Rassisme en laster

In vandag se Rapport verskyn daar ‘n artikel deur ene Henry Cloete in Kaapstad wat beweer dat ek “die laaste rassis in Suid-Afrika” sou wees. Dít, na aanleiding van die Amerikaanse TV-program The Daily Show wat onlangs ‘n onderhoud met my kom voer het.

Die onderhoudvoerder van The Daily Show was John Oliver. Hulle het omtrent die heel dag hier by my deurgebring en ons het seker maklik tussen vier en ses uur se videomateriaal geskiet. Hiervan is slegs ses minute uitgesaai en is dit so geredigeer dat dit lyk asof ek ‘n pleidooi lewer dat “rassiste in Suid-Afrika vir die nageslag bewaar moet bly”.

Intussen het die meeste van die vrae wat daar aan my gevra is, glad nie oor “rassiste” gehandel nie, maar oor Afrikaners. Waar ons praat oor “mense soos ek” wat moontlik bestem is om in Suid-Afrika uit te sterf, het dit gegaan oor die etno-kulturele groep van Afrikaners wie se taal, kultuur en voortbestaan om die volgende redes bedreig word.

  • Daar word teen ons gediskrimineer op grond van taal en ras;
  • ons word ekonomies uitgerangeer;
  • ons grond word onteien;
  • ons kinders word met propaganda op skool bestook;
  • ons word op gruwelike maniere aangeval, verkrag, gemartel en vermoor;
  • en les bes, ons word in die plaaslike en internasionale media verguis.

Hoe meer die multikulturele projek van die “reënboognasie” – ‘n misleidende term as daar al ooit een was – misluk, hoe desperater word sommige joernaliste en propagandiste om die Afrikaner by te kom.

Eers was daar Mandela en toe sokker om “nasiebou” te verseker. Môre gaan die vlaggies gebêre word en leef ons steeds in die land van Malema en “Skiet die Boer!”

Een van die vele boeke wat ek nog wil skryf indien ek net die tyd kan vind, sou iets wees in die trant van: Ras – die Suid-Afrikaanse dilemma. Daar was nog nooit so ‘n groot paradoks in die geskiedenis soos die huidige grondwet wat trots in sy eerste artikel verklaar dat die Republiek van Suid-Afrika op “die beginsels van… nie-rassigheid en nie-seksisme” gegrond is.

Wanneer sedert 1994 was Suid-Afrika al ooit “nie-rassig”? Deur wetgewing, ideologie, propaganda en die algemene kultuur, word elke faset van ons lewens op een of ander manier deur ras bepaal. Suid-Afrikaanse “transformasie” verteenwoordig een van die mees radikale programme van sosiogeniëring sedert kommunisme.

Eie aan elke totalitêre samelewing is ‘n ideologiese vyand. Onder die Katolieke heerskappy en die Spaanse Inkwisisie is hulle ketters genoem. In die voormalige Sowjetunie is daar van “fasciste” of “vyande van die staat” gepraat. En in Suid-Afrika is die grootste ketter van almal: die “rassis”. Selfs moordenaars en verkragters verdien ons begrip, want omdat hulle meesal swart is, verseker die sosioloë en kriminoloë ons dat hulle ook iewers “slagoffers van blanke rassisme” is.

Is daar iewers ook blanke slagoffers van swart rassisme? Diegene wat ‘n pos geweier word omdat hulle wit is, wat op universiteit aan ander toelatingsvereistes moet voldoen omdat hulle tot die minderheidsras behoort, blanke vroue wat as “wit tewe” uitgeskel word alvorens hulle verkrag word? Hieroor swyg ons skoothondjiekoerante in alle tale, maar wee Dozi of enigiemand anders wat die K-woord gebruik.

Enigeen wat die anomalieë, onregte en afstootlike geweld van hierdie samelewing uitwys, word met die teerkwas van “rassisme” bygekom. Ek het reeds voorheen al geskryf dat die term “rassis” semanties leeg of sinloos is. ‘n Stellings soos: “99% van alle geweldsmisdaad in Suid-Afrika word deur jong swart of bruin mans gepleeg” is “rassisties”, maar ook waar. Volgens Henry Cloete van Rapport sou dit egter ‘n “rasfilosofie” wees, want volgens amptelike “nie-rassigheid” is dit kleurlose mense wat geweldsmisdaad of gruweldade teen ander kleurlose mense pleeg. Ons is “almal saam” skuldig.

Is die waarheid “rassisties”? Is die natuur en evolusie, wat verskillende rasse van homo sapiens geskep het, “rassisties”? Is die globale ekonomie waarin Afrika suid van die Sahara met sy enorme bevolking van 600 miljoen mense so ‘n geringe rol speel “rassisties”? Volgens die gangbare definisies van “rassisme” moet ons ongetwyfeld “ja” op al hierdie vrae antwoord. Die waarheid, natuur, evolusie en die globale ekonomie is “rassisties”. In die gevleuelde woorde van Mbeki tydens die Durbanse Wêreldkonferensie teen rassisme in 2001, “word mense volgens ras in poste en woonbuurte geplaas, met swartmense onder en witmense bo”.

‘n Hele klompie jare gelede het ek ‘n artikel in die Mail & Guardian gepubliseer, in antwoord op Malegapuru Makgoba se siening dat “blanke mans nou vir swart mans moet plek maak” omdat hulle deur natuurlike evolusie te lig bevind is. Ek het die nogal amusante – binne die konteks – Engelse titel gekies, wat net so deur die Mail & Guardian gebruik is: “You can’t have your banana and eat it”.

Feit is dat die swartman in Suid-Afrika op alle gebiede oorheers. Suiwer op grond van sy demografiese voorsprong en in ‘n politieke stelsel waar demografie en demokrasie blykbaar uitruilbare begrippe is, verdien hy om ons te regeer, te administreer, te reguleer, te intimideer, te breinspoel en op die duur te verdryf en te vernietig. As daar vandag rassisme in Suid-Afrika bestaan, is dit teen blankes gemik. Ons as Afrikaners, lede van die minderheidsras en die minderheidskultuur, is die slagoffers van hierdie groteske rassestelsel wat in die naam van demokrasie en menseregte op ons afgedwing word. Terselfdertyd word ons, wat oor geen politieke mag of invloed in die land meer beskik nie, verantwoordelik gehou vir alles wat skeefloop. Dis om jou piesang te hê en om hom te wil eet.

In die VSA is daar in ‘n wetenskaplike opname bevind dat 60% van alle sielkundiges en akademici wat professioneel met die meting van IK gemoeid is, glo dat daar meetbare verskille in gemiddelde intelligensie tussen rasse bestaan. Hierteenoor glo slegs 30% van joernaliste dat dit die geval is. Die waarheid is “rassisties”, daarom moet dit onderdruk word. Soos wat die pous vir Galileo aangesê het om sy teorie dat die aarde om die son te draai te verwerp, anders gaan hy brandstapel toe, net so moet ons alle getuienis van swart wanprestasie in Suid-Afrika, of dit nou in die matriekuitslae of die bestuur van munisipaliteite manifesteer, as sintuiglike bedrog afmaak.

Of die gewraakte gevolge van apartheid, wat altyd met ons sal wees.

Verskeie joernaliste en rubriekskrywers van Nasionale Pers-publikasies, onder ander Leopold Scholtz, het my al ‘n “rassis” genoem. Binne ons konteks is dit suiwer laster, waarvoor ek dan ook ‘n hofaansoek teen Die Burger, Leopold Scholtz en verwante instellings en individue gebring het.

Op 5 Oktober vanjaar sal Die Burger en Leopold Scholtz in die hof moet verduidelik wat hulle onder die term “rassis” verstaan en waarom dié teerkwas en belediging op my van toepassing sou wees.

Gedurende my hele lewe het ek nog nooit enigiemand op grond van ras benadeel nie. Wel is ek al verskeie kere benadeel omdat ek ‘n blanke is. Insgelyks het ek nog nooit enigiets kwetsends oor lede van ander rasse kwytgeraak nie, behalwe om ooglopende feite en verskynsels uit te wys wat daagliks in die koerante  en in misdaadverslae geverifieer kan word. Vele swart intellektuele en meningsvormers het al presies dieselfde gesê.

Waarom word ek van alle mense, wat nie eens die vorige bewind en sy segregasiebeleid ondersteun het nie, dan deur joernaliste van Nasionale Pers as “rassis” verguis? In die geval van die “Today Show” het dit bloot gegaan om Afrikaners en blanke Suid-Afrikaners volgens die heersende stereotipe as “rassiste” voor te stel en deur die onderhoud met my selektief saam te flans, het hulle daarin geslaag om dit te laat voorkom asof ek besorg is oor die bewaring van die blanke rassistiese tradisie, pleks van die Afrikanertradisie waaroor die vrae meesal gegaan het.

Myns insiens spruit die verwronge denke en interpretasies van die anti-rassiste uit ‘n grondliggende onverdraagsaamheid en fundamentalistiese ontkenning van die werklikheid. Pleks van beskaafd en akademies oor ras te redeneer, word dit enersyds as ‘n “sosiale konstruk” ontken en andersyds gebruik as ‘n stok om die toenemend verdrukte blankes en Afrikaners mee te slaan.

Die vader van swart nasionalisme, W.E.B. Dubois, het binne die Amerikaanse konteks gesê dat “die probleem van die twintigste eeu die probleem van die kleurskeidslyn is”. Met die afskaffing van apartheid en stamverdelings in die land, het ras ook in Suid-Afrika die vernaamste politieke en maatskaplike merker en probleem geword. Vir elke mislukking of tekortkoming van die heersersras in ons land, sal daar ‘n sondebok by die minderheidsras gesoek word. Selfs die teoretici van “rassisme”, soos Albert Memmi, is baie helder hieroor.

Terloops, volgens Memmi en ander spruit ‘n rassistiese houding uit ‘n gevoel van mag. Per definisie kan die magteloses – dis nou ons blanke Afrikaners – nie rassisties wees nie.

Ek praat gedurig met buitelandse joernaliste van regoor die wêreld en ek het geen beheer oor die samestelling of inhoud van hul uiteindelike berigte nie. Nou die dag was Dominique Derda van die tweede Franse TV-kanaal (France 2) hier by my en het ons ‘n baie interessante gesprek oor die verhouding tussen Afrikaners en Nederland n.a.v. die sokkerwêreldbeker gehad. Die onderhoud sou op die hoofnuus in Frankryk uitgesaai word. In die onderhoud het ek baie redelik en selfs polities korrek oorgekom, suiwer uit hoofde van die feit dat Derda ‘n eerlike joernalis is en nie oor bymotiewe beskik het om met my te praat nie.

Joernaliste van die “Today Show”-tipe of van Die Burger wat my en alle Afrikaners wil verguis en belaster, sal egter altyd met ons wees. Dis waarom lasterwette bestaan en ons sal moet sorg dat om iemand sonder rede ‘n “rassis” te noem strafbaar gemaak word.

Om hierdie mense en die magtige mediagroepe wat hul vuige boodskappe uitdra, aan te vat, gaan egter heelwat moed en baie geld kos.

Dus vra ek al my lesers om, hetsy by Praag aan te sluit, hetsy ‘n donasie te maak sodat ons met mening onder hierdie gewetenlose propagandiste kan inklim.

Die stryd om vryheid van spraak in hierdie land is nog lank nie gewen nie, terwyl die waarheid toenemend daar uitsien soos ‘n meisie wat onder ‘n tipies Suid-Afrikaanse groepsverkragting deurgeloop het.

Sluit hier by Praag aan.

Bankbesonderhede vir ‘n donasie vir my lastersaak teen Die Burger en Nasionale Pers: ABSA Fourways, takkode 632905, tjekrekeningnr. 4052326604. Gebruik u van as verwysing.

Vanuit die buiteland via Paypal, klik hier.

жакет для девочки и описаниелобановский супермаркет класс

Sorgelose aftrede op 55? Dink weer

IN dieselfde week as wat die nuwe Britse regering aangekondig het dat die amptelike aftree-ouderdom tot 66 verhoog word en later tot 70, was daar verskeie  plaaslike artikels oor hoe om op 60 en selfs 55 “sorgeloos” af te tree.

Eers was daar die hoofekonoom van Old Mutual se Rian le Roux wat op fin24 aangehaal is dat ten minste 20% gespaar sal moet word ten einde op 60 af te tree.

Verlede Saterdag was daar in SakeBeeld ʼn verdere berig met hierdie strekking, maar hierdie keer was dit hoe om op 55 af te tree met genoeg kapitaal en met geen sorge nie.

