Johann Wingard – Bladsy 2

Was Lenin en Verwoerd op dieselfde golflengte?

'n Interessante artikel Nation Making in Russia's Jewish Autonomous Oblast: Initial Goals and Surprising Results (pdf) deur William R. Siegel het my nou die aand geboei. Hoeveel van ons weet dat daar ook 'n ander Joodse volkstaat as Israel bestaan?

Volgens Siegel bestaan daar sedert 1934 wel so 'n volkstaat in Rusland, genaamd die Joodse Outonome Oblast — wat in Russies bekend staan as die Yevreiskaya Avtonomnaya Oblast.

Lenin het 'n nasionale beleid geformuleer wat Josef Stalin geïmplementeer het. Daarvolgens sou elk van die nasionale volksgroepe van die Sowjetunie 'n grondgebied kry waar kulturele selfbeskikking binne 'n sosialistiese raamwerk geniet kon word. Die amptelike godsdiensbeleid was ateïsme en Judaïsme was dus in konflik daarmee. Hul idee was om 'n Sowjet-Sion te vestig waar 'n Joodse proletariaatkultuur kon ontwikkel en waar Jiddisj liewer as Hebreus die amptelike taal sou wees. Hier sou 'n nuwe Joodse letterkunde en kunste hul godsdiens as primêre kultuuruitdrukking kon vervang.

Die Bolsjewiste het gereken dat outonomie vir etniese groepe op plaaslike vlak die Bolsjewiste sou toelaat om hul mag oor moedertjie Rusland in sy geheel te konsolideer. Die ongeveer 90 outonome gebiede of Oblasts moes genoegsame politieke outonomie oor eie sake verkry wat hulle vir dekades gelukkig sou hou. As gelykes het die Oblasts in 'n federale verhouding teenoor mekaar gestaan. Outonomie oor eie sake sou bewys lewer van Sowjet-Rusland se verdraagsaamheid teenoor gekoloniseerde minderheidsvolke wat onder kommunistiese dwingelandy verkeer het.

Lenin se etnofederalisme was 'n strategiese ideologiese skuif wat moes verseker dat die etniese minderheidsvolke sou help om die burgeroorlog vir die Bolsjewiste te wen. Op die langer termyn sou dit ook 'n model wees hoe om kommunisme regoor die aarbol te vestig deur die vrese van minderhede daardeur te besweer. Om die Russiese nasie te bou, wou Lenin die proletariaat dus vernasionaliseer. Om wêreldwye kommunisme daarna te vestig, moes die proletariat vervolgens verinternasionaliseer word (Workers of the world unite!). 'n Internasionale proletariaat sou kultuurverskille kon transendeer en hiervoor sou hy baie groot toegewings op plaaslike en kulturele gebiede maak om minderheidsvolke tevrede te hou. Die proletariaat moes deel word van die kommunistiese oplossing en moes dus nie nuwe etniese probleme skep nie.

Deur die verantwoordelikheid van ekonomiese streeksontwikkeling vierkantig op die skouers van die politieke elite van die Oblasts te plaas, sou hy ook verseker wees van samewerking tussen streeksowerhede.

Terloops, ek het al gewonder tot welke mate Lenin se etnofederalisme dr. Verwoerd se eertydse Bantoestanbeleid beïnvloed het. Mens kan nie help om die Verwoerdiaanse denkpatroon duidelik hierin te sien nie en bespiegelings dat sy voortydige dood dr. Verwoerd verhinder het om die federale konsep vir Suid-Afrika as volgende stap deur te voer, was dalk nie so vergesog nie. In plaas daarvan is die plaaslike politiek in die rigting van aparte hysbakke, ens. gestuur.

Om die Joodse Oblast te vestig, word die Komitee vir Landelike Vestiging van Joodse Werkers (Komzet) in 1924 gestig. Hulle moes met 'n plan vorendag kom om Jode te hervestig. 'n Aparte komitee sou die fondsinsameling behartig deur die internasionale Joodse gemeenskap te bearbei.

Die Komzet het vas geglo dat die Sowjet-Joodse vraagstuk slegs op tipiese Leninistiese wyse bygelê kon word, d.w.s. die Jode moes op een grondgebied versamel word waar hulle hul politieke en ekonomiese lewens volgens eie aard in 'n volwaardige outonome gebied binne die Sowjetfederasie sou kon organiseer.

Komzet het Joodse hervestigingsprojekte in die Oekraïne asook in die Krim begin, maar die Sowjetelite het sonder enige inspraak van Komzet, 'n relatiewe onbevolkte gebied aan die suidelike grens van die Russiese verre-ooste uitgesoek wat as Joodse volkstaat sou dien.

Vir Komzet was dit heeltemal onverwags en dit was duidelik dat die Bolsjewiste se oorwegings heeltemal van hul eie verskil het. Vir die Sowjetowerhede was die ekonomiese en militêre oorwegings van 'n leë gebied belangriker as die spesifieke belange van die Joodse gemeenskap. Hulle was gretig om 'n menseskild teen moontlike aanvalle deur Sjina of Japan te vestig. Hoewel die klimaat nie geskik was vir landbou nie, was die gebied tog ryk aan natuurlike minerale en ander hulpbronne wat ontgin kon word.

Kaart met erkenning aan Wikipedia. Die Joodse gebied is effens groter as Belgi?

In 1928 keur die Opperste Sowjet 'n versoek van Komzet goed dat hulle met die hervestigingsprojek kan begin. In die lente van 1928 vestig 654 Jode hulle in Birobitsjdjan, soos die plek toe bekend was. Gedurende die daaropvolgende klompie jare vloei 'n konstante stroom Jode na Birobitsjdjan, sodat daar in 1930 reeds 1500 Jode gevestig het, uit 'n totale nie-Joodse bevolking van 37 000 vir die gebied. Tydens die hongersnood van 1932 in die Oekraïne pak 'n verdere 14 000 Jode die lang tog na Birobitsjdjan aan.

Maar 'n uittog uit Birobitsjdjan het begin en teen 1932 het die helfte van die oorspronklike 654 Jode nie meer kans gesien vir die harde klimaat van die gebied nie. 'n Amptelike propagandaveldtog het tog daarin geslaag om Jode na Birobitsjdjan te lok.

Mens kon dit verstaan, want die armlastige Joodse gemeenskap het uitgesien na die welvaart en politieke outonomie in die Sowjetamptenare se beloofde land. Maar die Sowjetpropaganda het nooit gebruik gemaak van dít wat vir Jode belangrik was nie, naamlik die Sionistiese retoriek en slagspreuke, Judaïsme en die Tora.

Inteendeel, die Sowjetamptenare se oogmerk was presies die teenoorgestelde. Dit was daarop gemik om die historiese waardes van die Joodse tradisies en godsdiens te negeer. Selfs Hebreus was verbied en skole kon onderrig in slegs Russies en Jiddisj (Joodse Duits) gee. Selfs sinagoges was kategories verbied. Dit was gevolglik baie moeilik vir Jode om hul eie volkstaat te bou sonder enige fundamentele wortels wat as gom moes dien om die mense as etniese eenheid te verenig. Die Sowjetpropagandaveldtog was ook daarop gerig om Jode af te raai om Palestina as toekomstige volkstaat te oorweeg.

Die Joodse volkstaat het gevolglik klaaglik misluk. Aan die een kant het die Sowjetheersers geglo dat dit moontlik was om 'n etniese tuisland kunsmatig van die grond af te begin deur die gebied beskikbaar te stel en die vestigingskoste daarvoor te absorbeer. Aan die ander kant het hulle probeer om hul doelwit te bereik sonder inagneming van die volkswil en historiese gehegtheid wat volksgenote het vir hul grondgebied, faktore wat sentraal staan in enige poging tot volksbou.

Die projek was dus doodgebore.

In 1998, sestig jaar ná sy stigting, het die Joodse Outonome Oblast, oftewel Joodse volkstaat in Rusland, 'n Joodse bevolking van 589 gehad teenoor die nie-Joodse bevolking van 214 085. Die naam is nog die Joodse Outonome Oblast en Jiddisj word nog in enkele skole gebruik. Daar bestaan nog Joodse straatname, en selfs 'n Joodse televisieprogram. Hoewel eienaardig vir ander mense, is die inwoners trots op hul uniekheid as nie-Joodse inwoners van 'n Joodse volkstaat.

Kan Afrikaners enige lesse uit hierdie geskiedenis leer? Beslis.

Om 'n nuwe staat te begin en om daarna 'n volk daarin te vestig is 'n langsame proses wat dekades neem.
Wanneer daar mededingende gebiede bestaan soos die geval was met Palestina en Birobitsjdjan, sal die een waar die historiese oorwegings die sterkste is bo die ander seëvier.
Vryheid bestaan nie net as 'n gevoel om vry te wees nie, maar ook uit die vrye uitoefeing van opsies en keuses op kulturele en ekonomiese gebiede. In 'n nuwe gebied is opsies baie beperk.
''n Volkstaat wat verkeerd begin, of vir die verkeerde redes begin word, gaan verkeerd eindig. Die Russiese owerhede wou 'n mensebuffer gehad het, terwyl die Russiese Jode 'n ekonomies lewensvatbare kultuurheimat gesoek het.

Is die gebied rondom Pretoria nie ook maar die Boere se Palestina nie? Daar is die heldeakker, die Voortrekkermonument, die Ou Raadzaal, Kerkplein, die Staatsteater, al die kerke, honderde skole, Loftus, en natuurlik die honderde duisende Afrikaners wat daar woon en werk…

magic boxes

Bernie Madoff: Die grootste swendelaar van alle tye

Bernard Lawrence "Bernie" Madoff het die twyfelagtige eer as die grootste swendelaar van alle tye verwerf. Hy kom van 'n gewone Joodse familie in New York. Sy pa, Ralph, was eers 'n loodgieter voordat hy aandelemakelaar geword het. Dinge het beter gegaan en sy seun Bernie kon sy höerskoolloopbaan voltooi en universiteit toe gaan. Bernie behaal 'n graad in politieke wetenskap aan die Hoffstra-universiteit.

Hy trou met Ruth Alpern, sy eertydse skoolnooi by wie hy twee seuns, Andrew en Mark het. In 1960 stig hy die Wallstraatse firma Bernard L. Madoff LLC en mettertyd word hy die voorsitter van die NASDAQ-aandelebeurs. Sy firma word een van die topmarkmakerfirmas van Wallstraat. Sy broer, dié se kinders en sy eie twee seuns werk naderhand vir sy firma wat as een van die suksesvolste en invloedrykste beleggingshuise in New York beskou was.

