Mense gehul in Russiese vlae vier fees op die Lenin-plein in Sevastopol
Meer as 95 persent van kiesers in die Krim-referendum het “ja” gestem vir die outonome republiek om by Rusland aan te sluit terwyl minder as 4 persent wil hê dat die streek deel van die Oekraïne behoort te bly, volgens die voorlopige uitslae.
Met meer as 75 persent van die stemme wat reeds getel is, toon voorlopige syfers dat 95,7 persent van kiesers “ja” gestem het vir die hereniging van die republiek met Rusland as ‘n eenheid van die Russiese Federasie. Slegs 3,2 persent van die stembriewe is uitgebring ten gunste daarvan om ‘n outonome republiek met breër regte binne die Oekraïne te bly. Die oorblywende 1,1 persent het uit bedorwe stembriewe bestaan.
Die algehele stempersentasie in die referendeum oor die status van die Krim is 81,37%, volgens die hoof van die Krim-parlement se kommissie oor die referendum, Mikhail Malisjef.
Die voorlopige uitslae van die volkstemming is gedurende ‘n vergadering in die middestad van Sevastopol, die stad waar Rusland se Swartseevloot gehuisves word, aangekondig. Die finale uitslae sal tydens ‘n perskonferensie vanoggend om 7:00 GMT, 9:00 Suid-Afrikaanse tyd, aangekondig word.
Meer as die helfte van die Tatare wat in die hawestad woon, het aan die referendum deelgeneem, met die meerderheid wat insgelyks ten gunste van aansluiting by Rusland gestem het, berig Itar-Tass, volgens ‘n verteenwoordiger van die Tatar-gemeenskap, Lenoer Oesmanof. Omtrent 40% van Krimse Tatare het Sondag by stempunte gaan stem, het die eerste minister van die republiek, Sergei Aksionof gesê.
In Simferopol, die hoofstad van die republiek, het ten minste 15 000 bymekaargekom om die referendum op die Leninplein in die middestad te vier en volgens berigte kom mense steeds daar aan. Betogers wat Russiese en Krim-vlae swaai, het ‘n lewendige konsert bygewoon terwyl hulle op die aankondiging van voorlopige uitslae betreffende die stemmery wag.
Die Russiese president, Wladimir Poetin, het gesê dat die burgers van die skiereiland die geleentheid gegee is om vrylik hul mening uit te spreek en hul reg op selfbeskikking uit te oefen.
Internasionale waarnemers beplan om teenwoordig te wees by die finale verklaring van die Krim-referendum vandag, het die hoof van die moniteringskommissie, die Poolse LP Mateusz Piskorski aan joernaliste gesê. Hy het bygevoeg dat die stemmery ooreenkomstig internasionale norme en standaarde gehou is.
Aanstaande week sal die Krim amptelik die roebel as ‘n tweede amptelike geldeenheid, tesame met die Oekraïense hrifna bekendstel, het Aksionof aan Interfax gesê. Volgens hom sal die dubbele geldeenheid omtrent ses maande in werking wees.
Alles tesame, sal die republiek se inlywing by Rusland tot ‘n jaar neem, het die eerste minister gesê en bygevoeg dat dit wel vinniger kon gebeur. Maar hulle wil graag verhoudinge met “ekonomiese eenhede, waaronder die Oekraïne, behou”, pleks daarvan dat hulle brûe verbrand.
Moskou hou die stemtellery in die Krim fyn dop, het Rusland se adjunkminister van buitelandse sake, Geogi Karasin, gesê.
“Die uitslae van die rerferendum sal oorweeg word wanneer hulle saamgestel is,” het hy aan Itar-Tass gesê.
Diskriminasie teen minderheidstale
Die besluit om ‘n referendum te hou, is geneem ná die bloedige opstand in Kiëf wat president Wladimir Janoekowietsj uit die mag gestel het. Die Krim – wat oor ‘n etnies Russiese meerderheidsbevolking beskik – het geweier om die Oekraïense regering te erken wat as gevolg van die staatsgreep aan bewind gekom het. Inwoners van die Krm vrees dat die nuwe leierskap nie hul belange op die hart sal dra en nie hul regte sal eerbiedig nie. Hulle was veral ongelukkig oor die parlement se besluit om die talewet te herroep wat hulle toelaat om minderheidstale – waaronder Russies – as amptelike tale naas Oekraïens te gebruik. Inwoners van die Krim het anti-Maidan-betogings gehou en Rusland gevra om hulle te beskerm.
Vandag word daar deur die inwoners van die Krim in ‘n referendum oor selfbeskikking gestem. Daarmee is die twee miljoen inwoners van die Krim besig om die wêreldgeskiedenis te verander, want so pas het die internasionale stelsel wat sedert die ineenstorting van die Berlynse muur in November 1989 gegeld het, insgelyks verkrummel.
Amerika, Brittanje en die Europese Unie wou die referendum ten alle koste verhoed, maar Rusland het vanuit die staanspoor die proses beheer en selfs gisteraand se stemming in die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies kon dit nie keer nie.
