Hoofartikels – Bladsy 40

Beeld-peiling en die volkstaat

Soos verwag sou kon word ontlok die uitslag van ‘n Beeld-peiling dat die meerderheid respondente aandui dat hulle gunstig voel daaroor om in ‘n volkstaat te gaan woon, baie reaksie – van beide voorstanders en teenstanders.

Al was dit geen wetenskaplike peiling nie, is daar enkele faktore wat nie uit die oog verloor kan word nie.

Ten eerste kan daar nie ongekwalifiseerd gesê word die kiesers – ook Afrikanerkiesers – stem vir partye wat nie ten gunste van ‘n volkstaat is nie. Dieselfde kan gesê word van kwessie waar wetenskaplike peilings wel ‘n meerderheidskeuse aandui, soos die doodstraf waar die meerderheid daarvoor is, en aborsies op aanvraag waar die meerderheid daarteen is. Dit word egter nie in verkiesingsuitslae weerspieël nie.

Hierdie peiling, en die stemkeuses wat studente aan sommige universiteite met studenteraadsverkiesings maak, dui daarop dat hier ‘n tendens is wat nie gevolgloos onder die tafel gevee kan word nie. Om diegene wat nou ‘n pro-volksdtaatsentiment uitspreek as agterlik te probeer uitbeeld, dra bloot bly tot die polarisasie wat peilings aandui sterk teenwoordig is.

Aan beide kante van die spektrum word foute gemaak. Onder die teenstanders is daar ‘n duidelike, en moontlik moedswillige onkunde wat in oorvereenvoudigde retoriek neerslag vind. Die politieke wetenskaplike en staatsregtelike waarnemers sal minstens geïrriteerd wees oor ignorering van die stapels werk oor komplekse opsies wat deur die gewese Staatkundige Komitee van die Presidentsraad en later die Volkstaatraad gedoen is. Die opsies is legio, en vir bykans elkeen is lewensvatbaarheidstudies gedoen. Baie Suid-Afrikaners sal moontlik onthou hoe terminologie soos regionale selfbeskikking, konsosiatiewe en korporatiewe selfbeskikking, kiesstelselverskansing, sesessiereg en vele meer in omloop was.

Die kritici, by wyse van spreke, maak hulle skuldig aan die Namakwalandse spreekwoord wat lui: “As ‘n donkie sy bek oopmaak val daar kaf uit.”

Hierdie opsies is volkeregtelik veranker en vind neerslag in grondwette soos dié van die Europese Unie, Indië, Nieu-Seeland, Kanada en die VSA. Indië het juis aan die einde van verlede jaar besluit om nog ‘n etniese deelstaat by sy huidige, meer as dertig, te skep.

Onder die voorstanders word ook lelik kleigetrap. Terwyl die oorhoofse denkers doodseker maak dat dit wat op die tafel kom volkeregtelik versoenbaar is, word op ander vlakke luidrugtig gepredik vir opsies wat nié hierdie toets sal weerstaan nie. ‘n Skeptiese waarnemer kan byvoorbeeld gerus die Vryheidsfront Plus se webwerf en beleid gaan deurkruis om te kyk of daar verwysings na ras is. (Daar is wel enkeles, hoofsaaklik in nuusverklarings van die VF+ Jeug en dan hoofsaaklik oor kampusingrasie).

Die konsep, volk, is die bousteen van die verskillende outonomie- en soewereiniteitsvlakke wat volkstaat- en selfregerende gebiede onderlê. Gesaghebbende woordeboekdefinisies en die Volkereg maak nie voorsiening vir ras as norm om die begrip “volk” te omskryf nie. Tog is die literatuur gesaai van inskrywings wat daarop dui dat ras as een van die hoekstene beskou word, en sommiges verwys selfs na die blanke volk. Dit ruk die mat van aansprake op volkeregtelike sanksie onder die aanspraakmakers uit.

Maar selfs al sou die volkstaatgedagte nie volkeregtelik veranker of lewensvatbaar wees nie, kan geen teenstander objektief verbaas wees dat dié sentimente teenwoordig, en dalk selfs uitbrei nie. Soos een Praag-besoeker geskryf het: Elke keer wat Julius Malema sy mond oopmaak, bekeer hy duisende nuwe mense tot die volkstaatgedagte. Die rits voorbeelde is oneindig lank – ‘n president wat teen die godsdiens- en kultuuropvattings van baie vrou op vrou vat met wie hy eers buitehuwelikse seks gehad het, die impak van regstellende aksie, ‘n volgehoue reeks aanvalle en moorde op boere en ‘n gewoonlik dawerende swye van die regering …..

Die vuur van middelpuntvliedende kragte kan nie gevolgloos gestook word, en die middelpuntsoekende kragte afgeskeep word, en dan verbaas waargeneem word dat polarisasie wél plaasvind nie.

Om die dinamika te verstaan, kan Piet Retief se manifes in die Grahamstown Journal gerus op die internet gelees word. Die leser kan sommer ook op die fatsoenlikheid van woordkeuses let.

Kabinda se impak op SA se sokkertoernooi

Die bykanse histerie waarmee Suid-Afrika die brandende vure wil doodslaan na die aanval op die Togolese sokkerspan in Angola is te wagte.

Terwyl daar op die vlakke van die Afrika-Unie, SAOG en interne politiek hard gewerk word aan ‘n Afrika-identiteit en –eenheid, kon Suid-Afrika nou nie gou genoeg spring om afstand tussen hom en Angola te plaas nie.

Oor Suid-Afrika se jarelange versuim om ‘n woord te rep oor die toestande wat tot die aanval aanleiding gegee het, en wat verhoudinge met die regering in Luanda sou versuur, word nou nie ‘n woord gerep nie.

Selfs die bewoording om nou afstand te plaas, is polities so korrek as moontlik en strek niks verder as georafiese afstand nie. Oor die kleptokratiese nepotisme in die Angolese regeringshuis wat die land se ontwikkeling so trem, word niks gesê nie.

Kabinda is in verskeie opsigte ‘n Angolese kolonie met groot oliebronne, wat deur die regering in Luanda effektief leeggesuig word.

Terwyl daar oor jare hard gewerk is om Afrika as ‘n groter eenheid in die oë van die wêreld te skets, moet die uitveërs nou oornag ingespan word om te keer dat dié persepsie op die vooraand van Suid-Afrika se eie sokkerskouspel boemerang.

Geopolitieke persepsies is agter nie al wat nou impak maak nie. Suid-Afrika moet nou die skade beperk teen die agtergrond dat die land die wêreld se moord- en verkragtinghoofsetel is. Die aksie om hierdie persepsie hok te slaan is al amper net so duur soos die aksie om die misdaad self te probeer hokslaan. Nou het swak matriekuitslae boonop die persepsie kom voed van ‘n land wat sukkel om doeltreffend regeer te word, en berigte oor gevaarlike slaggate in paaie, deel van die voorbereide vervoerinfrastruktuur vir die sokkerskouspel, voorblad op voorblad haal.

