Guido Van Hecken, de voorzitter van ‘Oxfam-Solidariteit’, is een ex-terrorist die actief betrokken was bij de vreselijke terreuraanslag van het ANC in Pretoria uit 1983, die 19 doden en honderden gewonden maakte. Er waren al langer vermoedens in die richting, maar zijn medeplichtige, Hélène Passtoors, heeft het onlangs bekend in HUMO. Dat een vereniging voor ontwikkelingshulp geleid wordt door een ex-terrorist is naar ons weten een Europese primeur.
We schrijven 20 mei 1983. Het ANC voert een terreurcampagne tegen de Afrikanerregering in Zuid-Afrika. In de late namiddag rijden twee zwarte ANC’ers een zware autobom naar de Kerkstraat in Pretoria. Daar is het hoofdkwartier gelegen van de Zuidafrikaanse Luchtmacht, en het is de bedoeling de bom vanop afstand te laten ontploffen op het ogenblik dat vele honderden personeelsleden, zwart en blank, militair en burger, zich naar het trein- en busstation begeven. De bom ontploft te vroeg, waardoor ook de twee ANC-terroristen zelf omkomen. Negentien mensen sterven onmiddellijk in de klap, waarvan 7 militairen. Er vallen 217 gewonden, waarvan velen voor het leven verminkt zijn. De ravage is enorm.
De Zuidafrikaanse veiligheidsdiensten zijn geschokt, maar hebben wel zo’n idee in welke hoek de daders moeten gezocht worden. In juni 1985 wordt Hélène Passtoors gearresteerd, een extreem-linkse Vlaamse die werkt voor de universiteit in Maputo, de hoofdstad van Mozambique. Zij wordt door de Zuidafrikanen verdacht van betrokkenheid bij de Kerkstraat-aanslag, maar bewijzen zijn er niet. In België breekt een zelden geziene steuncampagne van links los, waarbij alle beschuldigingen aan het adres van Pastoors als ‘leugens’ van de Zuidafrikanen worden afgeschilderd. Passtoors wordt veroordeeld en opgesloten voor andere feiten dan de Kerkstraat-bom, maar wordt onder o.a. Belgische druk in 1989 vrijgelaten en keert terug naar België, waar ze door links als een heldin wordt ingehaald.
Eind vorig jaar gebeurt er dan iets opmerkelijks. Hélène Passtoors geeft interviews in HUMO waarin ze eindelijk haar aandeel in de terreuraanval toegeeft. Ze beschrijft welke haar taak was: als blanke kon zij vrij ongehinderd de grenzen rond Zuid-Afrika oversteken. Op donderdag 19 mei 1983 nam zij in Swaziland van ANC’er Rashid de sleutels van de bomauto in ontvangst. Ze weet heel goed dat het om een bomauto gaat; de dikker dan gewone radioantenne valt haar meteen op. Die is nodig om de bom vanop afstand tot ontploffing te brengen. Conform haar instructies parkeert ze de wagen aan het station van Mamelodi, en keert met de trein terug; de auto wordt daar later opgepikt door de twee ANC-terroristen die bij de aanslag zullen omkomen.
Waarom die late biecht van Passtoors? Blijkbaar wil ze er dit jaar een boek over laten verschijnen, ‘Bevrijd de vrijheid’, die wel wat reclame vooraf kan gebruiken. Een element kan ook zijn dat de aanslag intussen 30 jaar geleden is, en eventuele burgerlijke schadeclaims van slachtoffers en familie dus naar Belgisch recht verjaard lijken. Bovendien is de aanslag intussen door het ANC aangegeven bij de Zuidafrikaanse ‘waarheidscommissie’, waarna een amnestie is afgekondigd voor de betrokkenen die de aanvraag deden. Hoe dan ook is de betrokkenheid van Passtoors bij de aanslag geen echte verrassing: het was alleen de linkerzijde in Vlaanderen die steeds tegen beter weten in haar ‘onschuld’ is blijven verkondigen.
