Hoofartikels – Bladsy 2

Koppestamp van ideologie en nasionalisme

Uit die opskrif sou maklik afgelei kon word hierdie kommentaar handel oor Suid-Afrika. Dit is egter België wat aan die bod kom.

België sukkel steeds om ‘n regering te vorm, lank nadat die Belge verkiesing gehou het. Die party wat die grootste vordering gemaak het, die N-VA, is ‘n Vlaamse party wat hom vir die onafhanklikheid van België beywer. Die Vlaminge maak bykans 60 % van die bevolking uit, en met ander partye, soos die Vlaamse Belang, wat ook onafhanklikheid nastreef, is dit op die oog af moeilik om te verstaan waarom dit so moeilik is om ‘n regering te vorm.

Die werklikheid is dat die verskillende partye en hul belange in Vlaandere mekaar goed opdreun, en dat die sosialiste in die armer Franssprekende Wallonië oorheers. Die leier van die Franstalige sosialiste, Elio di Rupo, is gevolglik deur die monarg aangewys om ‘n regering saam te stel. Sedertdien word gesprekke gevoer.

Dit is geen eenvoudige taak nie. Di Rupo kan op steun of gedeeltelike steun staatmaak van Vlaamse partye wie se fokus op iets anders as groter selfregering of onafhanklikheid gefokus is, soos die sosialiste en die groenes. Die Vlaamse Belang se ekstremisme laat dit ook effens geïsoleerd vir soverre die nasionale staat aanbetref.

Baie eenvoudig gestel, vir die Franstaliges is baie op die spel vir die behoud van die eenheid van België. Wallonië word jaarliks met enorme bedrae belastinggeld uit Vlaandere gesubsidieer om op ‘n gelyke ekonomiese vlak as die noorde te kom. Dit is egter komplekser, met talle Franstaliges wat hulle veral in die omgewing van Brussels in Vlaamse gebied vestig, maar dit ondenkbaar vind om te vervlaams soos wat in werklikheid vereis word. Hierdie verset lei daartoe dat daar groeiende Franstalige kolle in Vlaandere ontwikkel. Word Vlaandere onafhanklik, is dit bykans ‘n uitgemaakte saak dat hierdie mense sal moet vervlaams of trek.

Di Rupo waarsku nou dat België op politieke chaos afstuur. Bart de Wever, leier van die N-VA, verweer hom deur te sê uit die toegewings wat Di Rupo tot dusver gemaak het, is daar geen sekerheid dat Vlaandere en Wallonië onder die nuwe regering nog selfstandiger gaan word nie. Dit word veral bemoeilik omdat die onderhandelings alles mondelings plaasvind, terwyl hy alles op skrif wil stel. Hy wil nou ook eers bilateraal met Di Rupo gesels, sonder dat al sewe partye wat Di Rupo betrek het deelneem.

Die verskille is duidelik. De Wever meen België stuur op ‘n mislukte staat af as die land nie verander en Vlaandere en Wallonië nie meer selfstandigheid verwerf nie, terwyl Di Rupo se fokus is om België vir die 21ste eeu te bou. De Wever mag die grootste belangesteun hê, maar sy onderhandelingsplatform word geërodeer deur mense vir wie die staatkunde sekondêr staan tot ideologiese sake soos sosialisme of groen sake.

Intussen stuur die land volgens Di Rupo op politieke chaos af.

pro100casino

Siepsop vir Suid-Afrikaanse onderwys

“‘n Volk wat in sy onderwys belê, belê in sy toekoms.”

Hierdie ou waarheid is deur die dekades deur die Afrikaner ter harte geneem. Selfs in tye van bitter nood is gesorg dat die meester en sy lat aan diens is. Van die onderwysers en onderwyseresse het bitter karige salarisse gekry en moes by goedgesinde boeregesinne loseer om plaasskooltjies te beman.

‘n Pioniersgees het geheers om ‘n verslane volk weer te laat blom. Veral mense wat verkies het om nie die effens geriefliker pad van Milnerisme te loop nie, moes met bitter min geld aan die toekoms van hul jeug bou.

Van die leerlinge het so goed presteer dat hulle oorsee kon gaan studeer, en talle het wêreldklas-kwalifikasies by bekende universiteite in Nederland, Duitsland en Brittanje verwerf.

Pas het Newsweek ‘n opname gepubliseer dat Suid-Afrika in die lys van 100 beste lande, die 82ste plek behaal het. Meer kommerwekkend is dat die land die 97ste op die onderwysterrein haal.

Dit is lank reeds bekend dat Suid-Afrika se skoolstelsel nie dieselfde kwaliteit matrikulante oplewer as dié van sy bure nie. Universiteite ondervind veel minder oorbruggingsprobleme met studente uit sommige buurlande, soos Zimbabwe, as wat hulle sukkel om Suid-Afrikaanse studente op standaard te kry.

Die DA, wat die syfers aan die groot klok gehang het, wys ook daarop dat Suid-Afrika baie aan onderwys spandeer, en baie moeite met onderwys doen.

‘n Deel van die probleem is ‘n bestuursprobleem. Dit is ‘n jaarlikse verskynsel dat handboeke slegs met moeite hul weg van die store na die skole, en weer van daar na die leerders vind. Afrikaanse boeke wat verlede jaar met skenkersgeld uit België aangekoop is, het nou nog nie al die skole waarvoor dit bestem is bereik nie, en skynbaar kan niemand lig werp op waar die boeke hulle bevind nie. Uit vrees vir viktimisasie kan nadere besonderhede ongelukkig nie verskaf word nie.

