Rubrieke – Bladsy 113

Chris Louw se dood so tragies soos Verwoerd s’n

Die nuus dat Chris Louw vandag dood op sy plasie anderkant die Hartebeestpoortdam aangetref is ná ‘n skynbare selfmoord, het vir my persoonlik as ‘n geweldige skok gekom. Nie net omdat ek Louw goed geken het nie, maar omdat ek ‘n spesiale band met hom gevoel het.

In baie opsigte het ons ‘n gedeelde geskiedenis gehad: as rebelle of opstandelinge in die ou Suid-Afrika wat sterk krities teen die destydse Broederbond, Afrikaanse koerante en Nasionale Party was, maar wat toenemend ook deur die huidige bestel ontnugter is. Vandaar die feit dat PRAAG se heel eerste boekpublikasie in 2000 ‘n uitgawe van die volledige “Ope brief aan Willem de Klerk” was wat Louw destyds aan die broer van FW de Klerk gerig het.

Tydens gesprekke oor die afgelope weke was ek en Chris dit ook eens oor die huidige penarie waarin die Afrikaner hom bevind en ek het gevoel dat hy veel nader aan my eie standpunt beweeg het, dat ons as volk teen die geweld en verdrukking moet begin saamstaan. Hoewel hy dit volkome met my eens was, het hy gesê dat hy op die oomblik nie te regstreeks met PRAAG kon assosieer nie omdat sy “laaste bron van inkomste” die vryskutartikels was wat hy vir Rapport en Beeld geskryf het. Omdat hy bekend was met die sensuur en onverdraagsaamheid van Naspers en die verraderlike Afrikanerheersersklas, het hy geweet dat hy in sy woorde, “sy eie keel sou afsny” indien hy te ooglopend tot ons webblad sou bydra.

Ek het ook vir Louw gevra of ek van sy boekpublikasies aanlyn beskikbaar kon stel en hy het geredelik daartoe ingestem. Tesame met Patti Waldmeir, die voormalige Suid-Afrika-korrespondent van die Britse Financial Times, het Louw in Boetman en die swanesang van die verligtes die skryendste onthulling oor die jammerlike oorgawe van FW de Klerk en Roelf Meyer gepubliseer. Louw, wat die onderhandelings by Kemptonpark bygewoon het, was ‘n persoonlike getuie van die naïwiteit, onbekwaamheid en boosheid van die Afrikanerheersersklas se verteenwoordigers wat ons volk aan die ANC en sy buitelandse prinsipale uitverkoop het.

Die eerste gedagte wat by my opgekom het toe ek van Louw se dood verneem het, was: “Die Afrikanerheersersklas het Louw vermoor.” Louw is geestelik en waarskynlik finansieel geknak deur die huidige bestel waaroor die oorblywende lede van die Afrikanerheersersklas en die ANC se bende korruptes soos aasvoëls waak en alle kritiese denke en dissidensie as bedreigings beskou wat met wortel en tak uitgeroei moet word.

Terwyl Louw by die SAUK as regisseur van die aktualiteitsprogramme Monitor en Spektrum werksaam was, het ons dikwels oor ‘n drankie of koppie koffie in Melville die korrupsie en onbekwaamheid by daardie instelling bespreek. Louw het ‘n persoonlike stryd teen Snuki Zikalala wat destyds nuushoof was, gevoer en was konstant aan die ontvangkant van maatreëls teen hom soos dissiplinêre verhore en allerlei besware wat uit die lug gegryp was. Zikalala was ‘n alkoholis wat onder andere in sy dronkenskap ‘n ongeluk in die parkeergarage van die SAUK gemaak het, iets waaroor geen haan gekraai het nie.

Vandag oor RSG het sy voormalige kollegas van hom ‘n polities korrekte en ‘n linkse probeer maak; watter belediging vir hom. In wese was Louw liberaal in sy uitkyk en daarom het hy geglo dat daar meer as een sy van die waarheid is. Maar Louw was ook ‘n onbeskaamde Afrikaner wat die beste uit ons onderdrukte Afrikaanse tradisie van vrye en onverskrokke denke verpersoonlik het. Hy het ‘n lewendige belangstelling in die Afrikanergeskiedenis gekoester en was lief om uit die dagboek van Louis Trichardt aan te haal.

In die onlangse tyd het Louw hom openlik met die boeregemeenskap van Brits vereenselwig en deelgeneem aan gemeenskapspatrollies teen geweldsmisdaad en plaasaanvalle. In enkele van sy laaste gepubliseerde kommentare in Beeld en Rapport het Louw diplomaties maar ondubbelsinnig sy mede-Afrikaners tot verset opgeroep deur die vraag te vra: “Wat lê anderkant kla?”

Persoonlik het ek gevoel dat Louw juis nou – in die Afrikaner se huidige krisis – soos ‘n verlore seun wat huis toe kom sy beste werk as joernalis en meningsvormer sou kon lewer.

Louw was nie iemand wat ek met selfmoord sou verbind nie; daarvoor was hy te lewenslustig, te moedig en te stoïsyns om ooit deur probleme ondergekry te word. Soos Lamé Ebersohn van Café Riche waar Louw onlangs ‘n filosofiekafee bygewoon het, aan my gevra het: “Watter Boereman wat in die ‘army’ was, skiet homself met ‘n AK-47?”

In alle opsigte is Louw se heengaan ‘n tragedie wat ‘n mens amper met die dood van Verwoerd kan vergelyk. Die moontlikheid van vuilspel, ook deur die staat en sy geheime vertakkings, is sekerlik nie uitgesluit nie. Louw het self besef dat sy beredeneerde aanval op Jonathan Jansen in Rapport een van die belangrikste oomblikke in sy hele loopbaan was en dat hy daarmee eintlik ‘n stuk kettery teen die nuwe orde gepleeg het. As ‘n mens verder dink aan die georkestreerde veldtog rondom die Reitz-vier, wat regstreeks tot Jansen se aanstelling by Kovsies gelei het, dan is hier dalk sprake van ‘n groter anti-Afrikanerkomplot wat agter geslote deure gesmee is. Wie weet of Chris Louw se Rapport-artikel nie ‘n andersins soomlose operasie in gevaar gestel het nie?

Indien dit wel selfmoord was, was dit geen fisieke mes wat deur ‘n Tsafendas gehanteer is nie, maar ‘n geestelike dolk wat die Judasgeslag van die De Klerks in sy siel gesteek en hom uiteindelik geknak het.

Louw was te reguit en te eerlik vir die nuwe Suid-Afrika. Hierdie koninkryk van leuens was sy woning nie; vandaar sy skielike en raaiselagtige dood.

In Louw se heengaan met ‘n AK-47 – teken van die verskrikkings van die Afrikakontinent – was daar iets simbolies, asof hy ook deur die toenemende barbarisme en hopeloosheid van hierdie land verteer is.

Dit sou egter verkeerd wees om sy dood as ‘n oproep tot oorgawe te beskou, want Louw se dissidensie – tóé en nóú – noop ons om sy vraag van onlangs ernstig op te neem: “Wat lê anderkant kla?”

Ons moet sy nagedagtenis eer deur sy borrelende en kritiese denke voort te sit. Persoonlik sal ek sorg dat Louw se geskrifte vir die Afrikaanse leser beskikbaar bly.

Die beweging wat met sy Boetmanbrief begin het, mag nie doodloop nie. Al is sy stem nou stil, sal sy woorde aanhou om by ons te spook en ons te inspireer.

справку пнд Данильченео

Herrie se kerrie: Soek die silwer randjie

{jathumbnail off}

Dit is amper Kersfees, of soos Herrie verkies om dit te noem, die Christusfees, maar van ‘n gees van vrede op aarde en in die mens ‘n welbehae is daar by die bewoners van die ondermaanse hier te lande nog weinig tekens.

Al is die landswye resessie amptelik verby, wat tradisioneel beteken dat die gestroopte Vrystaat seker oor so drie tot ses maande ook uit die resessie sal beweeg.

Herrie ken ‘n paar mense wat nie meer die koerant koop nie, of selfs nie eens gratis koerante meer wil neem nie, want “alles is negatief.” Herrie is nou nie ‘n gereelde besoeker in 7de Laan nie, maar kan nie dink dat dit daar al te jollie gaan met al Jaansberg se misdaad nie. Tog is dit waarheen mense die werklikheid ontsnap.

Maar Herrie het regtig die laaste ruk hard gedink om ‘n lysie van die positiewe te maak. Aanvanklik kon Herrie nie veel verder kom met positiewe dinge nie soos oom Bran de Wijn wat in sy noppies is dat ys in hierdie hitte sy drankie koud hou, dat Suid-Afrika se sportbeeld mooi in stand gehou word deur oud-Suid-Afrikaners wat so goed vir die Engelse krieketspan vaar, dat juts Sjlôpie nie die pyp gerook het nie, dat Julius Malema nou so – aldus Kovsies se rektor – slim geword het…

En so met al die kafpratery het Herrie se worsie op die kole tot houtskool verbrand, maar gelukkig hou Herrie van houtskool.

Herrie weet egter daar is nog ‘n paar silwer randjies, en die belangrikste is dat ons land nog godsdiensvryheid geniet. Ons kan dus die Christusfees onbevange vier soos dit hoort. Die donker wolk is egter dat ons die Christusfees self sloop en daarvan “happy holidays” maak, ons onsself in bankrotskap in koop, ‘n klomp mense hul vuurwaens met Bachus se hulp om lamppale gaan vou, en Pumba met die klapperskietery in bevangenheid vrees injaag sodat sy, yslike boerboel, pens en pootjies al bibberend tussen Herrie en mev. Herrie in die katelkooi kom inkruip.

Maar dan, eintlik moet elke dag ‘n Christusfees wees, en ‘n versoeningsdag, en ‘n vrouedag, en ‘n dag wat kinders nie mishandel of verwaarloos word nie, elke dag ‘n dag om aan die mense met gestremdhede en honger te dink…

free blackjack games

Time se Zuma-artikel en werklikheidskoors

In die jongste uitgawe van Time is ‘n breedvoerige artikel oor pres. Jacob Zuma wat net sowel deur ‘n uiters knap beeldpoetser geskryf kon wees. Dit skep ‘n oorheersend positiewe indruk terwyl genoegsaam op die bedenkinge gewys word om die artikel geloofwaardigheid te verleen, veral aan lesers in lande wat nie daagliks op die Suid-Afrikaanse kontakvlak van dienslewering en regeringsbesluite leef nie.

Die positiewe eienskappe van Zuma word veral gebou rondom die feit dat Zuma, veel meer as sy voorganger wat periodieke blits-ampsbesoeke aan Suid-Afrika gebring het, die voetsoolvlak hard slaan, en dat Zuma foute erken en onderneem om dit aan te spreek.

Daar is inderdaad ‘n gees van werklikheidskoors in die ANC-alliansie vaardig, soos wat Volksblad vanoggend in ‘n hoofartikel skryf. Word egter na aktualiteitsprogramme geluister of gekyk, is kundiges dit bykans eens in hul skeptisisme of die ANC-regering oor die vermoë of wil beskik om daad by die woord te voeg en vrot appels uit te smyt. Trouens, die vroeë fases van die Zuma-bewind is eerder gekenmerk deur die hersirkulering van comrades wat na ‘n lang gespook iewers die trekpas gekry het, maar dan net weer elders op dieselfde of selfs hoër vlak aangewend word.

Die artikel is ook geskryf voor Collins Chabane se aanwysing om die stryd teen korrupsie te koördineer en dit aan die lig gekom het dat hy self sy amptelike kredietkaart misbruik het, of alternatiewelik het Time hierdie feit geïgnoreer. Dit is egter duidelik geskryf voor die aanstelling van adv. Menzi Simelane as direkteur van Openbare Vervolger wat eerder op hardnekkige volstruispolitiek as werklikheidskoors dui..

Trouens, die rimpelings wat die Simelane-kwessie internasionaal maak, kan saam met ‘n horde negatiewe beriggewing wêreldwyd die Time-artikel in Suid-Afrika se gesig laat ontplof.

Suid-Afrika is danksy die internet en ander tegnologie nie ‘n nuus-eiland nie. Ter demonstrasie: Twee van die kleiner partye hier, die Vryhjeidsfront Plus en die Christen-Demokratiese Alliansie striem dié week adjunk-president Kgalema Motlanthe nadat hy boere se optrede teenoor plaaswerkers die skuld vir plaasmoorde gegee het. Anders as gewoonlik het dit dié keer nie prominensie in die Afrikaanse dagbladpers gekry nie en is selfs grootliks geïgnoreer, maar die SAUK dra dit in verskeie nuus- en aktualiteitsberigte, en dit word deur verskeie elektroniese nuusvoorsieners soos SAPA, IOL , iAfrica en News 24 die wêreld ingestuur sodat Google vanoggend reeds meer as 3 500 trefslae oplewer, waarvan ‘n groot deel op dié spesifieke nuusgebeure betrekking het. In baie word die grusame statistieke oor plaasaanvalle weer aan die groot klok gehang.