Dis werklikwaar onverstaanbaar hoe sulke berigte nog die wereld ingestuur word. Dit skep ʼn valse verwagting onder jong mense, onder meer dat 55 ʼn soort van magiese eindstreep is van ʼn produktiewe lewe, wat gevolg  sal word deur ʼn eindelose vakansie…

Daar is ʼn hele generasie 55- plussers, nie net in SA nie maar oral in die Westerse wêreld – want dis grootliks n Westerse tendens – wat met toenemende skok agterkom dat die “sorgelose aftrede” wat ʼn 20 of 30 jaar gelede aan hulle belowe is, glad nie so sorgeloos is nie.

Reeds tien jaar gelede in die boek “The Truth About Retirement” wat ek saam met Bruce Cameron geskryf het, het ons gewaarsku dat die gedagte van ʼn “sorgelose aftrede op 55” bloot net ʼn hersinskim sal wees vir meeste mense.

Beplan om baie langer te werk, tot 65 en selfs 70, en ook om dalk ʼn tweede loopbaan of ʼn bykomende inkomste op ʼn ander plek te verdien, het ons in die boek geskryf.

Hierdie advies geld vandag des te meer.

Kom ons kyk na die advies om 20% van jou salaris te spaar ten einde “sorgeloos af te tree op 55”.

Welke salaristrekker kan bekostig om 20% van sy/haar salaris te spaar?

In my opinie slegs ʼn enkellopende nie-rokende nie-drinkende introvert sonder kraai of kroos wat nog by mammie bly. Vir die res van ons gewone sterflinge met ʼn verband, vrou, kinders katte en honde om te onderhou, is so iets onmoontlik.

Na belasting, kos, klere, verband, medies, motor, skoolgelde ens. ens. is daar eenvoudig nie sprake daarvan om 20% te spaar nie.

Ten beste sukkel mense om 15% te spaar en dan moet daar nog ʼn persentasie of 5 daarvan afgetrek word vir die koste van lewensverskering, ongeskiktheid en beleggingsfooie ten eind hierdie bydrae te maak.

Baie van die kritiek op die hierdie advies van Le Roux was ook dat dit komende was van ʼn segsman van ʼn assuransiemaatskappy wat n generasie van pligsgetroue spaarders in Uittree_annuiteite (UA’e) tot baie swak opbrengste verdoem het.

Sekerlik die grootste rede hoekom 55 nie meer as aftree-ouderdom beskou kan word nie, is die snelle styging in lewensverwagting. Lewensverwagting vir ʼn man op 55 is ʼn verdere 22 jaar en vir vroue ʼn amper 25 jaar.

Met die beste belegging in die wêreld kan ʼn salaristrekker met selfs 20% van ʼn salaris oor ʼn werkleeftyd van 30 jaar  nie genoeg spaar ten einde ʼn verdere 20 of 25 jaar “sorgeloos” te kan leef nie.

Ten beste is hierdie teiken dalk moontlik vir iemand wat ononderbroke tot 65 of 70 gewerk het en nie een keer diens onderbreek het nie. Hoeveel mense werk vir een werkgewer vir ʼn volle 40 jaar of meer? Bitter min.

En meeste mense wat van werk verander neem gewoonlik die pensioengeld ten einde te spandeer of om skuld af te betaal—sowat 80% volgens syfers van Old Mutual.

En dan kom ons by die “sorgelose” deel van aftrede. Vra maar vir meeste mense wat wel met genoegsame kapitaal afgetree het die afgelope klompie jare. Tensy die pensioenaris afgetree het met ʼn gewaarborgde en inflasie-kloppende inkomste vir die res van sy/haar lewe  -en dié opsie word al skaarser– is beleggers by aftrede blootgestel aan die skommelinge van markte.

Dit is een van die gevolge van die grootskaalse oorswaai van die tradisionele gedefinieërde voordelefondse na gedefinieërde bydrae fonds oor die afgelope 20 jaar of wat.

Destyds is gewaarsku dat beleggers met hierdie skuif –wat baie dikwels aangespoor is met bonusse tot fondse—die beleggingsrisiko van die bestuur van die pensioen oorneem.

Enigiemand wat die afgelope klompie jare in beleggingsmarkte was sal kan praat van ongekende wispleturigheid en onvoorspelbaarheid. As dit nie die aandelemarkte is wat met 45% val nie (September 2008 –Desember 2008), is dit die rand wat eers met 35% val en dan weer styg met 35%, en so aan.

Die veiligheid van vaste-rentedraende is net kortstondig want oor tyd sal inflasie (want inflasie tree nie af nie) die koopkrag van ʼn lompsom op 55 stelselmatig afwater oor tyd.

Dink maar aan spaarders/beleggers in die VSA en Europa waar die aandelemarkte in daardie streke oor 10 jaar gemiddeld nog nie met n duit gegroei het nie, rentekoerse op spaargeld al vir jare nul is en eiendomspryse ook met tussen 10 en 50% gedaal het, afhangende van watter land en watter streek.

Praat met hierdie mense van ʼn sorgelose aftrede.

En dan wil ek nie eers praat van al die skelmstreke wat daar is wat mense hoë opbrengste bied in uiters ongewensde en onveilige beleggingsskemas nie.

Kyk maar net na die miljarde rand wat al reeds in hierdie siklus verlore is in verskeie eiendomsindikasies wat in die afgelope maande gevou het.

Wat is die oplossing?

Natuurlik moet mense aangemoedig word om te spaar maar ʼn meer realistiese aftree-datum (indien moontlik) moet 65 wees en selfs 70.

So ʼn stap beteken twee dinge: jy werk (en verdien ʼn salaris vir 10 of 15 jaar langer) en jy sal derhalwe ʼn inkomste vir ʼn 10 of 15 jaar minder nodig hê.

Die een positiewe nadraai van die kredietkrisis in Europa en die VSA is die besef dat die beloftes van ʼn aftrede op 55 (Griekeland, Spanje. Portugal en Italie) en 60 in Brittanje nie meer haalbaar is nie. Dieselfde geld die VSA.

In die VSA sal die Social Security-stelsel al teen 2013 meer uitbetaal as wat dit inkry….

Brittanje het eenvoudig gese:”Daai beloftes van ʼn vroëe aftrede is nie meer moontlik nie.”

In die VSA word daar nou prontheid ook vertel: 70 is eersdaags die nuwe aftree-ouderom.

Hierdie realiteit het al lankal in SA posgevat onder diegene wat die tekens raakgesien het.

Aftree op 55? Watwou.  55 is maar net die begin van die beste 15 jaar van jou lewe.

Magnus Heystek is die skrywer van verskeie boeke oor beleggings en aftrede en is bestuurshoof van Brenthurst Wealth.

форма 086уФільчаков Олександр Васильович прокурор

Skeefgetrekte rasionaal oor grond

Die aanslae op ons eiendomsreg met die klem op ons landbougrond neem in felheid toe met min. Tina Joemat-Pettersson aan die voorpunt. Uit die bloute word grondeienaars verras met ‘n nuwe slenter om 40% van ons eiendom aan die een of ander parasiet gekamoefleer as ‘n aandeelhouer af te staan.

Die agbare minister maak groot gewag rondom die volgende as rasionaal hoekom grond dringend en drasties herverdeel moet word:

  • Witmense besit agv apartheid 87% van alle grond.
  • ’n Gebrek aan waardigheid by die massa is gelyk aan ‘n gebrek aan toegang tot grond.
  • Toegang tot grond is gelyk aan voedselsekerheid.
  • Nouer samewerking met die staat is die sleutel tot oorlewing en groei.

Vergun my die volgende kommentaar op bg illusies:

By ‘n vorige herverdeling of afbakening van grond het lande soos Botswana, Lesotho en Swaziland hul ontstaan gehad; hiervoor is ongeveer 50% van van SA afgestaan. Dit laat die witmense en ander met 50%. Verdere herverdelings het plaasgevind waar spesifiek swartmense gronde in Kwa-Zulu Natal, asook in die Oos- en Noord-Transvaal van destyds, duisende vierkante kilometers grond ontvang het. Voeg hierby die latere TBVC-state, dan raak die 87% witmansgond belaglik en verregaande.

Dít wat ons oor het, is agv regeringsmanupulasie gereduseer tot ‘n bate wat baie handelsbanke sien as riskant en grondeienaars sodoende uitlewer aan die staat as enigste rolspeler.

Waardigheid, agbare mimister, word myns insiens gemeet aan verantwoordelike burgerskap en nie noodwendig grondbesit nie. Ek ken duisende waardige witmense wat nie ‘n duim grond besit nie.

Hoe belaglik om toegang tot grond as voorwaarde vir voedselsekerheid voor te hou teen die agtergrond van die staat se selferkende mislukkings met sy sg grondherverdeling waar derduisende uiters produktiewe plase misvorm is tot uitgestrekte, onkruidbegroeide, nikswerd grond.

Nouer samewerking wat op niks anders dui as onbeholpe staatsinmenging nie. Die vrye mark sonder inmenging reguleer homself. Goeie regering het ten doel om goeie infrastruktuur en ‘n veilige omgewing te skep waarin voedsel- en veselproduksie kan gedy.

Die agbare minister skroom nie om blatant te dreig nie. Haar ongevraagde opmerking dat, sou die boere nie gehoor gee en saamwerk (kapituleer) nie, dít wat in SA gaan kom Zimbabwe met sy bekende vergrype sal laat lyk soos ‘n teddiebeerpiekniek. Was die kwessie nie so ernstig nie, sou ek dit amusant gevind het.

Troos u die moeite en besin met u kollegas rondom die gesubsidieerde aanwas wat u kunsmatig skep om toekomstige onwaardige mense daar te stel wat nog groter druk op ons beperkte hulpbronne gaan plaas met gepaardgaande en nimmereindende konflik. Maak ‘n plan met die miljoene der miljoene onwettiges wat ons eindeloos dreineer en nog meer druk plaas op die groepie verantwoordelike en waardige mense wat hulle met dade beywer om hierdie land te maak werk. U en u regering het uitstekende infrastruktuur oorgeneem. Begin gerus by die lewensgevaarlike slaggate en verkrummelde paaie; hiermee kan tasbare en broodnodige onderbou vir voedselsekerheid verskaf word.

Aan medeboere: Hou aan en hou uit, koester julle eiendomsreg op die trant van: die boere is hier om te bly.

Aan die groter waardige gemeenskap: daar is nog Boere, daar is nog hoop!

casino freeФильчаков прокурор

Herrie se kerrie: Kasterolie vir kroekende stiefregters

Hoe gaan die pragtige liedjie nou weer?

“Don’t cry for me Maradonna.”

Of so iets.

Die sokker begin nou einde se kant toe staan, en so ook hopelik die vuvuzela-blasery hoër op oorkant die straat.

Herrie is net nie so seker of dit so ‘n wonderlike vooruitsig is om van Fifa se koloniale regering die afgelope paar weke ontslae te wees nie. Veral as dit sou beteken dat mense met ‘n W vir wiskunde, en ‘n H vir Houtwerk weer die land kom wysmaak hoe die land regeer moet word nie. En wie vir wie moet skiet nie.

Die afgelope paar weke was misdaad immers minder in die nuus … behalwe natuurlik toe Paris Hilton glo saam met ‘n vriendin met zolle betrap is.

Soveel bekendes was hier, dis eintlik snaaks Madonna het nie ook hier ‘n Vigswesie of twee kom aanneem, en dat Oprah nie nog ‘n skool kom open het nie.

Wat Herrie egter altyd sal bybly is dat sport ‘n element van sportmanskap moet bevat, anders kom die son nie weer op nie – of so voel dit.

Van die stiefregters wat in die toernooi opgetree het, herinner Herrie aan die Biskoppe en SACS se “skeidsregters” as ons kleintyd af van Stellenbosch af teen daai Kaapse spogskole gaan speel het. Vir daai skeidsregters was daar net een reël – ‘n strafskop as ‘n Afrikaanssprekende aan die bal durf vat. Dit was frustrasie op frustrasie, en daar was geen kyk-weer om die verneukspul te bewys nie.

(Nou moet Herrie darem erken, ‘n strafskop wat die uwe op die lyf geloop het was darem anders. Herrie, as flank, en SACS se heelagter het saam ‘n bal gejaag wat een van Herrie se spanmaats deurgeskop het. Was Herrie eerste daar, is dit ‘n drie. Maar daai Engelsman hou tree vir tree by. En dis toe dat Herrie se knie maar bietjie “swik” en met die reguitmaak kom Herrie se skouer onder die arme Engelsman se skouer op. Kyk, daai klomp sokkerspelers het nie een so lekker gevlieg soos dié Engelsman nie, maar hy het nog nie eens afgekom nie, toe word daai fluitjie geblaas dat ‘n vuvuzela na ‘n bekfluitjie sou klink.