Terwyl die meeste Suid-Afrikaanse koerante vandag oor gister se rugby of die komende verkiesing berig, vind daar in die Krim ‘n gebeurtenis plaas wat vir ons van die uiterste belang is. Nes aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog, word selfbeskikking weereens ‘n internasionale kwessie. Woodrow Wilson, die Amerikaanse president aan die einde van daardie oorlog, het onomwonde verklaar dat “die reg op selfbeskikking… heilig is”. Hy het ook sy beroemde “veertien punte” gestel wat selfbeskikking veronderstel het.
Jan Smuts het gesê dat die toekoms van Suid-Afrika altyd van buite die land bepaal sal word. Dit was so in 1899, maar ook in 1990. Die Nasionale Party het in die tagtigerjare die binnelandse stryd teen die ANC, SAKP en sy bondgenote gewen, maar dit in die buiteland verloor. Met die hulp van die destydse Sowjetunie, Oos-Duitsland, Swede, asook die magtige links-liberale partye en media in Brittanje en die VSA, is die destydse NP-regering gedwing om met ‘n skimagtige terreurbeweging genaamd die ANC te “onderhandel”.
Terwyl mnr. FW de Klerk in sy referendumvraag van 1992 aan die blanke kiesers ‘n mandaat versoek het om met onderhandeling voort te gaan, het hy die “ja”-stem as carte blanche geïnterpreteer om tot ‘n volskaalse politieke, ekonomiese en militêre kapitulasie in te stem. Net soos twee miljoen hoofsaaklik Russiessprekende inwoners van die Krim ná die Amerikaans-gesteunde magsgreep op 22 Februarie 2014 hul onder ‘n vreemde meerderheid bevind het, word die Afrikaner vanaf 27 April 1994 op alle gebiede oorheers.
Die ineenstorting van die Berlynse muur was ‘n swaar slag vir Links en natuurlik vir die Sowjetunie wat byna dadelik begin verbrokkel het. Hier is egter die ironie: pleks dat De Klerk hierdie keerpunt in die wêreldgeskiedenis in sy guns aangewend het om die Suid-Afrikaanse kommuniste en links-liberale te troef, het presies die teenoorgestelde gebeur! Soos ek al tevore geskryf het, het FW ‘n geleentheid in ‘n ramp omskep.
1989 was die deus ex machina wat vir die Afrikaner ‘n ramp geskep het; kan die huidige gebeure in die Krim die katalisator word wat ons volk weer na vryheid lei? Weereens gaan dit om ‘n eksterne faktor buite ons beheer wat groot verandering bring.
Die enigste logiese afleiding oor die ramp van 1989 wat ‘n mens kan maak, is dat FW de Klerk na Groot Brittanje oorgeloop het en begin het om die Britse belang in ons land te bevorder. Ook sy broer Wimpie, wat ‘n groot kokkedoor in beide die Broederbond en die Afrikaanse media was, het in die aanloop tot die Groot Afrikaneroorgawe met die Britse geheimediens in Londen vergader, soos wat Chris Louw in sy boek Boetman en die swanesang van die verligtes berig het.
Afrikaners het tydens die Koue Oorlog besonder goed gevaar. Die periode vanaf 1948-1989 wat deur Leon Lemmer vandag as die “Afrikanerperiode” in ons geskiedenis gekenskets word, was ‘n bloeityd vir die land wat vinnig tot ‘n nywerheidsland ontwikkel het. Maar veral die Afrikaner was vir die eerste keer werklik verenig oor al vier provinsies, asook die ou Suidwes-Afrika wat feitlik as ‘n vyfde provinsie van Suid-Afrika geadministreer is. Die Afrikaanse kultuur, onderwysinstellings, weermag, Eskom, Transnet, Yskor, Sasol, die SAL, die SAUK en ander semi-staatsinstellings het groot hoogtes bereik, in teenstelling met die korrupte, finansieel wankelrige oorblyfsels van daardie instellings wat vandag oorbly.
Op die tydstip dat ons vyande se droom van ‘n klasselose kommunistiese utopie finaal “tot die asblik van die geskiedenis verdoem is”, om Trotski aan te haal, het daardie Afrikanerperiode egter eensklaps aan sy einde gekom. Dit is vervang met ‘n voortgesette Britse periode waardeur Suid-Afrika grotendeels tot die invloedsfeer van die Verenigde Koninkryk behoort. Afgesien van die nuwe klas van korrupte swart politici en hul meelopers, het Brittanje die meeste by die magsgreep van die ANC/SAKP op Suid-Afrika gebaat.
Om maar enkele voorbeelde hiervan te noem:
Die Indiese vriend van die toentertydse eerste minister, Tony Blair, het Yskor verniet gekry deur middel van ‘n agterbakse finansiële transaksie. Met ons staalnywerheid agter die blad, het Mittal ook ander staalfabrieke in Europa oorgeneem en sodoende die wêreld se rykste staalmagnaat geword. Afrikaners het dekades lank in Yskor se fabrieke gesweet en soms gesterf om Mittal, wat ‘n Britse burger is, se fortuin te skep.