Interessanter aan de interviews van Passtoors is dat zij voor de eerste keer gedetailleerd de medeplichtigheid beschrijft van Guido Van Hecken. Van Hecken, zo beschrijft Pastoors, was ten tijde van de aanslag het hoofd van haar vakgroep aan de universiteit van Maputo. Toen ANC’er Rashid haar belde met de vraag snel tijd vrij te maken voor een ‘dringende missie’, het transporteren van de bomauto, was het Guido Van Hecken die dat regelde: ‘Hij was hoofd van mijn vakgroep en altijd behulpzaam’, aldus Passtoors.
Guido Van Hecken speelde vervolgens een essentiële rol in het over de grens smokkelen van de bomauto, met name door het leveren van vervalste nummerplaten. Passtoors zal zich voordoen als Belgische toeriste, en daarvoor wordt de wagen uitgerust met Belgische rood-witte nummerplaten. Zodra de bomauto de grens over is zal hij voorzien worden van Zuidafrikaanse nummerplaten, om niet op te vallen in het Zuidafrikaanse straatbeeld. ‘We kijken zorgvuldig de papieren na’, zo herinnert Passtoors zich. ‘Belgische autopapieren die horen bij de nummerplaten die op de auto zitten: rode platen met witte nummers. Er is ook een set Zuid-Afrikaanse papieren en nummerplaten, met een correct motor- en chassisnummer: prima werk van onze geniale vervalser in Maputo, Guido Van Hecken. De Zuid-Afrikaanse set steken we weg op een geheime plek in de koffer.’ (HUMO, 10/12/2013).
Passtoors beschrijft hoe de Zuidafrikaanse grenstroepen haar wagen aan een routine-onderzoek onderwerpen, maar niets verdachts vinden en haar doorlaten. Dat de door Van Hecken vervalste nummerplaten essentieel waren blijkt ook uit de moeite die Passtoors zich getroost om ze te doen verdwijnen. ‘Voorbij de heuvels zoek ik een geschikte plaats om de nummerplaten te wisselen en de Belgische platen en papieren voorgoed te doen verdwijnen. Op klaarlichte dag is dat niet vanzelfsprekend, maar ik vind een landweggetje waar ik ongestoord met de schroevendraaier aan de gang kan, en een snelstromend riviertje dat papiersnippers meteen meevoert. Onder het zand zullen de rode platen vlug onherkenbaar verroesten.’ (HUMO, 10/12/2013)
Een dag later barst moord en verwoesting los op een tot dan zelden geziene schaal in Pretoria. Passtoors beschrijft nog hoe ze daarover later praat met Oliver Tambo, de ANC-chef die de aanval bevolen had. ‘Zulke dingen zijn soms noodzakelijk’, klinkt het. En ook Passtoors twijfelt niet al te lang. ‘Het is de paradox van de vrijheidsstrijder: weten dat je geweld moet gebruiken om een einde te maken aan het geweld.’
In Knack van 23 mei 2012 ging Guido Van Hecken zelf al in op zijn terroristische activiteiten. Naast het vervalsen van documenten omhelsde die ook het binnensmokkelen van wapens in Zuid-Afrika en het verkennen van mogelijke doelwitten voor aanslagen: ‘Ik reed met auto’s vol wapens of geld naar Zuid-Afrika en voerde verkenningen uit’. Van Hecken kocht ook auto’s aan voor het ANC: ‘Mijn betrokkenheid bleef beperkt tot het kopen van auto’s’, zo klinkt het in Knack. Het gebruik van het woord ‘beperkt’ is hier misleidend: het aankopen van auto’s was absoluut noodzakelijk om er de ANC-terreuractiviteiten mee te ontplooien die zouden volgen…
Guido Van Hecken is nu dus voorzitter van ‘Oxfam-Solidariteit’, dat is één van de drie verenigingen die in België onder de naam ‘Oxfam’ opereert; de andere twee zijn de Nederlandstalige en de Franstalige ‘Wereldwinkels’. Oxfam-Solidariteit is een hoofdrolspeler in de ontwikkelingshulp-lobby in België; de club kreeg in 2011 minstens 3 miljoen euro subsidies van de Belgische federale overheid. Het is één van de organiserende leden van de jaarlijkse 11.11.11-campagne. Het is ook één van de organisaties die mee de steuncampagne 1212 voor Syrië voert.