Die kroning van Julius Malema as troonopvolger mag dalk as een persepsie in die Afrika-konteks beleef word, maar by die res van die wêreld help voed dit die persepsie van ‘n kontinent waar leiers soos Ghaddafi, Mugabe en Al-Basjir opgelewer en gekoester word. Trouens, Suid-Afrika skop nou viervoet vas om uitvoering te gee aan ‘n tussenstaatlike ooreenkoms met Zimbabwe wat onder meer bepaal dat Suid-Afrikaanse boere se belange in Zimbabwe as deel van die ooreenkoms beskerm sal word. Die vyeblaar waaragter geskuil word is dat die Zimbabwiese parlement nog nie die ooreenkoms geratifiseer het nie. Dat die Crawford von Abo-saak ‘n ander lig hierop werp en in ieder geval sonder die ooreenkoms of ratifikasie verpligtinge op die Suid-Afrikaanse regering plaas, word nou uit die openbare oog gehou.

Die harde les is dat ‘n land nie anargiste kan omarm sonder dat die beeld op hom self begin afvryf nie.

Persepsies word nie oornag aan- en afgeskakel nie, en negatiewe persepsies word baie makliker geskep en gevoed as die positiewes.

Onderwysvakbonde se skoon lei

Dat onderwys in Suid-Afrika in ‘n krisis verkeer, is geen geheim nie.

Slegs sowat ‘n kwart van die kinders wat Graad 1 skool toe gaan, haal matriek.

In Matriek druip ongeveer 40 persent, en die oorgrote deel van diegene wat matriek slaag, slaag dit met ‘n onaanvaarbare lae gemiddelde punt.

Al hoe meer universiteite skop vas en sê matriekuitslae dui nie aan of iemand universiteitsmateriaal is nie, en bied hul eie keuringstoetse aan, en onderwerp diegene wat nie aan hierdie vereistes voldoen nie, aan oorbruggingskursusse. ‘n Groot deel hiervan beplan om hul studies in Engelsmedium te deurloop, maar is nie Engels voldoende magtig nie.

Universiteite kry nie subsidies vir hierdie oorbruggingskursusse nie omdat die staat van die fiksiebeginsel af uitgaan dat skole hiervoor betaal is, en daardie rekening dus vereffen is.

Boonop spandeer Suid-Afrika in wêreld- en Afrikakonteks ‘n baie hoë deel van sy nasionale begroting aan onderwys, maar dosente volhard in hul aansprake dat studente uit buurlande, soos die disfunksionele Zimbabwe, beter toegerus by universiteite aanland as die gemiddelde Suid-Afrikaanse student.

Minstens een rektor voel matriekeksamens moet as irrelevant en die kool die sous nie werd nie, afgeskaf word.

Dat so ‘n situasie binne ‘n betreklike kort tydjie omgekeer kan word is al telkemale in verskillende lande bewys, soos die verstommende snelheid waarmee ‘n bykans Middeleeuse Japan, ‘n voorheen gekoloniseerde Suid-Korea en ander kon deurbreek.

Die beste voorbeeld is egter hier te lande self. Vandag leef daar nog mense wat lang afstande te voet na plaasskooltjies afgelê het, waar meesters en juffroue met dikwels dun kwalifikasies maar ‘n dik lat kaalvoetkindertjies met hul griffies en leie gedril het om te skryf, somme te maak en hul geskiedenis te ken. Saans is by kers- en olielamplig gestudeer. Van hierdie kaalvoetkinders was kort hierna algemene gesigte aan universiteite soos Leiden, Heidelberg, Oxford en Cambridge.

Hardwerkende doelgerigtheid oorkom baie struikelblokke. Onderwysers wat laat kom, vergaderings in skooltyd hou, vroeg huis toe gaan en agter bedenklike vakbonde gaan skuil as die skroewe vasgedraai word, skep struikelblokke vir leerders wat reeds ‘n horde struikelblokke moet oorkom. Hieronder tel lang afstande aflê, maar gelukkig dikwels danksy busvervoer nie onoorkomelik nie, leerkragte met dun kwalifikasies, gebrekkige handboeke, nie-moedertaalondedrrig waar nie die kind of leerkrag die onderrigmedium onder die knie het nie en huislike omstandighede wat nie baie bevorderlik vir huiswerk is nie.

Een geslag het gewys dit kan oorkom word.

Die drie groot vakbonde, SAOU, SADOU en Naptosa se gesamentlike verklaring dat lui onderwysers nie meer agter die vakbonde sal kan skuil nie, is waarskynlik die grootste deurbraak van die huidige verlore geslag. Die land kan maar net hoop hulle het dit erns met die skoon lei.

Фильчаков прокурор

Die fisiologie van versoening vereis veel meer as simboliek

Die “debat” oor die moontlikheid dat pres. Jacob Zuma dalk as “versoeningsgebaar” kwytskelding gaan gee aan Eugene de Kock laat die gemoedere in sommige geledere kook.

Te midde hiervan meen Rapport se Jan-Jan Joubert die keuse van De Kock as versoeningsgebaar teenoor die Afrikaner is ‘n mistasting van wie en wat die Afrikaner werklik is.

Dit bring wel ‘n geldige saak na vore.

Soos enige volk met ‘n gevestigde demokratiese tradisie sal daar geen uniformigheid by Afrikaners wees nie, ook nie wie sy helde sal wees nie. Dit is immers duidelik gedemonstreer toe ‘n vrou die Universiteit van Stellenbosch oortuig het om ‘n ere-doktorsgraad aan wyle Bram Fischer toe te ken.

In Bloemfontein staan die glaspaleis, hoofkwartier van die Mangaung-munisipaliteit, amptelik as die Bram Fischergebou bekend. By meer as een geleentheid is al uit ANC-geledere gesê dit bewys dat die ANC ook Afrikaners vereer.

In sy inhuldigingstoespraak as nuwe rektor van die Vrystaatse Universiteit het prof. Jonathan Jansen ook Fischer se lofrede besing, vermoedelik om Afrikanersentimente te midde van veranderingspolitiek te paai.

Pogings is ook aangewend om die lughawe by Kaapstad na Fischer te vernoem. Selfs Max du Preez se mees verbete pogings kon nie daarin slaag om van Fischer ‘n Afrikaner-volksheld te maak nie.

Nog iemand wat graag vernoem en as sogenaamde bewys van versoening teenoor die Afrikaner genoem word, is wyle Beyers Naudé. Soos die terminaal siek Shabir Shaikh het sy familie ook die vorige bedeling oortuig dat Naudé baie siek is, en nie lank het om te leef nie, en sy inperkingsbevel is opgehef. Naudé was hierna nog lank aktief, soos met die Waarheids- en Versoeningskommissie.

Koöptering om Afrikanergesindhede jeens die ANC te swaai soos die opname van Marthinus van Schalkwyk, en nou soms sinies verwys na dr. Pieter Mulder, loop ook gereeld in wisselende mate deur. Sommiges tref ‘n onderskeid tussen Mulder se koöptering en dié van Van Schalkwyk onder meer omdat die landbou-bedryf na jare se bedenklike politieke bestuur gered moes word.

Mulder se styl van adjunk-ministerskap staan ook in skrille kontras met ‘n voorganger, Dirk du Toit, wat Afrikaners sterk teen die ANC help polariseer het.

Daar is egter meer konkrete stappe wat die regering kan doen om versoening met die Afrikaner oor ‘n breër front tasbaar gestalte te gee. Hieronder tel die behoorlike verskansing van taalregte, soos in die opvoeding op alle vlakke, die inneem en volhou van ‘n standpunt wat geen twyfel by voornemende plaasaanvallers laat dat boere nie vry buit is nie, die opheffing van rasgebaseerde regstellende aksie …die lys is baie lank.