Die oorname van ABSA, waarin die meeste voormalige Afrikanerbanke soos Volkskas en Trustbank saamgevoeg is, deur Barclays het ook nie deursigtig geskied nie en die valuta- en ander implikasies vir die land is nooit verreken nie. Soos ek dit verstaan, het ABSA eers Barclays se takke oral in Afrika met rande gekoop, waarna Barclays dieselfde fondse gebruik het om ABSA uit te koop. Verlede week verseker iemand my dat die helfte van Barclays se dividend tans deur ABSA verseker word wat sy Afrikanerkliënte met kostes melk om Brittanje se grootste bank te midde van die internasionale geldkrisis staande te hou.
Vodacom, die land se winsgewendste selfoonmaatskappy wat insgelyks met die staatsfondse van Telkom ontwikkel is, word vandag deur Vodafone van Brittanje besit. Suid-Afrikaanse selfoontariewe is van die duurste ter wêreld en uiteraard is die winste wat dié Britse maatskappy vanuit Suid-Afrika verhaal, insgelyks van die hoogste ter wêreld.
Britse maatskappye het ‘n leidende rol tydens die korrupte wapentransaksie, waaroor die laaste woord nog nie gespreek is nie, gespeel. Trevor Manuel het in die geheim en sonder goedkeuring van die parlement ‘n ooreenkoms met die Britse regering gesluit waarmee die Suid-Afrikaanse belastingbetaler betalings aan die Britse wapenmaatskappye waarborg. Blykbaar het ons nog nie eens begin om aan die wapens af te betaal nie en word daar tans net rente gedelg.
Soos die toeval dit wil hê, is Manuel se vrou, Maria Ramos, ook die uitvoerende hoof van ABSA en dien op die uitvoerende komitee van Barclays. Sy is nie eens ‘n gebore Suid-Afrikaner nie (op haar geboortesertifikaat staan blykbaar Lissabon), maar het voorheen aan die Universiteit van Londen nagraads gestudeer, wat haar seker kwalifiseer om ‘n leidende rol in die Suid-Afrikaanse ekonomie te speel, eers by Transnet en nou by ABSA.
My vermoede is dat daar ‘n langtermyn- Britse plan was om Suid-Afrika ná 1948, maar veral ná Republiekwording in 1961 en ons uittrede uit die Statebond, oor te neem en by verstek deur ‘n swart regering te laat regeer. Die ANC-bewind beskik oor geen werklike mag nie omdat die weermag afgetakel is en sy eie kaders uit ‘n spul hopelose, korrupte en onbekwame skurke bestaan wie se ambisie nie verder strek as om die staatskas leeg te steel nie. Die mag agter die troon is die Verenigde Koninkryk, met Rusland en China wat deur middel van BRICS poog om dié magsgreep op die land af te water.
Weereens: onthou Jan Smuts se gesegde: Ons lot sal vanuit die buiteland bepaal word.
Die Krim
Vandaar dus my opgewondendheid oor wat nou besig is om in die Krim te gebeur. Ten einde die Sowjetryk af te takel, het die VSA die beginsel van selfbeskikking ondersteun en oral in Oos-Europa die onafhanklikwording van state binne die Russiese invloedsfeer gesteun. Waar daar wel pro-Russiese regerings tot stand gekom het, het George Soros en ander Amerikaners se nie-regeringsorgansisasies die plaaslike politiek deur sogenaamde “kleurrevolusies” gemanipuleer om pro-Amerikaanse satellietstate rondom Rusland te vestig. Op 22 Februarie het die jongste van dié revolusies of staatsgrepe plaasgevind toe die verkose president van die Oekraïne, Viktor Janoekowitsj, uit sy land moes vlug nadat die Amerikaanse NRO’s duisende mense opgesweep, maar ook huursoldate betaal het om die onluspolisie met bofbalkolwe en koeëls te bestook.
Omdat die meesal Russiese inwoners van die Krim nie onder ‘n Amerikaanse marionetregering wil leef nie, het hulle met die steun van Rusland besluit om vandag referendum te hou. Alle voorspellings dui daarop dat die bevolking met ‘n oorweldigende meerderheid ten gunste van óf onafhanklikheid van die Oekraïne, óf inlywing by Rusland gaan stem.
Die Amerikaners, asook Duitsland en die res van die Europese Unie wat lyk my net skoothondjies van die VSA geword het, dreig nou met omvattende ekonomiese sanksies teen Rusland omdat hulle vandag se referendum as “onwettig” beskou.
Waneer dit egter die VSA pas, is selfbeskikking nie onwetttig nie, soos die beroemde geval van Kosovo wat in 2008 tot ‘n eensydige onafhanklikheidsverklaring teenoor Serwië en die res van die Federasie van Joego-Slawië oorgegaan het. Ten einde sy Serwiese bondgenoot te ondersteun, het Rusland tevergeefs die onafhanklikwording van Kosovo probeer teenstaan.
