Dan Roodt, Author at praag.co.za

Swart kapitalisme: apartheid se skuld?

Mens besef nie aldag wat die werklike omvang van die verandering was wat na 1994 in Suid-Afrika plaasgevind het nie. Benewens die magsoorgawe het Suid-Afrika se westerse rassekapitalisme ook begin plek maak vir ‘n revolusionêre swart kapitalisme. Om die swart kapitalisme van Suid-Afrika te verstaan moet mens verstaan hoe swart nasionaliste wit rassekapitalisme verstaan.

Na Uniewording was Suid-Afrika se ontluikende wit rassekapitalisme ‘n voortvloeisel van Groot Brittanje se imperiale kapitalisme, wat aanvanklik die hoofdryfveer van haar vloot en militêre vermoeëns was. Tot en met die Tweede Wêreldoorlog was Suid-Afrika bloot ‘n koloniale mark vir Britse uitvoere en moes dit so bly. Groot Brittanje het nooit geskroom om haar vloot en leër te gebruik om Britse belange uit te brei nie en het volke regoor die aardbol met geweld onderdruk.

Gesien vanuit die perspektief van swart Afrikane was hierdie stelsel as die wese van kapitalisme beskou. Dit was hierdie juk waarvan hulle ontslae wou raak en die meeste oudkolonies het kommunisme as werkbare alternatief beskou, omdat dit perfek inpas by hul oeboentoe ingesteldheid – die regering moet vir alles sorg.

Maar die westerse kapitalisme, wat individualiteit en skeppingsvermoë beloon, het tot die industriële revolusie aanleiding gegee. Tragies genoeg, het Afrika se kolonies daardie revolusie vir inherente sosiopolitieke redes misgeloop. Daardeur het hulle die geleentheid verbeur om geskooldheid in tientalle ambagte aan te leer. Vanweë die dominante politieke en ekonomiese rol van Afrikaners, met hul westerse ingesteldheid, was Suid-Afrika dus die uitsondering in hierdie opsig.

Veertig jaar na die Anglo Boereoorlog het ‘n stelselmatige verandering ingetree toe etniese Afrikanerkapitalisme saam met Afrikanernasionalisme ontstaan het. Die eerste krake in Britse imperiale kapitalisme in Suid-Afrika het gekom met die vestiging van Yskor wat destyds op hewige debatte uitgeloop het. Gedurende die daaropvolgende dertig jaar is dit opgevolg deur nog Yskors, Eskom kragsentrales, Sasols, Foskor om maar enkeles te noem.

As alternatief vir kommunisme is die momentum wat deur die vorige veertig jaar opgebou was behou, maar met nuwe rolspelers. Moderne swart nasionalisme is dus in 1994 in Suid – Afrika gebore. Aanvanklik was die ANC se gedagte dat swart ekonomiese bemagtiging (SEB) nie ‘n bedreiging vir wit sakebelange sou wees nie. Onder die Mbeki bewind het hierdie ekonomiese strategie egter verander na die skep van ‘n swart kapitalistiese elite, gevoed deur ‘n opwelling van swart nasionalisme – baie dieselfde as Afrikanerkapitalisme van vorige dekades.

Hul ideologie van ’n nasionale demokratiese revolusie word deur hulle as produktief en patrioties beskou wat kwansuis tot almal se voordeel sal strek. Suid – Afrika se korporatiewe kapitaalgoeroes deel inderdaad daardie siening en wedywer met mekaar om die illusie te skep van ‘n westerse kapitalisme met swart gesigte.

Maar daar is reeds baie tekens van ekonomiese verval, swak bestuur, gebrek aan beplanning en basiese vaardighede, korrupsie en swart nepotisme. Die patriotiese aard van swart kapitalisme staan in sterk kontras met die inherente parasitisme daarvan.

In ‘n land soos die VSA, waar swart mense ‘n minderheid is, het swart kapitalisme as klein besigheidjies ontwikkel. In Suid – Afrika manifesteer dieselfde neiging in die Taxi – bedryf, spaza winkels en agterplaas werkswinkels. In sulke bedrywe word standaarde nie juis toegepas nie en ‘n omgewing van semi – isolasie word geskep wat ‘n mate van beskerming, sekuriteit en selfvertroue bied. Idealiste glo dat dit die rigting moet wees waarin swart kapitalisme moet ontwikkel, vandaar die tientalle aansporingsmaatreëls van ondermeer die NOK en ander.