Suid-Afrika moet vrede maak dat dié land in die aanloop tot die Fifa-toernooi, die oë van die wêreld op hom vasgevang sal hou, en dat die goeie én slegte die nuus sal haal.

Beeldpoetsers kan ook nét soveel vermag – die werklikheid sorg vir die res van die persepsie wat die wêreld oor ‘n land en sy leiers koester. Hoe meer geploeter en verbrou word, hoe harder word aan die negatiewe persepsie gebou.

Die werklikheidskoors is belangrik, maar die doen van wat nodig is om dit aan te spreek is soveel belangriker.

casino register Фільчаков прокурор

Duskant die Rubicon

“Die Rubicon oorsteek” is spreekwoordelik ‘n onomkeerbare daad. Die Rubicon is ‘n 29 kilometer rivier in Italië. Hierdie idioom is ontleen aan Julius Caesar wat die Rubiconrivier in 49 vC oorgesteek het, ten spyte van ‘n Romeinsregtelike verbod om so te doen. Die Rubicon was die grens tussen Noord en Suid Italië en om die Rubicon oor te steek was gesien as ‘n rewolusionêre daad van aggressie.

Binne die Suid-Afrikaanse konteks is die verwagting, deur minister “Pik” Botha – ten minste aan ons amptenare verbonde aan buitelandse missies geskep – dat president P.W. Botha by die Natalse kongres van die Nasionale Party verrykende beleidsveranderinge sou aankondig. Op daardie stadium was die skrywer hiervan die Saakgelastigde van Suid-Afrika by die SA Ambassade in Den Haag, Nederland. In ‘n spesiale communiqué van die Minister is ons daarop bedag gemaak om die toespraak van die President onmiddelik by vrystelling aan belangrike meningsvormers uit te stuur.

Die presidensiële beleidstoespraak sou vooraf aan Missies gestuur word. Daar was ‘n gees van afwagting. Die teleksmasjiene is dopgehou, maar die toespraak het nie gekom nie. Die aand van die lewering van die toespraak het ons Nederlandse politici en joernaliste na die Ambassade uitgenooi. Die bedoeling was om die toespraak stuk vir stuk tot hulle beskikking te stel. Die antiklimaks kon nie groter gewees het nie. In teenstelling tot die geskepte verwagting het mnr. P.W. Botha ‘n uitdagende toespraak gemaak. Sy wysvinger het ten hemele gewys. Hy was nie bereid om die wit Suid-Afrikaners op ‘n pad van “abdikasie en selfmoord” te lei nie. Sonder wit Suid-Afrikaners, het die President gesê, sal die land deur “faksiegeweld en armoede” in chaos gedompel word. Hy het geen respek vir rewolusionêre anargiste wat Afrika in ‘n sterwende vasteland verander het nie. Mandela en “sy vriende” was in die tronk, het Botha bygevoeg, omdat hulle “’n rewolusie beplan het”. Hy sal hulle net vrylaat as hulle geweld afsweer.

Jare later, ja, kort voor die dood van president Botha, het ek ‘n gesprek van twee Nederlandse joernaliste met hom gereël. Die bejaarde president het ingewillig en was bereid om kwart oor tien een oggend met hulle te praat. Die gesprek het tot 15h00 die middag voortgeduur. Die gesprek met Botha is op band opgeneem.

Een van die vrae wat ek aan die joernaliste voorgestel het om met die president op te neem was wat die waarheid aangaande die Rubicon toespraak was. Die gryse Botha het onomwonde verklaar dat hy verskillende insette van sy ministers gekry het. So het hy advies gekry oor wat hy moes sê om verhoudinge met die buiteland te normaliseer. Botha het egter onomwonde verklaar dat hy op geen gegewe stadium laat blyk het dat hy wel verrykende politieke stappe sou aankondig nie. Hy het ook geen suggestie gemaak dat mnr. Nelson Mandela vrygelaat sou word nie. Dit was dus aannames wat sonder sy medewete en toestemming gemaak is.

Hierdie storie het my onwillekeurig laat dink aan ‘n gebeurtenis in New York. Dit was die bewindsfase van president J.B. Vorster. Die betrokke minister het ‘n toespraak voorberei wat ‘n tipe Rubicon was. Hy het sy privaatsekretaris in my teenwoordigheid opdrag gegee om die toespraak, vergesel van ‘n dekbrief aan “die baas” (dus mnr. Vorster) te stuur. Indien mnr. Vorster nie teen 15h00 terugkom nie, sal aanvaar word dat hy akkoord gaan, is in die dekbrief geskryf. Die brief is aan die privaatsekretaris gegee en toe ons wegstap het die minister bygevoeg: “Teleks dit en trek dan die prop van die teleksmasjien uit!”.

подсветка картин и

Die terreur van plaasmoorde

Die stelling van die ondervoorsitter van die Christen-Demokratiese Alliansie (CDA), ds. Theunis Botha, dat plaasmoorde niks anders as terreur is om boere van hul plase te intimideer nie, is nie ‘n nuutjie nie. Sy reaksie kom nadat adjunkpresident Kgalema Motlanthe opnuut boere vir die plaasaanvalle geblameer het.

Die syfers na alle kante dui daarop dat mense wat meen plaasmoorde is terreur ‘n punt beet het. Suid-Afrika se amptelike moordkoers is in die omgewing van 40 per 100 000 per jaar teenoor die wêreldgemiddeld van 5, terwyl die syfer onder boere en hul gesinslede by tye in die omgewing van 130 per 100 000 per jaar is. Saam met normale landbouverwante ongevalle, maak dit boer wees in Suid-Afrika ‘n gevaarliker beroep as om ‘n Chinese steenkoolmynwerker te wees.

Daar is nog ‘n manier van hierna kyk. In die ooreenstemmende tyd is ongeveer dubbel soveel mense deur plaasmoorde in Suid-Afrika afgemaai as wat Britse soldate in die oorloggeteisterde Afganistan omgekom het.

Veel is al geskryf oor die wreedheid waarmee plaasaanvalle gepaard gaan.

Dit beteken nie die regering het gaan sit en ‘n beleid geformuleer dat boere deur plaasmoorde van hul plase af geïntimideer moet word nie. Dat die regering egter dade en uitsprake stilswyend gekondoneer het wat ongeveer dieselfde impak het, is egter ook so. Dit het byvoorbeeld ‘n appèl teen ‘n bevinding van die Menseregtekommissie gekos om die slagkreet “Kill the Boer, kill the farmer” tot haatspraak verklaar te kry.

‘n Vorige minister van Landbou, Lulu Xinwana, was deurlopend by boere in onguns oor uitsprake. Haar Kerkplein-uitbarsting teen boere wat hul plaaswerkers sou mishandel was gebaseer op ‘n verslag van ‘n enkele voorval in die Wes-Kaap. Hierdie insident het boonop geblyk die gevolg van fabrikasie van ‘n Nie-regeringsorganisasie te wees wat ‘n vroulike plaaswerker voorgesê het. Sy het later tot bekering gekom, en erken dit was vals en die boer om vergifnis gevra.

Nog later het dit geblyk dat die Onafhanklike Klagtedirektoraat dié beweerde voorval ondersoek het, en dit as vals bevind het, en dat die regering reeds sewe maande in besit van hierdie OKD se verslag was toe die minister haar opmerkings gemaak het. Ook die langdienende adjunk-minister van Landbou en Grondsake, wyle Dirk du Toit, was bekend vir sy gelaaide uitsprake.

Nou het Motlanthe ook die skuld vir plaasaanvalle op die boere self gepak. Sy stellings oor hoe boere hul werkers sou behandel is nie net grof veralgemeend nie, dit is al deur verskeie amptelike ondersoeke onder die loep geneem, en as ‘n vals aanname bevestig. Een so ‘n ondersoek was ‘n gesamentlike poging van Agri Wes-Kaap en die destydse ANC-beheerde provinsiale departement van Landbou, en die ander ‘n peperduur ondersoek deur die destydse Vrystaatse Premier, Winkie Direko wat onder meer behels het dat getuies op staatskostes van heinde en verre aangery is.

Die Wes-Kaapse ondersoek was skaars afgehandel of ‘n string NRO’s en politici uit die Wes-Kaap gaan eenvoudig voort met die aantygings tydens ‘n nasionale grondberaad. Die waarheid word gewoon te maklik vir politieke munt opgeoffer.

Statistieke SA het pas weer syfers bekend gemaak oor hoe die aantal kommersiële boerdery-eenhede in Suid-Afrika deurgaans verminder. Verskeie faktore speel ‘n rol, maar dat baie mense nie meer kans sien vir die blootgestelde lewe op plase nie, is ook waar. Die ironie is dat verskeie boere wat vir hul veiligheid op die dorp gaan woon het – waaronder ‘n vroueboer van Boshof en ‘n boer van Paul Roux, kort na mekaar in hul dorpshuise vermoor is.

Grusame aanvalle soos hierdie kan as niks anders nie as terreur beskryf word, selfs al sou dit nie spesifiek of deurgaans politieke terreur wees nie – is die kommandostelsel ontbind.

topcargo отзыв

Blonde lugwaardinne ‘nie ayoba’

Iets wat nooit sal ophou om my te verstom nie, is hoe die hoofstroommedia blatant, sonder om te blik of te bloos, vir hul lesers kan lieg.

In ‘n rubriek in Rapport lewer Johan Maarman ‘n tirade oor twee blanke medepassasiers wat op dieselfde vlug as Maarman die hoop uitspreek dat dit ‘n aantreklike blonde lugwaardin sou wees wat hulle bedien, en nie een van Suid-Afrikaanse rederye se standaarduitgawe vyandige, oorgewig regstellende-aksie-ousies sal wees nie.

Was daar nie terloops in die verlede ‘n reël dat lugwaardinne van ‘n sekere minimumlengte moes wees nie, nie bokant ‘n sekere gewig mog weeg nie, en ook aantreklik moes wees nie? Dié vereistes is klaarblyklik daarmee heen ná 1994, want die meeste waardinne op binnelandse vlugte is deesdae presies diegene waaroor die twee mans in Maarman se rubriek gekla het; gepigmenteerdes wie se enorme boude, donderdye en drillerige arms luidkeels verkondig dat daar nie ongeëte kos van ‘n dag oud ná ‘n vlug oorbly nie.

Te oordeel aan sy eie foto kan ek wel verstaan dat Maarman (let op dat dit nie Maerman is) ‘n sagte plekkie kan hê vir dik, donker trolliestoters op vliegtuie. Volgens Maarman is dit egter glad nie “ayoba” vir blankes om hul voorkeure uit te spreek nie. (Weer eens daardie ayoba-drek, terloops. Sluit gerus by Facebook se Fok Ayoba groep aan.)

Stellig sou Maarman meer tevrede gewees het as die blanke passasiers een of ander politiek-korrekte sotheid kwytgeraak het: “Ek is so dankbaar vir die voorreg dat my drankie deur ‘n agterstewe wat herinner aan my heldin Saartjie Baartman s’n omgestamp word.” Sou Maarman gelukkiger wees met ‘n skrywe soos hierdie een deur ‘n blanke “joernalis” wat die lof van donker sjokolade besing, en met groot geur en kleur vertel hoe lekker dit is om seks met Afrikane te geniet? Ek kan my net indink hoe vlot sy Rottweiler moet praat as blanke mans nie belangstel nie.

Die twee blankes wat bloot ‘n voorkeur uitgespreek het vir blanke waardinne, word egter deur Maarman aan Malema gelykgestel. Weer eens, ek het nie ‘n probleem daarmee dat Maarman moontlik jaloers is op die mooiste kreatuur in die heelal, ‘n aanvallige, blanke blondine nie. Stellig fantaseer hy self oor ‘n slanke, blanke vrou as hy skryf dat hy ontmagtig voel. Met groot ironie dra dieselfde uitgawe van Rapport ‘n berig oor Tiger Woods wat self ‘n blonde, blanke vrou het.

Maarman se klaarblyklike versugting na ‘n soortgelyke vrou aan sy sy, en sy gevoelens van ontmagtiging omdat vroulike Afrikane dikwels onaantreklik en oorgewig is, is egter sy eie probleem. Wat my wel grief is dat Maarman dan gaan en die standaard Nasperspropaganda besig met die volgende verregaande leuenspraak: “Dat ons moedswilliglik nie wil uitvoering gee aan die idee van nie-rassigheid nie.”

Waarvan práát Maarman? Bewoon ek en hy dieselfde land? Klaarblyklik nie. Ek woon in ‘n land waar nie-rassigheid ‘n grap, ‘n bespotting en ‘n mite is.

