Hoofartikels – Bladsy 35

Skrik vir die waarheid

Gister reik ‘n klein politieke party ‘n nuusverklaring uit waarin ontsteltenis uitgespreek word oor die meer as 700 mense wat sedert Eugene Terre’Blanche se moord, reeds in Suid-Afrika vermoor is, en skaars ‘n rimpeling veroorsaak het.

Die verklaring was skaars uit, of ‘n groot nuusverspreidingsinstansie bel die partyleier verbaas om te verneem waar dié syfer bekom is.

Die antwoord is doodgewoon dat die polisie se statistieke gebruik is om die berekening te doen. Daar was g’n sensasionele bedoeling of opgeblase feite nie.

Die hartseer is dat die syfer moontlik hoër kan wees, aangesien verskeie instansies, soos die Mediese Navorsingsraad, meen die polisie se syfers is laer as die werklikheid.

Die verdere hartseer is dat selfs mense wat daagliks met moordsyfers werk, geskok is as die daaglikse moordsyfer van bietjie meer as vyftig per dag vir ‘n paar weke bymekaar getel word.

Op dieselfde dag het ANC in die parlement die skuld vir plaasaanvalle op die boere geplaas. Hier is egter wild met syfers omgegaan. Soos een dit uitgedruk het – die boere – eintlik ‘n groot deel van die Suid-Afrikaanse bevolking – maak ‘n groot bohaai as ‘n boer of sy gesinslede vermoor of aangerand word, maar daar is geen ophef as ‘n werker vir leeus gevoer word nie.

Hoe lyk die werklikheid? Volgens Agri SA se statistieke wat tot die jongste ANC-reaksie gelei het is 1 804 boere die afgelope 18 jaar in 11 785 plaasaanvalle vermoor. Ander instansies skat die syfer nader aan 3 000 sedert 1994. Nie almal wat tydens plaasaanvalle vermoor is, was immers die boer nie. Verskeie gevalle het voorgekom waar dit die boervrou was, of kinders, of soms meer lede van dieselfde gesin.

Hoeveel plaaswerkers is in dieselfde tyd vir leeus gevoer? Die geval waarna verwys word is vermoedelik die geval waar na appèl bevind is die plaaswerker was reeds dood toe die blanke – ‘n deeltydse boer – gehelp het om die lyk vir leeus te voer. Daar is geen aanduiding dat die man teenwoordig was toe die oorledene dood is nie. Tydens die aanvanklike verhoor was daar daagliks groot betogings, en reuse mediadekking deur die SABC. Om te sê daar was geen ophef nie, is gewoon ‘n leuen.

Dit neem nie weg dat daar wel boere is wie se optrede skietgoed verskaf aan politici wat die boere as die skurke van die verhaal wil maak nie. Die enkele verhore wat voortspruit word wel deeglik deur georkestreerde betogings goed onder die aandag gebring.

Al die landbou-unies is gevoelig hieroor, en almal wend pogings aan om dit te probeer voorkom. Agri Wes-Kaap, wat weens uitvoere baie afhanklik van buitelandse menings is, het met die Wes-Kaapse Landboudepartement, toe nog deur die ANC beheer, saamgewerk om die gevalle op te spoor en behoorlik te ondersoek. In ses maande is meer as 80 beweerde gevalle ondersoek, drie het in die hof beland, en selfs die gevalle wat hof toe gegaan het is as mites uitgewys. Die werklike probleem is dat ‘n rits Nie-regeringsorganisasies bestaan wat geld ontvang, onder meer van Cosatu, maar ook uit die buiteland, om sulke gevalle te soek, en dan om te kan bestaan, blykbaar dikwels fabriseer. ‘n Bekende geval was dié waarop die destydse minister, Lulu Xinwana, haar mond so op Kerkplein uitgespoel is. Toe dit blyk die Onafhanklike Klagtedirektoraat het dit as ‘n gekookte spulletjie uitgewys, het dit boonop aan die lig gekom dié verslag is ses maande tevore reeds aan die regering oorhandig.

Ook ‘n vorige Vrystaatse premier, Winkie Direko, het ‘n peperduur ondersoek laat doen, met groot fanfare in die Bloemfonteinse stadsaal waarheen mense op staatskoste van heinde en verre aangery is. Toe dié ondersoek dadels oplewer, is die verslag nooit bekend gemaak nie.

Hierdie ondersoek was moontlik ‘n aksie om haar politieke lewe te red na sy by die bekendstelling van die laaste sensus wêreldwyd die nuus gehaal het, toe sy na ‘n besoek aan die toneel van ‘n plaasaanval by Senekal gesê het die polisie moet plaasmoordenaars skiet voor hulle toegesluit word. Sy het dit later ontken.

(Die uwe was teenwoordig en kan bevestig dat sy dit wel gesê het).

Hoe erg is plaasmoorde werklik?

Die Suid-Afrikaanse moordkoers wat die ontsteltenis veroorsaak het van meer as 700 moorde sedert die moord op Eugene Terre’Blanche, is volgens die polisie se statistieke ‘n koers van ongeveer 40 per 100 000 per jaar. Die wêreldkoers is 5 per 100 000 per jaar. Die moordkoers van bruin mans in die Wes-Kaap, 90 per 100 000 per jaar, is amptelik die hoogste koers vir ‘n identifiseerbare groep in die wêreld. Dit word grootliks aan bendebedrywighede toegeskryf.

Interpol bereken egter die moordkoers onder boere in Suid-Afrika in die orde van 300 per jaar. Dat daar skynbaar minder boere vermoor word, is te danke daaraan dat daar nie naastenby ‘n 100 000 kommersiële boere in Suid-Afrika is nie. Dit neem egter niks weg van die feit dat dit geen roem vir Suid-Afrika is om met die onderskeiding spog dat dit die titel van die wêreld se moord-hoofsetel by sy bestaande titel van die wêreld se verkragtinghoofsetel gevoeg het nie. Boonop staan die hoogste en tweede hoogste syfers vir identifiseerbare groepe ook agter Suid-Afrika se naam.

En die ANC blameer die boere.

Waarskynlik moet die mense wat in veiligheidskomplekse vermoor, en hul gesinslede verkrag word, ook die rede by hulself soek.

Dit is skandalig.

topcargo кидалы

Hlope se saak en Komphela: Kopsorge

Volgens berigte oor die Hooggeregshofuitstpraak dat die Regterlike Dienstekommissie grondwetlik kleigetrap het deur die Wes-Kaapse Premier nie meer volledig by die Hlope-sage te betrek nie, het die RDK nie net grondwetlik gefaal nie, maar ‘n baie elementêre blaps begaan deur die besluit te neem sonder dat ‘n kworum van lede teenwoordig was.

Met die sogenaamde Hoofstuk-9 grondwetlike liggame, soos die Openbare Beskermer en Menseregtekommissie wat na berig word die een na die ander vasval, (die Kommissie vir Geslagsgelykheid is die jongste geval), beroep mense en instansies hul algaande meer en meer op die Howe om die staat te dwing om sy grondwetlike pligte na te kom.

Nou faal die Regterlike Dienstekommissie in sy eie sake. Die een blaps ‘n grondwetlike fout, en die ander iets wat op junior vlak in vergaderingsprosedures geleer word. Selfs Trompie het geweet om sy Boksembende te tel voor vergaderings begin is.

Dit is ongelukkig tekens van ‘n piesangrepubliek.

Pas is ook berig dat verskeie rugbybase parlement toe ontbied is nadat die hoogs omstrede voorsitter van die Portefeuljekomitee vir Sport kommer uitgespreek het oor speeloppervlaktes waarop sommige Fifa-wedstryde binnekort gespeel moet word.

Dit is al talle kere uitgewys dat Fifa se grondwet, soos dié van die IOK en die meeste ander internasionale sportkodes, politieke inmenging in hul sportkodes verbied. Fifa het boonop die reputasie dat dit die daad by die woord voeg, en lande soos Griekeland, Iran en Kenia is al hieroor geskors, met lande soos Brasilië en Nigerië wat net betyds kopgegee het.