Simboliese aksies kan soms nodig wees, maar sonder dat dit die kern van die probleem aanspreek beteken dit min, of kan selfs boemerang. Enige moontlike wins uit die simboliek sal in die wind verwaai solank as wat Julius Malema nie net toegelaat word om ongehinderd polariserende opmerkings te maak nie, maar dit ook nie gerepudieer word nie.

Die goeie hoofmanskap om saans by die vuurtjie van elke familie te gaan sê wat daardie familie wil hoor, werk nie met alle Suid-Afrikaanse gemeenskappe nie. Danksy die media weet die mense by een vuurtjie in elk geval wat vir die mense by ‘n ander gesê word.

Dié praktyk is daarom net so onaanvaarbaar soos om tot die land se hoogste wetgewende liggaam verkies te word onder die vaandel van: “Ons sal jou stem wees,” en dan na die verkiesing tjoepstil te bly.

пескоструй для karcher

Die pap op die grond

Byna die helfte van die matrieks het dit nie gemaak nie, terwyl ‘n aantal so goed presteer het dat daar min twyfel kan wees dat die standaard nie so onmoontlik hoog was nie.

Elke jaar word die ontleedmes ingespan, en elke jaar word sekere probleme aan die lig gebring:

– onderwysers wat laat, of glad nie opdaag nie

– Vergaderings wat, dikwels deur Sadou gereël, in klastyd plaasvind en nie daarna nie.

– Kinders wat drie tot vier uur per dag onderrig ontvang, in plaas van sewe ure.

Hierdie probleme behoort betreklik maklik opgelos te kan word. Kort-kort word gelees van ‘n LUR of premier wat ‘n onaangekondigde besoek aan skole bring, en die hekke stiptelik op die skool se aanvangstyd sluit om sodoende die leerders wat laatkom uit te vang. Benewens leerder word egter ook onderwysers en selfs skoolhoofde ook gereeld uitgevang.

Dit beteken die uitvangery vind nie gereeld genoeg plaas nie, en dat daar nie streng genoeg teen oortreders opgetree word nie. Punt.

Ander probleme is moeiliker om op te los, soos die feit dat heelwat leerders nie saans by elektriese lig kan studeer nie. Tog word gereeld aankondigings gedoen hoe gevorder word met die installering van elektrisiteit en selfs die voorsiening van ‘n sekere hoeveelheid gratis krag. Iewers iets verkeerd as dit nie in verbeterde matriekuitslae neerslag vind nie.

Die boodskap wat leerders kry, is dalk ook nie bevorderlik nie. Toe die opvoedkundige, Sol Plaatjie die sekretaris-generaal van die ANC was, was geleerdheid vir leierskap hoog aangeslaan. Toe die regering jare later ‘n standbeeld van Plaatjie wou onthul, het die familie vasgeskop omdat die standbeeld hom met ‘n swartmag-saluut uitbeeld. Die familie het hom glad nie daarmee geassosieer nie.

Nou beskik die ANC-jeughliga oor ‘n president wat presies die teenoorgestelde is. Sy akademiese prestasie is allermins iets om op trots te wees. Julius Malema se irrasionele optrede moet vergewe word aangesien hy bloot ‘n nuwe generasie vergestalt, word aangevoer.

Die land se president self het bykans geen formele skoolopleiding nie.

Winnie Madikezela-Mandele, kriminele rekord vir bedrog ten spyt, keer terug na die parlement en steeds lyk dit op beeldmateriaal asof sy kort-kort kompulsief die swartmagsaluut maak.

Die uitdagings wat die wêreld, en dus ook Suid-Afrika aan mense bied is egter ligjare verwyder van politieke retoriek, skeefgetrekte persepsies en presidente met tekkies by ‘n vyfde huwelik.

Daar is plek vir kultuur, maar geen kultuur ter wat ‘n positiewe bydrae kon maak is deur afbrekende elemente beheers nie. Kultuurontwikkeling behels juis die behoud van die goeie en aangevul deur dit wat dit verryk.

‘n Onoordeelkundige byvoeging lei tot ‘n karikatuur-variasie van die kultuur wat veronderstel is om in stand gehou te word, soos tekkies by ‘n tradisionele troue.

Kulture in transito stel hulself ook dikwels bloot aan anti-kultuurelemente, soos dwelmgebruik in westerse samelewings.

Die wêreld waarbinne ons leef stel egter sekere basiese vereistes – naamlik dat elkeen sy brood in die sweet van sy aanskyn sal verdien. Dit behels harde werk – hetsy as leerkrag of as leerder, die handhawing van werksetiek en leeretiek, eerbaarheid en pligsgetrouheid.

Vroeg elke nuwe jaar word wyle pres. Jan Brand van die Vrystaat gereeld aangehaal: “Alles sal regkom as elkeen sy plig doen.”

Aan die einde van die jaar wanneer teleurstellings getel word of die matriekuitslae ontleed word, word die wiel herontwerp. Iewers het iemand nie sy of haar plig gedoen nie. Die minister van Basiese Onderwys moet kennis neem: Daar is nie ‘n kortpad na beter matriekuitslae nie. Vra maar die mense in Mpumalanga wat so vraestelle lek.

дитячи велосипеди

‘n Broeiende kruitvat

Hoewel die nuus nou eers na die Suid-Afrikaanse media begin deursyfer oor die eskalerende konflik in Suid-Soedan, is dit iets wat reeds die afgelope jaar opgebou het, en teen die middel van Desember was die jaar se dodetal reeds digby die 1 300. Ander stel die ongevalle op meer as 2 000. Om perspektief te gee: Suid-Afrika se moordsyfer is jaarliks in die orde van 20 000.

In Suid-Soedan is die konflik aanvanklik afgemaak as onderlinge veediefstal tussen stamme terwyl daar ‘n hongersnood begin ontwikkel, maar waar statte aangeval en hele gesinne uitgewis word is dit moeilik om dit bloot as onbenullige stam-onderonsies af te maak.

In die proses is ‘n kwartmiljoen mense ontwortel.

Die ironie is dat die suide van Soedan sedert ‘n taamlik suksesvolle verdrag sedert 2005 betreklike outonomie los van die Moslem noorde van die land beleef. Die suide het tradisioneel swaar deurgeloop in hierdie burgeroolog wat met tussenposes ongeveer ‘n half eeu geduur het.

Nou word die geweld teen ander stamme skynbaar gewoon voortgesit.

Teen die middel van verlede jaar is nog bespiegel dat buitelandse oliemaatskappye stilweg hoop die suide skei van die noorde af. Die suide het ryk oliebronne, en die noorde deel nie net daarin nie, maar bedrieg die suide boonop blykbaar met die verdeling van die inkomste. Met die suide wat nou in onderlinge stamtwiste betrokke is, raak die opsie van ‘n onafhanklike suide onaptytliker.

Die vermoede bestaan juis dat die ontdekking van olie die dryfkrag agter die massamoorde in Darfoer, deel van die Moslem-noorde was.

Op die oomblik is die werklike Soedannese tragedie dat bykans 2 000 mense kon omkom, en nog meer tydens die slagting ledemate verloor en ontwortel is, terwyl die wêreld die stroom berigte uit die gebied geïgnoreer het.

