent black employees it’s not a problem” (2543).

In 2003 het swart ekonomiese bemagtiging gekom, “which required a certain percentage of ownership, management and control of any company to be in black hands” (2512). Swartes hoef nie te presteer om in die voordele van blanke maatskappye te deel nie. Al vereiste is dat hulle swart moet wees. “It makes no sense to add people who don’t create value” (2551). By sportspanne gebeur dieselfde. Die beste spelers mag nie gekies word nie. Spanne word volgens raskwotas saamgestel. Waarop dit volgens Makhenkesi Stofile, ‘n vorige minister van sport, neerkom is “to sacrifice winning in the name of transformation” (2526). Gert van der Westhuizen, Beeld se sportredakteur, het myns insiens intussen ontpop as een van die grootste voorstanders van raskwotas in sport. By sport het dit nie gebly. Wim de Villiers, die rektor van die Universiteit Stellenbosch, pas anti-blanke transformasie toe by studente-toelating, beurstoekennings, personeelaanstellings, ens. Sy hoogheilige viserektor, die teoloog Nico Koopman, opper geen beswaar teen die opsigtelike onreg wat teen blankes gepleeg word nie.

“Founded on a platform of non-racialism, the ANC doesn’t seem to see the inherent contradiction in using race-based affirmative action and empowerment policies to achieve transformation. Race is now used to promote the previously disadvantaged and disadvantage the previously advantaged, which means that your race still largely determines your opportunities in life” (2573). “The previously disadvantaged include all non-whites, women and the disabled. This means that close to 95 per cent of the population, with black people at the top,* are entitled to preferential treatment in hiring, promotion, university admissions and the award of government contracts. The flipside of this is that if you are a white male,** and hence part of the five per cent considered the most ‘previously advantaged’, your chances of being accepted to university, finding a job or being promoted are that much slimmer. As a result, many have ended up leaving the country” (2587).

Ek voeg by: ‘n Mens sou dink dat ANC-leiers in landsbelang die insig sou hê om daardie etniese groep, die blankes, wat hulleself meer as enige ander as voortreflike landsburgers bewys het (“the essential population of South Africa” – 3048), te koester en hulle eerder te bevoordeel as benadeel, maar Thabo Mbeki het gesê hulle kan maar gerus die land verlaat. Wat ook glad nie besef word nie is dat regstellende aksie in Amerika ingestel is om swartes te bevoordeel, wat sowat 12% van die bevolking is. Onbekwame swartes in poste sal in Amerika nie sulke vernietigende gevolge hê soos in Suid-Afrika met meer as 80% van die bevolking wat (onregmatig) op bevoordeling aanspraak maak nie.

[* Dit herinner aan wat George Orwell in Animal farm geskryf het: Almal is gelyk maar party is meer gelyk as ander. ** Blanke mans word op ‘n wraaksugtige manier vir benadeling uitgesonder omdat hulle hulleself as uitstekende uitroeiers van terroriste bewys het.]

Wynand Boshoff, die broer van Carel Boshoff IV, wys tereg daarop dat die herskryfde geskiedenis wat deesdae aan skoolkinders opgedring word, “Afrikaner-unfriendly” is (3134). “They have reduced all of Western civilisation to slave owners and oppressors … even vilifying Afrikaner achievements” (3134). Die historikus Fransjohan Pretorius voeg by: “The struggle history of today is purposefully partial” (3156). Dit is ‘n geval van “historians rewriting history with a lot of emotion … they do not come up with a balanced portrayal” (3164). “There is a lot of vengeance in what today’s historians say, and do, and write” (3172).

In die boek word daar dikwels na Bloedrivier verwys. Aan die ander kant van hierdie rivier het die ANC-regering die Ncome-museum opgerig as teenhanger vir die Bloedrivier-monument en -museum. Miljoene rande staatsgeld word aan die Ncome-museum bestee. “Afrikaners receive nothing, not even a grant for their museum” (3425). Het diegene wat oorloop van ‘n sug na geregtigheid, bv bevrydingsteoloë, soos Desmond Tutu, en meningsvormers, soos Max du Preez, al iets hieroor gesê of geskryf? ‘n Brug is oor die rivier gebou wat die twee museumterreine verbind. Norman skryf tereg: “The first guest across any bridge is assimilation” (3783). ‘n Ander opsie word in die opskrif van hoofstuk 14 verskaf: “Good fences make good neighbours” (1813).

Assange in Londen ondervra deur Swede

WikiLeaks se stigter, Julian Assange, is vandeesweek deur Sweedse staatsaanklaers by Ecuador se ambassade in Londen ondervra oor beweringe dat hy in 2010 twee vroue verkrag het. Hy skuil reeds vier jaar in die ambassade.

Swede se hoofaanklaer, Ingrid Isgren, het vrae aan Assange deur ‘n aanklaer van Ecuador gevra oor die beweringe wat Assange tot nou toe ontken het.

Swede het dié stap geneem nadat Donald Trump as president aangewys is in die VSA. Voorheen het die land geweier om Assange in Londen te ondervra.

Assange het hom die argwaan van Amerika op die hals gehaal toe hy honderdduisende geheime Amerikaanse diplomatieke boodskappe gepubliseer het.

Hy het in Augustus 2012 in die ambassade skuiling gesoek om uitlewering aan Swede vry te spring omdat Swede hom sal uitlewer aan die VSA.

Die 45-jarige Australiër het dus geweier om vir ondervraging na Swede te gaan.

In die VSA duur ‘n kriminele ondersoek na die publikasie van die geheime dokumente deur WikiLeaks voort.

Swede sê hulle gaan aanhou om SA se wyne te koop

Systembolaget, drankwinkels van die Sweedse staat, het gesê hulle gaan aanhou om wyne uit Suid-Afrika aan te koop ten spyte van ‘n Deense dokumentêre program oor die swak arbeidstoestande op wynplase

“Handel in samehang met duidelike vereistes wat aan produsente gestel word, is die beste manier waarop ons kan bydra tot voordelige ontwikkeling in sulke lande,” het Ida Ingerö, adjunkhoof van kommunikasie van Systembolaget, in ‘n verklaring gesê.

“Niks sal in Suid-Afrika verbeter indien Systembolaget ophou wyn aankoop en arbeiders hul werk kwyt is nie.”

Die program Bitter Grapes – Slavery in the Vineyards deur die Deense joernalis Tom Heinemann is verlede week in Denemarke en Swede vertoon.

Wynboere word daarvan beskuldig dat werkers minder as die minimum loon betaal word, hul basiese regte ontsê word en hulle onwettige afgedank en van plase verwyder word.

‘n Kettingwinkelgroep Dagrofa in Denemarke en Groenland het daarna Suid-Afrikaanse wyne van sy rakke verwyder.