Waar is die nie-rassigheid in die ANC-regime se Swart Ekonomiese Bemagtiging?

Waar is die nie-rassigheid in die anti-blanke rassisme bekend as regstellende aksie, wat juis die einste twee wit, manlike passasiers op Maarman se vlug teiken?

Na welke nie-rassigheid verwys Maarman – die soort wat verhoed dat kaptein Renate Barnard nie bevordering kan kry in die SAPD nie?

Waar is die nie-rassigheid in die Black Management Forum?

Kortom, waarom beledig Maarman die intelligensie van sy lesers, deur perdevye aan ons as soetkoekies voor te hou? Waarom lieg hy soos ‘n tandetrekker? Is dit omdat hy self slegs sy pos beklee omdat hy genoeg pigmentasie het, dat hy sonder om te blik of te bloos ‘n blatante leuen vir die waarheid wil staan en verkondig? Skaam hy hom nie?

mobile casino free

Blankes se skuldgevoelens

Een van die mees gewilde mites wat daagliks in Suid-Afrika gebesig word, is welke geweldige voordeel apartheid kwansuis aan blankes sou verskaf het en steeds aanhou verskaf. Dikwels is daar amper ‘n soort aanname, gesproke of ongesproke, dat die meerderheid blankes ryk geërf het en op een of ander manier opvoedkundig bevoordeel is, en dit gevolglik maklik vind om byvoorbeeld ‘n kasarm van ‘n huis te koop.

Daar is ook ‘n aanname dat die vorige bedeling dit op een of ander manier vir blankes moontlik gemaak het om sonder veel moeite in bestuurs- en professionele poste te beland. Skryf bloot jou matriek en stap dan summier in ‘n bestuurspos in, sou mens kon glo. Hierdie mededingende voordeel wat na bewering sou bestaan het, word aangevoer as die rede waarom blankes permanent deur rassistiese praktyke soos regstellende aksie benadeel moet word. Die verskuilde agenda hieragter is dikwels dat daar ‘n verwagting is dat blankes moet bekhou en hul bates sonder teëspraak moet oorhandig. Dit maak staat op die verwekking van misplaaste skuldgevoelens onder blankes.

Ek lees byvoorbeeld hierdie stuk op Moneyweb se werf, wat handel oor hoe die sogenaamde swart diamante sukkel om huise gekoop te kry in tradisionele blanke gebiede. Die subteks is dat blankes minder sou sukkel, want almal “weet” immers hoe “apartheid blankes bevoordeel het”.

Dit ly geen twyfel dat daar welvarende blankes in Suid-Afrika is nie. Alhoewel ‘n groot persentasie van hulle van Engelse of Joodse herkoms is, is daar ook kennelik ryk Afrikaners en, ja, ook diegene wat die wynplaas in Stalinbos geërf het. Hulle is egter deel van ‘n baie klein minderheid.

Ek praat hier uit ‘n persoonlike oogpunt, maar dit is duidelik dat ek hetsy die buurt waarin ek grootgeword het, hetsy my familie swak gekies het, want min kennisse of familielede van my kan as ryk bestempel word. Van ‘n erwery en ‘n silwer lepel in die mond was daar by ons geen sprake nie. Die oorweldigende meerderheid Afrikaners het nie die familieplaas gekry toe hul ouers oorlede is nie, maar stam veel eerder van armblankes af. Daar was pogings om armblankes op te hef, wat sommiges probeer beweer soortgelyk aan die hedendaagse SEB was, maar dit was niks van die aard nie.

Swart ekonomiese bemagtiging, SEB, is in wese ‘n oorhandiging van bates op ‘n skinkbord aan diegene wat die regte mense ken. Wanneer SEB gekritiseer word, is die verweer dus dikwels dat Afrikaners dit ook in die verlede gedoen het. Hiermee verskil ek ten sterkste. Anton Rupert het baie, baie beslis nie die Engelse en Joods mynmagnate se bates, met ander woorde ander mense se rykdom, op ‘n skinkbord gekry nie. Daar was nie ‘n geplundery soos die R400 miljoen wat deur Telkom aan Smuts Ngonyama in ruil vir absoluut geen teenprestasie oorhandig is nie. Rupert het sy ondernemings letterlik van die grond af opgebou.

Wat die opheffing wel behels het, was dat maatskappye soos Sanlam gestig is vir Afrikaners, met Afrikaners se spaargeld. Dit was dus ook nie in hierdie opsig ‘n soort Afrikaner-SEB nie, want dit het nie op die plundery van ander mense, die staat of organisasies se geld berus nie.

Van grootskeepse baantjies vir boeties, bevoordeling en voortrekkery dra ek nie persoonlike kennis nie. Dit kon weliswaar met kinders van die paar duisend Afrikaners wat deel was van die Broederbond gebeur het, maar ek kan eerlikwaar sê dat nie een van my vriende of familielede wat uit my generasie kom, uit die skool of uit die universiteit gestap het en ‘n huis gaan bewoon het wat gekoop is met geldelike hulp van ryk ouers nie. Die patroon was veel eerder dat ons vir jare in plekke soos Sunnyside (vóórdat dié buurt ‘n vuil misdaadnes geword) in huurwoonstelle gewoon het, en uiteindelik genoeg geraap en skraap het om ‘n woning van ons eie te koop. Van my ouers se generasie is daar vandag steeds kennisse van ons wat in woonstelle woon.

Alhoewel daar werkreservering was vir laaggeskoolde blankes, byvoorbeeld in die goudmyne, was dit geensins algemeen dat iemand soos Jacob Maroga aangestel kon word in ‘n plek ver bokant sy vuurmaakplek nie. ‘n Afgetrede medelid van Praag, wat soos ek ‘n ingenieur is, het my vertel dat Afrikaneringenieurs wat van sy generasie kom, nie toevertrou is met ontwerpwerk alvorens hulle nie deeglike opleiding onder Engelse ingenieurs ontvang het nie. Van die hedendaagse obsessie met die rampspoedige aanstellings van gepigmenteerdes in senior poste waarteen hulle geensins opgewasse is nie, was daar stellig min sprake.

Ek is eweneens seker dat ‘n baie groot aantal professionele Afrikaners uit gewone huishoudings gekom het en self vir hulle studies moes betaal. Dit was boonop dikwels uitsonderlik dat mense universiteit toe kon gaan, veral van my ouers se geslag. Dit was beslis nie die geval dat Afrikaners soos swartes vandag by die Universiteit van Kaapstad slegs 70% moes haal om toelating tot die Fakulteit Geneeskunde te kry nie. Jy was nie bevoordeel tydens die nasien van vraestelle bloot omdat jy ‘n blanke was nie. Weer eens, miskien het die Broederbond sulke onderduimshede gepleeg, maar dit het nie met die gewone Afrikaners wat saam met my op universiteit was, gebeur sover ek bewus was nie.

Benewens die feit dat baie vir hul eie studies moes betaal, moes mans van my generasie ook twee jaar van ons lewens afstaan om diensplig te doen, teen ‘n absurde besoldiging. My eerste soldy as ‘n sappeur in die Geniekorps was ‘n volle R171 per maand.

Die gevolge van blankes wat nie gelukkig genoeg was om dikwels karige geleenthede te kon aangryp nie, word toenemend duidelik. Daar is reeds tientalle blanke plakkerskampe rondom Pretoria. Alhoewel suksesvolle blankes se inkomste sedert 1994 gestyg het, is dit ‘n noodwendige gevolg van die ANC se rassistiese praktyke wat blankes op Darwiniaanse wyse gedwing het om hul by omstandighede aan te pas en entrepreneurs te word. Die Gini-koëffisiënt onder blankes kom daagliks nader aan 1, want daar is ‘n vinnig groeiende blanke onderklas, wat stelsematig verarm.

Ek verwerp dus die aantyging dat SEB bloot is wat die Afrikaners gedoen het en gun die begunstigdes daarvan soos Smuts Ngonyama en Tokyo Sexwale gevolglik nie hulle rykdom nie. Hulle is niks meer as gewone parasiete nie, omdat hulle geen snars waarde toevoeg nie en hul rykdom in terme van gewettigde korrupsie bekom het. Ek gun Afrikaners soos die Ruperts wat deur middel van harde werk welvarend geword het, wel hulle rykdom. Ook aan diegene wat nie Ruperts is nie, maar deur harde werk, entrepreneurskap en die neem van risiko’s suksesvol geword het, veral sedert 1994, wil ek sê: welgedaan! Ek is seker die groot meerderheid van hierdie mense sal saamstem dat dit meestal aan hul eie harde werk toe te skryf is en niks met die sogenaamde bevoordeling wat apartheid sou gebied het te make het nie.

Laat staan dus gerus jou skuldgevoelens, meneer en mevrou die suksesvolle Afrikaner of, as jy dan móét skuldig voel, sorg dat jy jou medeblankes wat swaarkry bystaan, en nie die lede van ander volke wat reeds ‘n onregverdige voordeel geniet nie.

Lees Anton Barnard se woernaal SAmizdat.

игри для детей 6 лет

Eufemisme van die dekade

‘n Stelling wat gereeld gemaak word is dat die regering ‘n beheptheid met middelmatigheid het.

Om die vlakke van dienslewering, en in die besonder munisipale dienslewering, as middelmatig te beskryf word nie deur die werklikheid gereflekteer nie.

Dis swak.

Die verslae van die ouditeur-generaal oor die stand van sake in munisipaliteite is reeds genoeg bewys dat die woord “middelmatigheid” hier ‘n erge eufemisme is.

Tog verklaar die Vrystaatse premier dat die vlakke van dienslewering in dié provinsie goed is, en dat die inwoners tevrede is daarmee.

Sy woorde is skaars geuiter of sy eie tuisdorp, Parys, se munisipaliteit, moet in die hof in Heilbron redes aanvoer waarom ‘n bestraffende kostebevel nie teen ampsdraers van dié munisipaliteit gemaak moet word nie, na die munisipaliteit bloedneus ‘n rondte in die hof gekry het. Dié hofsaak, wat deur die Heilbron-belastingbetalersvereniging aanhangig gemaak is, het beslis nie uit tevredenheid met dienslewering gevloei nie.

Die munisipale onluste in onder meer Harrismith, Boshof en Jagersfontein ook nie. Trouens, volgens Municipal IQ was daar vanjaar landswyd ‘n skerp toename in onrus oor munisipale dienslewering, met die Vrystaat wat persentasiegewys meer as sy deel van die onluste beleef het.

Boonop verskyn amptenare en oud-amptenare van die provinsie se naasgrootste stad, Welkom, op kriminele aanklagte in die hof wat weens die Matjabeng-munisipaliteit se hantering van die stad en omgewing se rioolwerke. In ander munisipaliteite is siviele hofbevele hieroor teen Vrystaatse munisipaliteite verkry.

Die Vrystaatse bloudruppel-status word op enkele uitsonderings as skrikwekkend beskryf.

In die Vrystaatse hoofstad gaan dit nie beter nie. Ter demonstrasie, die geval van ‘n stormwater-inlaat se deksel wat deur ‘n swaar voertuig op ‘n sypaadjie stukkend getrap is. Dit is deur ‘n lid van die munisipale wykskomitee behoorlik gerapporteer, en gerapporteer en gerapporteer. Na meer as ‘n jaar het die meegaande foto in ‘n koerant verskyn, en na nog meer as ‘n jaar gaap die gat steeds op die sypaadjie. In hierdie tydperk het die Mangaung-munisipaliuteit ‘n hofsaak verloor na ‘n vrou in ‘n oop mangat op ‘n sypaadjie geval het na die deksel vir skrootyster gesteel is.

Magashule se opmerking plaas nuwe betekenis aan sy woorde by ‘n Salga-kongres dat onbevoegde en korrupte munisipale bestuurders en burgemeester die trekpas gaan kry. Hy is destyds uitgelag.

Hy het hierna laat blyk dat sy LUR’e wat nie die mas opkom nie, ook die trekpas gaan kry, en die getal van drie is selfs genoem, sodat die media bespiegel het watter drie hierdie lot te beurt gaan val.

Uiteindelik, so lyk dit, is vlakke van dienslewering wat Magashule as bevredigend beskou, nie juis teksboekvoorbeelde van bevredigend nie. Trouens, om hierdie vlakke van dienslewering aan ‘n beheptheid met middelmatigheid te beskryf, kom op politieke korrektheid in die oortreffende trap neer.

Dit sal Suid-Afrika loon om die oog op die telbord te hou. Die debakel rondom Collins Chabane se aanwending van sy amptelike kredietkaart word veral geaksentueer deur die feit dat hy die staat se beoogde optrede teen korrupsie moet orkestreer.

Julius Malema het weer gesorg dat die kollig op hom val deur te verklaar landbougrond is van swart mense gesteel.

Brittanje het intussen ‘n amptelike waarskuwing aan sy burgers uitgereik dat hulle tydens hul Fifa-besoek in Suid-Afrika gekaap kan word.