Op 7 Januarie berig RSG in sy nasionale nuusdiens soos volg: “Minstens 140 mense is dood en 90 gewond in die afgelope week in afgeleë dele van Suid-Soedan. Die Verenigde Nasies sê gevegte, hoofsaaklik tussen strydende stamme, het sedert die begin van die jaar in die Warrap-omgewing plaasgevind. Berigte oor die gevegte het twee dae gelede eers aan die lig gekom, nadat VN- veiligheidsspanne per vliegtuig na die afgeleë gebiede gereis het. ‘n Span van VN-vredesmagsoldate het per voertuig vertrek, om te probeer uitvind hoe die situasie op die grond ontvou.”

Dit laat die vraag ontstaan oor hoeveel ander tragedies ter wêreld plaasvind waarvan die wêreld verkies om nie kennis te neem nie. Onlangs het oud-pres. Thabo Mbeki nog gesê daar was geen volksmoord in Darfoer nie, maar teen die agtergrond van sy nukkerige standpunt oor die oorsaak van MIV-Vigs, moet dit onthou word van wie dit kom.

Met die huidige president se aanstelling van Pieter Mulder as adjunkminister van landbou, is daar gehoop dat die kwessie van plaasmoorde meer prominensie sal haal, maar dit lyk helaas of Zuma se bedrywige persoonlike lewe sy aandag opeis.

Die wêreld neem hoegenaamd nie kennis van die persentasie-massamoord van Suid-Afrikaanse kommersiële boere nie. Die getalle wat in totaal vermoor word is baie hoër as baie ander getalle wat sukkel om elders in die wêreld die oog te tref. Persentasiegewys is dit skokkend. By tye werk dit uit op ongeveer 130 per 100 000 per jaar. Suid-Afrika se gemiddelde moordkoers is net minder as 40 per 100 000 per jaar.

Bruin mans in die Wes-Kaap, waar bende-oorloë hoogty vier, se moordkoers van meer as 90 per 100 000 per jaar word as die hoogste ter wêreld vir ‘n identifiseerbare groep beskou, maar die aanslag op kommersiële boere en hul gesinslede is lankal by daardie kerf verby.

Die buitensporigheid blyk daaruit dat die wêreldgemiddeld 5 per 100 000 per jaar is, en dié van Wes-Europa 1 per 100 000 per jaar.

Watter plaaskind slaap nog rustig?

одежда для яхтсменов

Sport en politiek

‘n Baie klein beriggie lui dat die Internasionale Olimpiese Komitee (IOK) Koeweit geskors het. Koeweit se skorsing volg nadat dié land nie ‘n spertyd kon haal om wetgewing wat politieke inmenging moontlik maak, tot die IOK se bevrediging te wysig nie.

Koeweit se skorsing volg slegs enkele jare na sy buurman, Irak, ook geskors is. Hierdie skorsing het gekom onder die bewind wat Saddam Hoesein se diktatuur opgevolg het, en is tot ontsteltenis van die Amerikaanse besettingsmag toegepas kort voor die Olimpiese Spele in Beijing. Die skorsing is op die laaste nippertjie opgehef.

Dit dui op ‘n tikkie ironie. Wat die IOK betref, kan die burgery maar onder ‘n erge diktatuur gebuk gaan, maar politieke inmenging in sport sal selfs in ‘n liberale demokrasie nie geduld word nie.

Dit laat die vraag ontstaan of die nuwe Suid-Afrikaanse sportwet, wat betreklike wydlopende magte aan die regering bied, nie ook op die IOK se radarskerm verskyn het nie, en nou tot ‘n betreklik bedeesde regeringsreaksie op Makaya Ntini se weglating uit die Protea-span gelei het.

Die IOK is egter nie al internasionale sportliggaam waar politieke inmenging verbied word nie. Liggame soos Fifa, die Internasionale Krieketraad en die Internasionale Rugbyraad verbied benewens politieke inmenging ook rassisme. Dit was juis oor laasgenoemde dat die Internasionale Rubyraad ‘n klomp lapwerk moes kom doen na Suid-Afrika ‘n jaar gelede oor raskwotas verkla is.

Dit is egter Fifa wat ‘n reuse reputasie het dat dit niemand ontsien om die valbyl te laat val as dit by politieke inmenging kom nie. Onder die bekendes wat reeds geskors was, tel lande soos Griekeland, Kenia en Iran. Dit is interessant om op die internet te lees hoe breedsprakig Keniaanse politici voor die skorsing was. Latere uitsprake deur Suid-Afrikaanse politici toe die sportwet onder die vergrootglas gekom het, het amper woordeliks meerderwaardig dieselfde geklink.

Al raak dit prakties ondenkbaar dat Suid-Afrika nog sy gasheerstatus vir vanjaar se Fifa-eindtoernooi sal verloor, moet regeringswoordvoerders nie nou meen hulle of die land is onaantasbaar nie, of dat politieke inmenging hier te lande in die oë van die wêreld aanvaarbaar is nie.

Александр Фильчаков

Inligting en die stryd teen terreur

Twee berigte vanoggend in die Nederlandse koerant, Trouw, en ‘n artikel in Volksblad op dieselfde dag, trek vroeg in die nuwe jaar die fokus op iets wat die wêreld skynbaar nie afgeskud kry nie – internasionale terreur.

Waar internasionale terreur in die laat 20ste eeu ‘n allegaartjie van harde Marxiste, ideologiese idealiste met ‘n stywe kwota anargisme, bedorwe rykmanskinders en ‘n diep verankerde Midde-Oosterse geweldsresep was, het die huidige vlaag ‘n meer uniforme ondertoon – ‘n Islamitiese fundamentalisme.

Waar klein groepies soos die Baader-Meinhoffs, die Japannese Rooi Leër, die Tupamore’s, Monenero’s, verskeie Palestynse groepe, die Ierse Republikeinse Leër en veral Inla, die Baskiese ETA en die Italiaanse Rooi Brigades die verbaasde wêreld laat wonder oor waar die volgende aanslag gaan plaasvind, en die Armeense groep ASALA kort-kort ‘n asembenewende aksie uitgevoer het, het hulle min in gemeen gehad behalwe dat hulle oor landsgrense heen saamgewerk het.

Vandag oorheers Osama bin Laden se Al Kaïda die toneel en talle organisasies wat ook die aandag trek, soos die Boko Karam, Sjabaab en ander word ook met Al Kaïda geassosieer. Hul neste strek van Somalië na Nigerië na Jemen en verskeie ander lande.

Die Baskiese groep, Eta, het nog nie heeltemal sy terreur links laat lê nie soos verlede jaar se reeks aanvalle tydens dié organisasie se 50ste bestaansjaar getuig. Ander terreurgroepe wat die nuus haal, dikwels weens hul aanvalle op joernaliste, soos dié in Meksiko, Colombia en Venezuela word meestal na dwelmkartelle herlei.

Met die ou generasie plaag het terroriste waarskynlik veel meer reaksie ontlok as wat hul werklike operasionele vermoëns op die oog af vereis, maar weens hul gewetenloosheid, soos aanvalle op passasiersvliegtuie, moes state noodgedwonge reuse uitgawes aangaan om veiligheidsmaatreëls en veral inligtingstelsels tot stand te bring. In die proses moes selfs ernstig ingekort word op juis die waardes van vryheid wat die geteikende lande so verdedig het, soos persvryheid. Die VSA en Brittanje, wat ten nouste by die oorlog teen terreur betrek word, deel die 20ste posisie op die persvryheidsindeks, terwyl lande soos Finland en Noorweë wat nie betrokke is nie, die eerste plek deel.