Maar die politici glo anders. Hulle verkies die ekonomiese integrasie wat tans plaasvind en wat ‘n splinternuwe paradigma skep. Deur blankes se bates en poste aan swartes te gee, ontstaan ‘n politieke kitsoplossing, hoewel dit op ‘n ekonomiese ramp afstuur. Die totaliteit van die nuwe eienaars en posbekleërs, dws, hul ekonomiese oriëntasie, tegniese vaardighede,gebrek aan ervaring en oeboentoe benadering is nie geslyp om ‘n komplekse westerse ekonomie te ontwikkel of in stand te hou nie.

Hierdie stelling mag as rassisties beskou word, maar hoe kom mens verby al die mislukkings soos dienslewering van die polisiediens, gesondheidsorg, onderwys, afskaffing van die tuisland ontwikkelingskorposasies, plaaslike owerhede, mislukkings soos die Landbank, SAUK, en baie ander voorbeelde te veel om op te noem?

Hoe dieper die nuwe swart kapitalisme homself in die ekonomie van die land inwurm, hoe groter bestaan die moontlikheid van ‘n totale ekonomiese ineenstorting, want formele eienaarskap is nog lank nie volledige entrepreneurskap nie. Waar daar in die jare negentig ‘n minimalistiese siening van swart deelname aan die ekonomie was, bestaan daar nou ‘n maksimalistiese siening, ‘n aspirasie van vinnig ryk word.

Diegene buite die stelsel wat nie aan die huidige plundertog kan deelneem nie, word aangevuur om hulle tot geweld en misdaad te wend.

Dalk is dit tog apartheid se skuld dat die land vandag geplunder word. Vanweë die rassekonotasie van apartheid was die swart inwoners van die land nie voorbereid op ‘n liberale demokrasie wat deur FW de Klerk se mense onderhandel was nie, maar vir ‘n stelsel waar mense van kleins af in rasterme dink en handel.

bananas

‘G’n Boer gaan my ondermyn nie’

Regter Nkola Motata het toegegee dat hy op die aand van sy ongeluk gedrink het, het die Star Maandag berig.

Hy het die erkenning gemaak in antwoord op die klag wat Afriforum by die Geregtelike Dienskommissie gelê het.

“Ek was by ‘n restaurant in Randburg saam met my kollegas waar ons aandete gehad het. Ek het om 7uur by die restaurant aangekom. Terwyl ons geëet het, het ons ‘n bottel wyn uitgedrink waartydens elkeen van ons twee glase gehad het,” het die regter gesê. Hy het bygevoeg dat hy ‘n koppie koffie daarna gehad het voordat hy huistoe gery het.

Motata is van dronkbestuur aangekla nadat hy in Januarie 2006 deur die erfmuur van ‘n huiseienaar in Sandton, Richard Baird, gejaag het.

Hy het onskuldig op die aanklag gepleit en aan ‘n joernalis van die Sunday Times gesê “Ek was hoegenaamd nie dronk nie… Ek het saam met een van my kollegas daardie aand tee gedrink”.

Die klag wat Afriforum by die GDK gelê het is gebaseer op ‘n opname wat Baird die aand van die ongeluk gemaak het.

Daarop kan duidelik gehoor word hoe Motata sê “Geen Boer gaan my ondermyn nie… Dit was die witman se land, selfs as hulle nog grond kan kry… Suid-Afrika is ons s’n, ons regeer Suid-Afrika.

Die burgerregteorganisasie het Motata aangekla van “rassistiese optrede”.

In sy antwoord aan die GDK sê Motata hy was verkeerd aangehoor en hy het eintlik gesê: “Ja, maar julle weet my broers en susters, laat ek julle vertel, vir die meeste van ons is dit ons land en nie net vir die witman nie. Selfs al het hulle groot lywe, is Suid-Afrika ons s’n.”

In die opname sê Motata aan die polisielede op die toneel: “Daar is geen Boer wat my sal ondermyn en aftakel nie. Hy moet ophou om my te verpes oor sy muur.”

Motata sê egter hy het gesê: “Selfs al het ek die muur omgery, sal ek betaal, maar hy moet my nie aftakel/afkraak nie. daar is geen witman wat my kan aftakel/afkraak nie.”

Motata sê in sy verweer dat die Sothowoord “leburu” wat “Boer” beteken, ‘n algemene term vir alle wit mans is.

“Dit is normaal om na ‘n witman as leburu in Sesotho te verwys.”

“Daarom betwis ek die aantyging dat ek ‘n rassis is en dat dit nodig is dat ek aan enige ondersoek onderwerp hoef te word,” het hy in sy antwoord gesê.

бурение

VSA-wetgewers beloof optrede teen Iran

Amerikaanse wetgewers het gister onderneem om gou en beslissend teen Iran op te tree. Dit volg op ‘n verslag dat wapendeskundiges van mening is dat Teheran die kundigheid ontwikkel het om ‘n atoombom te bou – en dit terwyl ‘n senior Amerikaanse amptenaar die nuusberig afgemaak het.

