Die uitbreek van bek-en-klouseer vier jaar gelede het Suid-Afrika R4 miljard per jaar in verlore uitvoere gekos en was grootliks te danke aan die ineenstorting van die staat se vermoë om entstowwe te vervaardig.
Suid -Afrika het vir meer as 80 jaar ‘n internasionale reputasie gehad vir die ontwikkeling bek-en-klouseer entstowwe.
Die direkteur-generaal van departement van Landbou, Edith Vries het gesê die Onderstepoortmaatskappy het die vervaardiging van die entstof gestaak omdat daar geen belegging in toerusting en sy vermoëns was nie.
Ervare personeel het Onderstepoort ook verlaat om beter betalende werke te kry.
Die regering sê daar is nou ‘n besef dat navorsing- en ontwikkelingsbesteding verhoog moet word.
Die minister van Landbou, Bosbou en Visserye, Tina Joemat-Pettersson het tydens ‘n nuuskonferensie Woensdag die opheffing van die verbod op rooivleis-uitvoere deur die Wêreld Dieregesondheidsorganisasie (WAHO) geloof.
Sy het gesê die departement het meer as R8 miljoen bestee in die aankoop van nuwe toerusting vir plaagdodertoetsing.
Die regering vee egter van die probleme by Onderstepoort Biologiese Produkte en die Dierenavorsingsraad onder die mat.
In 2010 is R400 miljoen toegeken vir die bou van ‘n nuwe fabriek om net bek-en-klouseer entstof te produseer. Die aanleg is egter nog nie operasioneel nie.
Sowat 1% van die land se rooivleisproduksie, hoofsaaklik wildsvleis, word uitgevoer. Ander uitvoere sluit diervelle en wol in.
Die direkteur van dieregesondheid by die departement, dr Mpho Maja , het gesê die uitbraak van bek-en-klouseer is nie weens rondloperdiere en ‘n gebrek aan grensdrade gekoppel nie.
Die siekte is endemies in buffels, en dikwels word dit na vee oorgedra. Die verspreiding van die siekte is in die wiele gery deur die onvermoë van die staatsbeheerde Onderstepoort Biologiese Produkte om die vereiste entstof te produseer.
Die produksie van entstof het in 2005 opgehou en Suid-Afrika moes 500.000 dosisse invoer vanuit Botswana.
Beyers Naudé-rylaan in Honeydew is heropen na oproer Woensdagoggend in die Zandspruit-lokasie wes van Johannesburg bedaar het, het die metropolisie gesê.
“Die situasie het tans kalmeer en daar is ‘n swaar polisieteenwoordigheid in die gebied,” het senior superintendent Wayne Minnaar gesê.
Daar is nog steeds smeulende bande en rommel aan die kant van Beyers Naude-rylaan, tussen Johan- en Peterweg, maar die verkeersvloei is herstel.
Protesaksie het dwarsdeur die nag in die gebied gewoed, en paaie is versper, het hy gesê .
Dinsdag het inwoners paaie met brandende bande en klippe versper uit protes oor die verwydering van hul krotte.
Inwoners het onwettige plakkerskrotte neffens Beyers Naude-rylaan opgeslaan, wat dit moeilik vir voertuie maak om deur te beweeg.
Die metropolisie het hulle strukture verwyder nadat inwoners verlede weekoor die saak geken is.
‘n Bakkie en ‘n voertuig is by ‘n vulstasie in die gebied aan die brand gesteek.
Niemand is nog in hegtenis geneem nie en geen beserings is aangemeld nie.
Henry Geldenhuys, voorsitter van TLU SA se Veiligheidskomitee het sy misnoeë uitgespreek oor die swak diens van die SAPD in Utrecht nadat ʼn 74-jarige dame dringende hulp by die SAPD stasie gepleit het en eers dae later enige reaksie ontvang het.