Maar Dagrofa het Maandag gesê dat nie alle Suid-Afrikaanse wyne verwyder is nie, slegs dié van Robertson Winery.

Systembolaget het Woensdag in ’n verklaring gesê die dokumentêre rolprent wat op die openbare kanaal SVT uitgesaai is, bevat verskeie foute.

“Suid-Afrika is ’n land met talle uitdagings en hoë vlakke van armoede. Arbeiders is kwesbaar en Systembolaget probeer hul toestand verbeter.”

Robertson Winery het aan Netwerk24 gesê arbeiders op intreevlak ontvang ’n pakket met koste aan die maatskappy van R4 426 per maand, wat bonusse en gratis mediese dienste uitsluit.

Dan Roodt: In Stockholm broei ‘n ‘regse gevaar’

Ek is nou maar enkele dae terug van my besoek aan Stockholm waar ek op uitnodiging aan die Identitär Idé-konferensie op Saterdag 1 Oktober deelgeneem het. Oral in Europa het die woord “identitêr” deesdae ‘n regse of nasionalistiese konnotasie en dié konferensie wat jaarliks plaasvind gaan dan juis om temas soos identiteit, immigrasie en samewerking tussen patriotiese groepe in Europa en wêreldwyd.

Vanweë vrese dat linkse groepe dalk die konferensie mag ontwrig, is die ligging eers omtrent ‘n uur of twee voor die tyd bekendgemaak. Van die konferensiegangers is aangesê om by die naaste moltreinstasie te wag totdat hulle per sms oor die lokaal ingelig is.

Ek en twee Amerikaners was die enigste buitelandse sprekers wat ons voordragte op Engels gelewer het, terwyl die res van die verrigtinge alles in Sweeds plaasgevind het. Die gehoor van omtrent 200 mense het hoofsaaklik uit Swede, jonk en oud, bestaan. ‘n Viertal jong Lettiese politici het dit insgelyks bygewoon en ons het voor en ná die konferensie in kafees en restaurante saam gekuier.

Hierdie was my tweede besoek aan Swede, ná 2010 toe ek net vir twee dae in die stad was. Iewers op straat was daar ‘n plakkaat met die woorde: “Stockholm, hoofstad van Skandinawië”, en ‘n mens kan seker nie daarmee verskil nie, want dit het iets van die grootsheid van Parys, Berlyn of Rome, met dieselfde ooraanbod van museums, historiese geboue, paleise, geskiedenis, luukse winkels, kafees, restaurante en ‘n lewendige naglewe. Ek het eers omtrent drie-uur in die oggend by die agterna-partytjie van Identitär Idé weggekom en was verbaas om te sien dat die moltrein steeds funksioneer en redelik vol passasiers is.

Daar heers groot belangstelling in Suid-Afrika onder die meer konserwatiewe Swede wat in ons land die proefkonyn vir die oorlewing van die globale blanke, Westerse minderheid sien. Een van die jong Swede het selfs in die openbaar voor al die konferensiegangers teenoor my om verskoning gevra vir Swede se rol om die ANC/SAKP in Suid-Afrika aan bewind te bring. Hy woon tans in Berlyn saam met ‘n Duitse vrou en het agterna teenoor my beken: “Die helfte van my menings is onwettig in Duitsland, maar ten minste voel dit nie so polities korrek soos Swede nie!”

Eintlik het Afrikaners en Swede baie met mekaar in gemeen. Albei volkere is nasionalisties, hardwerkend, pragmaties en vooruitstrewend, behalwe dat ons albei op verskillende maniere in die twintigste eeu deur linkse politici op sleeptou geneem is tot hier waar ons om oorlewing moet veg. Terwyl Afrikaanse media deur die linkse Naspersgroep oorheers word, is die Bonnier-groep weer die mediamaatskappy wat omtrent alle koerante, tydskrifte, boeke en TV-kanale in Swede beheer. Die Bonniers is ‘n ryk Joodse familie wat aanvanklik boeke in Denemarke begin uitgee het en uiteindelik ‘n baie groot deel van die media in Swede en elders in Skandinawië ingepalm het. In die sestiger- en sewentigerjare het ‘n joernalis, Pär Westberg, wat ‘n goeie vriend van die kommunistiese skryfster Nadine Gordimer in Suid-Afrika was, ‘n hele veldtog teen Suid-Afrika in die Bonnier-media, veral die invloedryke dagblad Dagens Nyheter, gevoer en sodoende die bevolking teen Afrikaners en blankes opgesweep.

Dis ‘n stereotipe om te dink dat alle Swede steeds links of polities korrek is. Vandag in Suid-Afrika is die hele Afrikaner-elite in elk geval ewe links en polities korrek. Meer nog: die Afrikanerelite het anti-blank geraak, iets wat ‘n mens nie eens van die linkse Swede sou kon sê nie. Die Universiteit van Stellenbosch het ‘n eredoktorsgraad postuum aan ‘n kommunistiese saboteur uit ‘n goeie Bloemfonteinse familie, Bram Fischer, toegeken. By verre die meerderheid Afrikaners stem vir ‘n linkse, multikulturele, anti-Westerse party, die DA. Indien ‘n mens van buite na Afrikaners kyk, kom dit voor asof die meeste van ons mense ultraliberaal of selfs kommunisties is. Tog weet ons dis nie die geval nie: om die spreekwoordelike braaivleisvure verdra ons skaars die juk van die huidige oorheersing.

Hierdie plakkers moedig vlugtelinge aan "huis toe te gaan"
Hierdie plakkers moedig vlugtelinge aan om “huis toe te gaan”

Dieselfde geld vele van die Swede wat ek ontmoet het, en wat fel gekant is teen die beleid van hul linkse regering om immigrante en vlugtelinge uit Noord-Afrika en die Midde-Ooste na hul land in te voer. Van die regse Swede voer ‘n verbete stryd teen dít wat hulle as die kolonisering van hul ontwikkelde, eerstewêreldland deur hordes immigrante uit die derde wêreld sien. Hulle brand selfs geboue af waar immigrante geherberg word, of betoog daarteen. Die regse party, die Sweedse Demokrate, geniet tans ongeveer dertig persent steun, volgens meningsopnames, ondanks histeriese kritiek deur die hoofstroommedia, veral natuurlik dié van die Bonnier-groep.

Stockholm bestaan eintlik uit honderde eilande wat met brûe verbind is.
Stockholm bestaan eintlik uit honderde eilande wat met brûe verbind is.