Fifa hou in Desember ‘n buitengewone vergadering.

tiaras for sale прокурор Фильчаков

Die skandaal rondom die ‘inligtingskandaal’

Voor die uittrede van minister “Pik” Botha as destydse minister van buitelandse sake, het hy met groot sorg die geskiedenis van buitelandse sake laat skryf. Groot was my verbasing dat daar in hierdie belangrike stuk werk nie ‘n woord gerep word oor twee hoofdirektorate onder mnr. Botha wat koverte projekte bedryf het nie. Hierdie stand van sake het die hele inligting-”skandaal” in herinnering geroep.

Die inligtingtragedie van die tagtigerjare het die direkte gevolg gehad om die befaamde generaal Hendrik van den Berg (hoof van die nasionale intelligensiediens) en die belasterde drs. Connie Mulder (minister van inligting) en Eschel Rhoodie (direkteurgeneraal van inligting) te onttroon. Die verdere gevolge van die “skandaal” was dat president John Vorster in oneer deur die staatsgreep uit die mag gestel is. Minister Connie Mulder moes bedank. Voor dit was hy die kroonprins van die Nasionale Party. Dr. Eschel Rhoodie het eers landuit gevlug, is in Frankryk gearresteer (sonder om sy vrou in te lig wat iewers in ‘n hotel tevergeefs op hom sit en wag het), hier in Potgieterstraat in die tronk gesmyt, later onskuldig bevind en is per eersteklasvliegkaartjie terug na Europa. Veel later het hy weens ‘n hartaanval op ‘n tennisbaan in Amerika gesterf, ver van die land waarvoor hy op ‘n stadium alles gegee het.

Die Vorster/Van den Berg/Mulder-era is opgevolg deur P.W. Botha en R.F. Botha. Dit het bekend gestaan as “die coup van die Bothas” en wraak van Robert Charles Barry, die toenmalige ouditeur, kontroleurgeneraal en voorganger van Rhoodie by inligting. Een militêre vuis, die vuis van Vorster se veiligheidspolisie, is vervang deur die sekurikrate (die weermag en sekretariaat van die staatsveiligheidsraad). Hierdie omruiling van die mag het ook uiteindelik sy logiese uiteinde in die politieke kapitulasie van F.W. de Klerk, die vrylating van Nelson Mandela en oorname deur die ANC gevind.

Die beweegrede vir die oorname van die Bothas en die vernietiging van Vorster en Mulder deur die Bothas het rondom die geheime projekte van Eschel Rhoodie en sy inligtingsdepartement gedraai. Suid-Afrika was die skyf van die kommunisme in die Koue Oorlog tussen Oos en Wes. “Pik” Botha se buitelandsesakedepartement – of die streepbroekbrigades, soos hulle geheet het, is nie vertrou om die politieke boodskap van afsonderlike vryhede effektief te bemark nie. Daarom is die departement van inligting in die binne- en buiteland ontplooi, om as propaganda-arm die politieke boodskap van afsonderlike vryhede te verwoord. Die department van inligting se werksaamhede is egter nie deur die Wet op amptelike geheime gedek nie en om dit deur wetgewing te doen, sou slapende honde wakker maak. Daarom moes ‘n ander weg gevind word. Hierdie weg was die geheime rekening van die Weermag. Die ambisieuse P.W. Botha en opponent van Connie Mulder was die betrokke minister.

Die hooftaak van die inligtingsmanne by buitelandse missies was die bemarking van die politiek van afsonderlike ontwikkeling. Bemarking moes met konvensionele asook onkonvensionele metodes geskied. Politieke fronte is wêreldwyd tot stand gebing. Agente is onplooi en miljoene rande is in ‘n veldtog, wat op sielkundige oorlogvoering neergekom het, geïnvesteer.

Met R.F. Botha aan die politieke stuur van buitelandse sake is die inligtingsmanne teen wil en dank by missies aanvaar, maar altyd as tweederangse diplomate hanteer. Inligtingsmanne is as attachés, of aangelaptes, ontvang. Hier en daar was daar ‘n raad en in ander gevalle ‘n residentminister (‘n diplomatieke titel hoër as dié van ‘n raadgewer) op die diensstaat van ‘n ambassade aangestel, maar die tweede-in-bevel was deurgaans ‘n streepbroekdiplomaat van buitelandse sake. Die teenkant van die munt was natuurlik dat hoofde van missies grootliks in die duister was oor die “politieke” doen en late van inligtingsmanne. Dit is aan die diskresie van inligtingshoofde oorgelaat om die hoofde van missies in te lig, as en wanneer nodig.

Onder die leiding van die dinamiese Eschel Rhoodie het die departement van inligting, ondersteun deur generaal Hendrik van den Berg se nasionale intelligensiediens, as ‘n effektiewe propaganda-instrument ontwikkel. Die moreel onder die amptenare was hoog. Die departement is uitgebou as ‘n alternatiewe “departement van buitelandse sake”. As en wanneer B.J. Vorster die mag sou oorgee aan Connie Mulder, waarna Connie Mulder vir Eschel Rhoodie sy minister van buitelandse sake sou maak, is wyd en syd gespekuleer.

Onder die leiding van die Rhoodie-broers en onder aansporing van Connie Mulder is gesoek na ‘n alternatiewe politieke beleid, wat konsosiatiewe demokrasie, Lijphart se model, geheet het.

Die wêreldwye aanslag teen SA het natuurlik in die guns van die departement van inligting getel. Die ANC het inmiddels geslaag, om met die hulp van Westerse moondhede apartheid tot ‘n “misdaad teen die mensdom” te verklaar. Die boodskap wat menige ambassadeur deur minister Botha na die kabinet gestuur het, was dat die wêreldwye aanslag teen SA kan lei tot internasionale sanksies en selfs die blokkade van Suid-Afrikaanse vliegtuie en skepe. Dus ‘n totale isolasie van die land.

Die departement van inligting was egter die voorstander van ‘n idee dat SA net deur onkonvensionele metodes gered kon word. Dit het behels:

Die skepping van geheime frontorganisasies in die belangrikste Westerse lande.
Die geheime ontplooiing van agente, wat politici en joernaliste, in die buiteland ingesluit het.
‘n Uitgebreide gasteprogram om buitelandse meningsvormers te toon welke projekte in die binneland van stapel gestuur is om swartes vanuit hul armoede en onderontwikkeling op te hef.

Soos te verstaan, is agente en medewerkers in harde kontant betaal, maar is kwitansies nie gevra nie. Watter buitelanders sou dan meewerk as dit ‘n vereiste was?

Die swak skakel of Achilleshiel in die operasionele raamwerk van die inligtingsdepartment was dat die geheime fondse deur die Weermag gekanaliseer is. Die politieke vyande van Vorster, Mulder en Rhoodie sou hierdie swakte in die politieke magspel tot eie voordeel uitbuit. Na bewering is projekte en dokumente na die media gelek. Op hierdie stadium is dit miskien ongewens om nadere besonderhede oor die personalia en taktiek van die politieke oorname te gee. Feit is dat die Bothas oorgeneem het en dat die buitelandse komponent van die voormalige departement van inligting deur die departement van buitelandse sake opgeneem is.

Die logiese verwagting is natuurlik dat alle voormalige geheime projekte gesluit sou word. Nee, inteendeel, die ambisieuse “Pik” Botha het genoeg politieke slinksheid en diepte gehad om te weet dat hy nou die alleenverantwoordelikheid vir die politieke oorlewing van SA in die buiteland dra. Derhalwe moes die koverte projekte gewoon voortgaan en in intensiteit verhoog! In die reorganisasie van buitelandse sake is die volgende koverte hoofdirektorate tot stand gebring:

Hoofdirektoraat strategiese beplanning met as opdrag die diskreditering van die ANC en van bevrydingsteoloë; en
hoofdirektoraat ekonomiese projekte, om desinvestering teen te werk.

Hierdie hoofdirektorate is stelselmatig mee weggedoen toe die klok vir die Nasionale Party in die onderhandelingspolitiek gelui en die grafskrif ook vir buitelandse sake geskryf is. Hier rondom 1992 is die dokumente van beide hoofdirektorate op groot skaal vernietig en het politieke geheueverlies oorgeneem. Derhalwe is die dokumente nie tot die beskikking gestel van diegene wat die geskiedenis van buitelandse sake geskryf het nie.

Om puntjie by paaltjie te plaas: die vermeende inligting-”skandaal” van die tagtigerjare is deur ‘n ware skandaal in die negentigerjare opgevolg. Tot dusver het geen haan daarna gekraai nie.

для девочек игри Фільчаков прокурор

Die burgeroorlog het reeds begin

Daar is ‘n oorlog in Suid-Afrika aan die gang, ‘n koue oorlog, ‘n koue burgeroorlog en die oogmerk daarvan is, nes die Britte s’n in ‘n warm geskil ‘n eeu gelede, die algehele vernietiging en verdwyning van die Afrikaner. Dit is ‘n burgeroorlog want die bevelvoerders, offisiersklas, onderoffisiere en manskappe daarvan is self blanke Afrikaners. Oorlog is nooit formeel verklaar nie, en dít, volgens die voormalige hoof van die Suid-Afrikaanse Weermag, generaal Jannie Geldenhuys, is die uitsonderlike kenmerk van ‘n koue oorlog.

Wanneer daar ‘n oorlog verklaar is, en ‘n konvensionele stryd breek uit, is die vyand sigbaar en kan jy hom raakslaan. Maar in ‘n koue oorlog klap die skote nie ooglopend nie. Dit is die terrein van die ondermyner, die propagandis, die sielkundige ondergrawer… Dit is afpersing en omkopery, agterbaksheid en geveinsdheid. Hierdie is nie ‘n arena waar die Afrikaner homself tuis voel nie. En sy vyande weet dit.

Die Afrikaner is ‘n taai ou boom, wat elke vorm van weerlig, veldbrand, winterkoue en droogte weerstaan het. Die manier om hom te laat val, is om hom in die wortel raak te kap. En niemand weet beter waar hierdie wortels lê as die ander Afrikaner, die liberalis, die volkselfmoordlustige nie. Hulle veldtog is nimmereindigend, onvermoeid, geslepe en dodelik.

Hulle strategie is eenvoudig maar, tot dusver, onweerstaanbaar. Hulle dring die een Afrikanerbastion na die ander in deur dit eers op ‘n skrefie oop te kraak en dit dan uit te was met vreemde kulture. Hulle het dit op landsvlak gedoen: Die krakie wat hulle oopgebeur het, was om met die ANC te onderhandel. Dié het, weens hulle getalle, die politieke toneel onkeerbaar oorstroom. Die ANC, die PAC en al hulle polities-misdadige kamerade, met die geldelike en morele ondersteuning van bykans die hele wêreld, en met die daadwerklike gewig van Oosbloklande, kon nie daardie skrefie in die Afrikaner se mondering slaan nie. Dit het ander Afrikaners gevat om dit te doen, en dit was nie net FW de Klerk en Roelf Meyer se binnegekonkel wat dit vermag het nie, dit was ook die nimmereindigende gedreun, die watergedrup van die Afrikaanse pers en intelligentsia wat die Afrikaner beweeg het om die pantserdeur op ‘n skrefie oop te swaai.

Daarna was dit die provinsies en die stadsrade se beurt om uitgekalwe te word. Die dodelike, eenvoudige strategie het in die staatsdiens, die hospitale, die weermag, die polisie, die staatsdiens gewerk. Noem maar die instelling en daar is ‘n koor van verontwaardigde liberaliste wat jodel dat swartmense onbeperkte toegang daartoe moet hê. En sodra die eerstes opdaag, moduleer die koor na ‘n ander sleutel en neurie ontsteld dat dit onregverdig is dat die Afrikanerkultuur primêr of selfs prominent in die betrokke organisasie sal wees. Elke Afrikaanse universiteit is so binnegedring en gepurgeer van die Afrikanerkultuur.

Die boom het nog nie geval nie, en het onverwagse ruimtes gevind om uit te loop of dieper in te wortel. Die linkse aanslag op die N.G. Kerk, byvoorbeeld, het weggevaag toe die verbete verenigingstryd deur plaaslike gemeentes en hulle lede afgeweer is. Afrikaanse kuns en vermaak het ook onverwags ‘n skans vir die Afrikaner geword. Dit is ‘n nasionale sonde om – ten minste as jy blank is – ‘n voorkeur vir jou eie ras en kultuur openlik te verklaar. Maar jy kan dit implisiet doen deur jouself te neem waar hierdie velkleur en tradisie vergader.