ʼn Swarte het op hul plaas buite Utrecht aangekom om die eienaar te kom sien. Die plaaseienaar was egter nie tuis nie en het sy vrou haarself in die huis gaan toesluit en die SAPD wat 5 km van die plaas geleë is verwittig.
Die man het egter al om die huis gestap en ʼn venster gebreek om toegang tot die huis te verkry. Nadat die vrou fisies en seksueel aangerand is, het die aanvaller met haar selfoon, kontant van R150 en die huis se sleutels gevlug.
Swak en geen diens gelewer deur die SAPD blyk die reël te wees eerder as die uitsondering. Dit laat die landelike grondeienaars desperaat en keelvol, aldus Geldenhuys.
ʼn Verdagte is intussen deur die plaaslike arbeidersgemeenskap uitgeken en is gearresteer.
‘n Aantal mense is Woensdagoggend geskiet en gewond in xenofobiese geweld wat in Refiloe by Cullinan, oos van Pretoria opgevlam het.
Die oproer het Dinsdag begin nadat ‘n 10-jarige kind na bewering deur ‘n buitelandse winkeleienaar aangerand is omdat hy lekkers gesteel het.
Die kind is later in die hospitaal oorlede.
Die oproeriges het buitelanders se winkels geplunder en paaie versper.
‘n Polisiewoordvoerder, Kaptein Marissa van der Merwe sê die insittendes van ‘n wit Isuzu bakkie het op die betogers geskiet terwyl hulle probeer het om die gebied te verlaat.
Van der Merwe sê sy weet nie hoeveel mense geskiet is nie. Nooddienswerkers het die beseerdes na ‘n nabygeleë hospitaal geneem.
Die polisie het ‘n Pakistanse man in hegtenis geneem wat ‘n vuurwapen in sy besit gehad het.
‘n Polisiehelikopter en die polisie se eenheid vir openbare orde monitor die situasie.
Guido Van Hecken, de voorzitter van ‘Oxfam-Solidariteit’, is een ex-terrorist die actief betrokken was bij de vreselijke terreuraanslag van het ANC in Pretoria uit 1983, die 19 doden en honderden gewonden maakte. Er waren al langer vermoedens in die richting, maar zijn medeplichtige, Hélène Passtoors, heeft het onlangs bekend in HUMO. Dat een vereniging voor ontwikkelingshulp geleid wordt door een ex-terrorist is naar ons weten een Europese primeur.
We schrijven 20 mei 1983. Het ANC voert een terreurcampagne tegen de Afrikanerregering in Zuid-Afrika. In de late namiddag rijden twee zwarte ANC’ers een zware autobom naar de Kerkstraat in Pretoria. Daar is het hoofdkwartier gelegen van de Zuidafrikaanse Luchtmacht, en het is de bedoeling de bom vanop afstand te laten ontploffen op het ogenblik dat vele honderden personeelsleden, zwart en blank, militair en burger, zich naar het trein- en busstation begeven. De bom ontploft te vroeg, waardoor ook de twee ANC-terroristen zelf omkomen. Negentien mensen sterven onmiddellijk in de klap, waarvan 7 militairen. Er vallen 217 gewonden, waarvan velen voor het leven verminkt zijn. De ravage is enorm.
De Zuidafrikaanse veiligheidsdiensten zijn geschokt, maar hebben wel zo’n idee in welke hoek de daders moeten gezocht worden. In juni 1985 wordt Hélène Passtoors gearresteerd, een extreem-linkse Vlaamse die werkt voor de universiteit in Maputo, de hoofdstad van Mozambique. Zij wordt door de Zuidafrikanen verdacht van betrokkenheid bij de Kerkstraat-aanslag, maar bewijzen zijn er niet. In België breekt een zelden geziene steuncampagne van links los, waarbij alle beschuldigingen aan het adres van Pastoors als ‘leugens’ van de Zuidafrikanen worden afgeschilderd. Passtoors wordt veroordeeld en opgesloten voor andere feiten dan de Kerkstraat-bom, maar wordt onder o.a. Belgische druk in 1989 vrijgelaten en keert terug naar België, waar ze door links als een heldin wordt ingehaald.