Op die oomblik staak baie onderwysers ook, maar die groter probleem bly een van gesindheid. Terwyl sommige skole selfs onder baie moeilike omstandighede goed presteer, strompel ander van jaar tot jaar voort. Besoek ministers en LUR’e die skole, kom ook heelwat aan die lig – onderswysers, selfs skoolhoofde, en leerlinge wat bitter laat by die skole opdaag. In enkele gevalle was van die leerkragte so geswaai dat daar van onderrig geen sprake kan wees nie.

Leerkragte wat in die gees van meester van ouds baie hard werk en baie moeite doen, selfs opofferings maak, om die kinders wat aan hulle toevertrou is slaggereed vir die wêreld te maak, verdien om goed besoldig te word. Hulle verdien ook medaljes.

Die ander verdien saam met ‘n regering wat met die onderwys brou meester se lat op die bas.

для девочек Фильчаков

Deursigtigheid toegewasem

Die besluit van die ANC en die IVP om ‘n vergadering tussen die SABC-raad en die parlementêre portefeuljekomitee te verdaag nadat ‘n hofbevel verkry is om dit vir die media oop te stel, laat net meer vrae ontstaan oor hoe die ANC die pad vorentoe sien met sekere grondwetlike waarborge oor meningsuiting en die reg om inligting wat jou regte raak te bekom.

Omdat die SABC ‘n statutêre openbare uitsaaier is wat gereeld vanuit die staatskas met ‘n reddingsboei uit die sop gehelp word, is elke burger van die land ‘n aandeelhouer en het op die een of ander wyse ‘n belang daarby. Dit sluit in die reg om verseker te wees dat die openbare uitsaaier nie as ‘n propaganda-arm vir die regerende party aangewend word nie.

Ook nie probeer verdoesel waar sekere programme op veral die SABC se radiostasies as weerligafleiers gebruik word terwyl ‘n spesifieke agenda op die oorhoofse vlak voltrek word nie.

Daar is begrip voor dat ‘n werkgewer sekere kwessies, veral personeelkwessies, as sensitief sal beskou en nie graag dié onderkleertjies op die wasgoeddraad langs die hoofweg opgehang sal wil sien nie. Die teenargument is dat as ‘n mens vir ‘n openbare uitsaaier wil werk, moet ‘n mens sorg dat jou neus te alle tye skoon is, veral waar dit die belange van die publiek raak.

Boonop het privaat en gemeenskapsradiostasies nie die luukse van vertroulikheid wanneer OKOSA oor hul lisensie-aansoeke besin nie. Logieserwys sou verwag word dat die skoen eerder aan die ander voet moet sit.

Soos die vereniging van parlementêre verslaggewers uitgewys het, staan dit egter ook teen die agtergrond van beoogde nuwe wetgewing wat onder meer mediavryheid ernstig bedreig en ‘n mediatribunaal.

Soos wat die wêreldsokkerbekertoernooi vir Suid-Afrika baie positiewe publisiteit besorg het, sorg veral die intimidasie en geweld wat nou met die staking gepaard gaan, dat die land erg in die buitelandse pers deurloop wat onthuts is oor die regering se mediaplanne.

Die kern van die probleem wat nou met die SABC se verskyning voor die parlementêre komitee ervaar word, is dat dit moeilik is om ‘n reuse liggaam se neus skoon te kry na daar so lank politieke inmenging en politieke aanstellings was, en meriete nie altyd die swaarste geweeg het nie.

Op die duur werk ‘n ontleedmes en chirurgie beter as om septiese wonde onder pleistertjies toe te maak. Kort voor lank is deursigtigheid, een van die pilare van verantwoordbare regering, nie net toegewasem nie, maar toegemessel.

027у

Knyptang-breekspul

Twee sake oorheers die afgelope weke die nuus sodat ander nuus soos misdaad effens noustrop trek om die pyp te rook – die landswye staking wat met geweld gepaard gaan, en die regering se aanslag teen vrye meningsuiting en mediavryheid.

In beide sake staan die regering sentraal, veral omdat die grens tussen regering en regerende party deurlopend geërodeer word.

In beide sake kan daar vandag ook wendings kom – die regering wat ‘n verhoogde salarisaanbod gemaak het na eers viervoet vasgeskop is, en SANEF wat hom tot die hof gaan wend omdat die parlement besluit het ‘n deel van die verrigtinge wanneer die SABC vandag op die rooi tapyt verskyn, sal agter geslote deure geskied.

Die huidige nuusstroom staan in skrille kontras met die nuusstroom van kwalik twee maande gelede toe bykans elke koerant rondom die sokkereuforie saamgestel is, en volgens berigte as gevolg daarvan ‘n 20 persent daling in verkope beleef het.

Op die hoogtepunt van die euforie het kenners teen die onvermydelike post-euforiese trauma gewaarsku. Hierdie doemprofete is afgemaak met die verskoning dat die land – veral die gewone mense – dit regtig nodig het om ‘n slag hul longe vol te trek. ‘n Tyd waar die onwaarskynlike kon gebeur waar Julius Malema se mond gesnoer was. Die doemprofete het ook gewaarsku dat die regering besig is om die euforie as skild te benut vir allerlei konkelwerk soos omstrede SEB-transaksies, tenderpreneurskap, die herontplooiing van gediskrediteerde kaders en veel erger.

Dit wat nou beleef word is die teksboek-voorbeeld van post-euforiese trauma. Bykans alles sal te kort en te lank wees. Frustrasies sal oorkook. Dit slaan ook neer in koerante se internet-kommetaar-kolomme en ander internetgedrewe ruimtes waar iedereen sy eiertjies kan kom lê. Die felheid waarmee mense onder mekaar inklim selfs waar die strydendes bykans volkome oor ‘n saak saamstem, is dikwels skokkend.

