Rubrieke – Bladsy 10

Die vreeslike doring in my vlees

Na aanleiding van die spotprent oor die toekoms van papier – "Psst … vergeet die internet … net nuus op papier tel!" – wil ek 'n vreeslike doring in my vlees aan lesers onthul. Ek weet nie of dit op dieselfde skaal van beestelike teistering as Paulus s'n is nie, maar dit het die potensiaal om my oor die rand van die afgrond te laat stort.

Ek lees nie elke dag 'n papierkoerant nie, maar die dag as ek een koop, kan ek die slagting van die rassistiese wit honde van die NSA, die vertrapping van my taal deur my eie mense, swart idiotestreke en algemene ellende ewe kalm inneem met 'n beker tee en 'n stuk beskuit. Later kan ek dit rustig in nagmerries en met 'n kombuismes onder die kussing verwerk. Niks trek my aandag af terwyl ek my aan die afgryslike nuus van die dag toewy nie. Pienk oorpluise werk doeltreffend teen die daaglike nor-MAL-iteit van brakkende blaffe.

Maar lees ek 'n koerant oor die lug – of deesdae omtrent enige webwerf – word ek gewelddadig aangerand deur singende, dansende, klinkende, klankende advertensies. Ek kry nie die keuse om hulle te ignoreer of belangstellend te lees soos met papieradvertensies nie. Ek het 'n erge graad van aandaggebreksindroom ontwikkel. Ek ly aan posttraumatiese stres. Ek is lelik met mense wat nie lelik met my was nie, met die gevolg dat ek sosiale verwerping beleef. Ek knou my kat af en vrees vervolging deur die DBV. Ek smag na sielkundige berading en diep terapie, maar het nie R600 (met kontantafslag) om per oorsessie te betaal nie.

Hiermee sweer ek plegtig dat ek nooit op enige webkoerant, joernaal, nuusbrief of webwerf sal inteken, dit wil sê betaal om dit te lees, terwyl sulke monstrositeite – singende, dansende, klinkende, klankende internetadvertensies – aan my opgedwing word nie. Ek sweer ek sal nooit, ooit produkte koop of dienste gebruik wat só geadverteer word nie. Wat hierdie adverteerders in hul banaliteit nie besef nie, is dat hulle hul afstootlikheid aan my adverteer.

Intussen lees ek maar Praag en ander webwerwe met pleisters: blanko teksblokke van my TextEdit-program (Apple se handige woordverwerkingsprogram). Sodra die webwerf oop is, plak ek lang, plattes oor die flitsende baniere bo, vertikales op die springende goed aan die kante en vierkantiges op die dansende dinge in die middel. Maar sodra ek die webblad aanrol of op 'n skakel klik, spring dit na bo en verdwyn die pleisters. Dan moet ek die webblad met die muis uit die pad skuif om die pleisters onder by te kom. Die pleisters moet dan weer op hul plekke geplak word. Só swerf 'n mens dan die hele skerm vol – ek het 'n hele negentien duim plat spasie vir hierdie oefening. Dit het in 'n hele kuns ontwikkel om 'n webblad net só groot oop te maak en net só te posisioneer en die teksblokke net só te trek en te plak sodat daar altyd êrens 'n stukkie pleister verby die webblad steek. Verdwyn die pleisters na onder, kan jy net op die uitstaande stukkie klik sonder om eers die webblad te skuif – en voilà! – TextEdit is weer die aktiewe program en sy pleisters bo. Dit verg 'n baie interaktiewe leesbenadering om jou skadelike blootstelling aan internetadvertensies te beperk – wat my nog nader aan die rand van die afgrond dryf.

As papierkoerante dan sterf, sal ek maar in die beskaafde barbaarsheid van die verlede terugval, waar riemtelegramme, bostelegrawe, rookseine en doodgewone lekker skinder jou die jongste nuus ter ore en oë besorg het.

O, en wat van die radio? PG Glass se "Howdy" en die ander histeriese "handelsnuus" met hul Engelse slagspreuke gee my so 'n pyn dat ek feitlik nooit radio luister nie. Dis wel goeie oefening om kort-kort radio toe te hardloop en die volumeknoppie af te draai, maar om die een of ander onverklaarbare rede is dit baie sleg vir my humeur en gevolglik ook vir die kat en onskuldige mense in my lewe.

Piekolie en abiotiese petroleum, Deel III

In die vorige rubriek het ek aangetoon dat P, die produksie van petroleum in vate per dag, deur ŉ logistieke kurwe beskryf kan word. P gaan deur ŉ maksimum of piek, ŉ toestand wat bekend staan as “Piekolie”. Die beskrywing word sterk deur historiese Amerikaanse olieproduksie gesuggereer: Produksie in die Amerikaanse oliedeelstaat het vanaf die 1930s skerp toegeneem, ŉ piek in 1970 bereik en daarna afgeneem, konsekwent met die logistieke model van die Amerikaanse geofisikus M King Hubbard.

Daar is sekere aannames onderliggend aan Hubbard se model. Dit is (1) dat petroleum ŉ onhernubare bron is, (2) dat dit biotiese in oorsprong is, en (3) dat dit in redelike vlak sedimentêre reservoirs onder antikliene versamel, waar dit dan ontgin kan word.

Hubbard se model aanvaar verder ook dat oliebronne in verskeie grade voorkom: Daar is velde wat maklik ontgin word om hoë graad ru-olie te lewer, daar is lae graad velde soos oliesande, en moeilik ontginbare velde soos diepsee-olievelde. Die verspreiding van bronne kwaliteit en kwantiteit veroorsaak dat ŉ geïntegreerde oliedeelstaat se produksie deur ŉ logistieke kurwe beskryf sal word.

Om ŉ kwalitatiewe prentjie te skilder, kan mens na die ontginning van ander ertse kyk, en die ontginning van kopermetaal is ŉ interessante geval wat in ŉ sekere sin soortgelyk aan ru-olieproduksie is.

Produksie van koper: Meeste kopererts bevat maar klein persentasies koper wat verbind is met ander waardelose minerale soos silikate. Deesdae bevat gemiddelde kopererts ongeveer 0.6% koper, en boonop maak die erts net omtrent 2% van die rots waarin dit voorkom uit. Daar word tans ongeveer 15 miljoen ton koper per jaar geproduseer, en as ons dit in die geskatte ontginbare koper in deel, dan is daar genoeg erts vir ongeveer 33 jaar, as ons dit teen 15 miljoen ton per jaar produseer.

Die bostaande is ŉ vereenvoudigde beskrywing, en beraam die skatting dat daar ongeveer 470 miljoen ton kopermetaal in erts is wat nog ontginbaar is. Daar is egter baie meer koper as dit op aarde. Daar is ten miste 10 keer meer koper in seewater opgelos, en ŉ verdere 10 keer soveel koper in die aardkors as wat daar in seewater is. As die 470 miljoen ton opraak na 33 jaar, dan kan ons koper uit seewater ontgin, en as dit ooit opraak, dan uit die aardkors uit? Of nie?

Die antwoord is natuurlik dat ons waarskynlik nooit ekonomiese hoeveelhede koper uit seewater sal ontgin nie. Die rede hiervoor is taamlik kompleks, maar is ŉ gevolg van die tweede wet van termodinamika. Koper-atome wat in seewater voorkom moet gekonsentreer word, en dit verg baie energie, waarskynlik so baie dat dit nooit ekonomies gedoen kan word nie (al bestaan die tegnologie om dit te doen reeds). Derhalwe is ons beperk tot hoërgraad kopererts, en as dié ooit skaars raak, sal koper skaars word.

Daar was in historiese tydvakke maklik ontginbare koperneerslae, waaruit antieke beskawings brons vervaardig het vir wapentuig en ander gebruike in die bronstydperk. Daardie maklike bronne is reeds uitgeput, en het miskien minder as 1% van die koper gelewer wat ons reeds ontgin het. Die verskeie grade van kopererts wat ons vind, met die maklikste wat eerste ontgin word, dui aan dat Hubbard se logistieke model van pas is. Koper produksie sal toeneem, piek, en daarna afneem. Die afname in koper-produksie sal ook gepaardgaan met die verbeterde tegnologie en meer energie vereistes as wat die makliker erts gebruik het.

Deesdae word 30% van die wêreld se koper in Chili geproduseer, en ŉ logistieke benadering toon aan dat koperproduksie in Chili (en dus wêreldwyd) deur piek produksie sal gaan in die volgende dekade. Groot hoeveelhede koper word as skraap-metaal herwin en weer gebruik, maar koper word ook opgebruik in ander aktiwiteite, soos in die elektroniese industrie. Mens kan kontroleer vir die herwinning van afvalmetaal in kopermetaalproduksie, maar dit maak nie juis ŉ groot verskil nie. Ten beste skuif dit die datum vir piekproduksie met ŉ paar jare terug, omdat dit net nog ŉ bron vir kopermetaal is (en ŉ taamlike maklike een).

Dit is die wese van dit ontginning van uitputbare natuurlike bronne – die hoogste graad bronne word eerstens ontwikkel, en soos die uitgeput word, beweeg ons af na laer graad bronne wat moeiliker ontginbaar is. Met elke afname in die kwaliteit van die bron vermenigvuldig die hoeveelheid kopermetaal wat ons kan ontgin, maar dit gaan gepaard met skerp toenames in die energie-uitgawes per ton koper wat ontgin word. In moderne tydvakke het petroleum en petroleumtegnologie in die vorm van dieselenjins en hoogoonde tesame met geochemiese tegnieke dit moontlik gemaak om kopermetaal te ontgin uit rotse wat net 0.6% persent koper bevat.

As ons om een of ander rede weer verval tot ŉ pre-industriële beskawing sal daar nêrens genoegsaam kopererts van voldoende kwaliteit wees wat met primitiewe tegnieke ontginbaar is nie. Die bronstydperk was dus eenmalig in die mens se geskiedenis.

Hier moet 'n mens nie energie met tegnologie verwar nie, die twee begrippe is nie dieselfde nie: Tegnologie laat ons toe om energie meer effektief te aan te wend, maar ons sal byvoorbeeld nooit tegnologie aanwend om koper ekonomies uit seewater te herwin nie omdat daar fundamentele limiete is in terme van energie, selfs al is die tegnologie volmaak. Tegnologie om koper uit seewater te herwin kan dus maklik ontwikkel word, maar niemand doen dit nie, omdat dit heeltemal te duur is.

Olie-produksie: Die kwalitatiewe beskrywing van koper-produksie is toepasbaar op petroleumontginning. Daar word geskat dat daar ten minste 1 triljoen vate olie steeds in plek is in die wêreld se ontginbare olievelde. Daar is ook reeds 1 triljoen vate reeds ontgin. Die olie wat reeds ontgin is, was “makliker” olie – so maklik dat dit beraam word dat vir elke vat olie wat in energie gespandeer is om olie in die 1950s te herwin, tot 100 vate teruggekry is. Die verhouding het teruggesak tot ongeveer 14 tot 1 vandag, en sal verder afneem omdat mense steeds die maklikste beskikbare bronne eerstens herwin. Die verhouding kan selfs so ver as 3:2 daal in oliesande (wat reeds ontgin word om in die aanvraag te voorsien). Anders as koper, word al die petroleum wat ons ontgin opgebruik in ons ekonomie, en Hubbard se model voorspel ŉ piek in produksie tussen 2005 en ongeveer 2012 (maar sommige ontledings suggereer ŉ datum tot so laat as 2025).