Eind vorig jaar gebeurt er dan iets opmerkelijks. Hélène Passtoors geeft interviews in HUMO waarin ze eindelijk haar aandeel in de terreuraanval toegeeft. Ze beschrijft welke haar taak was: als blanke kon zij vrij ongehinderd de grenzen rond Zuid-Afrika oversteken. Op donderdag 19 mei 1983 nam zij in Swaziland van ANC’er Rashid de sleutels van de bomauto in ontvangst. Ze weet heel goed dat het om een bomauto gaat; de dikker dan gewone radioantenne valt haar meteen op. Die is nodig om de bom vanop afstand tot ontploffing te brengen. Conform haar instructies parkeert ze de wagen aan het station van Mamelodi, en keert met de trein terug; de auto wordt daar later opgepikt door de twee ANC-terroristen die bij de aanslag zullen omkomen.
Waarom die late biecht van Passtoors? Blijkbaar wil ze er dit jaar een boek over laten verschijnen, ‘Bevrijd de vrijheid’, die wel wat reclame vooraf kan gebruiken. Een element kan ook zijn dat de aanslag intussen 30 jaar geleden is, en eventuele burgerlijke schadeclaims van slachtoffers en familie dus naar Belgisch recht verjaard lijken. Bovendien is de aanslag intussen door het ANC aangegeven bij de Zuidafrikaanse ‘waarheidscommissie’, waarna een amnestie is afgekondigd voor de betrokkenen die de aanvraag deden. Hoe dan ook is de betrokkenheid van Passtoors bij de aanslag geen echte verrassing: het was alleen de linkerzijde in Vlaanderen die steeds tegen beter weten in haar ‘onschuld’ is blijven verkondigen.
Interessanter aan de interviews van Passtoors is dat zij voor de eerste keer gedetailleerd de medeplichtigheid beschrijft van Guido Van Hecken. Van Hecken, zo beschrijft Pastoors, was ten tijde van de aanslag het hoofd van haar vakgroep aan de universiteit van Maputo. Toen ANC’er Rashid haar belde met de vraag snel tijd vrij te maken voor een ‘dringende missie’, het transporteren van de bomauto, was het Guido Van Hecken die dat regelde: ‘Hij was hoofd van mijn vakgroep en altijd behulpzaam’, aldus Passtoors.
Guido Van Hecken speelde vervolgens een essentiële rol in het over de grens smokkelen van de bomauto, met name door het leveren van vervalste nummerplaten. Passtoors zal zich voordoen als Belgische toeriste, en daarvoor wordt de wagen uitgerust met Belgische rood-witte nummerplaten. Zodra de bomauto de grens over is zal hij voorzien worden van Zuidafrikaanse nummerplaten, om niet op te vallen in het Zuidafrikaanse straatbeeld. ‘We kijken zorgvuldig de papieren na’, zo herinnert Passtoors zich. ‘Belgische autopapieren die horen bij de nummerplaten die op de auto zitten: rode platen met witte nummers. Er is ook een set Zuid-Afrikaanse papieren en nummerplaten, met een correct motor- en chassisnummer: prima werk van onze geniale vervalser in Maputo, Guido Van Hecken. De Zuid-Afrikaanse set steken we weg op een geheime plek in de koffer.’ (HUMO, 10/12/2013).