Honderde duisende beleggers het hul geld aan sy firma toevertrou, min wetende dat hy besig was om die heel grootste piramideskema (Amerikaners praat van 'n Ponzi-skema) van alle tye te bedryf. ('n Piramideskema is een waar later beleggers se geld gebruik word om vroeër beleggers met buitensporige opbrengste mee terug te betaal.) Tydens die hofsaak vroeër vanjaar is onthul dat nagenoeg $65 miljard van slagoffers se swaarverdiende spaargeld, pensioenfondse en liefdadigheidsorganisasies se trustgeld so by hom belê was.

Op 10 Desember lig hy sy seuns in dat hy etlike miljoene rande vroeër as beplan aan bonusse wou uitbetaal. Sy seuns wou egter weet hoe hy kon bekostig om bonusse te betaal as hy nie sy beleggers kan betaal nie. Hy het toe glo gebieg dat sy batebestuursmaatskappy "een groot leuen" is. Geskok bespreek hulle dit met hul prokureur, wat die saak die volgende dag by die owerhede aanhangig maak.

Madoff word deur die FBI gearresteer en van sekuriteitebedrog aangekla. Die ironie is dat die sekuriteitsowerhede (die SEC) sy firma reeds in 1999 ondersoek het nadat klagtes deur ontleders ontvang was, maar hulle kon destyds niks ongerymds vind nie.

Tydens ondervraging kom dit aan die lig dat Madoff sy piramideskema in 1991 begin het. Hy erken dat by nooit enige geloofwaardige of legitieme beleggings met sy kliënte se geld gemaak het nie, maar dat hy dit eenvoudig net so in sy eie besigheidsrekening by die Chase Manhattan Bank gestort het, waaruit hy opgeblase opbrengste aan sy kliënte betaal het, selfs tydens die latere ekonomiese resessie. Hy het in die hof erken dat hy vals handelstransaksies, buitelandse oordragte en geldwassery gepleeg het om sy aktiwiteite teenoor die owerhede te verbloem.

Madoff besef toe uiteindelik dat sy hele kaartehuis inmekaar getuimel het. Die resessie het te diep gesny en nuwe beleggers kon nie meer gevind word om die kontantvloeistroom te bestendig nie. Hy het geen ander keuse gehad as om met die hele sak patats vorendag te kom nie.

Einde verlede maand, op 29 Junie, vonnis regter Chin vir Madoff tot 150 jaar tronkstraf. Met vonnisoplegging het Madoff aan al sy slagoffers verskoning gevra: "Ek laat 'n nalatenskap van skande aan my familie en kleinkinders na. Dit is iets waarmee ek vir die res van my lewe sal moet saamleef."

Regter Chin het daarop gewys dat hy geen pleidooie of briewe van enige familie of vriende ter versagting van vonnis ontvang het nie. "Dit sê vir my iets," was die regter se kommentaar.

OP 71-jarige leeftyd word Bernie Madoff, die bekende New Yorkse filantroop, miljardêr, gesinsman en finansiële leier weggelei as eensame gevangene nommer #61727-054 na New York se Metropolitan Correction Center.

Soos die winter ongewenste plante, insekte, kieme en peste uitroei, het 'n resessie die neiging om onwettige skemas uit te roei wat tydens voorspoedjare wortel skiet en opbloei.

Lees gerus: http://en.wikipedia.org/wiki/Bernard_Madoff

медицинскую справку topcargo

Nog ‘n apartheidsdroom?

Mnr Christo Burger wat in Atlanta, Georgië, in die VSA woon, se Nuwelandplan wat hy tans met groot ywer onder Afrikaners bemark, verdien nadere ondersoek. Ek was teenwoordig by een van sy kleiner seminare en het dit baie moeilik gevind om die logika of waarde van sy Nuwelandprojek te verstaan of selfs net om daaraan vat te kry.

Volgens sy plan wil hy 'n 200 hektaar meer langs die Oranjerivier bou wat ongeveer R200 miljoen sal kos. Die 'meer', gevoed deur water vanuit die Oranje, sal dan die aantrekkingskrag van 'n temadorp vorm wat huisvesting vir ongeveer 48 000 witmense sal bied.

Vir ekonomiese bedrywighede sal daarop gefokus word om duisende buitelandse besoekers daarheen te lok om die Suid-Afrikaanse son te geniet en om van hul kwale en vetsug genees te word. Daar sal van ekovriendelike energiebronne gebruik gemaak word en 'n Afrikaanse universiteit en skole opgerig word. Inderdaad, 'n volkstaat in die kleine. Belangstellendes kan aansluit by 'n organisasie wat die projek wil bedryf teen 'n maandelikse fooi van R50 per persoon. Indien 'n "kritiese" massa belangstellendes sou aansluit, wil hy duisende DVD's regoor die aardbol versprei om sy plan internasionaal te bemark.

Wat my pla, is dat hy geen konkrete inligting verskaf nie. Mens besef dat die projek tans nog op die droomstadium is en dat meer inligting gewoon net nie bestaan nie. Nogtans is hy in die mark om sy droom in kontant te toets. In kru mediese terme word dit in die bedryf as voortydige ejakulasie beskryf. Alle harde inligting soos uitlegplanne, argiteksketse, ingenieurs- en omgewingsimpakstudies ontbreek en breedvoerige Bybeltekse word aangewend om daarvoor te vergoed.

Ek is self 'n bewese projekontwikkelaar en wil graag die volgende aanbied om sy projek se gangbaarheid te toets:

Daar bestaan reeds twee reusagtige groot mensgemaakte mere, genaamd die Hendrik Verwoerd -en Vanderkloofdamme. Hulle is grootliks onbenut vanuit 'n eiendomsontwikkelingsoogpunt gesien. Die bestaande damme kan dus as basis dien. Al wat benodig word is om erwe daar te bemark.
Maar dan, wie gaan al die huise, hospitaal, universiteit en skole by sy nuwe meer bou? Om nie eens van die infrastruktuur soos riolering en watersuiwering te praat nie? As dit boukontrakteurs gaan wees, sal swart werkers dit waarskynlik doen.
Om 48,000 witmense te huisves sal ongeveer 16 000 middelslaghuise van 200 vk meter elk benodig word. Teen 'n realistiese 50 huise per jaar sal daar oor vyftig jaar slegs 2500 huise opgerig wees.
Die 50 witmenshuise per jaar en infrastruktuur daarvoor sal 'n arbeidsmag van ongeveer 1 000 werkers benodig, en hulle sal waarskynlik in 'n nuwe lokasie langs die dorp moet woon. 'n Ekonomiese aktiwiteit van so 'n omvang sal 'n verdere 3000 of meer swartes en afhanklikes na die aangrensende plakkerskamp aanlok.
Die swart kinders sal 'n skool benodig en hulle sal waarskynlik soos in Ermelo aan die nuwe wit skool toegelaat moet word om in Engels onderrig te ontvang.

Mens kan nog lank aangaan om meer praktiese oorwegings uit te wys, maar ek sal vireers volstaan met die stelling dat apartheid, met eie woongebiede, wat deur die polisie afgedwing was, 'n baie doeltreffende manier was om rasse te skei en om aparte woongebiede te verseker. Dit is reeds gedoen. 'n Nuwe poging sonder enige staatsmag sal moeilik toegepas kan word.

Vir Christo Burger se plan om te slaag, kon hy gewoon bestaande dorpies koop en met hoë mure omring. Die eienaars kan dan aangemoedig word om die ou huise met hul eie hande en die hulp van werklose jong Afrikaners te restoureer. Dit sal egter 'n probleem wees om die mense besig te hou as die huise klaar gerestoureer is.

Die onhaalbaarheid van geografiese skeiding in nuwe gebiede het my lankal laat besluit om liewer die begrip van 'n stadstaat soos Pretoria-Oos, Pretoria-Noord en Centurion te ondersteun wat dan as kultuurheimat vir Afrikaners van regoor die aardbol sou kon dien. Die mense is reeds daar, hulle is reeds in die meerderheid en moet as eerste stap slegs selfseggenskap oor eie sake verwerf.

Elektrisiteit in ‘n digitale ekonomie

Elektrisiteit is veel meer as net ‘n energiemedium. Die potensiaal vir innovasie wat in elektrisiteit opgesluit lê maak dit die hartklop van die beskawing, waarsonder die mensdom moeilik sou kon voortbestaan. Dit is veilig om te aanvaar dat die pas van tegnologiese innovasie uit elektrisiteit nog vinniger in die toekoms gaan versnel.

Die belangrikste voordeel hiervan is die potensiaal om produktiwiteit te vermenigvuldig. Die produktiwiteit van ontwikkelende lande versnel tans vinnig a.g.v. innovasie sodat die gaping tussen hulle en die eerstewêreld se ekonomieë begin krimp. Om hul voorsprong te behou, stimuleer eerste wêreldlande hul ekonomië deur innovasie en word hierin deur die sogenaamde ‘digitale rewolusie’ gehelp.

Vandag se digitale ekonomie is soos ‘n reuse visnet wat uit knope of nodusse en konneksies bestaan en regoor die aardbol gespan is. Elke dag word duisende nuwe silikonskyfies met greintjies intelligensie as nuwe nodusse in voorwerpe ingebou en vermeerder die aantal konneksies. 'n Ontploffing van verbindings vind so plaas en miljoene kuberkonneksies bestaan reeds wêreldwyd tussen nodusse soos selfone en selfone, rekenaars en rekenaars ook tussen selfone en rekenaars, tussen rekenaars en masjiene, voertuie op land, lug en see.

Wat is die verwantskap en hoe het dit betrekking op die elektrisiteitsbedryf? Die potensiaal wat in ‘n digitale netwerkekonomie opgesluit lê en wat tans rondom ons ontvou, beteken dat verouderde infrastrukture vandag as ‘digitale hindernise’ beskou word en word wêreldwyd reeds deur politieke – en tegnologiese druk bevraagteken. ‘n Gaping het reeds tussen die reste van die infrastrukture van ‘n vorige geslag tegnologie en die nuwes ontstaan. Verouderde elektriese infrastrukture het ‘n leeftyd van veertig jaar. Sentrales wat in die 1960s en 70s gebou was kom eersdaags aan die einde van hul ekonomiese lewens en sal vervang moet word.

Maar waarmee?

Word dit met dieselfde ou tegnologie of met vars 21ste eeu tegnologie vervang? Moet sentrale elektrisiteitsverskaffers nie ook digitaal transformeer nie?.