‘n Koor van stemme in die kongres, beide Republikeins en Demokraties, het aangedring op harde optrede teen Teheran in die naloop van ‘n New York Times-berig dat die Internasionale Atoomenergieagentskap (IAEA) vasgestel het dat Iran nou “voldoende inligting” het om ‘n kernwapen te bou.

Amerikaanse wetgewers sê dié openbaring regverdig ‘n onmiddellike en streng optrede.

“Die Iraniërs sal ‘n kernwapen hê indien iets hulle nie van gedagte laat verander nie. Ons het streng sanksies nodig. Ons het nodig om dit nou te doen,” het Demokratiese senator, Evan Bayh, “Fox News Sunday” vertel.

Die Republikeinse senator, Lindsey Graham, ‘n voorste stem in die kongres oor verdedigings- en sekuriteitsaangeleenthede, sê hy sal daarvan hou dat die Kongres ‘n week opsy sit om te wy aan ‘n groot aantal nuwe sanksiewetgewings teen die Islamitiese republiek.

“Kom ons hou ‘n Iran-week in die Senaat en kry iets gedoen,” het hy gesê, en voorgestel dat ‘n reeks optredes bespreek word “wat ons president sal bemagtig en ons land gehard sal maak en om daadwerklike optrede agter die woorde te plaas.”

Maar ‘n hooggeplaaste Withuis-adviseur het gister die verslag afgepraat en op Amerikaanse televisie gesê dat Washington “sal staan by verslae wat ons uitgereik het,” aangaande Iran se kernvermoë.

“Of hulle weet hoe om dit te doen of nie is ‘n aangeleentheid van aansienlike raaiwerk,” het hy gesê.

Wetgewers sê hulle ondersteun steeds die VSA se inisiatiewe om Teheran in gesprek te betrek, maar is besig om vertroue te verloor dat blote diplomasie Iran sal dwing om sy beweerde kernwapenprogram te laat vaar.

“Om die dialoog te hê, is goed, maar jy moet hulle by hulle woord hou. Wat op die einde saak maak is nie wat hulle sê nie, maar wat hulle doen,” sê Bayh.

“Ek is bevrees hulle speel vir die horlosie teen ons,” het hy gesê en op ‘n “ware dringendheid” in die kerndooiepunt gewys.

Die Times-verslag volg op openbaringe dat Iran ‘n tweede uraanverrykingsaanleg naby die heilige stad van Qom gebou het, wat verdere agterdog oor die mikpunt van die land se kernprogram laat ontstaan het.

Die verslag beskryf ‘n komplekse program wat volgens aanduidinge in 2002 geloods is en deur die Iranse Verdedigingsministerie bestuur word en wat daarop gemik is om ‘n “kernvrag om deur die Shahab 3 missielstelsel afgelewer word,” te ontwikkel.

“Hulle het ‘n patroon van misleiding, ‘n patroon om verdrae waartoe hulle ingestem het, te verbreek,” sê Bayh. “Hulle respekteer mag en mag alleen.”

Zindzi Mandela die slagoffer van blanke rassis

Die Sunday Times berig dat Zindzi Mandela, die dogter van Sint Mandela en Winnie, daardie bekende kinderliefhebber en iemand wat nooit daarvan sal droom om bedrog te pleeg nie, vervolg word deur ‘n onredelike blanke rassis.

Sint Zindzi se vervolger heet Michelle Cathrall, ‘n sakevrou wat haar huis in Saxonwold aan Mandela verhuur het. Me Cathrall, ‘n Engelse liberaal, te oordeel aan beide die buurt en haar van, het dit aanvanklik as ‘n eer bekou dat Zindzi Mandela juis in haar huis sou bly. Sy het dit sekerlik oorweeg om die swembadnet te verwyder ingeval Zindzi miskien op die water wou loop.

Cathrall het egter van meet af aan rassisties opgetree deur te verwag dat die kind van twee goddelikes huur sou moes betaal. Blankes maak maar so, en dit was waarskynlik nie doelbewus aan me Cathrall se kant nie. Blankes koester dikwels onredelike verwagtinge van heiliges, soos dat hulle volgens standaarde wat ons aanvaarbaar vind, maar wat eintlik uitheems en Eurosentries is, moet optree. Besef me Cathrall nie dat heiliges soos die Mandelas inherent nie in staat is tot die bose nie? Zindzi se pa se goedkeuring van die Kerkstraatbom en sy singery van “Kill the Boer” was byvoorbeeld eweneens die skadelose optrede van ‘n heilige, met diep geestelike betekenis.