Met die reeds veel minder oorsese besoekers wat verwag word, gepaardgaande met slegte publisiteit oor nasionaliseringspraatjies en Julius Malema se sangtalent wat polarisasie tot kookpunt gedryf het, het die land werklik nie nodig om die pot verder te roer nie.

Komphela, soos enige ander landsburger, het die reg om sy kommer uit te spreek. Daar is egter sportstrukture wat hierna kan, en behoort om te sien.

Hy verkies egter om die pad te loop waar die staat onregmatig op die burgerlike sfeer ingryp.

Het die regering nog ‘n reputasie gehad van ordentlike selfbestuur gehad, was dit dalk nog ‘n ander saak, maar te veel sportsoorte het danksy effektiewe regeringsoorname in ‘n soortgelyke moeras as munisipale regering en verskeie provinsiale en staatsdepartemente beland, met groot verleenthede by onder meer die Olimpiese Spele.

прокурор Фильчаков

Afrikaans se amptelike status

In die grondwet word verklaar dat Suid-Afrika elf amptelike tale het. In die praktyk is al elf amptelike tale gelyk solank as wat Engels as die oorheersende hooftaal gebruik word.

Met die aanvaarding van die elf amptelike tale het skeptici gesê dit was ‘n truuk van die ANC om deur die onwerkbaarheid van soveel amptelike tale uiteindelik net een taal te hê, naamlik Engels. Cachalia en ander, skryf ook in hul akademiese handleiding, Fundamental rights in the new constitution, dat die elf tale waarskynlik uiteindelik tot slegs een amptelike taal sal lei.

Die skrif van hierdie bedoeling moes selfs vir die Roelf Meyers van die tyd aan die muur gewees het toe die ANC aangedring het dat ‘n bepaling in die oorgangsgrondwet geskrap word, naamlik dat ‘n bepaling wat die vermindering van regte wat ‘n amptelike taal by aanvaarding van die grondwet geniet het nie verminder mag word nie.

Net iemand wat nie wil sien nie, sal saamstem dat Afrikaans vanaf 1994 erg onder druk geplaas is, en dat die regering vanuit die staanspoor Afrikaans gemarginaliseer het. By Statistieke SA is personeel selfs verbied om in selfs onderlinge e-poskommunikasie enige ander taal as Engels te gebruik, ‘n verbod wat deur die huidige Statitikus-generaal, ‘n Lesothoburger, laat vaar is.

Dié naweek is onder meer berig dat R200-note wat in omloop gekom het, as vervals geïdentifiseer is, onder meer omdat die vervalsers van ‘n ou voorbeeld gewerk het waarop Afrikaans nog voorkom.

Nog ‘n berig lui dat ‘n lugwaardin van die SAL ‘n passasier gaan verkla het omdat sy hom in ‘n verleentheid voor die passasiers gestel het deur Afrikaans met haar te praat.

‘n Afrikaanse beraad deur swart Afrikaanssprekendes wat onder meer deur Minister Trevor Manuel begewoon is, word as hoop vir Afrikaans aangebied. Einste Manuel, wat volgens sy eie vroeëre aansprake Afrikaans in die tronk by Grootvlei geleer het, bederf die spulletjie deur prof. Hermann Gilliomee en dr. Dan Roodt as negatiewe faktore vir Afrikaans uit te sonder.

Beide hierdie here het hulself as heel in staat om hul eie saak te stel bewys, realiteite wat ongelukkig deur ‘n georkestreerde aksie voortdurend onder verdenking geplaas word. Hierdie aksie steur hulle gewoon nie aan die verduidelikings van die geteikendes – wat ook ander mense insluit – nie, en nog minder aan feite.

‘n Groot deel van die intellektuele debat – as so iets die term debat waardig is – woed anderkant die wyngordyn en is om die Universiteit van Stellenbosch se omstrede T-opsie geweef. In die Wes-Kaap is ongeveer die helfte van die inwoners se huistaal Afrikaans. Die res bestaan uit Engelssprekendes, Xhosasprekendes, Duits-, Portugees- en deesdae Somalisprekendes en vele ander. Tog het dit nog net een beduidende hoër onderwyskundige instelling wat Afrikaans as medium gebruik, en waar Afrikaans deur die openinge wat die T-opsie bied, algaande onder druk kom. By geleentheid het ‘n departementshoof selfs haar nek so ver uitgesteek om Engels tot enigste onderrigtaal in haar departement te verklaar omdat sy, as Engelssprekende, dosente aangestel het wat hoegenaamd nie Afrikaans magtig is nie, en onder meer nie in staat is om Afrikaanse vraestelle na te sien nie.

In hierdie omgewing word die fatwah skynbaar uitgespreek teen Afrikaanssprekendes wat eens Dakargangers was, maar nou, uitgekryt as neo-konserwatiewes, dit durf waag om ‘n bedeling by die US te bepleit, en nog erger, aktief werk vir die effektiewe behoud van Afrikaans by Maties.

Die ironie, taalregte word by die naam in die grondwet verskans, en transformasie wat so ten alle koste gedryf word, hoogstens in die grondwet geïmpliseer.

Dan is daar nog mense wat volhou Suid-Afrika het ‘n wonderlike grondwet. Kundiges, soos prof, Koos Malan, wat op juridiese gronde die leemtes uitwys wat dit moeilik maak om die bedoeling van die grondwet toegepas te kry, word as meningsvormer gemarginaliseer.

сауна

Die pen is magtiger….

Vir meer as ‘n eeu het koerante die reputasie gestand gedoen van die pen wat magtiger as die swaard is.

Selfs magtige mense, soos regters, wat in ‘n konfrontasie met koerante betrokke geraak het, het geleer ‘n mens kruis nie swaarde met hulle wat ink by die dromme aankoop nie.

Koerante, en in die besonder onverbonde koerante, se vermoë om korrupsie in die regering bloot te lê, het aan hierdie medium die reputasie van ‘n onlosmaaklike deel van die demokrasie besorg, en word in Europa dikwels as die vierde, weliswaar nie-amptelike, been van demokrasie beskou. Die ander is die wetgewende, die uitvoerende en die regterlike gesag.

Al het die uitsaaiwese op die toneel verskyn, het dit nog selde in die wêreld die rol van ‘n vrye pers kon inneem, omdat owerhede gewoonlik die golflengtes beheer. In Suid-Afrika geskied dit via ‘n liggaam wat veronderstel is om onafhanklik te wees, maar wat deur die regering aangestel is en wetgewing moet uitvoer wat deur die regering ingestel is. Stasies wat werklik onafhanklik probeer wees, soos Radio Pretoria, moet by voorbaat weet hulle moet ook die paadjie howe toe snuif trap om op die lug te bly.

Presies hoe die politieke klimaat teen ‘n vrye radiowese gelaai is, blyk uit die hegte vriendskap wat Suid-Afrika handhaaf met die Venezuelaanse president, Hugo Chavez, wat die onafhanklike radiostasies gesluit, en met die luggolwe se ekwivalent van lyfblaaie vervang het.

Vandag in Volksblad besing Beeld se redakteur, Tim du Plessis, die rol wat ‘n vrye en robuuste pers in Argentinië speel om korrupsie in regeringsgeledere bloot te lê. Hy tref dan vergelykings tussen die Argentynse en Suid-Afrikaanse pers.

Daar is inderdaad vergelykings, veral as dit kom by die jag maak op omstrede optredes van die regering.

Daar is egter ook radikale verskille.

Die redaksionele aanslag waaraan die lesers van Afrikaanse en Engelstalige koerante blootgestel word, verskil baie. Breedweg kan gestel word dat beide ‘n besondere persepsiewêreld voed. Oppervlakkig gestel, die een voed die rugbygemeenskap, die ander ‘n sokkergemeenskap. In laasgenoemde kom rugby bykans net ter sprake wanneer kritiek uitgespreek word oor die stadige pas van transformasie in rugby, sonder om self ‘n bydrae daartoe te lewer.