Oxfam-Solidariteit is een vereniging, aldus de website, die haar aanpak en haar programma’s in het Zuiden (ontwikkeling, noodhulp) en in het Noorden (campagnes, lobby) baseert op ‘vijf fundamentele rechten’. Het allereerste fundamentele recht, dat Oxfam daarbij zegt te verdedigen, is het recht op leven en veiligheid. Spijtig genoeg gold dat recht niet voor Adriana Meyer, een naam die we lukraak nemen uit de lijst met slachtoffers van de Kerkstraat-bom. Zij was 40 jaar oud toen de bomauto van het ANC uit elkaar spatte en haar leven beëindigde.
De terroristische activiteiten van Van Hecken waren hoegenaamd geen rem op zijn verdere carrière. Hij was actief bij Agalev, later Groen, en werd zo kabinetsmedewerker van staatssecretaris Eddy Boutmans – die, aldus Van Hecken, perfect op de hoogte was van zijn verleden als ex-terrorist. Van Hecken kon later ook probleemloos aan de slag in de diensten van het Europese Parlement. De Belgische Staatsveiligheid had al die tijd blijkbaar geen bezwaren. Daar had men het ongetwijfeld te druk met het opsporen van staatsgevaarlijke Vlaamsgezinde zangeresjes op het Songfestival.
Dit artikel verscheen deze week in ‘t Pallieterke
Dit is in die “internasionale gemeenskap” en in linkse Westerse kringe natuurlik geen diskwalifikasie om ‘n anti-blanke terroris in Suid-Afrikaa te wees nie, maar inteendeel ‘n aanbeveling. ‘n Anti-blanke terroris in Suid-Afrika is ‘n “vryheidsvegter” en ‘n held. Inderdaad is dit in binne Suid-Afrika self ook so. Dink maar aan die moordenaar en terroris Robert Macbride wat die een groot regeringspos na die ander kry.
Hulle het baie beweegruimte gehad onder die oë van die destydse veiligheidspolisie om hulle gruweldade te kon beplan! Nietemin hierdie berig lees soos ‘n Heinz Konsalik storie.
Ek is ook kronies skepties oor die nuttigheid en doeltreffendheid van die sg “Veiligheids” dienste. Inderwaarheid lyk hulle meesal onderduims en agterbaks en selfs kontraproduktief met verskuilde agendas links en regs en veral links. Voorbeelde vind ‘n mens in oorvloed die wêreld oor om maar te begin met die onvermoë van die veiligheidsdienste in die VSA om die aanvalle op die World Trade Centre te voorkom. Nader aan die huis is die verraderllike aanval op dr Verwoerd in die parlement met sy bekwame en doeltrefende opvolger, juis minister van die “veiligheids” dienste, wat hulpeloos toekyk. As die “veiligheidsdienste” darem nie die eerste Minister in die parlement kan beskerm nie, waarvoor deug hulle dan?
Presies en die bostaande berig het my vermoede bevestig.
Names: Passtoors, Helene Marie
Born: 9 August 1942, Netherlands
In summary: Lecturer, journalist, author, for her contribution to the struggle for liberation, democracy and human rights, and for waging a concerted struggle against racial oppression as an ANC activist and operative in South Africa, including engagement in underground work was honoured with the Order of the Companions of OR Tambo
Hélène Passtoors, a Belgian national was born in the Netherlands (from a Belgian-Dutch family) on 9 August 1942 . She immersed herself in the struggles of people other than her own for the cause of peace, freedom equality and justice. At the time of her involvement in the South African liberation struggle, she held dual nationality, Belgian and Dutch. Following a subsequent Dutch change in law, against dual nationality, Passtoors retained her Belgian nationality.Passtoors currently resides in Belgium.