Toe Zindzi Mandela “struggleboekhouding” (ook ‘n aanvaarbare praktyk mits jy swart is) toegepas het en versuim het om sowat R70 000 aan huur te betaal, het me Cathrall se Ku Klux Klan-onderrok begin uithang, en het sy ‘n hofgeding in die witmanshowe teen Mandela ingestel. Nie net verwag me Cathrall op rassistiese wydse dat Zindzi huur moet betaal nie, maar kla sy byvoorbeeld oor die sogenaamde skade wat me Mandela glo aangerig het aan die huis, wat volgens me Cathrall sowat R386 000 beloop. Antieke meubels is beskadig deur water en hitte. Verf is van die mure afgeskraap, en duur teëls het onherstelbare krapmerke.

Weer eens toon me Cathrall dat sy geen begrip het vir die inheemse kultuur nie. Dit is onbekend hoe antieke meubels binne die huis hitteskade opgedoen het, maar is dit nie so dat die inheemse bevolking in die verlede vure binne-in hul stroois gemaak het, onder andere om muskiete weg te hou nie? Ek is persoonlik geskok dat me Cathrall so kultureel onsensitief kon wees om nie waardering te toon dat me Mandela moontlik so getrou aan haar eie kultuur kon bly nie.

Sint Mandela junior het ook ‘n bed, twee lessenaars, ‘n tuimeldroër, ‘n bank, ‘n kas asook heelwat linne bevry tydens ‘n regstellende-inkopie-ekspedisie. Weer eens toon me Cathrall haar onbegrip deur haarself hieroor te wil opwerk. Verstaan sy dan nie dat Zindzi haarself bloot hierdeur bemagtig het nie, en dat haar optrede in wese niks anders is as SEB op ‘n kleiner skaal nie?

Dit is vir my duidelik wat me Cathrall te doen staan. Sy moet ongetwyfeld daardie huis in Saxonwold in ‘n museum verander, verbrande meubels en al. Sy moet die prokureursbriewe raam en uitstal as ‘n herinnering daaraan hoe swart heiliges deur blanke rassiste vervolg word. Me Cathrall moet dan die deure van die museum oopgooi sodat haar liberale, blanke bure ook met verbystering die heilige grond wat eers deur Zindzi Mandela bewoon is, kan betree.

(Saxonwold is terloops in die noordelike voorstede van Johannesburg, nie ver van Houghton af nie. Me Cathrall was sekerlik een van die einste noordelikevoorstedeliberale wat voorheen vir Helen Suzman gestem het. Me Cathrall is stellig nou genees van haar liberalisme. Miskien moet ons vir haar ‘n HNP-aansoekvorm stuur…)

Lees ook Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

100 fun games

Zindzi Mandela die slagoffer van blanke rassis

Фільчаков прокурор

Vuis

{jathumbnail off}

ons stede rafel uit langs die nate
die verkeersligte is weer buite werking,
terwyl hoofstrate uitval
in gate

bloed vlek die grond van plase
waar mielies en koring moet groei
daar is graffiti teen tuynhuys se mure
en in woonbuurte moet vroue met hul eggenotes stoei
: kyk hoe word ons grondwet verkool
in begrafnisvure

uiteindelik
kry ek inbrekers se spore ook
in my huis,
en die hand waarmee ek groet
word
‘n vuis

Фільчаков прокурор

Die ANC kort ‘n Perikles

Perikles se bekende redevoering in Athene, meer as 2500 jaar gelede, het vir toekomstige geslagte, een van die paaie van versoening aangedui.

Die eienskap wat ek die meeste by die ANC-leiers en in swart geledere mis, is wyse manne, hulle wat reeds oud is met geen persoonlike ambisies nie en bewese suksesse in hul privaatlewens. Verder moet hulle reeds welaf wees, voordat hulle in die politiek belangrike poste mag beklee. En dan moet hulle ‘n passie hê om Suid-Afrika ‘n beter plek vir al sy inwoners te maak, Afrikaners ingesluit.

Met hierdie eenvoudige benadering, het die Romeinse Ryk vir meer as 400 jaar lank, meer as ‘n derde van die wêreld se bevolkings geregeer.

Maar die huidige vlak van arrogansie, de jure-rassisme en minagting vir Afrikaners se geskiedenis en nasionale identiteit, verteenwoordig die heersende waardestelsel by die ANC en sy ondersteuners. In hul gebrek aan waardering en sensitiwiteit vir hul onderdane, wat ons geword het, is hulle min of meer 2 500 agter die blanke beskawing.

Die huidige debatte rondom rassisme dui nie op ‘n slegte huidige verhouding tussen die twee kampe nie, maar eerder op ”n baie slegte begin vir die ANC se politieke heerskappy oor die Afrikaners. In die beginfase van enige nuwe verhouding, bepaal die wen van vertroue meer as 40% van die verhouding se latere sukses.