Soortgelyk aan die ontginning van koper, is daar fundamentele limiete aan die ontginning van petroleum, wat ons in energie-in, energie-uit, terme beskryf. As ons een eenheid energie in petroleum gebruik om petroleum wat een eenheid energie bevat te herwin, dan het ons ŉ 0% wins op ons belegging, terwyl ons tyd gemors het in die proses. Dit sou beter wees om daardie energie aan te wend vir ŉ ander doel.

Dit is waar dat beter tegnologie kan help, maar om tegnologie te ontwikkel gebruik self energie, en die hele proses om tegnologie te verbeter is onderhewig aan die wet van afnemende opbrengs. Daar is derhalwe ŉ harde limiet, wat perke plaas op ons vermoëns om tegnologie en produksie arbitrêr te verbeter.

ŉ Abiotiese oorsprong vir petroleum kan die prentjie ietwat verander. Dit sou beteken dat olievelde weer aangevul sal word met petroleum wat dieper uit die aarde se kors perkoleer, en dat selfs tans uitgeputte velde later weer ontgin kan word. As die hernuwing van ŉ veld deur abiotiese petroleum oor tydskale van honderde jare plaasvind, is dit nie ŉ faktor in huidige olieproduksie nie, en sal dit Piekolie nie affekteer nie.

Olievelde en selfs hele oliestreke word in net 2 tot 3 dekades ontgin, soos mens in die Noordsee, die VSA en Meksiko se velde opmerk. As abiotiese bronne ŉ verskil in die piek produksie van ru-olie gaan maak, moet dit vloei oor enkele dekades. Dit wil sê, die vloei van abiotiese olie moet ŉ veld redelik affekteer binne tydperke van 2 of 3 dekades.

Daar is geen bewyse tans beskikbaar wat bostaande suggereer nie. Die VSA se olievelde het reeds in 1970 gepiek, en selfs na amper 40 jaar is daar ŉ jaar oor jaar se afname in produksie. Nuwer tegnologie, die teoretiese effekte van abiotiese bronne, dieper en meer boorgate, …kortom niks, kan die afname in Amerikaanse produksie skynbaar omkeer nie.

Dit sal ook eindelik dieselfde met Saoedi-Arabië se velde wees, in welke geval die wêreldproduksie deur sy piek gaan. Niemand weet wat dan sal gebeur nie, maar in deel IV van die rubriek, bespiegel ek oor die toekoms nadat olieproduksie deur sy piek gegaan het. Laat ek net finaal opmerk dat mense oor 500 jaar sal terugkyk op ons olie-beskawing, en dat hulle dit as ŉ abnormale tydperk sal beskryf. As daar geen abiotiese petroleum is nie, is die olietydperk, net soos die bronstydperk, ŉ eenmalige era in die mens se geskiedenis.

free bets no deposit required casino

Blydskap oor Kanadese vlugtelingstatus is voortydig

Die Kanadese owerhede het besluit om vlugtelingstatus aan ‘n blanke Suid-Afrikaner, Brandon Huntley, te verleen. Mnr Huntley het heeltemal akkuraat aangevoer dat die Azaniese piesangrepubliek se ANC regime versuim in sy plig om mnr Huntley teen misdaad te beskerm.

In ‘n sonderlinge uitspraak het die voorsitter van die Kanadese tribunaal, William Davis, bevind dat Huntley geviktimiseer word omdat hy blank is, en omdat swart geweldenaars blankes doelbewus teiken. Dit is ‘n feitelike bevinding geskoei op misdaadstatistieke wat in enige normale, Westerse land sou dui op ‘n volksmoord of burgeroorlog. Mnr Davis het egter geen idee van die linkse argwaan wat hy hom op die hals gaan haal hieroor nie.

Heel voorspelbaar het ‘n segsman vir die ANC-regime, Ronnie Mamoepa, dié uitspraak reeds as “belaglik” (sic) afgemaak. Kennelik vind die nar Mamoepa die sowat 300,000 moorde sedert die ontstaan van die Azaniese piesangrepubliek in 1994 ook lagwekkend en ‘n blote komedie daar waar hy veilig in sy blouligkonvooi sit terwyl die konvooi se bobbejane agter die stuur ander padgebruikers van die pad dwing.

Alhoewel William Davis se uitspraak 100% akkuraat is, en ‘n grondige weerspieëling van die realiteite op die grond in Suid-Afrika verteenwoordig, sou ek dink dis voortydig vir blankes om bly te raak oor hierdie beslissing en vir ons om en masse vir asiel aansoek te doen. Die geskiedenis het geleer dat blankes allermins op die Weste kan staatmaak vir morele en fisieke steun.

Dit was juis ons mede-Westerlinge, onder andere die Nederlanders en veral die Britte en Skandinawiërs, wat die ANC se terreurveldtog befonds het. Die lot van enkele miljoene Westerlinge in ‘n verafgeleë kontinent traak Kanadese, Amerikaners en Europeërs bitter min. Ek sou persoonlik nie verbaas wees as Davis se uitspraak onder druk van die Azaniese regime omgekeer word nie.

Dat daar druk op die Kanadese owerhede sal kom om nie in die toekoms sulke uitsprake te maak nie, is ook gewis. Daardie druk sal ongetwyfeld kom vanuit die anderskleurige gemeenskappe in Kanada en die VSA. Dis sal gebore word uit vrees onder die allochtone dat dit hulle kanse sou benadeel om die res van hulle uitgebreide families na Noord-Amerika te bring om ook daar te kom plak, omdat dit die anti-immigrasie groeperings se hand sal sterk. Dit sal egter veral uit die linkse blanke geledere binne Kanada kom. Davis se uitspraak is naamlik heiligskennis wat lynreg indruis van die linkse se blindelingse geloof in die dogma van nie-rassigheid.

Die feitelike waarheid, dat swartes blankes vermoor teen ‘n koers ‘n orde groter as blank-op-swart moorde, bots met die linkse se lewensmodel wat geskoei is op ‘n grootskeepse en moedswillige blindheid vir die gewelddadige aard van Afrika en Afrikane. Dit sou olie op die vuur wees vir anti-immigrasie-aktiviste in die VSA en Kanada, diegene wat luidkeels vra waarom immigrante soveel misdaad in Noord-Amerika pleeg, ‘n vraag waarop die linkses geen antwoord het nie, buiten om telkens hul towerwoordjie “rassisme” as verweer te probeer gebruik. Die Suid-Afrikaanse organisasie Lawyers For Human Rights, by monde van segsman Jaco van Garderen, het inderdaad alreeds en heel voorspelbaar aan’t skree gegaan en die uitspraak as rassisties bestempel, iets wat bloot dien om LFHR se intellektuele bankrotskap uit te basuin.

(Verbeel diegene wat die woord rassis telkens uitgil hulself waaragtig dat om dit tot vervelens toe te herhaal, hoegenaamd nog enige indruk maak? Sien hulle dit moontlik as ‘n soort abrakadabra-woordjie wat enige moontlike argument onmiddelik wen en hul opponente sal stilmaak?)

Ek sou dus bietjie wag voor ek my paspoort afstof en voor die hek van die Kanadese hoëkommisaris gaan kampeer in die hoop dat ek ook vlugtelingstatus sal kan bekom.

(Nota: hierdie bloginskrywing is vroeg op Dinsdagoggend gepubliseer. Sedertdien het die ANC regime luidkeels rassisme begin gil. Groot verrassing, daai een. Sodra die regime uitgevang word en verneder word, word die rassekaart uitgehaal, en soos hierbo aangedui is dit die laaste uitkoms van diegene wat g’n teenargument kan opper nie. Snaaks dat hulle so stil is as wittes tydens rassistiese moorde en ander swart-op-wit geweld aangeval word.)

Lees Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

spins no

Goedkoop elektrisiteit veroorsaak onnodige lugbesoedeling

Vir minstens twintig jaar betoog ek teen die vestiging van aluminiumsmelters in Suider-Afrika wat bedoel is om surplus kragopwekkingsvermoë te absorbeer. Die De Villiers-kommissie se ondersoek na Eskom se sake gedurende die tagtigerjare het veroorsaak dat politici aktief in Eskom se sake begin inmeng het.

Die aanname was dat Eskom se beplanning verkeerd was en dat Suid-Afrika gevolglik onherroeplik met surplus kapasiteit opgesaal gaan sit. Met so ‘n aanname sal Eskom se amptenare enigiets doen om die politici tevrede te stel tydens onderhandelings met voornemende smelters. Dit het dus nie verbaas toe die destydse Alusaf ooreenkoms gesluit was om Eskom se reserwevermoë op te neem nie.

Maar Eskom se beplanners was toe nie verkeerd nie. Daardie reserwevermoë was slegs kortstondig. In die tagtigerjare het die NP nog vas geglo dat hulle vir altyd aan bewind sou bly, dat Suid-Afrika nog vir baie jare aan sanksies blootgestel sou word en dat die Berlynse muur vir altyd sal bly staan. Niemand het die magsoorgawe van 1994 toe voorsien nie.

Selfs binne daardie verband was die Alusaf-besluit swak sakeoordeel wat op korttermyn oorwegings gegrond was. As energiekonsultant wil ek Jacob Mouw dus gelyk gee oor sy betoog teen aluminiumsmelters wat Eskomkrag ten koste van die res van die land opslurp. Deur die eerste swak besluit daarna weer te herhaal, grens aan stommiteit. Die Mozal smelter in Mosambiek, byvoorbeeld gebruik vier maal meer elektrisiteit as die res van Mosambiek se verbruikers saam, en daarvoor moes nuwe kapasiteit geskep word!!. Vanuit ‘n moraliteitsoogpunt gesien, is dit onaanvaarbaar in die huidige internasionale politieke milieu. (Besoek gerus Elektrisiteit in 'n digitale ekonomie.)

Mens kon argumenteer dat dit grens aan ‘n misdryf teen die mensdom, wat deur wetgewing gewysig sal moet word. Om heersende kontrakte op te skort sal waarskynlik nie moontlik wees nie, maar, soos die engelse sê, is daar meer as een manier om ‘n kat af te slag.

Een manier is om die smelterkat byvoorbeeld met ‘n CO2-heffing te belas. Dit is een saak om die prys van die krag aan die Londense metaalbeurs te koppel, maar dit is ‘n heel ander saak om toe te laat dat omgewingsbesoedeling terselfdertyd gekondoneer word sodat die winsgewendheid van die smelters nie in gedrang kom nie.

Eskom is een van die wêreld se grootste omgewingsbesoedelaars en in belang van ontwikkeling word dit in Afrika oorgesien. Maar om misbruik daarvan te maak is onvergeeflik.