Die gevolg, weer eens breedweg beskou, is dat wit en swart met verskillende persepsies van die werklikheid opgesaal sit. Dit was veral verstommend duidelik in die tyd toe pres. Thabo Mbeki nog regeringshoof was. ‘n Saak sou lank woes in die Afrikaanse pers woed, en wanneer die president uiteindelik ‘n besoek aan die parlement tydens ‘n blits-ampsbesoek aan Suid-Afrika ingepas kon kry, en met vrae hieroor gepeper word, hy antwoord dat hy van die saak onbewus was.

Tim was ook die man wat die nuus gebreek het dat swart redakteurs skei gebreek het deur politieke korrektheid vaarwel toe te roep. Wit redakteurs het gevolg, en skielik het die Mbeki-doktriniste wat op ‘n streep die publiek probeer wys maak het hoe briljante Mbeki se onverstaanbare optredes en uitsprake was, soos mis voor die son verdwyn.

Tim het die swart redakteurs selfs by die naam gelys toe hy hulle geloof het.

Kort na pres. Jacob Zuma se bewindsaanvaarding het van dieselfde name egter saam met dié van negrofiliste soos dr. Nico Smith verskyn wat wit mense gewaarsku het om swart mense nie so te kritiseer nie, omdat dit tot ‘n bloedbad kan lei. Dit het die indruk gelaat dat die swart redakteurs minder oor persvryheid gepla was as dat hulle deel was van ‘n veldtog om van Mbeki ontslae te raak en met Zuma te vervang.

Nou kom Zuma gereeld in die Engelstalige pers aan die beurt wanneer die teerkwas ingespan word, terwyl hy nog so onlangs as met sy jongste huwelik meestal vuriglik verdedig is.

Die Mail & Guardian het egter ‘n welkome afwisseling op die veralgemeende reël verskaf.

Die Suid-Afrikaanse pers, en in die besonder die Afrikaanse pers, het egter ook ander belangrike dimensies.

Formeel redaksioneel onafhanklik, het die Volksblad na dit tydens ‘n Kovsie-studenteraadsverkiesing van partydigheid beskuldig is, sy eie redaksionele beleid gestel, en afgesluit deur te meld dat enige party wat dit ook aanvaar, verdien om redaksioneel ondersteun te word. Hoewel dit geïmpliseer het dat die Volksblad hierdeur as lyfblad van die DA inval, het die koerant, waarskynlik meer as die ander Naspers-koerante, ook ruimte vir ander partye gelaat.

In die geval van Die Burger was mense met sterk “struggle credentials” sterk in die topredaksie verteenwoordig, miskien minder opvallend omdat dit hoofsaaklik in ‘n provinsie versprei waar die ANC nie die septer swaai nie.

Rapport het onder die nuwe redakteur baie na-aan ‘n redaksionele aflaaiplek van Max du Preez geword.

Tim du Plessis se redakteurskap is vanuit die staanspoor deur ‘n groter mate van onafhanklikheid en selfs rigtinggewendheid gekenmerk. Sy bestuurstyl en lojaliteit aan sy mense laat ruimte dat mense wie se standpunte op die oog af baie van syne verskil, ook ruim in rubrieke weerspieël word. Hy het mettertyd in sy onafhanklikheid gegroei, en sy veral vroulike kollegas se lieflingkind, Max, reeds goed die kop gewas.

Tim was ook gou om te besef dat, soos hy dit destyds gestel het, die alewige blogs, inligting in so ‘n mate by die gedrukte media verbyvoer, dat koerante wat om ideologiese redes inligting van lesers weerhou, bloot hul eie geloofwaardigheid aantas. Sedert hierdie waarneming het die verskynsel net gegroei, en neem hand oor hand skerp toe.

Nogtans is sommige Suid-Afrikaanse partye, ironies, meer van die radiowese afhanklik om hul boodskap uit te kry as die sogenaamd onverbonde Afrikaanse koerante. Selfs die Engelstalige koerante, en ironies die oorsese pers, gee meer dekking aan hierdie koerante wat in effek maar DA-verkneg is.

Onder die woernale wat sterk groei, is dié van Praag, en wat boonop na die moord op mnr. Eugene Terre’Blance, uit sy nate bars.

Die internet het ‘n vryheid gegee aan mense wie se oortuigings tot dusver deur hoofsaaklik die sensuur van politieke korrektheid gesmoor is. Dit blyk ook uit die gedrukte koerante se aanlyn-leserskommentare. Hierdie kommentare word boonop redaksioneel gekeur, en ‘n mens kan maar net wonder hoeveel word nie geplaas nie.

Hierdie aanlyn-reaksies is baie dikwels uiters ongenaakbaar met naïewe rubriekskrywers. Persepsies wat voorheen deur politiek-korrekte sensuur feite geword het, word nou op ‘n streep as mites afgemaak, en van die rubriekskrywers word ontsenu omdat hul ganse verwysingsraamwerk as mites bewys word. Die Afrikaanse rubriekskrywers wat nog waag om na die Suid-Afrikaanse grondwet as ‘n soort evangelie verwys, word algaande minder, aangesien hulle oor geloofwaardigheid sensitief is.

Dit neem egter min weg van die feit dat Suid-Afrika, wat mediablootstelling betref, uniek is en bly. Aan die een kant word Afrikaanssprekende lesers, veral die groeiende persentasie wat toegang tot die internet het, nou aan ‘n heel nuwe stel feite blootgestel.

Aan die ander kant is daar ‘n groot deel van die hoofsaaklik swart bevolking wat min toegang tot geskrewe media het, en nog minder tot die internet, of dit wat Afrikaanssprekendes in Afrikaans plaas. ‘n Groot deel se inligtingsvoer oor dit wat in die land en die wêreld aangaan is via die SABC of openbare politieke vergaderings waar die politici as sprekers optree.

En daardie verskille waaraan verskillende mense in Suid-Afrika blootgestel word, is ontsettend groot.

En dan is daar diegene wat verbaas is dat polarisasie plaasvind. Die toetsbord is magtiger as die pen.

free play online

Die grondwet en demokrasie

In sy eenvoudigste vorm kan dit gestel word dat die doel van ‘n grondwet behoort te wees om demokrasie te verseker, en dan hierdie demokrasie so te temper dat ‘n diktatuur deur die meerderheid nie kan ontstaan nie.

‘n Grondwet wat nie aan hierdie doel kan beantwoord nie, is nie ‘n goeie grondwet, of nog minder, soos Max du Preez dit die afgelope naweek gestel het, ‘n wonderlike grondwet.

‘n Belangrike toets wat ‘n grondwet moet kan deurstaan, is dat dit nie vir sommige burgers ideologies wonderlik, en vir ander ideologies onaanvaarbaar mag wees nie. Dan faal die grondwet om bo die politiek van die dag uit te styg, en kan dit misbruik word.

In oorwegend homogene lande soos Australië is daar trouens ‘n skerp debat oor of ‘n grondwet hoegenaamd so sterk behoort te wees dat dit keuses van die burgery, soos deur politici verteenwoordig, kan beperk. In wese kom dit daarop neer dat die nie-demokratiese verkose regters in gevalle van ongrondwetlike keuses deur die kiesers, ‘n stokkie voor daardie keuses kan steek. Dit word daar as ‘n onregverdige inbreuk op demokrasie beskou.

Die voorstanders vir onbeperkte demokrasie toon verskeie voorbeelde waar die burgery, en nie die grondwet nie, van onaanvaarbare praktyke ontslae geraak het, soos slawerny in die VSA.

Hierdie argument loop egter in sy eie beperkings vas. Persvryheid word vandag as ‘n onlosmaaklike deel van demokrasie beskou, en sonder ‘n grondwet kan die meerderheid in teorie persvryheid en ander burgerregte gewoon nek omdraai.

In ‘n heterogene land soos Suid-Afrika word veel groter toetse aan grondwette gestel. Dit is internasionaal – met enkele uitsonderings na – praktyk dat heterogene lande se grondwette naas ‘n handves van individuele menseregte ook ‘n volwaardige deel vir groepregte het, of minstens, vir minderheidsregte. Hierdie regte sluit aan by die Volkereg. Die Afrika-kommissie vir Mense- en Groepregte, waarvan Suid-Afrika ‘n lidland is, se manifes maak byvoorbeeld ruim voorsiening vir groepregte.