Maar Herrie is bly om te sien die sokkermense neem lesse by die rugbymense. Al is dit nou ook ouerige reëls. Soos “hacking” (om die opponent se bene onder hom uit te skop). By rugby is dit al jare ‘n doodsonde, met Boer Coetzer wat seker al dertig jaar gelede, toe rugby nog nie die rooi kaart uitgevind het nie, afgejaag is omdat hy ‘n opponent gepootjie het.

Nou word op die sokkerveld “hacking” gedoen of dit uit die mode raak, maar, smaak dit Herrie, die skeidsregters is half teë daarop.

Nog iets wat sokker met rugby gemeen het, is onkantspel. Maar, moet Herrie bieg, daai sokker-onkant is vir Herrie Grieks en Hebreeus, want van die doele is geskop deur spelers wat in rugbyterme in ‘n oupa van ‘n onkantposisie was.

Van die sokkerspelers se toneeltalent het dit laat lyk of hulle onder ‘n ander ou rugbyreël, “stragging,” deurgeloop het. Dis nou om die opponent te wurg tot hy die bal los.

Maar, moet Herrie die sokkermense ter ere nagee, hulle vat ‘n loesing, al het die ref hoé gekroek, beter as baie rugbyspelers.

italiasvetпрокурор Фильчаков

Vir ‘n nuwe kultuurpolitiek

Die Franse geskiedkundige Bernard Lugan, het onlangs op TV gesê dat ons land se nasionale kultuur uit “Marxistiese mistiek” bestaan. En dit is baie waar: sedert die revolusie van 1994 is daardie “Suid-Afrika” wat in Die Stem van C.J. Langenhoven besing word, vervang deur ‘n nuwe entiteit wat uit die Marxisme put. Sentraal by die denke van Karl Marx, Wladimir Lenin en ander staan die idee van: revolusie – of, soos dit hier genoem word – transformasie.

Die transformasie van Suid-Afrika het ‘n vernietigende uitwerking op die Afrikaner en Afrikaans gehad. Dis veel erger as sou ons ‘n oorlog verloor het. In oorloë staan volkere grondgebied of hulpbronne soos geld of grondstowwe af, maar in die huidige transformasieproses moet die Afrikaner sy taal, kultuur, identiteit, selfs sy menswaardigheid, prysgee. Uit plaasmoorde en ander geweldsvoorvalle is dit duidelik dat ons menswaardigheid ten diepste aangetas is en dat ons nie net as ongewens nie, maar as sub-menslik deur die heersende bestel behandel word. In my boek Scourge of the ANC het ek van plaasmoordenaars as die Einsatzgruppen van die ANC gepraat. Deel van elke volksmoord is verontmensliking, dít waaraan soveel Afrikaners daagliks blootgestel word.

Die skaal van die nederlaag wat ons in 1994 toegedien is, asook die oorname deur die ANC van alle staatsinstellings soos die weermag, polisie, SAUK, Reserwebank, Transnet, Eskom, ens., laat die Afrikaner in ‘n posisie van intense magteloosheid, nee, weerloosheid, jeens ‘n gewapende en magtige verdrukker. Blykbaar word die topstruktuur van die polisie beheer deur oudlede van Umkhonto we Sizwe wat van ons korrupte polisiediens as’t ware ‘n ANC-milisie gemaak het. Slegs ‘n briljante militêre en politieke strateeg wat die hele volk agter hom sou moet versamel, sou ons uit die kake van die ANC kon red. Maar natuurlik het ons nie so ‘n persoon nie en is ons mense vandag meer verdeeld as ooit, met die meeste wat ‘n wesentlik Engelse, mulitikulturele party, die DA, by die stembus ondersteun.

Dit wil voorkom asof die meerderheid Afrikaners, soos die Kapenaars in die negentiende eeu, hulself by oorheersing aangepas het. Erger, soos Roelf Meyer tydens die onderhandelings in die vroeë negentigerjare gesê het, verteenwoordig “die regses”, oftewel die Afrikaners met ‘n nasionale identiteit, die “gemeenskaplike vyand” van sowel die ANC as die meeloper-Afrikaners (of “-Afrikaanses”, want self het hulle opgehou om na hulself as “Afrikaners” te verwys). Dan het ons nog ‘n irrasionele klomp “Boere” vir wie die vyand nie soseer die ANC is nie, maar die Afrikaners wat hulle met behulp van Siener van Rensburg, hul Israelvisie en ander idees wil verketter. Diegene wat “die Boer” van die Afrikaner wil afsonder, pleeg Boeremistiek, in antwoord op die ANC se Marxistiese mistiek wat deur die term “reënboognasie” uitgedruk word.

Soos Huntington en ander gesê het, is die politiek van die een-en-twintigste eeu gelyk aan identiteitspolitiek. Dit is ‘n stryd tussen Christen en Mohammedaan, tussen modernis en tradisionalis, tussen Afrikaner en Afrikaan, tussen burger en wêreldburger. Dit gaan oor taal, kultuur, godsdiens, plekname en rassekwotas.

Die Afrikaner het nie op die slagveld verloor nie. Wel het hy die propagandaoorlog in die internasionale en plaaslike media verloor. Weens sy kolossale magsverlies word sy identiteit en menswaardigheid van dag tot dag in Suid-Afrika aangeval. Dis ‘n meedoënlose proses en gaan nie ophou totdat ons vernietig is en in wese óf geassimileer óf verdryf is nie.

In die ou dae is daar van “sielkundige oorlogvoering” gepraat. Die berig oor die Suidlanders wat op die voorblad van verlede Sondag se Rapport verskyn het, is ‘n voorbeeld van sielkundige oorlogvoering. Maak die vyand belaglik, sodat sy eie volgelinge hulle vir hom skaam. Breek sy selfvertroue en identiteit af totdat daar geen weerstand meer is nie. Die Amerikaners praat van “psyops”, oftewel “psigologiese operasies” en dit kan só omskryf word: “Psigologiese operasies is beplande operasies om bepaalde inligting en aanwysers aan vreemde gehore oor te dra sodat hul emosies, motiewe, objektiewe redenasievermoë en uiteindelik die gedrag van vreemde regerings, organisasies, groepe en individue beïnvloed word.” (Wikipedia)

Daar is geen militêre of selfs politieke respons teenoor sielkundige oorlogvoering of beplande identiteitsvernietiging nie. ‘n Mens beveg vuur met vuur. Net so moet ‘n mens die huidige aanslag met soortgelyke middele beantwoord.

Eintlik is dit ‘n proses wat al langer as twee eeue duur, vandat die tweede Britse besetting in 1806 begin het. Vele mense het al op die ooreenkomste tussen die swarte ommegang van 1811 en die ANC se waarheids- en versoeningskommissie van 1996 gewys. Albei was groteske oefeninge in laster, oordrywing en valse aanklagte.

Ná die Tweede Vryheidsoorlog, toe die Afrikanervolk sy noordelike republieke moes prysgee, het Hertzog, De Wet en ander vir kultuurpolitiek gekies en het die merkwaardige opbloei van Afrikaans en die Afrikaneridentiteit in die twintigste eeu gevolg. Die feit dat ons vandag nog hoegenaamd oor ‘n begrip van eie vryheid en onafhanklikheid beskik, is hieraan te wyte. In die Suid-Afrikaanse Marxistiese literatuur en geskiedskrywing, is “kultuurpolitiek” boonop ‘n vloekwoord, want dit verteenwoordig die hindernis wat die Marxistiese beweging in ons land soveel jare lank verhoed het om hul huidige hegemonie te bereik.

Wat is kultuurpolitiek? In ons geval gaan dit oor “die heel maak van die Afrikaner”. Soos ná 1902, is ons vandag ‘n stukkende volk. Ons is gerysmier en gebreek deur vyandelike “psi-ops”, verontmenslik deur geweld, verengels en gebreinspoel deur aanhoudende, slim propaganda wat met miljarde rande van ons eie belastinggeld teen ons gevoer word.

Kultuurpolitiek moet die Afrikaner weer ‘n wil en identiteit gee, soos dit in die eerste helfte van die twintigste eeu gedoen is. Toe het die Afrikaner uit die as opgestaan deur ‘n trots in sy eie taal, letterkunde, kultuur en geskiedenis te ontwikkel.

‘n Handjie vol intellektuele en leiers het daardie grootse kultuurbeweging geskep. Van Wyk Louw en sy mede-Dertigers het in die poësie en die letterkunde getoon dat die Afrikaanse taal tot dieselfde skoonheid en status as die groot Europese tale in staat is. Die Duitse filosoof Peter Sloterdijk het in sy belangwekkende lesing “Reël vir die mensepark” gesê: “Wat is moderne nasies anders as die werksame fiksies van lesende openbare liggame wat deur dieselfde geskrifte tot ‘n gelyksgestemde bond van vriende moet raak? Die algemene diensplig vir die manlike jeug en die algemene plig om die klassieke te lees vir jeugdiges van albei geslagte kenmerk die klassieke burgerlike periode…”

Vóór 1994 was dit ook by ons die geval: jong Afrikanermans, soos alle blanke jongmans, het diensplig verrig en op skool is al ons kinders blootgestel aan Celliers, Totius, Van Wyk Louw, Opperman, C.M. van den Heever, Van Melle, ens. In ‘n neutedop: militêre diensplig en poësie op skool was die basis van daardie vervloë Afrikaneridentiteit.

Die uitdaging is vandag om daardie verlore Afrikaanse wêreld ter herskep waarin ons almal, ongeag ons individuele identiteite, so geborge gevoel het. Slegs ‘n kultuurpolitieke beweging is tot so iets in staat. ‘n Kersvlammetjie wat lewend gehou word, kan uiteindelik die groot vuur word wat ons van oorheersing gaan bevry.

Danksy die internet en globale kommunikasie, het die Afrikaanse identiteit baie vloeibaar en selfs globaal geword. Terwyl die ANC-bewind die belangrikste tradisionele kommunikasiemiddele beheer en tot die uiterste vir eie propagandadoeleindes aanwend, het die internet die bron en die lokus van die nuwe Afrikanervryheidstrewe geword.

Die begeerte, die versugting na vryheid bestaan wel by die Afrikaner. Hoe verdeeld, verward en verslae ons mense ook al mag wees. Die grootste probleem is dat daar nie genoeg inhoud aan daardie begeerte na vryheid gegee word nie. Vra mense oor ‘n volkstaat, dan antwoord hulle “Orania”, terwyl daardie dorpsontwikkeling in die Noord-Kaap maar 700 siele tel wat in die praktyk volkome ondergeskik aan die ANC se brute magsoorheersing verkeer.

Die nuwe kultuurpolitieke beweging moet die volgende verrig:

  1. Die volkstaatgedagte as ‘n intellektuele en politieke werklikheid beredeneer waarsonder Afrikanervoortbestaan inderdaad onmoontlik is. Pleks van huidige voorstellings – en hiermee vat ek niemand in die gesig nie, ek praat van ons vyande se voorstellings – waar ‘n klompie bejaarde, bebaarde mans op die haai vlakte ‘n verlepte vierkleur rondswaai, moet die volkstaat as ‘n toekomstige eerstewêreldstaat uitgebeeld word. Ook die staatkundige en filosofiese argumente rondom die volkstaat moet volgens internasionale norme aangebied word, sonder ‘n oorwig van Calvinistiese of Boeremistiek.
  2. In ons letterkunde en filosofie moet die “ongemaklike” temas rondom ras, taal en identiteit met onverskrokkenheid aangepak word. Dit gaan moed verg om die multikultus as ‘n gruwelike, mislukte maatskaplike eksperiment aan die kaak te stel. Want nie net gaan ons deur die ANC se skoothondjiemedia verguis word nie, maar ook die akademiese en sake-elite sal die rug op ons keer, omdat hulle vir hul brood en botter van die staat of staatswelwillendheid afhanklik is. In die woorde van Roelf Meyer, sal ons as “die vyand” gereken word wat hul knusse akkomodasie teenoor die bestel bedreig.

Die gedagte dat ‘n klein groepie Afrikanermanne en -vroue met besielde en skeppende kultuurpolitiek ons totale omgewing in Afrikaans, maar ook in Suid-Afrika en selfs in die wêreld kan verander, is voorwaar opwindend. In baie opsigte word Suid-Afrika met ‘n arendsoog dopgehou omdat die “oplossing” vir ons probleem van etniese en kulturele naasbestaan, naamlik die smeltkroes, universeel as die panasee vir die huidige etniese en beskawingsbotsing in die wêreld voorgehou word. Die geleentheid bestaan dat ons ook aan die internasionale debat rondom hierdie kwessies kan deelneem, enersyds om die onhoudbaarheid van ons pseudodemokrasie te verduidelik, maar andersyds om aan die opkoms van alternatiewe vir die multikultus mee te doen.