Vir elke ton aluminium wat geproduseer word, moet Eskom 15.5 Megawatt per uur elektrisiteit lewer wat uit 15.5 ton steenkool opgewek word. Teen langtermyn kontrakpryse kos steenkool vandag nagenoeg R100 per ton. Korttermyn steenkoolpryse is selfs R160 per ton en meer. ‘n Ton aluminum gebruik dus R 1550 se steenkool en word tans teen $1860 (R14,880) per ton op die Londense Metaalbeurs verhandel.

Kundiges in die bedryf is dit eens dat elektrisiteit minstens een derde van die produksiekoste van aluminium uitmaak. Die erts en ander uitgawes kos die res. In Randterme is die fabriekskoste van een ton aluminium dus ongeveer R5,000.

Mens kan nie met sekerheid sê wat die smelters vir hul krag betaal nie, maar ons kon geredelik aanvaar dat die smelterye hul krag deesdae teen minstens 40% goedkoper inkoop as ander nywerhede, aangesien smelterye se kragprys op ‘n ander manier geïndekseer is en nie die onlangse groot fiskale prysverhogings weerspeël nie. Die res van die land se kragverbruikers moet derhalwe die smelterye se aluminium met minstens R500 per ton subsidieer.

Om dit nou in verband te bring met omgewingsbesoedeling: Vir elke ton steenkool wat verbrand word, word 1.83 ton CO2 in die atmosfeer vrygestel deur Eskom se kragstasies wat die krag daarvoor opwek. Die smelters self stel ook groot hoeveelhede CO2 vry. Vir elke ton aluminium, word die atmosfeer met minstens 28 ton CO2 besoedel. Suider Afrika se Aluminiumproduksie besoedel die omgewing dus jaarliks met ongeveer 28 miljoen ton se kweekhuisgas.

Omgewingsbesoedeling geniet internasionaal tans die hoogste moraliteitsoorweging, maar in Suid Afrika is dit waarskynlik die laagste op die prioriteitslys. Die tyd het aangebreek vir die staat om die aluminiumkontrakte weer te besoek, sodat die ongeregverdigde besoedeling wat saam met die krag leweringskontrakte ingesluip het, belas kan word. Die subsidie van R500 per ton aluminium wat die res van die verbruikers moet subsidieer, kan sodoende verhaal word.

‘n Koolstofbelasting van R60 per ton CO2 op die smelterye, wat die marginale CO2 verteenwoordig wat op ‘n gesubsidiëerde basis deur Eskom namens die smelters afgeskei word, sal die winsgewendheid van aluminium met minder as 0.4% beïnvloed, maar sal die egalisering van omgewingsbesoedeling vir dieselfde kragverbruik deur ander bedrywe tot gevolg hê.

Hoewel die aluminiumbedryf naarstiglik probeer om hulself teen sulke maatreëls te immuniseer, kan spesiale wetgewing die saak gou in werking stel. Dit sal ‘n bykomende inkomste van R500 miljoen jaarliks vir Eskom beteken en die opwaartse druk op kragpryse aan ander verbruikers wesenlik verlig. Suid Afrika se aluminium uitvoere beloop tans meer as R14 miljard, waarvan die elektrisiteit wat teen ‘n verlies verkoop word, die plaaslike inhoud uitmaak.

‘n Ander manier om die kat by te kom is deur spesiale rantsoeneringswetgewing ‘n plafon op smelters se gebruik van elektrisiteit te plaas. BHP-Billiton moes onlangs twee smeltpotte in sy Bayside smelter uit bedryf haal om die verpligte 10% elektrisiteitsbesparing te bereik. All die ander sakesektore kry tans baie swaar, weens die resessie. Een party van die elektyrisiteitsooreenkoms is tans in die knyp. Dus bestaan daar ‘n goeie rede waarom leweransiersooreenkomste herbesoek kan word.

топка для бани

Repliek op Johann Wingard: Abiotiese en biotiese olie II

Ek het êrens in die tagtigerjare van die vorige eeu met die idee van "piekolie" kennis gemaak. Die storie begin egter reeds in 1959 met M King Hubbard se voorspellings vir die Amerikaanse olieprovinsie. Hubbard se werk, wat in verskeie akademiese tydskrifte gepubliseer is, het 'n debat ontketen, maar destyds amper uitsluitlik onder Amerikaanse deskundiges. Die debat is grotendeels deur ekonome, politici en wetenskaplikes van welke aard ook al, meestal ten beste geïgnoreer, en ten slegste, as roekeloos afgemaak.

My eerste indrukke destyds was dat piekolie 'n vergesogte idee is wat selfs 'n samesweringsteorie kon wees, en ek het dit derhalwe geïgnoreer. Verdere probleme vir die teorie was dat anti-Amerikaanse aktiviste dit in 'n mate gekaap het wanneer hulle aanvoer dat petroleum die VSA se buitelandse beleid bepaal, en dat tekorte in olie in die VSA, asook Amerikaners se dors na olie, onderliggend aan alles wat gevaarlik en sleg is sover dit die VSA betref. Piekolie kan dus in sy meer ekstreme manifestasies ontaard in anti-Amerikaanse samesweringsteorieë. Die gevolg is dat die legitieme wetenskaplike debat rondom die ontginning van petroleum 'n ideologiese kleur aangeneem het, wat dit moeilik maak om die statistieke en wetenskaplike sy van die teorie neutraal te analiseer.

Saddam Hoessein se avontuur in Koeweit en VS-president George H W Bush se reaksie in die Eerste Golfoorlog in 1992, het die debat rondom piekolie verder as ideologies van aard gekarakteriseer: Linksgesinde anti-oorlogaktiviste kon selfvoldaan opmerk dat Bush presies optree soos hulle verwag het: Beduiwel Amerika se verskaffers van olie, en die reaksie kan ernstig wees. VS-presidente Clinton en Bush junior het presies net so gereageer, en die jonger Bush het eenkeer opgemerk dat die Amerikaanse lewenswyse, gebaseer op 'n olie-ekonomie, nie onderhandelbaar is nie. Dit alles voed 'n ideologiese debat rondom piekolie, wat die wetenskaplike sy van die debat soms van koers af dwing.

Daar is baie feite hier, en groot potensiaal om samesweringsteoretici baie materiaal te gee vir nadenke en kranksinnige profesieë. My eie indruk was op daardie stadium egter deurentyd dat piekolieteoretici presies die volgende is: samesweringsteoretici wat 'n ietwat snaakse, maar meestal skadelose, ontleding oor petroleum verkwansel, wat waarskynlik boonop nog verkeerd is.

Dit is nietemin 'n feit dat M King Hubbard voorspel het dat die ru-olieproduksie wêreldwyd teen die einde van die twintigste eeu deur 'n maksimum of piek sal gaan. Teen dié tyd was Noordsee-olieproduksie hoër as ooit tevore, en feitlik niemand (die uwe inkluis) het juis aandag aan ru-olieproduksie gegee nie. Produksie het jaarliks toegeneem, die energiekrisisse van die 1970s was omtrent vergete, en die olieprys was stabiel en laag, met Saoedie-Arabië as die swaai-produsent wat telkens die toon aangegee het om pryse te beheer. Die Clinton-jare in die Withuis het groter sportgebruiksvoertuie op die mark gebring, wat nog groter en meer petrol per myl gebruik het as omtrent enige persoonlike voertuig van vervloeë dae.

Tog was dit juis toe dat ek, na aanleiding van Hubbard se voorspelling, 'n paar jaar of wat later, toevallig besluit om na Amerikaanse ru-olieproduksiestatistieke te kyk. Dit was alombekend dat Hubbard die piek in Amerikaanse produksie voorspel het (die voorspelling is in 1959 gemaak vir 1971, terwyl die piek in 1970 was), maar niemand het juis verder in die hoofstroompers uitgebrei oor produksie in die Amerikaanse olieprovinsie sedert 1970 nie.

'n Kort blik oor die statistieke toon egter aan dat die VSA se produksie stelselmatig ná 1970 afgeneem het. Dit is ietwat onverwags – die energiekrisis in die 1970s, die VSA se afhanklikheid van Midde-Oosterse ru-olie, en OPUL se vyandigheid, tesame met skerp prystoenames in die prys van olie in die 1980s, en baie verbeterde tegnologie, het 'n motief vir sterk toenames in Amerikaanse olieproduksie geskep. Maar ten spyte van beter tegnologie, 'n skerp verhoogte prys, investering in eksplorasie deur die oliemaatskappye, asook die geopolitieke omstandighede, het Amerikaanse produksie net een rigting geken: minder olie met verhoogde produksiekoste, jaar na jaar.

Niks kon dit omkeer nie: Die ontwikkeling van velde onder die see, verhoogde investering in nuwe tegnologie, meer geoloë om nuwe velde te vind, het wel in sekere liggings verhoogde produksie ten gevolg gehad, maar dit kon nooit ten volle vir afnames in ander velde vergoed nie.

Vandag is Amerikaanse produksie minder as 60% van sy piek in 1970. Myns insiens bewys die Amerikaanse produksiekurwe dat M King Hubbard se idees 'n vrugbare manier is om produksie te ontleed, en toekomstige produksie te voorspel. Die reaksie van die Amerikaanse ekonomie op die piek in ru-olieproduksie in die Amerikaanse olieprovinsie is alombekend: Stagflasie en hoë rentekoerse, in 'n klimaat waar verbruikers naarstiglik werk om petroleumprodukte meer spaarsamig te gebruik.

Wat is Hubbard se kurwe? Ek het reeds breedvoerig oor Hubbard se benadering in 'n vorige rubriek geskryf en ek gee net 'n paar kernidees hier.

Hubbard het voorgestel dat ru-olieproduksie in 'n olieprovinsie (wat 'n geografiese area, soos die VSA, se totale olieproduksie insluit), met 'n logistiese kurwe beskryf kan word. Ons dui die produksie aan as P, in vate per dag. Die kumulatiewe produksie in die olieprovinsie is C, en is die totale hoeveelheid olie wat reeds ontgin is (sedert die provinsie ontwikkel is vir ontginning).

As jy nie van wiskunde hou nie, spring maar oor die volgende twee paragrawe – die volgende is nie wesentlik vir ons diskussie nie, maar is nietemin interessant: Die produksie P van ru-olie is verwant aan C in die vergelyking [P/C] = K – C. K is 'n konstante term, en ons merk op dat as C=K, dan is P=0. Met ander woorde, K is die totale hoeveelheid ru-olie ter plaatse voor die provinsie ontgin word. Die vergelyking [P/C]=K-C is 'n differensiële vergelyking, wat P, C en K in verband met mekaar bring en wat ook as 'n logistieke vergelyking bekendstaan. Die vergelyking kan maklik opgelos word.

In die bostaande grafiek word die logistieke vergelyking geïllustreer. Die kumulatiewe olieproduksie is op die horisontale as, en die verhouding [P/C] op die vertikale as. Die data is in vate per dag, en nadat daar eers 'n rondskommeling in die data is, attenueer die data en begin die blou lyn volg. As mens die blou lyn tot by die horisontale as ekstrapoleer, kry mens, K, die totale hoeveelheid olie wat ontgin kan word. As ons die eenhede terugwerk tot vate, dan is die totale moontlike kumulatiewe opbrengs in die Amerikaanse olieprovinsie nie meer as 'n totale 240 miljoen vate nie.