Die les is gewoon: Daar is nie in ‘n komplekse land soos Suid-Afrika ruimte vir swak en korrupte regering nie. Nog minder vir ‘n proses van donkerwerk wat konkelwerk oplewer, waar die regering statutêr die donkerte in die vorm van mediasensuur skep nie.

Die gevaar is dat, net soos met ‘n euforiese klimaat, uiters belangrike nuus so verswelg kan word dat kiesers werklik oningelig is as hulle die dag hul kruisies moet trek. Tot Agri SA se krediet is dié keer gou gereageer toe daar weer vanuit regeringsgeledere wanvoorstellings oor huidige grondbesit gemaak is, en tot krediet van die media wat Agri SA se reaksie op die fiktiewe syfers in die groenskrif gepubliseer het.

Die land kan gewoon nie bekostig dat wanvoorstellings en politieke retoriek as feite neerslag vind nie.

Maar om dit te voorkom verg ‘n verantwoordelike regering en ‘n vrye, onafhanklike media.

christmas edition

Groenskrif oor grond

Gevaarligte flikker helder rooi as berigte oor die voorgenome groenskrif oor grondhervorming enigsins in die kol is.

‘n Opsigtelike probleem, luidens ‘n berig in Rapport, is dat die groenskrif steeds van die veronderstelling uitgaan dat slegs 13 % van die grond in swart besit is, en 87 % in wit besit. Dit het blykbaar betrekking op alle grond in privaat besit.

Hoe die regering by so ‘n sommetjie kan kom sonder ‘n grondoudit, wat deur georganiseerde landbou versoek maar volstrek deur die regering geweier word, is onverstaanbaar. Verskeie opnames dui daarop dat die prentjie aansienlik anders daaruit sien.

Die bewoording klink verdag baie na ‘n blaps enkele maande gelede toe die Minister van Landbou, Tina Joemat-Pettersson, in Rapport geskryf het dat met die aanbreek van die nuwe bedeling, dieselfde persentasies grond in wit aan die een kant, en swart, bruin en Indiër aan die ander kant, se besit was. Sy is in verskeie artikels reggehelp.

Dié syfers is opsigtelik ontleen van die ou persentasies waaruit die tuislande saam 13 % van die oppervlak beslaan het, en die res 87 %. Hierdie syfer kan kwalik as vertrekpunt gebruik word, onder meer oor die ligging van die land se droë dele, die feit dat die meeste natuurparke soos die Kruger Wildtuin en Kalahari-Gemsbokpark ook in die 87 % geleë is, en dat staatsgrond, soos staatsplase en weermaggronde, dorpsmeente en vele meer kwalik na 1994 by sogenaamde blanke grond gereken kan word.

Om bruin grondbesit by die 13 % in te reken is moedswillig foutief. Bruin landelike gebiede soos die Richtersveld, Mier, Ebenhaeser, die Oppermansgronde en talle kleiner areas soos Thaba Patchoa, Genadendal en sowat 30 ander beslaan saam honderde duisende hektaar. Die groter gebiede is ook in droër gebiede.

Uiteindelik handel dit nie werklik oor ‘n paar persent hier en ‘n paar persent daar nie, dit handel oor die wyse waarop persepsies as feite opgedis word, en sodoende ‘n vraagteken plaas oor ander gegewens wat die beplande groenskrif gebruik. Is dit werklike onkunde – wat moeilik is om te glo nadat meer betroubare feite al soveel kere onder die regering se aandag gebring is – of blote moedswilligheid?

Die probleem is dat as daar eers onversigtig met ‘n stel feitefoute omgegaan word, erodeer dit die vertrouensposisie wat nodig is om die proses enigsins sinvol op die tafel te kan plaas.

Meningsvormers uit die liberale dampkring, soos Max du Preez en dr. Piet Croucamp, stel dit periodiek dat die kommersiële landbou dalk baie tot ‘n ontspanne klimaat oor grondhervorming kan bydra deur nie vir die regering te wag nie, en self in so ‘n program die leiding te neem. Die werklikheid is dat dit al verskeie kere probeer is, en selfs geïmplementeer is, maar by die regering die koue skouer, of hoogstens lippediens gekry het.

‘n Sinvolle beginpunt sou dalk wees om politieke retoriek en propaganda links te laat en met feite te werk.

Gatgrawery

Die regering maak steeds groot gewag van wat hy die opwelling van nasietrots gedurende die wêreldbekersokkertoernooi noem, en klop homself hiervoor op die skouer.

Tim du Plessis, redakteur van Beeld, het egter in ‘n radioprogram die skep van die sokkereuforie aan die media toegeskryf, en meen dit is reggekry ondanks, en nie danksy die regering nie. Reg of verkeerd, dit blyk dat die media hiervoor ‘n prys betaal het. In ‘n vroeëre uitgawe van dieselfde program is gemeld dat die media as gevolg van sy sokkerdekking ‘n twintig persent daling in sirkulasie beleef het.

Wat ook al die werklike feite, die punt is skynbaar dat die regering die myle wat dit uit die wêreldwye sokkereuforie kon kry, hopeloos oorskat het.

Die eindfluitjie het skaars geblaas, of die regering skop die media wat minstens ‘n baie belangrike rol in die sokkereuforie gespeel het met allerlei muilbandplanne in die tande. Die media reageer, en kort voor lank het die buitelandse media ook saam in die koor teen die regering begin sing.

Plaasaanvalle, wat periodiek vir Suid-Afrika baie skadelike publisiteit sorg, is na ‘n kort onderbreking voortgesit.