In sy verklaring ná afloop van sy ontmoeting met John Kerry, die Amerikaanse buitelandse minister, het die hoof- Russiese diplomaat, Sergei Lawrof, die lande en bevolkingsgroepe genoem wat oor die afgelope aantal jare meesal met Brits-Amerikaanse steun selfbeskikking verkry het. Volgens Lawrof moet die Krim as ‘n spesiale geval hanteer word, net soos wat die VSA en ander Westerse moondhede in 2008 die onafhanklikheid van Kosovo as ‘n spesiale geval gesien het. Lawrof het verder gesê:
“Is daar presedente in die internasionale reg. Daar is presedente, natuurlik. Elkeen verstaan dat die Krim vir Rusland iets baie belangriks, wat dit vir Rusland beteken. Dit beteken oneindig meer as die Falklandeilande vir die Verenigde Koninkryk of die Comore-eilande vir Frankryk.”
Onder Afrikanergroepe het die Kosowo-geval die afgelope aantal jare belangstelling gewek, omdat dit gesien word as ‘n voorbeeld van ‘n bevolkingsgroep wat hom eensydig onafhanklik kan verklaar, iets wat deur die volkereg en artikel 1 van die Verenigde Nasies se handves ondersteun word.
Die probleem is egter dat Kosowo sonder die militêre steun van NAVO en Amerikaanse erkenning nooit onafhanklik van Joego-Slawië sou geword het nie. Omdat soveel Afrikaners prokureurs en advokate is, sien hulle politiek ook soos ‘n hofsaak wat deur een of ander regter beslis gaan word. Politiek gaan egter oor mag en, soos wat die VSA oor die afgelope aantal jare gedemonstreer het, maak hy wat oor mag beskik die reëls. Diie Obama-bewind en die sogenaamde “neocons” of neokonserwatiewe in die VSA voel hulle nie meer aan reëls gebonde nie. Al wat tel, is naakte magsuitbreiding en Oekraïne, Rusland, Iran en ander lande wat aan die Amerikaanse empaaier ontkom, verkeer in hul visier.
In hul legalistiese benadering tot politiek, maak Afrikaners die fout om die volkereg of selfs die huidige Suid-Afrikaanse Grondwet met sy beroemde artikel 235 as die bepalende faktor in ‘n volk se onafhanklikheidstryd te sien. Artikel 235 lui immers:
Die Suid-Afrikaanse bevolking as geheel se reg op selfbeskikking soos in hierdie Grondwet vergestalt, belet nie, binne die raamwerk van dié reg, die erkenning nie van die konsep van die reg van enige gemeenskap wat ‘n gemeenskaplike kultuur- en taalerfenis deel, op selfbeskikking binne ‘n territoriale entiteit in die Republiek of op enige ander wyse, soos deur nasionale wetgewing bepaal.
In weerwil van dié mooiklinkende artikel, geniet Afrikaners vandag geen selfbeskikking of selfs selfregering nie. Die Britse Ryk is bloot deur ‘n Bantoeryk vervang… Of is die Bantoeryk dalk net ‘n voortsetting van die Britse Ryk, soos ek hier bo probeer aandui?
Interessant is dat ‘n geskil oor taalregte ook die huidige konflik in die Oekraïne onderlê. Een van die eerste dinge wat die nuwe pro-Amerikaanse bewind in Kiëf gedoen het, was om die Russiese taal oral in Oekraïne te verbied! Lui dit iewers by ons ‘n klokkie? Afrikaans wat uit die staatsdiens en die groot maatskappye geweer word, veranderings van Afrikaanse name, met Afrikaanse skole en universiteite wat verengels word?
Vandag werk duisende Afrikaners vir die Britse Ryk omdat hulle swartes, kleurlinge en Indiërs Engels leer of hulle in Engels onderrig. Ons belastings word insgelyks gebruik om Engels te bevorder en Britse vooroordele, selfs oor ons eie mense, in die land en elders ter wêreld te versprei. Kortom, Afrikaners het die slawe van die Britse Bantoeryk geword!
Die Angel-Saksiese standpunt oor die Krim het egter ‘n nuwe verdeling teenoor Rusland, selfs ‘n nuwe Koue Oorlog, geskep. Die nuwe globale bars of kraak gaan nie meer oor ekonomiese filosofie – kapitalisme teenoor kommunisme – nie, maar oor identiteit en nasieskap. Die Anglo-Amerikaanse Ryk is onherroeplik verbind tot multikulturalisme en ‘n gemengde identiteit met ‘n onderliggende anti-blanke substraat. Hierteenoor staan Rusland ‘n klassieke volkskap gegrond op nasionalisme en die erkenning van nasionale soewereiniteit en taalregte voor. Ironies is Wladimir Poetin, wat tans deur CCN, die BBC, die New York Times en ander links-liberale media vir ‘n “nuwe Stalin” uitgekryt word, een van die gewildste leiers onder Westerse konserwatiewe. Obama se aggressie in Oos-Europa word deur Amerikaanse konserwatiewe soos Pat Buchanan en Ron Paul gestriem. In Wes-Europa is Poetin veral gewild onder die nuwe geslag nasionalistiese kiesers wat die Franse Front National of die Nederlandse PVV of die Oostenrykse Vryheidsparty ondersteun.
