Intelligensie-verslag wys dat Gordhan met Londense bankiers heul teen Zuma

Zuma se plan om van Pravin Gordhan ontslae te raak, is verwerp deur top ANC-leiers in twee vergaderings.

Volgens binne-inligting het sekretaris-generaal Gwede Mantashe, tesourier-generaal Zweli Mkhize en adjunk-president Cyril Ramaphosa Brian Molefe as plaasvervanger verwerp.

Zuma se plan om die Minister van Finansies, Gordhan, af te dank is na bewering gebaseer op ‘n verdoemende intelligensieverslag.

Bronne het aan die lig gebring dat die verslag glo beweer dat Gordhan aan bankiers in Londen gevra het om by die Tesourie te staan ​​in sy stryd teen die presidensie en die Guptas.

Gordhan se plek sou deur die voormalige uitvoerende hoof van Eskom, Brian Molefe, volgestaan word, maar dit is verwerp deur die SAKP en die helfte van die top ses ANC-amptenare.

Zuma het Maandag by twee vergaderings, gewapen met ‘n intelligensieverslag opgedaag, wat toon dat Gordhan en sy adjunk, Mcebisi Jonas, vergaderings ook in die buiteland geskeduleer het met mense wat sy regering omver wil werp.

Die SAKP se adjunk uitvoerende hoof Solly Mapaila het gesê ‘n afvaardiging van die SAKP het nie saamgestem met planne om beide Gordhan en Jonas te verwyder nie. Bronne het gesê Zuma het ook teenstand van die top ses amptenare op dieselfde dag gekry.

Die president is onder druk om te bewys hy is ernstig oor die stryd teen “wit monopoliekapitaal”, maar kennelik is die kommuniste van die SAKP tevrede daarmee.

Op Maandag se vergadering het die SAKP-afvaardiging Zuma se voorneme om Molefe aan te stel in Gordhan se plek, afgekeur, sê Mapaila.

Mapaila het gesê hoewel die SAKP oor die vertroulikheid van die vergadering ooreengekom het, is die storie aan die media uitgelek.

Mapaila het onthul dat die SAKP-afvaardiging aan “Pravin die voordeel van die twyfel gee” en nie wil optree na ‘n verslag saamgestel deur ‘n “boef” intelligensie-eenheid nie.

Zuma het ook gesukkel om die ANC se top ses te oortuig tydens ‘n vergadering Maandag, het bronne gesê.

Die vergadering het voorgestel dat Zuma liewer onderpresterende ministers afdank, insluitende Bathabile Dlamini van Maatskaplike Ontwikkeling, Mynbou Minister Mosebenzi Zwane, minister van kommunikasie, Faith Mutambi, Water Minister Nomvula Mokonyane en Des van Rooyen van Koöperatiewe Regering.

Staatsveiligheid se woordvoerder Brian Dube “het geen kennis” van enige intelligensie verslag oor Gordhan nie.

Gordhan het by die begrafnis van die oud-bomplanter Ahmed Kathrada emosioneel geraak toe hy gegroet is met “ongeag of jy ‘n minister is of nie” deur die Kathrada-stigting. Kennelik is die intriges van die kleptokrate besig om sy tol te eis.

Die voormalige adjunkpresident Kgalema Motlanthe ‘n brief van Ahmed Kathrada by die begrafnis voorgelees waarin Kathrada Zuma vra om te bedank.

Rasregister vir landbougrond kom

Die Departement van Landelike Ontwikkeling en Grondhervorming sê ‘n nuwe Grondkommissie sal binnekort aangestel word om ‘n register op te stel van al die grondeienaars in Suid-Afrika.

Die register sal die huidige eienaarskap van private landbougrond aanteken, insluitend die ras, geslag en nasionaliteit van die eienaar, die gebruik en grootte van die landbougrond en enige regskwessies geregistreer daarteen en lisensies toegeken aan die landbougrond.

Die minister, Gugile Nkwinti, voer aan die stap is nodig omdat baie van die grond in Suid-Afrika aan buitelanders behoort en die regering dié gaping moet monitor vir die doeleindes van grondonteiening.

Nkwinti het buitelandse grondeienaars egter gerusgestel dat hulle grond nie net weggeneem sal word nie, omdat die Grondwet dit nie toelaat nie en die regering die Grondwet “respekteer”.

Nkwinti het egter by ‘n parlementêre mediakonferensie Dinsdag, 28 Maart opgemerk dat die ANC die register kan “gebruik as ‘n maatstaf om te bepaal in watter mate grond herverdeel moet word in die land”.

Rakende president Jacob Zuma se onlangse kommentaar oor onteiening sonder vergoeding, het Nkwinti gesê dat die kommentaar “aspirerende idees” weerspieël, vir die doeleindes van debat en dit sal nie die basis van die nuwe wetsontwerp vorm nie.

Maar die hoofdoel van die wetsontwerp sal nogtans wees vir ‘n nuwe grondkommissie om huidige transformasie doelwitte aan te spreek en om die sosio-ekonomiese “ongeregtighede van die verlede” reg te stel.

‘n Professor in sosiologie van Rhodes Universiteit, Monty Roodt, het opgemerk dat navorsing oor die impak van grondhervorming grootliks tot die gevolgtrekking gekom het dat dit min gehelp het om aan begunstigdes ‘n bestaan te verseker. Die redes hiervoor sluit in onvoldoende ondersteuning, ‘n gebrek aan vaardighede, swak beplanning en binnegevegte binne gemeenskappe.

Maar vervelige besprekings oor redes vir die mislukkings, sal nie die ANC in die volgende verkiesing help nie. Met net ‘n maand om kommentaar op die wetsontwerp in te dien, sal die politieke retoriek fokus op maklike kieserswinste vir toekomstige swart begunstigdes.

Daardie retoriek, soos die histerie teen Zille se opmerkings oor kolonialisme, is suiwer anti-wit, soos die liberale gespuis en kruipers nou ontdek.

Die retoriek het in Zimbabwe uitstekend gewerk. Om daardie rede sal dit hier in Suid-Afrika ook ingespan word.

Chinese boere het intussen blanke tabakplase in Zimbabwe oorgeneem, en miljoene belê.

Na die massabeslaglegging sonder vergoeding op wit boere se grond het Robert Mugabe die grond aan Oosterlinge oorhandig

Ten minste vyf plase is aan Chinese beleggers in Mashonaland Sentraal, ‘n streek om die noordweste van Harare, gegee, wat tradisioneel een van die beste tabak produserende gebiede van die wêreld is.

Die 60 000 swart kleinboere wat tabak verbou, het die landgrond reeds erg verniel en lewer ‘n lae graad produk.

Veilig in die wete dat bande met China aan die Mugabe-gespuis ‘n mate van beskerming sal bied, het hulle geld in masjinerie gestort en advies van internasionale kundiges bekom.

China is tans die grootste belegger in Zimbabwe.

Nuwe infrastruktuur, insluitend uitrusting vervaardig deur die Amerikaanse maatskappy, Valley irrigation, is teen ‘n koste van ten minste R100 miljoen ingesit.

Die nuwe Chinese boere betaal ‘n astronomiese “huur” aan Mugabe en die wit boere wie se grond dit is, kry nog steeds nie ‘n sent nie.

Zille is die nuwe Penny Sparrow

Die Wes-Kaapse provinsiale wetgewer sal na verwagting ‘n debat hou oor die premier, Helen Zille se twiets wat kolonialisme regverdig.