Suid-Afrika s’n nie, volgens mnr. Roelf Meyer, en verduidelik hy, is eerder die koers ingeslaan dat groepe hul regte moet beding deur die kollektief van individuele regte. Hoe kleiner ‘n groep, hoe minder bedingingsmagte dus, en hoe minder opeisbaar is die minderheidsregte.

Hoe goed of sleg Suid-Afrika se grondwet is, word egter ook getoets aan die hand van ander uitvoeringsaspekte. ‘n Positiewe teken is dat die regering hom kort-kort in die howe bloedneus loop teen pogings om ongrondwetlike praktyke in te voer. Die howe is egter weens die koste en tydsaamheid nie altyd die geskikte remedie nie, en hiervoor is instansies soos die Menseregtekommissie, die Openbare Beskermer en Pansat in die lewe geroep.

‘n Kombinasie van tandeloosheid en die laai daarvan met regeringslui maak dat dit oorbodig is om veel hieroor te sê. Grondwetlike kenners doen selde meer die moeite om na hierdie instellings te verwys, en die Kommissie vir die Bevordering en die Beskerming van Kultuur-, Godsdiens- en Taalgemeenskappe is weens regeringsmanipulasie effektief disfunksioneel en word effektief glad nie meer genoem nie.

Die howe bly die laaste bastion. Die howe word egter nou self onder die vergrootglas geplaas, en die jongste sneller is die sittings van die Regterlike Dienstekommissie om Wes-Kaapse regters aan te stel.

Die wortel hiervan is duidelike aanduidings dat pres. Jacob Zuma uitsprake maak wat daarop dui dat hy alles as ondergeskik tot die regering, en uiteindelik Lethuli-huis beskou. Verskeie poste wat professionele neutraliteit en objektiwiteit vereis is reeds deur mense gevul wat in effek niks anders as politieke kommissarisse is nie.

In Nasionale Pers se Afrikaanse dagblaaie het daar die afgelope twee dae ‘n hoofartikel verskyn wat gemik op die regterlike dienstekommissie vrae vra. Uiteindelik word gevra dat die aanstellings in die gees van die grondwet moet geskied.

Is dit ‘n eerste, vroeë erkenning dat die grondwet leemtes het? Dat op die gees as eerder as die letter van die grondwet staatgemaak moet word? Dat mooi gevra in plaas van opgeeis word?

Geen grondwet kan volmaak wees nie, bloot omdat dit mense is wat dit opstel. En mense is feilbaar. Die rits “ammendments” aan die Amerikaanse grondwet dui daarop dat ‘n grondwet ook nie leweloos kan wees nie. Tog is daar maar toenemend weer druk om onbedoelde gevolge teen te werk. In die VSA het die regters aborsies op aanvraag gewettig, maar nou is die meerderheid Amerikaners volgens peilings daarteen gekant. In Suid-Afrika geld dieselfde, en boonop dui peilings daarop dat die meerderheid Suid-Afrikaners ten gunste van die doodstraf is, maar dit is ongrondwetlik – ironies op dieselfde menseregtebepaling wat dit vir verskeie Amerikaanse deelstate moontlik maak om wél die doodstraf toe te pas.

Oor die kwessie of ‘n grondwet sekulêr moet wees of onder die oppergesag van die Allerhoogste gestel moet word, woed ‘n debat op sy eie, omdat sekulêre grondwette dikwels godsdiens tot die kerklike terrein wil beperk, en dan die morele kodes wat ‘n funksionerende demokrasie onderlê, soos ‘n afkeer aan korrupsie, in die sekulêre en dikwels agnostiese wêreld probeer vind. Dit druis immers in teen die Christen-begrip dat ‘n mens nie net ‘n Christen in die kerk is nie, maar ook in die werkplek, in die huwelik, in die gesin en …in sy burgerlike pligwêreld.

In die Bybel word die vraag gevra: “Waar sal ons hulp vandaan kom?”

Die antwoord is nie “Van die wonderlike grondwet” nie.

best game прокурор Фильчаков

Suid-Afrika selfsodomiseer sy reputasie

Die sirkus sedert verlede Saterdag toe die gedrukte media in Suid-Afrika met hul sodomie-gerugte rondom Eugene Terre’Blanche begin het, blyk nou gedeeltelik deur die land se inligtingsdiens georkestreer te word, luidens ‘n verklaring wat die AWB gister aan Sapa uitgereik het.

In kommentaar gister op die Mail % Guardian se webwerf skryf ‘n Engelssprekende blanke, ene Mao Brac:

These previously disadvantaged cops, previously disadvantaged journos, and previously disadvantaged lawyers and their corrupt masters are busy sodomising the SA justice system, at levels which make the Boere’s machinations in the 80’s look like child’s play. I’ve already told people abroad that I’m ashamed to be South African. I’m no AWB sympathizer, by the way. Have always despised them anyway. Mao Brac on April 12, 2010, 7:32 pm

Dis asof die landsregering en die mediahuise deur ‘n bende dertienjariges vanuit ‘n seunskoshuis oorgeneem is. Die infantiele aantygings en sommer opgemaakte stories oor sodomie en kondome wat klakkeloos deur polisie-offisiere, ondersoekbeamptes en die koerante herhaal word, is nie net kinderagtig nie, dis infantiel verby.

Suid-Afrika is vinnig besig om die teater van die absurde wat hom in Afrikalande soos Uganda onder Idi Amin en Zimbabwe onder Robert Mugabe afgespeel het, tot nuwe hoogtes te voer.

Die staat, die land en sy media selfsodomiseer sy eie reputasie!

Saam met die anonieme Engelssprekende hierbo wat “skaam is om ‘n Suid-Afrikaner te wees”, moet elke regdenkende Afrikaner vandag besef dat ons finaal afstand van die Suid-Afrikaanse identiteit, die onderbroekvlag, Nkosi Sikelel’i Afrika en alles wat daarmee saamhang, moet doen.

Ons voorouers wat, op enkele weke na, ‘n eeu gelede hierdie staat opgerig en tot die suksesvolste in Afrika opgebou het, sou nooit kon voorsien dat dit eendag as ‘n korrupte, gewelddadige sirkus onder temmers soos Julius Malema sou eindig nie.

Die Afrikaner moet so gou moontlik ‘n eie republiek, ‘n volkstaat verkry waarin ons ons eie kultuur kan beoefen en ons eie doelwitte kan nastreef, sonder om in die modder afgetrek te word deur kinderagtige grootmenere met blink swart motors, sakke vol geld uit die staatskas en wat boonop sodomiepraatjies as “slim politieke propgaganda” voorhou.

Kom ons ontstrengel ons uit dié platvloerse gemors.

Laat die oranje, blanje, blou weer wapper oor ons eie land. En sommer gou!excalibur casino games Данильченео

Op verskillende golflengtes

Gister is Suid-Afrikaanse soldate afgesien wat ontplooi word. ‘n Duisend soldate word in die Soedan ontplooi, en sowat 500 aan die grense met Mosambiek en Zimbabwe.

Intussen nader die dag waarop Vrystaat Landbou en die staat mekaar in die hof ontmoet nadat dié landbou-organisasie die regering gedagvaar het oor beweerde pligsversuim om sy burgers te beskerm. ‘n Belangrike faktor is dat boere aan die Lesothogrens beweer die huidige beskerming is onvoldoende. Strooptogte op vee en weiding, en selfs plaasmoorde, is te algemeen.

Dat vredesmagte in Soedan nodig is, is ongetwyfeld so. Of Suid-Afrika kan bekostig om soveel soldate in ander lande te ontplooi, terwyl sy eie burgers se beskerming duidelik onvoldoende is, is ‘n heel ander vraag.

Die weermag sou volgens vroeë aanduidings die grensbeveiliging by die SA Polisie oorneem, nadat die weermag dit vroeër gedoen, en toe deur die polisie oorgeneem is maar nie die mas opgekom het nie.