Die analise in die laaste twee paragrawe toon aan dat P 'n klokkurwe is, en wat bekend staan as Hubbard se kurwe – P begin laag as die provinsie nuut is, styg tot 'n maksimum, en neem daarna af. Die maksimum in P is die piek, en die hele argument rondom piekolie is gaande oor die Piek in P – waar is dit, hoe hoog is dit, en mees belangrik, kan mens dit voorspel deur van bestaande data te ekstrapoleer? Verder kan mens ook die gebruik van ? logistiese benadering bevraagteken, hoewel bestaande ontginningsdata nie teenstrydig met dit is nie. Dit is verder belangrik om op te let dat petroleum nie soseer opraak nie, maar dat die produksie P (in vate per dag) afneem na die piek. Die afname kan nie omgekeer word nie, en dit veroorsaak tekorte op die oliemark, met verhoogde pryse en ander ekonomiese ontwrigtings.

Die belangrikste begrip in die laaste paragrawe is P, die tempo van olie-produksie per tydseenheid (vate per dag). Die wêreldekonomie verorber 'n sekere aantal vate ru-olie per dag (tans ongeveer 85 miljoen vate per dag). Daar is ook 'n wêreldwye aanvraag A vir ru-olie. As P>A, dan is daar genoegsame produksie om in die aanvraag te voorsien, en die olieprys behoort laag en stabiel te wees, met produsente wat net genoeg produseer om in die vraag te voorsien. In so 'n geval het hulle 'n "spaarkapasiteit", of die vermoë om hulle produksie op te stoot indien nodig. Die ekonomie van ru-olie word in dié geval deur aanvraag beheer, en dit is die beste omstandigheid vir die wêreldekonomie. Dit was dan ook die omstandigheid tot op hede, behalwe vir twee kort periodes in die sewentigerjare se energiekrisisse. Piekolie is die bewering dat P deur 'n maksimum (of piek gaan) waarna ons 'n omgekeerde verhouding tussen P en A sal ervaar. Dit is dat P<A, in welke geval 'n stygende ru-olieprys chaos in die wêreldekonomie sal veroorsaak.

Hubbard se kurwe en abiotiese petroleum: As daar 'n noemenswaardige hernuwing van ru-olie plaasvind, soos voorspel in 'n abiotiese oorsprong vir ru-olie, dan is Hubbard se ontleding dalk steeds van toepassing, maar dit word ten minste teoreties moontlik dat ru-olieproduksie kan toeneem sonder om ooit 'n perk te bereik. In deel III van my repliek kyk ek spesifiek na dié moontlikheid, en verduidelik waarom, in alle waarskynlikheid, selfs 'n abiotiese oorsprong piekolie ongedaan sal maak nie.

куклы барбі лобановский депутат

Moedertaalonderrig en -afrigting

Ek het my seuntjie na Toyota se Pa’s en Seuns-krieketdag by Supersportpark in Centurion geneem. Dit was ‘n heel aangename dag waartydens die kannetjies in groepe opgedeel is en krieketafrigting ontvang het van nasionale en provinsiale spelers. Die dag was goed georganiseer en dinge het heel professioneel afgeloop.

Met die heel eerste oefening het ek en ‘n paar van die ander pa’s gestaan en kyk hoe ‘n speler van die Titans die kinders leer hoe om die kolwe ordentlik vas te hou en hoe om die aflewerings te ontvang. Dié afrigting, soos al die ander, het egter in Engels plaasgevind. Bykans al die Afrikaanse kinders (en synde die Pretoria-omgewing en te oordeel aan die taal op die veld was die meerderheid van kinders ongetwyfeld Afrikaans) het met wisselende grade van verbystering en onbegrip na die afrigters gestaar.

Krieket

Dis nie asof Engels vreemd is vir hulle nie, inteendeel. Hierdie is kinders wat Engels op skool as vak het. Hulle kyk TV-programme in Engels. My seuntjie kan Engels heel goed praat, lees en skryf vir sy ouderdom. Ek en die ander pa’s het egter telkens nodig gehad om te vertaal en aan hulle te verduidelik wat die afrigter gesê het. (Ek is juis van plan om ‘n skrywe aan Toyota Suid-Afrika te rig wat hulle daarop wys dat ‘n groot deel van hul kliënte Afrikaanstalig is.)

Ekstrapoleer nou die situasie op die krieketveld na ‘n swart skool, waar die ouers aandring daarop dat hulle Xhosa-, Zoeloe- en Sothosprekende kinders in Engels onderrig moet word. Dis een ding om ‘n kolf te moet leer vashou, maar iets heeltemal anders om algebra te moet leer in ‘n taal wat vreemd is vir jou. Die kinders en selfs die onderwysers in swart skole is waarskynlik Engels swakker magtig as die kindertjies op Supersportpark. Die pa’s op Supersportpark het almal self krieket gespeel, maar hoeveel swart pa’s wat deel was van die “no education before liberation” geslag, kan inspring en aan hulle kinders verduidelik wat ‘n veranderlike of ‘n vektor is?

Swartes se aandrang op onderrig in Engels is ‘n selfmoordstrategie in opvoedkundige terme. Sommiges is verbaas dat Mzansi se skooluitslae jaar na jaar verswak. Mamphele Ramphele sug dat Bantoe-onderwys beter was, en die owerhede tas rond na allerhande verduidelikings. (Apartheid is natuurlik ‘n gunstelingsondebok, soos vir vele ander dinge wat skeefloop.) Ons word dikwels vertel hoe moeilik omstandighede in die townships is, hoe kinders met kerslig huiswerk moet doen.

Die groter probleem, ‘n gesukkel om selfs die basiese konsepte baas te raak, omdat die onderwysers en die kinders nie die taal waarin dit aangebied word behoorlik magtig is nie, word egter dikwels oor die hoof gesien.

Onlangs deur Anton Barnard op sy woernaal, oor Jonathan Jansen: Die verskil tussen kak en modder

Ras en taal volgens prof, Jansen

Prof. Jonathan Jansen, wie se omstrede uitlatings dat hy nie na "kak oor kultuurverskille" gaan luister nie en Kovsies summier gaan transformeer onlangs in die nuus was, het reeds in 2005 by die Afrikaanse Taalberaad op Stellenbosch sy anti-Afrikaner-houding op 'n kenmerkend vulgêre manier getoon. Onderstaande rubriek deur Dan Roodt het kort ná die Afrikaanse Taalberaad op die Praagwebwerf verskyn.

Die swak beriggewing in die hoofstroompers oor verlede week se Taalberaad op Stellenbosch het soos gewoonlik 'n skewe beeld gegee van wat daar werklik gebeur het. Dit was drie dae van verskeie laagtepunte met weinig hoogtepunte. Uiteindelik het die beraad onverrigter sake geëindig, met slegs die vae belofte van 'n tweede beraad aanstaande jaar sonder enige wesentlike aksieplan.

Een rede waarom daar geen konsensus bereik kon word nie, was die teenwoordigheid van 'n aantal bruin intellektuele soos drs. Christa van Louw, Neville Alexander en prof. Jonathan Jansen van die UP. Van Louw het op die laaste dag 'n vloermoer gegooi uit vrees dat sy nie langer voorsitster sou wees van die Nasionale Taalliggaam vir Afrikaans nie, terwyl Jansen op dag een aanbeveel het dat ek "seksuele omgang met 'n swart persoon behoort te hê sodat ek kan regkom".

Wat hierdie soort vulgêre uitlatings met 'n bespreking oor die Afrikaanse taal te make het, weet nugter. Maar dit is kennelik die vlak waartoe regstellende aksie-akademici aan Afrikaanse universiteite deesdae besig is om te daal. Trouens, die aand ná die fameuse onderonsie tussen my en Jansen, het ek in prof. Christa van Louw van die US en prof. Hein Willemse van die UP vasgeloop en sy het Jansen se uitspraak smalend teenoor Willemse herhaal, en nog iets bygevoeg in die trant van, "maar hy moenie slaap nie, hy moet wakker bly."

Wat Jansen veral omgekrap het, is dat ek na myself as 'n Afrikaner verwys het. Die meeste bruin intellektuele verkeer onder die indruk dat drie miljoen Afrikaners in 1994 verdwyn het of ten minste een of ander kontrak ten gunste van hul eie ondergang onderteken het. Terwyl Jansen Woensdag sy vuige kommentaar teenoor my betuig het, het Neville Alexander reg langs my gesnou: "Die Afrikaner is 'n lyk. Dis net jy wat nog daaraan glo omdat jy oningelig is."

Ek moet sê dat die sogenaamde bruin intellektuele nogal 'n bron van vermaak kan wees. Vier of vyf jaar gelede reeds het prof. Hein Willemse in 'n internetdebat rondom die einste taalkwessie teenoor my beken dat hy swart is, maar dat swartheid vir hom geen rassekategorie is nie, maar 'n "analitiese konsep".

Tussen akademikaans, engfrikaans en die ANC-bargoens wat oor die afgelope tien jaar ons taal besoedel het, gaan dit maar swaar met Afrikaans. 'n Woord wat my die horries gee, is "bemagtiging" en dit is oor en oor op die Taalberaad gebesig. As die woord bemagtiging nie deur die KGB uitgedink is nie, kom dit ten minste van Kuba of Noord-Korea.

Maar terug by die begrip "swart", ekskuus, die analitiese konsep. Toe die Xhosas begin het om die Universiteit van Wes-Kaapland te oorstroom in die vroeë tagtigerjare onder die rektorskap van Jakes Gerwel, was al antwoord wat die bruin intellektuele kon vind om hulself insgelyks as "swart" te beskryf. Dit verklaar moontlik Jansen, wat wel baie donker van kleur is, se obsessie met swart wat naderhand so erg geraak het dat ek hom moes betig oor sy onbetaamlike rassetrots.

Byna erger as die kroeggrap-redenasies van Tukkies se dekaan van opvoedkunde, is die neo-Marxistiese taalkunde van sy blanke kollega, prof. Vic Webb. Laasgenoemde het 'n pleidooi gelewer dat die Afrikaner alles moet aanvaar wat die ANC-regering op hom afdwing. Benewens sy neo-Marxisme en die feit dat hy sy grys haardos in 'n poniestert vasbind, vermeld die Taaloudit wat voor die beraad uitgedeel is dat "kruisbestuiwing met Indië" een van Webb se navorsingsareas is.

Twee weke gelede het ek reeds verwys na dr. Gerrit Brand as 'n akademiese hanswors. Vergeleke met Jonathan Jansen, Hein Willemse en Vic Webb kan 'n mens hom amper ernstig opneem. Die ironie van die saak is natuurlik dat hierdie kreature wat uit die UP se sirkus onsnap het, deur Naspers opgehemel word as die profete van ons tyd.