Zille het intussen om verskoning gevra omdat sy getwiet het dat die nalatenskap van kolonialisme nie slegs negatief is nie, maar die ANC in die provinsie sowel as swartes in die haar eie party, wil hê Zille moet as premier afgedank word.

Die ANC-lid in die wetgewer, Khaya Magaxa het die debat aangevra. Die DA se regskommissie ondersoek intussen of Zille se twiets die party se grondwet geskend het.

Prince Mashele sê Zille wortels gaan terug na die kolonialiste wat hulself in Suid-Afrika gevestig het onder die voorwendsel dat hulle hier was om barbaarse inboorlinge beskaaf te maak.

Moderne infrastruktuur is nie ‘n bewys van die welwillendheid van kolonialisme nie, sê hy. Dit is bedoel om die geheue van swart mense uit te wis, en te laat vergeet van die groot-skaalse grondonteiening.

Vandag leef swart mense soos sardientjies in krotte en townships weens kolonialisme en Zille se apartheid, volgens hom.

“Gaan na ‘n myn in Suid-Afrika vandag en jy gaan sukkel om ‘n wit persoon ondergronds te vind,” sê Mashele.

Die feit dat Zille bomplanters, ANC-terroriste, in haar huis laat skuil het in die verlede voor die organisasie ontban is, is blykbaar vergete. Mashele het Zille reeds met die ander opspraakwekkende groot rassis, Penny Sparrow vergelyk.

Die media is ook taamlik stil oor die swart “kunstenaar” wat Zille sonder ‘n broek geskilder het.

Zuma roep Gordhan terug en rand val

Die minister van Finansies, Pravin Gordhan is deur president Jacob Zuma teruggeroep. Hy het opdrag gekry om onmiddellik sy oorsese beleggingsreis kort te knip.

Zuma se skielike opdrag dat Gordhan moet terugkeer van sy oorsese sakebesoek aan beleggers het daartoe gelei dat die rand Maandag met minstens 2 persent verswak het.

Daar word bespiegel dat ‘n kabinetskommeling op hande is. Die Nasionale Tesourie het bevestig dat Gordhan en sy span nie die president sal ignoreer nie.

Gordhan, sy adjunk, Mcebisi Jonas, en ‘n afvaardiging sake- en arbeidsleiers sou met voornemende beleggers in Amerika en Brittanje vergader het.

Die sekretaris-generaal van die ANC, Gwede Mantashe het ontken dat die president se besluit tydens die afgelope naweek se vergadering van die Nasionale Uitvoerende Komitee bespreek is.

Die hofsaak tussen Gordhan en die Gupta-familie se Oakbay Investments sal intussen vandag in die Hooggeregshof in Pretoria begin.

Die Gupta-familie se maatskappy – Sahara Computers – het volgens berigte hofstukke ingedien waarin hulle eis dat Gordhan die hofsaak bywoon.

Zuma het vroeër as belanghebbende tot die saak toegetree. Hy het voorheen erken dat die Gupta’s sy vriende is, maar sê sy verhouding met hulle is nie onvanpas nie.

Gordhan vra die hof om te beslis dat hy nie kan inmeng by die besluit van die land se vier grootste banke, om die rekeninge van die Gupta sake-ondernemings, te sluit nie.

Die minister voer aan dat die Gupta’s hom herhaaldelik gevra het om in te gryp sodat hulle bankrekeninge heropen kan word.

ANC Water-minister staan by Palestina

Die Minister van Water en Sanitasie, Nomvula Mokonyane, het as lid van die ANC se uitvoerende komitee ‘n beroep op Suid-Afrikaners gedoen om hulle te skaar agter, wat sy noem, “die totale bevryding van Palestina”.

Mokonyane het tydens ‘n lesing ter herdenking van Israelse Apartheidsweek in Stellenbosch gepraat.

Sy sê Suid-Afrikaners het eens ook Apartheid ervaar, maar het die stelsel deur eenheid, solidariteit en met die steun van organisasies soos die Parlestynse Bevrydingsorganisasie verslaan.

Sy sê dit is onaanvaarbaar dat mense se water afgesny word, nie omdat daar nie water is nie, maar slegs om hulle leed aan te doen, en daarom moet Suid-Afrikaners sulke optrede verwerp.

Sassa-minister trap verder klei

Die Minister van Maatskaplike Ontwikkeling, Bathabile Dlamini, het Suid-Afrikaners die versekering gegee dat maatskaplike toelae volgende maand uitbetaal sal word. Sy het ook erken dat “ons stelsel die ergste vorm van misdryf en diefstal ervaar het”.

Maar tydens Sondag se Sassa nuuskonferensie het dit geblyk dat geen kontrak onderteken is met Cash Paymaster Service (CPS) vir April nie en geen ooreenkoms of plan is nog in plek met die tesourie nie.

Vrydagaand het die Departement se woordvoerder Lumka Oliphant ‘n verklaring uitgereik waarin gesê is dat Sassa en CPS ‘n ooreenkoms bereik het. Toe nie.

Dlamini, wat wegkruip en nie by die parlement opdaag waar die kwessie bespreek word nie, het uiteindelik die media in Pretoria toegespreek oor die onstuimigheid wat in die departement heers, waaronder ‘n hofgeding en die bedanking van die direkteur, Zane Dangor.

Dlamini sê die huidige diensverskaffer CPS kon nie vervang word nie weens die traagheid van ander ondernemings om op tenders te reageer.

Die Grondwethof het reeds in 2014 gelas dat die departement betalings van toelae moet oorneem nadat daar bevind is dat daar ongerymdhede met die aanstelling van CPS was.

Ben Theron, portefeuljebestuurder direkteur vir die burgerlike organisasie Outa, het die inligtingsessie van Dlamini Sondag as “niks minder as ‘n skande” nie beskryf.

“Ons verwag dat die minister die status van onderhandelinge, die koste en die proses om dit oor te dra van die verantwoordelikheid van die kontrakteur na die in-huis uitbetalingbestuurspan te deel,” het Theron gesê.

“In plaas daarvan, was dubbel-pratery en ontkenning aan die orde van die dag, met geen duidelikheid oor die skielike bedanking van mnr Dangor, haar direkteur-generaal, of die afwesigheid van die hoof uitvoerende beampte van Sassa by die inligtingsessie nie,” het Theron gesê.

Dlamini sê dat die poskantoor ‘n belangrike rolspeler in die betaling van toelaes sal bly, en het ook bekend gemaak dat die maatskaplike agentskap, Sassa, ‘n geïntegreerde administrasie- sowel as betalingstelsel sal oprig.

Dlamini sê hierdie proses behoort teen April 2019 afgehandel te wees.

Die tegnologiemaatskappy, NET1, wat die verspreider van die maatskaplike toelaes, CashPay Master Services oftewel CPS besit, sê alle maatskaplike toelaes sal op 1 April betaal word ten spyte daarvan dat hulle geen nuwe kontrak met SASSA het nie.

Maar dit is steeds nie duidelik watter diensverskaffer gekontrakteer sal word om die toelaes te versprei nie. Die uitvoerende hoof van NET1, Serge Balamant, sê die Grondwethof het die kontrak tussen hulle en Sassa as ongeldig verklaar, maar dit duidelik gestel dat dit nie handel oor foute deur CPS nie, maar eerder Sassa se optrede in die tenderproses.

EFF se Grondwetwysiging vir grondgryp afgestem

Die leier van die EFF, Julius Malema het die ANC veroordeel omdat die party die EFF se aanbod van ses persent van sy nasionale stemme verwerp het om verandering aan die grondwet te weeg te bring.