Uiteindelik sal die gisting onder ‘n klein groepie Afrikaners met durf en insig wyer uitkring en die politiek in dié land onherroepelik verander. Die enigste rede waarom dit tot op hede nog nie gebeur het nie, is omdat die bestaande talent onder ons mense nie genoegsaam gemonster is nie en omdat ons te veel onder die indruk van tradisionele bemarking in die hoofstroommedia verkeer. Dit lê ons lam en veroorsaak dat ons nie ‘n denksprong buite hierdie afbrekende stelsel en ideologie kan neem nie.

Die Afrikaanse kultuur en politieke of intellektuele lewe is klein, selfs intiem. Indien tien mense oor die wil beskik om dit onherroepelik te verander, kan dit binne ‘n ommesientjie gedoen word.

As PRAAG enige bydrae hoegenaamd te lewer het, is dit juis om hierdie Afrikaanse omwenteling te vermag. Deur ons internetmedia en boekpublikasies moet ons die nuwe rigting skep en aandui. Die res sal agterna vanself volg.

ыгри для дивчатлобановский супермаркет класс

‘Jammer dat ons leef’

In sy  rubriek Wanneer gaan die Afrikaner koers kry? noem Dan Roodt  beslis interessanthede wat verdere bespreking verdien. Ek dink nie mens kan hedendaagse Afrikaner politiek verstaan as jy nie die politieke psige van vandag se Afrikaner begryp nie.

Dit is my mening dat die Afrikaner se gebrek aan politieke mobilisasie en die amper algehele onvermoë van Afrikanerleiers om hul volk se verbeelding aan te gryp baie meer kompleks as blote swak leierskap is. Die probleem hou eerder verband met die leierskap se wanbegrip van die oorsake rakende die gebrek aan politieke belangstelling deur Afrikaners.

Heelwat gewag is al gemaak van die konsep “wit skuld” en dat dit dan ‘n verlammende uitwerking op Afrikaners sou hê. Ek wil aanvoer dat “wit skuld” nog nooit by Afrikaners bestaan het nie; nie in die verlede nie en ook nie nou nie. Indien dit wel bestaan, is dit maar ‘n blote simptoom, ‘n blote oppervlakkige uitdrukking van ‘n dieperliggende probleem. Skuld is m.a.w. bloot ‘n manifestasie van ‘n baie sterker en onerkende emosie. Andersyds word “moedeloosheid” onder Afrikaners selfs meer dikwels as skuldgevoelens genoem, maar ook in hierdie geval is daar waarskynlik baie meer aan die werk as wat die oog kan sien.  Modeloosheid en Skuld mag albei dieselfde grondoorsaak hê.

Om die Afrikaner se situasie te verstaan, baat dit om daardie pioniersveld in die sosiologie, nl Skaamteteorie te bestudeer. Gaan kyk mens wat die voorste van daardie kenners, Thomas Scheff oor Duitsland ná die eerste wêreldoorlog te se het, dan raak die verklaring vir ons situasie glashelder.

Weereens moet ek Dan Roodt krediet gee dat hy die een is wat die parallel tussen Kemptonpark  en die Verdrag van Versailles getrek het. Soos die Duitsers is Afrikaners ná die gewraakte oorgawe akuut en chronies verneder. Hierdie is die sleutel vir ons huidige dilemma. Afrikaners word nie net gedurig bewus gemaak van die “verskriklike sonde” wat ons deur apartheid gepleeg het nie, maar veral deur Naspers word Afrikanerskap en enige vorm van Afrikaner politieke uitdrukking konstant as ‘n vorm van agterlikheid uitgebeeld. Vele Afrikaners neem dit ter harte. Die vernedering is niks anders as skaamte nie. Dit is die sleutel tot ons huidige problematiek en ek kan eerlik nie sien hoe ons enige vordering kan maak as ons nie hierdie dinamika verander nie. Ek wil so ver gaan om te sê dat hierdie begrip die “heilige graal” van Afrikanerbevryding is.

In die skaamte-woede-siklus, raak die slagoffer/onderdrukte kwaad omdat hy gedurig beskaam word. Dit is hierdie woede wat tot Duitse nasionalisme in aanloop tot die tweede wêreldoorlog gelei het. Ongelukkig vir die Duitsers het die bevryding wat uit hul skaamte-woede-siklus gevolg het weer tot ‘n oorwinning teen hulle gelei, maar dit hoef nie vir ons te geld nie. Eintlik het Afrikaners sedert die vernedering van die Anglo-Boereoorlog reeds deur hierdie siklus gegaan en anders as die ná-eerstewêreldoorlogse Duitsers het ons reeds langdurig met sukses die botoon gevoer.

Kom ons kyk meer in diepte na skaamdinamika. Die deeglike studie van Thomas Scheff, Helen Block Lewis en Suzanne Retzinger wys vir ons dat skaamte op een van twee maniere manifesteer: hetsy bedekte skaamte, hetsy openlike skaamte. Bedekte skaamte lei tot woede. Dit is waar die skaamtelyer die skaamte ontken deur dit eerder te laat omsit in woede. Volgens die skaamteteoretici sal sulke woede weer tot oortreding lei wat weer ‘n nuwe vlaag skaamte sal meebring. Trots is die teenpool van skaamte en kan nie herstel word voordat die skaamtesiklus nie verbreek word nie. Hoewel die Skaamteteoretici meen dat woede weer skaamte sal meebring en sodoende die siklus in stand hou, verskil ek daarmee. Ek reken egter dat waar ‘n onderdrukte volk sigself d.m.v. woede van onderdrukking bevry, daadwerklike trots sal volg. Dus die einde van die skaamtesiklus. Thomas Scheff, ‘n jood van Duitse afkoms, het self familie in die holocaust verloor en sou dus beswaarlik erkenning aan die bevrydende effek van woede gee.

Ek kan met sy familiegeskiedenis simpatiseer, maar moet verskil daarmee dat woede alleen verdere skaamte sal meebring. Dis juis langdurige woede ná die Anglo-Boereoorlog, wat tot Afrikanernasionalisme en die uiteindelike trotse totstandkoming van die 1961-republiek gelei het. Toegegee, sekeres sou argumenteer dat daardie nasionalisme tot apartheid (1948) en dus tot ons verdere beskaming sou lei (want volgens die Skaamteteorie kry die oortreder skaam weens sy oortreding). Dit sou dus ‘n argument teen die herontwaking van Afrikanernasionalisme kon wees.  Die teenargument hiervoor sou wees dat, in ‘n volkstaat, sou ons nie teen minderhede diskrimineer nie en dus sou daar geen oortreding en dus geen skaamte wees nie.

Myns insiens lei die konstante beskaming waaraan Afrikaners blootgestel word, tans, tot openlike skaamte en in ons geval manifesteer openlike skaamte in verskeie gedragspatrone, waaronder die konstante soeke na versoening met die swart onderdrukker (sg “wit skuld”)  tot en met algehele ontrekking van die politiek (sg. “moedeloosheid”). Ek glo die rede waarom die skaamte nooit in woede omsit, soos in ander historiese gevalle nie, is deels die gevolg daarvan dat alle vorme van Afrikanernasionalisme (wat opsigself die noodsaaklike voertuig vir woede is) as agterlik en “beskamingswaardig” voorgehou word. Tweedens word die opbou van woede, die stoom wat volksnasionalisme moet aanspoor, deur gesimuleerde groepsgebonde “konflikte” in die vorm van rugbywedstryde afgelaat.

Versoening met die oortreder (die swart regime) kan wel die skaamsiklus verbreek, maar dan moet dit werklike versoening wees en ek is oortuig daarvan dat die die kloof tussen wit en swart so diep is dat dit nooit bereik sal word nie. Boonop help dit nie die onderdrukte hou aan met sy versoeningspoging vol terwyl die onderdrukker konstant met sy oortreding voortgaan nie. Dit begin ooreenkomste met Stockholmsindroom toon en mag die onderdrukte/slagoffer se poging wees om sy eie trots te herstel  uit hoop dat die onderdrukker iewers in die toekoms dalk met hom solidariteit sal toon.  Versoening tussen wit en swart is wel kortstondig tydens die 1995-rugbywêreldbeker bereik, maar die diepe strukturele verdelings tussen wit en swart het dit nie-blywend gemaak.

Die werklikheid van skaamte is dat die lyer(s) (beide oortreder en slagoffer) na verlossing daarvan soek. Soos reeds gesê, lei dit onder Afrikaners, onder andere tot ontrekking van enige politieke uitdrukking.  (Mens kan hierby toevoeg dat skaamte, binne die ANC, weens die regime se konstante oortreding moontlik bydra tot die groeiende rassehaat teen blankes soos deur Julius Malema versinnebeeld.)

Massabyeenkomste soos die saamtrekke na Angus Buchan se Mighty Men (die naam spreek ook tot skaamlyers) en rugbybyeenkomste bied wel ‘n geleentheid om op alternatiewe maniere trots te probeer herwin. Hierdie geleenthede skep ‘n gevoel van solidariteit en solidariteit herstel die sin van trots. Geen van hierdie geleenthede kan egter die wesenlike probleem van skaamte oplos nie, want nie een van hulle spreek die grondoorsaak, naamlik konstante vernedering in ondergeskiktheid aan ‘n vyandige onderdrukker, aan nie. Hoogstens bied dit tydelike simptomatiese verligting.

Vir Afrikaners om van die 1994-vernedering en die gevolglike aanhoudende beskaming te ontsnap, sal ons die volle skaamte-woede-siklus moet loop en dan op ‘n kritieke oomblik in die woedefase strategies moet optree sodat daadwerklike politieke bevryding verkry kan word. Die bevryding moet dan lei tot die herstel van trots.

Die omvang van ons skaamte is so verreikend dat selfs ons leiers skaam is. Organisasies wat weier om by die bevrydingsideaal betrokke te raak getuig hiervan. Selfs die Vryheidsfront is besmet met hierdie kwaal, soos gesien kan word uit die ontwykende houding wat die organisasie teenoor Afrikanerselfbeskikking het.  Die volgende vertelling deur Dan Roodt  dui ook hierop:

“Enkele dae gelede sê ‘n prominente lid van die party, dr. Conrad Beyers, egter vir my dat die party eerder sy Afrikanersentriese leuse moet laat vaar en ‘n party ‘vir alle konserwatiewe Suid-Afrikaners, ook swartes, moet word’. Hy is blykbaar skaam vir die ‘rassistiese beeld van die party’ as ‘n beweging vir blanke Afrikaners. Beyers is ‘n dosent aan die multikulturele Universiteit van Pretoria en in ‘n gesprek met ‘n Venda-student het hy ongemaklik begin voel om aan hom die Vryheidsfront Plus se beleid te verduidelik. Kennelik val “selfbeskikking vir Afrikaners in ‘n eie geografiese gebied of volkstaat” net nie mooi op die oor van ‘n Venda-student nie en daarom begin Beyers sterk aan die roeping van sy eie party te twyfel.”

Wanneer ons eie leierskap dus die gevangenes van skaamte is, is ons kans op bevryding amper nul.

Nêrens in Afrikanergeledere word die ideaal van bevryding juis so onbeskaamd verkondig as in PRAAG nie. Dit vertel vir ons geweldig baie van die ideologiese insig en ook die morele krag van Dan Roodt en diegene wat saam met hom werk. In ‘n volgende stuk sal ek meer hieroor sowel as die komende afsterwe van die VF+ skryf, maar laat ons nou eers fokus op Afrikanerbeskaming.

In een van die “demokratiese verkiesings” wat sedert 1994 gevoer is, het die DP ingetap op Afrikaners se begeerte om hul trots deur woede te herstel. Met die “Gatvol”-veldtog het die DP daarin geslaag om die Afrikanerkieser weg te rokkel van sy tradisionele partye. Die DP het die Afrikanerpsige beter verstaan as die “met die ANC versoenende” NP en VF. In Weimar-Duitsland het Adolf Hitler met massale sukses die Duitsers se begeerte om deur woede van skaamte te ontglip gebruik om ‘n politieke wending mee te bring. Die meer onlangse begrafnis van Eugène Terrreblanche het vir ons gewys dat Afrikaners meer as ryp is om deur woede gemobiliseer te word. En tog het ons ook gesien dat Afrikaners volwasse genoeg is om nie met daardie woede onverantwoordelik om te gaan nie. Dit was ‘n baie ordelike en effektiewe uitdrukking van volksnasionalisme.