Nog ‘n stereotipe oor Swede is dat die mense mooi is. Dis egter nogal waar. Naas Afrikaners wat ook fisiek aantreklik is, is Swede seker van die mooiste mense op aarde. Behalwe: Afrikaners ná dertig is geneig om oorgewig te raak en lyk soms onversorg. Hierteenoor, ook omdat soveel van hulle oral heen fietsry, lyk die gemiddelde Sweedse man of vrou fiks, viets en versorg. Stockholm is ‘n mekka vir die fietsryer, want oral is daar fietspaaie en by elke woonstelgebou sien mens dosyne fietse staan. Van die modieuse vrouens wat deftig aangetrek is, huiwer nie om per fiets te gaan inkopies doen nie.

In die moltrein is daar meesal blankes; let ook op hoe skoon die vloer is.
In die moltrein is daar meesal blankes; let ook op hoe skoon die vloer is.

Die openbare vervoer werk uitstekend en ‘n mens kan oral per trein, moltrein, bus en selfs boot kom, want die moltreinkaart gee insgelyks toegang tot bote wat op die mere, kanale en riviere van dié waterryke stad vaar. Sommige mense pendel blykbaar per boot tussen die huis en die werk.

Hoewel die uitspraak aanvanklik vreemd op die oor val, is Sweeds ook ‘n Germaanse taal wat nie so ver van Afrikaans verwyder is nie. Vele woorde kan ‘n mens maklik ontsyfer, soos byvoorbeeld “utgang” wat uitgang beteken, “bok” (boek), “hastighet” (letterlik haastigheid, maar ook internetspoed), ens. Feitlik alle Swede praat egter Engels en daarmee kan mens ook gemaklik oor die weg kom, veral nadat jy gesê het: “Jag talar lite svenska” (Ek praat ‘n bietjie Sweeds). Anders as in Suid-Afrika waar Afrikaners so laks is om hul eie taal in die openbaar te skryf, is alle kennisgewings in Swede egter in Sweeds. Selfs by die lughawe en toeristebestemmings is daar uiters min Engels te bespeur, wat ‘n verfrissende blyk van die mense se taal- ek kultuurtrots is.

Op ‘n stadium het ek in die Stureplan-buurt ingevaar op soek na my Franse skoenpolitoer met byewas wat ‘n mens glad nie in Suid-Afrika vind nie, en oral waar ek by winkels of op straat navraag gedoen het, het mense uit hul pad gegaan om my te help. Uiteindelik het ek by twee skoenwinkels, Skoaktiebolaget en Bäckmans geholpe geraak. Agter in die winkel by Bäckmans sit twee jong, blonde Swede en skoene versool. In dié opsig is Stockholm ‘n reuseweergawe van Orania, want ‘n mens sien baie min anderskleuriges wat enige handearbeid verrig. Trouens, in die hele Stockholm is daar baie min van die immigrante te siene waarteen konserwatiewe Swede betoog en ‘n stryd voer. Blykbaar is hulle aan die buitewyke van die stad in bepaalde ghettobuurte te vinde, waar hulle van staatstoelaes leef en, anders as die Swede, nie veel werk verrig nie.

Hierdie posafleweringswa het ek op 'n Sondag gewaar; kennelik word daar 7 dae per week pos afgelewer.
Hierdie posafleweringswa het ek op ‘n Sondag gewaar; kennelik word daar 7 dae per week pos afgelewer.

Die pos word deur stereotipe Sweedse blondines vervoer en afgelewer (sien foto hiernaas), en blykbaar beskik Swede oor die beste posdiens in die hele Europa, want 95% van alle posstukke word binne 24 uur afgelewer, selfs op die mees afgeleë dorpies in die binneland.

Die legendariese Sweedse internetspoed (hastighet) is werklik verstommend, want in die woonstel waar ek tuisgegaan het, het ek op my selfoon ‘n aflaaispoed van 184 megabisse per sekonde en ‘n oplaaispoed van 154 megabisse per sekonde gemeet. Honderde foto’s op my selfoon is binne ‘n minuut of twee opgelaai en aanlyn geberg, iets wat met Suid-Afrikaanse ADSL ure of selfs dae lank sou neem.

Hoewel Swede reeds dekades lank oor linkse, Sosiaal-Demokratiese regerings beskik, sou dit verkeerd wees om dit as sosialisties te tipeer. Afgesien van die drankhandel wat geheel en al deur die staat beheer word, blykbaar om alkoholisme te bekamp, word feitlik alle dienste deur privaatmaatskappye gelewer. Selfs die posdiens is gedeeltelik geprivatiseer en mens kan by ‘n toonbank in die supermark briewe en pakkies pos. Belastings is wel hoog, maar ek het agtergekom dat almal strokies van hul betalings in kafees en restaurante versamel om dit agterna as uitgawes op hul belastingvorms te eis.

Stockholm is ‘n duur stad, byna so duur soos New York of Londen, ook wat verblyf betref, maar is oogluikend welvarend, skoon, goed onderhou en georganiseerd. Selfs in die stasies kom mens luukse winkels en kafees teë.

Trouens, tesame met hul nywerhede, hoë tegnologie, goeie skole en universiteite, kultuur en letterkunde, verteenwoordig Swede iets van ‘n blanke, Westerse utopie. As ek Sweeds was, sou ek saam met die regse Swede herberge vir vlugtelinge afgebrand het! Waarom so ‘n idilliese samelewing met aggressiewe Moslems en ander derdewêreldimmigrante bederf?

Maar nes die Afrikanerelite nie lank gelede nie, is die linkse Sweedse politici vasbeslote om hul eie land oor die afgrond te smyt en ‘n multikulturele hel van konflik, geweld en misdaad daarvan te maak. Waarom? wil ‘n mens vra.

Swede is ook pioniers wat van hul koue, onherbergsame land ‘n paradys gemaak het. ‘n Jong Sweed vanuit die noorde van die land met spierwit hare en blou-blou oë het my hartlik uitgenooi om saam met my gesin te kom kyk hoe dit in die winter lyk as dit minus vyf en dertig grade Celsius buite is. Om in daardie koue te boer, paaie en huise te bou, skool te gaan, ens., verg omtrent soveel vasberadenheid en durf soos om oor die Drakensberge te trek.

Eintlik het ons baie met Swede in gemeen: ons praat albei een van die kleiner Germaanse tale, ons word albei deur linkses verdruk en ons hou albei van orde en dissipline. Die huidige pro-Afrikaanse beweging onder Afrikaners is ‘n minderheidsbeweging, net soos die patriotiese Swede ‘n minderheid van omtrent 30% in hul land verteenwoordig.