Ook onder Afrikaners styg die bewondering vir Poetin wat oënskynlik alleen die Amerikaanse reus en sy Britse en Europese sikofante aandurf deur selfbeskikking en die voortbestaan van kleiner volkere teen ‘n allesoorheersende imperialisme verdedig.
Die breuk in die wêreld wat die Nuwe Koue Oorlog meebring, loop ook deur Suid-Afrika: aan die een kant die imperialistiese Anglo-Bantoe-Suid-Afrikaner en die ander kant die Afrikaner, die Khoisan, Vendas en ander groepe wat op selfbeskikking aandring.
Afrikaners sal die selfbeskikkingsyster moet smee terwyl hy warm is. Binne die volgende dae en weke sal ons vertoë tot buitelandse ambassades en moondhede moet rig waarin ons insgelyks op ‘n referendum oor selfbeskikking aandring. Die Britse ambassadrise in Suid-Afrika, Judith Macgregor, het gister getwiet dat die referendum in die Krim “onwettig” is, anders as die Skotse referendum oor selfbeskikking wat in September gehou word.
Wel, kom ons stel ‘n voorbeeld aan die wêreld deur ‘n wettige referendum in Suid-Afrika oor Afrikanerselfbeskikking te hou, met die moontlike hulp van mev. Mcgregor wat soveel begrip vir die Skotse vryheidstrewe toon. Oor die presiese grense van ‘n Afrikanerstaat en ons bates kan agterna onderhandel word, solank die beginsel erken word dat ons – soos die Kosoware, die Katalane, die Skotte en die Russiese inwoners van die Krim – onsself moet regeer.
Ek is selfs bereid om ‘n deel van die Noord-Kaap as tuisland te aanvaar, mits ons vir die infrakstruktuur en ander bates in Gauteng uitbetaal word. Dit is triljoene rande werd en ons gaan nie sonder vergoeding daarvan afstand doen nie. As die VSA so pas elf miljard dollar vir die nuwe, onverkose bewind in die Oekraïne kan skenk, is daar sekerlik baie internasionale fondse beskikbaar om vryheid vir Afrikaners te verseker.
Brittanje het nog altyd dubbele standaarde teenoor, enersyds Boere en Afrikaners, en andersyds die Sotho’s, Tswanas, Swazi’s, Iere, Skotte, Falklanders, Oekraïners, ens., gehandhaaf. Britse Bantoestans soos Lesotho en Swaziland wat nie eens hul eie staatsdienssalarisse sonder buitelandse hulp kan betaal nie, geniet volle onafhanklikheid terwyl hulle die territoriale integriteit van Suid-Afrika skend. Maar die Afrikaner word in ‘n onderdanige, verdrukte posisie teenoor die korrupte Bantoe-imperialiste gehou.
Hoe rym dit?
Dit spreek vanself dat ons in die komende verkiesing vir Front Nasionaal behoort te stem, om aan te toon dat daar steun vir die beginsel van Afrikanerselfbeskikking bestaan.
Of is ons al so deur Amerikaanse en Britse multikulturele propaganda gebreinspoel dat ons bereid is om slawerny in die vorm van plaasmoorde, geweld, permanente taal- en rassediskriminasie te aanvaar?
Die meerderheid Afrikaners hoef ons nie in die aanvanklike fase van dié beweging te ondersteun nie. In elk geval het niemand ooit in 1992 ten gunste van oorgawe aan die ANC/SAKP ingestem nie; ‘n komitee van Verraaierkaners rondom mnr. FW de Klerk het dit bloot namens ons gedoen ten einde hul Noord-Atlantiese meesters tevrede te stel. Gehoorsaam soos wat hulle is, het die meerderheid Afrikaners agterna daarby ingeval en is verder deur die media gebreinspoel om die juk te aanvaar.
Wat nou belangrik is, is dat ‘n saakmakende minderheid vryheidsgesinde Afrikaners hul stemme ten gunste van selfbeskikking moet uitbring. Ook die intellektuele en politieke debat moet binne die nuwe geopolitieke konteks gevoer word, waarin selfbeskikking soos ná 1918 ‘n kardinale rol speel.
Ons het niks meer om te verloor behalwe die kettings wat ons aan die gewelddadige, korrupte eenheidstaat bind nie!
praag, die dinkskrum vir Afrikanervryheid en -selfbeskikking. Sluit aan!
Die Referendumplakkaat uit 1992 waarin “waarborge” vir die toekoms verskaf word
21 Jaar gelede het die demokraties verkose NP-regering, onder die leierskap van FW de Klerk, die volgende 10 beloftes gemaak indien hulle kiesers JA stem in die 1992-referendum.