Hierdie is nie ‘n gepatenteerde Suid-Afrikaanse tendens nie. In die VSA mag elke ras, geloof en nasionaliteit – behalwe blankes – openlik om hulle identiteit vergader. Daar is honderde organisasies, selfs skole en universiteite, wat eksklusief vir swartmense in stand gehou word. Die Moslems het húlle organisasies, die Latyns-Amerikaners hulle s’n. Die Jode het oor die driehonderd organisasies wat uitsluitlik en openlik hulle doelwitte bevorder. Maar sou ‘n organisasie gestig word om eksklusief blanke belange te beskerm, sal die (hoofsaaklik blanke) pers en vermaakindustrie met ‘n helse kakofonie ontvlam en hulle tot onverwyld en onverpoos verguis.

In die Desember-uitgawe van American Renaissance is daar ‘n uitstekende artikel deur Ellison Lodge oor hierdie verskynsel. Hierin bekyk hy die blankes in Amerika wat uitdruklik anti-blank is, soos deur die huidige politieke tirannie vereis word, maar wat implisiet wit is. Hierdie bevestiging van blanke kultuur en voorkeur word in die paar “flenters” blanke kultuur wat eksklusief gebly het, gevind. Country en Western-musiek is, byvoorbeeld, omtrent uitsluitlik ‘n blanke smaak. Die sangers, met weinig uitsonderings, is blank en hulle albums word omtrent net deur blankes gekoop.

Ellison noem een sport wat so te sê deur net blankes bedryf en geniet word: NASCAR-wedrenne.

Die (hoofsaaklik blanke) pers is uiteraard baie neerhalend oor beide C&W-musiek én NASCAR, wat hulle as ‘n sport vir ingeteelde blikore voorhou. En moenie dink die linkses is tevrede om dinge so te los nie. Hulle doen hulle absolute beste om musiek en sport binne te sypel. Maatskappye bied groot belonings, ondersteuning en opleiding aan om swart renjaers te ontwikkel – sonder sukses. Swartmense het geen belang by óf Cowboy-musiek, óf NASCAR nie.

Dit sou alles nie vir die liberales so vrekkens aanstootlik gewees het as beide dié gereserveerde tydverdrywe nie so skouspelagtig gegroei het nie. Country en Western-sterre se glans is van die mees verblindende in die Amerikaanse musiekruim, en dit sonder die volgehoue, oordonderende bewonderende geraas wat die media oor ander musiekvorme, vernaamlik hip-hop, maak. En NASCAR, waarteenoor die media ten beste ‘n effe vieserige houding het, is die vinnigste groeiende sport in die VSA.

In Suid-Afrika het die blankes ook enklawes gevind waar hulle onbeskaamd die vreugde kan smaak om onbelemmerd in groot getalle met hulle eie kan saamkom. Hierdie motief is die dryfmiddel in die ontploffing van gewildheid van Afrikaanse musiek, die herlewing van die Afrikaanse filmbedryf, die herontdekking deur advertensiemaatskappye van die Afrikaanse koper… Afrikaners wil maar net Afrikaners wees.

Hierdie nuwe geboorte van Afrikanersolidariteit is so onverwags as wat dit deur liberale Afrikaners ongewens is. En hulle veg terug op hulle beproefde, glibberige, tweetongige manier. Die ou eenvoudige, dodelike taktiek van insypeling, uitbreiding en oorheersing word met groter drif ontplooi. ‘n Afrikaanse sepie is net polities gesalf as daar ‘n verteenwoordiger van elke velkleur in die nasionale spektrum – van wit, tot amper wit, tot gekleur tot pikswart – in is. Die Huisgenoot Skouspel kan net aangebied word as die Bala Broers of ‘n ander swart item as politieke lisensieskyf aangebring kan word. Die gedagte aan ‘n suiwere wit vertoning is vir die liberale Afrikaner afstootlik.

‘n Ernstige jong boer keer my onlangs voor om my sosiale koors oor die keuse van ‘n swartman as Voortrekker-kommandant te neem. Hy is geskok oor my weersin daarin.

“Kan ons niks vir onsself oorhou nie?” wou ek by hom weet. “Is daar nie een gebied waar ons op ons eie toegelaat word nie? Is dit nie genoeg dat hulle ons land, ons skole, ons dorpe oorgeneem het nie? Moet hulle nou doodeenvoudig nog die Voortrekkers ook hê?”

“Ek sou gedink het jy sal reken dis ‘n goeie ding,” het hy geantwoord. “Dis dan ‘n manier om ander mense aan Afrikaans voor te stel.”

Ek wou nie verder met hom redeneer nie. Ek sal liewers verveeld wees as om iemand na sulke dwaasheid te antwoord. Maar hy sal leer: Laat een van ‘n vreemde kultuur ‘n vastrapplek in die Voortrekkers kry en gou bring hy sewe wat groter as hy is saam. En dan word die Afrikaner oor die vaatjie van sosiale gedienstigheid gespalk. Siende dat daar nou so ‘n diversiteit in die Voortrekkers is, is dit dan regverdig dat Afrikaans die enigste taal bly? En moet daar nie groter sensitiwiteit vir ander kulture wees nie? Moet die uniform nie verander word om die diversiteit te reflekteer nie? En later – het Afrikaans hoegenaamd nog bestaansreg in die Voortrekkers? En dan, siende dat dit ‘n Engelse jeugorganisasie is, moet die Voortrekkers nie maar met die Boy Scouts saamsmelt nie? My gevoel is, as jy iemand wil blootstel aan Afrikaans, gee vir hom ‘n biblioteekkaartjie.

Gister het ons vyand die radiostasie RSG in ‘n brutale daad van oorlog in hierdie koue stryd ingespan. Terwyl die rugbytoets tussen die Springbokke aan die gang was, het hulle verkies om in gefolterde Afrikaans ‘n sokkerwedstryd tussen Maritzburg United en Supersport United uit te saai. Hulle het dit nie vir redes van inklusiwiteit gedoen nie. Sokker is nie ‘n Afrikaner-ding nie en die Kleurlinge wat dit wel bo rugby verkies, is hoofsaaklik Engelssprekend. Nee, dit was ‘n opsetlike minagtende stywe middelvingergebaar vir die Afrikaner.

Die boodskap is duidelik: Ons weet dat julle rugby vir ‘n enklawe van implisiete blanke solidariteit gebruik. Wel, nie met ons stasie (waarvoor julle betaal nie!) Ons sal sokker uitsaai al kan jy na dieselfde wedstryd op ‘n halfdosyn ander stasies luister. Ons sal sokker uitsaai al is daar nie ‘n enkele luisteraar om dit te geniet nie. Hierdie is minagting van die mees primitiewe, hondsdol soort wat na die Afrikaner gemik kan word.

Dieselfde Amerikaners het ‘n spreekwoord: Kom in die spel. Daar word ‘n verbete, venynige oorlog teen ons gevoer, en ons is nie eens in die spel nie. Hierdie is ‘n oorlog met net een antagonis. Ons Afrikaners het nog altyd ‘n weersin in die hele glyspel van propaganda gehad. Maar ons beter baie gou leer. Ons beter in die spel kom, want daarop berus die daadwerklike oorlewing van ons as volk.

автомойку высокого лобановский депутат

Die Christen-demokratiese boodskap uit Europa

Die Suid-Afrikaanse media het, moontlik voorspelbaar, die verkiesing van Herman van Rompuy as eerste vaste voorsitter, of te wel, president, van die Europese Raad grootliks verswyg.

Dit is egter iets wat nie ‘n nietige verwikkeling is nie.

Ironies, enkele jare gelede het Suid-Afrikaanse sendelinge in België gaan sendingwerk doen, synde geoordeel is dat België saam met verskeie ander Wes-Europese lande tot die post-Christelike era behoort.

Ironies,want Herman van Rompuy is nie net ‘n Christen-Demokraat nie, sy party, die Christen-Demokrate en Vlaandere (CD & V), is die dominante party van die Vlaamse en Belgiese koalisieregerings. Ook in lande soos Nederland en Duitsland oorheers die Christen-demokrate die koalisieregerings.

Van Rompuy se mees onlangse hoofteenstander vir die presidentskap was Jan-Peter Balkenende, die Nederlandse Premier en leier van die CD & V se susterparty, die Christen-Demokratiese Appèl.

Hulle het die hoof-aanspraakmakers geword – Balkenende teësinnig – nadat dit duidelik geword het die Christen-Demokrate van Wes-Europa gaan iemand uit hul eie geledere in die amp instem, en ‘n vroeë gunsteling, Tony Blair van Brittanje, se aansprake so in die stof gebyt het.

Kortom: Hoe gebeur dit dat Christen-demokrasie in Europa so sterk is, maar in Suid-Afrika in ‘n ooreenstemmende gedaante ontbreek?

En dit wat wel hier bestaan, is nietig klein, soos die ACDP en die Christen-Demokratiese Alliansie wat op sy beurt uit vier partye bestaan. Hierdie partye staan in ideologie en styl veel nader aan ‘n tweede, kleiner, beweging in Europa, die Europese Christen-Partyebeweging wat onder sy Engelse afkorting, ECPM, bekend staan. Die grootste van sy deelnemende partye is die Nederlandse ChristenUnie, wat uit die ou Gereformeerd Verbond gebore is. Die Christen-Unie vorm saam met die CDA en die PvdA die regerende koalisie, en is die kleinste, maar groeiende party in die koalisie.

Hoekom daar ‘n vakuum in Suid-Afrika bestaan, al het invloedryke mense soos FW de Klerk hulle al vir die vorming van so ‘n party uitgespreek het, is kompleks.

Ten eerste maak Suid-Afrika vanuit sy laaste koloniale afdruk wat partypolitieke rangskikking betref, deel uit van die Engelse wêreld, en na 1994, ook versnit met iets uit die ou Oosblok. In Brittanje ontbreek ‘n werklike sigbare Christen-demokratiese “vennoot,” en so ook in sy eertydse kolonies soos Australië, Nieu-Seeland, Kanada en Suid-Afrika. In hierdie lande is die CDP’s klein. In Kanada het ‘n meningsopname enkele jare gelede aan die lig gebring dat baie kiesers onbewus was van die bestaan van die Christian Heritage Party. In Nieu-Seeland het die CFP besluit om te ontbind.

In die VSA, met sy de facto tweepartybedeling, word die Christen-demokratise belange deur lobbies soos die Christian Coalition of America bedryf. Hierdie 4 miljoen ingeskrewe en opbetaalde lobby het ‘n volledige beleid en is bykans identies met dié van die CDP’s, soos sterk voorspraak vir gesinswaardes, ‘n sterk pro-lewestandpunt (dus om gekant te wees teen aborsie op aanvraag), ‘n handves van menseregte gerig op ontwikkeling en minderheidsregte eerder as ‘n oorheersende fokus op individuele regte en die subsidiariteitsbeginsel, dit wil sê die plasing van gesag op die laagste moontlike vlak, met inbegrepe dat verskillende lewensfere soos skoolbeheerliggame die grootste moontlike outonomie sal hê.

Die Suid-Afrikaanse media verwys dikwels na die party van Angela Merkel as ‘n konserwatiewe party, eerder as Christen-demokratiese party. Is dit korrek?

Volgens ‘n onlangse denkrigting in Europa is dit oudmodies om partye van links na regs, of van liberaal na konserwatief op ‘n reguit lyn te beoordeel. Die gedagte is dat volwasse partye dele van hul beleid uit ‘n linkse sfeer en ander dele uit ‘n regse sfeer neem, en dat ‘n party se posisie eerder as iewers in ‘n ronde bal as op ‘n reguit lyn uitgebeeld moet word. (Toegegee, die opkoms van werklike regse partye in Europa plaas hierdie nuwe denkrigting onder druk, en die versterkte Merkel-regering na die afgelope Duitse verkiesing is in Trouw aangekondig as: “Duitsland slaan na regs af.” Dood is die reguit lyn, maar lank lewe regs en links).

Verder het die klem die afgelope paar jaar sterk begin val op die verskerping van moraliteit in die politiek en sommer ook die media. Die wêreld-ekonomiese krisis en die rol wat bloedsuiers gespeel het, het partye die geleentheid gegee om in hul beleidsvoorstelle vir ekonomiese herstel, sterk elemente van moraliteit in te bou, en dit het niks met “regs” of “links” te make nie. Van Rompuy se party was juis een wat in sy heropboubloudruk breedvoerig hieroor uitgebrei het. In sommige kringe is na 2009 as die jaar vir geestelike higiëne verwys.

Die feit dat ‘n duidelike Christen-demokrasie in die Nuwe Wêreldlande van die eertydse Britse Dominium eerder die Britse as die vastelandse Europa navolg, beteken uiteraard nie dat dit so moet wees nie.