Passtoors beschrijft hoe de Zuidafrikaanse grenstroepen haar wagen aan een routine-onderzoek onderwerpen, maar niets verdachts vinden en haar doorlaten. Dat de door Van Hecken vervalste nummerplaten essentieel waren blijkt ook uit de moeite die Passtoors zich getroost om ze te doen verdwijnen. ‘Voorbij de heuvels zoek ik een geschikte plaats om de nummerplaten te wisselen en de Belgische platen en papieren voorgoed te doen verdwijnen. Op klaarlichte dag is dat niet vanzelfsprekend, maar ik vind een landweggetje waar ik ongestoord met de schroevendraaier aan de gang kan, en een snelstromend riviertje dat papiersnippers meteen meevoert. Onder het zand zullen de rode platen vlug onherkenbaar verroesten.’ (HUMO, 10/12/2013)
Een dag later barst moord en verwoesting los op een tot dan zelden geziene schaal in Pretoria. Passtoors beschrijft nog hoe ze daarover later praat met Oliver Tambo, de ANC-chef die de aanval bevolen had. ‘Zulke dingen zijn soms noodzakelijk’, klinkt het. En ook Passtoors twijfelt niet al te lang. ‘Het is de paradox van de vrijheidsstrijder: weten dat je geweld moet gebruiken om een einde te maken aan het geweld.’
In Knack van 23 mei 2012 ging Guido Van Hecken zelf al in op zijn terroristische activiteiten. Naast het vervalsen van documenten omhelsde die ook het binnensmokkelen van wapens in Zuid-Afrika en het verkennen van mogelijke doelwitten voor aanslagen: ‘Ik reed met auto’s vol wapens of geld naar Zuid-Afrika en voerde verkenningen uit’. Van Hecken kocht ook auto’s aan voor het ANC: ‘Mijn betrokkenheid bleef beperkt tot het kopen van auto’s’, zo klinkt het in Knack. Het gebruik van het woord ‘beperkt’ is hier misleidend: het aankopen van auto’s was absoluut noodzakelijk om er de ANC-terreuractiviteiten mee te ontplooien die zouden volgen…
Guido Van Hecken is nu dus voorzitter van ‘Oxfam-Solidariteit’, dat is één van de drie verenigingen die in België onder de naam ‘Oxfam’ opereert; de andere twee zijn de Nederlandstalige en de Franstalige ‘Wereldwinkels’. Oxfam-Solidariteit is een hoofdrolspeler in de ontwikkelingshulp-lobby in België; de club kreeg in 2011 minstens 3 miljoen euro subsidies van de Belgische federale overheid. Het is één van de organiserende leden van de jaarlijkse 11.11.11-campagne. Het is ook één van de organisaties die mee de steuncampagne 1212 voor Syrië voert.
Oxfam-Solidariteit is een vereniging, aldus de website, die haar aanpak en haar programma’s in het Zuiden (ontwikkeling, noodhulp) en in het Noorden (campagnes, lobby) baseert op ‘vijf fundamentele rechten’. Het allereerste fundamentele recht, dat Oxfam daarbij zegt te verdedigen, is het recht op leven en veiligheid. Spijtig genoeg gold dat recht niet voor Adriana Meyer, een naam die we lukraak nemen uit de lijst met slachtoffers van de Kerkstraat-bom. Zij was 40 jaar oud toen de bomauto van het ANC uit elkaar spatte en haar leven beëindigde.
De terroristische activiteiten van Van Hecken waren hoegenaamd geen rem op zijn verdere carrière. Hij was actief bij Agalev, later Groen, en werd zo kabinetsmedewerker van staatssecretaris Eddy Boutmans – die, aldus Van Hecken, perfect op de hoogte was van zijn verleden als ex-terrorist. Van Hecken kon later ook probleemloos aan de slag in de diensten van het Europese Parlement. De Belgische Staatsveiligheid had al die tijd blijkbaar geen bezwaren. Daar had men het ongetwijfeld te druk met het opsporen van staatsgevaarlijke Vlaamsgezinde zangeresjes op het Songfestival.
Sanral is gelas om die rekeningkopseer in die Gautengse e-tol-stelsel op te los, het die minister van vervoer, Dipuo Peters, Dinsdag gesê.
Peters het die parlement se portefeuljekomitee vir vervoer toegespreek en toegegee daar is ernstige probleme met die ongewilde elektroniese tolstelsel wat ondermeer die rente op internetbetalings insluit.