Passtoors was living in Mozambique and teaching at the Eduardo Mondlane University when she was recruited into Umkhonto we Sizwe (MK), special operations, by the late Joe Slovo in 1981.
Between 1981 and 1985, she participated in highly secretive special operations under the immediate command of Slovo, with Oliver Tambo as the Commander of Special Operations.
She performed reconnaissance and communications missions throughout South Africa, looking for potential targets, among other things, the strategic coal export/oil import lines, South Africa Defence Force and police targets, and a Renamo training base in Limpopo.
Based first in Maputo, then Swaziland and finally Johannesburg, she transported weapons, established arms caches and delivered funds and other necessities. While being enrolled at the University of Witwatersrand for her PhD, she continued with reconnaissance and liaison tasks, and set up communications for units that were to be settled inside the country.
Passtoors was involved in actual operations. She was highly regarded in the military structures of the ANC, which operated under extremely difficult conditions.
In June 1985, she was arrested and kept for eight months in solitary confinement in John Vorster Square, where she was severely tortured and poisoned during the interrogations, to the point where she became epileptic.
( Gelukkig was Me Papenfuss nie daai tyd aktief nie, die epilepsie storie sou in die VN gedraai het – Krisjan se kommintaar )
In May 1986, she was convicted of treason and sentenced to ten years’ imprisonment. In 1989, she was released, following negotiations between the Belgian and South African Governments. The Belgian Government stood by her during her imprisonment and even assisted Passtoors to communicate with her children during her incarceration.
While in prison in South Africa, she was bestowed with the European Woman of the Year Award in 1988.
Thereafter, she worked for the ANC office in Brussels and focused on international solidarity against apartheid. She was also involved in preparing the African National Congress (ANC) language policy.
In the post-1994 period, Passtoors worked as journalist, edited two political journals and wrote three books. She later applied for amnesty to the Truth and Reconciliation Commission for the role she played in the bombings.
Hèlène sacrificed her life and her children for the struggle for freedom in South Africa, and endured enormous suffering for the people of this country. She epitomised true international solidarity to the oppressed masses of South Africa and it is for this reason that she occupies a distinct and special role in the historical memory of this country.
On 27 April 2011, the State President, Jacob G Zuma honoured Hélène Passtoors with the Order of the Companions of OR Tambo for her contribution to the underground work of MK and her spirit of internationalism and friendship she showed for the people of South Africa.
Nou sê tog net Krisjan, wat is die bron van bg. stuk. Dit lyk na Wikipedia. My probleem is nie Wikipedia nie, maar die feit dat die uittreksel Helen Passtoors amper goed laat lyk. Ek meen net die eerste paragraaf klink na louter linkse of selfs kommunistiese propaganda. Dit was sekerliik nie jou bedoeling om Helen Passtoors te verheerlik nie, maar wees dan tog net duidelik daaromtrent. En boweal verstrek die bron van jou aanhanling wat nie eers in aanhalingstekens was nie. Soos dit staan lyk dit na jou eie mening.
Juis,dit is hoe haar beeld in die buiteland ens gepoets word. Kan nie n voet verkeerd sit nie , Vryheid ten alle koste ,sloank die Suid Afrikaners is wat bloei. Ek het sommer net haar naam gegoogle en dis wat verskyn het. Oor die heer Hecken is alles in Hollands ens.
En nee dis nie my eie opinie / mening nie. Google en jy sal vind.
Kom nou mense, Krisjan se kommintaar op die heer Combrinck se plasing het verdwyn , nou hoe dan ?? Hersien ens maar dis seker nie nodig om die hele storie uit te wis nie. Krisjan is jammer hy het Guido van Hecken n K**t genome . Dit was in die hitte van die oomblik………..jammer, baie jammer.
Die brandsiek terroris Passtoors se handlanger se duiwelswerk in Mosambiek http://www.macua.org/doadores.htm