‘n Uitsonderlike vrouegalery

Hierdie uitstalling is beslis ʼn besoek, in die geestesoog, werd. Die tema daarvan is politieke gevangenskap. Elke vrou het hier haar eie unieke voorstelling. Daar is egter ook verskeie kombinasies van die uitbeeldings – verweef as goeie hoedanig-ede en verweer teen die lewe – in elke vrou afsonderlik te vind.

Die galery kan in afdelings verdeel word. Ten eerste is daar die hoofuitstalling: diegene, wat, so gereeld as wat hulle verpligtinge en finansies dit toelaat, hier kom besoek aflê.

Reg in die middel is ʼn standbeeld – van middelmatige grootte – van ʼn Voortrekkervrou. Haar gesig is half verberg deur die kappie op haar kop. In haar hand klem sy die Bybel stewig vas. Niks keer egter die trane wat oor haar wange stroom nie – in kil graniet is hul verewig op haar gesig. Sy staan roerloos stil en daar is ʼn vasberade trek om haar mond.

Teen die langste muur is ʼn groot skildery wat mens sterk herinner aan Picasso se Guernica. Die gesig in die middel lyk asof dit een is wat baie lag en gedurig praat, maar as mens verder kyk, sal jy merk dat die omringende gesigte heel verwronge is. In somber skakerings van  grys en swart skreeu die ‘viktimisering van die onskuldiges’ (wat net so duidelik te siene is, as wat ʼn kritikus dit in die oorspronklike werk beskrywe het) teen die dakpanele vas.   

ʼn Dagdroom soos dié van Rosetti, is ʼn pragtig versorgde vrou – wat jy ook daar sal vind – met haar boek oop op haar skoot. Haar drome bring sy sonder vermoeienis in die vorm van berading aan haar medemens. Sy kan met vrymoedigheid aanbeveel word, want haar raad en begrip is uit persoonlike ervaring gebore.

Langsaan staan daar ʼn prent nageteken van G.F. Watts se Hoop, ʼn vrou alleen op die aardbol, geblinddoek, met die strewe om die laaste soet musieknote uit die gebroke lier in haar hande te haal.

ʼn Groot helderkleurige natuurtoneel, vol van Namakwaland se blommeprag, soos die werk van Pieter Hugo Naudé, hang langsaan. Vars, soos ná ʼn lentereën. Daar is aardse vrolikheid en opwinding wat wag, want eendag sal alles hier tot ʼn einde kom.

Volgende is ʼn sagte skildery wat na die Waterlelies van Manet trek. Broos en teer, met soveel kalmte en rustigheid. In dieselfde kleurskema, hang daar ʼn dromerige figuur van ʼn jong vrou, wat sterk herinner aan die skildery Lente van Renoir. Sy is vol afwagting op die lente – ten spyte van die winter waarin sy haar tans bevind.

In die hoek is ʼn raam met oudtydse swier, die prent daar binne-in so klassiek soos Da Vinci se Mona Lisa. Die komposisie, hoewel effe afsydig, is sterk gebalanseerd en tydloos.

In skerp kontras daarmee is daar ʼn werk soos van Salvador Dalí se Persistence of Memory. Net ʼn kenner, met ʼn fyn oog, sal dit na waarde kan skat. Tog sal die lag om jou mondhoeke pluk, selfs al staan jy verstom oor jou eie onbegrip van die kompleksiteit van hierdie werklikheid.

As hul pa’s-se-jammer-liefdes kan mens die dogters van die beskuldigdes almal as temas op Sir Joshua Reynolds se Age of Innocence teen die mure hang. Selfs al het hulle soveel groter geword sedert die saak se begin en al het sommige van hulle hul kinderskoene ontgroei.

As onderafdeling van die hoofuitstalling is daar ʼn Moeder-en-Ouma-deel:

Die Seun in blou soos van Thomas Gainsborough trek dadelik mens se aandag. Met soveel moederliefde en deernis sal sy hom graag klein wou hou. Hy is egter so selfstandig en vol lewenskrag, dat jy verwag om haar bo hom in goedkeuring te sien glimlag.

Langsaan is ʼn Madonna  – soos dié een met die angelier van Leonardo Da Vinci – met haar hand koesterend na haar kind gehou.