Die ANC het tot op hede geen erkenning aan die Afrikaners se bydrae tot die totstandkoming van Suid-Afrika verleen nie. Nie net dit nie, maar hy vernietig ook stelselmatig die Afrikaners se trotse geskiedenis.

En dit is presies hierdie tipe kulturele arrogansie van die ANC teenoor die Afrikaners, wat die Amerikaners die oorlog in Viëtnam laat verloor het, en hulle tans laat swaar trek in die oorloë in Afghanistan en Irak. Die ANC het weliswaar in 1994 die nuwe regering geword vanweë die geslepe kommunistiese onderhandelaars in sy geledere, maar die hy is besig om die vrede te verloor.

In Afghanistan is daar één stam, die Pasjtoens, wat die hele streek se houding teenoor die Amerikaners bepaal en Afghaanse militêre suksesse verseker.

Tydens die Peloponnesiese oorloë tussen Athene en Sparta, sowat 400 jaar voor Christus, was gebalanseerde en gekultiveerde redevoering aan die orde van die dag.

Die ANC-leierskap kom ‘n Perikles kort wat die Afrikaners se vertroue kan wen.

Die Atheners het ‘n jaarlikse gebruik in die winter gehad om die eerste soldate wat in die oorlog gesneuwel het in die openbaar te begrawe. Nadat die soldate se oorskotte ter aarde bestel is, maak ‘n man wat gekies is vir sy intellektuele gawes en algemene reputasie ‘n toepaslike toespraak ter ere van die dooies. Dit was die reël tydens al dié begrafnisse.

Tydens een so ‘n begrafnis, is Perikles gekies om die jaarlikse toespraak te maak. En Perikles se begrafnisrede het seker een van die beroemdste toesprake in die geskiedenis geword, omdat dit erkenning gegee het aan die ander wat lank voor jou, jou eie nessie waarin jy so snoesig is, uitgeveer het.

Indien die ANC ‘n swart Perikles in hulle geledere kan vind, kan hy dalk by die volgende groot Afrikanerbyeenkoms soos Geloftedag ‘n versoenende toespraak maak met die volgende inleiding: “Ek sal begin deur te praat oor ons voorvaders, die Afrikaners en die Voortrekkers, want dit is net gepas en reg by so ‘n geleentheid om eer aan hulle te betoon vir wat hulle bereik het. In hierdie land van ons het hulle nog altyd van geslag tot geslag gelewe, en hulle, deur hulle waagmoed en goeie eienskappe het dit vir ons gegee – ‘n vry land. Hulle verdien vir seker ons lof en eer. Nog meer so verdien hulle kinders dit. Want by die nalatenskap wat hulle gekry het, het hulle die land Suid-Afrika vir ons gevoeg, wat ons nou het, en dit was nie sonder bloed en sweet dat hulle Suid-Afrika vir ons, die huidige geslag, gegee het nie.”

Die ANC se uitdagings om tot ‘n hoër beskawingsvlak te beweeg, het dus ‘n paar komponente. Eerstens moet hulle hul negrologie, en geïnstitusionaliseerde rassisme laat vaar. Tweedens moet hulle bydraes van ander in die verlede tot Suid-Afrika se hede erken. Verder moet hulle die toekomstige bydraes van ander tot Suid-Afrika toelaat.

Maar die koue werkliheid is dat die ANC in die uitleef van sy negrologiese waardestelsel, en kies van vriende, direk daarvoor verantwoordelik was dat die Amerikaanse ambassade in Pretoria, asook Amerikaanse konsulate landwyd, onlangs vanweë dreigemente van Somaliese terreurgroepe moes sluit.

Die ANC maak van Suid-Afrika ‘n baie onveilige plek, omdat hy eerder filantropiese gevoelens teenoor terroriste koester. Nie net vervreem hy die VSA en ander lande nie, maar ook die Afrikanervolk waaroor hy so meedoënloos regeer. Sy uiteindelike ondergang kan nie ver wees nie.

справка от нарколога Данильченко

Met Bataafse vlag verwelkom

Janssens en de Mist het oral in die land gevind dat die koloniste bly was dat die Kaap weer Hollands was. Op 9 April 1803 het Janssens van Swellendam af aan De Mist geskryf: “Die genoeë op die platteland om aan die Moederland teruggegee te wees, skyn seer algemeen.” De Mist het ná sy reis geskryf dat hy selfs by die ver afgeleë ingesetenes groot gehegtheid aan die Hollandse regering bespeur het.