Volgens Rapport het ek vir "vermaak" op die Taalberaad gesorg. Veel eerder het ek die rol van narretemmer gespeel, want vermaak was daar genoeg sonder dat ek daartoe hoef by te dra. Benewens prof. Jonathan Jansen se seksuele fantasieë – hy het behoorlik begin kwyl toe hy die gehoor vertel het van sy pogings om die blanke skoolmeisies van Pretoria Girls High te breinspoel om van taal- en rasse-segregasie ontslae te raak deur minnaars uit 'n ander etniese kategorie te neem – was daar die bespreking oor Afrikaans en die media waaroor hieronder meer.

Terloops, 'n mens wonder hoeveel ouers van dogters by Pretoriase meisieskole daarvan bewus is dat 'n swart Humbert Humbert die blanke Lolitas bekruip en hulle boonop toespreek by skoolbyeenkomste. (Vir my lesers wat nie weet nie, het Wladimir Nobokof 'n roman oor 'n middeljarige man se verhouding met 'n dertienjarige meisie genaamd Lolita geskryf, iets wat in die vroeë sestigerjare 'n skandaal veroorsaak het.)

Hier gaan dit egter nie om fiksie nie, maar om die werklikheid. Is prof. Jansen se invloed op ons jeug in die vorm van seksuele innuendo en rasse-ideologie heilsaam? Behoort Tukkies so 'n man aan te hou as opvoedkundige dekaan? Wat kan ons van hom leer in verband met die handhawing van Afrikaans?

Dat ras, taal en seks egter 'n gewilde tema by die Taalberaad was, is gewis. Onder andere het mnr. Theo Erasmus van die betaalkanaal KykNET 'n beleidstuk versprei waarin die volgende vermeld word: "Die kanaal mag nooit gesien word as een wat eksklusief op 'n wit mark gerig is nie. Die persentasie bruin mense wat DStv besit en dus toegang tot KykNET het, is bitter klein, maar die kanaal moet ook toekomstige gehore teiken – nie net in sy eie belang nie, maar in belang van Afrikaans."

Die enigste afleiding wat 'n mens hieruit kan maak, is dat KykNET nie van sy huidige kykerspubliek – blanke Afrikaners – hou nie. Daar is min sakeondernemings ter wêreld wat soveel minagting teenoor hul eie kliënte koester soos KykNET.

Dié beleidstuk is versprei tydens die sessie wat gewy is aan Afrikaans en die media. Onder andere is Magdaleen Kruger deur die digteres Lina Spies ingevlieg oor die swak taalgebruik op Radio Sonder Grense, oftewel Radio Sonder Mense. Ook Tim du Plessis van Rapport moes erg deurloop oor sy redaksionele beleid wat neerkom op ANC-sikofansie en Afrikaner-verguising.

Ná so 'n Taalberaad voel mens dat jy jou pêrels voor die swyne gewerp het. Afrikaans baat kwalik by besprekings waar rassepropaganda die botoon bo taalkundige kwessies voer.

Конструкторы

Olie en lewe het dieselfde oorsprong: Bioties of abioties?

Dit was werklik aangenaam om Buks van Rensburg se werk oor biotiese en abiotiese olie in pronkafrikaans te lees. In keurige tegniese terme doer uit Kanada neem hy ons stap vir stap deur die verskillende teorieë wat die oorsprong van biotiese olie uitlê.

In hierdie bi-polêre debat wil ek egter nie gesien word om die teenoorgestelde pool te beset en standpunt in te neem vir die teorie van ‘n abiotiese ontstaan van olie nie. Daarvoor is ek gans te onkundig. Met my pluralistiese benadering kan ek albei kante van die saak met dieselfde geesdrif en oortuiging debatteer. My fokus is tans meer gerig op die konsekwensies wat die oorsprong van aardolie vir die mensdom inhou, en nie die oorsprong van olie as sulks nie.

Maar terselfdertyd sou ek egter ‘n gulde geleentheid verspeel as ek nie die groot voorstaander van die abiotiese teorie, Thomas Gold, se finale gevolgtrekking oor die debat herkonstrueer nie. Daarin beweer hy dat lewe op aarde sy oeroorsprong uit bakterieë het wat teen hitte en druk bestand is en binne die aardkors bestaan waar hulle op metaangas leef. Meer hieroor later.

Tydens die oliekrisis van die laat 1970’s, (toe die Sasol 2 en 3 by Secunda opgerig is), was die tydsgees, plaaslik en oorsee, baie ontvanklik vir ‘n gerusstellende toekomsbeeld van die aarde se energiebronne. Gold het dus geen probleem gehad om befondsing vir sy navorsing na bewyse van abiotiese olie te werf nie. Dit stel hom toe in staat om ‘n navorsingsduikboot in te span wat fisiese navorsing op die seebodem naby die Galapagos Eilande kon doen.

Die navorsingspan ontdek toe verskeie ekostelsels op die seebodem wat langs hidrotermiese skeure floreer. Hierdie skeure was inderdaad gasheer vir ’n hele aantal organismes soos ondermeer reuse buiswurms en albinokrappe wat geleef het van die chemosintetiese mikrobes wat afhanklik was van die hitte uit die skeure. Die ontdekking van lewe naby ‘n vyandige omgewing soos hidrotermiese skeure het veroorsaak dat hy die algemene vertolking van biotiese petroleum wou hersien.

Gold het geglo dat biologie slegs ‘n vertakking van termodinamika was, dat die geskiedenis van alle lewe deel is van die langsame ontwikkeling na meer doeltreffende maniere om energie te verbrand. Mens kan dus aflei dat hy geglo het dat alle lewe uit metaangas as voedingsbron, voortgepruit het.

Hy wou verstaan hoe migrasie van metaangas deur aardbewings vanuit diep binne die aardkors aangehelp word, en het gespekuleer dat sterk aardbewings die aardoppervlak kan kraak en ontsnappingskanale vir aardgas skep. Daardeur verklaar hy dan ook die buitengewone verskynsels soos brande, ontploffings en “gloede” wat dikwels met aardbewings geassosieer word.

Gold en sy kollega, Steven Soter, stel toe ‘n kaart op wat die grootste olieproduserende gebiede op aarde aantoon en vergelyk dit met die gebiede waarin die grootste seismiese aktiwiteite voorkom. Hulle bevind toe dat verskeie olieryke gebiede soos Alaska, Texas, die Karibiese Eilande, Meksiko, Venezuela, die Persiese Golf, die Urals, Siberië en Suid-Oos Asië, almal op die aarde se groot aardbewingsgordels lê. Hierdie bevinding het hulle laat glo dat die opwaartse migrasie van gas deur die aardkors die lewegewende bron is vir ‘n biologiese sisteem wat vir die teenwoordigheid van olie verantwoordelik sou wees met biologie as integrale deel van die termodinamika wat die aarde se oppervlakontwikkeling reguleer.

Gold het verder gepostuleer dat aangesien koolwaterstowwe regoor die ganse heelal teenwoordig is, daar geen rede is om te glo dat petroleum slegs op planeet aarde ‘n biologiese oorsprong het nie. Volgens sy teorie, kom petroleum op aarde reeds vir ongeveer 4.5 miljard jaar gelede, diep onder die aarde se kors in molekulêre vorm voor. Vandaar ontsnap die gasmolekules weens die ontsettende hitte van die aarde se kern en migreer deur die poreuse lae van die aardkors om mikrobiese kolonies te voed wat die basis van lewe en olie op aarde vorm. Die migrerende petroleum los die reste van die mikrobiese kolonies op wat deur die petroleum gevoed word en vorm oliereservoirs.

Verskeie soortgelyke ekostelsels is kort na Gold se publikasies ontdek onder toestande van hitte en druk wat voorheen as onmoontlik beskou was om enige vorm van lewe te onderhou. Toe enkele uitgeputte olievelde weer begin het om groot hoeveelhede olie te produseer, het hy verklaar dat die aarde genoeg olie het vir die volgende 500 miljoen jaar.

In 1992 pas Thomas Gold sy hipotese aan in sy publikasie: ‘The deep hot biosphere.’ Daarin beweer hy dat steenkool en aardolie hul oorsprong het van aardgas, wat bakterie voed wat baie diep onder die aardoppervlak woon. Met ander woorde, olie en steenkool word deur tektoniese kragte ontstaan, en nie deur die reste van fossiele wat mettertyd daarin beland nie. Die teenwoordigheid van die reste van die bakterië wat op die petroleum teer, beteken volgens Gold dat die heersende teorie van piekolie as uitgedien beskou moet word, aangesien olie se oorsprong nie van die organismes self is nie, maar voortdurend deur aardgas gevoed word.

Die belangrike van hierdie debat is nie watter teorie die regte een is nie, maar hoe beleidsbeplanners na die toekoms moet kyk. Sasol het onlangs sy Oryx vloeistof uit gas (VUG) in engels is dit GTL, oftewel ‘gas to liquids’ in Qatar in bedryf gestel.

Nog meer sulke VUG-aanlegte word in vooruitsig gestel. Neem mens ‘n korttermyn of langtermyn siening van sulke projekte? Mossgas se VUG aanleg by Mosselbaai kom reeds aan die einde van sy ekonomiese lewe, aangesien die aardgas volgens berekening reeds opgebruik is. Gaan die produksieplatform in die see behoue bly vir gebruik op ‘n later tydstip?

Moet lande nie hul boorprogramme uitbrei om binne hul gebiedswaters te boor nie?

En dan, wanneer sal groot moondhede begin besef dat dit nie meer nodig is om miljarde dollars en duisende menselewens vir oliesekerheid op te offer nie?

роботы прайм Фільчаков прокурор

ANC-haatspraak teenoor blankes wek kommer

Ek vind dit verstommend hoe openlik en met hoeveel oortuiging funksionarisse van die swart regime haat teen blankes aanblaas.

Leonard Chuene, voorsitter van Atletiek Suid-Afrika (ASA), maak ongegronde aantygings dat blanke Suid-Afrikaners vir die debakel rondom Caster Semenya se seksualiteit verantwoordelik is. Tydens die ontvangs van Semenya op die Jan Smuts-lughawe (sg. “O.R. Tambo-lughawe”) val Julius Malema, voorsitter van die ANC-jeugliga, blankes aan omdat hulle nie ook in groot getalle opgedaag het nie. Blankes word dus allerweë verdag gemaak as die vyande van Semenya en dus alle swart (sport-)helde.

Intussen dreig die sogenaamde "minister van arbeid", Membathisi Mdladlana, blankes met totale uitwissing. Die sogenaamde "arbeidsminister" dreig werkgewers om van blanke werknemers ontslae te raak, so nie sal "alle swartes" oorgaan tot rewolusie. Dit moet gelees word as Dank blankes af, of ons maak julle vrek! soos Anton Barnard skryf.

Dat blankes en Afrikaners spesifiek reeds soos vlieë uitgemoor word, in wat duidelik swart-op-wit-haatmisdaad is, is reeds ‘n kruipende genoside. Dit is die biologiese komponent van volksmoord. Terselfdertyd kom die wyse waarop ons taal uit die openbare lewe verban word, sowel as die vele ander vorme van rassistiese wetgewing, in die werksplek en elders, op niks minder as etnoside neer nie. Dit is die kultuurkomponent van volksmoord en gaan dikwels massagenoside vooraf.