My gevoel is dat ons in die toekoms baie meer met Swede gaan saamwerk. Ek het soveel goeie vriende daar gemaak dat dit eintlik onafwendbaar is.

time_europe_rightOral in Europa is dit tans in die mode om regs of nasionalisties te wees, veral onder jongmense en Swede is geen uitsondering nie. Waaraan ‘n hele klomp Swede egter baie hard werk, is om ‘n hele pro-blanke, pro-Westerse beweging uit al die losse groepe in Europa saam te snoer deur byvoorbeeld boeke en webwerwe uit Europese tale oor en waar te laat vertaal. Sodoende raak “Stockholm, hoofstad van Skandinawië” amper “Stockholm, hoofstad van nasionalistiese Europa”, die setel van die regse gevaar waaroor die Amerikaanse nuustydksrif Time onlangs berig het.

Suid-Afrika as antipode van die wêreld beleef tans sy kommunistiese/sosialistiese fase, dít wat Europa in 1989 afgeskud het. Ook die meeste lede van die Afrikanelite en ou Broederbond-NP het hulle daartoe bekeer en is byvoorbeeld regstreeks verantwoordelik vir die revolusionêre gemors wat ons tans op ons kampusse waarneem.

Persoonlik neem ek verlief daarmee dat die Afrikanerelite en die hoofstroommedia my as nie-linkse minag en sensureer. Intellektueel voel ek my veel meer tuis in Swede of Frankryk waar ‘n magdom nuwe boeke verskyn waarin indringend oor die toekoms van die Westerse beskawing besin word as in polities korrekte Suid-Afrika waar die gesanik oor rassisme enige werklike debat onmoontlik maak.

In dié opsig is die minderheid Afrikaners wat nog weerstand teen die links-revolusionêre waansin in Suid-Afrika probeer bied en vir wie “witheid” of Westersheid nie ‘n vloekwoord is nie, seker eerder “Eurokaners” as die verloopte Afrikaners waarna Leon Lemmer so gereeld in sy rubrieke verwys. In elk geval het Naspers en die Afrikanerelite lankal afskeid van die begrip “Afrikaner” of “Boer” geneem en beskou hulle hul as multikulturele “Suid-Afrikaners” met ‘n afkeer van die tradisionele Afrikaanse kultuur, selfs van Afrikaans as onderrigmedium. Meer as 200 professore aan die Universiteit van Stellenbosch het ‘n petisie onderteken om Afrikaans aan dié instelling af te skaf.

Wat idees betref, het ons Afrikaners ballinge in ons eie land geword, want die heersende Afromarxisme en Anglo-Amerikaanse politieke korrektheid maak eintlik ons hele bestaan onmoontlik. Ons word as ongewenstes beskou, of in Thabo Mbeki se gevleuelde woorde: “Setlaars wat versuim het om te vertrek.”

Maar die wiel is besig om te draai. Soos wat die Berlynse Muur wonderbaarlik in 1989 in duie gestort het, neem vele vandag die hamer teen geestelike kommunisme op, van Stockholm tot hier in Johannesburg en Pretoria. Op ‘n menigte webblaaie en op sosiale media gis en borrel dit behoorlik.

Van die verre noorde van Europa tot hier by ons aan die suidpunt van Afrika, slaan die tekens van opstand teen die linkse hegemonie – dít wat Mikhail Gorbatsjof die “nuwe USSR in Wes-Europa” genoem het – uit soos Namakwalandse madeliefies in die lente.

Ons staan nie meer alleen nie. Net dít gee mens al hoop vir die toekoms.

Dan Roodt tans in Swede vir konferensie en gesprekke

Dr. Dan Roodt van PRAAG het gisteroggend in Stockholm aangekom waar hy vandag (Saterdag) ‘n Europese konferensie oor identiteit sal toespreek. ‘n Verskeidenheid Europese, maar ook Amerikaanse, groepe en individue woon die konferensie by waar die opkoms van nuwe nasionalismes in Europa onder andere bespreek sal word. Die Amerikaanse nuustydskrif Time het so pas ‘n voorbladartikel aan die toename in regse en nasionalistiese steun in Europa gewy, wat aantoon hoe aktueel die tema van Europese identiteit geraak het.

“Ek dink dis belangrik dat Afrikaners deelneem aan die nuwe Europese identiteits- of identitêre beweging,” het dr. Roodt op die vooraand van sy Sweedse besoek gesê. “Vir ons is dit ‘n nuwe beweging wat alle mense van Europese afkoms, waaronder ook Noord-Amerikaners en Suid-Afrikaners, wil saamsnoer in ‘n front om die afgang van die Europese beskawing te stuit. Afrikaners het geweldig gely onder die soort linkse hegemonie van die sewentiger- en tagtigerjare toe verskeie Westerse lande ons geboikot en selfs terreur teen Suid-Afrika befonds het. Tans sien ons die teenoorgestelde gebeur, waar regse partye en politieke groepe sterk steun in Europa, asook in die VSA met Donald Trump, begin monster. Suid-Afrika was tot 1994 nog altyd ‘n Westerse land met ‘n aansienlike Europese bevolking, daarom spreek dit vanself dat ons deel van die debat moet word. Ook moet die skade wat die Europese sosialiste en kommuniste ons aangedoen het, ongedaan gemaak word. Deur hul steun vir terreur en die marginalisering van Afrikaners, het hulle eintlik ‘n soort volksmoord teen ons ontketen wat vandag nog aanhou.”

Binne hierdie eeu gaan Europeërs wêreldwyd ‘n demografiese inploffing belewe wat hulle minder as vyf persent van die wêreldbevolking gaan maak. Daarteenoor voorspel demograwe van die Verenigde Nasies dat die swart bevolking van Afrika tot meer as vier miljard mense gaan styg en dat die helfte van kinders op aarde swart gaan wees. “Europeërs besef toenemend dat hulle ‘n ramp in die gesig staar indien die afgang op soveel gebiede nie gestuit word nie,” gaan dr. Roodt voort. “Vanweë ons ervaring as onderdrukte blanke minderheid in Suid-Afrika, bring ons ‘n belangrike element na die debat. Soos Martin Bosma van die Nederlandse PVV gesê het, is ons die ‘kanarie in die steenkoolmyn’. As ons uitsterf, mag alle Europeërs of blankes uitsterf.”

Vanaf links word enige vorm van Europese, Westerse of blanke identiteit skerp aangeval. Daar word gepraat van “rassekapitalisme” wat deur Noord-Europeërs geskep is om die hele planeet te onderdruk. Nou word daar vergelding gevra, presies soos wat apartheid in Suid-Afrika vergeld moet word. “Dit het my nie eens verbaas om nou die dag in die linkse dagblad Beeld ‘n artikel deur twee swart professore van UNISA te lees waarin Noord-Europa vir al die boosheid op aarde verantwoordelik gehou word nie,” sê dr. Dan Roodt. “Beeld beskuldig ons daarvan dat ons Europeërs onbeskaafd is en dat ons die swartes se biblioteke afgebrand het. Watter biblioteke? Dit is hierdie soort ekstremistiese antiblanke sienings waarvan Europeërs op hoogte gestel moet word. Nie net ons is in die visier nie, maar almal wat van die suksesvolle Noord-Europa afkomstig is. Soos Jakes Gerwel gesê het toe hy direkteur van Naspers was: ‘die Europese Renaissance neig na apartheid en rassisme.’ Die aanklag teen Europese en Westerse identiteit is totaal.”