Blote pogings om Afrikaners tot godsdienstige verootmoediging te roep, sal hulle teruglei tot die versoenende logika van ons geloof en dit sal weer lei tot vrugtelose pogings om met die swarte te versoen. Dit is waarmee Angus Buchan Afrikaners elke keer onskadelik stel. Rugbywedstryde is ‘n kragtige emosionele uitlaatklep, maar vir Afrikanerbevryding is dit skadelik. Die beweging wat Afrikaners uit sy huidige moeras van rigtingloosheid gaan lei, sal nie net Afrikanerselfbeskikking onbeskaamd verkondig nie, maar sal ook vreesloos Afrikanerwoede na die oppervlak probeer bring. Daardie woede sal dan soos op Ventersdorp verantwoordelik bestuur moet word, maar ook konstant lewendig gehou word. Hierdie organisasie sal die moed moet hê om binne die huidige “reënboognasie”-bestel ‘n hoogs kontroversiële en verdelende rol te speel. Dit sal emosionele manifestasies moet bied wat ten minste met die Mighty Men en rugby-uitlaatkleppe moet kan kompeteer, indien totale verplasing daarvan onmoontlik is. Soos op Ventersdorp moet dit die geleentheid bied vir Afrikaners om solidariteit binne ‘n etniese grondslag te beleef.  ‘n Werklike gevoel van volksolidariteit sal hieruit vloei. Dit sal manifesteer as volksnasionalisme. Dinamiese volksnasionalisme is die vereiste voertuig vir bevryding.

Dus kan ten slotte gesê word dat deur die Afrikaner konstant in ‘n toestand van openlike skaamte te hou het die regime en die Afrikaanse pers die perfekte manier gevind om die Afrikanervolk uiteindelik tot sy verdwyning te beskaam. Die Mighty Men-fenomeen en georganiseerde sport, veral rugby, lei enige “ongewenste” woede en behoefte aan groepsolidariteit af. Die ET-begrafnis het vir ons gewys dat Afrikanerwoede reg is om verantwoordelik getap te word. Afrikanerleiers se eie skaamte maak dit vir hulle moeilik tot onmoontlik om Afrikaners tot die noodsaaklike woede aan te spoor. Verbeeldingryke leierskap wat nie bang is om die woede verantwoordelik aan te spoor nie en byeenkomste waar groepsolidariteit beleef kan word, sal Naspers en die ANC se houvas op die Afrikaner verbreek. Bevryding sal onvermydelik volg.

малыш магазин детских товаровпрокурор харьковской области

Hoe ‘n Afrikanerowerheid tot stand kan kom

In sy rubriek skryf dr Christo Landman dat ‘n kenmekaarkonferensie op 7 Augustus gehou gaan word.  Die doel van die konferensie is onder andere dat Afrikanerbelange organisasies mekaar beter sal leer ken en, indien moontlik, om aansluitende samewerking met mekaar te vind met die doel tot die latere totstandkoming van ‘n Afrikaner Owerheid (AO), sou genoegsame toenaderingtussen die groeperings bereik kan word.

Mense vra hoe kan so ‘n AO tot stand kan kom as daar fundamentele verskille tussen rolspelers bestaan.

Hierdie verskille is hoofsaaklik tweërlei van aard:

  • ‘n Volksraad word verkies in ‘n een-man-een-stem-verkiesing waar slegs geregistreerde kiesers hul stemme mag uitbring. Dit is die liberaal-demokratiese benadering.
  • ‘n Afrikanerowerheid word saamgestel deur Afrikaanse organisasies. Dit is die konsosiatiewe benadering.

By die genoemde konferensie sal dr Landman asook mnr Paul Kruger die twee benaderings waarskynlik grondig bespreek en die voordele en nadele van elkeen uitwys.

Wat die voordele of nadele van die twee benaderings ook al mag wees, staan een kwessie soos ‘n paal bo water, naamlik dat daar slegs een verteenwoordigende liggaam namens Afrikaners op die binne – en internasionale terrein kan optree.  Sou die Afrikaners op voetsoolvlak die AO nie as verteenwoordigend erken nie, dan besit so ‘n AO geen legitimiteit by sy eie mense en in internasionale fora nie.  Insgelyks, sou Afrikanerorganisasies die volksverkose Volksraad nie erken nie, en as net nog ‘n splintergroep beskou, en sou hulle kan bewys dat hul gesamentlike ledetalle meer is as die getal Volksraadkiesers, dan het die Volksraad geen legitimiteit by bestaande organisasies nie.

Nou met watter een moet regerings dan amptelik skakel?

Omdat daar slegs een verteenwoordigende organisasie erken sal word, moet hierdie dilemma besweer word voordat die AO tot stand kom, en ek wil ‘n wenk of twee aan die hand doen om hierdie knelpunt te ontstrengel.

Eerstens, elkeen van die twee benaderings het sy eie voordele en nadele.  Die kuns is altyd om die voordele te benut en die nadele uit te skakel.

Die oplossing wat ek aan die hand wou doen is dat albei roetes gevolg word. Volksmobilisasie word bereik deur die liberaal demokratiese benadering en herinnner Afrikaners op voetsoolvlak aan hul eie identiteit en volkskap.  Dit is die groot voordeel van ‘n verkose volksraad, as ‘n paar honderdduisend kiesers aan so ‘n verkiesing sou deelneem.

Amptelike erkenning deur Afrikanerorganisasies verseker weer dat binnelandse sowel as buitelandse legitimiteit verkry word.

(‘n Verdere probleem duik egter op deurdat daar minstens twee registrasie-instansies bestaan wat kieserslyste saamstel en waar kiesers kan registreer, naamlik die VVK en die BVS (Boerevryheidstigting) wat reeds in 2005 ontstaan het.  ’n Oplossing sou wees dat albei lyste geldig verklaar word vir die doeleindes van die verkiesing, maar dat kiesers slegs een stem mag uitbring as hulle op albei lyste geregistreer sou wees.)

My voorstel sou dus wees dat daar twee soorte afgevaardigdes moet wees, naamlik die verkose lede en die aangewese lede.  Dit wil sê, die helfte van die volksraadslede moet deur kiesers verkies word en die ander helfte kan deur Afrikaners se belangeorganisasies aangewys word.

Gestel dat daar dus altesaam sestig raadslede sou wees, dan word dertig by ‘n amptelike verkiesing verkies.  Die ander dertig word voor die verkiesing reeds aangewys, om amptelike erkenning aan die verkiesingsproses asook aan die  daaruitspruitende AO te verleen.

Die feit dat organisasies slegs die helfte van die raadslede verteenwoordig, verhoed dat een of twee sterk organisasies die Raad nie sal kan kaap nie.  Darenteen, sou ‘n politieke party besluit om sy bronne en takke te gebruik om sy partylede tot die Raad verkies te kry, kan die Raad sodoende ook nie deur ‘n politieke drukgroep oorheers word nie.

Dan is daar die probleem van makro- en mikro-organisasies. Die stemstelsel binne die AO kan seer sekerlik tog nie dieselfde gewig aan elke organisasie, groot of klein, gee nie. Daar is byvoorbeeld belange organisasies met meer as ‘n honderduisend lede, terwyl ander organisasies minder as tien lede het wat  tussen hulle ‘n rekenaar of faksmasjien besit.

Nou hoe gaan ekwiteit tussen die organisasies bereik kan word? Hoe kan ‘n balans verkry word tussen groot en klein organisasies?

Een uitgangspunt is dat getalle alleen nie die waarde van ‘n organisasie as sulks bepaal nie.  Daar is ander faktore, soos die strategiese belang wat gedien word, die gehalte van die leierskap, die geloofwaardigheid asook die relevansie van organisasies op nasionale vlak.

‘n Oplossing sou wees dat organisasies met minder as honderd ingeskrewe lede slegs een stem kan uitbring, terwyl organisasies met tussen ‘n honderd en ‘n duisend lede twee stemme kon uitbring. Dan sou organisasies met meer as ‘n duisend lede ‘n maksimum van drie stemme kon hê.  Organisasies sou dan ook by ‘n neutrale instansie kon registreer deur hul ledelyste sowel as hul onderskeie grondwette en bedryfstate voor te lê om hul bona fides te bewys. Waar organisasies minder as byvoorbeeld vyftig lede het, kan hulle ‘n onderlinge assosiasie vorm om gesamentlik deur een afgevaardigde met ‘n sekundus verteenwoordig te word.

‘n Tussentydse grondwet en reglemente kan die hele struktuur logies uiteensit sodat kiesers sal weet waarvoor hulle op 31 Mei 2011 gaan stem.

Met hierdie uiteensetting wil ek dus nou die nasionale debat open vir die totstandkoming van ‘n legitieme Afrikanerowerheid.

Om die omvang van die probleem te besef, besoek gerus

http://www.radiopretoria.co.za/Volksorganisasies.html

бардолино италия вино красное сухоеОлександр Васильович Фільчаков

Sokkerpolitiek

Sokkerpolitiek in Suid-Afrika kom al van ver af. Buthana Komphela en Seppie Frolik kan gaan slaap as hulle dink hulle het politieke inmenging in sokker uitgedink. En selfs Griekeland, Kenia en Iran wat al hieroor uit Fifa geskors is, kan gaan slaap. In die Namakwaland in is dit al lankal uitgevind én vervolmaak.

Pa-Jan se suster, tannie SC, het vertel hoe hulle kleintyd daar op Nieuwoudtville sokker speeltye by die skool gespeel het. Dit was die dae van Smelters en Gesuiwerdes, en die grootmense se politieke verdeeldheid het so diep geloop dat dit na die kinders deurgeloop het.

Pouses was dit die Gesuiwerdes wat die Smelters op die “sokkerveld” die stryd aangesê het. Of liewer, hul kinders.

Die sokker wat die kinders opgedis het, kan dalk nie met die poer-poer sokker wat nou by die wêreldbeker opgedis word, vergelyk nie. In elk geval nie wat entoesiasme betref nie. Pa-Jan het gesê dit het soos twee spanne honde gelyk wat ‘n vlakhaas op die sportterrein jaag. Die bal, die vlakhaas, en die speler wat eerste by was, het dit ongeag die posisie op die veld, met alle mag na die opponente se pale geskop. Gelukkig was daar nie skeidsregters nie, want sou daar wees sou die rooikaarte gesorg het dat die wedstryd gou oor sou wees, selfs te gou vir klein pouse.

Danksy ds. Steenkamp, wat later ‘n rukkie Amerika toe is en met sy terugkeer gesê het is nou ‘n mediese dokter, en toe SAP-parlementslid geword het, was daar in hierdie kol bietjie meer Smelters as wat mens andersins sou verwag.

Maar die bakleilus tussen die Gesuiwerdes en Smelters was hier nie minder erg as elders in die land nie, soos Ladybrand se stadsaal se deftige voordeur wat kosyn en al uit die muur uit gebaklei is.

Kom maar op enige dorpie, soos byvoorbeeld Philippolis, en gaan kyk in die venduasiekrale se stoor hoe lyk die stoele van daai tyd. Dit was sulke hout opslaanstoiele wat sulke lang rye aanmekaar vas was. Heel stewige stoele, maar waar mens hulle raakloop is daar ook genoeg in die stoorkamer wat mens laat wonder hoe daai stoele so flenters geraak het.

Hulle is so gebaklei, man. Vat nou so ‘n lang ry opvoustoele, ‘n fris boer en ‘n paar politieke opponente. Dan is daai ry stoele darem ‘n gawe mokerding. ‘n Fris boer kan met een hou maklik vier gesuiwerdes, of ses smelters buite weste moker. Dít, het wyle pa-Jan vertel, is hoekom so baie van daai stoele in daai treurige toestand is.

En as Johny de Lange met daai voltreffer in die parlement op dr. Manie Schoeman gedink het hy het die resep uitgevind om iemand van party te laat verwissel, is hy maar laat.

Soos ek die storie onthou, was daar die aand in Calvinia se stadsaal ‘n politieke vergadering, en in die skoolsaal nog een. As dit nie was dat pa-goed gesê het die Smelters het nog opvoeding nodig gehad nie, sou ek nooit geonthou het wie was in watter saal nie.

Maar die Gesuiwerdes se spreker was, anders as die Smelters s’n, droog en oninspirerend. Heeltemal uit pas met die hitte van die politieke era. Ook nie lank nie, vlieg ‘n man in die gehoor op en skree: “Ek sê, kom ons los hierdie vergadering, en gaan d*nder die Smelters!”

Die spreker ag dit sy plig om die grondbeginsels van demokrasie neer te lê. ‘n Rukkie is dit stil, maar toe is dit weer so. Nog ‘n ongeduldige lid van die gehoor wat meen dis veel aptytliker om die Smelters te gaan d*nder.