Die wysigings sou die onteiening van grond moontlik maak, het RSG berig.

Malema het die laaste sê gehad in die debat oor die EFF se mosie oor grondonteiening. Malema het die ANC van skynheiligheid beskuldig.

Die DA LP, Thomas Walters, sê mislukkings met grondhervorming kan nie voor die deur van die Grondwet gelê word nie. Die DA het teen die mosie gestem.

Walters sê klousule 25 van die grondwet is nie die rede waarom grondhervorming misluk nie.

Intussen sê die DA die wysigingswetsontwerp op die Finansiële Intelligensiesentrum is een van die belangrikste wetgewende wapens in die stryd teen korrupsie in die land.

Die DA se woordvoerder oor Finansies, David Manier, het in die Nasionale Vergadering se debat oor die FICA-wetsontwerp gepraat.

Die wetsontwerp is maande gelede deur die President na die Parlement teruggestuur nadat hy die grondwetlikheid daarvan bevraagteken het.

Dit is gister met die steun van al die partye aanvaar. Die EFF se hoofsweep, Floyd Shivambu, het intussen ‘n beroep op die President gedoen om die FICA-wetsontwerp so gou as moontlik te onderteken.

Volgens Shivambu is dit nodig sodat die land ‘n behoorlike werktuig kan hê om finansiële misdade, geldwassery en ander internasionale oortredings vas te vat.

Leon Lemmer: Ward Churchill se verheerliking van geweld

In Amerika word daar gewoonlik vier rasgroepe onderskei: blankes, swartes, Hispaniste en Indiane. Anders as in Suid-Afrika is blankes daar die meerderheidsgroep. Soos in Suid-Afrika is die Amerikaanse blankes oorspronklik van Europa en die swartes van Afrika afkomstig. Die groot verskille (bv kultureel) tussen blankes en swartes is algemeen bekend. Die Spaans- en Portugeessprekende Hispaniste, afkomstig uit Sentraal- en Suid-Amerika, speel in Amerika ‘n beduidende rol maar glad nie in Suid-Afrika nie. Die Amerikaanse bevolkingsgroep waarvan ons plaaslik seker die minste kennis dra, is die Indiane. Hulle is minder as 2% van die Amerikaanse bevolking teenoor 13% swartes en 16% Hispaniste. Daar is ‘n vyfde Amerikaanse bevolkingsgroep, die Asiate, wat groter as die Indiane is, naamlik 5%, maar hulle is hoogs onprominent in die medediging om bevoordeling. Dit is die Hispaniste, Indiane en veral die swartes wat op bevoordeling ten koste van die blankes aandring.

Die Indiane (American Indians) word deesdae Native Americans genoem, enersyds om hulle van die Asiate te onderskei en andersyds om te beklemtoon dat hulle hulle voor die ander rasgroepe in Amerika gevestig het. Alle nie-Indiane verkry sodoende die status van setlaars, terwyl die Indiane in werklikheid via die Bering-seestraat uit Asië na Amerika geëmigreer het. In Suid-Afrika het die Khoi-San deesdae ‘n soortgelyke dierbaarheidstatus van “altyd hier gewees.” Die blankes, wat oor die see van Europa na Suid-Afrika gekom het, word as setlaars en gronddiewe gebrandmerk. Die swartes, wat te voet uit die noordooste Suid-Afrika binnegekom het, word egter nie setlaars en gronddiewe genoem nie. Hulle misbruik hulle verswelgende meerderheid om die blankes insgelyks van gronddiefstal te beskuldig. Die destydse Kaapse slawe word ook nie as setlaars gebrandmerk nie. Afgesien van kultuur is die groot onderskeid tussen die blankes en die ander bevolkingsgroepe in wat hulle konkreet tot stand gebring het. Dit word deesdae egter polities byderwets verswyg. Die Khoi-San en slawe het eintlik niks noemenswaardigs nagelaat nie. Maar polities byderwetses kom deesdae tot hulle redding met die bewering dat die Khoi-San en slawe op ‘n mistieke manier Afrikaans in die kombuise gefabriseer het (Praag 11 Februarie). ‘n Nuwe taal kan blykbaar soos ‘n haas uit ‘n hoed getrek word. Daarna het die Boere/Afrikaners glo naas grond ook hierdie taal van hulle gesteel.

Die afmetings wat die bevoordeling van nie-wittes aanneem, is ongelooflik. In Amerika verkies mense om indien enigsins moontlik eerder aan ‘n minderheidsgroep te behoort as om as lid van die meerderheidsgroep, die blankes, op eie prestasie aangewese te wees. By Amerikaanse minderheidsgroepe is daar min(der) druk op individuele prestasie. Soos in Suid-Afrika verseker groeplidmaatskap bevoordeling, met net die blankes wat vir benadeling uitgesonder word. ‘n Bekende voorbeeld is Todd, die eggenoot van Sarah Palin. Sy was in 2008 die visepresidentskandidaat in John McCain se onsuksesvolle verkiesingsveldtog. Todd Palin is net ‘n agste Eskimo (of Inuit/Aleut, soos hulle deesdae genoem word). “It was a tricky thing to be just Native enough to seem glamorous, but not so Native that it was obvious. Todd could easily pass for all white” (Joe McGinniss, The rogue: Searching for the real Sarah Palin, New York: Crown Publishers, 2011, 336p; Amazon Kindle $12,99, 320). “When he gets drunk he starts talking like a Native” (327). ‘n Soortgelyke geval is Ward Churchill (gebore in 1947) wat ‘n Indiaan wil wees en op wie ek in hierdie rubriek fokus.

Churchill was ‘n dosent in etniese studies aan die University of Colorado Boulder. Teen 2005 het hy berug geword weens ‘n 2001-essay (wat in 2003 tot ‘n boek aangedik is) waarin hy beweer dat die 9/11-aanval ‘n natuurlike gevolg van die Amerikaanse buitelandse beleid was. Hierdie beleid is gekarakteriseer as “ongoing genocidal American imperialism.” Die mense wat in die Wêreldhandelsentrum omgekom het, die “technocratic corps,” was volgens Churchill “little Eichmanns.” Die universiteit het Churchill se navorsingsbedrywighede ondersoek en hom in 2007 weens plagiaat en die fabrisering en vervalsing van navoringsresultate ontslaan. Hierna het ‘n reeks hofsake gevolg, wat eers in 2013 finaal in die guns van die universiteit beslis is.

Die radikalisering van Churchill se opvattings word aan die Amerikaanse deelname (1964-1973) aan die Vietnamese oorlog toegeskryf. “It was the armed struggle waged by the Vietnamese themselves – without the pretense of systematic support from the American pacifists – which finally forced the war to a close” (Churchill, bron hier onder, Kindle 1039). In 1978 het Churchill as ‘n regstellende aksie-amptenaar sy loopbaan aan die University of Colorado Boulder begin. In 1990 het hy ‘n medeprofessor en in 1997 ‘n volle professor in etniese studies geword, met Indiaanse studies as sy spesialiteit. Sy aanstelling was klaarblyklik van ‘n polities byderwetse aard (“a special opportunity position”) want hy het ‘n magistergraad gehad pleks van, soos normaalweg vereis word, ‘n doktorsgraad. In 1992 het Alfred University ‘n eredoktorsgraad aan Churchill toegeken.