Net ‘n blitsige tussenwerpsel oor die Amerikaanse model: Daar kán ‘n lobby die funksie verrig omdat partykoukus nie bestaan soos hier nie. Die DA probeer wel die ruimte laat deur ‘n keusevryheid aan lede te gee oor tipiese Christen-politieke beginsels soos die doodstraf, gay huwelike en aborsie. Dit kan ooglopend net werk so lank ‘n party beoog om ‘n opposisieparty, en nie regerende party te wees nie. Hoe moeilik Christen-demokrasie en liberale demokrasie meng, blyk uit ‘n mediaverklaring deur Diane Kohler-Barnard om voorstelle vir die wettiging van prostitusie namens die DA te steun, en ‘n verklaring later dieselfde dag deur Athol Trollip, destyds Oos-Kaapse leier van die DA, waarin die voorstelle onomwonde verwerp word.

In Suid-Afrika is die huidige situasie waar die groot rolspelers in ‘n oorvol humanistiese deel van die politieke poel saambondel, sterk histories beïnvloed. Suid-Afrika was immers nie vry van variasies van wat breedweg as Christelike politiek beskou kan word nie. Die Nasionale Party het hom lank as Christelik-nasionale party beskryf, en op die ander kant van die politieke spektrum was die “bevrydingsteoloë” erg sigbaar en aktief. Beide het ‘n impak gelaat op die aansien van Christelike politiek, en ‘n ongunstige klimaat vir die posvat van Christen-demokrasie geskep. ‘n Verdere variasie, die Christelik-volkseie, plaas selfverduidelikende beperkings op sy groeipotensiaal.

Terminologie is boonop opportunisties wanaangewend. Met die samesmelting van die DP en die NP is gewag gemaak van hoe identies hul beleid is. Toe die huwelik op ‘n egskeiding uitloop, is gemotiveer dat die DP/ DA sy wortels in die liberale demokrasie vind, en die NP in die Christelik-nasionale. Marthinus van Schalkwyk is selfs aangehaal as sou die NP / NNP Christelik-demokraties wees.

Tog was dit toe weer “identies” genoeg om by die sosiaal-demokratiese ANC in te skakel.

Die ontstaan en ontplooiing van Cope demonstreer waarskynlik die dilemma van Christen-demokrasie hier te lande ten beste.

In wese moes Cope kies tussen waar ‘n vakuum in beleid bestaan, naamlik die Christen-demokratiese, of waar die kiesers was (binne die ANC). Bedoeld of onbedoeld, dit het in ‘n “mini me” ANC ontwikkel, soos ook die UDM.

Die kiesers is wel binne die ANC, maar is een uit tien, of een uit dertig weens beleids- en ideologiese redes in die ANC?

Die speelveld van die Christen-demokrasie bly dus effektief onaangeraak.

Natuurlik kry die media dikwels die skuld hiervoor. Die vorige leier van die Kanadese CHP het graag aangehaal uit ‘n Amerikaanse studie wat bevind het die gemiddelde Amerikaanse joernalis is links van die gemiddelde Amerikaner. Dan word geïmpliseer dieselfde geld in ‘n grotere of mindere mate elders, en daarom word die Christen-demokrasie buite Wes-Europa deur die media grootliks verswyg.

Daar is ‘n ander siening, naamlik dat die Suid-Afrikaanse bevolking, media inkluis, ideologies ver agter Europa is en nou eers in die era van die 70’s van die vorige eeu verkeer, waar Europa tot op die randjie beweeg het tot waar ongebreidelde liberalisme lande kan voer – en ‘n teenreaksie ontstaan het.

In Nederland is byvoorbeeld baie gemaak van Calvyn se 500ste herdenking, en het ‘n studie aangetoon die gemiddelde jong Nederlander is meer Calvinisties as hul ouers.

Te veel klink dit of Suid-Afrika se negrofiliste en Cape Liberals – geoordeel aan die histerie in hul geskrewe kommentare – bevange is oor ‘n moontlike omkeer en hul idee dat vooruitgang ‘n reguit liberale lyn behels onderweg na ‘n nog liberaler omgewing. In hierdie histerie word selfs voormalige Dakargangers as “neo-konserwatiewes” uitgeskel, terwyl hulle self steeds erg konserwatief klou aan die reguit lyn opvatting. ‘n Tipese “sonde” van ‘n “neo-konserwatief sou wees om dit te durf waag om hom oor ‘n mate van die behoud van Afrikaans by Maties uit te druk.

Kritiek op die kerk hier bly ook nie uit nie. Simplisties gestel, Sondae is Suid-Afrikaners lid van ‘n kerk wat gekant is teen aborsie op aanvraag, dobbel en gay huwelike, maar in die week behoort hulle aan partye wat dit juis weer voorstaan – en die kerke swyg oor hierdie teenstellings as sou dit in die haak wees om die Here Sondae na die kerkdienste in die kerk toe te sluit, en eers weer volgende Sondag oop te sluit. Kerke se wegskram hiervan wentel om argumente soos soewereiniteit in eie kring, maar hel (geen woordspeling bedoel) dan oor dan die negering van universaliteit in eie kring.

Die kerk “verskoon” of regverdig sy optrede deur akademies te kyk na die kerk wat as “gefokus op Jesus” eerder as “gefokus op die kerk as instelling” moet funksioneer. Ja, maar dan leen verskeie kerke hulle tot politieke uitbuiting soos die voorkeur-preekgeleenthede wat pres. Jacob Zuma kry.

Vir die Christen-demokraat is Jesus geen party se instrument nie – ook nie die instrument van die Christen-demokratiese partye nie, maar is Christene die instrument van God – in die kerk, in die party, in die staat, in die huwelik, in die gesin, in die skoolbeheerliggaam… Dan kan hulle maar baie soewerein in eie kring wees, want hulle word immers deur dieselfde mense met (Christelike) waardes bestuur.

Tog – die klein bestaande Christen-demokratiese rolspelers kan gerus ook die hand in eie boesem steek. Onder die kritiek hier te lande is dat van dié partye hulle sterk in uitdrukkings en dampkring van die fundamentalistiese charisma bevind. Iemand sal sommer gou verstaan laat word hy is nie ‘n Christen nie en dus nie welkom nie omdat hy nie glo die aarde is net 6 000 jaar oud nie. So word lidmate van die groot susterkerke in effek uitgesluit.

Veral een party het ‘n erg verskanste diktatoriale leierskap ontwikkel wat dit onmoontlik maak vir meer gematigdes om toe te tree, en die party van die ekstreme weg te voer. Lank voor gebalanseerde Christene hulself kan posisioneer is hulle as “vrot kolle” geïdentifiseer en uitgewerk.

Lees verder hieroor.

price instagram ads topcargo

‘Goeie grondwet’ is ‘n mite

Christo Landman Dit het ‘n stereotipe geword dat die Suid-Afrikaanse grondwet (1996) “die beste ter wêreld is”. As iemand ‘n twyfelagtige ding kwyt raak en ‘n volgende én nog ‘n volgende persoon herhaal dit, ontstaan ‘n persepsie. ‘n Persepsie wat uitkring word ‘n stereotipe. ‘n Stereotipe is ‘n sosiale konstruksie met wye aanhang. Volgens sosiale wetenskaplikes is dit besonder moeilik om ‘n stereotipe af te breek.

Die vraag is dus: is dit waar dat die SA Grondwet die beste ter wêreld is? Hierdie stereotipe kan net gedekonstrueer word, as die grondwet self aan indringende kritiek onderwerp word. Hierdie artikel beoog presies die dekonstruksie van die SA Grondwet!

Dit is van groot betekenis dat Suid-Afrika in die verskanste grondliggende bepalings getipeer word as “een, soewereine demokratiese staat” (a.1), wat artikel 235, die reg op selfbeskikking, wesenlik van nul en gener waarde maak. Ook in artikel 235 word die reg op selfbeskikking van ‘n gemeenskap ondergeskik gemaak aan die Suid-Afrikaanse bevolking as geheel se reg op selfbeskikking”, dus binne die raamwerk van ‘n eenheidstaat (a.1).

In hierdie eerste artikel word net op die Menseregte-akte, Hoofstuk 2 van die Grondwet, gefokus. Die Handves word beskryf as die hoeksteen van die demokrasie in SA (a.7). Die Handves bind die staat en staatsorgane [a.8(1)] asook ‘n persoon en ‘n regspersoon [a.8(2)].

Reeds by die aanvang van die dekonstruksie moet die klem op die sg. beperking-van-regte-klousule (a.36) van die grondwet geplaas word. Hiervolgens kan ‘n reg in die handves beperk word [a.36(1)]. Die beperking van ‘n reg is onderhewig aan faktore soos redelikheid en regverdigbaarheid in ‘n oop en demokratiese samelewing. Dit is redelik om te aanvaar dat die grondwetlike hof uiteindelik sal besluit wat redelik en regverdigbaar is, maar gesien die feit dat die howe in die proses van transformasie, dus verafrikanisering verkeer, is dit voor die handliggend dat presidensieel aangestelde regters die ghong van die staatshoof sal slaan.

Naas die beperking-van-regte-klousule word sommige artikels van die Handves reeds in ander artikels beperk, soos later uit die analise sal blyk. Daarnaas moet bygevoeg word dat wetgewing van die regering ‘n artikel van die Handves nader kan bepaal en dus beperk.

Die gelykheidsklousule (a. 9) is ‘n goeie voorbeeld waar hierdie klousule reeds deur werkreservering vir swartes tot nadeel van wittes beperk word en waar die wet op gelykheid verdere inhoud daaraan gee. Artikel 9 beoog gelykheid maar in 9(2) word legitimiteit aan wetgewende en ander maatreëls gegee wat daarop bedag is om voorkeur aan persone te gee wat deur onbillike diskriminasie benadeel is. Wetgewing wat gelykheid nader kwalifiseer definieer die benadeelde persone as swart.

Artikel 11 verklaar ewe vroom dat elkeen die reg op lewe het. Op grond hiervan is die doodstraf afgeskaf. Die ongebore kind word egter van ‘n reg op lewe uitgesluit en kan binne die perke van tydsraamwerke geaborteer word. Selfs sonder goedkeuring van ouers op die vroeë ouderdom van twaalf jaar.

Die reg op vryheid en sekerheid van die persoon (a.12) word bely, maar dit het al staande praktyk geword dat witmense laat op ‘n Vrydag of oor die naweek in hegtenis geneem word, om borgtog en die verkryging van die dienste van ‘n prokureur te bemoeilik. In aanhouding word ook die reg op sekerheid en beheer oor die eie liggaam [a.12(2)] genegeer, wanneer aangehoudenes in toestande aangehou word waarin verkragtings moontlik is.

Daar is groot twyfel of die reg op privaatheid (a.14) deur die owerheid van die dag en sy organe gerespekteer word. Daar is bewyse dat die gesprekke en korrespondensie van persone sonder hulle toestemming bekom en ontleed word.

Terwyl die akte godsdiensvryheid (a.15) bely, word godsdiensbeoefening by staats- en staatsondersteunde instellinge beperk deurdat ‘n orgaan van die staat die reëls bepaal ingevolge waarvan dit toegelaat word. Hier is dus ‘n direkte politieke ingreep in die reg op godsdiens.

Dit staan elke burger vry om ‘n politieke party te stig (a.19(1)(a)), maar desondanks word die stigting van ‘n politieke party onderhewig gemaak aan allerlei voorskrifte en bepalinge van die Onafhanklike Verkiesingskommissie. Deelname van ‘n gestigte party aan ‘n nasionale verkiesing kan soveel as vyf honderd en veertig duisend rand beloop. Indien so ‘n party nie ‘n setel verwerf nie, word die deposito verbeur.

Die reg op vryheid van beweging en verblyf (a.21) maak dit wesenlik onmoontlik vir die owerheid om te beplan, want ‘n persoon (of persone) en selfs gemeenskappe kan oornag besluit om van bv. ‘n landelike gebied na ‘n stedelike gebied te verhuis, sonder werk of vaste adres. Artikel 26 in sake die reg op toegang tot geskikte behuising moet met artikel 19 saamgelees word. Hierdie ongebreidelde reg werk die krotwoonbuurtes in die hand en is strydig met die reg op vrye beweging in moderne regstate soos Duitsland. In Duitsland is ‘n persoon wat van een gebied na ‘n ander verhuis verplig om by vertrek by die polisie af te teken en by aankoms in die nuwe gebied te registreer. Registrasie is net moontlik as daar bewys is van ‘n vaste adres en werk. By registrasie word ‘n “Ausweiss” of identifikasiedokument uitgereik; ‘n dokument wat verlang word selfs by die huur van ‘n DVD of aankoop van ‘n motor.

Die reg op ‘n vakbond (a.23(2)(a)), wat aan kollektiewe bedinging verbind is, gee aan arbeiders regte wat nie net tot nadeel van die land in die geheel kan strek nie, maar tewens die regte van werkgewers oorheers.