Peters se opmerkings het gekom ná ‘n reeks klagtes deur padgebruikers in die provinsie oor rekeninge en registrasie.
“My instruksies aan Sanral … is duidelik en helder. Hulle moet die probleme met rekeninge uitsorteer en hulle moet dit dadelik doen.
“Daar is steeds ’n behoefte om padgebruikers op te voed oor hoe die stelsel werk en die verskeie registrasie- en betalingmetodes wat beskikbaar is,” het sy gesê.
“’n Positiewe uitkoms van die toepassing van die stelsel was die uitkenning van gekloonde lisensieplate, ongeregistreerde voertuie en voertuie sonder nommerplate,” het Peters gesê.
Sy het alle LP’s aangemoedig om te registreer, aangesien hulle as wetmakers die eerste behoort te wees wat registreer.
Peters het LP’s wat nie skyfies gekoop het nie, berispe en gesê hulle minag hul eed van getrouheid aan die Grondwet. Sy het egter ook haar eie onkunde oor die stelsel onbloot.
‘n Opposisielid het aan Peters gesê dat sy valshede in die openbaar versprei. “Die wet vereis nie van enige van ons om ‘n e-tol-skyfie te koop nie. Suid-Afrikaners kan kies om nie ‘n e-tol-skyfie te koop nie en eerder ’n rekening wil ontvang,” het hy gesê.
Nazir Alli, uitvoerende hoof van Sanral, het gesê daar is ook probleme met mense wat elektronies via die internet hul rekeninge wil betaal.
Hy sê dit kan enigiets van twee tot vyf dae neem voor die oordrag in die ontvanger se rekening aangedui word.
Dít lei volgens hom tot frustrasie, aangesien die geld “iewers in die kuberruim lê”. Volgens Alli het hy die banke oor die probleem genader.
“Wie kry daardie rente? Niemand gee vir ons daardie antwoord nie,” het hy gesê.
Die Noordwes Parke en Toerismeraad sê nog twee renosters is in die provinsie gestroop, wat die totaal vir die jaar op tien te staan bring, het RSG berig.
Dit volg nadat die Lehurutshe-landdroshof naby Zeerust, gister tien jaar tronkstraf aan Hans Skhosana opgelê het vir renosterstropery.
Sy medebeskuldigde verskyn op 26 Maart in die hof.
Die raad sê in die jongste voorval is ‘n renoster Sondagaand in die Rustenburg-gebied geskiet en van sy horing gestroop.
Die leier van die Nasionale Vryheidsparty, Zanele Magwaza-Msibi het ‘n beroep op die polisie gedoen om alles moontlik te doen om die moordenaars van ‘n tak-leier van haar party vas te trek.
Die 48-jarige Ntombi Mzila is gister by die KwaMashu hostel buite Durban doodgeskiet, het RSG berig.
Die moord op Mzila volg slegs twee dae nadat twee ander lede van die NVP in dieselfde gebied geskiet is.
Die twee NVP-ondersteuners is gewond tydens die skietvoorval.
Mzila het die slagoffers besoek wat uit die hospitaal ontslaan is, toe sy vermoor is.
‘n Polisie-woordvoerder sê twee skote is na Mzila gevuur en sy is op die toneel dood.
Die OVK in KwaZulu-Natal het vroeër gesê hy is besorgd oor die onlangse voorvalle van politieke onvedraagsaamheid in die provinsie in die aanloop tot die Mei verkiesings.
Die NVP-leier sê sy is bekommerd oor die invloed wat die aanvalle in aanloop tot die verkiesing op partylede het.
Die uitbreek van bek-en-klouseer vier jaar gelede het Suid-Afrika R4 miljard per jaar in verlore uitvoere gekos en was grootliks te danke aan die ineenstorting van die staat se vermoë om entstowwe te vervaardig.