Vandag se infrastruktuur, wat uit ‘n relatief klein aantal reuse kragstasie-nodusse met beperkte konneksieskakels oor lang afstande bestaan, sal uitgebou moet word om soortgelyke betroubaarheid en akkuraatheid te verskaf as die soomlose mikroskyfie-bedryf wat hy moet bedien. In ‘n digitale ekonomie is kragonderbrekings taboe. Die huidige eensydige toepassing van geografiese beurtkrag getuig van ‘n gebrek aan insig en beplanning en is blatante ekonomiese sabotasie. In ‘n digitale ekonomie moet ander denkprosesse gevolg word deur tegnologie in te span wat beurtkrag op genuanseerde basis instel sodat die digitale netwerk te alle tye in stand gehou sal word. Intelligente skakelaars vir byvoorbeeld geisers, stowe, verhitters ens kan byvoorbeeld in huise se distribusieborde geïnstalleer word en kan sentraal deur elektiese impulse oor die kragnetwerk aan en afgeskakel word om kragverbruik te reguleer. Hierdie is nie ‘n oplossing vir die probleem van verouderde kragstelsels nie, maar kan as oorgangsmaatreëls dien totdat die dosyn of so groot kragsentrales uiteindelik deur duisende kleiner eenhede of nodusse vervang of aangevul is.

Vroeër was “groter is goedkoper” die wagwoord, maar vandag se kleiner stelle bevat die potensiaal om dubbel so doeltreffend en die helfte minder besoedelend te wees as die ou grotes. 'n Soomlose netwerk van verspreide kragopwekking, wat net soos die internet interaktief aaneen geskakel is, is nou ‘n realistiese toekomsbeeld. Sou een ketel van Eskom vandag buite werking raak, verloor die netwerk 600 Megawatt krag. Een kraglyn kan tans 3600 Megawatt krag verloor. Daarenteen verloor een mikro-verskaffer wat foutief raak slegs een Megawatt of selfs net ‘n tiende daarvan. Gedesentraliseerde kraglewering is inherent dus meer betroubaar en doeltreffend. Boonop beteken hoër doeltreffendheid, minder besoedeling per eenheid krag gelewer.

Suid-Afrika se eie steenkoolreserwes is voldoende om vir eeue lank in die land se energiebehoefte te voorsien. Maar dan sal daar anders met steenkool te werk gegaan moet word. Onlangs is berig dat Eskom ondersoek instel na die moontlike vergassing van ondergrondse steenkool (die UCG-proses) om gasturbines vir kragopwekking te dryf. 'n Gangbaarheidstudie word glo gedoen na die werkbaarheid om ‘n 2100 MW-kragstasie by die Majuba steenkoolvelde in Mpumalanga op te rig. Hoewel die ‘groot is goed’ paradigma beoog om een van die skoonste steenkool kragstasies te bou wat goedkoper krag teen 80% van die installasiekoste sal lewer, moet daardie krag nog deur die bestaande kwesbare netwerke vervoer word.

Die waarde van daardie projek is dus nie sodanig die projek as sulks nie, maar die kommersialisering van die ondergrondse vergassingsproses vir die volgende geslag kragopwekkers. Die UCG-proses is reeds dekades gelede in die voormalige Sowjet-Unie ontwikkel. Diepliggende steenkool van swak gehalte en wat nie ekonomies ontginbaar is nie, word ondergronds vergas. Die as bly ook sommer ondergronds. Die tegnologie bestaan ook reeds geruime tyd om steenkoolgas van kweekhuisgasse en swawelhoudende stowwe te suiwer. Voordat die gas deur ‘n netwerk pypleidings versprei word, word die koolstofdioksied uitgeskei en ondergronds gepomp om in waterhoudende formasies opgelos te te word in gebiede waar grondwater nie gebruik word nie, soos byvoorbeeld onder die seebodem by die kus, of naby meergebiede.

Skoon omgewingsvriendelike gas uit steenkool, wat uit waterstof, metaan en koolstofmonoksied bestaan, is ‘n goeie brandstof vir hoë temperatuur brandstofselle (SOFC’s) wat primêre elektrisiteit kan verskaf. Die uitlaatgas van sulke brandstofselle bevat genoeg energie om mikro-turbines aan te dryf vir sekondêre kragopwekking. Hierdie kombinasie word ‘brandstofsel hibriedes’ genoem en het ‘n brandstof-na-elektisiteit effektiwiteit van beter as 70%, ‘n syfer wat tot onlangs nog ongehoord was. Gewone steenkoolkragstasies se doeltreffendheid is minder as die helfte daarvan. 'n Verdere aaneenskakeling van tegnologie soos waterverhitting of lugverkoeling wat van die turbine se uitlaatgas gebruik maak, stoot die nuttigheidsgraad op na oor die 80%. Dit kan egter slegs naby die verbruikspunte en in pas met die spesifieke behoefte op ‘n gedesentraliseerde basis aangewend word.

Omgewingsvriendelike steenkoolgas kan dus vanaf dertig of meer ondergrondse bronne regdeur die land deur ‘n netwerk gaspypleidings versprei word om brandstof aan die nodusse van ‘n gedesentraliseerde kragnetwerk te verskaf. Is dit te vergesog dat duisende 1 Megawatt hibriede eenhede regoor die land digitaal aanmekaar geskakel is om die toekomstige vraag na elektriese krag op ‘n inkrementele basis aan verbruikers te voorsien? Sommige nodusse sal meervoudige installasies wees, ander weer enkeling opwekkers. Hulle sal naby die verbruikers geplaas word en as ‘n gesamentlike netwerk deur rekenaartegnologie bestuur word.

Ons moet egter daarteen waak dat die land se navorsingsenergie nie heeltemal deur wind en sonenergie oorheers word nie. Daar is ‘n behoefte aan albei. Soos die armes, sal termiese stelsels, groot en klein, vir minstens nog ‘n honderd jaar by ons wees.

для водоснабжения

Terug na ‘n apartheidsekonomie?

Dit wil al meer voorkom asof die ANC-regering besig is om die praktiese voordele van die apartheidsregering se ekonomiese beleid te herontdek. Persoonlik was ek nog nooit 'n voorstaander van die algehele vryemarkbeginsel vir 'n land soos Suid-Afrika nie, maar eerder van die gemengde ekonomie soos dit destyds deur die Nasionale Party-regering beoefen is.

Tydens die apartheidsjare, en veral vanaf 1968 tot 1988, het die ekonomie geblom as gevolg van die heersende ekonomiese stelsel in die RSA. Die staat het onder meer die leiding geneem met tientalle Bantoe-ontwikkelingskorporasies. Desentralisasie van die ekonomie was noodsaaklik om die ordelike groei van die platteland te verseker en om ernstige demografiese verskuiwings te voorkom. Intussen het daardie nalatenskap tot niet gegaan, maar sal weer moet toegepas word as President Zuma sy landelike ontwikkelingsbeleid wil laat slaag.

Die begrip van strategiese nywerhede het die ekonomiese platform verskaf waarop reusagtige projekte opgerig kon word. Projekte soos Sasol 2 en 3, die reeks kragstasies, Foskor, Yskor Vanderbyl, die Pelindaba-uraanverrykingsaanleg, Mossgas, om nie eens van die infrastruktuurontwikkeling te praat nie.

Maar hiervoor moes die regering besluite neem wat dikwels kritiek deur voorstanders van die vryemarkbeginsel ontlok het. Die regering moes as ondernemer optree wat die markrisiko's moes neem, dikwels sonder om die belastingbetalers spesifiek daarin te ken.

Sedert 1994 het die ANC met groot fanfare aangekondig dat die staat van sy nywerheidsbates ontslae wou raak. Sasol en Mossgas was reeds geprivatiseer en Yskor het gou gevolg. Daar was selfs melding daarvan dat Eskom ook geprivatiseer sou word, maar dit was 'n taai tameletjie wat net nie wou verteer nie.

Daar is geredeneer dat 'n vrye demokratiese land nie strategiese nywerhede benodig nie omdat hy nie sanksies hoef te vrees nie. Daardie term is toe summier uit die woordeskat van die postmoderne ekonomiese beplanners verban. Geen regverdiging bestaan waarom die staat as ondernemer moes optree nie. Terselfdertyd was dit 'n handige instrument om 'n nuwe ryk swart middelklas en superryk klas op 'n elegante morele basis te skep.

Maar die globale ekonomiese resessie het skielik 'n ander aanskyn aan ekonomiese beginsels gegee, In die VSA het General Motors, wat meer as 'n miljoen werknemers het, verander na Obama Motors toe die staat op 1 Junie die grootste aandeelhouer in GM geword het.

In Suid-Afrika sê die nuwe minister van handel en nywerheid, dr Rob Davies, dat die ANC-regering nie kan toelaat dat die land se nywerhede tot niet gaan nie en dat die staat sal moet ingryp. Volgens Davies sal die balansstaat van die NOK wesenlik verstewig moet word om in die mark op te tree. Die NOK self is hoeka onder groot druk om sy bestaande verpligtings uit te voer, wat 'n groter probleem vir die staat skep.

Volgens amptelike statistieke het die vervaardigingsektor met 11,7% gekrimp vir die jaar wat in Maart geëindig het, ná die 15%-inkrimping einde Februarie en 12,9% einde Januarie.

Dit wil nou voorkom of die ou ekonomiese strategieë afgestof gaan word. Die land is weer onder druk van buite – druk wat niks met die politiek van die land uit te make het nie, maar waarvan die uitwerking presies dieselfde as destyds is.

Een so 'n maatreël is invoervervanging en beperking om plaaslike produksie te stimuleer. 'n Ander is om na fiskale maatreëls soos vehoogde invoertariewe te kyk. Davies beweer dat dit die laaste ding is wat Suid-Afrika tans kan bekostig om in 'n strik gevang te word waar duisende werksgeleenthede vanweë ideologiese perspektiewe verlore gaan. Alle bewese maatreëls sal ondersoek en waar nodig toegepas word.

Dit is duidelik dat die staat 'n groter rol in die land se ekonomie sal moet speel. Hiervoor benodig die land geskoolde en kundige rolspelers. Afrikaners is vir daardie rol uitgeknip.

Moet dus nie verbaas wees as die huidige resessie 'n omwenteling in die huidige politieke milieu van magspolitiek na oorlewingspolitiek teweegbring nie. Soos die Blou Bulle sal Afrikaners hul voetwerk moet ken om bo uit te kom. Die laaste ding wat ons nou kan bekostig is om afsydig en negatief te staan terwyl 'n hele geslag se kundigheid vir die land en vir ons volk verlore gaan, terwyl ingevoerde kundiges gebruik word.

Manuel se beplanningskommissie en kommunisme

Dit is maklik om die verskuiwing na links in die ANC se ekonomiese beleid mis te kyk. Veral na die versekerings wat president Jacob Zuma en Mathews Phosa beide plaaslik en in die buiteland aan oorsese beleggers gegee het.

Die sekerste teken van die swaai na links is egter die instelling van die sogenaamde Beplanningskommissie onder minister Trevor Manuel. Volgens berigte beoog hierdie departement om te verseker dat hulpbronne optimaal bestee sal word. Presies wat daarby bedoel word, moet nog gesien word, maar die terminologie herinner skerp aan die voormalige Sowjetunie se sentrale ekonomiese beplanningskommissie.

