Die Afrikaner kan deur dié bril dan ook as ‘n tipe Atlantistiese volk gesien word. Ons voorvaders het immers met skepe hierheen gevaar en veel belangriker is die kontekstuele raamwerk van Afrikanerbestaan, as een waarin hy bykans te alle tye op elke terrein, ‘n voortdurende minderheid is, konstant ontanker van grond, asof ons ons ossewaens as skepe gebruik het en Afrika ons oseaan is.
Dit wil met die eerste oogopslag voorkom asof veral die Engelse met hierdie strategie baie vermag het, maar ons moet na die geskiedenis sowel as na hul huidige toestand kyk of daar nie strukturele foutlyne is by so ‘n strategie nie. Histories het die Engelse volk groot suksesse behaal deur eerstens beheer oor die Walliese en Skotse volke te verkry en daarna die oseane in te vaar. In daardie proses is die Walliese en Skotse volke in ‘n mate geassimileer. Vandag is 40% van Londen se onder-18-bevolking Moslems van Arabiese, Turkse en Indiese afkoms. Daar kan nie gestry word dat n Australiër (Engelsman met snaakse aksent) meer reg op Londen het as die Moslengelse (Moslem-Engelse) volk nie. Die tot op hede beste poging om die inheemse Britse volke te beskerm, word dan ook aangewend deur die BNP (Britse Nasionale Party) en nie deur ‘n Engelse nasionale party nie.
In ‘n treffende debat tussen prof. Kevin Macdonald en Eric P. Kaufmann aangaande die agteruitgang en verval van WASP-dom in Amerika getiteld “Selfmoord of Moord?” voer prof. Macdonald aan dat die hoofrede Joodse immigrasie na Amerika was en dat Jode nie, sou of wou assimileer nie en daarom altyd in hul eie etniese belang sou stem. Kaufmann voer weer aan dat dit die samehorigheid oftewel homogene gevoel van volksbestaan is wat reeds gebreek was deur die hoë aantal immigrante vanuit Oos- en Suid-Europa wat, alhoewel blank, oor ‘n baie langer tyd sou assimileer omdat hul kultuur, geloof en wêreldbeskouing baie van die WASP-volk verskil het en hulle in sulke groot getalle gekom het. Sy sienings word na my mening gestaaf deur die oneindige getalle “koppelteken-Amerikaners”; “Italian”, “Polish”, “Russian” en Joods-Amerikaners wat so te sê almal in 1965 teen alle beperkings op etniese immigrasie gestem het. Pat Buchanan noem die 1965-immigrasiewet ook nie verniet Hitler se nadoodse wraak op Amerika nie.
Elke volk probeer indien dit moontlik is om kleiner volke wat etnies naby aan hom is te assimileer, kleiner volke op hul beurt skop soveel as moontlik daarteen en probeer so veel as moontlik voordele vir hul etniese groep inpalm. Dit is hier waar Alexander Doegin interessant is; dit is min dat denkers van groot volke insien dat om klein volke te assimileer soms die skeur in die skip se buik kan wees en dat alle volke binne sekere ruimtes wil vaar.
Voor ons dan verder vaar, wil ek vir nog ‘n oomblik anker gooi by ‘n omskrywing van etnisiteit en denke daaromtrent. Nes die Afrikanervolk dan uit ‘n losgemaal ‘n volk gevorm het, lê daar vandag oral oor Europa en Amerika vele bruin en swart entiteite wat tussen die hamer en die aambeeld wag om identiteite te word, deur hetsy oorloë of natuurrampe tot volk geslaan te word. Die ou Londinium, antieke hoofstad van die Engelse, is vandag die hoofstad van die Moslengelse volk. Dit betaal dus slegs om Atlantisme te beoefen as jy ‘n hawestad het en hom behou.
Die eerste debat waarna ek verwys het en die gevolglike verwatering van etnisiteit gee dan ook aanleiding tot ‘n tweede debat, tussen Jared Taylor en Steve Sailer. Hoewel dit min betrekking op ons situasie het, is dit nogtans ‘n baie leersame debat. Mnr. Sailer wil volksvreemde immigrasie beveg deur op burgerskap ”citizenist”(sy skepping) te fokus terwyl mnr. Taylor ‘n wit-nasionalistiese standpunt inneem. Alhoewel ek in hierdie debat mnr. Taylor se standpunt ondersteun, kristalliseer dit die idee dat sonder ‘n gemeenskaplike taal, kultuur en selfs geloof, etnisiteit baie moeilik verdedigbaar is, maar as daardie entiteit geanker sou wees (Blut und Bodem) sou die teendeel waar gewees het.