By die konferensie in Stockholm sal daar ook boeke verkoop word wat deur PRAAG gepubliseer is.

Ns. Die uitspraak in Beeld deur prof. Sabelo J. Ndlovu-Gatsheni en dr. Everisto Benyera waarna Dan Roodt verwys, verskyn in ‘n artikel met die titel Studente-smeltkroes:

Cecil John Rhodes het nie net kolonialisme en rassisme verteenwoordig nie, maar ook, soos treffend verwoord is deur Njabulo Ndebele, skrywer en kanselier van die Universiteit van Johannesburg (UJ), “the uncivilised that is buried ­deeply in the heart of the ­self-proclaimed civilised”.

Die Europeërs se onbeskaafde streep het neerslag gevind in hul gebruik van vuur om biblioteke wat deur ander gebou is, af te brand.

Sweedse ekonoom waarsku dat laaggeskoolde instroming ‘tydbom’ is

Ten spyte van die aandrang van linkse Sweedse politici dat nie-blanke immigrante in Swede “hoogs opgeleide mense” is en ‘n “ekonomiese seën” sal word, het ‘n ekonoom Johan Javeus gewaarsku dat die nuwelinge laaggeskooldes is, en ‘n tikkende tydbom in die arbeidsmark.

Die Skandinawiese Individuele Bank (SWV) se ekonoom het gewaarsku dat die gebrek aan los werkies gekombineer met rekord hoë massa-migrasie ‘n tydbom is wat kan ontplof voor die verkiesings in 2018.

Maar die minister van arbeid Ylva Johansson het Javeus se kommentaar afgelag. Sy het die toestroming beskryf as ‘n “uitdaging wat bestuur kan word”.

Die minister het gesê die departement het “baie ver gekom”, maar kon geen besonderhede gee oor hoe die probleem van honderde duisende werklose immigrante in die herfsbegroting geakkomodeer gaan word nie.

Die doel van haar program is om alle nuwe aankomelinge binne twee jaar aan die werk te kry. Tot dusver het slegs ‘n skamele 31 persent van immigrante aan hierdie doelwitte voldoen.

Die oorgrote meerderheid van die nuwe aankomelinge in 2015 het baie min onderrig ontvang in die lande waaruit hulle kom, het Javeus aan Svenska Dagbladet gesê. Hy meen die gaping sal voortgaan om al groter te word.

Met die hoogtepunt van die migrasiekrisis in Europa verlede jaar, het premier Stefan Löfven Swede verseker dat immigrante wat die land oorstroom “hoogs opgeleides is wat die ekonomie sal bevoordeel”.

Daar is egter geen ekonomiese rede waarom Swede met die vooruitgang in tegnologie wat hul krimpende bevolking tot voordeel kan strek, hierdie massas nie-blankes hoef in te voer nie.

Moslemsokkerspan rand drie jong meisies in Swede aan

Een van die sokkerspanne in die Gothiajeugbeker in Swede, onder leiding van sy 35-jarige afrigter, het Sweedse tienermeisies seksueel aangerand.

Die ma van een van die drie weerlose meisies het aan die media vertel dat haar dogter en haar twee metgeselle tydens die toernooi se openingseremonie omring deur ‘n groep van 30 tot 40 Moslemtieners en ‘n volwassene man buite die Ullevi-stadion.

Die groep het nader beweeg en die meisies begin betas. Hulle het probeer om hul hande onder die dogters klere te kry. Hulle het ook die jong tieners vasgegryp en gesoen.

Haar jong dogter vertel dat die volwasse man se tong in haar mond was, sê die moeder.

Die volwasse man, wat 35 jaar oud is en, volgens die aanklaer, die leier van die bende is wat die meisies aangerand het, is in hegtenis geneem vir seksuele aanranding.

Fria Tider het beide die polisiewoordvoerder en die hoofaanklaer gevra waar die man vandaan kom – maar sonder resultate.

‘n Polisieman, Peter “Peppe” Larsson, sê dit was ‘n span uit Noord-Afrika.

“Sien geen rede waarom die waarheid vir ernstige misbruik verduister moet word nie,” skryf Larsson op Twitter.

Dit is nog nie duidelik of die span van Marokko en die betrokke afrigter steeds sal deelneem aan die jeugtoernooi nie.

Leon Lemmer: Heilsame politiek uit Swede

Tot 1970 was Swede ‘n blanke land. Die Swede het nie werklik mense van ‘n ander etnisiteit geken nie. Die Lappe/Sami in die noorde was/is nie ‘n opvallende deel van die samelewing nie. Die Swede het nie grondige ervaring gehad van mense met ‘n ander etnisiteit as hulle eie nie. Hulle het sonder meer aangeneem dat diskriminasie teen swart mense dwaas moet wees, want velkleur kon tog nie rasseskeiding (bv segregasie, apartheid) regverdig nie. Die Swede het nie besef dat verskil in etnisiteit, wat soms in velkleur geopenbaar word, kon dui op groot andersheid nie, bv in ontwikkeling, leefwyse, kultuur, gewoontes en waardes. Die Sweedse regering en Sweedse kerkgenootskappe en humanitêre organisasies het met oorgawe morele en finansiële steun aan swartes se terreurveldtogte teen blankes in Suidelike Afrika verleen.

Skuldgevoelens het ook ‘n rol gespeel. Soos in die Eerste Wêreldoorlog het Swede in die Tweede Wêreldoorlog amptelik neutraal gebly, maar hom eintlik aan die kant van Duitsland geskaar. Die Duitse wapenbedryf is bv van yster voorsien en Duitse troepe is toegelaat om vryelik oor Sweedse grondgebied te beweeg. Die Duitsers het groot skade in buurlande aangerig. Swede het ook niks gedoen om Finland teen Russiese aggressie te beskerm nie. Die Sweedse infrastruktuur het onbeskadig uit die oorlog getree. Die nywerhede het groot voordeel uit die na-oorlogse heropbou van Duitsland en ander Europese lande getrek.