Weer paai die spreker.

Toe ‘n vyfde lid van die gehoor opvlieg en meen dis beter om maar hier te los en die Smelters te gaan regsien, is die spreker self half m*erig.

“Wil jy my nou wysmaak jy sal ‘n Smelter regged*nder kry?”

“Ja! Ek was ‘n Smelter, en hoe het ek reggekom? Ek is regged*nder! Ek sê ons los hierdie vergadering en gaan d*nder die Smelters!”

Teen hierdie goed-beredeneerde logika, wat so suiwer uiteengesit is, had die spreker geen verweer nie. Die manne stroom uit, sommiges met die lang rye opslaanstoele onder die arm, en sit af skoolsaal toe.

G’n niks ‘n gesissie-storie soos Julias wat die polisie opdrag gee om sy opponente te laat toesluit nie. Dis selfhelp-politiek op sy allerbeste.

Later het die baie bekende storie ook uit hierdie dampkring ontstaan. Die referendum oor republiek of nie, is onderweg, en mense vir en teen die republiek reis die land vol en spreek vergaderings toe.

Natuurlik werk dit nie vreeslik nie, want elke groep gaan luister na hul eie sprekers, en dus oortuig niemand vir niemand nie.

Maar een maer mannetjie waag dit om by ‘n pro-republiek-vergadering op te daag.

Toe die spreker sy storie klaar gestorie het, vlieg die mannetjie op, en skree: “Ja, maar wie gaan ons beskerm?!”

Die spreker verduidelik geduldig, maar is net klaargepraat, dan vlieg die mannetjie weer op en gil: “Ja, maar wie gaan ons beskerm?!”

So met die vierde opvliegslag had die fris tante wat reg agter hom gesit het, genoeg. Sy druk hom op die skouers plat, terug in sy stoel in, en toe sommer die stoel heel flenters, terwyl sy kliphard vir hom sê: “Sit str*nt, ék sal jou beskerm?”

Hiermee is die argument vir die republiek toe ook gewonne.

Pa-Jan en tannie SC het baie staaltjies van ds. / dr. Steenkamp vertel, maar dis ‘n storie op sy eie. Johan van Wyk, jare lank Volksblad se skrywer van die rubriek, Stop van Myne (nou Goeiemôre na die dampielus so teenspoed gekry het), het by geleentheid ook iets oor dr. Steenkamp as politikus se wel en weë geskryf.

Sy groot verkiesingsbelofte was die bou van ‘n groot dam. Maar toe dr. Steenkamp verkies is, is hy vort Kaap toe en in sy kiesafdeling so skaars soos hoendertande. Die dam, nog skaarser.

Naderhand is dit weer verkiesingstyd, en dr. Steenkamp maak ‘n slag sy opwagting. Die bloed kook behoorlik oor die beloofde dam waarvan niks gekom het nie. Met vraetyd is dit sommer die eerste vraag ook. Nou wat van daai gebeloofde dam?

“Nee,” verduidelik dr. Steenkamp, hy was skaars in die parlement toe verduidelik hy die behoefte aan die dam. En daai dam was sommer dadelik so te sê gebou ook, toe breek die oorlog met die Duitsers uit.

“Toe dink ek so by my sigselwers, maar as daai dam nou vol reën en die Duitsers kom en bombardeer daai dam, dan loop versuie al die goeie mense hier oor die Knersvlakte tot by die see. Ek sit toe dadelik af na die minister toe en pleit dat die dam tog nie gebou moet word nie.”

Van Wyk skryf hiermee was die argument goed gewen, en die dak lig behoorlik soos dr. Steenkamp toegejuig is.

Maar hierdie storie moet mens dalk nie te wyd laat loop nie. Netnou lees pres. Zuma dit, en gaan bedink hy iets om vir die massas te verduidelik hoekom hulle nou eintlik so geseënd is om sonder beloofde dienste oor die weg te moet kom. Soos: “Mense, dink net, as julle behoorlike dienste gehad het kon julle ook stort. En, so klink dit my na ‘n bohaai, stort werk nie teen vigs nie. Dink net hoe gelukkig is julle om in die basins te moet was.”

Ja, nee, bring my enigiets oor vandag se politiek en ek sal bewys dat dit al ou, ou nuus in die Namakwaland in was.

купить комплект верхней одежды для мальчикалобановский класс

Izak du Plessis is ‘n teologies verdwaalde gees

Ds Izak du Plessis het onlangs uit die NGK Valleisig as predikant bedank en wye publisiteit geniet. So gee Neels Jackson volbladpublisiteit aan Du Plessis se afskeidspreek in die Beeld van 8 Junie 2010.

Du Plessis is nie drukbaar in ‘n blik nie. Toe Du Plessis hom as predikant laat oplei het en as sodanig gelegitimeer is, moes hy geweet het dat hy ‘n ampsdraer van ‘n kerk word met ‘n bepaalde belydenis en dogma. Du Plessis se preek adem ‘n rewolusionêre gees van ‘n selfvergoddelikende mens.

Izak is ‘n biersuiper, vandaar sy behoefte om die plaaslike kroeg te besoek. Let daarop dat hy nie mense daar wil bekeer nie. Om ‘n kroegmeisie in nood te help is beter as om in die kerk te wees. Die kerk kan by die kroeg gaan leer om “om te gee”. As die kerk relevant wil wees moet hy soos ‘n kroeg word. Daarmee demonstreer Du Plessis sy onkunde, want die kerk is daardie plek waar ‘n gemeenskap van gelowiges in ‘n biddende houding voor God te staan kom. Dit is ‘n geloofsgemeenskap waar ‘n sekere styl gehandhaaf word en ‘n liturgie geld. Wie in God se teenwoordigheid is, is nie ‘n biersuiper en losprater nie, maar ‘n beskeie mens wat sy beperktheid en aardsheid ken.

Du Plessis erken nou dat die klagtes oor leerdwalinge wat teen hom ingebring is, en waarvan hy oor 19 onskuldig bevind is, wel geldig was. Die vraag is of hy toe die klagtes in behandeling geneem is, die guts en die juridiese
weg gevolg het om skuld te erken … of het dit vir hom toe oor oorlewing gegaan?
Hy sien sy dwaling as sy eie persoonlike saak. Daarmee verraai Du Plessis sy liberale individualisme. In die sentrum van sy lewens- en wêreldbeskouing staan hyself. God, verklaar hy, het die gevangene geword van menslik uitgedinkte stelsels. In Du Plessis se alternatiewe godsdiens doen hy presies dít wat hy teen waarsku: God word in menslike terme deur hom ingekleur. Daarmee maak Du Plessis vir God los van Sy selfopenbaring aan honderde skrywers oor baie jare. God is nie so lief vir Sy kinders as wat hy, Du Plessis vir sy biologiese kinders is nie. Du Plessis moes iewers in die teologie geleer het dat die wetenskap van die liefde die etiek is.

Etiek is ‘n intermenslike verhouding. Die mens staan nie in ‘n fundamenteel etiese verhouding tot God nie, maar ‘n religieuse grondverhouding. Du Plessis soek “compassion” by die mens. Dit is juis God wat in ‘n verhouding van “compassion” tot die mens staan.

Du Plessis soek “compassion” vir en teenoor die swanger meisie en die seksuele gaymens, by wyse van spreke, en legitimeer in die proses menslike dade wat in die godsdiens as sonde te tipeer is. Sonde, bedoelende daarmee dat wanneer die sosiale norme van God vir ‘n geordende en ordelike lewe gebreek word, die geloofsverhouding tussen mens en God versteur word.

Wat Du Plessis dus doen is om God te vermenslik en af te bring tot die vlak van intermenslike liefde. God, daar en teen, is Almagtig, is ‘n God van geregtigheid en wil reg laat geskied, by gebreke waarvan hy die sonde straf. God is ‘n God van die verbond wat kontrakte met die mens sluit. God is ook meelewend en genadevol. God word deur Du Plessis verskraal tot die misterieuse, terwyl God Homself duidelik kenbaar maak in die Skrifte.

‘n Ander dwaling is dat Du Plessis verklaar dat hy in God leef. Die teendeel is waar: die Gees van God lê beslag op die hart van die mens. Dit is in die hart van die mens waar die uitgange van die lewe is en wat in konkrete dade omgesit moet word.

Du Plessis is ongemaklik met konsepte soos hemel en hel. Die implikasie is duidelik: omdat God nie buite die mens bestaan nie, daarom kan God nie op ‘n plek wees waar Sy troon is en waar Hy omring is van hemelwesens wat die lof van God besing nie.

Die ergste van Du Plessis se onkunde is dat hy nie weet wat geloof is nie. Geloof is ‘n vermoë waaroor alles mense beskik om met die transendente God in kommunikasie te kan tree. Diep ingebed in die menswees van die mens is sy hunkering om met sy Skepper verenig te word. Godsdiens, daar en teen, is die konteks waarin die gesprek plaasvind. So verklaar Paulus voor die Romeinse Keiser dat hy God, na die voorbeeld van Jesus aanbid. Waarteen Du Plessis dit eintlik het, is nie oor en teen geloof nie, maar oor en teen die geykte godsdiens waarbinne hy as predikant gefunksioneer het.

As predikant was hy in ‘n besondere verhouding om nuwe inhoud aan die godsdiens, as konteks vir die waarmaking van die geloof, te gee. Die feit dat Du Plessis bedank het, dui daarop dat hy ook op hierdie kardinale punt gedwaal het.

no depositФильчаков прокурор отзывы

Afrikaners moet begin sokker speel

Ek is nou nie ‘n groot kenner van sokker nie, omdat ek dié spel heel vervelig vind al van kleintyd af. Daar was byvoorbeeld ‘n hele paar van die 2010-toernooi se wedstryde wat geen doele opgelewer het nie, of gelykop geëindig het. Miskien is ek ‘n Filistyn, maar jy kan ook net so lank kyk hoe gee hulle met die voet vir mekaar die bal voor jy begin wonder of daar nie interessanter dinge is om met jou tyd te maak nie.

Ek gaan ook die versoeking weerstaan om te sê “I told you so” oor gisteraand se nederlaag. Dit was voorspelbaar gewees. Dit was eweneens nie die skeidsregter se skuld nie. Ek kan nie dink hoekom enige realistiese sokkergeesdriftige, veral diegene met die onderbroekvlaggie op hul motors, sou verwag dat ‘n span wat rondom nommer tagtig in die ranglys teen spanne wat op nommer 8, 16 en 17 is, sou wen nie. Al is ek nie ‘n sokkkerkenner nie, is dit so dat sokker, hokkie, rugby en soortgelyke sporte gaan oor balbesit en afronding. Dis weliswaar ‘n cliché, maar jy kan nie die wedstryd wen as jy nie die bal het nie. Wat gisteraand opgeval het, is die gemak waarmee Uruguay se spelers die bal by die tengerige Bafana-spelers kon afneem. Dit het met groot ironie op Loftus, die tuiste van die Blou Bulle, gebeur. Laasgenoemde span, tesame met John Wayne Bobbitt, sou ook vir die Bafana ‘n ding of twee kon leer oor balretensie.

Alhoewel fisieke grootte minder belangrik in sokker as in rugby is, het dit tog sy voordele. Uruguay kon die pieperige Bafana-spelers van die bal af boelie. Dis ook goed om lank te wees as jy ‘n kopskoot voor die doel wil maak vanaf ‘n hoë hoekskop. Die Hollanders is statisties-gesproke die langste mense op aarde. Die Oranje is nie ‘n slegte sokkerspan nie. So ook nie die spanne van ons ander stamlande, Duitsland en Frankryk, nie te vrot nie, alhoewel die sogenaamde Franse sokkerspan deesdae meer lyk na die Ivoorkus s’n. Duitsers is ook langerige mense.

Ek wonder dus hoe ‘n Afrikanerspan met spelers met die fisieke attribute van ‘n Pierre Spies daarin sou gevaar het? As ‘n 105 kg, sesvoet-vier gevaarte blitsig op jou afstorm met die bal voor sy voete, gaan jy hom maklik gestuit kry? Daar is meer geld in sokker as in rugby, dus is ek van mening dat dit glad nie ‘n slegte idee sou wees om ‘n Afrikanerspan te stig nie. Die vraag is uiteraard waar stig jy hom? Hierdie is hoeka ‘n land met ‘n vreemde sin vir geregtigheid. Die meerderheid Azaniese sokkerspanne het geen enkele blanke in hul geledere nie, maar geen voëltjie fluit daaroor nie en die regime se obsessie met demografiese verteenwoordiging is op misterieuse wyse nie ‘n faktor in sokker nie. Dis egter ondenkbaar dat Dinamo Pretoria toegelaat sal word om ‘n span wat selfs net ‘n meerderheid blankes in sy geledere het, in die veld te stoot, veral as só ‘n span begin wen teen die beroerde Azaniese spanne. Miskien kan die Afrikanerspan in Londen of selfs in een van ons buurlande gestig word.