Sentrale ekonomiese beplanning het in die voormalige Sowjetunie ontwikkel na die Bolsjewistiese rewolusie van 1917. Vladimir Lenin se oorlogskommunisme is in 1921met die Nuwe Ekonomiese Beleid vervang wat deur die skepping van ‘n Ekonomiese Beplanningskommissie genaamd die Gosplan, ingelui is.

Hoewel Gosplan se funksies aanvanklik baie vaag was, het dit mettertyd in ‘n magtige staatsinstrument ontwikkel. In 1928 publiseer Gosplan sy eerste vyfjaarplan, wat die begin was van die formele sentraal beplande ekonomiese stelsel, wat as kommunisme bekend geword het.

Die probleem van die vyfjaarplanne was nie soseer dat daar fout was met die beplanning as sulks nie, maar dat dit op totaal onrealistiese voorspellings van ekonomiese groei gebaseer was. Hierdie vyfjaarplanne het daarna die hele ekonomiese stelsel ingesluit en het selfs sosiopolitieke programme bepaal.

In sy geheel gesien probeer ‘n sentraal beplande ekonomie om verskeie firmas met ‘n enkele groot firma, die staat, te vervang wat die hele ekonomie wil beheer. Interessant om daarop te let dat die meeste sakeondernemings inderwaarheid sentraal beheerde ekonomiese stelsels is, sommige baie klein, ander weer reusagtig groot soos multinasionale firmas regoor die aardbol. Met hul spesifieke mark en produkfokus vaar firmas gewoonlik baie goed in die markgedrewe ekonomie en bestaan daar dus geen behoefte vir een groot firma om die land se ekonomie te bestuur nie.

Maar wanneer die proletariaat van ‘n land die septer swaai, en daar groot ekonomiese ongelykhede tussen verskillende klasse en rasse bestaan, ontstaan die gevaar dat die politieke mag wat ‘n gepeupeldemokrasie oplewer, aangewend mag word om die ekonomiese wanbalanse uit te wis. Arm werkloses was nog altyd ‘n vrugbare teelaarde vir sosialisme.

Hoewel die SA Kommunistiese party te klein is om ‘n verkiesing op sy eie te veg, bestaan die gevaar dat die landsekonomie gaandeweg in die rigting van ‘n sentraal beplande ekonomie gestuur sal word. In hierdie geval het die ANC nie die SAKP gekoöpteer nie, maar andersom. Die SAKP is die ANC se eie broederbond wat die beplanning en dinkwerk doen.

Juis daarin lê die grootste uitdaging vir honderde duisende Afrikaners, wat veel meer talentvol en vindingryk is as die handjievol kommuniste, om ‘n bydrae te maak om te voorkom dat die land tot net nog ‘n mislukte kommunistiese staat sal verval.

games

Die verhaal van twee partye, deel II

Hierdie is die tweede deel van die Die verhaal van twee partye. In die eerste artikel het ek die rede vir die Vryheidsfront se verlies aan 70% van sy kiesers toegeskryf aan die feit dat die party 'n onverkoopbare produk aan sy kliënte aangebied het. Die party wou die Orania-volkstaatgedagte as 'n langtermyndroom bemark wat sy kiesers se verbeelding moes aangryp. Verskillende fases is voorgestel wat op die huidige driehoeksimbool van die party uitgeloop het.

Maar daardie produk wou maar net nie van die rak kom nie. Inherent moes kiesers self werklik niks daaraan doen nie, hulle moes net trek. Die party sal deur 'n beleid van minsaamheid, liewer as konfrontasie verseker dat daar stadig maar seker op die pad na 'n volkstaat gevorder sal word.

Volgens wetenskaplike navorsing onder beskerming van die Volkstaatraad wat onder Afrikaners binne die Pretoria-Centurion-gebied gedoen en wat deur prof. Lawrence Schlemmer geredigeer is, was dit duidelik dat die meerderheid van daardie gebied se Afrikaners 'n uiters sterk identiteitsgevoel ervaar en hulself as Afrikaners in die eerste plek sien, gevolg deur 'n godsdienstige of gebiedsbewussyn.

Twee alternatiewe strategieë, naamlik bemindmaking of konfrontasie was op die oog af twee uiteenlopende hanteringstrategieë, maar die navorsing het bevind dat daar 'n onderliggende gemeenskaplikheid by die meerderheid Afrikaners bestaan, naamlik 'n aktiewe benadering tot bedreiging, of dit nou bemindmaking of konfrontasie behels.

Dit is vandag voor-die-hand-liggend dat Afrikaners nooit hul toekomstige fisiese en kulturele veiligheid sal abdikeer aan 'n klein groepie politici binne 'n volksvreemde parlement nie. Die aangewese plek daarvoor is op die derde regeringsvlak, waar praktiese samewerking en/of konfrontasie die aangewese strategie is. Daar kan kiesers deel word van die proses om hul selfbeskikking te verwerf.

Helen Zille het nou bewys dat dit moontlik is om selfbeskikking op selfs tweedevlakregering te verkry, dws om selfseggenskap oor eie sake te bekom, deur goeie organisasiewerk en praktiese politiek. As Zille dit op provinsiale en munisipale vlakke kan doen, kan die VF+ dit seer sekerlik op munisipale vlak doen.

Dus, as die DA Kaapstad kan vat, kan die VF+ Pretoria vat.

Waarom kan Pretoria se burgemeester nie 'n Afrikaner wees nie? Waarom moet Soshanguve, wat binne 'n ander provinsie geleë is, besluit wat die inwoners van Pretoria se lot moet wees? Kan die organisasie, Regslui vir Afrikaans, nie 'n grondwetlike klasaksie namens Pretoria se inwoners teen die owerhede loods wat die munisipale grense wederregtelik gewysig het met die uitsluitlike doel om 'n kunsmatige swart meerderheid daardeur te bekom nie? As die argument dan gaan oor derdevlakdiens aan minder gegoede gebiede kan mens dit verstaan. Maar Pretoria kan nog aanhou om daardie gebiede op 'n agentskapsbasis te bedien. Om dit as verskoning te gebruik om Pretoria se inwoners te ontkieser is ongrondwetlik en moet met alle middele tot ons bekikking teengestaan word.

Die VF+ kan aan sy kiesers die keuse bied: óf 'n Afrikanerstadsraad wat die begrip van dienslewering verstaan, óf 'n ANC-stadsraad wat vinnig besig is om in duie te stort.

Herbou die party om die kiesers van Pretoria wat reeds sterk DA-neigings begin toon.

Gee vir hulle 'n verbeeldingryke en haalbare plan.

Hou op op te sê: "Moenie die kiesers weer hoop gee nie, laat hulle liewer volkstaat toe trek!"

Onsin! Die mense leef reeds in 'n volkstaat, hulle moet dit slegs vat!

En met die regte leierskap sal dit moontlik wees om dit sonder 'n enkele skoot by die stembus te doen.

Maar daar is baie werk wat gedoen moet word.

хамама #ИМЯ?топкарго

Is ‘n Afrikanerrevolusie moontlik?

In sy stuk ‘Afrikanerrevolusie sal wêreld laat sidder’ maak Johan Wiggil ‘n paar interesante opmerkings en aannames.

Hy skryf:
“Uit gesprekke is dit vir my duidelik dat die meerderheid Afrikaners die Volkstaatgedagte ondersteun. Geen Afrikaner-organisasie kon sedert 1994 hond haaraf maak om die volkstaatgedagte gevestig te kry nie. Die 800 000 ondersteuners van die Vryheidsfront van 1994 het sekerlik gegroei inaggenome die toenemende ontnugtering met die verloop van die sosio-ekonomiese situasie in Suid Afrika.”

Ek het slegte nuus vir Johan Wiggil.
• In 1994 was daar slegs 460,000 kiesers wat vir die VF gestem het, nie 800,000 nie.
• Die VF het nie gegroei nie, maar weggekwyn sedert 1994.
• Al plek waar die meerderheid Afrikaners in ‘n gebied die volkstaatgedagte ondersteun is waarskynlik op Orania en Kleinfontein.

Verder skryf hy:
“Dit is nie nodig dat die Afrikanerorganisasies eers moet saamstaan voordat vir 'n volkstaat baklei word nie. Almal sal inval as 'n organisasie dit regkry om die wêreldmening te verander wat uiteraard neerslag sal vind by die SA regering. Ons moet grense trek en begin. Met aggressiewe bemarking binne en buitelands. Ons moet ten minste die steun van die Europese Unie, VSA en VN verwerf. Dan Roodt het grense voorgestel (ek weet nie of hy ernstig was daarmee nie), maar dit is wat moet gebeur. Die voormalige Volksfront het ook die volkstaat begrens.”

Hier kom nog meer slegte nuus:
• Elke voorstaander van die volkstaatgedagte wil die volkstaat in sy eie agterplaas hê. Aandrang op ‘n gebied werk verdelend in op Afrikaners.

• Oor ‘n tydperk van 3 jaar het die Volkstaatraad tientalle grense getrek na gesprekke met verteenwoordigers van allerhande organisasies en streke. Ons kon nooit werklik ooreenstemming kry nie. Die twee gebiede wat die meeste sin gemaak het was die noordelike en oostelike dele van Pretoria wat aansluit by die Wesrand en Hartebeespoortdam gebied. Volgens die 1996 sensus het Afrikaners byna twee derdes van die bevolking daar uitgemaak. Die ander gebied was die Noordwes Kaap. In 1996 was daar egter 122,000 kleurlinge en 12,000 blankes. My nie-amptelike voorstel was destyds dat daardie gebied tot ‘n Afrikaanse Taalstaat verklaar sou kon word. Die rede is dat vir ‘n Volkstaat, dit meer as 40 jaar sou neem vir Afrikaners om die meerderheid daar te vorm as hulle teen ‘n tempo van 8,000 siele per jaar soontoe verhuis, terwyl die plaaslike bevolking se natuurlike aanwas 2.5% per jaar sou wees. Dus sou mens nooit van ‘n Boere-Afrikaner Volkstaat daar kan praat nie, maar dalk wel van ‘n Afrikaanse Taalstaat. Ons het aanvaar dat dit nou nie meer moontlik sal wees om mense met geweld van een streek na ‘n ander te verskuif soos tydens die apartheidsjare nie.

• Behalwe vir die staat Israel, kon geen volk nog ooit ‘n ander volk se grondgebied as sy eie volkstaat oorneem nie. Die Jode was ‘n spesiale geval. ‘n Groteske internasionale gewete, was deur gebeure in Nazi-Duitsland veroorsaak. Boonop was Palestina ‘n Britse Kolonie en kon die Britte so ‘n projek suksesvol volvoer.