Hoe nader 1 April gekom het, hoe moeiliker het dit geword om vas te stel of die polisie aan grense sal aanbly waar die weermag nie nou ontplooi word nie. Navrae is doodeenvoudig nie beantwoord nie.

Nou, ruim na 1 April, word aanduidings gegee dat die polisie aanbly tot hulle vervang word.

Boonop is dit ‘n ope vraag of die aantal soldate wat uiteindelik wel ontplooi gaan word, voldoende is. Hulle gaan minder wees as die polisie wat nie voldoende beveiliging kon verskaf nie.

Om soldate in vredesoperasies te ontplooi is nie noodwendig ‘n onbekostigbare luukse nie. Suid-Afrika word deur onwettige immigrante oorstroom, waarvan minstens ‘n deel vlugtelinge is. Om toestande in die lande van herkoms te stabiliseer, sal in beginsel die behoefte om te vlug verminder.

Word ‘n rand – vir rand – ontleding egter gedoen, lyk dit na meer lonend om die plaaslike grense behoorlik te beveilig, onder meer omdat die meeste onwettige immigrante nie vlugtelinge is nie, maar bloot ekonomiese migrante, wat beteken Suid-Afrikaners se reeds boomskraap werksgeleenthede word verminder, en hulpbronne moet aangewend word om dienste aan mense te voorsien wat nie hier hoort nie.

Om egter die plaaslike bevolking aan misdaad, soos moord, bloot te stel, is nie verdedigbaar nie, veral as die ontplooiing van vredesoldate ‘n prestige-aksie is.

Om soldate in die Soedan te ontplooi is ook deurspek met morele vrae. Soedan se president is gedagvaar om voor die internasionale geregshof op aanklagte van volksmoord tereg te staan.

Die vredesoldate moet die huidige verkiesing stabiliseer, nadat die vernaamste opposisiekandidate hulle van die presidentsverkiesing onttrek het, skynbaar omdat geglo word alles is nie pluis nie.

In die proses, so lyk dit, is die verkiesing nou eerder ‘n bemarkingsaksie om aan pres. Al Bashir ‘n kleed van legitimiteit te voorsien, terwyl hy eintlik krimineel vervolg moes word.

Soedan is ‘n klomplekse, uiters heterogene land wat tradisioneel deur ‘n Arabies-Moslem-noorde oorheers word. Selfs ander Moslems, soos dié in Darfoer, word nie ontsien nie. Die swart suide is onderling hoogs gepolariseer en onderlinge slagtings kom periodiek voor. Dit is probleme wat staatkundig opgelos moet word, nie deur permanent soldate te ontplooi nie.

Die werklike vraag is of Suid-Afrika die luukse kan bekostig om daar ver betrokke te wees, sodat burgers tuis die staat hof toe moet sleep om hulle behoorlik te beskerm.

Die hoeveelheid kere wat die staat nou oor ander sake hof toe gesleep word, dui daarop die regering ‘n baie gebrekkige begrip het oor hoe om heterogeniteit te hanteer, en geen benul het van hoe om polarisasie te voorkom nie.

Bewering oor gekookte misdaadsyfers slegte nuus

Met minder as twee maande oor voor die Wêreldsokkerbekertoernooi afskop, is dit te wagte dat talle verwikkelinge in Suid-Afrika beoordeel sal word in terme van die vergrootglas van die wêreld wat algaande meer en meer oor Suid-Afrika inskuif.

Die jongste verwikkeling wat die potensiaal het om vir Suid-Afrika ‘n verleentheid te wees, is die nuutste stelling dat Suid-Afrika se reeds hemelhoë misdaadsyfers gekook word. Die man wat dit beweer is nie ‘n mamparra nie. Mnr. David Bruce is ‘n senior navorser by die Sentrum vir die studie van Geweld en Versoening.

Die aanduidings dat misdaadsyfers gekook word, is nie nuut nie.

Die Mediese Navorsingsraad het reeds in die openbaar die polisie se moordsyfers betwis, en gemeen die werklike moordsyfer is aansienlik hoër.

Die diefstalsyfers wat via die landbousensus aan die lig gekom het, is baie, baie hoër as die polisiesyfers, en strek oor terreine soos veediefstal, die diefstal van gewasse en die vaslê van gereedskap en implemente. Die omvang van weidingdiefstal en brandstigting kom weer via ander bronne aan die lig. Formeel word hierdie verskille daaraan toegeskryf dat boere se vertroue in die polisie reeds so geknou is dat hulle die moeite ontsien om sekere misdaad by die polisie aan te meld. Dit verklaar nie die groot verskil in omvang nie omdat saaknommers benodig word vir versekeringseise en om verliese by Jan Taks terug te eis.

Verskeie spesifieke gevalle van die gekonkel met misdaadsyfers is reeds deur die polisie self en die Onafhanklike Klagtedirektoraat ondersoek.

Baie mense het ook eerstehandse ervarings wat die vertroue in die polisie se syfers onder verdenking plaas. ‘n Bloemfonteinse vrou wie se hangertjie wat om haar nek gehang het, tydens die Konfederasiebekertoernooi voor by haar bloes uitgeroof is, moes verbysterd ervaar hoe sy kort hierna deur die stasiebevelvoerder gebel en erg uitgetrap is omdat sy so ‘n voorval by die polisie aangemeld het. Hy het roof ‘n “petty crime” genoem wat ‘n mens, volgens hom, nie aanmeld nie omdat dit die polisie se statistieke sleg laat lyk.

In die dae van die Kommando’s het ‘n kommandolid by ‘n streekvergadering op Riviersonderend van Agri Wes-Kaap gespog oor hoe knap die polisiestatistieke werk, deur die syfers te gebruik van hoeveel vee die vorige dag in die betrokke area gesteel is. Dadelik was daar ‘n beroering onder die boereleiers, want by hulle alleen is meer vee gesteel as wat die polisie vir die hele streek opgee. En al hul verliese is wél by die polisie aangemeld.

Dit is noodsaaklik dat hierdie syfers korrek moet wees, sodat teenstrategieë behoorlik beplan en uitgerol kan word. Net een ding is slegter nuus as hemelhoë misdaadsyfers, naamlik gediskrediteerde misdaadsyfers.

Vrystaat Landbou is nou besig met ‘n hofproses teen die regering oor beweerde versuim van die regering om die Vrystaat se inwoners, en spesifiek die boere veral aan die grens met Lesotho behoorlik te beskerm.

Dit sal ‘n ontsettende verleentheid vir die regering inhou as dit sou blyk dat sy beoordeling van die veiligheidsituasie geskoei sou wees op gekookte misdaadsyfers.

Gerusstellings aan voorgenome buitelandse sokkergeesdriftiges dat hulle veilig sal wees, kan erg boemerang as dit sou blyk dat dié versekerings op gekookte syfers geskoei is.

Die strategiese belang daarvan dat die syfers korrek moet wees strek veel verder as die merietebeoordeling van polisiestasies en hul bevelvoerders.

справка 086 у купить

Medialema: die walglike NSA-pers

Die voorbladberigte wat daar gister in koerante van die Independent-groep (Saturday Star en Pretoria News), asook Naspers se webwerwe (Beeld, Volksblad, Die Burger) oor ‘n “gebruikte kondoom” langs wyle Eugene Terre’Blanche se bed verskyn het, verteenwoordig die absolute laagtepunt in die Suid-Afrikaanse joernalistiek. Die hoogheilige dooieboomverslaggewers wat vroeër vandeesweek ontstoke was omdat Julius Malema ‘n BBC-joernalis uit Luthuli-huis laat smyt het, skroom self nie om baie diep in die modder in te duik met hul sensasionele smeerstories nie.