Churchill se aanspraak op die status van etniese Indiaan is betwis. In 1992 het hy gesê hy is ‘n agste Creek en ‘n sestiende Cherokee. Die volgende jaar het hy beweer dat hy ‘n sestiende Creek en Cherokee is en in 2005 drie-sestiendes Cherokee. In die 1930-sensus is albei sy ouers egter as blank beskou. Die Indiane aanvaar iemand as een van hulle ras as hy minstens ‘n kwart Indiaanse bloed het; iets wat Churchill nie kon bewys nie (Wikipedia).

Die hooftema van Churchill se Indiaanse opvattings is die beweerde destydse volksmoord en die voortgesette onderdrukking van Indiane deur blankes. Soos Nelson Mandela beskou hy gewapende stryd as die beste en selfs enigste manier om die beweerde onreg reg te stel. Diegene wat pasifisme bepleit, word sonder meer rassiste genoem. In Kindle-formaat is Churchill die mede-outeur van ‘n boek teen kapitalisme. Hy het ook ‘n voorwoord geskryf by ‘n boek oor Islamofobia en een by ‘n boek oor die George Jackson Brigade, wat in die jare sewentig banke beroof en aan gewapende opstand deelgeneem het. Daar is ook Acts of rebellion: The Ward Churchill reader (Routledge, 2003, 506p; Amazon Kindle $61,50), wat onbetaalbaar duur is.

Ek het die volgende boek van Ward Churchill gelees: Pacifism as pathology: Reflections on the role of armed struggle in North America (Oakland: AK Press, 1998/2007, 160p; Amazon Kindle $5,70). Dit is opgedra aan “the fallen warriors of the armed struggle” met die hoop “liberation will come.” In die voorwerk word Diana Oughton van die Weather Underground Organization (‘n amptelik gelyste terreurgroep) gehuldig. Sy het in 1970 saam met Ted Gold en Terry Robbins gesterf toe die bomme wat hulle gemaak het, ontplof het.* Die 1998-voorwoord is deur Ed Mead geskryf en die 2007-voorwoord deur Derrick Jensen. Na Churchill se teks volg daar kommentaar deur Mike Ryan. Hierdie e-boek is ‘n ramp omdat die teks op talle plekke moeilik leesbaar is. Die anargistiese tema dra verder tot ‘n irriterende leeservaring by. Uit die newetitel blyk dat dit nie net om die “bevryding” van Amerika gaan nie, maar om dié van die hele Noord-Amerikaanse kontinent. Die newetitel van die eerste uitgawe was: “Notes on an American pseudopraxis.”

[* Dit herinner aan die manier waarop Robert Waterwich en Coline Williams, meelopers van die MK-terroris Ashley Kriel, in 1989 omgekom het toe die bom wat hulle by die magistraatsgebou in Athlone wou plant, ontplof het. Die ANC-stadsraad het in 2005 ‘n monument vir hulle onthul. In 2008 is hierdie monument gesteel en as skrootmetaal verkoop. In 2009 het die DA-stadsraad ‘n nuwe monument vir hulle opgerig.]

Ek skryf vervolgens agtereenvolgend oor die teks van Mead, Jensen, Churchill en Ryan, voordat tot ‘n aantal gevolgtrekkings gekom word.

Ed Mead

Mead begin sy voorwoord met ‘n aanhaling van Mao Tsetung: “Power grows from the barrel of a gun” (Kindle 408). Die rede waarom hy gevra is om die voorwoord te skryf, is dalk:

“I just finished an eighteen-year stretch in prison for having been a part of a political organization that bombed, among other places, the headquarters of the Department of Corrections in Olympia; the Bureau of Indian Affairs building in Everett, and the FBI office in the Tacoma federal courthouse” (430). “My associates and I paid a terrible price. That cost included the loss of comrades Bruce Siedel and Ralph ‘Poe’ Ford. Poe died while planting a pipe bomb in the refrigeration mechanisms located in the back wall of the Safeway store on the 15th, and Bruce was killed in a shootout with police at a failed George Jackson Brigade bank robbery. The cost also included the loss to Seattle’s progressive movement of many committed militants, who ended up spending many years in various state and federal prisons” (435).

“I served nearly two decades behind bars as a result of armed actions conducted by the George Jackson Brigade … I still find one conclusion inescapeable: Pacifism as a strategy of achieving social, political, and economic change can only lead to the dead end of liberalism ” (439). “Nonviolence as a strategy thus amounts to a form of liberal accommodation and is bound to fail. The question is not whether to use violence in the global class struggle to end the rule of international imperialism but only when to use it” (444). “I am … objecting to the privileges that pacifists are often able to enjoy at the expense of the global class struggle (one does not see too many pacifists of color these days) … I managed to do my time [in prison] in a manner I believe was consistent with communist principles” (449). “If at some point we are bound to engage in violent struggle against the government … it is imperative that we do so in a manner calculated to win. The object is to win” (455).

“The television screens of the era [circa 1969] … showed US troops reeling in defeat before Vietnamese liberation forces supplied by both China and the USSR. The same images would shortly be aired with respect to Cambodia and Laos. There were other revolutionary victories in places like Cuba, Nicaragua, Mozambique, and Angola. Substantial guerrilla struggles were being waged at the time in Uruguay, El Salvador, Guartemala, Palestine, Rhodesia, South Africa, the Philippines, and elsewhere. We future Brigade members could see a world in which progressive forces were on the offensive internationally and imperialism was everywhere in retreat. All we needed to do to bring about final victory, it seemed, was apply pressure on the cracks of empire by opening up fronts in the belly of the beast [the US] itself” (463). ‘n Gewapende stryd is in verskeie stede dwarsoor Amerika gevoer. “We could readily envision a day when all of these seemingly isolated elements would join into one huge fist,* battering the whole structure of capitalist oppression to its knees. That was the atmosphere in which the Brigade developed. Conditions seemed genuinely ripe for revolution” (469). “The sacrifice did not accomplish the desired political goals” (474). [* ‘n Gebalde vuis is ook die Nelson Mandela-saluut.]

Derrick Jensen

In sy voorwoord beklemtoon Jensen sowel sosiale as omgewingsgeregtigheid. Die blankes besoedel glo nie net die samelewing nie maar ook die natuur. Dit is die bekende mite van hoe vreedsaam die inheemses voor die koms van die blankes gelewe het en hoe hulle deurgaans in harmonie met die natuur was. “The dominant [white] culture is killing the planet” (52) [and] “commits genocide against every indigenous culture it encounters, that degrades and impoverishes the vast majority of humans” (57). “Churchill doesn’t, of course, argue for blind, unthinking violence. He merely argues against blind, unthinking nonviolence” (67). “Those in power are insatiable. They will do anything – lie, steal, kill – to increase their power” (71). “Long ago … Indians and others of the indigenous asked nicely for members of this culture [whites] to stop stealing their land … It will not stop so long as there is anything left for it to exploit” (71). “Without a healthy landbase you have nothing … no landbase means no life” (87). “Violent and nonviolent approaches to social change are complementary”* (250). “Violence … works. It works dreadfully well. And it can work for liberation as well as subjugation” (326). [* Dink aan hoe die ANC met die NP-regering onderhandel het en terselfdertyd sy gewapende stryd tot die 1994-verkiesing voortgesit het.]