In teenstelling met die vergane en onrealistiese droom van “steal it, they are here” wat gisteraand op uiters ironiese wyse deur ‘n blonde, blou-oog Ariër by name Diego Forlán verpletter is, sou dit nie ‘n droomsituasie wees as daar eendag ook ‘n Afrikanerspan, wat ‘n onafhanklike Afrikanerrepubliek verteenwoordig, aan die SWB kon deelneem nie?

Lees ook: Watter 2010-span behoort Afrikaners te ondersteun?

ігри для дітей 3 рокиФільчаков прокурор

Hoeveel onse in jou Afrikaanse pond?

Hierdie opskrif van ‘n rubriek deur Die Burger se Dawie vang telkemale my oog as ek so ‘n vinnige blik oor die binnelandse pers werp – danksy die geleentheid wat die internet bied.

Ek het dit gelees ook, en sou dalk ook ‘n eiertjie wou lê, maar daardie geleentheid is nie gebied nie. Dawie, so lyk dit, het ‘n dunnerige vel.

Maar hy kan die lakens uitdeel, en dr. Pieter Mulder, dr. Dan Roodt en die onbekende boer wat Julius Malema by die internasionale strafhof in Den Haag gaan verkla het, kom onder meer onder die loep.

Maar is die vraag oor wie die Afrikaner is, is wie namens die Afrikaner praat, al opgeklaar?

Dieselfde kwessie is pas op Praag se woernaal onder die loep geneem.

In die Staatsregklas, in 1994, het die jong dosent ons probeer oortuig die Afrikaner kan nie aanspraak maak op ‘n entiteit wat homself staatkundig kan uitdruk nie. Sy het aangevoer die Afrikaner voldoen nie aan die vereistes vir ‘n regsubjek nie.

Die aandklas, liberaal of regs of in die middel van die pad, was egter ‘n spul hardebaarde met tussen hulle ‘n streep regskwalifikasies wat al diep spore in die lewe getrap het. Sy weer, bloedjong en ‘n dissipel van Dirk du Toit wat pas sy ry as departementshoof gekry het om adjunk-minister in die ANC-regering te word. Ons klas het hieroor, en oor verskeie ander sake, oor haar geloop.

Presies hoe verskil die Afrikaner nou van byvoorbeeld die Baske, die Koerde, die Vlaminge en ander wat ingevolge die volkereg vorme van staatkundige uitdrukking gekry het?

En van wanneer af moet ‘n volk ‘n regsubjek, of regsobjek wees?

‘n Volk wat hom kultureel in kulturele organisasies uitdruk, is goed. ‘n Volk se kernkenmerk is immers kultuur, soos taal en godsdiens, en die goue draad hiervan loop diep in die Afrikanergeskiedenis, met Retief se manifes in die Grahamstown Journal as belangrike rigtingwyser.

In ‘n onderhoud wat Naspers dié week met die nuwe AWB-leier, Steyn van Ronge, geplaas het word die element van Geloftevolk beklemtoon.

Wat duidelik ontbreek, is ‘n tipe Afrikanerowerheid. Aanvanklik miskien iets wat funksioneel met die Joodse Raad vergelyk kan word. Die Afrikaner is tradisioneel ingestel op demokrasie, en daarom sal die owerheid demokraties verkies moet word.

So ‘n Afrikanerliggaam, soos wat deur verskeie Afrikanerorganisasies in die vooruitsig gestel word met ‘n verkiesing wat vir volgende jaar beplan word, sal die kwessie van legitimiteit moet oorkom. Gaan Dawie die Afrikanerliggaam as verteenwoordigend erken? Gaan Helen Zille dit doen?

Uiteindelik kan die belangrike vraag nie omseil word nie. Wie is die Afrikaner?

Iemand, soos Koos Kombuis wat al by geleentheid as Afrikaner bedank het, sal waarskynlik nie in so ‘n aksie wil deelneem nie. Iemand wat homself as Afrikaanse definieer, en Afrikanerskap ontglip, sal hulself ook waarskynlik vrywillig uitskakel.

Wanneer ‘n Moslem-adjunk-minsiter sonder om haar eers van die feite te vergewis onder Israel inseil, laat die Joodse Raad van Afgevaardigdes van hom hoor, en die skuldige sit met eier in die gesig en verdwyn effektief van die politieke toneel.

Wanner ‘n boer tydens ‘n plaasaanval lewend agter ‘n bakkie aan gesleep en vermoor word, is daar ‘n gebrom en selfs ‘n aksie of twee. Dit haal nie eens al die Afrikaanse koerante nie. Word ‘n swart plaaswerker agter ‘n bakkie aangesleep, is daar ‘n groot beroering.

‘n Verteenwoordigende owerheid, met die legitimiteit van ‘n verkiesing agter die blad, kan nie so ligtelik van die tafel gevee word nie.

slots loginФильчаков прокурор

Jeugdag: niks om te vier

‘n Volk wat nie in sy jeug belê nie, sorg nie vir sy toekoms nie.

Dit is ‘n bitter ou waarheid, maar Sondag lui ‘n prominente opskrif in Rapport: “Vir die verlore jeug is daar niks om te vier.”

Die man wat sy pen so in gal doop is Charles Malan, wat benewens as skrywer, ook deur sy werk by die RGN bekend geword het.

Malan se inleiding lees: “Die jong mense van Suid-Afrika het bitter min om te vier op Jeugdag, behalwe verspeelde kanse, onbeholpe volwasse leiding en ‘n weldeurdagte jeugbeleid wat nooit ordentlik in werking gestel is nie.”

Malan verwys naamlik na ‘n jeugbeleid wat in opdrag van die destydse president Nelson Mandela ontwikkel is. Aan die stuur van sake was dr. Van Zyl Slabbert wat onlangs oorlede is. Malan self was een van die medewerkers, en sy artikel toon ook die kenmerke van effense bitterbekheid – maar skynbaar met baie goeie rede. Die man wat dit moes implementeer was adjunk-president, en later pres. Thabo Mbeki, wat dit weer grootliks aan dr. Essop Pahad oorgelaat het.

Die gevolge is daar vir almal om te sien. Die nasionale en provinsiale jeugkommissies het ontwikkel tot instellingts wat min meer moes doen as om prominente ANC-jeugleiers van salarisse – ruim salarisse – te voorsien. Die staatsfondse is dus ook grootliks op projekte ter ondersteuning van die ANC aangewend, hoewel onbekwaamheid wat die Ouditeur-generaal slapelose nagte besorg, dikwels die uitvoering daarvan in die wiele gery het.

Die twyfelagtige hoogtepunt was waarskynlik toe die amptelike hoof-jeugdagvieringe by Botshabelo in die Vrystaat gehou is. Die hoosprekers was mnr. Jacob Zuma, wie se enigste amp destyds president van die ANC was, Julius Malema, met ‘n enigste amp om jeugleier van die ANC te wees, en Cosatu se Zwelinzima Vavi. Die enigste rol vir opposisiepartye was om uitnodigings te kry om na hierdie geleentheid met sy ANC-sprekers te kry. Die DA het hieroor by die Openbare Beskermer gaan kla, en na ‘n lang oponthoud het die OB bevind alles was pluis, maar dit moet nie weer gedoen word nie.

Dié geleentheid sal veral onthou word vir Malema se “Ons sal doodmaak vir Zuma”, half ge-ego deur Vavi. Hierdeur is die simboliek van ‘n erg verdeelde Suid-Afrikaanse jeug ingelui.

Die pleknamekomitee van Limpopo – ook ‘n werkverskaffer van die ANC-jeugliga – se optredes is vanuit ‘n versoeningshoek skrikwekkend.

Op tradisioneel Afrikaanse kampusse waar studentepolitiek volgens politieke lyne bedryf word, is die vernaamste rolspelers dikwels die Vryheidsfront Plus Jeug aan die en kant, en die ANC-jeugliga en Sasco aan die ander kant. ‘n Party soos die DA wat onder die studente se ouers wye steun het, maak nie hond-haaraf nie.

In die aanloop tot die sokkerwêreldbeker, met die vuvuzela al goed aangeskakel en die euforie op voorblaaie, het Afriforum Jeug nog ‘n titseltjie werklikheidskoors probeer aanskakel deur te wys op die onvanpastheid van die regering en Fifa se verheerliking van Peter Mokaba, die man van “Kill the Boer, kill the farmer”-faam.

Die volwasse respons op die radikalisering van Mokaba se geesteskind. Malema, laat veel te wense oor om dit sagkens te stel.

Pas het ‘n Nederlandse koerant in ‘n ellelange artikel die mantel van Suid-Afrika se ikoon van versoening vir die Kovsie-rektor, prof. Jonathan Jansen aangetrek. Hierdeur het hy ‘n buitelandse erkenning gekry vir die inisiatief om die Reitz-kwessie op ‘n ander manier te beredder as om die vier verhoorloos hul studies te ontneem en te laat verguis. Plaaslik verswyg die Engelse pers – anders as die pers in die buiteland en twee groot Afrikaanse koerante – dat die vier om verskoning gevra het.

Nie dat Jansen almal se droomrektor is nie – soos die gedagte wat hy en sy omstrede studentedekaan koester om voortaan studentepolitiek volgens politieke partylyne te verbied. Dit klink al te veel na simptome in plaas van die oorsake aan te spreek. Die werklike oorsake is nie moeilik om te vind nie: volwassenes.

автоинструмент купитьданильченко юрій броніславович компромат

Die fisiologie van die euforie se afloop

Oor ‘n jaar van nou af sal politieke sosioloë en ander vakwetenskaplikes ontleed hoe die huidige sokkereuforie afgeloop het, en hoekom.

Om nou reeds projeksies te maak is om ‘n mens se kop ver uit te steek. Dit bied egter ‘n uitdaging en sommige mense kan eenvoudig nie van ‘n uitdaging wegskram nie.

Basies is daar potensieel drie uitkomste:

  • Die euforie behou momentum, en ‘n nasionale kohesie verdiep. Nasiebouers steek ‘n veer in die hoed.
  • Die euforie plat af, en die land is presies waar dit was, met die bevolking wat nie al te lekker met ander groepe stryk nie
  • Die euforie sit om in ‘n babelas, en die land is meer verdeeld en verskeur as tevore.

Om ‘n projeksie te doen met enige hoop op sekuurheid, moet die fisiologie van die huidige euforie verstaan word. Hierdie fisiologie moet dan vergelyk word met die euforie wat tydens die rugby-wêreldbeker in Suid-Afrika geheers het.

Daar kan min twyfel wees dat die Suid-Afrikaners aan die stuur van sake met die huidige toernooi voluit gaan om ‘n beeld van Afrikanisme uit te straal. Word na die buitelandse pers gekyk, is dit inderdaad die beeld wat uitgestraal word – die danse, die vertoon, alles is so Afrikasentries as moontlik voorgestel.

Ook nie enige Afrikabeeld nie. Daar is byvoorbeeld min of niks te sien van die Afrikabeeld van die ou Nylbeskawing, die ander Noord-Afrikaanse beskawings soos die Kartaagse, die Ethiopiese en ander nie. Hierdie is die uitbeeld van wat Europa eeue lank as Donker Afrika ervaar het.

Dié indruk word verdiep deur ‘n president met ‘n span vroue, ‘n president wat moeiteloos, afhangende van die okkasie, van annimisties na ‘n vorm van Christenskap spring, ‘n reinigingseremonie met sangomas, ‘n tradisionele beesslagting – weliswaar taamlik uit die openbare oog gehou.

Terwyl dit ‘n soort toerismeattraksie aan buitelanders bied, is dit vir diegene wat hier ‘n florerende land probeer bou eerder kommerwekkend.

Met die rugby-toernooi was die beeld en ervaring nog veel meer verteenwoordigend van die bevolkingsamestelling. Dit het ‘n tipe middelgrond gesoek waarom euforie gebou kon word.

Hoekom dan die huidige euforie by diegene wat opsigtelik uitgesluit word?

Een oorstelpte nuuskommentator meen die moeilikheid lê by die politici, nie by die mense waar ‘n groot poel van goeie gesindheid nou ontgin word nie. Die land verdien ‘n slag ‘n breek, meen sy.