Die huidige aanslag verg ongelukkig ook ingrypende maatreëls wat burgers van baie veronderstelde vryhede stroop. Die skandeerders wat nou benodig word om die nuwe generasie plofstof op te spoor wat terroriste aan boord van vliegtuie probeer smokkel, is omstrede, en word selfs as strydig met wetgewing teen kinderpornografie vergelyk.

Vanoggend word berig dat een van die terroriste wat in verband met die Twin Tower-aanval in 2001 aangekeer is, se lewenslange gevangenisstraf deur ‘n hof bekragtig is. Zacarias Moussaoui, die sogenaamde 20ste terroris, het sy saak probeer heropen deur sy aanvanklike bekentenisse terug te trek.

Op dieselfde dag berig Trouw egter ook dat die Amerikaanse dinkskrum, Center for a New American Security, in ‘n verslag verdoemend bevind oor hoe swak die Amerikaanse inligtingsdiens, of soos dit deesdae in Suid-Afrika genoem word, intelligensiediens, se inligting oor Afganistan is. Die verslag het ‘n week na ‘n selfmoordbomaanslag deur ‘n dubbele spioen op ‘n CIA-basis verskyn. Agt mense het in die aanslag omgekom.

Volgens die sentrum kan die CIA nie genoegsame intelligensie versamel om die Amerikaanse president en bevelvoerders in staat te stel om behoorlike ingeligte besluite te neem nie.

Hoe objektief die sentrum is, is onmoontlik om te bepaal, maar onderstreep nogtans ‘n waarheid: Om internasionale terreur doeltreffend operasioneel te kan hokslaan, moet uiters doeltreffende intelligensie beskikbaar wees. Die alternatief is om elke denkbare teiken te probeer beskerm, iets wat haas onbegonne is gegewe die uitgerekte tuisfront wat aangeval kan word.

to start Данильченко

Sportkwotas

Die geval Nitini en die huidige eina-vertonings van ‘n paar spelers van kleur laat die fokus weer, verdiend of onverdiend, op die kwessie van sportkwotas val.

Die agtergrond is dat internasionale sportliggame soos Fifa, die IOK, die Internasionale Rugbyraad en ook krieket se beheerliggaam rassisme en politieke inmenging in sport verbied. Veral Fifa het ‘n reputasie dat dit genadeloos is as dit by politieke inmenging kom, en lande soos Griekeland, Kenia en Iran is al geskors, terwyl die regerings van lande soos Nigerië en Brasilië op die laaste nippertjie voor Fifa se sterk standpuntinname geswig het.

Vir Suid-Afrika geld ‘n ander stel reëls egter. Op TV kom die Suid-Afrikaanse adjunk-minister van Sport, Gert Oosthuizen, baie na daaraan om te spog dat Suid-Afrika die eerste gasheerland vir die wêreldsokkerbekertoenooi is waar die regering as rolspeler in die kontrakteringsproses ingesluit is.

Tog is dit asof die meedoënloosheid waarmee Suid-Afrikaanse politici op die sporttoneel toegetree het, nou stiller is as nog betreklik onlangs, soos met die Caster-debakel. Baie onlangs nog is geen geheim gemaak daarvan nie dat prestasie ondergeskik is aan dogma. ‘n Swygsame Minister Stofile nadat Makaya Ntini uit die Proteaspan weggelaat is, was onlangs nog haas ondenkbaar. ‘n Paar jaar gelede is selfs geskryf dat Stofile ballisties raak as Ntini se plek in die gedrang kom.

Sportkwotas is omstrede, ongeag uit welke hoek daarna gekyk word. In sport gaan dit oor sportmangees, Godgegewe talent en harde werk.

Politieke inmenging werk afbrekend hierop in, soos blyk onder meer daaruit dat jong talentvolle spelers met hul voete in die islolasiejare, soos Lee Barnard en Louis Vorster, eers werklik geleentheid gekry het toe hulle hul jeugdige glans verloor, en die ritse honderdtalle iets van die verlede was.

Die begaafde veelsydige Peter de Vaal is weer gekies vir n Springboktoer wat nooit plaasgevind het nie.

Daar was baie ander.

Dit is te betwyfel of die eens skitterende Jacques Rudolf, toe op sy kruin, ooit weer heeltemal dieselfde hoogtes bereik het as toe hy, in ‘n blatante politieke ingryping uit die Proteaspan weggelaat is. Die gevolglike druk op die kwotaspeler het ook na daardie kant sy tol geëis.

Word na die samestelling van Suid-Afrikaanse provinsiale rugbyspanne en die Springbokspan gekyk, wil dit voorkom asof ‘n jong wit vleuel, as hy enigsins oor die potensiaal beskik om in ‘n ander posisie die mas op te kom, so vroeg as moontlik sy skuif moet maak. Dit kom voor asof die dae van wit vleuels soos Jannie Engelbrecht, Gert Muller, Sid Nomis, Leon Vogel en ander legendes eenvoudig getel is. Dit skep ook by sommige rugbykenners die indruk dat baie afrigters se koppe nog onbewustelik werk in die rigting dat spelers van kleur so ver as moontlik van die punte waar dinkwerk belangrik is, gehou moet word.

Om verteenwoordigende spanne te kry, ongeag die motief, is ‘n komplekse proses, en verg almal se samewerking. Die regering, wat so graag inmeng, het ‘n uiters belangrike rol om te speel soos met die skep van geriewe veral op die platteland, die uitreiking – en nie dreigemente van terugtrek nie – van paspoorte aan spelers, beïnvloeding op die SABC om ook die sportsoorte wat meer verteenwoordigend moet wees meer gereeld in die nuusbulletins van die gemeenskappe wat geteiken word aan die beurt te laat kom, en versoeke aan die pers in privaat besit om ook dekking aan hierdie sportsoorte te verleen.

Soos sake nou staan, dra swarttalige nuusbulletins op TV selde nuus oor kriekettoetse, en selfs rugbytoetse word afgeskeep. Die SABC het die radio-uitsaairegte van provinsiale rugbywedstryde uitgekoop, maar ondersteuners sonder betaal-TV sit Vrydagaande wanneer hul spanne wegwedstryde speel, droëbek. Hulle lees eers die volgende dag in die koerant wat gebeur het.

Swart koerante dra selde rugby- en krieketnuus, al kry hulle ruim mediakaartjies. Verhale van koerantfotograwe wat blatant sonder kameras by wedstryde opdaag en eintlik net by die onthaal sigbaar is, is volop. In die daaropvolgende uitgawe swyg die koerant in al elf amptelike tale heeltemal dat so ‘n wedstryd ooit plaasgevind het.

Maar word spanne gekies, moet die kwota daar wees.

Dit is beslis nie wat die reëls van die internasionale sportliggame in die oog het nie.

печи

Oor Obama hang ‘n donker wolk

‘n Donker wolk hang oor president Barack Obama as hy Maandag weer sy taak in Washington hervat.

Nie alleen sit hy met die ergste ekonomiese krisis wat die land in 70 jaar teister nie, maar sy velkleur wat veronderstel is om hom teen kritiek te vrywaar en wat hy tot dusver met sukses in die buiteland aangewend het, het nie meer dieselfde sjarme tuis as voorheen nie.