Ward Churchill

In Amerika is dit die konserwatiewes en ondersteuners van die Republikeinse Party wat aandring op die reg op vuurwapenbesit, sodat hulle hulleself teen misdadigers kan beskerm. Die linkse liberale en ondersteuners van die Demokratiese Party wil hierdie reg inkort. Hierdie linkses is ideologies baie nader aan Ward Churchill as die konserwatiewes. Maar dit is liberale wat die sterkste voorstanders van vrede en passiwiteit is. “Many people on the left demonstrated an irrational aversion to firearms … this translated into a posture of deliberate self-disempowerment … To call such practice selfdefeating is to dramatically understate the case” (493). Churchill beywer hom gevolglik vir “‘hands on’ exposure to weapons … only by becoming familiar with weapons – to some extent ‘demystifying’ them – could one strip away the kind of psychic baggage which precluded rational decision-making with respect to their potential utility” (498). Daardie “demystifying” word “personal empowerment” genoem (510). Dit het Churchill daartoe beweeg “to look at … the Black Panthers … in a whole new way” (510). Die Black Panther Party (1966-1982) het hom vir ‘n aparte Amerikaanse staat vir swartes beywer. Die anargis en bewonderaar van terrorisme, Noam Chomsky (gebore in 1928), dien ook as inspirasie (581, 1052).

Assata Shakur (gebore in 1947) was lid van die Black Panther Party en die Black Liberation Army. Sy is ‘n veroordeelde moordenares en die eerste vrou wat in Amerika amptelik as ‘n terroris gelys is. Sy word soos volg goedkeurend aangehaal: “It is the obligation of every person who claims to oppose oppression to resist the oppressor by every means at his or her disposal. Not to engage in physical resistance, armed resistance to oppression, is to serve the interests of the oppressor, no more, no less. There are no exceptions to the rule, no easy out” (600). Churchill verkwalik bv die Jode dat hulle hulle nie gewelddadig teen die Nazi’s verset het nie (632). Bruno Bettelheim (1903-1990), wat self in die Dachau- en Buchenwald-konsentrasiekamp was, verwys na “the role of passivity and nonviolence in amplifying the magnitude of the Holocaust” (656). “The persecution of the Jews was aggravated, slow step by slow step, when no violent fighting back occurred” (680). Die enkele opstand in Auschwitz was ‘n uitsondering. Daar was ook “the armed revolt of the Warsaw Ghetto during April and May 1943” (715).

“The example of the Jews under nazism is, to be sure, extreme. History affords us few comparable models by which to assess the effectiveness of nonviolent opposition to state policies, at least in terms of the scale and rapidity with which consequences were visited upon the passive. Yet it is precisely this extremity, which makes the example useful; the Jewish experience reveals with stark clarity the basic illogic at the very core of pacifist conceptions of morality and political action” (690). Vir die Jode “nonviolence was a catastrophic failure, and only the most extremely violent intervention by others saved Europe’s Jews at the last moment from slipping over the brink of utter extinction. Small wonder that the survivors insist, ‘Never again!'” (734). Die ANC-kamerade se “Never again” wanneer na apartheid verwys word, kom klaarblyklik hiervandaan.

Mohandas* Gandhi (1869-1948) word dikwels voorgehou as ‘n toonbeeld van suksesvolle vreedsame protes. Maar Churchill beweer “Gandhi’s movement showed little likelihood of forcing England’s abandonment of India. Without the global violence that destroyed the Empire’s ability to forcibly control its colonial territories (and passive populations), India might have continued indefinitely in the pattern of minority rule marking the majority of South Africa’s modern history” (741). “It required/requires no particularly sophisticated analysis to perceive that the imposition of colonial/neocolonial forms of exploitation upon Third World populations entailed/entails a degree of systemic violence sufficient to ensure the permanence of their revolt until it succeeds” (1061). [* Mahatma (Sanskrit ‘great soul’) is ‘n verdierbaring van Gandhi soortgelyk aan die naam “Madiba” vir Nelson Mandela.]

‘n Ander prominente voorbeeld van beweerde suksesvolle vreedsame protes is Martin Luther King jr (1929-1968). Hierteen argumenteer Churchill op ‘n soortgelyke wyse.

“The limited success attained by Martin Luther King and his disciples in the United States during the 1960s, using a strategy consciously guided by Gandhian principles of nonviolence, owes a considerable debt to the existence of less pacifist circumstances” (746). “Without the spectre, real or perceived, of a violent black revolution at large in America during a time of war, King’s nonviolent strategy was basically impotent in concrete terms” (754). “There simply has never been a revolution, or even a substantial social reorganization, brought into being on the basis of the principles of pacifism. In every instance, violence has been an integral requirement of the process of transforming the state” (773).

“Pacifist praxis (or, more appropriately, pseudo-praxis), if followed to its logical conclusions, leaves its adherents with but two possible outcomes to their line of action: 1. To render themselves perpetually ineffectual (and consequently unthreatening) in the face of state power, in which case they will likely be largely ignored by the status quo and self-eliminating in terms of revolutionary potential; or, 2. To make themselves a clear and apparent danger to the state, in which case they are subject to physical liquidation by the status quo and are self-eliminating in terms of revolutionary potential. In either event – ineffectuality or suicide – the objective conditions leading to the necessity for social revolution remain unlikely to be altered by purely pacifist strategies” (773).

“Pacifism is racist. In displacing massive state violence onto people of color both outside and inside the mother country, rather than absorbing any real measure of it themselves (even when their physical intervention might undercut the state’s ability to inflict violence on nonwhites), pacifists can only be viewed as being objectively racist. Racism itself has been accurately defined as a pathology” (1158). “Pacifism is suicidal. In its core impulse to prostrate itself before the obvious reality of the violence inherent in state power, pacifism not only inverts Emiliano Zapata’s [1879-1919, a Mexican revolutionary] famous dictum that ‘It is better to die on one’s feet than to live on one’s knees;’ it actually posits the proposition that it is best to die on one’s knees and seek to achieve this result as a matter of principle. Pacifist Eros is thus transmuted into Thanatos”(1168) – Sigmund Freud (1856-1939) se doodsinstink.

“It is considered axiomatic that revolution in nonindustrialized areas all but inherently entails resort to armed struggle and violence. This remains true whether one is considering the Bolshevik revolution, the Chinese revolution, the Vietnamese revolution, the Cuban revolution, the Algerian revolution, decolonization struggles in Africa during the 1950s, the Nicaraguan revolution, the Zimbabwean revolution, or any other. The same principle also holds with regard to Third World liberation movements such as the ANC in South Africa, SWAPO in Namibia, the Tupamaros in Uruguay, the Prestes Column in Brazil, Shining Path in Peru, and so on. In each case, the fundamental physical relationship between armed struggle/violence and liberatory posture is clear. As a matter of praxis, this relationship has been clarified (even codified) by theorists as diverse as Frantz Fanon, Che Guevara, Mao Tsetung, and Vo Nguyen Giap,* to name but a few. The accuracy of their articulations is so compelling that even such a devout (and principled) North American pacifist as Blase Bonpane has observed that, in the Third World, armed struggle is required because ‘passivity can coexist nicely with repression, injustice, and fascism'” (1219). Churchill skryf: “Pacifism itself offers no coherent praxis for liberatory social transformation … assuming the status of a sort of ‘quasi-praxis’ … a low level of ideological consciousness” (1263). [* Dit is bekend dat die ANC se onderhandelingstrategie met die NP-regering sterk deur die Vietnamese generaal Giap (1911-2013) beïnvloed is.]