Daar was so laat as die 1940s nog volksgenote wat met ossewaens deur Afrika gevaar het. Klein nedersettings het hulle in Mosambiek, Angola en so ver noord as Kenia en Tanzanië bevind. Ons kan die volk dan beskou eerder as ‘n entiteit of skip wat vaar en twee maal anker gegooi het eers met die stigting van die kortstondige Boererepublieke en toe weer in 1961 en daardeur word die entiteit, identiteit (Blut und Bodem).
Om terug te keer na dr. Roodt, hy verduidelik hoe wêreldbeskouings tot magsblokke lei en beskryf dan Rusland en sy pogings om sy invloedsfeer weer uit te brei en vra dan of ons nie ons gewig agter hierdie nuwe Russiese magsblok moet ingooi nie.
Na my mening is dit ‘n moontlikheid maar ons moet in gedagte hou dat magsblokke wanneer hulle kompeterend is slegs met magtige volke en lande in vennootskappe tree en kleineres slegs ondersteun om ‘n doring in die vlees te wees. Hul vriendskappe is meestal minder werd as jou vyande se vyandskap. Die idee van magsewewig en magsblokke het ontstaan aan die einde van die Napoleontiese oorloë met die Kongres van Wene in 1815, en sedertdien het honderde politieke denkers en filosowe hulle besig gehou met die bestudering daarvan en kan ons dit gemaklik tot by die Koue Oorlog volg.
Baie klein volke het dan ook met tyd hul lot of eerder noodlot by sulke blokke ingegooi, en alhoewel dit sommige gehelp het, het dit meestal uitgeloop op ‘n keuse van watter tipe oorheersing jy wil hê.
Die geskiedkundige dr. Margaret McMillan vertel in haar boek “Richard Nixon en die week wat die wêreld verander het” hoe Rusland in 1969 stil-stil by Amerika navraag gedoen het oor hoe hulle sou voel as Rusland ‘n atoombom op China sou laat val. Dit het niemand verbaas nie want van Moskou tot NY het almal Mao Tse-Toeng so kranksinnig gesien as wat ons Max du Preez met ‘n pen sien. Mao het vanaf 1960 ten minste 70 miljoen mense van hongersnood laat omkom en dít terwyl die wêreld teen die euwels van apartheid betoog het. Maar in 1972, onverwags en sonder waarskuwing, kom die nuus uit Amerika, China en elke nuusagentskap ter wêreld dat Richard Nixon vir ‘n besoek in China is. Dit was ‘n geopolitieke verskuiwing van magiese omvang, niemand kon dit voorspel nie dit was vir Jan-alleman ondenkbaar. McMillan vertel dat die atmosfeer in Moskou een van naarheid, rou en skok was. Dit is in sulke omstandighede dat ‘n Sowjet-politieke adviseur wonder of hy homself en sy skoonma sal vergas of net homself; so het Moskou in die winter van 1972 gevoel.
Die punt wat ek hiermee wil maak is dat internasionale politiek so wisselvallig is, dat die Afrikaner hom bykans soos n skipbreukeling in die oseaan bevind en om op ander lande en magsblokke staat te probeer maak is soos om blindelings te hoop die regte golf vat jou en vat jou in die regte rigting. Want as Rusland bykans omvergewerp kan word deur ‘n verskuiwing, wat sal dit nie aan die Afrikaner doen nie? Internasionale politiek is ‘n skaakspel van nie net al die skuiwe ken nie maar ook om die geduld toe te pas vir die geleentheid om die regte skuif te maak.
In tussen tyd moet ons die praktiese aanpak, die voorbereiding tref. Wat ons te doen staan, is vir my eenvoudig: die opbou en uitbreiding van ‘n spreekwoordelike hawestad.
Hierdie hawestad moet de facto Afrikaans wees. Dit hoef in juridiese terme niks meer as ‘n munisipaliteit te wees nie. Dr. Dirk Hermann skryf in sy repliek op twee treffende referate wat hy betitel “Orania en ‘n stad wat nog kom”: “Oor die stad wat moet kom, kan Afrikaners wat selfs buite Orania is, sê: daar is my plek in Afrika, ek bly net hier op my kontinent.” Hoekom sal ek dan na Orania as ‘n hawestad verwys? Wel Afrikaners kan hulself weer anker en (Blut und Bodem) plaas, hulle hoef glad nie alles op te gee nie en kan as’t ware volhoubaar die Afrika-oseaan met ‘n Atlantisme benut, met die sekerheid van ‘n fisiese tuiste.