‘n Knelpunt in die handves van regte is die eiendomsklousule (a.25). ‘n Persoon kan sy eiendom ontneem word ingevolge ‘n geldende regsvoorskrif of wet (a.25(1)) wat deur die owerheid van die dag uitgevaardig kan word. Ook die reg op eiendom is dus ‘n relatiewe reg wat onderhewig aan die politieke ideologie gemaak word. Ook hier speel “regstellende aksie” ‘n rol. Persone wat hulle eiendom in die verlede ontneem is, ingevolge bv. die beleid van afsonderlike ontwikkeling, kan binne die nuwe konteks weer daarop aanspraak maak (a.25(7)). Die owerheid-van-die-dag word nie verhinder om grond-, water-, en verbandhoudende hervormings deur te voer nie (a.25(8)).

Die reg van die kind (a.28) en die kind se beste belang na die oordeel van die howe kan die reg van ‘n ouer oorwoeker. Soos bv. in die geval van die reg op aborsie kan selfs ‘n twaalfjarige kind sonder ouerlike medewete of toestemming besluite neem.

Die reg op onderwys (a.29) is ‘n knelpunt in SA. Die reg op onderwys in ‘n openbare skool word onderhewig gemaak aan die onderwysorgane van die staat se oordeel of daardie onderwys “redelikerwys doenlik” is (a.29(2)). Insgelyks word diegene wat hulle kinders in “onafhanklike skole” wil plaas in die nadelige posisie geplaas dat daar nie ‘n reg uitgeoefen kan word op belastinggeld vir die instandhouding van onafhanklike skole nie. Selfs aan openbare onderwysinstellinge word ouerlike organe in bestuursliggame onderhewig gemaak aan die politieke diskresie van ‘n onderwysorgaan, soos in onderwyswette beliggaam word. Bestuursliggame word in feite substrukture van die onderwysorgane en daarmee word die onderskeid tussen organe van die burgerlike samelewing teenoor organe van die staat opgehef. Hierdie tendens is strydig met artikel 31(1)(b) wat duidelik verklaar dat persone nie die reg ontsê mag word om saam met ander lede van ‘n gemeenskap hul kultuur te geniet, hul godsdiens te beoefen en hul taal te gebruik nie.

Terwyl die reg op taal en kultuur (a.30) geformuleer is, word Afrikaans en die ander inheemse swart tale onderhewig gemaak aan die owerheid se keuse van Engels as algemene bestuurstaal. Dít ten spyte van die feit dat daar elf amptelike tale is (a. 6).

Uit die bg. analise of dekonstruksie kom dit voor dat die beginsels wat in die handves van regte vervat is, nie fundamenteel is nie, maar relatief. Die relatiwiteit van die beginsels word beoordeel en bepaal deur die owerheid-van-die-dag. Indien ‘n instelling van die burgerlike samelewing die owerheid-van-die-dag in die hoër howe en uiteindelik in die grondwetlike hof wil aanvat, gaan dit gepaard met ‘n geweldige finansiële las om regspraktisyns en hofkostes te betaal. Ook in hierdie opsig word instellinge van die burgerlike samelewing in ‘n nadelige posisie geplaas.

In ‘n opvolgartikel sal besin word in hoe ‘n mate die res van die grondwet aan die eise van ‘n gedesentraliseerde en gedifferensieerde regstaat voldoen.

top 10 free

Uhuru Guru se gruwelfoto’s

Die afgelope week of twee het in die teken gestaan van die arrestasie van die webmeester van Zasucks, ‘n webwerf wat daaraan gewy is om die gruweldade wat in die ANC-geterroriseerde Suid-Afrika plaasvind, bloot te stel. Eweneens was die reaksies op LitNet besonder intens na aanleiding van die plaasing van ‘n internetkoppeling van Zasucks se skokfoto’s, in so ‘n mate dat LitNet se webmeester dit nodig geag het om hierdie koppeling te verwyder.

Kort ná die plasing van hierdie foto’s het sommige skrywers oorgegaan na ‘n al te bekende strategie in die wêreld van politiek en propaganda, te wete ontkenning. Ewe skielik was die webwerf van onbetroubare aard en die ware oorsprong van die foto’s kon nie bevestig word nie. Ondertussen is daardie foto’s van die webwerf verwyder en bly slegs die teks oor. Spekulasie oor die aanhouding van Uhuru Guru het gewissel van wit polisieagente wat hul werk wou behou deur hul gedienstigheid aan Suid-Afrika se georganiseerde misdaadregering te toon, tot die FIFA-wêreldbekersokkerorganiseerders wat nie aan die res van die wêreld die indruk wou skep dat Suid-Afrika ‘n gevaarlike land is om in te wees nie. Die ANC se woede oor die uitgeweke Suid-Afrikaner na Kanada, Brandon Huntley, wat asielstatus aldaar verkry het, is ook genoem as moontlike oorsaak van hierdie histeriese reaksie.

Ek het van ‘n ervare joernalis verneem dat daardie foto’s inderdaad outentiek is. Hulle is afkomstig uit polisiedokumente wat deur staatsaanklaers ingedien was as bewysstukke vir regsake. Die tersaaklike joernalis het selfs die name van die slagoffers beskikbaar gehad maar kon dit weens etiese en veiligheidsoorwegings nie prysgee nie. Hierdie foto’s is openbare dokumente wat as bewyslas ingedien was by regsake van die afgelope drie maande en kan dus deur lede van die publiek geraadpleeg word.

Desondanks sal daar vanuit diverse oorde geprobeer word om die ware motiewe van hierdie moorde te ontken of ontkrag deur weereens die slagoffers voor te stel as daders of iets dergliks. Die welbekende stereotipe van verdrukte swartes en rassistiese blankes sal sorg dat alle vorme van geregtelike dwalings gekortwiek word om aan hierdie beeld van Rassemarxisme te voldoen. Die Reitz-insident dien hier as ‘n uitstekende voorbeeld. Vir die oningewydes oor die Reitz-insident haal ek net gou die volgende aan uit die Nederlandse joernalis Bram Vermeulen se boek: “Help ik ben blank geworden: Bekentenissen van een Afrika-correspondent” (bl.70):

“‘Heb jij de hele film eigenlijk gezien?’ vroeg hij [Ewoud Potgieter, die koshuisprimarius] samenzweerderig, terwijl hij de tafels en stoelen aan de kant schoof. Volgens Potgieter gaven de dertig seconden die al de hele dag op de internationale televisiezenders te zien waren een erg vertekend beeld. ‘Kijk maar.’

Op de tien minuten durende homevideo die hij op zijn computer had staan, kon ik zien dat de vier huishoudsters veel lol beleefden aan het maken van het filmpje. Lachend dronken ze pintjes aan de bar. Lachend speelden zij rugby, de sport van de blanken, met de jongens, en lachend liepen ze een rondje op de atletiekbaan. Toen de beruchte plasscène langskwam, zette Potgieter de computer op slow motion.

‘Kijk daar,’ zei hij en wees op de waterfles die de student in de wc uit zijn broek haalde. ‘Dat is geen urine. Dat is mineraalwater,’ grinnikte Potgieter. Heel Zuid-Afrika gefopt.

[…]

De universiteit van de Vrijstaat was in dezelfde week veranderd in een slagveld. Politici riepen om het aftreden van het voltallige universiteitsbestuur. Zwarte studenten dreigden de Reitzresidentie in brand te steken, blanke jongens te vermoorden, blanke meisjes te verkrachten. De rector schorste de makers van de film. Ze moesten voor de rechter verschijnen.”

Hierdie insident word deur die ANC-bandiete – met Julius Malema voorop – voorgehou as ‘n totale verskrikking, terwyl Uhuru Guru se gruwelfoto’s as ‘n leuen en ‘n onbetroubaarheid uitgebeeld word. Die Reitz-insident sal nog jare lank in aankomende swart en wit studente gebreinspoel word en beskou word as blankes se inherente slegtheid wat slegs deur intense ingrype van die universiteitsowerhede reggestel kan word. Tegelykertyd word bedreigings van moord, verkragtings en brandstigting beskou as ‘n “verstaanbare” reaksie hierop.

As iemand nog getwyfel het oor die ewewigtigheid van Suid-Afrika se sin vir geregtigheid behoort hierdie insidente duidelik aan te gee wat werklik aan die gang is. Jare lange indoktrinasie oor onreg het veroorsaak dat nugtere denke nie meer aan die orde is nie, en dat geregtigheid nou onderworpe geword het aan gepeupelreg. Daardie gruweldade wat selfs nekrofilie insluit, is alles ‘n gesonde reaksie op ‘n vermeede onreg in die verlede.

Aangesien die gruwelfoto’s nou “uit en gedaan” is, maar die Reitz-insident kennelik nog lank nie, kan ons sonder veel nadenke konkludeer dat die ANC liewer vir hul ideologie leef as vir die mense wat hulle veronderstel is om te dien. Immers, as iemand nog hieraan getwyfel het, sal Essop Pahad hierdie siening vinnig regstel. Hy sê ten minste eerlik dat blankes beter daaraan toe is sonder hom.

Inderdaad. Ek dink ook blankes is beter daaraan toe sonder hom.

online casino

Die betowering van die DA se koloniale droom

Eergister het ek die grootste deel van die dag, van vroegoggend tot ná sononder, by die Vryheidsfront Plus se stalletjie by Tijgerpoortlaerskool naby Silver Lakes in Pretoria deurgebring. Die geleentheid was ‘n munisipale verkiesing wat in wyk 2 van die Bronkhorstspruit- (“Kungwini”-) munisipaliteit gehou is.

Gister het die uitslae bekend geraak en dit blyk dat die VF+ eintlik besonder swak in dié besondere tussenverkiesing gevaar het. Die VF+ het naamlik ‘n skamele 66 stemme teenoor die DA se 1079 behaal:

DA 1079

ANC 214

VF 66

Onafhanklik (gesteun deur belastingbetalersunie) 37

Soos ‘n briefskrywer op PRAAG gister met waarskynlike verwysing na hierdie wyk geskryf het, is “(d)ie demografie in die wyk… seker 70% blanke Afrikaanssprekendes, 25% blanke Engelsprekendes en 5% swart Sothosprekendes”.

Vir diegene van ons wat onwrikbaar glo in die idee van Afrikanervryheid en dat ons taal, kultuur en ideniteit eendag weer sal herleef om tot sy volle reg te kom, kan so ‘n uitslag nie anders as uiters teleurstellend ervaar word nie.

In my geval, ná ongeveer 10 ure buite op ‘n koue en reënerige dag – ek het agtergekom dat ek nie warm aangetrek was nie – is die teleurstelling sekerlik veel erger. Die onmiddellike vraag wat by ‘n mens opkom, is: waarom stem Afrikaners deur die bank vir die party van die ultraliberale of “progressiewe” mev. Zille, met sy boodskap van assimilasie en integrasie binne die sogenaamde “reënboognasie”?

Aan die ander kant was ek voorbereid op ‘n swak vertoning deur die Vryheidsfront. Deur die dag was dit duidelik dat die meeste blanke Afrikanerkiesers hulself meer geredelik tot die DA-stalletjie gewend het. Sekerlik beskik die DA oor ‘n meer “herkenbare handelsmerk” as die Vryheidsfront en geniet dit meer aandag in die nasionale media.

Gedurende die dag het ek egter baie tyd gehad om die petalje van ‘n munisipale tussenverkiesing dop te hou en ek meen ek het ‘n paar gevolgtrekkings om met my lesers te deel.

Ons Vryheidsfrontstalletjie was slegs drie of vier meter van die DA s’n aan die oorkant van die skool se inrypad verwyder. As ‘n mens tien ure lank na die DA-embleem met sy NSA-vlag en NSA-kleure moet staar, dan voel jy jy begin iets van die groepering aan die oorkant verstaan, benewens natuurlik mev. Zille se onlangse toespraak oor die Progressiewe beweging in Suid-Afrika.

Ook het ek geredelik met lede van die DA gesels, van mnr. Dennis Peach wat saam met kollegas hul stalletjie beman het, tot die pas verkose leier van die DA in Pretoria, mnr. Brandon Topham, wat in sy silwer Porsche Boxster opgedaag het om sy troepe te kom inspekteer.

As ‘n mens eerlik is, moet jy erken dat die DA die historiese telg van die ou SAP-beweging in Suid-Afrika is. Trouens, hoewel wyk 2 ‘n Afrikanermeerderheidsgebied is, was die meeste DA-werkers Engelssprekendes vanuit die Pretoria-omgewing. Hulle praat wel goed Afrikaans, maar ‘n hele paar het erken dat hulle ‘n lang pad in die politiek geloop het, van die Verenigde Party, deur die Progressiewe Party of PFP tot by die DA. Oud-Nasionaliste was nie eintlik onder die partywerkers verteenwoordig nie. Om sy liberale, reënbooggetuigskrif gestand te doen, was daar ook ‘n Indiër- en ‘n swart medewerker.