Na Vryheid wat die volk lei van Delacroix kan ʼn mens maar net in verwondering bly staar. Om haar vlag te laat sak, sal meer verg as hierdie Vervolgingsgesag.

In opregte ouwêreldse vertroue en ewige moederliefde is daar een in ʼn houtraam. Aan die bokant is blomme helder gekleur in die glas en onder in  ʼn halfmaan loer die teksvers in blink papiertjies deur: De Heere is mijn licht en mijn Heil. Ps. 27:1  

Stil in haar gryse ouderdom, skynbaar verwese, sit ʼn ouer dame, soos Whistler se Arrangement in grey and black,  'n portret van die kunstenaar se moeder. ʼn Vaas van fyn porselein is kunstig vasgevang op die stillewe in die volgende skildery. Die patrone op die doek is met ʼn veerdun kwassie ingelas. Tekeninge wat lyk soos die  Vrou wat ‘n brief opskeur van Dirck Hals, met ʼn leë stoel agter haar, pas by die twee moeders wat weduweeskap moes aanvaar.

Daar is skoonmoeders van die gevangenes, wat hulle deur die jare – soos die Gleaners van Millet – ontferm het oor die versorging van die fyner detail in hul dogters se lewens. Met dieselfde "epiese grandeur" waarmee kritici die oorspronklike skildery beskrywe het…

Sprekend van ʼn ouma se liefde: soos in Oppasser en kind  (die portret van Catharina Hooft van Frans Hals) sal jy op die kindergesiggies die lag kan sien van die sorg wat die volgende vrou gebring het. Ook hoe sy haar kleinkinders onder die omstandighede, in die fynste kant geklee het.

In die gang hang daar een soos die Kleinboere se dans van Breughel, vol vrolikheid. Een wat haarself, met watter geleentheid ook al, uitbundig kom voeg by dié wat gereeld daar pryk.

ʼn Kalm en rustige natuurtoneel, asof deur die meester John Constable op die doek vasgelê, beklee ʼn ereplek vir die vrou wat tot die dood haar kant gebring het.

Dan is daar die vaag uitgestalde groep. Diegene wat net halfpad deel is van die verrigtinge, wie se betrokkenheid vir eers die tronk gespaar is.

Laastens is daar die geslote deel van die galery. Die groep van wie nog net die illusie oorgebly het – diegene wat gekies om hul plekkies leeg te laat raak: Tretchikoff se Orgidee wat verspil op die kliptrappe lê.  ʼn Naïewe kinderprent wat jou aan die hart ruk. Een soos ʼn hersenskim – tot die naam het onleesbaar geword. ʼn Ander minder onduidelik maar tog ook wasig dof – geteken met oogwater uit ʼn egskeidingsbevel. Daar is ook die gesofistikeerde, realistiese een, wat gou-gou op haar eie weg gegaan het. Daar is die impressionistiese een – wat gedink het sy kon probeer. Dan is daar die leë plek, wat mens jou net kan verbeel dat die naamplaatjie nog die spasie teen die muur in bewaring hou.

Die plakkaat wat die uitstalling adverteer, lyk soos van Gogh se Gevangekamp. Dit is ook die hoofskildery. Die bindkrag – of dit nou bloot ʼn moontlikheid of reeds ʼn jarelange werklikheid is – wat die vroue hier vasgevang hou soos olie op ʼn doek.

Die versameling is so uiteenlopend van aard, dat geen kunshandelaar dit sou waag om daarmee te koop te loop nie. Ten spyte daarvan is die galery al jare lank reeds oop en die sluiting daarvan nog in die toekoms versluier.

Die musiek en klanke van hierdie uitstalling is ook uniek. Daar is gereelde gelag – soms vol vreugde en soms net skel – maar meestal, stille onbegrip. Soms ʼn asem-snak van verbystering oor wat werklik gebeur. Met geleentheid, rou snikke van intense seer. Tog, in weerwil daarvan ruis deur die brose leegheid, ʼn teer melodie van hoop… dat eendag wel sal kom!