Churchill krabbel skynbaar ‘n bietjie terug wanneer hy skryf:”It is not being suggested that nonviolent forms of struggle are or should be abandoned, nor that armed struggle should be the normative standard of revolutionary performance” (1279). Maar dan haal hy Stokely Carmichael (1941-1998, “Mama Africa,” Miriam Makeba 1932-2008, se man) soos volg aan: “If we are to consider ourselves as revolutionaries, we must acknowledge that we have an obligation to succeed in pursuing revolution … We must use the strength of our enemy to undo him, keeping him confused and off-balance. We must organize with perfect clarity to be utterly unpredictable. When our enemies expect us to respond to provocation with violence, we must react calmly and peacefully; just as they anticipate our passivity, we must throw a grenade” (1279). Is dit nie presies wat die ANC met die armsalige NP-“onderhandelaars” gedoen het nie?

“Any revolutionary movement within advanced capitalist nations must develop the broadist possible range of thinking/action by which to confront the state. This should be conceived not as an array of component forms of struggle but as a continuum of activity stretching from petitions/letter writing and so forth through mass mobilization/demonstrations, onward into the arena of armed self-defence, and still onward through the realm of ‘offensive’ military operations (eg elimination of critical state facilities, targeting of key individuals within the government/corporate apparatus, etc). All of this must be apprehended as a holism, as an internally consistent liberatory process applicable at this generally-formulated level to the late capitalist context no less than to the Third World. From the basis of this fundamental understanding – and, it may be asserted, only from this basis – can a viable liberatory praxis for North America emerge” (1288).

“There is no place for the profession of ‘principled pacifism’ to preclude – much less condemn – the utilization of violence as a legitimate and necessary method of achieving liberation. The dismantling of the false consciousness inherent in the ideology of ‘nonviolent revolution’ is therefore of primary importance in attaining an adequate liberatory praxis” (1297). Churchill sluit sy boek soos volg af: “The desire for a nonviolent and cooperative world is the healthiest of all psychological manifestations. This is the overarching principle of liberation and revolution. Undoubtedly, it seems the highest order of contradiction that, in order to achieve nonviolence, we must first break with it in overcoming its root causes. Therein, however, lies our only hope”(1418). In Suid-Afrika het ons voor “bevryding” ‘n oorvloed van geweld deur individue en terreurgroepe gehad. Anders as wat Churchill ons probeer wysmaak, het ons sedert 1994 nie vrede ervaar nie maar buitensporige voortgesette geweld.

Mike Ryan

Ryan, ‘n “white radical” (2018), gee ‘n Kanadese perspektief op hierdie onderwerp. “I am prompted to ask how bad conditions must become before we recognize that the time is right for any and all forms of resistance that can be effectual in putting an end to this madness, before it puts an end to us” (1986). Hy dink die verlangde revolusie sal nie gewilder word as weerstand tot protes afgeskaal word nie (1991). “A party (or, in our case, an organization of movement) which bases itself on an existing average level of consciousness and activity, will end up reducing the present level of both” (1996). “The state is violent in its very nature. The police, the army, the prisons stand as immediate, tangible evidence of this. The genocide of Third and Fourth World peoples stands as evidence of this” (2002). In hierdie soort linkse literatuur word blankes telkens van volksmoord (“genocide”), die uitroeiing van nie-wittes, beskuldig terwyl daar statistiese bewyse is dat nie-wittes onder blanke bewind vinniger toeneem as wanneer hulle aan hulle lot oorgelaat word. In die era van Westerse slawerny het Afrika-swartes net in die Amerikas meer geword. Desnieteenstaande word blankes nie net van “genocide” beskuldig nie, maar sommer van “omnicide, the death of all life” (2286), dus dat blankes die natuur doeltreffender as swartes vernietig.

“The civil disobedience of the white Canadian peace movement, other than being a revolutionary practice or an honest expression of protest, has become a form of catharsis, a practice that allows us to cleanse our souls of the guilt of our white skin privilege for ourselves and for each other without posing a threat either to the state or ourselves. We create a theater of pseudoresistence” (2042). Ryan wil hierdie situasie radikaliseer. Hy haal Judy Costello soos volg aan: “I believe in noncooperation and civil disobedience, but in practice I have seen men use these tools as weapons – seeing who can suffer the most, counting up jail records, feeding on the glory of being able to suffer more” (2065). Ryan skryf: “As long as we remain passive and ineffective in our resistance, we will … leave Third and Fourth World peoples in the front line of the very real and very violent struggle between imperialism and liberation while we continue to reap the benefits of a comfort zone created by their oppression” (2072).

Martin Luther King het dieselfde laai as Desmond Tutu uitgehaal deur skynbaar teen gewelddadigheid te praat maar sy volgelinge dermate op te sweep dat hulle tot geweld oorgegaan het en dan het sowel King as Tutu konsekwent nagelaat om die geweld te veroordeel. Ryan haal King aan waarvolgens hy geweld teen eiendom goedpraat omdat dit nie geweld gerig teen mense was nie. King sê: “I am aware that there are many who wince at the distinction between property and persons, who hold both sacrosanct. My views are not so rigid” (2104). Hierin lees Ryan “recognition that nonviolence does not imply the absolute, constant, and permanent absence of force or violence” (2109). Hy haal Frantz Fanon (1925-1961) soos volg aan: “Decolonization is always a violent phenomenon” (2127). Malcolm X (1925-1965) het gesê: “The only people in this country who are asked to be nonviolent are [the oppressed] … I believe we should protect ourselves by any means necessary when we are attacked by racists” (2198).

Ryan:

“There has never been an example of nonviolent liberation in the Third World. The one experiment with nonviolent decolonization was the electoral victory of Salvador Allende [1908-1973] in Chile [1970], and this one example was smashed by US imperialism” (2127). “One need only look to the African National Congress (ANC) and the example of Nelson Mandela to see why Third World revolutionaries must embrace violence” (2131). “We recognize that the actions of Third World revolutionaries are not aggressive acts of violence, but a last line of defence and the only option for liberation in a situation of totally violent oppression” (2264). Fanon word weer aangehaal: Wat met die geweld beoog word, is “to rehabilitate [human]kind, and help make [humanity] victorious everywhere, once and for all … This huge task … consists of reintroducing [humanity] into the world” (2155). Ryan noem dit “the new world” (2309); dus utopia, oftewel hemel op aarde. “We, as Euroamerican radicals inside the North American settler states, must develop a clear position regarding what we will do if this war of genocide which has been going on for some 500 years once again heats up and heads toward a definitive culmination” (2183).

Slot

In hierdie rubriek het ons te make met mense wat in ‘n heeltemal ander liga is as diegene wat gewoonlik op Praag aan die woord gestel word. Ons is hier midde in die wêreld van marxiste, terroriste, vandale en misdadigers, dus die soort mense wat ons bv as ANC-kamerade in leidende posisies leer ken het. Enigiets wat onder blanke bewind opgebou is, kon maar vernietig word. Met die oog op die politieke magsoorname kon die land maar tot op die grond afgebreek word. Beskaafde, Westersgeoriënteerde mense vind dit moeilik, selfs onmoontlik, om aansluiting by sodanige destruktiewe ingesteldheid te vind.

Die bogenoemde vier outeurs trek te velde teen blanke politieke beheer vanuit hulle posisie van onderdanigheid/”onderdrukking”. Hulle argumenteer ten gunste van die gebruik van alle middele, insluitende geweld, ten einde die mag oor te neem. In Suid-Afrika het die magsoorname egter reeds op gewelddadige en verraderlike wyse plaasgevind. Die bewering dat die magsoorgawe vreedsaam verloop het, is vals. Die geweld duur steeds voort. Dit is ook ‘n leuen dat die meerderheid blanke kiesers tot magsoorgawe ingestem het. Hulle het hulle ten gunste van magsdeling uitgespreek.