Kyk asseblief mooi na elke belofte, en oordeel dan self wat waar geword het, aldan nie.
‘n Veilige toekoms vir ons en ons kinders.
Vreedsame naasbestaan en gelykwaardige geleenthede.
Ordentlike hervorming en redelikheid.
Die beskerming van groepsbelang deur eie besluitneming.
Die bevordering van gemeenskaplike belange deur samewerking.
Sterk en doelgerigte leierskap.
‘n Eendragtige en weerbare Suid Afrika.
Ekonomiese, politieke en maatskaplike stabiliteit.
Die handhawing van ordelike regering en standaarde.
Veiligheid, vryheid en voorspoed deur geregtigheid.
Die Turke het gister stembus toe opgeruk om hul kruisies in ‘n referendum te gaan trek. Formeel handel dit oor grondwetlike hervorming wat die weg moet baan vir toetrede tot die Europese Unie. Die Europese Unie se saakgelastigde vir Turkye, Ria-Oomen-Ruijten, het haar ontsteltenis uitgespreek omdat opposisiepartye hul ondersteuners oproep om nee te stem.
Daar is egter soveel distels in die duiwehok, dat die ware rede vir die referendum aan die stief-agterspeen moet suip.
Onder die vernaamste teenstrydighede is dat die Koerde, wat op die oog af die meeste voordeel uit deelname aan die Europese Unie sal trek, volgens berigte teen ‘n ja-stem gekant is. Baie stem nee, ander boikot die referendum en daar was gevalle van intimidasie en geweld, en talle is aangekeer.
Hoewel oor 26 sake gestem word, staan twee soos die spreekwoordelike pale bo die water uit. Dit behels onderskeidelik die inperking van die magte van die hoë regters en die weermag. Die senior regters se magte is aan die bod geplaas omdat hulle soveel mag gehad het, dat hulle hul opvolgers uit dieselfde dampkring aangewys het. Die plan met die referendum is dat die politici en junior regters ook inspraak sal hê by die aanwys van senior regters. Teenstemmers meen weer Erdogan se party, ‘n Moslemparty wat homself as die Moslem-weergawe van die Europese Christen-demokratiese partye beskou, mik om die sekulêre regswese aan te tas. Dit verklaar miskien deels die sekulêre opposisie, wat normaalweg sterker as die regerende party oor lidmaatskap van die EU sou voel, se teenkanting teen ‘n ja-stem. Baie kommentators meen ook die referendum kom op ‘n stemming tussen die Islam en die sekularisme neer, maar nou bepleit die twee kante in baie opsigte dat hul ondersteuners vir die teenoorgestelde as hul eie standpunte moet stem.
Die weermag word ook as ‘n staat binne die staat beskou, waar die generaals bykans onaantasbaar is, en selfs vir kriminele oortredings voor hul kollegas tereg moet staan. Die gedagte met die referendum is dat ook hulle nou voor die burgerlike regbank tereg sal moet staan vir misdade teen die staat, en dat magsmisbruik so ingeperk word. Hul amnestie vir die 1980-staatsgreep sal ook verval.
Hierdie boodskap agter die boodskap is kwalik verskuil. Die referendum is op dieselfde dag gehou as wat die laaste militêre staatsgreep plaasgevind het, in ‘n land waar die weermag sedert 1960 vier keer die verkose parlementêre bewind omvergewerp het. Heelwat van die outoritêre maatreëls is steeds as oorblyfsels van die laaste staatsgreep in die grondwet veranker, en nog slagoffers van die arrestasies en mishandeling word vermis. ‘n Grondwetlike vasvat van die weermag sou in baie mense se oordeel gewild wees. Ja-ondersteuners het ook die afgelope paar dae van die martelinstrumente wat na die staatsgreep ingespan is uitgestal. Altesaam 650 000 mense is destyds aangehou, 171 het weens marteling gesterf, en 49 mense is tereggestel, waaronder ‘n 17-jarige seun wat nou materlaarstatus geniet.
Hoekom die Koerde teen die ja-stem stemming maak is moeilik om te begryp. Die Europese Unie stel as voorwaarde vir Turkse lidmaatskap dat die Turke meer selfbeskikking aan die Koerde en ander minderhede moet toestaan. Trouens, hierdie vereiste het al heelwat vir die Koerde in die sak gebring van ‘n posisie slegs enkele jare gelede waar hul taal effektief verbied is en hul stede Turkse name gekry het.
Koerdies is ook ‘n ‘n Indo-Germaanse taal, anders as Turks. Hoekom juis hulle teen iets wat skynbaar in hul belang is sal stem, bly vir die buitestander Turks.
Terwyl die referendum aan die gang was, was dit egter geen uitgemaakte saak dat die Ja-stem sou sultan kraai nie. Met 70 % van die stemme reeds getel waarvan 60 % “ja” was, was dit egter reeds duidelik dat kommer dat die Turke “nee” sou stem, onnodig was.