Respek vir die vermoorde man en sy gesin in rou het geen snars getel by die publikasie – in vet letters op voorblaaie – van ‘n vuige brousel oor Terre’Blanche nie. Enige mens by sy gesonde verstand sou kon dink dat so ‘n uiters vreemde bewering van homoseksuele verkragting deur ‘n redelik bejaarde man wat twee weke vantevore ‘n hartoperasie ondergaan het op sy minste vergesog is. Maar nee, ‘n nuushond met ‘n lae IK wat ‘n skandaal ruik, is so onstuitbaar soos ‘n kwylende aasdier op pad na ‘n verrote karkas. Natuurlik is gister se smeertaktiek teen iemand waarvoor 30 000 Afrikaners Vrydag na Ventersdorp opgeruk het deels deur hul Afrikanerhaat gemotiveer.

Dis ironies dat “die media” so dikwels teen Julius Malema van die ANC-jeugliga uitvaar, aangesien hulle presies dieselfde taktiek gebruik en deur dieselfde gemene, onetiese motiewe aangespoor word.

Voortaan behoort ons te praat van die Medialema. Gister het die land se gedrukte koerante en die groot mediamonopolieë wat daagliks hul produkte in supermarkte en kafees aan ons afsmeer feitlik alle geloofwaardigheid verloor.

As dit nie vir die onafhanklike nuwe media van die internet soos praag.co.za was nie, het ons voorwaar gister saam soos malles in ‘n gestig gejubel oor die liederlike swartsmeerdery van ‘n dooie man wat homself nie kan verdedig nie.

Die moord op Eugene Terre’Blanche het op die vooraand van die Wêreldsokkerbeker geskied en het ‘n enorme verleentheid – nee, skande – vir die ANC-bewind geskep. Dat daar moontlik ook duistere magte agter hierdie soort veldtog sit, wat tans poog om die skande in teenpropaganda om te keer, is ‘n moontlikheid.

Malema se liedjie praat egter van “die Boere wat verkragters is”. Met Afrikalogika word die liedjie nou vertaal in ‘n versinsel oor Terre’Blanche wat ‘n kondoom sou gebruik het om sy jong moordenaar te verkrag. “Die verkragter, die Boer, is dus doodgemaak.” Dit gaan nie meer om politiek nie, maar om volkekunde.

Geweld en die toenemende terugkeer na die logika van oer-Afrika, het die land tot waansin gedryf. Laat ons, anders as die Medialema, Julius se tweelingbroer, nie op loop gaan nie. Elke bewering en stukkie getuienis in hierdie saak behoort voortaan met die uiterste skeptisisme bejeën te word en oor en oor onder die vergrootglas bekyk te word alvorens ons tot enige gevolgtrekking kom. Dat die moordenaars se regsverteenwoordigers insgelyks tot op hierdie vlak daal, met verklarings aan die Medialema in ‘n skynbare poging om hul kliënt(e) te verontskuldig, is ewe laakbaar.

Die Afrikaner wil nie langer deur die nuwe Suid-Afrika se absurditeit en liederlikheid besmet word nie.

Ons behoort ook uit beginsel geen gedrukte koerant meer te koop nie. Nie net word bome daarvoor afgekap en goeie petrol uitgery om die gemors na verkooppunte te vervoer nie, maar geen regdenkende ouer sal sulke drek in sy huis wil inbring nie.

The Star het meer as ‘n eeu gelede die Johannesburgse uitlanders tot oorlog teen die vredeliewende Boere opgesweep. Toe ds. William Nicol in 1917 die aansoek vir die eerste Afrikaanse hoërskool in Johannesburg, Helpmekaar, by die onderwysdepartement ingedien het, het The Star dit bekla en smalend in ‘n hoofartikel gekryf: “An Afrikaans high school in Johannesburg? There is something rotten in the state of Denmark.” The Star se huidige haatveldtog is nie net teen Eugene Terre’Blanche en sy treurende gesin gemik nie, maar teen elke Afrikaner.

In enige ander land sou so ‘n koerant se kantore lankal afgebrand of deur ‘n bom verwoes gewees het. Die ordentlike, fatsoenlike, beskaafde en wetsgehoorsame Afrikaner is egter die ideale vyand omdat ons alles lydsaam verduur en eenvoudig deur die gemeenheid en vuigheid van ons eeue oue vyande stomgeslaan word.

Daar is egter perke aan die verdraagsaamheid en wetsgehoorsaamheid van selfs die Afrikaner. Dit sal ons vyande nog uitvind.

Staatsmanskap en politieke opportunisme

Wanneer die vet in die vuur is, word die onderskeid tussen staatsmanskap en opportunistiese politiekery duidelik.

Met die moord op die AWB-leier het die vet skouspelagtig in die Suid-Afrikaanse vuur geval. Dit het soos ‘n onverwagse hersieningstoets voor ‘n belangrike eksamen vir Suid-Afrika gekom, en die uitslag van hierdie toets gaan wys wie is staatsmanne en wie is opportuniste.

Bykans alles wat kon saamspeel om hiervan ‘n omvattende toets te maak, het saamgespeel.

Plaasmoorde, wat teen ‘n hoë koers voorkom, het ‘n eskalasie getoon sedert die ANC se heethoofdige jeugleier, Julius Malema begin sing het die Boere moet geskiet word. Die ANC het bont gepraat oor die nasionalisering van landbougrond. Peilings toon nie net ‘n hoë vlak van polarisasie nie, maar kom te midde van hoë werkloosheid, en terwyl meer en meer mense begin kennis neem dat Suid-Afrika die boonste sport van lande bereik het waar inkomstegapings gemeet word.

Die naderende wêreldbeker-sokkertoernooi verseker boonop dat die oë van die wêreld op die land gerig is. In Suid-Afrika kan breedweg onderskei word tussen diegene wat bloot begerig is dat die toernooi ‘n reuse sukses moet wees, en diegene wat bekommerd is dat sake soos slegte paaie, misdaad en politieke blapse die geleentheid in ‘n verleentheid kan omskep – wat ‘n langtermyn sleureffek op almal sal hê.

Die land het die moord op Terre’Blanche so nodig gehad soos dwelmverwante bendebedrywighede. Dit is egter ‘n gegewe, en die land word skielik met ‘n hersieningstoets in die vorm van ‘n karaktertoets gekonfronteer.

Voorlopige aanduidings oor hoe die land se politici vaar is gemengd.

Op 6 April, meer as 350 jaar na Jan van Riebeeck aan die Kaap geland het, was dit nodig dat die polisie ‘n rol doringdraad tussen wit en swart mense voor die hof uitrol toe Terre’Blanche se moordverdagtes verskyn het. Hierdie doringdraad kon kwalik ‘n groter verdeling van persepsies en sentimente simboliseer.

Op dieselfde dag het die polisie ‘n betoger tydens onluste oor munisipale dienslewering doodgeskiet, net om te herinner dat die land se probleme op meer vlakke lê as net wit / swart.

Die feit dat dit Terre’Blanche is wat vermoor is, het boonop die buitelandse media in hul argiewe laat blaai, en as Afrikaners gedink het die kwessie sal net vir die regering ‘n verleentheid wees, is die bal ver misgeslaan. Ook die Afrikaner is uit die inkpotte van die argiewe weer ‘n slag met die teerkwas bygedam.

Niemand was wenners nie – die ganse land was verloorders.

Daar was vlugge tekens van staatsmanskap. Staatsmanskap met voete van klei, het dit geblyk toe die Malema-fenomeen nie beslis en deeglik vasgevat is nie.

Jare gelede het die destydse president van die RGN, dr. Tjaart van der Walt, die stelling gemaak dat geen grondwet, nie eens die beste in die wêreld, sal werk as die land se mense mekaar nie ken en vertrou nie.

Hierdie sentiment is juis ook nou ge-eggo toe die regter wat ‘n tussentydse interdik teen die sing van “Skiet die Boere” gesê het die polarisasie kan nie met ‘n hofbevel besweer word nie, net in die harte van mense.

Dit is waar staatsmanskap van politieke opportunisme onderskei word. Die staatsman tree strategies in belang van die land op, van al die land se mense, al is dit nie oral gewild nie. Die staatsman lei met visie, en nie op grond van politieke impulse wat by die uur verander nie.

Die staatsman is ‘n bouer, nie ‘n sloper nie. Daarom duld hy ook nie slopers in eie geledere nie.