Daar is ‘n groot mate van kulturele verwantskap tussen die Swede en Duitsers, bv Lutherse protestantisme. Anders as in Duitsland is daar in Swede dekades na die Tweede Wêreldoorlog voortgegaan met eugenetiese navorsing en eksperimente in ‘n poging om die gehalte van die Sweedse bevolking te verbeter. Verpligte sterilisasie is eers in 1976 gestaak (Michael Booth, The almost nearly perfect people, London: Jonathan Cape, 2014, Amazon Kindle 5239; kyk Praag 25.04.2015). Namate die openbare mening dit tot skande gemaak het om met Nazi-Duitsland geassosieer te word, het die Sweedse regering doelbewus al hoe meer die teenoorgestelde beleid probeer volg. Dit het as spoorslag gedien vir oordrewe steun aan swart terreurbendes in Suidelike Afrika.

Teen 1970 het Swede begin om grootskaalse emigrasie uit die Derde Wêreld toe te laat. Aanvanklik het die ander Skandinawiese lande ook sulke immigrante verwelkom. ‘n Drastiese toename in misdaad en die ontstaan van groot krotbuurte het Noorweë en veral Denemarke mettertyd tot besinning laat kom. Die inwoners het al hoe meer besef dat die tradisionele aard van hulle samelewing, dus hulle kultuur, deur hierdie immigrante bedreig en die gehalte van hulle lewenswyse verlaag word. Swede het langer en op groter skaal met immigrant-instroming volhard en betaal deesdae dus ‘n groter ekonomiese en maatskaplike prys. Daniel Friberg (bron hier onder) noem die drie prominentste Sweedse krotbuurte: Rosengard (Malmö), Rinkeby (Stockholm) en Hammarkullen (Gothenburg) (Kindle 1395). Anders as Duitsland het sowel Denemarke as Swede verlede jaar geweier om nog immigrante in te neem. Die Duitse regering se houding kan myns insiens aan voortgesette skuldgevoelens oor die Tweede Wêreldoorlog toegeskryf word. Volgens Michael Booth het die ervaring wat die tradisionele inwoners van al hierdie lande met nie-wit immigrante gehad het tot die opkoms van konserwatiewe, nasionalistiese, regse politieke partye gelei; iets wat onmiddellik na die Tweede Wêreldoorlog taboe was. Oor die impak van immigrasie op Europa lees bv Arthur Kemp se boek, Nova Europa: European survival strategy in a darkening world (Ostara Publications, 2013, 90p; kyk Praag 4.04.2015).

Daniel Friberg
Daniel Friberg

Dit is teen hierdie agtergrond dat Daniel Friberg se boek, The real right returns: A handbook for the true opposition (London: Arktos, 2015, 138p; Amazon Kindle $5,69), interessante leesstof bied. Die outeur is die uitvoerende hoof van ‘n Sweedse mynmaatskappy. In die gees van die European New Right (ENR) is hy ook een van die stigters van Arktos Media, “the world leader among traditionalist and Rightist publishing houses” (Kindle 322), asook van die metapolitieke webwerf Motpol, gestig in 2006. Daar is ‘n Metapedia-artikel oor die Motpol-dinkskrum op die internet beskikbaar. Friberg noem Motpol ‘n “fully-fledged online cultural magazine” (312). Sy genoemde boek is in Sweeds gepubliseer en spoedig in Duits, Engels en Nederlands vertaal. Al vier weergawes is as Kindle-publikasies beskikbaar.

Friberg het Michael O’Meara se verdienstelike boek, New culture, new right: Anti-liberalism in post-modern Europe (London: Arktos, 2004, 292p; Amazon Kindle $11,39) in Sweeds vertaal. Daarin word bv die destruktiewe invloed van die marxistiese Frankfurt-skool op Europa belig: “A Europe that gave free reign to a permanent revolution against tradition, hierarchy, and the structures and values which allowed European civilisation to flourish in the first place” (Friberg 349). Wat ‘n hernude Europa dringend moet doen, is “regain control of her destiny” (354).

In die voorwoord skryf ‘n Motpol-redakteur, Joakim Andersen: “Swedes and Europeans exist … they have a history … justified claims and interests and … a culture which is their own” (145). Hierdie waarhede geld ook Afrikaners, maar dit is ontstellend dat die stand van Swede en ander Europeërs die afgelope dekades so drasties versleg het dat sulke vanselfsprekendhede opgehaal moet word. Dit herinner aan die Italiaanse filosoof Julius Evola (1898-1947) se uitdrukking: “men among the ruins” (344). Wat Friberg beoog, is “building something new out of the solid stones we have found amongst the ruins” (354). In die nuwe Suid-Afrika behoort Afrikaners dieselfde te doen.

Friberg skryf vanuit die tradisie van die ENR, wat met Alain de Benoist (gebore in 1943) en die Research Group for the Study of European Civilisation (GRECE), gestig in 1968, ‘n aanvang geneem het. Die eerste gesaghebbende studie wat hieroor gepubliseer is, is Tomislav Sunic se boek, Against democracy and equality: The European New Right (London: Arktos, 1990, 3rd edition 2011, 196p; Amazon Kindle $10,25; kyk Praag 23.02.2014). Soos by die ENR gaan dit vir Friberg nie by uitstek om partypolitiek nie maar om metapolitiek, wat sy oorsprong by Antonio Gramsci (1891-1937) gehad het.

By drie geleenthede definieer of verduidelik Friberg die term metapolitiek:

  • “Metapolitics can be defined as the process of disseminating and anchoring a particular set of cultural ideas, attitudes, and values in a society, which eventually leads to deeper political change” (209).
  • “Metapolitics, simply put, is about affecting and shaping people’s thoughts, worldviews, and the very concepts which they use to make sense of and define the world around them” (447).
  • “Metapolitics is about spreading ideas, attitudes, and values in a society, with the longterm goal of effecting a deeper political change. The term refers to a method of influencing public opinion which does not need to be bound up within a particular party or programme. Metapolitics is an important complement to ordinary political activity, but does not replace it” (1241).

“No one can topple a political apparatus without beforehand establishing control over the cultural determinants upon which the political authority fundamentally rests” (437). “A spiritual or cultural revolution was thus seen as a necessary prerequisite for political revolution. Conquering political power is only the last step in a long process, a process which begins with metapolitics” (442). Praag beoefen klaarblyklik metapolitiek.

Wat baie duidelik is, is dat Friberg se ENR-gesindheid en dié van al hoe meer van sy mede-Swede spruit uit die immigrantevloed, dus die verskynsel van multikulturaliteit, wat die land getref en (onherkenbaar) verander het. Hy beskou die Republikeine in die VSA en die Konserwatiewes in Brittanje nie as egte regses nie (253). Sy ideaal is “to (re)create a genuine Right” (258), “a right which looks toward her own interests” (285), of soos Michael Polignano dit stel: Taking our own side (Counter-Currents Publishing, 206p, 2011; Amazon Kindle $6,83).