Die kloof tussen sy wit en swart kiesers het sommer gou-gou binne die bestek van ‘n jaar ‘n afgrond in sy gewildheidspeilings geword wat op net onder die 50% wankel.

Chicago se swak poging in 2009 om die volgende Olimpiese Spele aan te bied en wat persoonlik as ‘n swart etniese advertensie deur die president gedra is, was nie die kleinste aandeel hierin nie. Sy anti-wit uitlatings vroeër in 2009 met die inhegtenisname van die die swart inbreker-prof van Harvard, Henry Gates, het ook meegehelp

Uitdagings wat in 2009 uitgestaan het, gaan in 2010 net groter raak soos Obama se teleurstellende reaksie op die Kersdag onderbroekbomaanval op ‘n vlug na Detroit reeds getoon het.

“Gitmo” soos Guantanamobaai se marteltronke bekend staan, wat al ‘n jaar gelede gesluit sou word, sal weer opskuif op die agenda, nadat dit bekend geraak het dat 198 van die aangehoudenes daar uit Jemen afkomstig was.

Jemen het nou deel geword van die front teen die VSA saam met Noord-Afrika, Pakistan en Afghanistan.

Al Kaida is dus weer met mening terug, nadat 9/11 se aanvalle in New York en op die Pentagon besig was om in die Amerikaanse gemoed te vervaag.

Ná 11 September was die Amerikaners so verenig soos tydens Pearl Harbor, maar ipv daarvan om die vyand op hulle eie grondgebied te bestry, het hulle Osama bin Laden se aas gevat, in Irak betrokke geraak en die olieryke Arabiese wêreld prysgegee.

Met een oorlog wat reeds verloor is, dreig Afghanistan om nommer twee te word, volgens onlangse uitlatings van gesoute CIA-personeel wat die risiko vir ‘n mislukking as ‘n werklikheid skilder.

Ongeveer 200 000 troepe verkeer in tans Irak en Afghanistan en nog 30 000 is onderweg na laasgenoemde, en dit is byna seker dat Amerika daardeur as die grootste werwer vir terreurgroepe optree met ‘n deursigtige valse buitelandse beleid.

Iran het ook nie gaan lê nie en beplan grootskaalse oorlogsoefeninge om druk op die Amerikaners te laat oplaai. Hulle het tot dusver gedemonstreer dat ‘n gebrek aan tegnologie net ‘n voordeel kan wees deur die seestraat van Hormuz te myn wat olievervoer kan belemmer om die wêreldekonomie ‘n ernstige knou toe te dien.

Werkloosheid in die VSA staan op 10% en Obama is besig om sy land se sukkelende ekonomie by te staan met triljoene dollar se skuld, verhoogde staatsuitgawes, oop suidelike grense, uitvoerende bankhoofde se bonusse wat onlangs mbv staathulp gefinansier is en geen sorge dat byna ‘n derde van alle werksgeleenthede reeds na China uitgevoer is nie.

Die eerste swart president speel ongestoord voort op die ou ramkiekie van “globaal”, “interanfhanklik” en die “vrye mark”.

In sy Nuwejaarsboodskap het hy ‘n beter 2010 belowe, maar volgens die IMF het die VSA aan die begin van die eeu 32 persent van die wêreld se BNP gelewer en produseer tans net 24 persent. Dit is ‘n daling wat selfs nie eens die Sowjet-unie binne ‘n enkele dekade kon ewenaar nie.

Die vredespryswenner het lank geaarsel en toe die Afghaanse oorlog laat eskaleer.

En gespanne verhoudinge met Noord-Korea, China se bondgenoot, lê nog voor.

игры для деочек

Dekade van vrees?

Enkele maande voor die Britse Premier, die Arbeider, Gordon Brown, ‘n algemene verkiesing moet afkondig wat hy bykans vir seker teen die Konserwatiewe Party gaan verloor, spreek hy die moontlikheid uit dat terreur dalk van die komende dekade een van vrees kan maak.

Die aankeer van ‘n Nigeriër aan boord van ‘n vlug van Amsterdam na Detroit, toe hy besig was om ‘n ploftoestel te laat ontplof, dui daarop dat dit nie bloot klimaatskepping met die oog op die verkiesing is nie. Die Nigeriër het bande met Al Kaïda.

Hierdie insident plaas ook vir die pasverkose Amerikaanse president en voortydige Nobel-vredespryswenner, Barack Obama, voor ‘n morele krisis. Obama het die sluiting van die Amerikaanse basis in Guantanombaai in Kuba, waar die Amerikaanse owerhede weens ‘n tegniese leemte in hul grondwet terroriste en verdagtes kan aanhou sonder die normale regte waarop Amerikaanse aangehoudenes geregtig is, as verkiesingsvoorneme gebruik.

Nou plaas die realiteit Obama in ‘n hoek.

Moderne tegnologie dra daartoe by dat internasionale terreur nie maklik vasgevat kan word nie. Nie alleen het moderne tegnologie die wêreld as’t ware laat krimp nie, dit vergemaklik kommunikasie tussen terreurselle en hul ideologiese hinterland. Met die jongste insident is groepe in Yemen en Somalië minstens verbaal betrokke. Geld kan oor die wêreld van rekenings en hande verwissel. Terreurgroepe span gereeld die moderne tegnologie in om die klimaat van vrees wat hulle skep na die wêreld te kommunikeer. Die TV word die tuisteater waar miljarde kykers oor die hele wêreld kan sien hoe hulle enige tyd die volgende “akteurs” van die “opvoering” kan wees.

Dieselfde tegnologie maak die monitor hiervan moontlik. Doeltreffende teenoptrede word egter bemoeilik deurdat baie van die lande wat geteiken word, grondwette het wat aan die terroriste soveel regte gee dat hulle effektief ideologiese “no go” -areas skep waar hulle in relatiewe veiligheid hul aksies kan beplan en orkestreer. So word die tuisfront wat verdedig moet word bykans oneindig lank gerek, en word dit bykans onmoontlik gemaak om die hele front ondeurdringbaar goed te verdedig.

So lank onskuldige mense die teikens van terreuraanvalle bly, so lank sal die wêreld in ‘n greep van vrees vasgevang wees, en so lank sal die dryfkrag teenwoordig wees om terreurbeplanning deur enige maatreël denkbaar te bekamp – al druis van die metodes regstreeks in teen die waardes wat die Weste probeer beskerm.

Dit kos slegs ‘n oomblik se oog van die bal afhaal om vir die aftakelingsmagte ‘n sagte teiken te skep. Suid-Afrika beleef dit telkemale, soos die prys wat betaal moet word wanneer ondeurdagte besluite deurgevoer word soos die onttrekking van die weermag van die landsgrense, die opskorting van kommando’s en die afskaffing van spesialiseenhede. Elke keer was daar teoreties ‘n alternatief op die tafel, maar tussen die ongetoetste teorie en die harde praktyk hou die pap aan op die grond val, en onskuldige mense soos boere en hul gesinslede wat in plaasaanvalle sterf, is die slagoffers.

Obama het sy vredesprys gekry en dié spektakel so waardig as moontlik hanteer, maar die lakmoestoets bly steeds hoe hy die vrede in die praktyk gaan wen. Gordon Brown moet waak daarteen om nie twee vlieë met een klap te probeer slaan deur die dreigement van terreur subtiel in te span om die Britte tot versigtigheid tot ‘n demokratiese verandering van bewindhebbende party te beweeg nie.