Dan kan ons in elk geval met enige moondheid onderhandel; ons kan weliswaar veel verder dink en selfs Khaddafi se plan van ‘n Verenigde State van Afrika ondersteun want waarom voortdurend in die klein ontvisde poeletjie probeer visvang as daar ‘n hele Afrikakontinent is om ons nette oor uit te gooi. Met nuwe volke wat gebore gaan word, oues wat gaan skeur, kan niemand die toekoms voorspel nie; dit sal ‘n dobbelspel eerder as ‘n skaakspel wees.
Demografiese veranderinge gaan die globale politiek tref. Die volgende is van die dinge wat die Russe verwa”g: die Islamisering van Wes-Europa is onafwendbaar; Rusland se vriendskap met Iran verseker haar van ‘n wye speelveld, Amerika gaan a.g.v. haar multikulturele obsessie met etniese polarisering tuis sit. Wes-Europa of Amerika kan selfs met etniese burgeroorloë sit en as iemand militêr tot Afrika gaan begin toetree, sal dit moontlik China wees. Doegin hoop dat met die Islamitisering van Wes-Europa, gebiede in Europa uit eie vrye wil toenadering tot Rusland gaan soek en dalk selfs Alaska soos die geweld oor die Kanadese grens versprei, Igor Panarin het selfs die opbreek van Amerika in ses nuwe lande voorspel. Met sulke toekomstige verskuiwings sal dit onwys wees om ons hoop op enige eksterne faktore te plaas.
Die Russe het ongesiens met China oor hul suidgrens ooreengekom in 2008 en dis ‘n grens wat die grootste gedeelte van duisend jaar betwis was. Dit is ook die mees diplomatiese nie-aanvalsverdrag wat ek ooit teëgekom het. Gerugte doen ook die rondte dat Pole ten minste teoreties ingestem het om Duitse grondgebied, wat in die tweede wêreldoorlog afgestaan is, terug te gee indien Rusland aan haar terugbesorg wat sy in dieselfde oorlog verloor het. Rusland kan Duitsland en Pole dus binne dae aan haar kant hê. Herstelde territoriale integriteit is iets wat Duitsland nie van die hand sal kan wys nie, en haar burgers sal daarop aandring soos wat derduisende wit Franse en Nederlanders oor die Duitse grens probeer stroom, Slawiese minderhede sal haar ‘n verskoning gee om permanent in Duitse sake in te meng, en Serwië sal outomaties aan Russiese kant staan met die hoop om Kosowo te herwin.
Doegin se verduideliking van volke wat ruimtes wil beslaan, het dalk meer te doen met sy idee van ‘n Slawies-Turkse ooreenkoms. Die nie wit-Russe is Tartare of die Tartaarse volke is meestal etniese familie van die Turke of half Turks-Slawies en bewoon die suidelike gebiede van Rusland. Doegin se planne kan nie slaag sonder hul instemming nie. Brittanje sal onbelangrik wees as Amerika opbreek en veral ná Skotse onafhanklikheid terwyl Israel met ‘n oorlog op alle fronte sal sit.
Daar is omtrent ‘n vensterperiode van veertig jaar voordat die demografiese veranderings hulself klaar gemanifesteer het. Die Afrikaner sal slegs op homself aangewese wees. Hoewel demografie voorspel kan word, is internasionale politiek onstuimig. Dinge mag dalk volgens Doegin se planne verloop, maar miskien word ons een oggend wakker en Nixon sit al weer in Beijing.
Kom ons konsentreer eerstens op die uitbou van Orania as hawestad. Dan kan ons ons handelskepe daarvandaan oor die kontinent laat uitvaar met groot internetseile en aandelebeurs-aangedrewe motors. Daar is geen ruimtes wat ons nie kan verken nie, maar as die geopolitieke donderwolke bots of selfs oorlogsgolwe te onstuimig raak, kan ons altyd in die veiligheid van Orania ons ankers gooi. Politiek sal daar altyd wees maar demografie bepaal politiek; politiek bepaal nie demografie nie. Dít is waarmee ons onsself in afwagting op hierdie verskuiwings mee moet besig hou. Orania moet opgebou word en sou die geopolitieke toestande dan bondgenote oplewer, pion E2 na E4 en dan is dit hulle skuif!
Ek weet nie hoeveel mense het het PF Bruwer se boek in 1986 “Die Derde Vryheidsoorlog woed …” gelees het nie. Daar is ‘n hele hoofstuk gewei aan die situasie in Algerië, wat onlangs deur ds. Nico Smith opgehaal is. Ek wil graag net ‘n paar feite onder lesers se aandag bring:
Bruwer skryf dat dit vir die colons seker die bitterste einde denkbaar was. Hulle het nie net hulle vryheid verloor nie, maar ook hulle land, wat hulle oor 150 jaar opgebou het.