Die outeurs maak dit duidelik dat pasifisme die strategie van die liberales en progressiewes is en dat pasifisme nie tot verandering lei nie. Pasifisme word beskou as ‘n resep vir selfvernietiging en dat dit selfs algehele groepuitwissing kan veroorsaak. Vir beduidende verandering is geweld glo noodsaaklik. In Suid-Afrika word blankes se belange al hoe meer vertrap. Blankes en veral Afrikaners ervaar toenemend dat hulle taal en kultuur met uitwissing bedreig word; selfs hulle lewens. Die eiendomsreg van blankes word al hoe meer aan bande gelê. Op grond van hulle ras geniet blankes nie volwaardige burgerskap nie. Swartes word blatant bevoordeel en bepaal wat, en in watter mate, iets aan blankes gegun word.

Daar is sekerlik elemente van waarheid in wat die vier outeurs geskryf het. Die vraag is in hoeverre Suid-Afrikaanse blankes hierdie outeurs se raad kan inspan om hulle situasie te verbeter. Vir my lyk ‘n gewelddadige teenrevolusie nie na ‘n realistiese opsie nie.* Dalk is dit omdat my ingesteldheid glad nie militaristies is nie. Ek is nie eens militant genoeg nie. Toe die veiligheidsmagte (weermag en polisie) in 1994 nog sterk was en doeltreffend ter beskerming van die blankes kon optree, het Constand Viljoen geoordeel dat militêre ingryping veral op die lange duur nie die gewenste resultate sou lewer nie. Intussen het meer as twee dekades verloop en het baie van diegene wat destyds sodanige weerstand kon bied, gesterf of oud en afgeleef geword. Wat klaarblyklik in 1990/94 broodnodig nodig was, was beter onderhandelaars wat ‘n veel beter staatkundige grondslag kon afdwing.

[* Toe Spanje onder die beheer van Moslems was (711-1492) “Muslim rulers … used decapitation against their fellow Muslims even more than against Christians. This last difference may be attributable to the submissive condition of Christians … in Islamic Spain, which lessened the number and danger of their revolts” (Dario Fernandez-Morera, The myth of the Andalusian paradise, Wilmington: ISI Books, 2016, 381p; Amazon Kindle $9,74, 2675). Geweld is dus nie ‘n wonderkuur vir die opheffing van onderdrukking nie. Dieselfde geld vir onderdanigheid. Tussen die uiterstes van geweld en onderdanigheid moet daar êrens ‘n streep getrek word.]

Die huidige totale en daarby vreemde oorheersing is myns insiens vir die meerderheid Afrikaners onaanvaarbaar. Berusting is nie moontlik nie. Weerstand of verset of ten minste protes is noodsaaklik; sekerlik in groter mate as wat tot dusver die geval was. Suid-Afrika is nie sonder meer die land van die swartes soos bv Nelson Mandela graag beweer het nie. Insgelyks is dit ook nie sonder meer die land van die Khoi-San nie. Suid-Afrika is ook, selfs in oortreffende mate (as hulle bydrae na waarde geskat word), die land van die blankes. Daarom is dit ontoelaatbaar dat daardie inwoners wat hulleself as voortreflik (selfs as die voortreflikste) bewys het tot minderwaardige burgerskap verdoem word.

NP van Wyk Louw het gewaarsku dat ‘n geslag nie sonder protes verby moet gaan nie. ‘n Geslag beslaan dertig jaar. Sedert 1994 het meer as twee dekades verloop. Vir die huidige ouer geslag is daar min tyd oor om doeltreffend te protesteer. Hoe minder ons ons daadwerklik teen onreg verset, des te meer sal daar ten koste van ons onreg gepleeg word. Sodanige protes moet uiteraard primêr teen ons nuwe, vreemde heersers gerig word. Maar dit kan kwalik gewelddadige protes wees. Met iedere dag wat verbygaan, word die blankes ‘n kleiner persentasie van die bevolking weens die vinniger aanwas van nie-wittes en die toestroming van inkommers uit veral Afrika. Die geweldsopsie word dus daagliks al hoe meer onrealisties.

Een van my groot griewe is teen die klein groepie blankes en daarby Afrikaanssprekendes wat mandaadloos gehandel en ons as blankes in ‘n posisie van relatiewe magteloosheid en minderwaardige burgerskap laat beland het. Dit is verregaande dat hierdie mense sonder magtiging hulle aangematig het om ‘n land,* ‘n Europese beskawing en die Afrikanervolk (potensieel) op die vernietigingspad te plaas. My beswaar is veral teen FW de Klerk, Leon Wessels en Roelf Meyer wat pleks van in skaamte laag te lê, hulle steeds telkens op die voorgrond dring. Hulle verkeer in die waan dat hulle uitsonderlik gepresteer het en, asof hulle beskermheiliges is, met die blankes se belange vertrou kan word. Dit is die dure plig van Afrikaners om die onbesonne woorde en dade van diesulkes by elke moontlike geleentheid aan die kaak te stel, dus hulle daadwerklik te diskrediteer. Hulle durf nie skotvry daarvan afkom nie. [* Dit is die verklaarde beleid van die ANC, gesteun deur sy Lite-vleuel (die DA), dat Afrikane vryelike uit Afrika na Suid-Afrika moet kan beweeg. Dit is onteenseglik ‘n resep vir die verdere agteruitgang en selfs vernietiging van die land.]

Groter eensgesindheid onder blankes en veral Afrikaners is sekerlik nodig. Ons sal deurlopend en met erns oor ons pad vorentoe moet besin sodat ons doelgerig kan optree. Ten spyte van al die dwaasheid wat ten koste van ons gepleeg is, is daar een ding wat ons ons steeds moet veroorloof: om nooit moed op te gee nie.

SA lugredery wag vir regeringshulp

Die Suid-Afrikaanse lugredery, Fly Blue Crane, hoop om binnekort hulle finansiële probleme uit te stryk en vlugte te hervat met die hulp van belastingbetalers se geld.

Die redery het alle vlugte onderbreek ten einde die maatskappy se besigheidsreddingsproses af te handel.

Die Oos-Kaapse regering het vroeër gesê hulle hoop dat goedkoper vlugte sal lei tot minder padongelukke. Die roete na die Transkei word vir minder as R800 ‘n vlug aangebied.

In teenstelling met ander lae-koste rederye, word gratis etes en drank aan boord voorsien.

Volgens lugredery-woordvoerder, Bettina Mtetwa, word passasiers op die vlugroetes tussen Johannesburg, Kimberley, Bloemfontein en Kaapstad die meeste deur hierdie proses geraak.

Mtetwa sê hulle is vol hoop ná President Zuma se staatsrede waarin hy kwessies soos transformasie en Swart Ekonomiese Bemagtiging aangeraak het, dat die maatskappy uiteindelik regeringsondersteuning sal ontvang.

“Ons verwelkom die feit dat die president swart besighede wil ondersteun, maar ons was nog nie suksesvol in hierdie verband nie, ten spyte van die feit dat ons verskeie regeringsbefondsingskemas genader het,” sê Mtetwa.

Sy sê ten spyte van die feit dat die lugredery die eerste kommersiële lugredery in die land is waarvan vroue die meerderheidsaandeel het, kon hulle nog nooit finansiële ondersteuning kry nie.

Die lugredery hoop om binne die volgende paar weke ‘n besigheidsreddingsplan aan krediteure voor te lê.