Friberg vestig sy hoop op die opkoms van die Sweedse Demokratiese Party (290). “As many, including Oswald Spengler [1880-1936, Decline of the West, 1918], have pointed out, it is always a dedicated minority who change the course of history” (333). Saam met die ander ENR-partye kan die Sweedse Demokratiese Party ‘n Europese renaissance moontlik maak (463). Hierdie partye sou nooit lewensvatbaar geword het as hulle van die steun van die hoofstroom-inligtingsmedia afhanklik was nie. Die internet het hulle opbloei moontlik gemaak, want dit “better reflects the reality that many people actually experience than the established media does” (595).

“Our culture has gradually decayed, moving towards a materialist, hedonist consumer culture” (380). “The youth of today have lost every ounce of historical memory and identity, thus losing their faith in the future as well as any overarching perspective. Because of this, they live in the here-and-now, in a constant pursuit of immediate sensual gratification” (370). Let op hoe goed formuleer Friberg die volgende waarheid, wat ook op Suid-Afrika van toepassing is: “In times when the business of politics is usually conducted by the opportunistic and third-rate, the need for long-term and principled thought is more pronounced than ever before” (470).

In Suid-Afrika word ons opgevorder om nie Afrikaners te wees nie, maar Suid-Afrikaners, Afrikane en wêreldburgers. Daarteenoor skryf Friberg: “A politician who is motivated by some obscure notion that his or her primary loyalty should be to some abstract ‘humanity’ or ‘world’, rather than the actual people being governed, can never be tolerated as a ruler, or even as a legitimate democratic representative” (531). Wêreldtaal en -burgerskap is zombiïsmes wat mense soos Wim de Villiers blykbaar begeer. “Strict cosmopolitanism views all intermediaries which distinguish individuals or groups from a posited general humanity as unethical or false, and is thus hostile to nationality, ethnicity, and religious particularism. The goal of the cosmopolitan becomes, either explicitly or implicitly, the World State, and thus of the concept of World Citizenship, as against a national, regional, ethnic, or religious identity” (1014). In “universalism … humanity is represented as a homogeneous whole, one extended family [bv die ANC se (swart) “broers en susters”] in which terms such as ‘people’ and ‘identity’ lose their relevance” (1378). Die doel is “the unification of all peoples. It claims that this will bring peace and prosperity to all” (1384).

Ons moet deesdae alewig oproepe aanhoor van handevat, nasiebou en aanpas by die wense van die meerderheid. Daarteenoor stel Friberg: “An authentic identity is founded on language, culture, identity, ethnicity, and social reality [in ons geval die brutaliteit van die nuwe Suid-Afrika] – not on opinions, sexual orientation, or media-induced impulses and artificial needs” (481). Wat nodig is, is “ethnic self-assertion” (902). Friberg wil die mate van kulturele eenheid herstel wat die Europa van weleer gekenmerk het; dus ‘n soort “meta-ethnic identity” (952). Europa word gesien as “the continent … cut in half by the Soviet Union and the United States” (487; ook 880). “A unified, independent Europe is necessary” (492). Hy pleit: “Normalise European society and restore a traditional order” (751; ook 838). Hy is optimisties: “Western civilisation can still be saved … Political activism is both meaningful and necessary” (1432). Teenoor die Franse Rewolusie (1789) se vryheid, gelykheid en broederskap (868) stel hy orde, geregtigheid en nasionale samehorigheid (874).

‘n Groot deel van die boek word in beslag geneem deur ‘n metapolitiese woordeboek waarin tersaaklike terme verduidelik word. Byvoorbeeld: “Cultural nationalism is a word which is used to distinguish Swedish nationalists who advocate for assimilation or integration of immigrant groups, from nationalists who advocate for repatriation or segregation of non-assimilable immigrant groups” (1086). Sweedse politieke denke het die afgelope dekades klaarblyklik groot veranderings ondergaan, oftewel vordering in realisme gemaak.

Kulturele marxisme word verduidelik met verwysing na kritiese teorie en die Frankfurt-skool. Die neiging “to pathologise opinions and life patterns which are not in accordance with its own political ends is characteristic of Cultural Marxism” (1071). Hoeveel keer moes ons nie al van bevrydingsteoloë soos Desmond Tutu en Nico Koopman aanhoor dat blankes siek is en heling nodig het nie? Hulle gee uitdrukking aan marxistiese leerstellings; heel moontlik sonder dat hulle daarvan bewus is. “In societies with a primarily European population, the Cultural Marxist always sees die majority population as privileged and oppressive … regardless of whether any discernible oppression is actually taking place” (1076).

Onmiddellik hierna volg hierdie passasie, wat ‘n gees adem wat enkele dekades gelede seker in geen Sweedse teks aangetref sou word nie: “Conversely, this is not seen as pertaining to South Africa, where the European minority is subject to massive judicial and institutional discrimination, quite apart from being beaten and murdered at an alarming rate. White minorities are never seen as oppressed groups by Cultural Marxists” (1082).

“An ethnocracy is a society where most of the power in a state or territory is primarily held by a specific ethnic group” (1120). Dit is teleurstellend dat Friberg hier die tradisionele Sweedse mening verkondig deur “apartheid-era South Africa” as ‘n voorbeeld van ‘n etnokrasie te noem. Die nuwe Suid-Afrika is ‘n aktueler, uiterste en beter voorbeeld van ‘n etnokrasie omdat nie net “most of the power” nie maar oorweldigend eintlik alle politieke mag katastrofaal en grootliks onverdiend in die skoot van ‘n enkele etniese groep, die swartes, beland het.

Friberg skryf vanuit die Amerikaanse en Sweedse perspektief waar blankes tans nog die meerderheid is: “Any shortcomings on the part of ethnic minorities are habitually blamed on European peoples” (1131). ‘n Mensereg wat min prominensie geniet, is die reg om anders as die meerderheid te wees; dus “the right to difference” (1098), bv: “The right of all peoples, including the European peoples, to retain their own distinctive culture, as opposed to dissolving into a larger ‘melting pot'” (1339); ‘n verwysing na die populêr-liberalistiese Amerikaanse versugting van algehele vermenging/assimilasie. Die “mass immigration of other ethnicities” wat op Swede afgekom het, het ‘n enkele doel of gevolg: “to decimate or exterminate the target ethnicity [the whites] as a group” (1345).

Die ontwaking van realistiese politiek, soos die opkoms van die Sweedse Demokratiese Party, het egter te laat gekom om die ondergang van die blanke politieke bewind in Suid-Afrika te voorkom. Dít is ‘n groter tragedie as wat algemeen (maar tog darem toenemend) besef word. Die Sweedse voorbeeld bevestig egter wat Robert Conquest (1917-2015) gesê het: “Everyone is right-wing in the matters he knows about” (Roger Scruton, How to be a conservative, London: Bloomsbury, 2014, 208p; Amazon Kindle $9,11; 104).