• Tensy die Afrikaanse organisasies saamstaan om ‘n strategiese plan, as die meerderheid van die volk se plan te aanvaar en almal daarby inkoop, is jy tot mislukking gedoem. Die faksietjie wat die revolusiegedagte sal ondersteun sal al twintig in die tronk beland soos die Boeremagmanne. Die res van die volk sal weier om betrokke te raak en hulself distansieer van die projek.

• ‘n Revolusie is dus nie ‘n ernstige opsie nie. Wie gaan die gevegte voer? ‘n Groot veldheer het gesê dat jy slegs onwettig mag optree as jy weet jy kan die mag daardeur bekom. Kyk hoe sukkel die Tamil Tiere in Sri Lanka en die Tibetane in Groter Sjina om hul volkstate internasionaal erken en ondersteun te kry, om nie eens van die Palestyne te praat nie.

Jammer. Johan, daar is geen kitsoplossing vir selfbeskikking nie. Dis ‘n lang en moeisame pad en Afrikaners moet daardie pad stap vir stap betree.

Volkstaat sal nie uit die lug neerdaal nie

Die huidige debat oor parlementêre deelname deur Afrikaners is 'n teken dat ons politieke bewussyn besig is om te ontwaak, waarvoor ons PRAAG se webtydskrif moet bedank. Vanweë sy onverbondenheid slaag die PRAAG-werf daarin om eerlike menings van verskeie bydraers te ontvang en om daardeur 'n beter begrip te kry van hoe ons mense werklik voel.

Dalk sal dit nou goed wees as ons bietjie vertoef by die word "selfbeskikking" asook die begrip van "vryheid". 'n Senior lid van die ANC het eendag by 'n konferensie in die Kaap beweer dat Afrikaners ook van apartheid bevry is, dat hulle vry is binne die mees liberale grondwet op aarde en dus geen selfbekikking benodig nie.

Waarop ek hom vra: "Nou waarom kan ons nie ons eie skole beheer nie? Waarom dan nie ons eie skoolkurrikula opstel nie? Waarom mense aanstel wat geen woord Afrikaans kan verstaan en aan ons kinders voorskryf wat hulle mag leer en nie mag leer nie? Wat van ons geskiedenis, ons letterkunde, ons gedigte en ons liedereskatte?"

Vryheid beteken vir my om nie onder beheer van ander persone of instansies te staan nie, om nie deur arbitrêre regulasies ingeperk te word nie, en om my eie denke volgens eie aard mondelings of skriftelik te formuleer en sonder beletsel na ander oor te dra. Dan is jy vry van die bande wat burgers soos marionette beheer.

Selfbeskikking is die som van al die regte wat gesamentlik deur 'n gemeenskap besit word om aan daardie gemeenskap die reg te verleen om sy eie toekoms volgens sy eie aard, sonder die toedoen van enige ander gemeenskap of owerheid, self uit te werk en na te streef.

Beperkings word altyd geplaas op vryheid. Die vryheid van ander persone kan negatief geraak word deur jou vryheid. Enige mens kan sy motor oral heen bestuur, solank hy binne die spoedbeperking en verkeersreëls bly, anders word ander padgebruikers se veiligheid deur jou vryheid van beweging bedreig.

Selfbeskikking van een gemeenskap word egter nooit deur dié van 'n ander bedreig of ingeperk nie. Ek sou sê dat dit die wesenskenmerke van vryheid en selfbeskikking is.

Die gesamentlike regte van gemeenskappe en die vryheid om dit volgens eie aard saam uit te leef, is die reg wat Afrikaners nou moet opeis. Die Suid-Afrikaanse grondwet, soos hy tans geskrywe staan, maak dit moontlik om nou reeds selfbeskikking van 'n gevorderde aard te beoefen, maar dan moet die gemeenskap homself as 'n volwaardie gemeenskap organiseer.

Die semantiek van die Grondwet veroorsaak dat heelwat verwarring by mense oor die begrippe minderheidsregte en gemeenskapsregte bestaan. Nêrens word daar van minderheidsregte in die Grondwet gepraat nie, maar slegs van gemeenskapsregte. Hieronder word godsdienstige, kulturele en taalgemeenskappe bedoel. Terwyl daar in die Afrikaanse politieke semantiek van volke gepraat word, word in die Europese Unie se protokolle van minderhede en minderheidsregte gepraat. Dit skep verwarring by diegene wat hierdie kwessies in Engels wil debatteer.

Die sleutel tot selfbeskking lê daarin dat Afrikaners moet aandring op die skeiding tussen organe van die burgerlike samelewing en van staatsinstellings. Ek het by dr. Christo Landman, voormalige Kommissaris van die Artikel 185-Kommissie, gaan kers opsteek en hier is sy vertolking daarvan:

Dit is 'n fout om uit die Grondwet, 1996, af te lei dat dit vir minderheidsgroepe voorsiening maak.
Die term minderheidsgroepe het 'n etniese inslag.
Etnisiteit herinner aan apartheid, sal die opstellers van die Grondwet redeneer.
Die Grondwet maak wel op allerlei wyses voorsiening vir die regte van georganiseerde gemeenskappe.
So word 'n duidelike onderskeid gemaak tussen organe van die staat (a.239) teenoor organe van die burgerlike samelewing (a.31(1)(b)).
Nie net is daar gesagsverdeling tussen die organe van die staat (wetgewend, uitvoerend en regsprekend) nie, maar ook mag die organe van die staat nie in die interne bevoegdheid van die organe van die burgerlike samelewing inmeng nie.
Die georganiseerde organe van die burgerlike samelewing word in a.185 nader bepaal deur 'n Kommissie vir die Bevordering en Beskerming van die Regte van Taal-, Godsdiens- en Kultuurgemeenskappe.
Artikel 185 en die 185-Kommissiewet 19 van 2002 maak voorsiening vir die registrasie van rade. Alhoewel die 185-Kommissie kan help met die daarstelling van Rade, is en bly dit die plig van organe van die burgerlike samelewing om tot Rade oor te gaan.
Rade is privaatregtelike instellinge wat by die publiekregtelike 185-Kommissie bloot om registrasie vra.
Die reg op godsdiens word in a.15 en die reg op taal en kultuur in artikels 30 en 31 omskryf.
Om 'n gemeenskapsreg te kan bevorder en te kan beskerm moet omskryf word wat met taal, godsdiens en kultuurgemeenskapsregte bedoel word.
Artikel 234 maak voorsiening vir die grondwetlike aanvaarding van ander regte as individuele regte, soos omskryf in hoofstuk 2 van die Grondwet.
Dit behoort die 185 se plig te wees om taal-, godsdiens- en kultuurregte te omskryf en in terme van artikel 234 by die Parlement te laat goedkeur as deel van die Grondwet van SA.
Die aangestelde Kommissarisse sedert 2004 was onbevoeg om hierdie taak te verrig en dit is my submissie dat die Voorsitter 'n politieke opdrag gehad het om Rade te laat skipbreuk ly.

Die 185-Kommissie het liederlik gefaal om sodanige regte te formuleer. Insgelyks het die burgerlike organe nagelaat om dan in die afwesigheid van prestasie deur 185 sodanige regte te omskryf.

Ons het dus te make met 'n lam regering wat nie rigting het nie en slap gemeenskapsorganisasies wat hulself nie in verteenwoordigende rade wil organiseer om hul plig teenoor toekomstige geslagte na te kom nie.

Hieruit kan mens aflei dat die ANC-regering willens en wetens die grondwet volgens hul eie agenda vertolk en die land se kultuurgemeenskappe laat Gods water oor Gods akker loop terwyl elkeen van 50 Afrikanerorganisasies die volk op sy eie wil red.

As Afrikaners nie eens in staat is om hul gemeenskapsregte op te eis nie, kan hulle die volkstaatdroom maar op hul mae skryf. 'n Volkstaat sal nie uit die lug op hulle neerdaal nie.

free casino gambling

Klein partye sal moet keuses maak

Verskeie politieke ontleders vra of ondersteuners van klein partye sal volhou om lojaal te bly as hul stemme so vermors word.

Kyk mens na die getalle van die klein partye op nasionale vlak, lyk die prentjie uiters verdoemend.

IVP 804260 LP's 18 Gemiddeld per LP 44,681
OD 162 915 LP's 4              "                 40,728
UDM 149 680 LP's 4           "                 37,420
VF+ 146796 LP's 4             "                 36,699
ACDP 142 658 LP's 3         "                 47,552
Gemiddelde getal kiesers per setel       41,416

Daar is skynbaar 'n redelike ingewikkelde formule wat gebruik word om die getal setels te bereken, maar bogaande toon dat elke LP ongeveer 41,000 kiesers verteenwoordig.

Kyk mens na bogenoemde getalle lyk dit of die volgende twee opsies strategiese moontlikhede vir die VF+ is:

Óf die VF+ groepeer saam met ander streekspartye soos die IVP, UDM, OD en selfs die ACDC en ontwikkel 'n gesamentlike strategie wat die groepsidentiteite van al die kiesers sal beskerm, of hy gaan in koalisie met die ANC om binne die regeringsparty die Afrikaners se belange te bevorder.

Die eerste opsie sal vanweë korporatiewe en persoonlike egos moeilik haalbaar wees en sal in direkte opposissie met die DA, COPE en die ANC staan. Daarmee vorm hulle dan 'n sigbare teiken wat deur die sterker drie soos 'n slaansak bearbei sal word. Behalwe vir politieke masochiste, is dit 'n haas onverteerbare vooruitsig en laat dit slegs die eerste opsie as polities haalbaar.

In so 'n geval verkry 'n ANC/ VF+ koalisie dan 'n tweederde meerderheid in situasies wanneer dit die VF+ sou pas, byvoorbeeld as bepaalde vorms van selfbeskikking vir minderhede deurgevoer moet word.

In sy stuk, 'Waarom nie by die ANC aansluit nie?' beredeneer Anton Barnard heel logies dat as die VF+ getrou aan sy roeping wil bly om Afrikanerbelange te bevorder, hy baie ernstig sal daaraan moet dink of dit praktiese politiek sal wees.

Oor my skouer hoor ek reeds 'n growwe rasperstem wat kners: "So, nou wil julle Boereverraaiers met die Kommuniste en die antichrist gaan heul. Wat het dan van julle beginsels geword?"

Waarop mens sou kon antwoord: "Beginsels? Watter beginsels? Praat jy van die haatbeginsel waarin ons die Engelse en die swartes moet haat? Van wanneer af is haat tot 'n beginsel verhef? Gaan samewerking met die maghebber nou outomaties verhef word tot liefde vir iemand anders se saak?

Of wat dan van die beginsel van standvastigheid, waar verwag word dat mens altyd dieselfde deuntjie moet sing? Slegs baie dom mense steun so 'n standpunt; intelligenter mense gebruik hul gesonde verstande om elke moontlikheid te ondersoek om probleme op te los. Die enigste geloofwaardiege en standvastige beginsel vir die mens op aarde is om God se Gebooie te onderhou en sy naaste soos homself sal liefhê. 'n Godloënaar se politieke beginsels is nie 'n sikspens werd nie. Sy haatbeginsel sal omgesit moet word in een van liefde voordat sy medemens hom ernstig sal opneem.