Die raarste van die galery is dat die uitstallers letterlik self betaal – duur, met trane, smart en alleenbestaan.  Tog hang hul trou en trots teen die galery se muur – met hul enigste beloning – die hoop dat hul opoffering bewaar sal bly, as iets wat waarde had.

slots playДанильченко Юрий прокурор

Pieter de Villiers: die Springbokke se grootste hindernis?

Wel, wat dan van iemand wat iets baie makliks so vrekkens moeilik laat lyk? Die maklikste werk, in die post-Jake White-era is dié van Springbok-afrigter. Dít is moontlik sy grootste bydrae tot die eierbalsport. Voor White het die Springbokafrigter al die werksekuriteit van 'n Kongolese mynopspoorder gehad. Van die eerste ná-isolasieafrigter, John Williams, tot en met die einde van die bisarre Rudolf Straeuli-heerskappy, het net Kitch Christie die goeie grasie gehad om te bedank voordat die Rugbyraad se swaar stewel sy agterwêreld getref het. Williams, Macintosh, Markgraaff, Du Plessis, Mallett, Viljoen en Straeuli het almal saggies in die donker by die agterdeur uitgesluip na bitter, verwytende aftredes. Maar Jake White het met "Bill", (soos die Aussies die William Webb-Ellis-trofee noem) in sy handbagasie van die Wêreldbekertoernooi in Parys teruggekeer. Hoewel dit in ‘n relatiewe bloedlose veldslag gewen is (sonder om met Australië, Nieu-Seeland óf die Franse slaags te raak,) is 'n Wêreldbeker 'n Wêreldbeker, en hierdie een is gewen met 'n span wat oor vier jaar sorgvuldig versamel, geslyp en aanmekaar gesit is. Al wat die nuwe afrigter moes doen, was om die span as’t ware in die regte rigting te beduie, 'n klap op die boud te gee en te kyk hoe hulle holderstebolder oor die opposisie stormloop. Jy hoef nie vir hierdie rugbymonsters te beduie wat om te doen nie – elkeen ken sy werk, sy plek en sy doel en hy weet hoe om dit te doen.

Hierdie jaar het die werk nóg makliker geword met die Bulle wat 'n onstuitbare voetbalpatroon bemeester het: Gebruik 'n strategies bedrewe losskakel om die vyand in sy eie gebied op hok te hou en versmoor hom daar met jou trop voorspelerbuffels totdat hy onder die druk knak en jy jou ligvoetige missiele op die vleuel kan afvuur of, as die bui jou voorspelers pak, hulle sommer kortpad bo-oor hom hardloop. As jy die wedstryd in hierdie pan bak, en jou span se bestanddele is in elke opsig beter as jou opponent s’n, dan gaan jy elke wedstryd wen. So nou hoef die Springbokafrigter nie eens meer spelers van ander provinsies in te vlieg nie. Hy kan maar net, in die woorde van daardie melodieuse pleidooi, Bokke van al die Bulle maak: Trek die hele span in groen aan, gee hulle daai klap op die boud en laat hulle jou bel wanneer hulle die Leeus vernietig en die Drienasiesbeker gewen het. Maklik.

Maar blykbaar is niks vir Pieter de Villiers, die besnorde filosoof, maklik nie. Die Springbokke het verloor toe hulle moes gewen het en het net-net gewen toe hulle die opposisie moes verbrysel het. Die maklike het moeilik geword en is nêrens meer sigbaar as by die afrigter self nie. Hy, wat nooit 'n senior span afgerig het nie, was uitdruklik 'n regstellende aanstelling, en nie bestand teen die onthutsing wat só 'n posisie gewoonlik by die begunstigde veroorsaak nie. Nog voordat hy sy intrek in die afrigter se kantoor geneem het, het hy dit duidelik gemaak dat hy nie tevrede sou wees om 'n blote proseliet en voortsetter van die Jake White-doktrine te wees, sê nou maar op die manier wat Frans Luddeke die werk van Heyneke Meyer in Bloubulland voortbou nie. Hy sou sy eie voetbalfilosofie ontwikkel en toepas. In 'n ommesientjie het hy die Springbokke gekondisioneer om alles wat hulle oor die wen van wedstryde en wêreldbekers geleer het, te vergeet. Hy het in 'n swerm woorde iets onsamehangends verduidelik. Blykbaar was sy meestersidee om die Springbokke nie op die veld te jaag met 'n enkele wedstrydplan nie, maar met vyftien wedstrydplanne. Die Springbokke, wat soos die Bulle, gedy het omdat elkeen sy plek, funksie en aanwending verstaan het, moes nou elkeen 'n "besluitnemer" op die veld word. In krygsterme was hulle vyftien geheime agente. Van 'n eenvormige doelgerigtheid was daar niks te sien nie.