En toe breek die staakseisoen aan, en die regering maak rug styf.

Die werkers wat nou met die rug-styfmakery die spit afbyt, is die werkers wat aan die regering se versoeke gehoor gegee het om nie die sokkertoernooi te gebruik om groot verhogings af te dwing nie. Die stakers wat hulle aan die versoek afgevee het, het min of meer gekry wat hulle deur afpersing vermag het.

Daar is verskeie redes waarom die mense wat nou staak rede het om ongelukkig te wees. Behalwe dat hulle hul staking uitgestel het soos die regering versoek het, en nou daarvoor gepenaliseer word, word van hulle verwag om veel kleiner verhogings te aanvaar as wat die reeds oorbetaalde besluitnemers gekry het. Teen die agtergrond dat die soustreinryers groot verhogings kry, en hulle veel kleiner, is ‘n verwere dat daar nie geld is nie, of dat dit inflasionisties is, water op die eend se rug. ‘n Mens kan immers nie sosialisme predik, en kapitalisties uitvoer nie.

Boonop sien die en lees die stakers dat reeds bemagtigdes oor en oor die lang lootjies van SEB-bevoordeling trek. Fabelagtige bedrae word genoem in ‘n land waar baie mense ver onder die broodlyn leef.

Ook dit haal die buitelandse media, en die regering is tereg bekommerd en onthuts oor die slegte buitelandse publisiteit. Boonop kan die regering dié keer op min simpatie in die buitelandse media staatmaak, aangesien die einste media solidariteit betoon met die media in Suid-Afrika wat ‘n aanslag op mediavryheid in die gesig staar.

Dit is egter ook so dat die buitelandse media die lakens begin uitdeel het voor die huidige staking die elemente van geweld begin toon het. Hef aan in slegte publisiteit lê voor. Die regering is tereg bekommerd oor die geweld wat met die staking gepaard gaan, maar die vraag kan ook gevra word wat die regering eintlik verwag het sou gebeur om so sagkens met die verbale diarree van Julius Malema en ander om te gaan?

Wie distels saai, sal dorings maai.

Ongelukkig gaan almal op die dorings trap.

Фільчаков прокурор

Samesweringsteorieë

Die afgetrede Kubaanse diktator, Fidel Castro, het pas weer begin oë wys, of hy begeef hom weer op die terrein van omstredenheid.

In ‘n pas-verskene skrywe spreek hy die mening uit dat die Bilderbergkonferensie ‘n sameswering is om die wêreld in ‘n kernuitwissingsoorlog te dompel. Hy skryf die bestaan van die konferensie toe as ‘n nalatenskap van Hitler.

Die Bilderbergkonferensie is ‘n informele instansie wat in 1954 in Nederland tot stand gekom het met die doel om trans-Atlantiese betrekkinge te verbeter. Dit was na kommer ontstaan het oor sterk anti-Amnerikaanse sentimente wat in Europa posgevat het.

Niemand kan betwis dat die Bilderbergkonferensie se eie styl grootliks vir die samesweringsoersepsies verantwoordelik is nie. Dit bestaan uit 130 invloedryke lede wat uitgenooi word, en die jaarlikse konferensies is nie oop vir die media of die publiek nie. Mediaverklarings oor waaroor besin is, is so skaars soos hoendertande.

Wat wel bekend is, is dat daar – in die laaste tyd minstens – geen resolusies bespreek of geneem word nie. Geen stemmings word gehou nie. Die gedagte dat dit ‘n wêreldregering voorstaan, is deur ‘n jarelange lid as oordrewe maar nie heeltemal ongegrond nie, beskryf. In ‘n seldsame mediaverklaring is verduidelik dat dié konferensie maniere probeer vind om te voorkom dat oorloë, veral kernoorloë plaasvind.

Dat Castro, van alle mense, hom oor die Bilderbergkonferensie uitspreek is pikant, om die minste te sê. Castro het immers self ‘n internasionale krisis veroorsaak deur Russiese kernwapens op die VSA se voorstoep te ontplooi, en dit is eers verwyder na ‘n oorlog gedreig het. Trouens, met die Bilderbergkonferensie in 2008 was ‘n kernvrye wêreld een van die hoofbesprekingspunte naas sake soos kuberterrorisme, proteksionisme, Afganistan, Afrika, die Islam en Iran.

Castro self was deel van die wêreldkommunistiese ryk, en die doelstellings van wêreldoorheersing was kwalik bedek.

Dat hy uitgesluit gevoel het van ‘n instansie wat nouer samewerking tussen die demokrasieë weerskante van die Atlantiese Oseaan bevorder het, is te verstane. Sy ondergrawing van demokrasie, nie net in sy eie land nie maar as Rusland se soldaat met afstandbeheer in lande soos Ethiopië en Angola, kan darem nie op die demokrasieë se brood gesmeer word nie.

Omdat sommige mense floreer op samesweringsteorieë sal die wêreld nooit daarsonder wees nie. Intussen is Suid-Afrika ingetrek in ‘n veel meer sigbare samesweringsteorie van sy eie – die georkestreerde aanslag teen die media, die publiek se reg op vrye uitdrukking en dus die wese van die demokrasie. Dit oorheers ons dagblaaie nou so, dat ander nuus, veral saakmakende nuus uit die buiteland wat die land se toekoms op ander wyses raak as moontlike sameswerings, skaars is.