Wit Sweed dood twee in ‘rasse-aanval’

Anton Lundin Pettersson het twee mense gedood en twee ander met ‘n swaard beseer by ‘n skool in Swede.

Vrydag het die Sweedse polisiehoof Niclas Hallgren verklaar dat die man wat twee mense gedood het “deur rassistiese motiewe beweeg is”.

“Ons is daarvan oortuig dat die aanvaller deur rassistiese motiewe beweeg is,” het hy gesê. “Ons het tot hierdie gevolgtrekking gekom op grond van wat ons gevind het toe ons sy woonstel deursoek het, sy optrede tydens die gebeure en ook op die basis van hoe hy sy slagoffers gekies het.”

Hy het glo die anti-immigrasieparty, die Sweedse Demokrate, en ander regse politici op Facebook ondersteun.

Die swaardaanvaller van Trollhättan is eers later in die hospitaal aan sy wonde dood, nadat hy deur die polisie buite die skool geskiet is.

Die media het voor hy dood is reeds berig dat hy “doodgeskiet” is, maar die hospitaal waar hy opgeneem is, het die berigte weerlê.

Volgens ‘n woordvoerder van die hospitaal is hy gedurende ‘n noodoperasie wat op hom uitgevoer is, dood.

Die 21-jarige verdagte het ‘n masker en ‘n swart uniform gedra, vermom soos ‘n karakter uit die film Star Wars.

Hy het ‘n onderwyser en ‘n skoolkind met sy swaard vermoor en nog ‘n onderwyser en ‘n kind is in ‘n kritieke toestand in die hospitaal.

Die aanvaller het na bewering voor die aanval foto’s saam met skoolkinders geneem.

Volgens berigte het van die skoolkinders gedink dit is ‘n poets vir Halloween.

Navorsers sê Trollhättan die mees gesegregeerde stad in Swede, met immigrante wat almal gekonsentreer is in Kronogården.

Die Saab-fabriek is in Trollhättan geleë en sou hierdie jaar twee keer meer immigrante ontvang as die vorige jaar, naamlik 160 000.

Dit is die derde soortgelyke voorval van sy soort te midde van oplaaiende weerstand teen massa-immigrasie wêreldwyd.

In die twee vorige gevalle het Anders Breivik en Dylan Roof glo ook uit rassistiese oorwegings moorde gepleeg.

Tenker en passasierveerboot bots

‘n Gat in die romp van die passasiersveerboot, Stena Jutlandica, word die naweek by die hawe van Gothenburg, Swede geïnspekteer.

Die veerboot het vroeg Sondagoggend met ‘n tenker naby die eiland van Vinga naby Gothenburg gebots.

Die veerboot het water ingeneem, maar kon daarin slaag om die hawe sonder enige hulp te bereik.

Die tenker het 12 000 ton diesel en petrol vervoer, maar geen berigte het olielekkasies gemeld nie.

Die oorsaak van die ongeluk duur voort.

Karel Combrinck: Lieflingsobsessies van die linkses

‘n Interessante situasie is in die Midde-Ooste aan’t ontwikkel. ‘n Sweedse omgeboude vistreiler met jeugdige aktiviste aan boord is onderweg na die kus van Gasa om die land- see- en lugblokkade wat die Israeli’s sedert 2006 daar in stand hou, te probeer verbreek. Om dit nog interessanter te maak, voer die Islamitiese staat (ISIS) skynbaar in die mou om die skip aan te val ten einde nog meer aandag op die situasie te vestig.

Die skip, die Marianne av Gothenburg, met ‘n onbekende aantal jong aktiviste aan boord, is tans in die Middellandse See, waar dit vanaf Sisilië, oor Kreta na die Oos-Middellandse See onderweg is met as finale bestemming, die kus van Gasa, waar dit by ander vaartuie gaan aansluit om, wat bekend staan as die « Flotielje 111″, te vorm.

Lesers mag nog onthou van die insident in 2010 toe ‘n groep van ses skepe uit Turkeie na die Gasagebied gevaar het met die doel om die blokkade te ontset en om humanitêre hulp aan die inwoners van die Gasastrook te verleen. Die flotielje is in internasionale waters deur die Israeliese vloot en lugmag onderskep en nege van die opvarendes is gedood.

Uiteraard is dit vir ons, as Afrikaners, moeilik om veel simpatie of ondersteuning te betoon met ‘n Sweedse inisiatief van watter aard ook al, selfs wanneer dit op die oog af geregverdig is. Nietemin is dit so dat die Israeli’s sedert 2006 van Gasa ‘n soort opelugkonsentrasiekamp gemaak het, deur ‘n militêre blokkade wat die mense van die gebied van alle verkeer met die buitewêreld ontneem het, met gepaardgaande hongersnood, siektes en ellende.

Die blokkade, wat ingevolge die volkerereg geheel en al onwettig is, het die »internasionale gemeenskap » tot dusver maar relatief min gesteur. Die volkereg, soos telkemale reeds aangetoon, kom in die praktyk neer op weinig meer as bloot die wil van die magtigste, d.w.s. Amerika. Soos in baie ander situasies moet die begrip « internasionale gemeenskap », hier ook verstaan word as ‘n eufemisme vir wat Amerika aanneemlik vind. En in aangeleenthede betreffende die Midde-Ooste is Amerika die volledige en gewillige lakei van die Israeli’s.

Die Islamitiese staat, bekend as ISIS, is ‘n ekstremistiese Soenni-organisasie wat, danksy Amerikaanse bemoeienis reeds die helfte van Irak beheers en dreig om Sirië ook te oorrompel, en wat bande het met militante groepe in Gasa. Daarom sou ‘n mens wou dink dat ISIS die Sweedse skip goedgesind sou wees, maar in hierdie deel van die wêreld maak dit nie sin om sin te maak nie. ISIS is bloot een van die rolspelers in die gebied, maar ‘n giftige en gevaarlike een. Die probleem wat ‘n mens het met Israel is dat hulle vyande dikwels so weersinwekkend is dat dit selfs die Israeli’s goed laat lyk.

Vanselfsprekend is die media in hierdie geval so ietwat oorhoops, want hulle het te make met teenstrydighede tussen omtrent al hulle lieflingsobsessies. Hulle beheptheid met die Jodedom enersyds en met die Palestyne van Gasa andersyds (‘n rassesituasie!), en met die reg van linkses om te betoog en te manifesteer kom hier heel netjies bymekaar. Vandaar dan ook die relatiewe mediastilte oor die situasie rondom die Sweedse skip. Ons sal maar kyk hoe lank hulle dit kan ignoreer. Net totdat die eerste lyke weer begin huis toe kom.