En verder: wat dan van die bykans 2,000 boere wat sedert 1994 wreed vermoor is en die duisende onskuldige mense wat daagliks geplunder en gemartel word? Wil julle werklik met die vyand gaan heul?

Hierop kan mens antwoord dat, sou ons nie iets vindingryks doen en gou weer elemente van mag en invloed bekom nie, gaan daar 'n verdere 2000 boere op die plase sterf, gaan daar meer jong Afrikaners armlastig word en sonder werk, kos of dak sit. Dan sou die Groot Trek en die Vryheidsoorloë futiele grepe in Afrika se geskiedenis wees. Dan sal die Afrikanervolk geoffer word aan rassiste en godloënaars wat aan 'n ernstige graad van die magsindroom lei.

Binne so 'n koalisie sal die VF+ in staat wees om sy verkiesingsbeloftes beter na te kom as daarbuite. Hy sal egter teen 'n gesamentlike koukus moet waak, want die verstandhouding moet wees dat die VF+ party die gewete van die Afrikanersaak binne die koalisie sal wees, en nie om die ANC of kommunistiese party se agendas te dien nie. Daarvoor is die ANC se eie getalle heeltemal voldoende.

для девочки игра Фільчаков прокурор

Die verhaal van twee Partye

Die titel van Charles Dickens se boek : ”A tale of two cities” het my laat dink om twee politieke partye te vergelyk. Noem dit die ‘Verhaal van twee partye’.

By Kaapstad Universiteit se Sakeskool het ons allerhande slimmighede geleer, ondermeer ook oor bemarkingstrategie. Prof Brink was ‘n Amerikaner met sy Afrikaansklinkende naam. Aan die einde van die kursus het ons hom as die mees uitstaande dosent aangewys.

Prof Brink het verduidelik dat daar basies twee bemarkingstrategieë is wat organisasies kan volg om hul dienste te bemark, naamlik, ‘n produk-oriëntasie, dws waar die produk en die voordele wat dit bied aan kliënte voorgehou word. Die kliënt word dan oorgehaal om dit te koop. Die sleutelaspek is die geloof in – en kennis van ‘n beproefde produk. (Dink byvoorbeeld aan die Audi reklame van “Voorsprong deur Tegnologie.”)

Die tweede opsie is ‘n mark-oriëntasie. Hiermee word die behoefte en sentimente van die mark verstaan en ontleed met die doel om die markbehoefte te bevredig. Daar word dan staatgemaak op nuwe oplossings vir bepaalde probleme, liewer as om markte te soek vir voorafverpakte produkte. ‘n Wetenskaplike kennis van die markbehoefte word met hierdie benadering vereis. Daarvoor is marksegmentering kritiek belangrik. Die regte behoeftes moet met die regte oplossing bevredig word. As algemene riglyn het Prof Brink hierdie benadering aanbeveel as die mees toepaslike een vir diensverskaffers en organisasies wat sosiale dienste of produkreekse bemark. Hier dink mens aan kerke, skole, sportklubs, politieke partye, ens.

Eenvoudig gestel: Met ‘n markbenadering moet jy vasstel wat jou kliente se behoefte is sodat jy oplossings vir daardie behoeftes kan formuleer en deur jou kundigheid en bepaalde insigte bepaalde behoeftes kan bevredig.
Aan die hand van hierdie twee opsies wil ek nou die DA en die VF+ bekyk. Die DA met sy mark-oriëntasie en die VF+ met sy produk benadering. Hierby wil ek twee sleuteleienskappe, naamlik pragmatisme of beginselvastheid as groeidempers of groeiprikkels kontrasteer.

Volgens hul kiesersgetalle was die twee partye in 1994 baie dieselfde grootte. Die VF kon reken op 425,000 kiesers op nasionale en 460,000 op provinsiale vlak. Die DP was byna 20% kleiner met sy 338,000 stemme.

Die DP het ‘n troebel geskiedenis van samesmeltings en van liberale leiers soos Helen Suzman, Van Zyl Slabbert, Zach de Beer en Colin Eglin gehad. Teen 1994 was die DP ‘n party wat nog op internasionale liberalistiese beginsels gefundeer was. Hulle was gekenmerk deur ‘n onverkwiklike produkbenadering. Maar daardie DP was besig om te sterf, omdat liberalisme nie staanplek kon kry in kommunitêre Suid-Afrika nie. Slegs ‘n baie klein ondersteunersgroepie het die party lewend gehou.

Tony Leon het die basiese vonk verskaf wat die party se rigting en styl verander het. Hy wou leier wees van ‘n dinamiese party, op soek na mag. Hy wou die DP in ‘n alternatiewe regeringsparty omskep. In die toekoms sou ‘n liberale gesindheid die DP lei, en alle vorms van identiteitspolitiek as verdelend verwerp word. (Dink aan hul slagspreuk ‘Een volk een toekoms.’) Eng beginselvastheid moes deur inklusiewe pragmatisme vervang word. Daar is selfs vir Afrikaanses plekgemaak.

Hulle het hul visier ingestel op ‘n steil groeikurwe, nie soseer om die nasie te red nie, maar om die beeld van ‘n sterk party te vestig. Die Suid-Afrikaanse kieserspubliek wat die ANC as ‘n bedreiging gesien het, wou klaarblyklik ‘n kragdadige politieke party as alternatief vir die ANC hê. Hoewel die NP byna 4 miljoen kiesers in 1994 gehad het teenoor die 338,000 van die DP, was hy reeds terminaal. Die NP se oormatige

In 1999 sluk die sardyn toe die walvis in. Die DA verower byna ‘n miljoen kiesers van die NNP.

In 1999 spog die DP met 1,527 miljoen teenoor die NP se 1,1 miljoen ondersteuners. Uit ‘n suiwer politieke party oogpunt gesien was FW en Kortbroek se manewales die teken vir al die opposissiepartye om vernuwend te dink en om uit te beweeg vanuit die benouende pre-1994 denkrame om die loslopende kiesers in hulle partynette te vang. Die DP het die geleentheid aangegryp en die voortydige dood van die NNP verhaas deur realpolitik te beoefen. Terselfdertyd het die DP die VF ‘n gevoelige slag toegedien deur byna 70% van sy 1994-kiesers af te rokkel. Klaarblyklik was die DP se bemarkingstrategie in die kol.

Voor die verkiesing was groot verwagtings gekoester dat die VF ‘n sterk teenvoeter sou wees vir die destydse NP. Die verkiesing het ‘n emosionele aanloop gehad vanaf die beleg van Pretoria, die referendum van twee jaar vantevore, die Mmabatho fiasko, asook die wyd gepubliseerde Akkoord tussen die Afrikaner Volksfront en die ANC. Bonop was die beroemde Generaal Viljoen die leier. Al hierdie faktore het byna ‘n halfmiljoen kiesers vir die VF laat stem.

Die meeste VF stemme was waarskynlik protesstemme van regsgesinde NP ondersteuners asook KP ondersteuners wat tog bereid was om te stem. Dit was duidelik dat daardie kiesers nie vir ‘n bestaande liberale een-man-een-stem-oplossing sou stem nie. Hulle het waarskynlik teen die alternatiewe oplossing, wat deur die Codesa- onderhandelings op hulle afgedwing was, gestem. VF kiesers het verwag dat die nuwe party vir wie hulle gestem het ‘n beter oplossing sou bied.

Na 1994 het die VF egter sy mark se werklike behoeftes verkeerd gelees. Waar sommige binne die die VF leierskap geglo het dat die volkstaatgedagte die produk was wat verkoop moes word omdat hulle dit as ‘n lewensvatbare ideologie beskou het, wou ander weer die party as ‘n politieke tuiste vir alle Afrikaners uitbou.

Die produk wat verkoop moes word was Orania as groeipunt vir ‘n toekomstige volkstaat. Duisende woorde is geskryf om die konsep van nuwe groeipunte te verklaar of te verdedig. Die voorstaanders daarvaan wou eenvoudig nie aanvaar dat ekonomiese dryfvere altyd bo kultuurkragte sal seëvier nie.

Sedert 1994 het Pretoria-Oos se bevolking meer as verdubbel. Vanweë ekonomiese kragte het miljarde rande se ontwikkeling daar plaasgevind. Die blanke dele van Witbank, Middelburg, Newcastle, Bloemfontein ens het gedurende dieselfde tydperk oneindig meer gegroei as Orania. Die kieserspubliek het dit alles self beleef.

Benewens ‘n akademiese ondersoek in 1995 rondom die Pretoria gebied is ek nie bewus van enige marknavorsing wat die VF gedoen het om sy kiesers se houding en behoeftes te bepaal nie. Dit was die produk wat die knoop moes deurhaak, nie ‘n groeistrategie nie.

Binne slegs vyf jaar, vanaf 1994 tot 1999, val die VF se stembasis dus van 435,000 na 127,000. Binne die daaropvolgende tien jaar kon hy darem staande bly met 146,000 stemme in 2009. Die produk was duidelik onverkoopbaar. Mens sou verwag dat enige onderneming onmiddellik nuwe strategië sou ontwikkel wat op deeglike marknavorsing gebaseer is. Die res is geskiedenis.

Hoewel vingers na die leierskaap en in ander rigtings gewys het, was dit duidelik dat ‘n produkoriëntasie duidelik verkeerd was. Die produk was onverkoopbaar en die kliëntebasis ‘n minderheid van die minderheid. Vanselfsprekend het dit ‘n plafon op kiesersgetalle geplaas.

‘n Ander strategie was duidelik nodig binne ‘n parlementêre stelsel waar miljoene swart kiesers altyd die finale seggenskap sal hê.

конструктор домик

Hoe ek Jacob Zuma ken

Jacob Zuma se sekretaresse ontvang my vriendelik en vergesel my na die stoep aan die oostekant. Ek kyk haar vraend aan. Met haar wysvinger maak sy 'n veelseggende draaibeweging in die rigting van die plafon.

Buite sal ons dus meer privaat wees…

Die reusesybokhaarmat wat die voorportaal met die ou Transvaalse wapen vroeër versier het, het plek gemaak vir 'n goedkoop geel, swart en rooi geruite mat. Die stinkhout- en geelhoutmeubels van 'n vorige beskawing is weg. In die plek daarvan staan doodgewone meubels wat lyk of dit uit 'n tweedehandse meubelwinkel kom. Die stoepmeubels is twee stelle gemakstoele met botsende kleure.