Die staatsman betrek adviseurs wat met kundigheid adviseer, nie met dit wat die staatsman graag wil hoor nie.

Die staatsman se brandstof is respek, nie populariteit nie. Populariteit is bloot ‘n bonus. Malema verteenwoordig die anti-pool hiervan, en dit is ‘n tragedie dat hy ‘n breë persepsie van ‘n groot deel van die land se jeug verwoord.

‘n Staatsman stel die voorbeeld met integriteit en ‘n sin vir geregtigheid, al moet hy ongewilde keuses maak. Ideologiese verknogtheid staan nie bo realiteite nie.

Wanneer die plofbare situasie in die land deur staatsmanskap oor die spektrum, maar veral in die regerende party gestabiliseer het, sal die klimaat vir gewone politieke aktiwiteite – dit wil sê aktiwiteite akkommodeerbaar binne die ruim grondwet en vry van bloedvergieting, funksioneer soos ‘n demokrasie veronderstel is om te funksioneer.

As die hersieningstoets aan die lig bring dat die grondwet volgens moderne vereistes soos dié van die Europese grondwet aangepas moet word, dan moet dit ernstig opgeneem word en nie net ideologies van die tafel gevee word nie.

Die eksamen vir die land durf nie dieselfde debakel as die land se matriekeksamens oplewer nie.

casino free

Die kuns om die ANC te interpreteer

Suid-Afrika het gister met verstomming waargeneem hoe eers berig is dat die ANC sy singende jeugleier die swye oplê om verder die liedjie, “Skiet die Boere”, te sing, om kort hierna te verneem dit word ontken, en later te hoor dit het wel gebeur.

Steeds is daar verwarring, met die ANC se jeugliga wat ontken dat so ‘n opdrag ontvang is, en boonop rammetjie uitnek vooraf kennis gee so ‘n opdrag, sou dit ontvang word, sal geïgnoreer word.

Terwyl die land se ontleders, selfs vanuit ‘n volkekundige hoek, sin uit die gebeure probeer maak, moet die land hom op die internasionale politieke terrein handhaaf. Ekonomies is die land immers nie ‘n eiland nie.

Kan die Wêreldbank werklik waag om miljarde rande aan ‘n land te leen, al is dit vir die opwekking van broodnodige krag, terwyl die regering klaarblyklik die polarisasie in so ‘n land help aanblaas?

En wanneer die regering wel op ‘n manier reageer, te reageer op ‘n manier wat vir die beskaafde wêreldnorme vreemd is, om dit sagkens te stel?

Die Wêreldbank het reeds aangedui dat geen transaksie waarby die instansie Chancellor House geaffilieer is, ‘n sent van die geld gaan kry nie. Chancellor House is die ANC se sake-arm, en hierdie transaksie sou die ANC ‘n meevaller van ‘n miljard rand besorg het en uiteraard die hele basis waarop die grondwetlike bestel gebou is waarskynlik blywend verder skeeftrek. Ten spyte van die Wêreldbank se versekerings is dit moeilik om in te dink hoe die projekte gefinansier kan word sonder dat Chancellor House deur ‘n komplekse stelsel van kontrakte en subkontrakte nie tog maar die vingers in die koekieblik gesteek kry nie.

Sterk stemme uit Suid-Afrika gaan dus op dat die leningsaansoek afgekeur moet word, en dat ‘n heel nuwe, en skoon kontrak herbeding word. Soos te wagte, gaan die teenstemme op asof dit die laaste kans is om ‘n lening te kry, en dat Suid-Afrika in ‘n liederlike penarie sal wees as die lening afgekeur word.

In die proses kyk die ANC die punt mis dat die kontroversie nooit sou gegeld het as internasionaal aanvaarde norme vanaf die staanspoor gevolg is nie.

Trouens, die ANC tree al hoe meer op asof Suid-Afrika ‘n norme-eiland is. Pres. Jacob Zuma het selfs ‘n debat aangevra met die doel om etiese norme so te definieer dat praktyke wat internasionaal as afskuwelik beskou word, in Suid-Afrika moontlik aanvaarbaar sal wees.

Die huidige Eskom – Wêreldbank-koppestamp kan vir die voorgenome wettiging van allerlei korrupte, nepotistiese, ondemokratiese praktyke en belangebotsingpolitiek ‘n groot toets word.

Robert Mugabe het die paadjie van eie norme probeer loop, en hoewel dit deur ‘n deel van Suid-Afrika en dele van Afrika geloof word, het dit die eens welvarende buurland in ‘n ekonomiese moeras gedompel. Ten spyte van Suid-Afrika se voortydige pogings om Zimbabwe weer in die internasionale arena te verwelkom, bly Zimbabwe internasionaal ‘n muishondland.

Die vinnigste manier om Suid-Afrika in daardie geledere te laat opgaan, en die land te laat ondergaan, is om Julius Malema se Zimbabwe-ekskursies te loof, om kort-kort strelende geluide oor Zimbabwe se grondroof te maak, en vol te hou om geldende internasionale norme as Westerse imperialisme swart te smeer.

Om die ANC, en dus Suid-Afrika, se manier van agteruit regeer te verstaan en te interpreteer, verg nie net ‘n deeglike volkekundige kennis nie. Dit wil al lyk of politieke ontleders ook ‘n studie van die Mafia onder die knie moet hê.

topcargo отзывы

Malema nou getoets

Die president en die ANC het die singende ANC-jeugleier verbied om verder die liedjie, Skiet die Boere, te sing.

Indien die redes wat onder meer deur Malema en die ANC se regspanne aangevoer is oor hoekom hy nié die mond gesnoer moet word nie geldig is, gaan die swye wat hom nou opgelê is dié jong kroonprins se statuur ernstig aantas.

Hiervolgens gaan Malema se waardigheid ook in die oë van die wêreld ‘n knou kry omdat dit op ‘n skulderkenning sal neerkom. So asof die wêreld buite Suid-Afrika en ZANU-PF se Zimbabwe hom as enigiets anders as ‘n hofnar beskou.

Terselfdertyd sal dit aan die lig bring of Malema voortvarend genoeg is om ‘n bevel van sy organisasie en hofbevele te gminag, iets waaroor hy baie onlangs nog erg uitdagend was.

Die verwagting is egter dat Malema, wat hierdie saak betref, na pres. Zuma en die ANC sal luister, en soos ‘n prop sal opduik om deur ander uitsprake en optredes sy reputasie gestand sal doen.

Dit strek die ANC en die regering nie tot eer dat die saak eers tot hierdie vlakke moes ontwikkel nie. Slegs die mees naïewe mens sal ontken dat polarisasie in hierdie heterogene land gevaarlik in die rooi is. Dit word al lank in meningspeilings gewys. Trouens, Malema se optrede word toegeskryf daaraan dat hy die uitlaatklep is van ‘n gesindheid wat breed onder die swart jeug in Suid-Afrika teenwoordig is. Gister, op Van Riebeeckdag, moes die polisie doringdraad uitrol tussen wit en swart by die vermeende moordenaars van mnr. Eugene Terre’Blanche se eerste hofverskyning. Na meer as 350 jaar se kontakvlak is dit duidelik dat die huidige grondwet nie die kitsoplossing bied wat naïewe politici gemeen het dit sou nie.

Die regter wat Malema met ‘n interdik die swye opgelê het tot die saak in die gelykheidshof dien, het ook reg as hy sê die probleem kan nie deur hofbevele opgelos word nie. Dit moet in die harte van mense plaasvind, en dit verg nou leierskap wat aan regeringskant lamsakkig ontbreek het.

Dit is boonop nie die enigste probleem waarmee die land opgesaal is nie. Gister is ‘n betoger teen swak dienslewering in Mpumalanga tydens munisipale onrus deur die polisie doodgeskiet.