Dit blyk uit Anna Böeseken se beskrywing van die reis dat De Mist en sy reisgeselskap op verskeie plekke met die Bataafse vlag verwelkom is. Dit het ook gebeur op Graaff-Reinet, maar die twintigtal armsalige huisies, die lendelam drosdy en die vervalle kerk het ‘n swak indruk gemaak. De Mist het geld gegee vir die herstel van die kerk en het opdrag gegee dat ‘n nuwe drosdy gebou word.

Op sy terugreis het De Mist kennis gemaak met die Karooboere. Die geselskap kon luister na die talle jagstories. Van Tjaart van der Walt is vertel hoe hy sy broer uit die kloue van ‘n leeu kon red omdat hy so goed kon skiet. Die leeu, wat die ruiter en perd bespring het, is deur Van der Walt in die kop getref, en die perd en sy ruiter het ongedeerd gebly.

Aan die voet van die Swartberge het die Bataafse vlag op die huis van veldkornet Samuel de Beer van Kweekvallei gewapper met die aankoms van De Mist se geselskap. Al die inwoners van die wyk was voor die huis in twee rye opgestel. Terwyl hulle die geweer presenteer, het De Beer met die swaard in ‘n bont geskilderde skede die gaste welkom geheet. Twee van sy kinders het ‘n welkomslied op die fluit begelei, en daarna is almal die huis binnegenooi. Die tafels was belaai met kalfsvleis, pluimvee, ‘n groot verskeidenheid groente, waatlemoen, spanspek, pragtige druiwe en heerlike wyn wat op die plaas gemaak is. De Beer het vertel dat hy niks met die opstand van Graaff-Reinet te doen wou hê nie, maar ‘n sterk voorstander is van die vryheid en die natuurlike regte van die mens. Lichtenstein het opgemerk dat De Beer ‘n deeglike kennis gehad het van wat die vorige vyftien jaar in Europa gebeur het.

Lictenstein het op sy reise ook die entstof teen pokke bekend gestel wat enkele jare tevore deur dr. Edward Jenner en ander ontwikkel is. Baie was daarteen gekant, maar die dokter wat so goed met die boere oor die weg gekom het dat hy selfs die huisgodsdiens op plase waargeneem het, kon meestal hul vooroordele weg redeneer.

‘n Kommissie wat die veeteelt ondersoek het, meld dat die mense godsdienstig is. Die Bybel, ‘n gebede- of ander godsdienstige boek het oral byderhand gelê. Almal was daarop gesteld dat hul kinders gedoop word; die eed is heilig en mense gaan nooit aan tafel sonder om te bid nie. Die kinders en families is baie aan mekaar geheg.

Onder die Bataafse bewind — sonder die wanbestuur en korrupsie van die Kompanjie — het die opstandige Oos-Kapenaars rustig en kalm gebly. Hulle was nou direk onder die Nederlandse regering; die Graaff-Reinetters het juis in 1795 in opstand gekom omdat hulle nie onder die Kompanjie wou staan nie, maar onder Nederland. Simpatieke bewindhebbers en amptenare het die nuwe gesag uitgeoefen.

Nog geskiedenisartikels deur Jaap Steyn (in omgekeerde chronologiese volgorde):

Ontmoetings met sendelinge

Reise van Janssens en De Mist

Die Kaap is weer Hollands

Kaap kry sy eerste weekblad

Begin van ‘n kultuurbotsing

Lady Anne Barnard se waarnemings

Die eerste goewerneur

Halfhartige verdediging van die Kaap in 1795

Herlewing in die boukuns

Die agteruitgang van Nederland

Die piëtisme brei uit

‘n Groot Kaapse prediker

Kerklike lewe aan die Kaap

Die lewe in die Kolonie

Nuwe name vir nuwe sake

Verkenning van die land

Skipbreuke en die held Woltemade

Sewe Duiwels

By die uitspanplek

Op die trekpad tydens die Groot Trek

’n Nuwe geldstelsel aan die Kaap

Die Afrikaner se eerste demokratiese opvattings

Godsdienstigheid van die trekboere

Die lewe van die 18de-eeuse trekboere

Hoe ‘n admiraal en ‘n prins Afrikaans gered het

купить лего киев Фільчаков прокурор

Haaie se mistroostige oorwinning

Die Haaie het gister op Kingspark in hulle wedstryd teen die Leeus baie aan hulle geliefde Indiese Oseaan herinner: Nie so woes, so groot of so koel nie, maar so vasberade soos branders om hulleself stukkend te loop teen rotse. Uiteindelik het hulle gewen met ‘n volle verdoelskop se punte tussen hulle en die Leeus.