Hier te lande moet gewaak word dat ‘n keiser wat bruilof op bruilof vier, nie die oog van die bal van ander sake wat om uitvoering (of soos dit gestel word, “delivery”) roep te haal nie. Op RSG se program, Kommentaar, is gisteraand in die 2010-vooruitskouing skeptisisme uitgespreek dat die ANC in die praktyk van sy kader-ontplooiingsbeleid sal afsien, met die gevolg dat gebrekkige dienslewering en korrupsie uiters moeilik hokgeslaan sal kan word.

Dit sal nie die eerste keer wees dat ‘n land, met ‘n regeringsleier met ‘n kop vol muisneste, in die Rubicon vasval nie.

ик сушки Лобановский Харьков

Zuma se oproep om nasionale eenheid

Pres. Jacob Zuma se oproepe om nasionale eenheid, ‘n staking van negatiwiteit en dat almal as ambassadeurs vir die land moet optree, maak in werklikheid deel uit van ‘n stroom rubriekskrywers se oproepe met ‘n soortgelyke aanslag. Uit selfs voorheen onwaarskynlike oorde het erkennings gekom dat die Kemptonparkse onderhandelings gebrekkig was, maar die stertjie is bygelas dat dit nou te ene male gebeur het en dat positiewe maniere gevind moet word om daarby verby te beweeg.

In ‘n mutli-kulturele samelewing is oproepe op eenheid moeilik, wat ook beteken dat meningsvormers van die gepolariseerde uiterste nader aan die middelgrond moet beweeg.

Na die een kant kan ‘n oproepe op Afrikaners wat hulle op die een pool bevind gedoen word om hul verwagtinge rondom staatkundige regte met Volkeregtelike beginsels te harmoniseer, om hul burgerlike aksies soos Afriforum te ondersteun en te versterk, en sodoende te bemagtig om die howe op te soek om die regte wat in beginsel bestaan, af te dwing. Dr. Christo Landman het in ‘n onlangse artikel ‘n interessante punt geopper deur voor te stel dat ‘n Afrikanerleierskap opgelei word om toegerus te wees om leiding te neem.

‘n Belangrike funksie sou waarskynlik wees om deurlopend met die regering oor verwagtinge en ander saakmakende aspekte te kommunikeer.

Die Christengemeenskap, wat stellig te midde van veelwywery, tradisionele slagtings ter ere van voorvadergeeste en ander praktyke vervreemding ervaar, sal waarskynlik soortgelyke behoeftes hê.

Die versoek kom nou van pres. Zuma, en dit sal dus goed wees om ‘n aantal praktiese voorstelle aan die hand te doen om die klimaat hiervoor te bevorder:

– Omskep die Kommissie vir die Bevordering en die Beskerming van die Regte van Taal-, Godsdiens- en Kultuurgemeenskappe in ‘n grondwetlike kommissie soos wat dit bedoel en oorspronklik veronderstel is. Dit beteken dat die wetgewing dienooreenkomstig herskryf moet word, die aanstellings daarmee versoen word, en dit genoegsaam gefinansier en bemagtig word om sy werk te doen.

– Verhoog die intervalle waartydens ministers en ander meningsvormers plaasaanvalle veroordeel sodat die boodskap duidelik genoeg inslaan dat boere nie vrybuit is nie.

– Verskans moedertaalonderrig genoegsaam om Afrikaanssprekendes gerus te stel – ook tot op tersiêre vlak.

– Dring daarop aan dat die ANC-jeugliga ‘n fatsoenlike president kry. Die destydse linkse uitroep, apartheid kan nie hervorm word nie want dit moet vernietig word, word in die geestesoog opgeroep as aan Julius Malema gedink word. In plaas van “vernietig” moet “afdanking” ingelees word.

– Staak die kader-ontplooiingsbeleid, en veral die hersirkulering van comrades wat reeds vasgebrand het.

– Skaf “affirmative action” nou af. Dit is dik vir ‘ daalder om te verwag iemand wat die slagoffer hiervan entoesiasties ‘n ambassadeur vir die land t moet wees (hy is immers gediskwalifiseer om die aanstelling te kry weens sy velkleur en geslag).

– Hou op om Mugabe met sagte handjies te hanteer, want dit skep die wantroue dat sy optredes hier te lande as aanvaarbaar beskou word – eral as meningsvormers gereeld met uitsprake kom soos dat Mugabe hier aangestel moet word om die grondhervormingsprogram deur te voer.

– Verbied alle onteieningspraatjies wat nie met die grondwet en internasionale verdrae waarvan Suid-Afrika mede-ondertenaars is, versoenbaar is nie.

Die lysie kan baie langer word.

‘n Paar geleende gevleuelde woorde kan dalk as rigsnoer vir 2010 dien:

“Hy wat nie in wonderwerke glo nie, is nie ‘n realis nie.” (Dr. Anton Rupert)

“Alles sal regkom as elkeen sy plig doen.” Pres. Jan Brand.

Dit is reg dat die positiewe bruis en energiek is …die realis wat ongeag die realiteit waarop sy voete geanker is na die silwer randjie reik.

“..ons gaan met ‘n vaste vertroue op ‘n alsiende, regverdige en genadige God, wat ons altoos sal vrees en in alle nederigheid sal probeer gehoorsaam.” Piet Retief in sy manifes.

Die versoeking is groot om tong in die kies met een van Langenhoven se dwars aanhalings af te sluit, maar sy kritiek op die huisaltare wat by die agterdeur uitgesmyt is en in die jaartse lê, en hom laat dink aan die verbasing oor liggame van bloed en vlees wat nie sonder ‘n gees wil bestaan nie, is moontlik meer gepas.

Die jaar 2010 het nie net een versoeningsdag, net een menseregtedag – wat groepregte moet insluit – , een gesinsdag, een herdenkingsdag vir mense met gestremdhede, 14 dae teen geweld teen vroue en kinders of een Christusfees nie … daar 365.

2009 groet met ‘n sleureffek op die toekoms

Dit is nie net die nuuswaardighede van 2009 wat groot of prominente nuus was, wat ‘n invloed op 2010 gaan hê nie.

Sommige groot nuusgebeure soos die 2009-verkiesing en die optrede van Angus Buchan het wél ‘n momentum met ‘n sleureffek. Sommige van hierdie sleureffekte is positief, ander kan baie afbrekend wees soos die buitelandse verleentheid wat pres. Jacob Zuma se nuwe vrouvattery vir die land inhou.

Daar is egter net soveel, of selfs meer gebeure wat ‘n beduidende sleureffek in die nuwe jaar gaan indra, maar wat hier te lande te lig bevind is om aandag, of dan die aandag wat dit verdien, in die hoofstroommedia te geniet.

Buite die openbare oog het ‘n meningspeiling in die VSA vanjaar daarop gedui dat die meeste Amerikaners vir die eerste keer sedert dit gemeet word, teen aborsie op aanvraag gekant is. Hierdie kwessie het hom ook in die komplekse bepalings van pres. Barack Obama se worstelstryd in die Kongres met ‘n nuwe gesondheidsorgstelsel afgespeel.

Ook buite die openbare oog was die groter outonomie wat die inwoners van Groenland van Denemarke gekry het. Die groter mate van outonomie is minstens deels te danke aan die groter mate van ekonomiese selfstandigheid wat klimaatsverwarming vir die Groenlanders inhou.