Sosioloë sal lank besin oor die kwessie van groepsdruk, soos binne werksplekke. Hier en daar iemand wat graag lyf wegsteek wat die kans as verskoning benut – te lekker om jolyt te hou om nou te moet werk. Dis iemand anders wie se onderneming skade ly.

Kleintjies kom met fufuzelas van die kleuterskool af, waar juffrou hulle goed “opgesaaik” het. Die buurman wil iets met daai fufuzela maak waarop die arme kind se ouers half teë sal wees.

Dit is so dat die land – die ingeligte deel van die land – nou al baie lank met slegte nuus gebombardeer word. Slaggate, sinkende munisipale dienste, ‘n president wat ‘n internasionale verleentheid is, misdaadsyfers (gekook of nie), ‘n oneindige stroom korrupsie wat skynbaar sekere mense onaantasbaar laat, regstellende aksie sonder einde, en erg polariserende optredes deur onder andere die heer Malema wat uiters onkonstruktief deur die regering aangespreek word. Nou bied die euforie ‘n soort kits-doepa, en ontsnapping van die verstikkende werklikheid.

Sosioloë sal ook eendag ontleed of, byvoorbeeld binne die wit gemeenskap – mans en vroue oor die algemeen verskillend op die euforie gereageer het. Op die oomblik lyk dit of dit – in sommige dele van die land in elk geval – nogal so kan wees. In my eie omgewing (en dis geen wetenskaplike opname nie) is die vlaggies op motors en ander kenmerke van euforie, bykans uitsluitlik op motors wat deur jong vroue bestuur word. Op die TV-beelde van die jolkolle, behoort omtrent al die wit gesiggies aan jong meisies. En as hierdie waarneming reg is, hou dit dalk verband met die feit dat wit vroue, nomineel anders as wit mans, van regstellende uitgesluit is? Het vroue oor die algemeen ‘n ander nuusbelangstelling, en word aan ander nuusbronne blootgestel?

Op die oomblik is die verstaan van die fisiologie van hierdie euforie grootliks raaiwerk.

Wat minder raaiwerk behels, is die werklikheidsomgewings waarin die rugby-wêreldbeker toernooi hier te lande, en die huidige sokkerbeker hom afspeel.

Die rugbytoernooi het gevolg kort na die aanbreek van die nuwe bedeling. Internasionale isolasie is verbreek, en die “witmansport” het as versoeningsgebaar na swart landgenote uitgegaan. Die destydse president het, Nelson Mandela, was ‘n internasionale ikoon. Hy het ‘n Springboktrui oor die kop getrek, en self die simbool van versoening geword. Infrastruktuur is ingespan wat die land nie agterna ekonomies mank sou laat nie.

Die Springbokke is as wêreldkampioene gekroon.

Die teoretiese prognose vir ‘n draende impak van die euforie was goed.

Was goed …. maar nie lank nie, toe roer die Komphelas, Neels van Rooyens, Thabo Mbeki se kop werk anders, Jimmy Manyi word gebore, Peter Mokaba word gekoester, Julius Malema kom op die toneel. Sommer gou na die rugbytoernooi bevind Pansat dat die regering self die grootste oortreder van taalregte is. Regstellende aksie skop in, emigrasie volg, broodwinners wie se kanse uitloop moet hul gesinne hier los en in lande soos Nigerië, Irak, Abu Dhabi, Angola – haas enige denkbare plek op aarde dikwels gevaarlike werk gaan doen of krepeer.

Blanke Afrikaanse joernaliste wat gelukkig genoeg is “om in te kom” by betalende mediaposte, vergeet gou hoé gelukkig hulle is, en van daar bedinges hulle almal wat nié so gelukkig was nie. Sielkundiges sal weet of dit ‘n geval is van hul eie onsekerheid verdoesel in ‘n onbedoelde meerderwaardigheid. Blote grootkop kry het gewoonlik nie die geniepsigheid ook tot gevolg nie. Dit maak diegene vir wie die “dice” verkeerd geval het, nie meer gewillig om onbeskroomd die post-Madiba-SA te omarm nie.

Die omgewing buite Suid-Afrika het ook baie verander.

Met die rugby-toernooi was die persepsie sterk dat daar nou niks slegs meer uit Suid-Afrika kon kom nie.

Maar daar het. Suid-Afrika het ‘n katastrofale vakansie in die voorsitterstoel van die VN se Veiligheidsraad gehad, en daardeur die klem op die land se voorliefde vir muishondlande geplaas. ‘n Liederlike wapenskandaal het gevolg, en is onder die mat gevee waar dit steeds prut.

Maar die kersie op die koek was die opkoms van Jacob Zuma. Genoeg om te sê die opmerking van die leier van ‘n klein partytjie in Suid-Afrika dat Zuma se sekslewe, toe hy ‘n bloedverwantskap met die sokker gesmee het, herinner aan ‘n Tiger Woods, Bill Clinton en Henry VIII is een het dwars oor die wêreld die media gehaal.

Kultureel is die Afrikaner en Afrikaanssprekende uit die toernooi geweer. In teendeel, Peter Mokaba van “Kill the Boer, Kill the farmer” word verheerlik. Druk op pleknaamsveranderings breek sommer vlak voor die aanbreek van die toernooi aan. ‘n Mens sou verwag dat ‘n hele aantal adviseurs en beeldpoetsers agter die skerms werk om sulke katastrofes te voorkom. Indien wel, en daar is soveel polariserende blapse, hoe sal dit nie na die afloop van die toernooi gaan nie?

In skrille kontras met die Afrika-kultuur wat uitgebeeld word, word Engelse taalimperialisme nou op groot skaal gepleeg. Engels is die algemene spreektaal van maar ‘n handjievol deelnemende lande, waarvan die helfte na verwagting vroeg hul tassie gaan pak.

In vandag se Rapport wys Charles Malan op die hopelose vooruitsigloosheid van die (swart) jeug. Hy voeg onbevoegde politieke leierskap in die roerpot. Dit lyk dus nie of dit net die Afrikaner, of it bevolking wat ‘n euforie-babelas gaan oorhou nie.

Opsommend:

Met die rugby-toernooi was daar ‘n veel groter dosis redelikheid teenwoordig om te verwag dat die euforie in blywende versoeningsaksie sou uitloop.Toe was die toekomstige verloop nog grootliks onbekend.

Nou is daar minder onbekendes. Na afloop van die toernooi gaan die Komphelas en Malemas steeds daar wees. Jimmy Manyi ook, hoewel nou in “verminderde kapasiteit.” Zuma gaan minstens nog ‘n paar jaar vasbyt, en dit is bykans seker dat hy met nog verrassings vorendag gaan kom.

Dit lyk of die land nog vreemder gaan word.

In die rolprent, Excaliber, sê Merlin vir ‘n vrou wat ook druïde-aspirasies koester: “Ons tyd is verby. In die plek van die baie gode kom daar nou een God.”

Met die openingswedstryd roep ‘n swart kommentator in ekstase: “This is the Africa of the African gods.”

Oor Europa waai die wind nou wes. Die tyd van die Joop den Uyls en Olaf Palmes blyk nou in vergetelheid te verdwyn, terwyl die nuwe generasie leierskap opeis dat Afrika sy korrupsie moet staak – al wil Zuma nog moraliteit herdefinieer om dinge wat hy as aanvaarbaar beskou, deel van die openbare moraliteit te maak.

Om nou rug styf te maak vir moralitetsnorme, wat opgeskerp is na die debakel van die wêreld ekonomiese krisisse, kan veel kopsorge tot gevolg hê as die toernooi se rekenings arriveer en betaal moet word.

Die euforie het ‘n beter prognose om erge babelas op te lewer.

Miskien ek verkeerd. Die tyd sal leer.

Ek is egter nie al wat nou al projeksies probeer maak nie. Soos gebruiklik met wêreldsokkerbekertoernooie verskyn daar internasionaal ook verskeie sokkerboeke. Sommiges is tegniese handleidings, ander suiwer sport-histories, maar daar is ook wat in diepte na die geskiedkundige en politieke omgewing kyk. Een is Hard grass van Simon Kuper. Hoewel Kuper se ouers in die jare sestig Suid-Afrika verlaat het, het Simon dikwels by sy grootouers kom kuier. Sy boek fokus baie op die apartheidsjare, en is baie idealisties oor die impak wat sokker op nasietrots kan hê.

‘n Boek wat waarskynlik meer objektief na sake kyk, is Edwin Schoon se “Macht om de bal.” Schoon, ‘n skrywer van verskeie boeke, is ‘n oud-joernalis en was onder meer die redakteur van Trouw. Hy wys daarop hoe diktators soos Idi Amin, Mobutu Sese Seko en Kamuzu Banda die gewildheid van sokker gebruik het om hul diktature te kon verdiep. Sport (of dan die euforie daarvan) is vir die bevolking een van die min uitlaatkleppe en kan hulle van onder meer hul armoede vergeet. Dit word versterk met, wat hy die Kuifie-agtige soort mediaberiggewing noem. (Verwysend na die Belgiese strokieskarakter wat in die oorspronklike Frans as Tintin bekend staan.)

і гри для дівчатtopcargo развод

Vuvuzelas: die perfekte metafoor

Anders as baie liberale wat enersyds vir ons preek oor hul sogenaamde naasteliefde teenoor Afrikane, maar dan persoonlik vir Afrika wegkruip in hul rykmansbuurte of oorsee, moet ek noodwendig in ‘n Suid-Afrikaanse buurt bly wat as kosmopolities beskryf kan word. Vir die afgelope twee oggende word ons buurt gevolglik wakkergemaak deur een of ander moroon wat sy vuvuzela om 05h00 blaas. Klank trek ver in die nag, en dus kan ek hom nie opspoor nie, maar as ek kon, sou ek hom graag ‘n diesel-klisma toegedien het met sy vuvuzela as die tregter. Ons buurman se kleuterkindertjies teister ons ook al vir maande, tydig en ontydig, met die geraas van hul vuvuzelas.

Nietemin moet ek bieg: ek hou van vuvuzelas. Ek besit selfs een. Ek het ‘n miniatuur-vuvuzela gratis by ‘n vulstasie gekry toe ek ‘n bottel Coca-Cola gekoop het. Ek sal nog eendag ‘n nut vir die ding bedink. Kan mens hom moontlik gebruik as jou motor se brandstof opraak, of om vloeistof van een houer na ‘n ander oor te tap?

Nee, ek hou nie van die eentonige geraas wat dié ding veroorsaak nie. Ek hou eerder van die onbedoelde metafoor wat dit verteenwoordig. Niemand kan ‘n vuvuzela daarvan beskuldig dat dit kompleks, gesofistikeerd of ‘n gevorderde stuk tegnologie is nie. ‘n Vuvuzela is ‘n eenvoudige ding, ‘n trompetvormige stuk plastiek wat net een noot kan voortbring. Daar is geen bewegende dele nie. Hoe toepaslik vir ‘n kontinent wat nooit die geskrewe woord, die wiel of ‘n skarnier kan bedink nie. Om ‘n vuvuzela ‘n uitvindsel te noem, is kennelik ook om die waarheid so ‘n effe te rek. Dit is in wese ‘n plastiekweergawe van ‘n bok se horing, iets wat kwalik gekategoriseer kan word as ‘n tegnologiese deurbraak.

Op soortgelyke wyse is baie van dié kontinent se bewoners ook eenvoudige siele, veral diegene wat dink dis pret om ‘n vuvuzela te blaas. Daar is spanne wat in die Sokkerwêreldbeker speel wie se lande van herkoms Bach, Beethoven, Vivaldi en Puccini kon voortbring. Puccini se Nessum Dorma was byvoorbeeld ‘n vorige Wêreldbeker se temalied. Afrika se musikale bydrae tot sokker? Die vuvuzela met sy hele een noot. Weer eens: hoe toepaslik.

So ook kan jy seker wees dat, as ‘n lid van die onwelriekende ANC-regime sy mond oopmaak om voete te verwissel, daar slegs een gedagte tussen al die geraas is: “Gee, gee, gee, want anders is julle rassiste.” Enige uitlating deur Juliaas kan net sowel vervang word deur die geskal van ‘n vuvuzela, want die gedagte-inhoud van ‘n vuvuzelanoot en ‘n ganse toespraak van Malema is presies dieselfde.

Ek hoop dus hulle blaas daardie vuvuzelas kliphard telkens as hulle die eentonige tweeslag sogenaamde volkslied (in werklikheid ‘n afgesaagde kinderkransliedjie), Kosie Sukkel Vreeslik In Afrika speel. Die vuvuzela is die perfekte begeleiding vir Kosie Sukkel, om nie te praat van ‘n perfekte metafoor vir die Nuwe Suid-Afrika nie.

free bonus slots no deposit mobileАлександр Фильчаков