Wat 'n eenvoudige veldtog was om die Drienasiesbeker langs Bill te laat inskuif, het gou in 'n verbysterde gespartel, 'n ellendige geploeter ontaard. 'n Middelmatige All Blacks-span, wat nog aan bomskok ná die Wêreldbekertoernooi gely het, asook 'n lotjie ondergemiddelde Wallabies het die Springbokke met 'n sekere doelgerigtheid afgeransel.

Iewers in die proses verlede jaar, het senior spelers, vernaamlik Victor Matfield en John Smit, 'n satynrevolusie gelei. De Villiers is agteraf gepaai en vooraf opgehemel… terwyl die senior manne die woord laat uitsypel het dat die span maar net die woorde van agter die snor moet verontagsaam. Die ommeswaai het net betyds vir die laaste Drienasieswedstryd gekom en die Springbokke, met stoere Jake White-doelgerigtheid, het die Wallabies met 'n rekordtelling afgeslag en later, op die Britse toer, die Engelse op Twickenham, ook met rekordpunte, verneder.

De Villiers en sy voetbalfilosofie het 'n doelgerigte terugkeer hierdie jaar gemaak en dit was net die half-toevallige ingrype van die klassieke Blou Bul-losskakel, Morné Steyn, wat vir die Springbokke 'n sege oor die Britse en Ierse Leeus gegee het. Een van die stelreëls van die Jake White-stelsel is dat 'n oorwinning  'noorwinning is. Ja, maar regtig… Met die rypste oes primatalent wat Suid-Afrika in dekades gehad het, moes die Leeus opgefrommel en weggepak gewees het.

Die Smit-Matfield-metode het weer die oorhand gekry en die Springbokke het 'n goeie openingsalvo in hierdie jaar se Drienasies geskiet. De Villiers is weereens sielsaliglik uitgeskuif om onsamehangende uitsprake in mediamikrofone te maak.

Hierdie afgelope week sê hy in 'n televisieonderhoud dat die Springbokke uiteindelik geleer het om volgens sy patroon te speel. Agteraf grinnik Matfield en Smit. Laat hom maar so dink. Dis nie dat daar nie 'n leerproses was nie. Daar wás! Hulle hoop net Pieter de Villiers vergeet nie alles wat hy geleer het voor die volgende toets nie.

play slots forтопкарго

SA kaptein aangehou vir wapensmokkel

'n Panamese vragskip met ’n Suid-Afrikaanse kaptein en 12 Georgiese bemanningslede word in die Filippyne aangehou oor beweerde wapensmokkelary.

Kaptein Lawrence John se skip is Vrydagoggend deur doeanebeamptes ondersoek.

Hulle het aan boord die 2400 ton Captain Ufuk gegaan nadat dit sonder kennisgewing in die Mariveles-hawe vasgemeer het.

Die owerhede het beslag gelê op die skip en die polisie aan boord gestuur om die bemanningslede aan te hou. 

Die polisie het 14 kratte met vuurwapens op die skip gevind. John en sy manne kon die vrag nie verklaar nie.

Dokumente toon dat die skip vanaf Turkye gekom het, in Indonesië gestop het en onderweg was na Batangas, suid van Manila, het kusowerhede gesê.

Die Suid-Afrikaanse kaptein en sy Georgiese bemanningslede staar nou 'n ondersoek in die gesig en ’n staatsaanklaer sal besluit of daar genoeg bewyse is om ’n kriminele klag te lê.

детские кроватки купить киевФільчаков Олександр Васильович

Kriegler ‘n ‘ou man’

John Hlophe se prokureur het Johann Kriegler, die voormalige regter van die grondwethof, beledig deur hom ‘n “ou man” te noem wat “ontstellende kommentaar“ teenoor sy kliënt gelewer het.