Klug van post-1994 SA raak net groter

Die chaotiese tonele Donderdagaand in die Parlement in Kaapstad, is verteenwoordigend van die karakter van die land.

Die absolute Zoeloemeerderheid in die ANC het veroorsaak dat die opposisiepartye meen hulle het geen ander manier om mag te bekom as om die werkinge van die instelling te ontwrig met aapstreke nie.

Die DA en VF+ het aan die sirkus deelgeneem, maar beweer hulle steun ‘n parlementêre demokrasie.

Die begin van die President se Staatsrede is vir meer as ‘n uur onderbreek toe die EFF daarop aangedring het dat Zuma nie die Huis toespreek nie, omdat hy sy ampseed verbreek het.

Die EFF is deur lede van die Parlement se Veiligheidsdiens verwyder en die DA en VF+ het daarna ook uitgestap. Zuma sê die EFF is ‘n party sonder beleid en ‘n groep woedende individue.

‘n Faksie binne die ANC het ook die chaos geniet omdat hulle glo hulle gaan op dié wyse beter soustreinsitplekke bekom.

De Klerk vaar uit teen Zuma die dag waarop hy ANC-ontbanning prys

Die voormalige staatspresident, FW de Klerk, sê Suid-Afrika het uitgevaar teen Jacob Zuma.

Hy het by die jaarlikse konferensie van die FW de Klerk-stigting gepraat ter viering van 27 jaar sedert sy toespraak in 1990, waartydens hy die ontbanning van die ANC en vrylating van terroriste aangekondig het, maar die ironie bly De Klerk steeds ontwyk.

De Klerk sê belangrike nasionale instellings soos die Nasionale Vervolgingsgesag, die Valke, elemente in die polisie, die Intelligensiediens en moontlik die openbare beskermer word ondermyn om politieke teenstanders se monde te snoer.

Die vyandigheid teen Thabo Mbeki as president, met die hulp van die voormalige ANC-jeugliga leier Julius Malema, deur Zuma, het die regering se beleid van ekonomiese groei gekelder.

Dit is nie duidelik hoe Mbeki sou kon help om ekonomiese groei te bevorder nie, aangesien hy van die wit “setlaars” wou ontslae raak.

De Klerk se toespraak was ‘n cliché-belaaide aanval op Zuma.

Vyf vas wat LUR en ander se huise afbrand

Vyf swartes is in hegtenis geneem nadat die huis van Noordwes se LUR vir onderwys, Sello Lehari, afgebrand is.

Polisiewoordvoerder, Mavela Masondo, sê die vyf sal na verwagting in die Moretele-landdroshof in Temba vandag verskyn. Hulle staan tereg op aanklagte van brandstigting en openbare geweld.

Masondo sê die verdagtes is in hegtenis geneem in Moeka Village naby Makapanstad Saterdagaand na gewelddadige betogings oor ‘n gebrek aan water in die gebied. Ander huise en voertuie is ook beskadig tydens die betogings.

Lehari was voorheen die burgemeester van die Moretele Munisipaliteit, waaronder Makapanstad val.

Noordwes Premier, Supra Mahumapelo, het afbrand van provinsiale LUR vir onderwys se huis, sowel as ten minste drie ander tydens die opstand veroordeel.

Mahumapelo sê die burgemeester en raadslede in die munisipaliteit is gevra om ‘n gemeenskapsvergadering oor die aangeleentheid vir Donderdag te belê.

Hy het enigiemand met inligting gevra om na vore te kom en die polisie geloof vir hul vinnig optrede in die arrestasies van vyf verdagtes.

DA en EFF span saam vir soustrein-sitplekke in Sasolburg

Die DA het ontken dat hy ‘n ooreenkoms bereik het met die EFF in die Sasolburg munisipaliteit bereik, maar Julius Malema, EFF-leier hou vol hulle hét ‘n ooreenkoms met die DA.

Dit is die jongste verwikkeling in die land se soustrein-sepie waar nuttelose politici baklei vir loopbane terwyl die land met rasse [sic] skrede agteruitgaan.

Die oordrag van stemme sal beteken dat die EFF die sogenaamde Metsimaholo munisipaliteit van Sasolburg in die noord-Vrystaat kan oorneem.

Malema het tydens sy veldtog in aanloop tot môre se tussenverkiesing in wyk 12 aan die media gesê dat die DA sy stemme aan die EFF sal oordra ná die tussenverkiesing.

Die tussenverkiesing word gehou weens die bedanking van ‘n raadslid. Die DA het tydens verlede jaar se verkiesing 12 setels verower, die MCA, 2, en die Vryheidsfront Plus 1, waarna ‘n koalisie gevorm is.

Die EFF wat 8 setels gekry het, het toe hul stemme aan die DA oorgedra.

In die Nelson Mandelabaai Metro gehou waar die ANC ‘n mosie van wantroue teen die burgemeester, Athol Trollip en die Speaker, Jonathan Lawack wil instel, word ‘n spesiale raadsvergadering vir vandag beplan.

Die DA beheer die Metro. Verlede week se vergadering is ontwrig toe die UDM en ander kleiner partye uitgestap het.

Die DA en die UDM baklei oor die aanstelling van ‘n munisipale bestuurder en ‘n direkteur in die munisipaliteit.

Trollip het vroeër gesê hy is nie bekommerd oor die mosie van wantroue wat die ANC teen hom en Lawack beplan nie.

Trollip se woordvoerder, Sibongile Dimbaza, sê daar is ‘n bepaalde proses wat gevolg moet word en geen van die stappe in dié proses is ingestel nie.

In Kaapstad wil gerugte maar nie gaan lê dat Patricia de Lille uitgewerk is deur Helen Zille se handlangers in die DA nie.

De Lille het bedank as DA Wes-Kaapse leier, vanaf Woensdag. Sy sal aanbly as burgemeester van Kaapstad.

Die ANC in die Wes-Kaap glo De Lille se bedanking as provinsiale DA-leier toon die houvas wat ‘n sekere kliek om premier Zille het binne die party.

Die waarnemende ANC-voorsitter in die Wes-Kaap Khaya Magaxa sê danksy die sukses van De Lille om ‘n tweederde meerderheid in Kaapstad in 2016 te behaal, het Zille en haar volgelinge De Lille uitgestoot net soos die voormalige DA parlementêre leier, Lindiwe Mazibuko, omdat hulle ‘n gevaar geword het met te veel mag en invloed.

Magaxa het gesê De Lille was ‘n goeie burgemeester, maar daar was ‘n groep, gesentreer op Zille, wat nie die werklike beheer van die DA uit hul hande sal laat glip nie, veral nie met sy Wes-Kaapse basis nie.

De Lille bedank as Wes-Kaapse leier

Patricia de Lille het bedank as DA-leier van die Wes-Kaap. Sy het die nuus vanoggend getwiet.

Sy het haar eie stert geprys in haar bedankingsbrief, maar soos gewoonlik geen woord gerep oor die hoë misdaadsyfer in haar provinsie nie.

Van die kriminele veldbrande het sy ook nie ‘n woord gerep in haar cliché-belaaide bedankingsbrief nie.

Sy het die groei in kiesersondersteuning, ‘n kroniese DA-hoofpyn, en “doelwitte” wat glo bereik is, geloof. Behalwe haar eie loopbaanplanne is dit nie duidelik wat hierdie “doelwitte” was nie.

Die DA maak daarop staat dat “nie-rassigheid” hul party staande sal hou.

Maar dit lyk of De Lille nou wegskram van die “geweldige verantwoordelikheid” van ‘n DA-beheerde provinsie.