Ek wag op die stoep van vervloë jare se administrateurswoning. Overvaal. In die tuine sien ek hoe vier tuiniers probeer om 'n tuinslang gekoppel te kry, terwyl 'n vyfde die hope roossnoeisels in 'n kruiwa laai. Die tuin is sonder persoonlikheid en verwaarloos.

My gedagtes gaan terug na 1967. Oom Sybrand van Niekerk, verlangs familie van my vrou, was toe nog administrateur van die Transvaal. Tannie Marietjie was 'n ywerige tuinskepper en sy en haar wit tuinier moes die groot tuin self in stand hou. Ons het daardie Sondag middagete by hulle geniet. Dit was hoe Boeremense mekaar destyds onthaal het. Ná ete besoek die manne dan die vrugteboord en pluk mandjies vars vrugte. In 1967 was die tuin 'n welige paradys.

Maar dit was 42 jaar gelede. Snaaks hoe die tyd aanstap en dinge laat agteruitgaan.

Hier sit ek nou in Julie 2005. 'n Maand of wat gelede is ene Shabir Shaik op aanklagte van omkopery en bedrog deur regter Hillary Squires skuldig bevind en tronkstraf opgelê. President Mbeki het sy adjunk kort daarna onseremonieel in die parlement afgedank.

Dan stap Jacob Zuma deur die sydeur, met sy gebruiklike breë glimlag, hand uitgetrek.

"How are you, Mr Wingard."

"Thank you for seeing me at such short notice, Mr Zuma."

Hy haal sy selfoon uitmekaar en plaas die drie stukke op die koffietafel tussen ons. Ek skakel my selfoon af en sit dit langs syne. Hy knik dankbaar.

"We should be OK here. I take it this is a private meeting. My situation is quite delicate and I do not want any further complications."

Ek stel hom gerus. Ons verwissel 'n paar komplimente en toe vra hy: "How are the Afrikaners?"

"I have not come to talk to you about the Afrikaners today. I want to talk to you about three things and I would be pleased if you would give me frank and honest answers to three matters that bother me."

"OK, what are they?"

Die gesprek wat ons daardie oggend in Engels gehad het, vertel ek nou oor in Afrikaans:

"Eerstens, wil ek oor Jacob Zuma praat. Ek wil sy kant van die storie hoor oor die aanklagte van korrupsie en bedrog wat teen hom gehou word."

"Tweedens, wil ek met jou praat oor 'unfinished business.' Soos jy weet, was daar onafgehandelde besigheid rondom ooreenkomste wat jy en Thabo Mbeki in 1993/94 met die Generaal en ander leiers aangegaan het, maar wat gerieflikheidshalwe onder die mat beland het."

Hy knik instemmend.

"Laastens wil ek oor projekte in Kwa-Zulu Natal praat." Ek kan nie help om die byna seunsagtige opgewondenheid in sy oë te lees nie.

"Goed, laat ek jou my kant van die storie vertel. In die kabinet was ek die armste kabinetslid. Daarmee beskuldig ek niemand van enigiets nie, net dat dit ironies is dat almal skielik vingers na die persoon wys wat seker die minste invloed gehad het met die toekenning van wapenkontrakte. Onthou jy nog die inligtingskandaal? Connie Mulder moes die spit afbyt om te voorkom dat hy eerste minister sou word. Daarvoor is 'n skandaal geskep. Met al die geheime projekte waarmee die apartheidsregering binnelands sowel as in die buiteland besig was, kon verskeie kabinetsministers van bedrog of wanbestuur aangekla gewees het. Maar Mulder is uitgesonder omdat hy 'n politieke gevaar vir PW Botha ingehou het.

Ek word presies op dieselfde manier uitgesonder, vanweë my sterk aanhang in die party.

Ja, ek het 'n vertrouensverhouding met Shabir Shaik gehad. Ja, hy het aan my geld geleen. Natuurlik sal dit alles bewys kon word. Maar ek kan met 'n skoon gewete sê dat ek nog nooit 'n sent van die staat of van die publiek wederregtelik gevat het of dat enige besluite wat ek moes neem deur Shaik se lenings beïnvloed was nie. Ek weet nie hoe iemand ooit soiets teen my sal kan bewys nie. As ek sy saak kwansuis sou bevorder het, sou dit binne die normale menslike politikus-vriendkonteks gebeur het.

Dan is daar ook die kwessie van ons Afrikakultuur. In die Afrikakultuur is dit nie ongewoon vir onderdane om gereeld 'n bok of selfs 'n os vir die Kgosi saam te bring nie. Daardeur bewys hy dan sy lojaliteit en maak hy staat op die wederkerige beskerming van die hoofman.

In die westerse politieke stelsel word van lobbying gebruik gemaak. Parlementariërs en ministers word met allerhande gunste bearbei om bepaalde beleidstandpunte te beïnvloed."

Ek word meegesleur deur sy driftige openhartigheid. Ná nog verdere verduideliking steek ek my hand uit:

"Dankie, ek verstaan die situasie en aanvaar jou verduideliking. Op 'n later tydstip sal ek dit wêreldkundig maak. Intussen moet die reg maar sy loop neem, maar ek sal nie my vertroue in jou verloor nie." Jacob heg waarskynlik baie waarde aan my eertydse diens by die Volkstaatraad, en aanvaar my bona fides volledig.

Hy neem my hand: "Jy weet nie wat jou woorde vir my beteken nie. My familie is baie geskok oor al die beweringe. Mense behandel my deesdae asof ek melaats is, maar soos gewoonlik verstaan die Boere my die beste. Laasweek het ek besoek gehad van 'n Boere-afvaardiging, en hulle het ook hul steun belowe."

Hy gee 'n oorsig van die historiese verhouding tussen die Boere en die Zoeloes. Jacob Zuma ken sy geskiedenis en hy respekteer die Boere. Sedert daar vrede gemaak is ná Bloedrivier was daar vir langer as 150 jaar geen noemenswaardige spanning tussen die Boere en die Zoeloes nie. Beide partye het altyd hul ondernemings nagekom.

"En wat nou van die onvoltooide besigheid?"

'n Ernstige uitdrukking kom oor sy gesig wat hy op 'n honderd plooie trek.

"As ek die president van hierdie land sou word, sal ek ernstige en dringende aandag daaraan gee. Ek sal na alle redelike versoeke luister. Ek heg baie waarde aan die mens se kultuur en besef dat die Boere ook baie gesteld is op hul eie kultuur. Maar wat Afrikaners baie mooi sal moet verstaan: Hulle sal hul huis in orde moet kry. Ek kan nie met verskeie teenstrydige versoeke of skemas gekonfronteer word nie. Doen julle huiswerk behoorlik en ek sal my kant ook bring."

Toe trek Jacob Zuma weg met 'n byna onthutse aanval op die huidige rasbehepte beleid van transformasie. Hy kan onmoontlik nie verstaan hoe die ANC by die punt uitgekom het waar ideologie belangriker geword het as dienslewering nie. Hoe kan die land bekostig om honderde duisende geskoolde landsburgers elke maand te verloor?

Daarna bespreek ons kortliks 'n reeks biobrandstofprojekte in Kwa-Zulu Natal. Ek verseker hom dat ek die saak op die regte tydstip verder sal voer.

Dit was byna vier jaar gelede. Sedert die Overvaal-besoek het ons weer twee keer ontmoet. Elke keer was sy uitsprake dieselfde oor Afrikaners. Dit is duidelik dat hy nie ons stemme wil werf nie, maar dat die land hulle nodig het, want, soos hy dit stel:

"We cannot run this country without the Afrikaners."

для насосов лобановский класс

Slaan die Zuma-yster terwyl dit warm is

Ongelukkig kon ek laasweek se gesprek met mnr. Jacob Zuma nie bywoon nie, hoewel ek aktief daaraan gewerk het dat dit moes plaasvind.

Min mense besef watter politieke deurbraak vir Afrikaners plaasgevind het. Deur sy uitspraak oor Afrikaners se inheemsheid het JZ namens die ANC amptelik erken dat die Afrikaners wel ‘n inheemse Afrikastam is. Waar Mbeki alle witmense oor dieselfde kam geskeur en as ryk settlers gebrandmerk het, het die nuwe swart koning Afrikaners as wit Afrikane gesaniteer. Binne die Afrika-kultuur is dit ‘n reusagtige politieke ommeswaai.

Daardeur het hy verskeie politieke en emosionele deure vir Afrikaners oopgemaak waardeur ons nou die politieke arena vanuit hoë morele grond kan betree.

Eerstens besit elke stam van Afrika ‘n kerngebied waar sy tradisies en gewoontes vetroetel word. Die Duitsers noem dit ‘n kulturheimat – ons noem dit bloot ‘n tuisland. Zuma se stelling plaas die regering nou in ‘n drukgang, want hoe kan Afrikaners dan ‘n inheemse Afrikastam sonder ‘n tuisland wees? Tensy Malema se Oraniabesoek bedoel was om Orania as die Afrikaners se tuisland simbolies te erken.

Sou JZ se uitspraak daarop neerkom dat die ganse Suid-Afrika inderwaarheid die Afrikaners se kulturheimat is, dan sal sekere strukturele veranderings aan regeringsbeleid benodig word om uiting daaraan te gee, want amptelike ANC beleid dui tans op presies die teenoorgestelde. Dan sal ons straat en dorpsname in ere herstel moet word of minstens as paralelle name erken moet word. Dan sal ons erfenisse en tradisies, skole, kurrikulering en taal deur ons en ons alleen beheer moet word.

Soos Dan Roodt gesê het, kon Zuma iets regkry wat hy en ek en ander oor die afgelope agt jaar nie kon regkry nie, naamlik om die breë spektrum van Afrikanerdom vir ‘n vergadering bymekaar te maak. Wat ons Donderdag gesien het, was die Afrikanerraad in aksie in sy gesprek met die toekomstige staatspresident van die land.

Ons volkie se sikofantiese versugting om naby aan mag te verkeer, blyk die enigste wyse te wees vir die daarstelling van die te stigte Afrikanerraad om ons volksbelange te beskerm.

As dit dan so is, laat ons dan daardie pad loop.

best slots to

Kan Suid-Afrika ‘n ANC-regering nog bekostig?

Politici beweer dikwels dat geregtigheid slegs deur wetgewing verseker kan word. Daardie paternalistiese houding help hulle om die steun van die proletariaat te verseker. 'n Paternalistiese regering wil alles met wetgewing bestuur om hul idee van die utopie te verwesenlik. Hierdie en ander begrippe is deur die Franse skrywer, vryemarkekonoom en wetgewer Frédéric Bastiat in sy boek "Die wet" (1850) opgeteken. Daarin beweer hy dat die staat nie die utopie moet probeer skep nie, maar moet slegs verseker dat ongeregtigheid nie sal seëvier nie en dat dit die staat se plig is om die vryheid en veiligheid van sy burgers te verseker. Sy boek werp ook lig op verskeie vraagstukke waarmee ons vandag in hierdie land worstel.