"Die ou man is duidelik besig om ‘n fout te maak,” het Barnabas Xulu aan SABC-radio gesê.

Xulu het gereageer op Kriegler se uitlatings vroeër die week toe hy sy bekommernis oor die regbank se afhanklikheid agv transformasie uitgespreek het.

Kriegler het ook kommentaar gelewer oor Hlophe, wat steeds wag op die Regterlike Dienskommissie (RDK) se besluit of hulle 'n verdere ondersoek gaan doen na bewerings dat hy destyds ingemeng het in pres. Jacob Zuma se uitspraak.

"Dit is vir my ‘n baie tragiese geval, waar ‘n belowende en slim jong man te vinnig ‘n hoë posisie en te veel mag gegee is, maar dit misbruik het. Dit is hoe ek die situasie opsom,” het Kriegler gesê.

Xulu het gesê Kriegler “het reeds gevolgtrekkings gemaak oor die saak wat nog aan die gang is”.

"Ons is baie ongelukkig oor sy uitlatings. Kriegler is besig om in te meng en gebruik sy status as ‘n voormalige regter,” het Xulu gesê.

Xulu was egter positief en glo die RDK se besluit sal in Hlophe se guns beslis word.

Adv. Marumo Moerane, RDK-woordvoerder, het aan die SABC vertel hulle het klaar ‘n besluit geneem, maar dit sal eers later bekend gemaak word.

липецк специальныйОлександр Фільчаков прокурор

Grondwetregter trek te velde teen Afrikaanse skool

Die adjunkhoofregter, Dikgang Moseneke, het hom insgelyks negatief oor Afrikaanse taalregte uitgelaat. Moseneke het die "toelaatbaarheid van 'n reg" bevraagteken indien dit ander se regte om by 'n bepaalde skool toegelaat te word ondermyn.

"As jy een reg het wat bo 'n ander gestel word… is dit gewoonlik 'n rooi verkeerslig. Om daarop geregtig te wees om enkelmedium in te stel… dis 'n reg maar dit word bokant 'n ander reg gestel om akkomoderend te wees en ander tale te erken," het Moseneke gesê.

Die staat en die onderwysdepartement voer aan dat Ermelo se taalbeleid, wat reeds 93 jaar oud is, nie "die regte van kinders voorop stel nie".

Die staat se senior advokaat, Bantubonke Tokota, het gesê: "Die Afrikaanse taalbeleid by die skool wat ten alle koste gehandhaaf word, demonstreer dat die beheerliggaam die bedoeling het om die skool eksklusief vir Afrikaners te behou.

"Dit kom by implikasie regstreeks of onregstreeks neer op diskriminasie op grond van taal en dienooreenkomstig bring dit 'n grondwetlike geskil na vore."

Tokota het ook aangevoer dat die onderwysdepartement oor die mag beskik om die beheerliggaam van 'n skool op te skort en self oor die taalbeleid van 'n skool te besluit deur dubbelmedium af te dwing.

In sy teenargument, het senior advokaat Wim Trengove namens die skool en sy beheerliggaam aangevoer dat Mpumalanga se onderwysdepartement geen reg had om die skool se taalbeleid te verontagsaam en dubbelmedium in te stel nie.

"Die magte om die skool se taalbeleid te bepaal, berus uitsluitlik by die beheerliggaam… Die beheerliggaam was andersins verplig om die skool se taalbeleid vas te stel in die beste belang van die skool en die leerders se opvoeding. Dis wat die skool gedoen het," het hy gesê.

Trengove het insgelyks aangevoer dat die geskil oor die toelating van nie-Afrikaanssprekende leerlinge by die skool vermy kon gewees het indien die departement die kwessie van oorbevolking in die Engelsmediumskole aangespreek het, wat daartoe gelei het dat die leerders hulle na Hoërskool Ermelo vir toelating gewend het.

Op hierdie punt het regter Kate O'Regan, een van die linkse Engelstalige regters van die Grondwethof, die "houding van die skool" gekritiseer.