Dus hang ons bestaan reeds aan ‘n dun draadjie. Chuene, Malema en Mdladlana se anti-blanke haatspraak en verdagmakery kan net vet op die vuur wees.

Die gemak en sukses waarmee die ANC duisende swartes op die ingewing van die oomblik kan mobiliseer, soos nou weer gesien is met Semenya se verwelkoming, ná haar prestasie in Berlyn, bly kommerwekkend. Sou Membathisi Mdladlana se “rewolusie” met net soveel sukses gereël kon word? Stellig reken ek: “Ja”.

Mdladlana se uitspraak dat dit die “rewolusie van alle swartes” sal wees laat my dink dat ‘n volskaalse volksmoord op Afrikaners op die hoogste vlak van die regime begeer word.

Die Suid-Afrikaanse media en veral die Afrikaanse media (Naspers/Media24) ontken die gevaar waarin ons leef. Enkele internetwebwerwe, waaronder Perspektief, PRAAG, Censorbugbear en enkele ander stel die alternatiewe mening aan die Afrikaner en blanke Suid-Afrikaner.

Dit wil voorkom asof die ANC se haatspraak jeëns blankes toeneem en selfs meer blatant raak. Mdladlana, Malema en Chuene se uitsprake herinner aan die haatspraak wat in Rwanda bedryf is tot en met die volskaalse volksmoord waartydens 1 miljoen Toetsis binne drie maande uitgemoor is.

Dit is egter die plig van diegene onder ons wat besef hoe benard die situasie is om ons volksgenote in te lig. As volk moet ons ingelig en weerbaar wees.

sponsor a post Фильчаков

Repliek op Johann Wingard: Abiotiese en Biotiese Olie

Johann Wingard vra verskeie vrae in sy onlangse rubriek “Energie-krisis? Watter energie-Krisis?”. In ŉ poging om die vrae te ontleed (presiese antwoorde is dalk net te moeilik), sal ek verskeie kwessies probeer isoleer in aparte dele in my repliek.

Johann vra tereg “Watter energie-krisis?”, en verduidelik breedvoerig dat, ten minste in die geval van petroleum, die moontlikheid bestaan dat ŉ feitlik onuitputbare bron in die vorm van abiotiese petroleum dieper in die aarde gevind kan word. As dit die geval is, dan is daar nie ŉ energiekrisis nie, en sal daar miskien nooit een wees nie.

My poging om Johann se vrae te ondersoek is in 4 dele, en in die eerste deel kyk ons eerstens na die vorming van ru-olie, vanuit beide ŉ biotiese en abiotiese oogpunt.

Biotiese ru-olie: Dit is die konsensusbenadering tot die vorming van ru-olie in die aarde se kors (die boonste dun lagie van droë land en seevloer, miskien sowat 10 kilometers dik).

Die oorsprong van petroleum word dikwels soos volg kortliks saamgevat in standaardtekste oor geologie: Alge en ander mikro-organismes wat in ŉ vlak oseaan floreer reën neer op die oseaanvloer om ŉ dik mat organiese materiaal oor duisende of selfs honderde duisende jare te vorm. Oor miljoene jare word die organiese materiaal onder sedimente diep in die aardkors begrawe. Daar word dit deur die aarde se interne hitte in die afwesigheid van suurstof gekook. As die temperatuur en druk reg is, is die resultaat ru-olie. As die temperatuur en druk te hoog is, word aardgas (meestal metaan, met kleiner hoeveelhede groter alkane soos etaan, propaan, butaan, ensovoorts) gevorm.

Hierdie prosesse (neerslag van organiese materiaal, begrawing en verhitting) vind oor miljoene jare plaas, en die gevormde ru-olie en gas perkoleer in poreuse dele van die aardkors. Die sand en ander anorganiese materiaal wat saam met die alge begrawe is, verander uiteindelik as sedimentêre rotse, wat taamlik poreus is. Die sedimentêre rotse absorbeer die ru-olie, en in gunstige toestande word dit alles onder ‘n koepel van ŉ ondeurdringbare materiaal (wat ‘n antiklien genoem word), soos byvoorbeeld ‘n laag sout, vasgevang en gestabiliseer. Daar bly dit, dikwels onder hoë druk. Uiteindelik boor iemand dan deur die antiklien, en ontgin die gas of olie.

Die vorming van biotiese olie is derhalwe in sedimentêre rotse, wat gevorm word as los materiaal soos sand ondergronds begrawe word en onder hoë temperatuur en druk in rots verander, terwyl organiese materiaal in ru-olie omgesit word. Die is ŉ baie kort beskrywing van die biotiese oorsprong van ru-olie, maar vir ons doeleindes is dit voldoende.

Dit volgende idees is belangrik: (1) Alge wat op die seebodem reën, (2) dan so diep begrawe word dat (3) dit deur die aarde se hitte gekook word en in ru-olie of gas verander word, wat dan (4) onder ŉ antiklien in poreuse sedimentêre rotse versamel om later ontgin te word.

Lesers moet ook attent wees daarop dat mikro-organismes en alge die bron van die koolstof en waterstof in petroleum is, indien die biotiese oorsprong daarvan aanvaar word. As plante instede begrawe word, is die resultaat normaalweg steenkool, en nie petroleum nie.

Abiotiese ru-olie: Thomas Gold se idees oor ŉ moontlike abiotiese oorsprong vir petroleum het oor die laaste 20 of 30 jaar ŉ aanhoudende gesprek in geologiese sirkels ontketen. Die gesprek duur in 'n sekere mate steeds voort, en het gepaard gegaan met intense meningsverskille in die laaste dekade van die vorige eeu. Die debat het egter sedert die jaar 2000 effe bedaar.

Die abiotiese oorsprong van ru-olie kan kortliks soos volg opgesom word: Die aarde is gevorm in ŉ maalkolk van gasse en vaste materiaal waaruit die sonnestelsel gevorm is. Die materiaal in die maalkolk het koolstof in verskeie vorme bevat, naamlik as suiwer koolstofdeeltjies (roet), koolstofdioksiede, metaangas, asook meer komplekse verbindings wat verskeie organiese verbindings insluit.

Die bronne van koolstof is uiteraard met die aarde se vorming in die aarde se mantel en kors vasgevang. Daarna het hoë temperatuur en druk dit in ru-olie en aardgas omskep, wat dan oor miljoene jare sal perkoleer om onder antikliene vasgevang te word. Daar is geen vaste verwantskap tussen abiotiese olie en sedimentêre rotse nie, en soos Johann Wingard tereg opmerk in sy rubriek, sal daar op enige plek, indien daar diep genoeg geboor word, waarskynlik tekens van abiotiese ru-olie te vinde wees (as dit bestaan).

Die idees in die siening is kortliks soos volg: (1) Koolstof en koolstofverbindinge word met die aarde se vorming diep begrawe, (2) dan onder druk deur die aarde se hitte gekook en getransformeer in ru-olie en aardgas, om (3) of diep ondergrond vasgevang te bly, of (4) om andersins op te perkoleer na vlakker reservoirs waar dit dan onder antikliene vasgevang word en van waar dit dan ontgin kan word.

Thomas Gold se teorie vir ŉ abiotiese oorsprong vir ru-olie is wetenskaplik, en dit is moeilik om eksperimenteel verkeerd te bewys. Mens kan aanvoer dat dit waarskynlik ten minste deels korrek is omdat koolstof in verskeie vorme, net soos ander elemente, met die aarde se vorming diep ondergrond begrawe is.

Die oorweldigende konsensus onder deskundiges (geoloë en geofisici gemoeid met die ontginning van olie) is dat ŉ biotiese oorsprong waarskynlik korrek is. Die konsensus veroorsaak dat eksplorasie vir ru-olie normaalweg plaasvind in sedimentêre rotse: Ondeurdringbare antikliene wat oor sedimentêre rotse lê word ondersoek vir potensiele ontginning. Die mees bekende olievelde op aarde, naamlik die Midde-Ooste, die Golf van Meksiko, die Noord See, Kaspiese See en dele van Wes-Afrika, voldoen almal aan die biotiese formule: Sedimentêre rotse onder ŉ antiklien.

ŉ Abiotiese oorsprong word dikwels deur Russiese wetenskaplikes ondersteun, en hulle het selfs ŉ paar keer beweer dat van hulle olievelde ontgin het wat geensins verband hou met sedimentêre rotse nie. Die bewerings word egter skepties deur Westerse geoloë bejeën, maar die debat word meer kompleks as mens die isotopiese fraksionering van ru-olie meet, die verhouding van die isotope C13 tot C12 van koolstof is nie konsekwent met ŉ suiwer biotiese oorsprong nie (en Johann Wingard verwys hierna in sy rubriek). Dit kan egter deels verduidelik word as pertroleum van baie diep onder die aarde na die oppervlak perkoleer, voordat dit ontgin word, en sodanige verduideliking is dan konsekwent met abiotiese petroleum.

Die voorgestelde prosesse vir die abiotiese vorming van petroleum, soos beskryf in Johann Wingard se rubriek, is nie vergesog nie. Ek sou meer versigtig met die verband tussen helium gas en petroleum omgaan: Helium word gevorm in radio-aktiewe verval van uraan en torium in die aarde, en sal oor biljoene jare tot ŉ aardige hoeveelheid gas opbou, vasgevang in rotse, waar dit in kontak met ru-olie kom en saam daarmee perkoleer.

Hoe dit ook al sy, Gold se idees het baie aandag getrek omdat dit ŉ baie belangrike voorstel maak: Naamlik dat daar dieper en meer wyd na moontlike ru-olie bronne gesoek moet word. Die abiotiese petroleum-debat is in ŉ sekere sin verwant aan die huidige polemiek rondom piekolie. As abiotiese ru-olie van baie diep in die aarde na die oppervlak perkoleer, kan uitgeputte olievelde herstel om later weer ontgin te word. As die proses vinnig genoeg plaasvind, kan die bron feitlik onuitputbaar wees – daar sal soveel ru-olie wees dat dit nie moontlik is om ooit alles uit te put nie.

Andersins, as abiotiese olie diep ondergronds vasgevang is, dan behoort mens dit te vind deur baie diep te boor. Die Russe het al verskeie kere probeer, skynbaar sonder sukses, maar kon natuurlik net op die verkeerde plekke geboor het.

Persoonlik is ek taamlik agnosties oor die spesifieke debat. ŉ Abiotiese oorsprong vir petroleum kan nie summier verwerp word nie. Aan die ander kant, is ŉ biotiese verduideliking, indien ons dit korreleer met die ligging en geologie van die wêreld se belangrikste olievelde, ŉ baie maklike verduideliking, en as ons Okkam se lem gebruik, dan is dit die meer waarskynlike en korrekte teorie.

In deel II van die rubriek hersien ek die idees onderliggend aan piekolie en begin verduidelik waarom daar waarskynlik nie ŉ sterk verwantskap tussen piekolie en Abiotiese olie is nie.

Lees ook die vorige bydraes van Buks van Rensburg hier en hier.