Dit is goed dat die bedreiging van uitdrukkingsvryheid baie aandag kry, maar ook nie tot die punt dat dit tot selfopgelegde kennis-isolanisme lei nie. Daar is lewe buite ons landsgrense.

free bet casino topcargo отзывы

Korrupsie

Laat in die Thabo Mbeki-era het die ANC met ‘n veldtog begin om ‘n saak uit te maak dat dit eintlik die vorige bedeling was wat korrup was. Feitlik niks of niemand nie, van Anglo-American tot die Afrikanerbond, is ontsien nie. Dit het ook die kern uitgemaak van die destydse adjunk-minister van Landbou en Grondsake, Dirk du Toit, se toespraak by ‘n drie-in-een-landboukonferensie in Bloemfontein. Volgens du Toit kon die korrupsie binne die nuwe bedeling nie opweeg van dit wat onder die oue plaasgevind het nie.

Uiteraard was daar korrupsie onder die ou bedeling. ‘n Voormalige minister het tronkstraf uitgedien en nog een se aspirasies vir eersteministerskap het in die stof gebyt toe transaksies rondom besproeiingskemas aan die lig gekom het. Die lys is langer, en nie almal het aan die pen gery nie.

Sedert die bewindaanvaarding van pres. Jacob Zuma – eintlik van hy tot leier van die ANC verkies is, word gereeld ander geluide gehoor. Daar is klaarblyklik ‘n groter mate van erkenning van die korrupsieprobleem tydens die Mbeki-era. Van tyd tot tyd maak Zuma sterk geluide teen korrupsie, en soms doen van sy senior ondersteuners dit ook – al word daar dan vir hulle gelag. Soms is skynbaar ‘n bietjie volstruispolitiek hieroor gespeel soos tydens Zuma se staatsrede.

Tussen die uitsprake en die gevolge was daar egter ‘n groot verskil. Waar kaders wél in die slag gebly het, is hulle gewoon herontplooi, of het reuse skeidingspakette ontvang, of beide.

Pas is ‘n paar reuse ondersoeke aangekondig waar miljarde rande genoem word. Dit sny oor verskeie staatsdepartemente en provinsies. Dit klink na goeie nuus, maar verskeie staatsdepartemente en veral provinsies wat luidens berigte maar ewe wild met andermansgoed omgaan, is nie op die lysie wat ondersoek word nie. Die Openbare Beskermer het pas ‘n verslag voltooi waarin ‘n minister by tenderpreneurskap geïmpliseer word maar daar is geen teken dat dié minister enige teenspoed te wagte kan wees nie.

Boonop dryf die ANC nou verskeie maatreëls wat die gevaar inhou om Suid-Afrika van sy grondwetlike mediavryheid te stroop, en sodoende die mees potente middel om korrupsie aan die kaak te stel in die slag kan laat bly.

Minstens is daar nou uitsprake oor korrupsie. Die jongste is die minister van Behuising, Tokyo Sexwale, wat meen dit het endemiese afmetings aangeneem – ‘n term wat baie kenners lank reeds gebruik. Zwelinzima Vavi, hoofsekretaris van Cosatu, het gewaarsku dat Suid-Afrika binne die volgende vyf jaar soos die korrupte gemeenskappe van Angola of soos Nigerië sal word as korrupsie nie binnekort hokgeslaan word nie. Hy meen dit gaan uitloop op ‘n toestand “waarin daar net een manier is om te oorleef: Om ‘n posisie in die staat te kry waar jy ook uit die krippie kan eet.” Jay Naidoo, eerste hoofsekretaris van Cosatu en latere minister van telekommunikasie, het gesê: “Hierdie is roofdier-vuilgoed wat ‘n kanker in ons gemeenskappe is en wat die korrupsie in ons land aandryf. Dit is kêrels wat rondloop met sakke vol geld wat die stemme in konferensies koop. Hulle steel lisensies en verkoop tenders. Dit is mense wat van skoolvoedingsprogramme steel en toelaes steel wat bedoel is vir oumense en bejaardes. Dit vernietig die maatskaplike weefsel van ons gemeenskap. Die werklike vyand in ons land vandag is hierdie verdomde elites wat militante taal gebruik, maar vir wie dit net gaan om nog krippe te skep waar hulle kan gaan vreet en ons regte steel.”

Omdat Zuma egter self nooit sy dag in die hof gekry het nie, sal die vermoede altyd bestaan dat daar selektief met die probleem omgegaan sal word. Indien dit die geval is, is die aanslag teen korrupsie prinsipieel ook korrup.

Weer plaasmoorde

Terwyl die klinkende munt uit die aanbied van die wêreldsokkerbekertoernooi nog getel word, lyk dit of die plaaasaanvalle en plaasmoorde na ‘n vervatslag hervat is.

Binne die kwessie van ongeveer ‘n dag is ‘n plaasvrou van Mooirivier, haar huishulp en ‘n plaaswerker vermoor. By Bethlehem is ‘n bejaarde boer die tweede keer vanjaar in sy opstal oorval en dié keer vir dood agtergelaat.

Dit is ongelukkig nie al wat die voorvalle met die era voor die toernooi gemeen het nie. Uit beskikbare mediabronne lyk dit of die minister van Landbou, Tina Joemat-Pettersson, weer in al elf amptelike tale swyg.

Sy het wel kort voor die toernooi een maal in ‘n generiese sin plaasaanvalle veroordeel. En toe was dit ook ‘n ruk lank stil.

Trouens, die gerapporteerde misdaadafname gedurende die toernooi het in verskeie kringe die vraag laat ontstaan of misdadigers nie ook die boodskap gekry het dat misdaad, minstens vir die duur van die toernooi, nie aanvaarbaar is nie en dat verskerp daarteen opgetree gaan word. Die vinnige optrede, die swaar vonnisse wat die Fifa-howe opgelê het, en die regering se standpunt-inname het inderdaad die indruk geskep dat daar erns is om misdaad vas te vat.