Vir baie Turke was die referendum bloot die geleentheid om ‘n mosie van wantroue in die Turkse premier, Tayyip Erdogan, te stel. Soveel nee-stemmers, soveel redes is daar hoekom Erdogan ongewild is. Baie beskou hom as ‘n toekomstige diktator, en die voorkeur wat hy en sy Sanhedrin vir gesluierde vroue het, laat die geëmansipeerde vroue in hierdie Moslem, maar tegnies sekulêre staat, swart sluiers sien.
Baie van die 50 miljoen kiesers weet skynbaar nie presies waaroor hulle alles stem nie, en gee ook nie ‘n dooie kurusj – ‘n Turkse duit – om nie.
Erdogan moet homself ook blameer dat hy juis nou sy beeld as toekomstige diktator versterk het. Minder as ‘n maand gelede het hy die grootste Turkse sake-instelling, TUSAID, gedreig om standpunt vir of teen die ja-stem in te neem, of geëlimineer te word. TUSAID het dit duidelik gemaak dat hy hom nie laat afdreig nie, maar Erdogan het waardevolle vriende verloor. Om die saak te vererger het die Turkse hoof-onderhandelaar by die EU glo gesê hy sal die geestegesteldheid en patriotisme van enige nee-stemmer onder bevraagteken.
Selfs die Turkse president, skynbaar self sonder om sonder om sy eie voorkeur uit te spel, het beide kante van die debat gemaan om ordentlik te bly. Hy het ook ‘n beroep op die kante gedoen om in hul verkiesingsreklame aan kiesers te verduidelik waaroor die referendum handel.
{jathumbnail off} Die meningspeiling oor ‘n Afrikanervolkstaat op Beeld se webwerf is gister gesluit met ‘n oorweldigende meerderheid wat óf heeltemal ten gunste óf voorwaardelik ten gunste van ‘n volkstaat is. Die finale stemming in die referendum-om-onafhanklikheid-in-die-kleine lyk soos volg:
Sou jy dit oorweeg om in ‘n volkstaat te bly?
Ja: 56% 6191 stemme
Nee: 27% 2941 stemme
Dit hang af: 17% 1912 stemme
‘n Rubriekskrywer van Beeld, Pieter du Toit, het dit op hom geneem om die koerant en webwerf se lesers te betig oor hul steun vir ‘n idee wat hy as “doogebore” beskou. Du Toit se rubriek, Volkstaat hou g’n heil in, het ontsteltenis onder sommige lede van die Vryheidsfront Plus veroorsaak omdat Du Toit se halsstarrige verdediging van die status quo vir hulle “werklikheidsvreemd” aandoen.
‘n Lewendige bespreking met waarskynlik die meeste deelnemers ten gunste van Afrikaneronafhanklikheid vind tans op sowel die kommentaarafdeling van Pieter du Toit se rubriekbladsy as op dié bladsy op praag.co.za plaas.
Kenners is dit eens dat die skielike uitbarsting van ‘n volkstaatdebat in die blaaie van Beeld, wat as ‘n hoofstroom-, liberale koerant beskou word, swanger aan politieke implikasiese vir Afrikaners én die land in sy geheel is. Die politieke debat in Afrikaans en in Engels in Suid-Afrika loop hiermee ook dermate uiteen dat ‘n mens reeds van “twee lande”, ‘n Afrikaanse en “Engelse, Mzansiese” kan praat.
Eerste berig: Maandag, 11 Januarie 2010 14:32
Die webwerf van die Johannesburgse dagblad Beeld, beeld.com, hou vandag op hul voorblad ‘n elektroniese meningspeiling met die vraag: “Sou jy dit oorweeg om in ‘n volkstaat te bly?”
Sommige lesers sien die peiling as ‘n referendum-in-die-kleine oor Afrikaneronafhanklikheid en moedig hul vriende en kennisse aan om “Ja” te stem. Tot dusver het lesers só gestem:
‘n Minister en ander politici in Italië het gister die uitslag van ‘n Switserse referendum ten gunste van ‘n verbod op die konstruksie van nuwe minarette verwelkom en dit ‘n les in demokrasie genoem.
“Switserland stuur daarmee vir ons ‘n helder sein: Ja vir kloktorings, nee vir minarette,” het Roberto Calderoli, die minister van administratiewe vereenvoudiging en ‘n lid van die anti-immigrant Noordelike Liga-party gesê.
“Wat uit die keuse van die Switserse mense se keuse blyk te vloei, is respek vir die vryheid van godsdiens aan die een kant en die behoefte om die politieke en propaganda-aspekte verbonde aan Islam te vertraag aan die ander kant.”
Die referendumuitslag “moet ons weer laat dink,” sê Calderoli.
Riccardo De Corato, ‘n wetgewer van Eerste Minister Silvio Berlusconi se Mense van Vryheidparty, en die onderburgemeester van Milaan, het die referendum gebruik om die linkse vleuel in sy eie land te kritiseer.