зарядное устройство

Nuwe presidensi?le vlie?nier uit plakkerskamp

Die presidensiële vliegtuig gaan dalk eersdaags deur 'n werklose swart man uit Orange Farm gevlieg word. Hierdie moontlikheid word sterk in ANC-kringe oorweeg en die aanstelling van 'n swartman uit die Orange Farm-plakkerskamp, Samuel Ramogothi, as presidensiële vlieënier, is al in 'n gevorderde stadium.

Hierdie verwikkeling aangaande wie die president se vliegtuig moet vlieg, is teweeggebring deur die nuus dat 'n blanke man, luitenantkolonel Glen Warden, een van die vlieëniers van die president se vliegtuig is. Volgens die ANC is dit uiters rassisties dat 'n blanke man dié pos beklee en voldoen dit ook nie aan die vereistes van regstellende-aksie- en SEB-programme nie.

Luitenantkolonel Glen Warden is 'n vlieënier van die Mirage III Cz, wat vroeër vanjaar met dié vliegtuig by die Durbanse lugskou deur die klankgrens gebreek het. Luitkol. Warden is 'n veteraanvertoonvlieënier in die lugmag. Sy onlangse verbreking van die klankgrens in 'n eiesoortige Mirage was die eerste keer in 45 jaar; die vorige keer het in 1964 plaasgevind toe die Mirages aan Suid-Afrika gelewer is. Die soniese knal wat deur luitkol. Warden met die 'Black Widow' teweeggebring is, was so ver as Van Reenenspas hoorbaar.

Byna net so ver as die politieke gevolge van sy historiese en supersoniese vlug.

Warden het die Vrydag uit Pretoria vertrek en sowat 16 minute tot in Durban gevlieg, in die Mirage wat bekendstaan as die "Black Widow".

Die groot mediadekking wat die aangeleentheid geniet het as deel van die Durbanse lugskou van 11 tot 12 Julie, en die feit dat die "Black Widow" deur 'n blanke vlieënier gevlieg is, het die ANC klaarblyklik rasend gehad.

Daar is onmiddelik begin soek na 'n werklose swartman wat aangestel kan word as vlieënier van die president se vliegtuig. En in die Orange Farm-plakkerskamp kry hulle toe vir Sam Ramogothi. Sam Ramogothi het al van kleintyd af draadkarre gebou met politoerblikke vir wiele. En nou bou Sam draadvliegtuie met roomysstokkies vir skroewe. Sam het ook al 3 plakkershutte gebou, waarvan die eerste een met plastiek aanmekaar gesit was en in die eerste sterk wind weggewaai het.

Met Sam se tweede en derde plakkershutte het hy gaatjies in die sinke ontdek, en dit toe met draad in die gaatjies aanmekaar gebind. Hierdie gevorderde Afrika-meganiese vermoeëns, asook die feit dat hy swart is – en boonop werkloos – het hom toe volgens die ANC 'n ideale kandidaat gemaak om die ANC se program van regstellende aksie tot sy logiese konsekwensies deur te voer tot by die vlieëniers van die presidensiële vliegtuig.

Hierdie verwikkeling is wyd deur sommiges veroordeel, veral vanuit die kringe van die internasionale lugvaartowerheid, asook regerings van Europese, Skandinawiese, en Amerikaanse lande, waarheen die presidensiële vliegtuig moet vlieg. Volgens hierdie kritici is dit 'n roekelose en gevaarlike besluit.

Die ANC self het kritiek in eie geledere teen die besluit. Sommiges meen dat Sam nie vir die taak is nie opgelei is nie en dat die vliegtuig kan neerstort.

Die ANC se Nasionale Uitvoerende Komitee, die SAKP, asook die vakbondbeweging COSATU, meen dat pogings om Sam uit die vlieënierskring van die president te hou, rassisties is, op werkreservering neerkom en dat Sam bloot daarvan weerhou word om ook 'n leefbare salaris te verdien, net omdat hy 'n swart werklose plakker in Orange Farm is.

En ek stem persoonlik saam met die ANC se nasionale uitvoerende komitee, die SAKP en COSATU. As 'n beginsel soos "regstellende aksieAffirmative Action" so weldeurdag is dat dit in wetgewing vervat is, waardeur honderde duisende Afrikaners uit die werkplek verban is, moet die wetgewing ook op die presidensiële vlieëniers van toepassing gemaak word. En sodoende behou die ANC konsekwentheid en geloofwaardigheid.

As die koor van die kritici uit Westerse lande dalk 'n punt beet het, moet daarna gekyk word. Maar is regstellende aksie nie dalk 'n argetipe van intellektuele denke wat ver bo kritiek verhewe is nie ?

Moet 'n vlieënier opgelei wees om 'n land se staatspresident rond te vlieg ?

Die program van regstelling sê: "nee". Jy moet net swart wees en by die ANC-beweging ingeskryf wees.

Maar moet 'n vlieënier nie soms noodlandings op riviere kan uitvoer, soos die vlieënier onlangs in New York nie? Moet 'n vlieënier nie soms 'n vliegtuig kan land terwyl storms op 'n aanloopbaan heers nie? Moet 'n vlieënier nie soms in staat wees om op 'n aanloopbaan vol sneeu te land nie? Vlieëniers van die SAL vlieg met miljoene rand kontant rond om op die snaaksste plekke in Afrika brandstof te kan koop. As die SAL-vlieëniers die kontant steel, styg die vliegtuig nie op nie. Klaar. So die vlieëniers moet nie korrup en omkoopbaar wees nie, anders word daar nie gevlieg nie. In stormweer in die groot internasionale lugruimtes val passasiersvliegtuie maklik 'n honderd meter of meer in lugleegtes. Die vlieëniers van ander Westerse lande moet in so 'n geval weet wat om te doen.

Maar nie volgens die ANC se Nasionale Uitvoerende Komitee, of die SAKP, of COSATU nie.

En ek stem saam met die SAKP, COSATU en die ANC se Nasionale Uitvoerende Komitee: – die program van regstellende aksie moet tot by sy logiese uiteinde gevoer word. Geen ANC regeringsamptenaar mag ooit weer in 'n vliegtuig vlieg wat deur blanke vlieëniers beheer word nie. Geen ANC-regeringsamptenaar mag ooit weer deur mediese spesialiste behandel word wat blank is nie. Indien 'n opehartoperasie uitgevoer word, of wanneer 'n leweroorplanting moet geskied, soos in die geval van me Msimang, moet dit deur plakkers uit Orange Farm uitgevoer word. Geen swartman met 'n mediese fonds mag ooit weer 'n Medicross-kliniek besoek en hom deur blanke dokters laat ondersoek en behandel nie.

Want as die kritici teen Sam as presidensiële vlieënier dalk reg is en Sam 'n gevaar vir hulle burgers verteenwoordig omdat hy dalk die vliegtuig bo-op hulle burgers in 'n veraf land kan laat neerstort, begin ek wonder…

Ek wonder wat die verskil is om die vlieënier van 'n presidensiële vliegtuig te wees, of die regering van 'n land in al sy fasette. Volgens die internasionale kritici,kan onoordeelkundige besluite of gebrekkige opleiding in beide gevalle tot lewensverliese ly. In beide gevalle is die DNS en 'n swart velpigment nie die enigste faktor wat sukses waarborg nie. In beide gevalle word duisende mense se lewens deur onnadenkende en oppervlakkige ideologiese standpunte nadelig geraak. Hospitale in Suid Afrika wat dokters en verpleegsters in diens neem wat 'n "Afrika-mediese opleiding" by instellings soos Medunsa ondergaan het, kan die lewens van duisende onskuldige mense kos. Dis benewens die honderde duisende wat verkeerde operasies, amputasies en verkeerde, of te laat behandelings ondergaan. Die eise teen die departement van gesondheid, weens mediese wanpraktyke, kos die staat en die belastingbetalers jaarliks honderde miljoene rande.

En die ligte gaan stadig maar seker aan vir my. Die regstellendeaksieprogram maak honderde duisende swartmense dood, op 'n skaal waaraan die konserwatiewe, godvresende en piëtistiese Afrikaners nog nooit gedink het nie. En ek begin vermoed daar is groter denke verborge agter die program van regstellende aksie as wat ek tot nog toe besef het. As ek by die begraafplaas naby Lenasia wat so groot soos 'n woestyn is, verbyry, besef ek dit weereens. En 'n mediese verteenwoordiger wat by die Chris Hani Baragwanath se lykshuis verbyloop en sien dit is tot teen die dak oorvol, en wanneer sy 20 minute later weer daar verbyloop is dieselfde lykshuis dolleeg, begin ek 'n nuwe en meer volledige prentjie in my kop vorm oor wat in Suid-Afrika aan die gang is.

Uiteindelik mag regstellende aksie vernietigend inwerk op dieselfde bevolking as wat dit veronderstel is om begunstig. Dit mag 'n ietwat siniese gedagte wees, maar dalk is Sam Ramogothi en sy eweknieë my en my mede-Boere se beste vriend!

En ek ry in Soweto rond en skree hardop van blydskap: Viva Sam! Viva Affirmative Action! Viva!

online casino games to play for free

Geweld in SA: Die groter prentjie

Die Kanadese joernalis Naomi Klein het so twee jaar gelede ‘n boek gepubliseer genaamd “The Shock Doctrine: The Rise of Disaster Capitalism”, waarin sy geargumenteer het dat die grootmagte in die wêreld dikwels wag vir rampe om te gebeur sodat hulle die verskillende lande se ekonomieë of strukture kan heropbou en na hul hand kan skik. Sy stel dus dat rampe die deur oopmaak vir ‘n soort ekonomiese imperialisme.

In Suid-Afrika gebeur min of meer dieselfde, as ‘n mens die geskiedenis van die aanvang van die Anglo-Boereoorlog en anti-apartheidsbewegings op ekonomiese gebied ontleed. Egter dink ek ons kan Klein se boek vir Suid-Afrika aanpas onder die subtitel: “Die Opkoms van Rampkommunisme” in plaas van rampkapitalisme. Die rede hiervoor is as volg:

Apartheid het ondanks al sy kritiek en tekortkominge gesorg vir ‘n verhoogde stabiliteit en het geïnvesteer in die opkoms van ‘n swart middelklas. Ons wat albei tye meegemaak het – voor en na – kan getuig dat SA destyds heelwat stabieler en misdaadvry was as vandag. Die polisie was effektief en die basiese konsep van moraliteit was duidelik omlyn met relatief min grys gebiede.

Ervaring in die verlede het aangetoon dat middelklasburgers moelik mobiliseerbaar is vir protes. Die destydse Frankfurtskool Marxiste, wat wêreldwyd gepoog het om ‘n einde te maak aan Westerse kapitalisme, was gefrustreerd gewees met hul onvermoë om die middelklas voor hul wa te span. Die middelklas vorm die bousteen van ‘n kapitalisitese samelewing, en is ipso facto die grootste vyand van die antikapitaliste.