Skaars is die toernooi verby, of ‘n ander beeld word uitgestraal: Wetgewing dien nou voor die parlement wat volgens aansprake dit vir die media baie moeilik gaan maak om korrupsie uit te snuffel, en pres Zuma self weier om ‘n vinger te lig oor ‘n minister wat weens beweerde tenderpreneurskap in die spervuur is.

Dit, ironies, terwyl hy nog ‘n koördinerende meganisme aankondig om korrupsie aan te spreek. Of dié meganisme meer gaan oplewer as sy vorige stap om ‘n minister in sy Kabinet hiervoor verantwoordelik te maak, maar dit toe gou geblyk het dié minister het sy amptelike kredietkaart misbruik – sal net die tyd leer.

Onlangs het die redakteur van Beeld, Tim du Plessis, in ‘n rubriek geskryf die regering op alle vlakke skep die indruk dat hulle meen iets is gedoen as hulle sê dit gaan gedoen word. In ‘n tikkie ironie berig ‘n Bloemfonteinse gemeenskapskoerant gister hoe ‘n opposisieraadslid die munisipale bestuurder as laaste uitweg self gaan spreek het oor ‘n gevaarlike diep mangat waarvan die deksel gesteel is. Die munisipale bestuurder het in sy teenwoordigheid ‘n munisipale amptenaar – wie se naam ook gepubliseer is – opdrag gegee om onverwyld vir die mangat ‘n nuwe deksel op te sit.

Weke later is dit nog nie gedoen nie.

Dit, in dieselfde munisipaliteit wat al skadevergoeding moes betaal nadat ‘n vrou in ‘n mangat sonder deksel beland het.

Solank die politici nie deurlopend en skerp oor misdaad uitsprake lewer nie, en nie self ‘n onkreukbare voorbeeld stel nie, so lank gaan die polisie teen ‘n orkaan probeer vee. Die wêreldbekertoernooi, volgens die regering se eie aansprake, het dit immers bewys.

dsp ac 224

Kloutjie by die oor

Pas is wysigings aan uitkomsgebaseerde onderrig aangekondig, of 19 skole in Noordwes word weens betogings oor dienslewering gesluit. Dit volg nadat van ‘n vyfde skool in enkele weke in dié provinsie vuurgemaak is.

Op aktualiteitsprogramme meld dosente gereeld dat Suid-Afrikaanse studente ‘n agterstand het teen studente wat uit lande soos Zimbabwe en Namibië kom. Reuse-oorbruggingsprogramme verhinder nie grootskaalse druipelinge nie.

Dat wysigings, en selfs die skrapping van uitkomsgerigte onderrig nodig was, is waarskynlik so, maar ‘n groot deel van die kern van die probleem bly skynbaar werksetiek. Daar is goeie en toegewyde onderwysers, maar daar is ander wat skynbaar meen om onderrig te gee behels basies net om elke maand salaris te ontvang.

Die wyse waarop protes aangeteken word, skep egter ‘n bose kringloop. Met volgende jaar se landswye plaaslike regeringsverkiesings onderweg, is daar ‘n traagheid tot ferm optrede, met moontlik die uitsondering gedurende die afgelope wêreldbekertoernooi, skynbaar onder bykans diktatoriale druk van Fifa. Hierdie eietydse besetting is nou iets van die verlede, en die regering moet self sake bestuur.

Presies hoe groot dié uitdaging is, blyk uit die bykans R4 miljard wat dienstegebruikers in die Vrystaat aan hul munisipaliteite skuld. Dié nuus kom te midde van die onthullings dat verskeie Vrystaatse munisipaliteite finale aanmanings van Eskom ontvang het om hul rekenings aan dié kragvoorsiener te betaal.

Dit is voorspelbaar buite die kwessie dat hierdie munisipaliteite basies op die vooraand van die landswye verkiesings nou wanbetalers vir die uitstaande rekenings sal wurg. Wurg sal waarskynlik min oplewer, omdat armoede en die hoë werkloosheidskoers eenvoudig nie sulke bedrae kan oplewer nie.

Die vraag is dus hoe dit moontlik is dat sulke agterstande in die eerste plek kon ontstaan nie. Munisipaliteite word immers uit die staatskas vergoed vir gratis dienste wat aan armlastiges voorsien word. Dit lyk dus of die agterstande ontstaan uit die geledere van mense wat wel die nodige inkomste verdien om te kan betaal. Baie mense maak reeds van voorafbetaalde koepons gebruik. En inwoners wat bloot vergeet om betyds te betaal, sit die volgende dag reeds sonder krag…

Is daar dan ‘n begunstiging? Dat sommige gemeenskappe nie met sanksie getref word nie?

Boonop ruk elektrisiteitsdiefstal deur onder meer onwettige aansluitings veral in Soweto ‘n groot gat in begrotings.

Dit lyk egter of minstens ‘n deel van die probleem aan grypsug toegeskryf kan word. Vanoggend berig Volksblad ook dat die 50 topamptenare van die Mangaung-munisipaliteit saam R50 miljoen aan salarisse verdien. Mangaung word volgende jaar ‘n metro, en dan word die Motheo-distriksmunisipaliteit met sy eie stel hoogsbesoldigde amptenare en amspdraers ingesluit. Boonop was die einste munisipaliteit in die nuus vir rojale kaartjie-aankope vir die pas-afgelope sokker, en ‘n nou reeds berugte ekskursie van senior amptenare na die halfeindstryde en die eindstryd. Dat die sokkerverwante fiasko slegs ‘n druppel aan die emmer teen die groter omvang van die probleem is, is kwalik ter sprake.