Niks was meer veelseggend van die Leeus se vertoning as die glinstering in Stephan Terblanche se oë toe hy oor die WP se wedstryd aanstaande week teen Transvaal gespekuleer het nie. “Ek hoop hulle (die Leeus) daag op vir die partytjie.” Na tagtig minute se verbete, maar grootliks vrugtelose, worsteling teen die Leeus, is dit duidelik dat hy iets van Leeujoligheid weet.

Die Haaie, met veertien toetsspelers teen nul, het ‘n amperse monopolie op die bal gehad en het meer tyd in Leeugebied as ‘n onwettige Nigeriese immigrant in Sunnyside deurgebring. Hulle het beslag gelê op ‘n groot gros van die Leeus se lynstaanbal en het genoeg balle op die grond gewen. Hulle het strooptog na strooptog geloods, maar het nie veel meer uitgerig as ‘n soutwatergolf teen ‘n rots nie. En maak nie fout nie, op verdediging was die Leeus soos hoogs mobiele rotse. Onbesonge voorspelers soos Kevin Buys en Nico Luus het nie net teenstaanders raakgevat nie, maar hulle geplant. As Keegan Daniel, byvoorbeeld, ‘n boom was, het daar nou ‘n laning van hom op Kingspark gegroei.

Agterlangs kon Ruan Pienaar, Juan Hernandez en JP Pietersen geen gleuwe in die verdediging vind nie. Hulle enigste drie was ‘n Bismarck du Plessis-afronding van ‘n rolgemaal teen ‘n Leeuvoorpak wat met ‘n geelkaart uitgedun was.

Die Leeus het ook net een drie gedruk, maar dit was darem ‘n baie lustiger poging gewees, vroeg in die wedstryd toe Doppies le Grange die Haaie se agterlyn versplinter het om skrumskakel Chris Jonck om te stuur vir ‘n netjiese vyfpunter. Herkie Kruger het die doelskop gemis en dít was uiteindelik die twee punte wat die Leeus vir ‘n gelykopwedstryd nodig gehad het.

Vooraf het ek voorspel dat die Leeus kan wen as dit nie was dat hulle deur Earl Rose op heelagter belemmer sou wees nie. Maar Rose is soos ‘n basterbrakkie – dis net as jy iets van hom verwag dat hy hopeloos is. Gister het niemand enige verwagtinge van hom gehad nie en dié keer was hy voortreflik – dapper onder die hoë bal, netjies in posisie, geniepsig op die aanval.

‘n Ander speler wat aangenaam verras het, was Ruan Pienaar, meer spesifiek met sy skopwerk pale toe. Hy het skielik ritme gevind, was goed gebalanseer wanneer hy die bal tref en het nie net die bal oor die dwarslat gekry nie – hy het dit reg in die middel tussen die torings deurgeklits.

Twee Pienaar-strafskoppe en ‘n Hernandez-skepskop het gehelp om die Haaie met halftyd voor te kry met 16-11.

Die tweede helfte was vol aksie, maar het net 9 punte geproduseer waarvan die Leeus ses gekry het. Hulle het, om presies te wees, met vyftien minute om te gaan, 17-16 voorgeloop. Ruan Pienaar het daarna ‘n kosbare strafskop oorgekry, maar uiteindelik was dit die Haaie wat moes vasbyt om te wen.

Vanaand kou afrigter John Plumtree sy binnewang. Die Haaie was goed genoeg om die Leeus te klop, maar as hulle nie ‘n paar geheime wapens kry om te ontplooi nie, gaan hulle vasval, indien nie teen die WP nie, dan teen die span uit Pretoria. Hierdie jaar se tuiste van die Curriebeker lyk blou; nie die grysblou van die Indiese oseaan nie, maar Noord-Transvaalse ligblou.

games online

Griekwas se kaartehuis tuimel in op Loftus

Moet net nie vandag vir Dawie Theron vertel hoeveel jy al vir ‘n Hallmark-kaartjie betaal het nie, of selfs vir ‘n verkeerskaartjie nie. Gister op Loftus het die Grikewas twee geel kaarte gekoop teen 34 punte, die wedstryd en waarskynlik ‘n plek in die halfeindrondte van die Curriebekerreeks. Theron kon na die wedstryd op sy span geskree het – hy is na alles die afrigter. Maar die een wat vir die plafon moes staar tydens die uittrapsessie was die kaptein, Jonathan Mokuena, siende dat dit hý was wat die eerste geelkaart gekoop het. Terwyl hy op die kantlyn gesit en berouvol lyk het, het die Blou Bulle twee verdoelde drieë en ‘n strafskop op die telkaart ingeskryf.