Vandaar het hulle uitgewyk na mense wat nie aan die middelklas-profiel voldoen nie, soos feministe, homoseksuele, diverse hippiegroeperinge en eksentriekelinge, wat selfs vandag oorverteenwoordig is aan sosiaalwetenskaplike fakulteite aan universiteite. Hulle bepaal van bo-af die maatskaplike klimaat met hul ‘progressiewe’ opvattings wat stadigaan die samelewing se waardestruktuur in hul guns bespeel. ‘n Voorbeeld hier is Obama se Public Allies-stigting wat multikulturaliteit wil bevorder en slypskole aanbied waarin hulle stel dat heteroseksuele gesinne ‘n negatiewe byproduk is van kapitalisitese, wit baasskap, en ‘n patriargale man-gedomineerde samelewing.

Nikita Khroestsjef het destyds aan Kennedy gesê dat Kennedy geen illusies moet hê oor die toestand van kommunisme nie: “Ons [kommuniste] sal julle [kapitaliste] bietjie vir bietjie sosialisme voer, sodat julle een oggend wakker word en vind dat julle in ‘n sosialistiese land woon.” Obama se beleid is ‘n sterk bevestiging van Khroestsjef se standpunt.

My vermoede is dat die ANC dieselfde taktiek toepas op ‘n minder verfynde manier. Die aantal swartes wat die ANC gesteun het was maar min tydens die NP se bewind. Oliver Tambo het tydens die Rivonia-verhore toegegee dat die ANC nog geen 1% steun geniet het onder swartes nie. In die tagtigerjare het hierdie steun uitgebrei tot ongeveer 5%, nog nie naastenby genoeg vir ‘n rewolusie nie. Enkele jare gelede het ‘n ondersoek van die Institute for Justice and Reconciliation aangetoon dat 39% van die gehele Suid-Afrikaanse bevolking meen dat apartheid ‘n goeie idee was. Overgezet zijnde is die kans vir protes te klein om te praat van ‘n rewolusie.

Die onwilligheid vir protes is nodeloos om te sê, ‘n doring in die vlees vir rewolusionêre. Die jonger generasie Suid-Afrikaners moet dus goed geïntoktrineer word met opvattings oor die slegte blanke bewind, die verlosser Mandela ens. ens. Kennelik het hulle by Noord-Korea geleer dat die tweede generasie na die rewolusie heelwat meer vatbaar is vir propaganda en linkse heldeverering as die generasie wat ervaring het van voor die tyd. Noord-Korea-kenner Bradley K. Martin het in sy uitstekende werk “Under the Loving care of the Fatherly Leader” gestel hoedat jonger Koreane heelwat meer onder die indruk is van Kim Il soeng se grootsheid as Kim se leeftydgenote. Hoe minder feitlike ervaring, hoe groter die mite.

Die huidige golf van anargie en armoede is ‘n manier om die land te destabiliseer en mense maklik oor te haal tot rewolusionêre optredens. Dit is juis onder sulke omstandighede waar kommuniste uitblink. Enkele jare gelede het daar ‘n koerantartikel verskyn waarin vermeld was dat in Ronnie Kasrils se kantoor ‘n plan ontdek was om die ANC omver te werp. Hiermee wou Kasrils ongetwyfeld ‘n kommunistiese hegemonie vestig in Suid-Afrika. Selfs Tim du Plessis het enkele weke gelede in sy rubriek vermeld dat sedert Zuma se aantrede sien hy orals rooi soos wat kommunisites-gesindes hul weg vind in topstrukture van die land se instellings.

Deur mense tot op die randjie van wanhoop te dryf kan die rooies hulself weldra voorgee as die groot verlossers, en sodoende ‘n soveelste poging aanwend om Sowjet sosialisme tot volle bloei te bring. En enige middel word deur die doel geheilig.

светильники купить

‘Dank blankes af, of ons maak julle vrek!’

Wat sou gebeur as 'n groep volkstaatondersteuners iets in die volgende trant sou kwytraak?

"Gee ons 'n volkstaat of anders is daar 'n rasse-oorlog!"

Dit sou onmiddellik 'n koor van veroordeling ontlok, asook natuurlik die onafwendbare aantygings van rassisme. Ongelukkig geld daar egter dubbele standaarde in Suid-Afrika. Swartes, en veral lede van die ANC-bewind, kan met vrymoedigheid selfs die mees opruiende uitsprake besig, sonder enige vrees vir teëspraak of die nagevolge van hulle haatspraak teenoor blankes. Ons almal weet immers swartes kan per definisie nie rassiste wees nie, nie waar nie?

Neem byvoorbeeld die skokkende uitlatings van die minister van arbeid, Membathisi Mdladlana. Mdladlana en Jimmy Manyi, daardie voorste voorbeeld van 'n toutologies gesproke nuttelose RA-aanstelling, is ontstoke omdat werkgewers hardnekkig kundigheid bo passasiers verkies, iets wat totaal strydig is met die ANC se parasitiese en vernietigende kultuur.

(Manyi se pos by Tiger Brands is terloops Direkteur: Korporatiewe Aangeleenthede. Dis uiteraard 'n totaal niksseggende titel. Wat doen hy presies? Sien hy om na die skoonmakers? Hou hy toesig oor die teedames? Dis duidelik dat Tiger Brands se ander direkteure vir Manyi 'n pos geskep het ten einde hom so ver as moontlik te verwyder van enige besluitneming of insae in aktiwiteite wat saakmaak. Manyi ry stellig elke dag in sy luukse motor met die wete dat hy 'n nuttelose bron van uitgawes vir sy maatskappy is, wat g'n dooie duit waarde toevoeg nie.)

Menere Mdladlana en Manyi is kwaad omdat werknemers traag is om blankes af te dank om die heilige staat van transformasie te bereik. Ja, reg gelees: af te dank. Siende dat Suid-Afrika aktief werksgeleenthede verloor en dat dit dus nie moontlik is om demografiese verteenwoordiging met 'n groei in werksgeleenthede te bereik nie, is die grootskeepse afdanking van blanke professionele en bestuurslui die enigste manier om Manyi-hulle se eise te laat realiseer.

Mdladlana se dreigement is onomwonde. Dit kom neer op: "Dank blankes vinniger af, of die swartes maak julle vrek." Hier is dit:

Comply with the law instead of manufacturing a revolution that is not going to take us anywhere," he said referring to apartheid uprisings.

You better touch our hand whilst we are still giving it," he said.

I want to warn them that the revolution will be a revolution of all black people.

Vir jou, meneer en mevrou die blanke werknemer, is die keuse strak: óf jy bedank of word afgedank, óf netnou is 'n volksmoord jou en jou kinders se voorland. Onmoontlik of vergesog, dink jy? Dink weer. Binne slegs 'n paar maande in 1994 is 'n miljoen of meer in Rwanda uitgewis.

Lewer kommentaar en lees ander rubrieke deur Anton Barnard op SAmizdat .

Фильчаков

Ermelo: gaan Grondwethof Afrikaans die doodskoot gee?

Die taalsaak rondom Hoërskool Ermelo wat tans voor die Grondwethof dien, hou verreikende implikasies vir die voortbestaan van Afrikaans as skooltaal in. Die ANC-bewind, asook die Britse kerke en regering wat die organisasie dekades lank ondersteun en uiteindelik aan bewind gebring het, was nog nooit gediend met 'n ander taal wat die hegemonie van Engels in die land versteur nie.

Te oordeel aan al die Afrikaansvyandige maatreëls wat sedert 1994 deur die ANC getref is, ly dit geen twyfel dat sy einddoel die totale vernietiging van Afrikaans as kultuur- en onderwystaal is nie.

Nadat die Appèlhof in Bloemfontein Ermelo-hoërskool gelyk gegee het dat die skool en sy beheerraad die reg het om sy taalbeleid te bepaal, het die staat na die Grondwethof geappelleer. Sedert sy ontstaan kort na die inwerkinstelling van die nuwe grondwet, is die Grondwethof hoofsaaklik 'n politieke hof wat deur linkse, ANC-gesinde regters oorheers word.

Die teenstrydigheid tussen Afrikaanse taalregte en die sogenaamde "toegangsreg" van die Suid-Afrikaanse rassemeerderheid wat Engelse verkies, is die spil waarom die saak draai. Dit sou uiters verbasend, selfs verrassend wees, indien die Grondwethof met sy linkse, Engelssprekende regters hoegenaamd dieselfde argument as die Appèlhof eerbiedig. Daarvoor weeg die geskiedenis van die ANC en sy meelopers in regskringe te swaar. Van die vyandige vrae wat reeds deur regters Kate O'Regan en Dikgang Moseneke aan die skool se regspan gevra is, het reeds 'n aanduiding gegee van hoe die wind waai.

Waarskynlik gaan die skool en Afrikaans op een of ander manier deur die Grondwethof gestraf word. Indien beheerrade se reg om 'n skool se taalbeleid vas te stel, afgewys word, sal dit die deur open vir die onderwysdepartement om feitlik alle oorblywende Afrikaanse skole binne enkele jare tot oorgawe te dwing en Engels in te stel.

So 'n radikale uitspraak deur die hof mag egter die spreekwoordelike vonk in die kruitvat wees wat 'n apatiese Afrikanervolk in beroering bring. Getrou aan die agterbaksheid van sowel die ANC as die Britise koloniale bewind in Suid-Afrika, gaan die hof egter heel waarskynlik 'n dubbelsinnig uitspraak lewer wat op die duur Afrikaans-negatief gaan wees, maar wat in polities korrekte terme geklee gaan wees.

'n Ander alternatief is dat die skool op tegniese gronde gestraf mag word en verengels mag word, maar dat die beginsel van "meertaligheid" of "moedertaalonderwys" in naam bevestig mag word. Dit sou die deur vir die onderwysdepartement oophou om Afrikaanse skole een na die ander aan te val en te verengels, alles in die naam van meertaligheid en menseregte.

Een ding staan egter vas: die Grondwethof se uitspraak kan heelwat doen om die vernietiging van Afrikaans te verhaas, maar gaan nie die taal se haglike toestand verbeter nie. Selfs 'n neutrale uitspraak of handhawing van die Appèlhofsiening sal blote oëverblindery wees om die naïewelinge daar buite te oortuig dat ons waarlik in 'n demokrasie woon waarin taalregte erken en geag word.

Paradoksaal genoeg, kan 'n uitspraak téén Afrikaanse skole deur die Grondwethof, hoewel skadelik vir Ermelo, vir Afrikaans dalk positief wees omdat dit finaal die skille van ons mense se oë sal laat afval en tot een of ander vorm van daadkragtige optrede mag lei. Hoewel Ermelo 'n verbete stryd in die howe geveg het om die onredelike afdwing van Engels deur die staat teen te staan, moet ons besef dat honderde ander Afrikaanse skole reeds sonder slag of stoot gesneuwel het en vandag eentalig-Engels is.

Die proses van taalmoord gaan dus nie deur 'n selfs gunstige hofuitspraak gestuit word nie. Daarvoor is daadwerklike en doeltreffende verset teen die anglosentriese ANC-regime nodig.

Ons kan net hoop dat, hetsy positief, hetsy negatief, die uitspraak wel iewers 'n snaar kan roer om Afrikanerwoede teen die onreg wat daar tans teen Afrikaans gepleeg word, te laat opvlam.