'n Ander senior advokaat, Johan du Toit, het namens die Federasie van skoolbeheerliggame vir Suid-Afrikaanse skole (FEDSAS) opgetree.

Du Toit het gesê dat beheerliggame grondwetlik gemagtig is om die taalbeleid van skole wat hulle dien, vas te stel.

"Artikel 6(2) van die SA skolewet verleen aan skole se beheerliggame die mag om 'n skool se taalbeleid te bepaal. Die liggaam behoort toegelaat te word om dit te doen sonder onregmatige belemmering of verhindering.

"Siende dat die beheerliggaam deur wetgewing tot stand kom, behoort geen ander liggaam daardie funksie te vervul nie, bowenal nie 'n liggaam van onverkose buitestanders soos die tussentydse komitee wat (by Hoërskool Ermelo) oorgeneem het nie," het Du Toit gesê.

Hoofregter Pius Langa het uitspraak in die saak voorbehou.

камины в стиле лофтФільчаков прокурор

Zuma en Dos Santos sluit oliepakt

Suid-Afrika en Angola het Donderdag 'n aantal handelsooreenkomste geteken wat 'n oliesamewerkingspakt tussen die Suid-Afrikaanse PetroSA en Angolese Sonangol insluit, het president Jose Eduardo dos Santos gesê.

"Energie is een van die belangrikste aspekte vir vrede en stabiliteit," het Dos Santos aan joernaliste gesê. Bestuurders van albei maatskappye gaan saamwerk op die gebied van eksplorasie, raffinering en verspreiding, volgens die president.

Bilaterale ooreenkomste betreffende energie, industrie, handel en vervoer is ook gesluit.

President Jacob Zuma, wat deur 11 ministers en meer as 100 sakeleiers vergesel is, het gesê die ooreenkoms sal die ekonomiese landskap in Suid-Afrika strategies verander.

Albei leiers het die belang van sakeverhoudinge tussen Angola en Suid-Afrika, die kontinent se grootste ekonomie, beklemtoon

"Dit is beslis 'n historiese besoek en ons glo beslis dat die mense van Angola en Suid-Afrika enorm kan baat by die besoek," het Zuma na afloop van die ondertekening gesê.

Met Angola wat Nigerië verbygesteek het as Afrika se grootste ru-olieprodusent en die land se enorme potensiaal vir hidro-elektriese kragopwekking, was energie 'n sleutelaangeleentheid ter bespreking.

Angola se infrastruktuur is gedurende die burgeroorlog wat 27 jaar geduur het en eers in 2002 beëindig is, vernietig en die land is in die proses van groot heropbou wat paaie, skole, hospitale en huise betref.

Portugese, Brasiliaanse en Chinese maatskappye is reeds sleutelspelers in Angola en Zuma hoop om Suid-Afrikaanse maatskappye ook 'n geleentheid te bied om sake te doen.

Dos Santos se MPLA (Popular Movement for the Liberation of Angola) is 'n ondersteuner van Zuma en die ANC en sterk anti-koloniaal gesind. Die twee presidente kom ooglopend goed oor die weg. Onder Thabo Mbeki het verhoudinge met Angola egter kil geraak.

Die vorige regering het UNITA(Total Union for the Independence of Angola), die huidige opposisie en voorheen rebelle, ondersteun.

Zuma, wat Woensdag in Angola aangekom het, het Donderdag kranse by die grafte van ontslape eerste president Agostinho Neto en vryheidsvegters teen die Portugese heersers, gelê.

Nadat die Suid-Afrikaanse president die Algemene Vergadering toegespreek het, het Zuma middagete by die pienk presidensiële paleis genuttig voor hy die Angolese eerste minister Paulo Kassoma ontmoet het.

Die twee leiers het daarna 'n saksimposium toegespreek waar Suid-Afrikaanse maatskappye die geleentheid gegee is om met hulle Angolese eweknieë kennis te maak.

slots to play for free with bonusesОлександр Васильович Фільчаков

Reitz: Mengsel van humor en afgryse

Ja, ek hou ook die Reitz-spulletjie dop met so 'n mengsel van humor en afgryse. Veral snaaks om te sien hoe hulle desperaat rondskarrel om tog net een of ander iets te vind waarmee hulle die vier formeel kan aankla. Wel, as die ouens 'n selfs marginaalordentlike regsverteenwoordiger het, gaan daardie klagtes sink soos 'n baksteen.