Presies hoe die gevorderde demokrasieë die demokrasie en die belangrike meeloper, persvryheid, beskou, het in verskeie nuusgebeure neerslag gevind. Nederland het sy eie klein Watergate beleef met ‘n hofsaak waar die veiligheidsdienste die kous oor die kop gekry het weens die meeluistering van ‘n joernalis, en België se Hlope-weergawe het nie net ‘n regter se kop geëis nie, maar die premier het dit as ‘n baie groot bedreiging vir demokrasie beskryf.

Die Baskiese afskeidingsgroep, ETA, het sy 50ste bestaansjaar bloedig gevier, die Tamils in Sri Lanka is militêr verslaan, die Koerde in Turkye maar veral Irak het belangrike minderheidsregte verwerf, en nog ‘n etniese groep in Indië gaan hul eie deelstaat kry.

Met die Kopenhagenberaad het die klem so na die politici verskuif, dat dit wat die tegnokrate doen bykans ongesiens verbygegaan het. Die Anaconda-tegnologie om hernubare elektrisiteit uit golfwerking op te wek , het bykans ongesiens verbygegaan. So ook die meer ekonomiese haalbare spesiale komberse wat Chinese ontwikkel het om die natuurlike elektrisiteit wat in sommige plantsoorte opgesluit lê te kan tap en benut.

Sake wat selde die nuus haal, soos die immer-verswakkende magnetiese veld om die aarde, die skerp toename in gevalle van outisme asook nuwe verwikkelinge met stamselbehandeling se impak is waarskynlik veel groter op 2010 en daarnaas as die verkiesing van pres. Barack Obama of nog ‘n Israels-Palestynse skermutseling.

In verskeie lande was daar oproepe dat 2009 as die jaar van geestelike higiëne moet dien met die fokus op groter moraliteit onder die politici en ook die media. Die besef van die noodsaak vir groter moraliteit het sy eie dryfkrag beleef, soos onder meer gedemonstreer deur die viering van Calvyn se 500ste geboorteherdenking in Nederland waar die premier een van die hoofrolspelers was.

Dit was egter die genadelose inhaligheid van banke en ander instellings se grootbase wat die moraliteitstorm tot groot hoogtes aangevuur het – base wie se instellings skaars staatshulp gekry het om die instansies se voortbestaan te beredder, of bonusse van miljoene rande word aan die base toegeken. Die gevolg was onder meer dat die ekonomiese herstelplanne van verskeie state, soos België, baie ruimte aan die moraliteitsaspek afstaan. In Nederland is selfs probeer om wetgewing deur te voer wat bankbase persoonlik aanspreeklik kan hou vir die gevolge van inhalige besluite, terwyl voorstelle om tronkstraf hiervoor moontlik te maak, nie veel minder aftrek gekry het nie.

Of groter prominensie hiervan daartoe sou bydra dat ‘n paar ministers, LUR’e of burgemeesters hier te lande minder luukse rygoed sou aanskaf is ‘n ope vraag.

Suid-Afrika, en die wêreld, het nie net een jaar van morele higiëne nodig nie.

Dit is ‘n proses wat momentum moet kry, en elke individu kan ‘n groot rol speel.

депутат лобановский

Padslagting

{jathumbnail off}

Die persepsie bestaan dikwels dat padslagtings iets is wat tot die Kers- en Paastydperke beperk is. Sedert die begin van Desember vanjaar is byvoorbeeld reeds meer as 900 mense op die land se paaie dood. Dit lyk asof die sterftesyfer hoër as die ooreenstemmende tydperk verlede jaar sal wees.

Die perspektief verander egter wanneer die nasionale departement van Vervoer daarop wys dat daar vanjaar reeds meer as 14 000 mense op die land se paaie dood is. Dit is aansienlik meer as gemiddeld ‘n duisend per maand.

Die kommer vergroot as die departement sê 90 % van die sterftes voorkom kon gewees het, en dat faktore soos inhaal teen blinde hoogtes, spoed en dronkbestuur belangrike voorkombare faktore is.

Dit is ook kommerwekkend dat lande met hoër bevolkingsdigthede as Suid-Afrika tot verhouding veel minder ongelukke oplewer. Beter padtoestande en minder onpadwaardige voertuie speel stellig ‘n rol wanneer Suid-Afrika met lande soos België vergelyk word, maar dat ‘n groot deel van die verskil verder aan hoë spoed, gevaarlike bestuurspraktyke en dronkenskap toegeskryf moet word, is ongelukkig ook so. Die meer as 3 000 mense wat sedert begin Desember vir dronkbestuur aangekeer, en meer as 280 000 wat vir spoed gevang is, onderstreep die stelling.

Die Departement van Vervoer wys nou ook tereg daarop dat motoriste moet kennis neem dat die probleem oor die hele jaar strek. Die talle mense wat met vakansie gaan laat noodwendig die gedagte ontstaan dat padsterftes ‘n seisoenale karakter het. Dit word verskerp deur verskerpte bewusmakingsveldtogte soos die Kom Veilig Daar-veldtog, en veldtogte van die bloeddiens om genoeg bloed te bekom. Die bloeddiens se probleem is egter meer een van gereelde skenkers wat weg is met vakansie as ‘n verhoogde aanvraag. Voor elektroniese nuus so vrylik beskikbaar was soos vandag, was gereelde verkeers- en bloedtekort-verslae belangrike krukke om joernaliste aan diens deur die komkommertyd te help.

Suid-Afrikaners is oor die algemeen familievas, maar families bly dikwels ver van mekaar. Wanneer daar ‘n wegbreekkans is, moet dikwels lang afstande afgelê word. Met padwerke, kruiende motoriste wat duidelik nie wettige rybewyse het nie en padvrag wat eintlik op die spoor hoort wat vreet aan kosbare tyd, is ongeduld ‘n immer teenwoordige ongewenste reisgenoot.

Die besluit om te jaag, om gevaarlik verby te steek of besope te bestuur is egter in die finale instansie die keuse van die persoon wat agter die stuurwiel inskuif. As hy dan nie vir sy eie lewe omgee nie, ag minstens die lewe van ander, of die wesies wie se ouers onskuldig in padongelukke sterf.

Die SAPD se misdaadstatistieke toon verder dat daar in sommige provinsies, soos die Vrystaat, Mpumalanga en veral Limpopo ruim ruimte vir verskerpte wetstoepassing vir dronkbestuur is. Dat die land se gemiddelde aankeersyfer vir dronkbestuur 115 per 100 000 per jaar is, maar dié vir Limpopo 31,5 skree luid dat iets nie pluis is nie. Die Vrystaat, ‘n deurryprovinsie, se syfer van 57, klop ook nie met die deurryrers se provinsies van bestemming of herkoms nie – 124,6 in Gauteng, 135,7 in die Oos-Kaap en 242 in die Wes-Kaap. Die provinsies met die lae aankeersyfers se moordsyfers uitgedruk per 100 000 is “toevallig” ook hoër as hul padsterftesyfers – en in baie moordgevalle speel drank juis ‘n rol.

Die ideaal is dat mense se opvoeding en hul respek vir ander lewens groter verantwoordelikheid tot gevolg sal hê, en dat opvoedkundige veldtogte belangrik is.

Tot so iets die gewenste effek het, lyk dit ongelukkig of verskerpte wetstoepassing die enigste opsie is – dwarsdeur die jaar.

воронеж техно лобановский харьков