Hierdie rojale omgaan met andermansgeld word deur almal, ook die armes wat nie kan betaal nie, asook die wat betaaltraag is of moet boomskraap om op te dok, gesien, en dit stel ‘n baie slegte voorbeeld.

лобановский депутат

Ander sy van afname in misdaad

Ongeveer ‘n week na die polisie in Bloemfontein aanspraak gemaak het daarop dat misdaad vir die duur van die wêreldbeker-sokkertoernooi skerp gedaal het, is soortgelyke aansprake vir Johannesburg en Pretoria gemaak.

Die interessante is dat dit nou ‘n veiligheidsmaatskappy is wat hierdie jongste aansprake maak. Misdaad is veiligheidsmaatskappye se brood en botter.

In elke geval is die verskerpte polisieoptrede gedurende die toernooi as die hoofrede aangetoon oor waarom daar ‘n daling aangemeld word.

Ongelukkig lyk dit of hierdie munt ‘n ander sy het.

Op dieselfde dag as wat oor die laer misdaad in Bloemfontein berig is, is ook berig van ‘n bankroof kort voor die toernooi wat weens die toernooi verswyg is.

Huishulpe maak daarop aansprake dat hul woongebiede swaar onder misdaad deurgeloop het terwyl die sokker aan die gang was. Tekens van xenefobie steek weer kop uit.

Ongelukkig het die regering oor jare nie juis ‘n reputasie opgebou van in alle gevalle besonder akkuraat met die waarheid omgaan nie. Daarom word inligting nou dikwels met ‘n knippie sout geneem.

Sou dit egter blyk dat misdaad wel afgedwing is, is die ongelukkige werklikheid dat die Instituut vir Sekerheidstudies meen die vlakke van polisie-optrede is nie volhoubaar nie.

Vanuit regeringskringe kom ook net te veel losbekkigheid voor wat as aanhitsend tot geweldsmisdaad beskou kan word. Die regeringsgekoesterde Julius Malema het juis ’n klag van aanhitsing tot volksmoord in die Internasionale Strafhof op die lyf geloop.

Om laer vlakke van misdaad te bewerkstellig verg nie net ‘n hoër vlak van polisiëring nie, dit verg ‘n meer onomwonde standpunt-inname deur die regering.

En die voorbeeld moet ook daar gestel word. Die persoon wat om den brode steel, sal nie juis geïnspireer word om dit te staak as die ringkoppe in die regering mildelik skep en daarmee wegkom nie.

Kenia wys hoe om dinge nie te doen nie

Enkele jare gelede is die skikking na ‘n gekookte presidentsverkiesing in Kenia as model voorgehou, en is dié model in ‘n afgewaterde vorm in Zimbabwe toegepas.

Pas het verskeie Afrikalande dikbek gereageer oor die toe beursies van die G-20, maar veral die G-8, of Kenia se parlement gaan keur ‘n salarisverhoging van 40 % aan sy eie lede toe.

Om sake in perspektief te stel: ‘n Amerikaanse kongreslid verdien $174 000 per jaar, maar Kenia se parlementslede wil elk $175 000 per jaar uit die ekonomie wurg. Pres. Barack Obama se salaris is $400 000 per jaar. Die voorgestelde nuwe salaris vir premier Raila Odinga is $486 000 per jaar. Daarby het Kenia nog ‘n semi-uitvoerende president ook.

In alle billikheid, Odinga het die salarisverhoging van die hand gewys.

Die gemiddelde inkomste per persoon in Kenia is in die orde van $1 600 per jaar, teenoor die VSA se bykans $50 000 per jaar in 2006. Boonop het die dollar in Kenya veel meer koopkrag as in die VSA.

Die totale salarisrekening vir die parlement sal nou $8,8 miljoen per jaar beloop, ‘n bedrag wat die minister van Finansies, Uhuru Kenyatta, sê hy nie in sy begroting het nie.

Dié vorm grypsug herinner aan die twee Bloemfonteinse munisipaliteite, beide bankrot en op die Ouditeur-generaal se rooi tapyt, wie se munisipale bestuurders hoër salarisse as die minister van Finansies verdien.

Die ontsteltenis wat Kenya se wetmakers internasionaal veroorsaak, sal bykans verseker dat donateurlande se hande maar aan die toe kant bly.

Juis hierom is dit noodsaaklik dat semi-staatsinstellings in Suid-Afrika ernstig kennis neem van presies hoe sleg dit in donateurs se gemoedere afgaan as bakhand gestaan word terwyl die ringkoppe se sakke bult. Omdat Afrika dikwels as ‘n eenheid beskou word – ook deur die kontinent se eie toedoen – kan dit so maklik veroorsaak dat dié misplaaste solidariteit ook lande wat wel verantwoordelik ontwikkelingebegrotings in stand probeer hou, onder dieselfde kam geskeer en benadeel word.

Данильченко

As hulle dan nie brood het nie …

“As hulle dan nie brood het om te eet nie, laat hulle koek eet.”

Wanneer die inkomstegaping in ‘n land te groot word, so lui die model van relatiewe deprevasie, dan raak die rewolusionêre klimaat ook baie groot.

Hierdie beginsel behoort nie aan die regering vreemd te wees nie. Die ANC is immers met die SAKP in alliansie, en ‘n rewolusionêre klimaat is waarop die kommuniste tradisioneel teer.

Die nuus dat Eskom se topbestuur aan hulself verhogings van gemiddeld 83 % toegeken het, en kopsku was om ‘n aanbod van meer as ‘n tiende hiervan aan die werkers te maak, was dus vir baie ‘n skok.