“‘n Baie demokratiese Switserland het Italië vandag ‘n les geleer, veral aan linksgesinde militantes wat versperrings sou opgerig en ‘skande’ geskree het indien dié soort inisiatief in Italië plaastevind het,” sê hy.
Nog ‘n Noordelike Liga-politikus, ‘n adjunk in die Europese Parlement, het die stemmery “‘n grootse les in demokrasie van Switserland” genoem. “Ongelukkig konsulteer ons nie die mense in Italië om uit te vind wat hulle van moskees en Islamitiese sentra dink nie,” het Matteo Salvini gesê.
Giancarlo Galan, die president van die noordelike Veneto-streek wat Venesië insluit, sê hy is in sy noppies met die uitslag van die referendum en hy “sou honderdmaal nee (vir minarette) gestem het.”
Sowat 57,5 persent van die Switserse kiesers het gekies om die konstruksie van nuwe minarette te verbied.
Egipte se Moefti, Ali Gomaa, het uitgevaar teen ‘n referendumuitslag in Switserland wat nuwe minarette verbied, en het dit ‘n “belediging” teen Moslems regoor genoem terwyl hy ‘n oproep op Moslems gedoen het om nie deur die skuif uitgelok te word nie.
‘n Soliede meerderheid Switserse kiesers het in ‘n referendum gestem om die oprigting van nuwe minarette, die torings wat teenaan moskees gebou word vanwaar die oproep tot gebed gemaak word, te verbied
“Hierdie voorstel word nie net as ‘n aanval op die vryheid van opvattings beskou nie, maar is ook ‘n poging om die gevoelens van die Moslem-gemeenskap in en buite Switserland te beledig,” het Gomaa, die Egiptiese regering se amptelike vertolker van Islamitiese wet aan die staatsnuusagentskap MENA gesê.
Hy het Switserland se 400,000-sterk Moslemgemeenskap aangemoedig om dialoog en wettige metodes te gebruik om die verbod, wat hy as uitlokkende gedrag beskryf het, te beveg.
Die regse Switserse Volksparty, Switserland se grootste party, het die referendum afgedwing nadat hulle die verpligte honderdduisend stemme binne 18 maande ingesamel het.
Die Switserse media spreek vandag hul kommer uit oor die naweek se referendum waarin die bou van moskeeminarette verbied is.
Die Franstalige koerant Le temps meen die uitslag “is deur vrees, fantasieë en onkunde” veroorsaak en waarsku dat daar “skouspelagtige skade” aan Switserland se internasionale aansien gaan wees.
“Weerwraak, boikotte, terugslae… die botsing met Islam kan baie duur wees,” skryf die Geneefse dagblad verder.
“Sekere mense, wat deur die krisis getraumatiseer is, het ‘n stem van protes en agterdog uitgebring, eerder as haat of wantroue. Dié stem het nou in ‘n bom verander.”
Die dagblad van Lausanne sê dat uitvoere, toerisme, die luuksebedryf en die finansiële nywerheid almal ‘n teenreaksie behoort “te vrees”.
Die Journal du Jura meen gister se referendum was ‘n “eie doel uit vrees” terwyl die koerant La liberté in Fribourg in ‘n hoofartikel skryf dat “vrese wat verbind is aan die Islamisering van die land en die vermenging van bevolkings wat te vinnig plaasvind” die uitslag beïnvloed het.
Die Tagesanzeiger, ‘n dagblad in Zürich, sê dat die land intens verdeeld geraak het tussen ‘n “moderne en internasionalistiese” kant en ‘n ander wat “tradisionalisties en nasionalisties” is. Volgens die koerant gaan die referendum “die internasionale isolasie van Switserland selfs onder Westerse lande” verhoog.
Die referendum om die torings wat aan moskees verbind is en waarvandaan Moslems tot gebed opgeroep word, te verbied, is gister met ‘n stempersentasie van 57,5 persent goedgekeur. Stemme is in 22 van die land se 26 kantons uitgebring.
Vooraf is voorspel dat die “nee”-stem teen ‘n verbod op minarette sou seëvier aangesien die media en die Switserse establishment dié standpunt gesteun het. ‘n Alliansie van die regse Switserse Volksparty en linkses, asook feministe, wat die “ja”-stem gesteun het, het egter vir gister se verrassing gesorg.
Die meningspeiling oor ‘n Afrikanervolkstaat op Beeld se webwerf is gister gesluit met ‘n oorweldigende meerderheid wat óf heeltemal ten gunste óf voorwaardelik ten gunste van ‘n volkstaat is. Die finale stemming in die referendum-om-onafhanklikheid-in-die-kleine lyk soos volg:
‘n Minister en ander politici in Italië het gister die uitslag van ‘n Switserse referendum ten gunste van ‘n verbod op die konstruksie van nuwe minarette verwelkom en dit ‘n les in demokrasie genoem.
Die Switserse media spreek vandag hul kommer uit oor die naweek se referendum waarin die bou van moskeeminarette verbied is.