Indien enigiemand tussen die jare 1948 en 1994 sou gesê het dat die meeste Afrikaners eendag weer vir die Sappe of Oudsappe sou stem, sou so ‘n persoon as ‘n naïweling uitgekryt gewees het. En tog was dit in wyk 2 van “Kungwini” wel die geval. Afrikanerkiesers het uit beleefdheid soms by die Vryheidsfrontstalletjie getalm, ons petisie vir beter dienslewering geteken of ‘n geselsie aangeknoop en natuurlik was daar 66 mense wat wel vir ons gestem het, maar oor die algemeen het ek die indruk gekry dat die kiesers veel eerder met die DA en sy NSA-kleure geassosieer het as die oranje en groen van die VF+.

Die wortels van die probleem lê egter veel dieper. Die ANC het deur propaganda aan bewind gekom, propaganda wat ook die DA bevoordeel – ten minste by die rasseminderheid of -minderhede. Die situasie in die Weskaap verskil hemelsbreed van dié in Pretoria of Bronkhorstspruit en daarom is die redes waarom kleurlinge in die Kaap vir die DA steun heel anders as waarom Afrikaners in die ou Transvaal insgelyks die party ondersteun. Terloops, selfs in die Noord-Transvaal of Limpopo – eertydse bakermat van die HNP, KP en ander regste partye – het die DA in vanjaar se parlementêre verkiesing die Vryheidsfront Plus ver uitgestof. Terwyl die HNP se ondersteuners volhou dat hulle nie die wettigheid van die Nuwe Suid-Afrika erken nie, stem hulle lustig vir die liberales in die DA!

In die minderheidspolitiek – en diegene wat nie glo dat blankes deesdae ‘n toenemende minderheid is nie kan gerus maar na die bevolkingstatistieke gaan kyk – bou die DA spoed op in die vaarwaters van die ANC. Trouens, mev. Zille beskou haarself as ‘n getrouer bewaker van die huidige SA grondwet en maatskaplike stelsel as die ANC self. Hoe meer die regime se propagandiste uitvaar teen rassisme en die historiese skuld van apartheid, hoe meer stem die Afrikaners vir die DA. Want hoewel sy die ANC in pragmatiese terme opponeer, ondersteun mev. Zille en haar Progressiewe – met ‘n hoofletter – geesgenote die ANC se waardestelsel, van “nasiebou” tot die aftakeling van die Afrikaneridentiteit en -instellings.

Die arme Afrikanerkieser wat dus gister soos ‘n nat hoender in die reën opgedaag het om sy ietwat futiele stem te kom uitbring – want danksy swart getalle beheer die ANC feitlik elke munisipaliteit in die land, buite die Weskaap – se wil is geknak deur ‘n dubbele aanslag. Sowel die ANC as die DA het hom reeds oortuig dat hy hom oor sy geskiedenis, volkskap, kultuur en identiteit behoort te skaam.

Een van die DA-amptenare in ‘n blou hempie het heel dag lank die kiesers op gemaak vriendelike manier verwelkom – meesal op Engels, hoewel hy ook Afrikaans magtig was. En die Afrikaners praat met hom Engels terug. Soos Wilco Labuschagne in sy brief aan PRAAG skryf, het “die DA… baie lamppale versier, uit Kaapstad gebel en op Engels gevra of hulle op my kan staatmaak en ‘n pamflet versprei oor hoe sleg die VF+ is”. As ons daaraan dink, maak dit tog baie sin. Die Britse ambassade is steeds in Kaapstad, ná al die jare. En mev. Zille, wat is sy anders as ‘n soort “Kaapse goewerneur”, Haar Majesteit se politieke verteenwoordiger in Suid-Afrika wat soos die ou Sappe ‘n Engelse nasie, lid van die Britse Gemenebes, wil bou? Net dié keer gaan dit nie meer oor ‘n blanke nasie van Europese afkoms nie, maar om ‘n multikulturele, veelrassige – of dan “nie-rassige” – nasie.

Ook die verengelsing van Suid-Afrika onder die ANC bevoordeel die DA. Die Vryheidsfront Plus, wat sy veldtog in Afrikaans voer en ‘n spesifieke appèl op die Afrikanerkieser rig, bevind hom dus in ‘n posisie waar hy as minderheidsparty moet meeding teen ‘n party wat weens sy Engelstaligheid voorgee dat hy ‘n “nasionale” of “universele party” is.

Wat is die DA se boodskap nou eintlik, op die keper beskou? “Ons, die DA, kan die land doeltreffender volgens ANC-beginsels regeer as die ANC self!” Die DA wil die Xhosas vinniger in die Weskaap vestig en vir hulle meer en beter huise bou as wat die ANC kan doen. Net so wil die DA die Zimbabwiërs en ander vreemdelinge met groter warmte in die land verwelkom as wat die ANC-ministers reeds doen. Op geen fundamentele politieke kwessie verskil die DA wesentlik van die ANC nie.

In gister se reën en koue, voor die hek van Tijgerpoortlaerskool, terwyl ek toekyk hoe die Engelse van die DA hul Afrikanerstemvee met ‘n mengsel van hovaardigheid, minagting en aangeplakte vriendelikheid in die kraal jaag, het ek by myself gedink: Miskien moet ons Afrikaners dankbaar wees dat die ANC die land regeer en nie die “ware progressiewe” (mev. Zille se term) van die DA nie. Want hulle sou dalk veel meer doeltreffend die “apartheidsbuurte” opgebreek en geïntegreer, die Afrikaanse skole vinniger verengels en hul “reënboogpatriotisme” met groter ywer en fanatisme op ons afgedwing het.

Wat ek hier sê, is allermins suur druiwe oor die Vryheidsfront eergister verloor het. Want dis nie net die Vryheidsfront wat verloor nie; dis die hele Afrikaanse beweging, die Afrikaner, die taalstryd, ons voortbestaan, ons geskiedenis wat tans besig is om skipbreuk te ly. Die kragte aan die ander kant, hetsy swart demografie, hetsy die Sap-ideologie van ‘n heengegane geslag Britte en verengelsde Afrikaners, was veel sterker as wat ons gedink het. My pa se geslag het vuisgeslaan met Sappe en het geweier om op te staan as “God save the King” in die bioskope gespeel word. Maar vandag sing die Afrikaners lustig “God save Africa” saam met die ANC en gaan stem in opdrag van sms’e wat vanuit Goewerneur Zille se kantoor in Kaapstad na Pretoria versend word.

Die Vryheidsfront, asook elkeen wat hom- of haarself steeds as ‘n Afrikaner of ‘n Boer beskou, sal baie hard moet gaan dink wat ons nou te doen staan. Ons tyd is besig om uit te loop en oor ‘n paar jaar gaan die Afrikanervolk in dié land net ‘n vae herinnering wees. Daar sal nie meer ‘n enkele Afrikaanse pleknaam in dié land oorbly nie en soos ons al gesien het, word selfs die Afrikaanse boeke in die biblioteke by tye verpulp. Sowel die ANC as die DA werk baie hard aan ons verdwyning.

Die gemiddelde Afrikaner is so banggepraat, geïntimideer, verguis, gebreinspoel, geestelik afgetakel en geknak dat hy soos ‘n elektries geskokte hond in ‘n sielkunde-eksperiment reageer. As hy die geel liggie sien aangaan, nog voor hy die pyn voel, begin hy al tjank en sy eie stert byt. Om met sy mede-Afrikaners te assosieer en – ‘n strafbare sonde – ‘n Afrikanerparty of selfbeskikking te ondersteun, is vir hom amper taboe.

Die oorlog wat daar vir ‘n groot deel van die afgelope twee eeue op meer as een manier teen ons gevoer is, is nog lank nie verby nie. Gedurende die tweede helfte van die twintigste eeu was dit ‘n terreuroorlog, maar veral: ‘n propagandaoorlog. Hoewel, wat is die huidige vlaag geweld in die naam van “misdaad” anders as terreur?

Tot dusver het Afrikanerleiers en -intellektuele geen doeltreffende teenvoeter vir die vyand se diaboliese en ophoudelike propaganda gevind nie. Ons is gedurig op die verdediging en beskik nie oor die Machiavelliaanse sin vir die leuen, die halwe waarheid en gemaakte verontwaardiging waarvoor ons vyande ‘n natuurlike aanleg het nie.

Die Vryheidsfront behoort ernstig te besin oor die vorm van politieke opposisie wat hy wil beoefen. Daar is ‘n ou debat oor “samewerkende” of “regstreekse” opposisie teenoor die ANC. Ná enkele maande lyk dit nie asof daar enige voordeel vir die Afrikaner of vir die Vryheidsfront geleë is in die adjunkministerskap van Pieter Mulder nie. Enersyds bied dit ‘n gerieflike stok aan die DA om die VF+ mee te slaan, andersyds het geen verdere toegewings van die ANC aan die Afrikaner gevolg nie en word ons met groter minagting as ooit deur die owerheid behandel.

Daar is egter ook die verhouding teenoor die DA. By die gewone kiesers, asook lede van sowel die DA as die Vryheidsfront, is daar ‘n gevoel dat “die opposisie moet saamwerk teen die ANC”. Die vraag is egter op watter basis dit kan geskied as die ideologiese verskille onbrugbaar groot blyk te wees. Hoewel die DA ‘n verenigde opposisie en koalisievorming predik, beskou hy tog op ‘n manier die Vryheidsfront, eerder as die ANC, as sy “ware vyand”. Mev. Zille het in ‘n verbasende erkenning gesê dat sy die Marxistiese Barbara Hogan van die ANC en SAKP as ‘n “geesgenoot” beskou vanweë haar “begrip vir die grondwet” terwyl sy diegene wat hulle aan etniese of rassedenke skuldig maak as ‘n verskynsel beskou wat liefs tot die buitenste ruim – of ‘n ander oewer – verban behoort te word.

Hoewel daar pragmatiese en opportunistiese redes daarvoor mag bestaan, is samewerking met die DA myns insiens nie vir die Vryheidsfront moontlik nie. Net soos wat mev. Zille die Vryheidsfront en die swart-nasionalistiese vleuel van die ANC as twee sye van dieselfde munt beskou, behoort die Vryheidsfront en Afrikaners in die algemeen die DA en die ANC as twee aansigte van dieselfde “reënboogmonster” te beskou. Albei is integrasionisties, assimilasionisties, Engels en wesentlik gekant teen Afrikanervoortbestaan.

Die ANC beheer die staat, die weermag, die polisie, asook die grootste deel van die media, waaronder die SAUK. Op hierdie stadium kan ons kwalik genoeg kragte teen die ANC monster. Maar die “ANC lite” wat as die DA bekendstaan, kan effektief beveg word, as die kleinere manifestasie van ‘n veelkoppige monster wat ons voortbestaan bedreig. Indien ons sukses teen die DA behaal, mag uiteindelike sukses teen die ANC nie uitbly nie.

Dit maak nie saak hoeveel slim planne Afrikanerleiers en -intellektuele beraam om vryheid en selfbeskikking internasionaal te bevorder en selfs te beding indien Afrikaners op voetsoolvlak in elke verkiesing ten gunste van hul oplossing in die reënboognasie met sy onderbroekvlag stem nie.

Die geskiedenis in Suid-Afrika herhaal hom blykbaar oor en oor. Die stryd tussen die Vryheidsfront en die DA het al die eienskappe van die Nat-Sap-stryd van destyds. In ‘n hoë mate verskaf die Afrikanerkieser vandag die getalle om die Engelstalige se fantasieë oor koloniale beheer moontlik te maak. Die DA verbeel hom dat hy – in weerwil van die land se demografie wat vanweë onwettige immigrasie konstant versleg – ‘n “alternatiewe regering” kan wees en dat hy verder op die horison steun vanuit die Westerse wêreld en veral Brittanje en Amerika geniet. Hierdie is alles illusies en drome wat nog nie aan die toets van die harde werklikheid onderwerp is nie. Ongelukkig is dit ‘n verleidelike droom, ‘n politieke piramideskema wat die skyn van ‘n oplossing aan die kieser voorhou. Weereens skep die kulturele oorheersing van die Engelstalige die indruk dat hy iewers steeds ‘n onsigbare hand op die hefboom van mag het, wat die Afrikaner in sy toenemende identiteitskrisis lok om sy gewig by die koloniale droom van die DA in te gooi.

Afrikaners kon een keer in die onlangse geskiedenis teen die Britse Suid-Afrikanisme mobiliseer en seëvier. Heel moontlik kan hulle dit nou vir ‘n tweede keer regkry om die Sappe op hul baadjie te gee. Maar dan sal ons die stryd met groter skerpte en kragdadigheid moet aanpak. Getalle is op dié stadium nie so belangrik nie. Dit gaan meer oor die integriteit en veral die intensiteit van ons teenkanting teen hierdie bose bestel waarvan die DA vir seker ook ‘n pilaar is.