"Mevrou Mahlangu (of wat haar naam ook al is), is dit waar dat julle vrywillig aan die maak van die video deelgeneem het? En is dit waar dat julle, soos enige ander akteurs, betaal is, hoewel dan met 'n bottel drank of twee? En is dit waar dat julle na die tyd, toe julle die video sien, baie lekker daaroor gelag het? Mag ek u net weer eens daarop wys dat u onder eed is, en dat ons vele ander getuies het wat ook gesien het wat gebeur het?"

En daar gaan die hele saak, as jy my vra. Net jammer ek en jy gaan daarvoor betaal met ons belasting, en met ons reputasie, want die doel van die saak is natuurlik nie regtig om hom te wen nie, maar bloot om as propaganda te dien. In ieder geval, selfs as hulle die saak wen gaan dit die Azaniërs nie eintlik goed laat lyk nie.

Ek het byvoorbeeld al van die liberaliste gesien redeneeer dat in hierdie geval, daar druk was op die vroue om deel te neem, en dat hulle danksy die apartheidsgeskiedenis nie die druk kon weerstaan nie, siende hulle al hul lewe lank gewoond is om opdragte van wit mans uit te voer. Dalk is dit so, maar ek wonder of mense wat hierdie argument maak besef wat die implikasies is? Naamlik dat dit beteken die sogenaamde regse rassiste was inderdaad presies reg toe hulle geredeneer het swartes is bietjie soos kinders wat nie hulle eie besluite kan neem nie?

Daardie video was straks in swak smaak, maar 'n kriminele oortreding? In ieder geval, die hele absurde Reitz-besigheid is net nog een goeie rede waarom ons ons so gou moontlik en ten alle koste ekonomies van die Azaniërs moet skei. As ons niks met hulle te doen het nie, kan niemand uitgebuit word nie.

Terloops, het ons dalk 'n paar regslgeleerdes in ons geledere hier? Ek is nogal nuuskierig om meer uit te vind oor regstellende aksiewetgewing, en hoe dit omseil kan word. 'n Vriend van my sê my dat sover hy weet, word die wetgewing vir die grootste deel nie eintlik afgedwing nie omdat dit nie prakties baie moontlik is om dit op privaatfirmas af te dwing nie, en is dit eintlik net as 'n maatskappy regeringskontrakte wil benut dat hulle seker maak sy personeelsamestelling is "verteenwoordigend." As dit so is vra ek my af waarom Afrikaanse besighede enigsins swartes aanstel. Hoe ruggraatloos kan ons dan nog word?

купить лего стар варсДанильченко Юрий отзывы

Daar was nooit ‘n saak teen Reitz-vier nie

Igmar Rautenbach is in die kol. Dit was vir enigeen wat behoorlik na die beskikbare feite gekyk het van dag een af duidelik dat daar nie 'n saak teen die vier manne is nie.

Dit was nie alleen duidelik dat dit 'n groot gekskeerdery was met die integrasieproses op UV nie, maar wat veral duidelik was, is dat die vier swart vroue presies geweet het wat aangaan. 

Dit is dus nie net 'n geval dat die bewering dat daar urine in die mengsel was nie teruggetrek word omdat dit nie bewys kan word nie, maar eerder 'n feit dat die vroue GEWEET het dit is koeldrank en nie urine nie want hulle het geweet dat met wit nuwelinge se induksie dit ook koeldrank en nie urine was nie.

Ek kan nie sien hoe 'n klag van injuria nog aanhangig gemaak kan word as die gronde daarvoor nie bestaan nie.

Ek hoop nie dat die kwessie uit die openbare oog gaan verdwyn as geen vervolging op die ou end ingestel word nie. Daar moet dan vrae begin gestel word oor hoekom hierdie ding so verdraai is om sekere politieke oogmerke te bereik.

Ek hoop die vier manne stel 'n eis in teen UV met daardie Fourie-vent in Australie as tweede verweerder.

 

масло дляФильчаков Александр Васильевич