Tot en met daardie tydstip was dit ‘n aanskoulike een-vir-jou, een-vir-my affêre in die Bulkamp. Die Noord-Transvalers het die eerste hou geslaan toe hulle net na die eerste minuut ‘n volle agterlyn aanval op die Griekwastelling geloods het. Wynand Olivier het die lyn so maklik soos ‘n kasplankie oor die knie gebreek, vir Jaco Pretorius gevoer wat die bal net aangehelp het na Zane Kirchner. Dié het die bal vorentoe geknikker en bymekaar gemaak vir vryf punte in die hoek. Met Morné Steyn wat deesdae blykbaar nie mag misskop nie, het die Ligbloues die luuksheid om te druk net waar hulle wil. In minder as 2 minute van die afskop af, was die Blou Bulle 7-0 voor.

Die Griekwas het egter onmiddellik gewys dat hulle dit kan vat én kan uitdeel. Hulle het die bal tot in die Bloues se kwartgebied gedryf waar skrumskakel Sarel Pretorius ‘n stuitige steeklopie op die doellyn uitgevoer en die kalk gehaal het. Minute later het hulle algehele minagting vir die tradisies van Loftus getoon, die Blou Bulle se skrum naby hulle doellyn oopgewig waarna Davon Raubenheimer die bal gegryp en die doelgebied gehaal het vir nog ‘n Griekwadrie. Naas Olivier het daarin geslaag om albei verdoelings mis te skop, maar die Griekwas was nog steeds met 10-7 voor.

Die Blou Masjien, punte en vergasser blykbaar deur die week mooi gestel, het nou een aanval na die ander geloods, een skokgolf op ‘n slag. Die Griekwas het soos Voortrekkers verdedig totdat Mokuena uit die grondvloer van ‘n losskrum Heini Adams se voet gegryp het. Hy het sy peperduur geel kaart gekry en die Blou Bulle ‘n lynstaan naby die Griekwadoellyn. Die Delwers het manmoedig verdedig teen die verwagte rolmaalbeweging wat toe nooit gebeur het nie, en Danie Rossouw het onbelemmer deurgerammel vir ‘n drie. Kort daarna het die Ligblou-agterlyn die Griekwa-verdediging herwaarts en derwaarts gerek totdat Morné Steyn rondom die laaste linie geglip het vir nog ‘n drie wat hy uit die hoekie verdoel het.

Skielik was die Pretorianers 24-10 voor en nadat Olivier en Steyn strafskoppe uitgeruil het, was die rustydtelling 27-13.

Net na rustyd het Griekwa-senter Barry Geel skuins befoeterd deur die Ligblouverdedigingslyn gehardloop vir ‘n drie. Dié keer was dit die Blou Bulle wat die Griekwa-euforie gesnuit het toe Pierre Spies die bal naby die doellyn gekry het en bo-oor allerlei onbenullige strepiestruie gestorm om Geel se drie te neutraliseer.

Rohan Kitshoff is toe, na herhaalde aansoeke, ‘n geelkaart toegestaan, waarvoor die Griekwas weereens sewentien punte moes uithaal en hoes. Bryan Habana het ‘n roetine-onderskepdrie gedruk en kort daarna was Morné Steyn die eerste om ‘n koerslose lang lynstaaningooi van die Griekwas te bereik en hy het ‘n verspotte drie gedruk.

Daarna het reserwehaker Bandise Maku deurgewurm vir nog ‘n drie en Habana het sy tweede vir die dag – en ‘n gerekte dyspier – gekry.

Al wat vir die Griekwas oorgebly het, was om te probeer vir hulle vierde drie en die gepaardgaande bonuspunt. Dié het hulle gekry terwyl die sirene afgegaan het, maar dit was al die geelkaarte en harde 80 minute werd. Die mikroskopies presiese aangeë, die aanvalspoed, die rigtingsveranderinge! Dis hoekom ons van rugby hou. Naas Olivier het die eer gekry om die spandrie af te rond.

Hulle het nog ‘n flentertjie kans om die halfeindrondte te haal, maar ek sou dink nadat Dawie Theron vir menere Mokuena en Kitshoff van aangesig tot aangesig gesien het, is hulle geregtig op “Word gou beter”-kaartjies.

Die Blou Bulle wen 61-27 en gee daarmee onheilspellend kennis dat die Blou Masjien terug is, en met elke kragslag beter loop. Victor Matfield het ‘n meesterklas in die lynstane gelewer, Danie Rossouw is behalwe vir Bakkies Botha die naaste ding wat daar is aan Bakkies Botha en Dewald Potgieter was ‘n tier waar hy ook al op verdediging of aanval verskyn het. Agterlangs het Wynand Olivier gewys dat Jean de Villiers se vertrek uit die Springbokspan, geen nasionale katastrofe hoef te wees nie.

развивающийся коврик