Sulke reusebestuursverhogings gebeur selde in isolasie, en dit wil voorkom asof dit dié keer ook nie anders was nie, met die vervoerstaking wat om min of meer dieselfde rede groot ontwrigting op die vooraand van Wêreldbekersokkertoernooi gebring het.

Dit is maklik om werkers te verkwalik vir hoër as inflasieverhogings te midde van ernstige pogings om inflasie hok te slaan, en pogings om die impak van die wêreldekonomiese krisis af te skud. Boonop lyk dit uiters selfsugtig om groot verhogings af te dwing as daar ‘n toename in werkloosheid te midde van reeds baie hoë werkloosheidsyfers is.

Alle redenasies loop hulself egter bloedneus as die bestuur van ondernemings, veral semi-staatsinstellings, aan hulself banale verhogings toeken. Daar sal teen-argumente wees soos dat hoëvlak kundigheid uiters skaars en nodig is om hierdie instellings te laat vlot. Daardie argument het egter voorbehoude, soos dat die kundigheid wat behou moet word wel die vakkundige kundigheid insluit, en dat bestuur wat sulke rojale meevallers kry inderdaad oor die bestuursvaardighede beskik. Wanneer na die geskiedenis van die afgelope dekade en ‘n ietsie gelet word, lyk dit nie so nie.

Voor hierdie jongste reeks verhogings was Suid-Afrika al ‘n ruk lank die land met die grootste meetbare inkomstegaping.

Peperduur paloekas stuur gewoon die verkeerde boodskap na die werkers uit.

Dit laat die vraag ontstaan oor hoekom die regering dit toelaat. ‘n Nuwe aristokrasie is immers uit pas met ‘n regering waar ANC-raadslede net voor hulle Bloemfontein se tariewe verlammend verhoog, sing “ We are Communists .”

Daar is reeds soveel vreemdhede wat op die regering se brood gesmeer kan word, dat ‘n waarnemer stellig nie verbaas moet staan as daar nog ‘n vreemdheid ook kop uitsteek nie.

So ‘n klein poel van mense wat vermoedelik superbelasting betaal, sal kollektief hopeloos te min oplewer om munisipale begrotings te laat klop, of die staat in staat stel om sy program van mense wat welsynstoelaes ontvang uit te brei. Omdat hierdie super-betaaldes nie in die werklike produktiewe sektor is nie, sal dit nie genoeg entrepreneurskap inspireer om werksgeleenthede te skep nie. Trouens, dit werk soos roes op bestaande werksgeleenthede.

Dit het ‘n soortgelyke uitwerking as die super-verhogings wat Bloemfontein nou op die lyf geloop het. Terwyl dit amptelik gedoen word om te neem by die sogenaamde rykes sodat die armes beter versorg word en meer gratis dienste kan ontvang, is dit reeds duidelik dat baie huishoudings nou noodwendig hul huishulpe moet laat gaan, en verskeie ondernemings hul deure moet sluit. Daar is selfs van ‘n kollektiewe strafreaksie om huishulpe te laat loop sprake.

Met die ekonomiese herstelprogramme wat talle lande opgestel het, is ellelange segmente aan moraliteit gespandeer. Toe dit blyk dat van die Amerikaanse maatskappye wat met staatshulp uit die verknorsing gehelp is, van daardie geld gebruik het om weer aan hul elite reuse bonusse te betaal, was die vet in die vuur.

Om die een of ander rede lyk dit of niks die nuwe klas eietydse Mandaryne van hul grypsug sal genees nie, al veroorsaak dit dat die land vir die gewone burger ekonomies kreupel sal bly.

‘n Antwoord is waarskynlik meer in opportunistiese politiek te vinde – maak die rykes in ANC-geledere so ryk dat ‘n volle implementering van sosialisme hulle steeds superryk laat. Dan is daar nie uit daardie geledere protes nie.

ролики цена

Sokker en rassenasionalisme

Dit is interessant dat Suid-Afrikaanse swartes, sowel politici as gewone mense, deur die bank swart sokkerspanne ondersteun. Nadat die Bafana Bafana in die eerste rondte van die wêreldsokkerbeker uitgeval het, het die aandag na Kameroen en veral Ghana verskuif.

Ghana is eers Vrydagaand deur die span van Uruquay uigeskakel. Maar nie voordat die span deur swart TV-nuuslesers, president Jacob Zuma, asook Nelson Mandela, geëer is as “ware verteenwoordiger van Afrika” nie.

Die identifikasie van swart politici en sokkerondersteuners met swart spanne geskied onwillekeurig en natuurlik. Aan die ander kant sou dit ondenkbaar wees vir, sê maar, die Sweedse koningsgesin om die Duitse sokkerspan te besoek en aan hulle te sê: “Julle dra die mantal van die Europese beskawing op jul skouers.” So iets sou onmiddellik as rassisties getipeer word, want blankes mag mos nie blanke sportspanne ondersteun nie, terwyl die omgekeerde wel toelaatbaar is.

Sulke insidente illustreer egter aan ons in welke mate die swartmense van Afrika ‘n identifikasie op grond van ras as natuurlik en vanselfsprekend aanvaar. Hulle is selfs trots daarop om ander swartes in hul sportstryd teen nie-swart spanne te ondersteun.

Vir Suid-Afrika is daar ‘n belangrike les hieruit te leer. Die land leef al klaar met ‘n groteske anomalie in sy grondwet, naamlik dat die land “nie-rassig” sou wees.
Verduideik die begrip “nie-rassigheid” aan swart sokkerondersteuners. Of Nelson Mandela.