Die vertrekpunt van 'n paternalistiese regering is dat die staat 'n vaderlike plig teenoor sy burgers aanvaar wat streng toesig oor hul sosiale en sakebelange vereis. So 'n inmengende staat se onderliggende teorie is dat burgers nie oor die vermoë beskik om na hulself om te sien nie. Die staat doen byvoorbeeld ons skoolkurrikulering vir ons. Ons weet kwansuis nie wat goed is vir ons eie kinders nie. Die staat se volksvreemde amptenare weet en hulle het die mag om te besluit wat ons kinders moet leer en wat hulle nie mag leer nie. Die geskiedenis van die Boerevolk is byvoorbeeld heeltemal taboe vir die onderwysdepartemente van vandag.

Bastiat sê verder dat, al sou politici reg wees dat dit hul plig is om die utopie te skep, spreek dit nie vanself dat hul goedbedoelde paternalisme die burgers vryer maak nie. Staatsinmenging mag sommige mense meer welvarend maak, maar dit sal altyd ten koste van ander landsburgers se outonomie of eiendom wees. Ek wil beweer dat ongeveer 35 miljoen van Suid-Afrika se inwoners 'n paternalistiese regering verkies, maar dat minder as 5 miljoen inwoners 'n nie-inmengende regering wil hê.

Daar bestaan baie bewyse in die literatuur waar staatspaternalisme landsburgers se vryheid verminder, want die staat neem van sommige om weer aan ander te gee. Suid-Afrika is egter ook paternalisties teenoor misdadigers en waarborg hul regte, al kontrakteer hulle uit die grondwet met hul geweldsmisdade. Ons paternalistiese regering is derhalwe nie in staat om sy vredeliewende burgers se vryheid te verseker nie; ook nie hul reg op eiendom en lewe nie. Die huidige regering kan dus nie verseker dat ongeregtigheid nooit sal seëvier nie. Die verkeerde regering met 'n verkeerde beleidsingesteldheid is dus aan die bewind in Suid-Afrika.

En hiervoor besit die staat die alleenreg op geweld, wat moet verseker dat die wil van die politici afgedwing word. Die staat se magsagent, die howe, word in staat gestel om die bevolking se wil met die politici se wil te vervang. In 'n veelvolkige staat wat deur die demokratiese stelsel van meerderheidsregering aan bewind kom, word die wil van die populistiese meerderheid aan die minderheid teen hul sin opgedwing.

Is dit dus verbasend dat die minderheid hulself van die politieke prosesse onttrek het? Is dit ook verbasend dat lede van die minderheidsgroepe wat pro-aktief deur 'n paternalistiese regering van die ekonomie uitgesluit word, voel dat hul kundigheid, opleiding, kwalifikasies of intelligensie oorbodig vir hierdie land geword het en liewer ander weivelde moet gaan soek?

Waarnemers beweer dat die emigrasie van jongmense te wyte is aan geweld en regstellende aksie. Is die werklike rede nie dat die beskawingsbotsing tussen 'n Afrikaregering en ons Westerse tradisies dit byna onmoontlik vir Afrikaners gemaak het om saam met Afrikavolke onder een vlag te woon nie? Ons leer ons kinders om die gevolge van hul eie dade te aanvaar, om hul eie besluite te neem, om verantwoordelik op te tree. Ons leer hulle 'n pligsbesef, werksetiek, deeglikheid en arbeidstrots, maar die oeboentoebenadering leer hulle van kollektiewe belange, asook die waarde van toenemende konsensus wat tot kollektiewe besluitneming moet lei.

Daagliks sien ons dat vergrype of pligsversuim van regeringsamptenare en politici oorgesien word in 'n ekonomie waar deursigtigheid en verantwoordelikheid vir jou eie dade kritiek belangrik is vir 'n lewensvatbare beskawing. Dit is egter duidelik nie 'n kwessie van werks- of maatskaplike etiek nie, maar 'n ingesteldheid dat niemand aanspreeklikheid vir die gevolge van sy dade hoef te aanvaar ni, en dat die gemeenskap maar die gevolge moet verdra. Hoe lank gaan die stomme Zimbabwiërs nog met Mugabe sit? Goddank dat Mbeki so doeltreffend verwyder is. Daar is altyd 'n uitsondering om die reël te staaf.

As ons aanvaar dat individue selfgemotiveerd is en 'n vrye wil het, beteken dit egter nie dat kollektivisme as sulks verwerp moet word nie. Afrikaners, as 'n kultuurgemeenskap, glo self in 'n mate aan kollektivisme, hou graag vergadering en bespreek graag vraagstukke. Maar hulle doen dit as mense van 'n heel ander beskawingsgroep, met heel ander waardestelsels en tradisies. Ons unieke sin vir geregtigheid, eerlikheid en vryheid het nie sommer net oornag ontstaan nie, maar het 'n baie lang sosiale en sielkundige aanloop wat nie plotseling in 1994 aan sy einde gekom het nie. Daardie vryheid word nou bedreig deurdat ons volkserfenis en kultuurgoedere, wat die basis van ons kollektiewe identiteit vorm, stelselmatig voor ons oë vervreem of vernietig word.

In Suid-Afrika het ons vandag 'n geval waar arbeid deur regulasies bestuur word. Die howe dwing die regulasies af en tronkstraf kan aan oortreders opgelê word. Is Suid-Afrikaners van alle rasse dus vry om hule regte uit te oefen? Is Afrikaners nog vry in hierdie land? Die staat kan eiendom in belang van die breër gemeenskap onteien en kan bedenklke grondeise toestaan. Is dit nie 'n inbreuk op eiendomsreg nie? As mens hierdie teenstellings nie volgens die gees van die grondwet kan verdedig nie, moet jy tot die gevolgtrekking kom dat die staat nie sy beleid ten opsigte van arbeid, landbou en die nywerheid kan implementeer sonder om sy toevlug tot ongeregtigheid te neem nie.

Gedurende die afgelope veertien jaar het die regering selfs nog verder gegaan en in direkte botsing met sy eie bestaansreg gekom. Die landswette is gebruik om regte en belange te vernietig wat die staat veronderstel is om in stand te hou. Die mag van die staat word aangewend om die belange van 'n paar gewetenloses te dien. Hierdie mense gebruik staatsmag om bates sonder enige persoonlike risiko vir hulself in te palm. Om dit te wettig, is plundery in 'n histories verwerfde reg vir swartmense omskep wat ondersteun word deur drastiese maatreëls soos boetes en die weerhouding van staatskontrakte aan weerbarstiges.

Om plundery te beskerm word toegang tot die howe beperk. Om jou eiendom fisies teen onwettige besetting te beskerm, word as 'n kriminele oortreding beskou. Die begronding van die plundermaatreëls kom uit twee uiteenlopende invalshoeke: die verwerplike hebsug van 'n paar opportuniste en die vals humanisme van oorywerige liberaliste.

Maar mense het ook 'n ander neiging, naamlik om 'n bestaan te wil maak ten koste van ander mense. Die geskiedenis van Afrika is genoeg bewys van mense wat mekaar se besittings plunder, soos die ewige oorloë in Afrika en aan die oosgrens wat tot die Groot Trek aanleiding gegee het. Hierdie neiging is waarneembaar in die geskiedenis van elke land op aarde en word veroorsaak deur die mens se basiese instink om sy behoeftes met die minste moontlike pyn te bevredig, hetsy deur sy eie arbeid, hetsy om die vrugte van ander se arbeid te plunder. Selfs in vredestyd gaan die plundery van huishoudings nagteliks voort in Suid-Afrika. Dink aan die bloeiende seerowery aan die Somaliese kus. Dit is nou maar in die Afrikamense se aard om te plunder.

Die regstelsel se doel is om geregtigheid in stand te hou, in so 'n mate dat die meeste mense glo dat enigiets wat wettig is ook moreel aanvaarbaar is. Dan glo hulle sommer dat iets geregverdig is, want die wet maak dit aanvaarbaar. Om plundery regverdig en aanvaarbaar vir almal se gewete te maak, moet dit deur wetgewing gesaniteer word en presto, ons gewetens is skoon.

Bestaan daar 'n groter euwel in enige land as om die regstelsel as plunderinstrument te gebruik met die doel om die verskil tussen reg en geregtigheid uit almal se gewetens uit te wis?

Sou ongeletterde aansoekers byvoorbeeld fondse vir hul projekte benodig, is dit nie ongewoon dat hulle deur die betrokke staatsamptenaar bygestaan word nie. Benewens die hantering van aansoeke vir staatshulp tree amptenare terselfdertyd ook op as "professionele" raadgewers by die toekenning van skenkings, lenings, aandele of ander finansiële bystand. Ongeletterde ontvangers betaal daardie duur professionele fooi met graagte uit die fondse wat op hierdie manier vir hulle gewerf word. Die amptenaar verdubbel sy salaris op hierdie manier en geen wet is oortree nie. Só gaan die plundery voort, maar kring elke dag wyer en meer subtiel uit omdat slegs die wet en nie die gewete die beperkende faktor geword het.

Ons almal wil die landswette eerbiedig en in stand hou, maar, wanneer daardie wette in botsing kom met jou moraliteit en mekaar weerspreek, verloor mens die respek vir die land se wette, want ons beskou gewoonlik ons moraliteit op 'n hoër vlak. Nogtans raak mens afgestomp en bevind jou naderhand in die situasie waar jy bereid is om 'n geregsdienaar R100 omkoopgeld aan te bied om jou die ongerief van sy wetstoepassing te spaar.

Dit is dus duidelik dat die land die ANC nie langer kan bekostig nie. Dit sou fataal wees vir Afrikaners, gesien teen die agtergrond dat die ANC 'n beleidsverskuiwing na links wil maak en nog verder van die Westerse beskawingskomponent van die land wil wegbeweeg. Die ANC wil nog meer paternalisties word. Sosialistiese staatspaternalisme wek meer korrupsie, konfiskering van eiendom, beperkings op persoonlike vryheid, verhoogde belastings en verswakking van die beskermingsdienste. Daar bestaan 'n ydel hoop dat die Afrikaners ook baat kan vind by die ANC se paternalistiese benadering deur 'n krieseltjie vryheid aan Afrikaners toe te staan in ruil vir hul onderdanigheid. In die geheel word Suid-Afrika egter 'n swakker plek om in te woon.

Hoe lank sal Afrikaners nog stilsit en toesien hoe hul vryheid en volksidentiteit weggekalwe word? Is dit nie nou tyd dat die min beskikbare magshefbome tot hul beskikking deur Afrikaners gebruik word nie? Moet persoonlike en korporatiewe ego's nie onderdanig gemaak word aan die belang van 'n eens trotse volk nie?

форма справки 086-у топкарго отзыв