As die opoffering van Malema se sogenaamde waardigheid dan die prys is wat betaal moet word om Suid-Afrika ‘n min of meer funksionerende staat te maak en te hou, dan behoort Malema wat gereeld sy lojaliteit aan sy organisasie verklaar, voor in die tou te staan om sy bereidheid hiertoe te toon. Dit is egter meer waarskynlik dat dit nog veel beter sal wees om Malema heeltemal uit die politieke toneel te haal en herinneringe aan sy politieke tussenspel tot bloot ‘n nare herinnering te laat vervaag.

Die hoop kan alleen uitgespreek word dat die regering se eksperiment om so baie ruimte te gee van verskillende mense om die verwarde publiek met soveel teenstrydige stories te vergas, nou deur ‘n vorm van staatsmanskap aangespreek sal word. Of die agterstande wat reeds ontwikkel het oornag reggestel kan word, is egter onwaarskynlik. Daarvoor het Zuma self te veel geloofwaardigheid en waardigheid ingeboet.

Oor die kwaliteit van sy adviseurs wat hom tot by hierdie punt gebring het kan gewoon een ding gesê word: As een blinde ‘n ander blinde lei, val beide in die sloot. Zuma is, voorlopig minstens, ‘n gegewe. Sy adviseurs hoef nie noodwendig te wees nie.

справки 086-у

Spraakvryheid

Die polarisasie wat rondom die liedjie, Skiet die Boere, aan die opbou is, word nog plek-plek in akademiese kringe aangehelp deur ‘n argument oor spraakvryheid.

In die Suid-Afrikaanse grondwet, soos die meeste grondwette wat ‘n erkende handves van menseregte insluit, is dit nie net tot spraakvryheid beperk nie, maar dit maak deel uit van ‘n groter reg, die reg op uitdrukkingsvryheid. Die SA-grondwet maak ook deel uit van ‘n kleiner groepie wat persvryheid by die naam lys.

In ‘n onlangse studie het die FW de Klerkstigting Suid-Afrika ‘n B-simbool gegee vir die vlak van uitdrukkingsvryheid. Onder die sake wat dit vertroebel, tel die teenspoed wat ‘n student op die lyf geloop het toe hy nie al sy vingers gebruik het toe hy ‘n Zuma-konvooi begroet het nie.

Persvryheid is onontbeerlik vir die bestaan van demokrasie, en word in die westerse wêreld as ‘n integrale, hoewel nie-amptelike, deel van die demokratiese prosesse beskou. Dit handel nie net oor die waghondfunksie nie, maar ook om die publiek ingelig te hou, want slegs ‘n ingeligte publiek kan behoorlik die demokrasie uitleef.

Die versoeking is dus gewoonlik groot om van die openbare uitsaaier ‘n regeringsinstrument te maak – His Master’s Voice.

Spraakvryheid maak ook ‘n hoeksteen uit van die liberalisme. Sy mees ongebreidelde vorm is onlangs getoon toe die DA-LP, Lindiwe Mazibuko, pres. Zuma se voorstel oor ‘n debat oor etiek geopponeer het op grond daarvan dat die nesskop van etiese norme inbreuk op spraakvryheid sou maak.

Spraakvryheid, of uitdrukkingsvryheid, kan soos alle ander regte egter nie onbeperk te wees nie. ‘n Duidelike demonstrasie hiervan was toe veiligheidstoegang tot sekere Pretoriase woonbuurte opgerig is, en dit deur die ANC-beheerde raad geopponeer is. Hier het die raad se aandrang op bewegingsvryheid te staan gekom teen die inwoners se reg op veiligheid, reg op lewe, reg op eiendom en vele ander.

Net so ontmoet spraakvryheid die grense van ander se reg op privaatheid, reg op waardigheid en vele meer.

In Suid-Afrika is die oorwig egter sterk in die rigting van spraakvryheid geklee omdat groepregte, of anders gestel, minderheidsregte, in ‘n baie beperkte mate in die handves van menseregte ondervang is, anders as in die meeste moderne grondwette. Die meeste beperkings op spraakvryheid spruit uit groepregte, soos haatspraak. Individue se verskansing is in terme soos laster, crimen injuria en kriminele laster gesetel. Omdat groepregte in Suid-Afrika ‘n politiek-geringe gewig dra, word haatspraak in sommige akademiese kringe as weinig meer as ‘n lastigheid beskou omdat dit so beperkend op spraakvryheid inwerk.

Ironies erken die liberalisme wel ook perke op spraakvryheid, en wel wanneer sekere kwesbare groepe die slagoffer daarvan is. Onlangs het ‘n ander DA-LP, dr. Annalie Lotriet, op die afdanking van die minister van Kuns en Kultuur aangedring oor sy deur ‘n lesbiese kunsuitstalling geskok is en haar mond uitgespoel het.

Groepregte wat op ‘n staatkundige manifestasie dui, het egter nie in ‘n liberale omgewing geskoei op individuele regte staanplek nie.

Spraakvryheid is egter nie iets wat volgens ‘n persoon se eie ideologiese oordeel aan- en afgeskakel kan word nie.

Wanneer mense se lewens deur haatspraak in gevaar gestel word, behoort daar nie eens oor die kwessie gedebatteer te word nie, en dit is tot dusver die koers wat die howe inslaan.

Dat dit inbreuk maak op liberale denke is te ene male so. ‘n Burgerlike instansie wat hom vir spraakvryheid beywer het as party tot die destydse geding oor die Klill the Boer, kill the farmer-sage toegetree en hard geargumenteer teen die verbod daarop. Die sage om Malema se haatspraak tot orde geroep te kry, kry reeds uit onverwagte akademiese kringe teenspoed. Hoe akademies-onverantwoordelik hierdie akademici argumenteer blyk daaruit dat onlangse akademiese studies die verband tussen haatspraak en die Rwandese volksmoord duidelik uitgespel het.

In ‘n gepolariseerde samelewing moet mense, veral minderhede, egter teen haatspraak en die potensiële gevolge beskerm word. Die internasionale reg vereis dit.

юбки для девочек

Landbou en regering binne ‘n regering

Tydens die provinsiale grondberaad in die Vrystaat, na afloop waarvan Vrystaat Landbou ‘n klag van haatspraak teen die destydse hoof van Veiligheid en Sekuriteit in die Vrystaat, Jack Klaas gelê het, het ‘n spreker sydelings opgemerk dat Robert Mugabe gekry moet word om Suid-Afrika se grondhervormingsprogram te lei.

Hy is toegejuig.

Dieselfde het by verskeie ander forums gebeur.

Hierdie onverkwiklikheid het gekom kort na die regering, onder leiding van die destydse president Thabo Mbeki, ‘n landbou-ontwikkelingsplan met Agri SA onderteken het. Kort hierna, lynreg in stryd met die ondertekende dokument, ruk die minister van Landbou, Toko Didiza, ‘n dokument uit. Na groot ontsteltenis uit lanbdbougeledere het hierdie dokument ‘n besprekingsdokument geword.

Sedertdien is dit duidelik dat daar twee denkrigtings binne die regering is – ‘n populistiese sonder voete in die praktyk, en ‘n kleiner praktykgerigte benadering.

Die populiste beskou skynbaar die praktykgerigte insette as irrelevant, al is dit formeel deur die regering onderteken, of hoogstens as ‘n tydrowende lastigheidsfaktor.

Die dualisme is in ‘n mate vererger deur die departemente van landbou en van grondsake op Kabinetsvlak te skei.

Intussen wil die landbou standvastigheid in ‘n erg veranderende omgewing vind, sodat hul eie bestaan, asook dié van hul werkers, bestendig kan word en die land ‘n mate van voedselsekuriteit kan beleef.

Die jongste bontpratery oor eiendomsreg in die landbou is die jongste manifestasie van dié teenstrydighede.

Ongelukkig strek die ideologiese dwalinge oor ‘n wye front, soos die vrye teuels wat aan Julius Malema gegee is om “Skiet die Boere” te sing, herhaalde onkunde aan selfs die kant van die president wat skynbaar glo klein lappies grond kan so lewensvatbaar wees dat dit landelike armoede kan teenwerk, en vele meer.

Landbou en grondsake is gans te gespesialiseerde velde om salarisse aan gefrustreerde ideoloë te betaal, en dan dié ideoloë se indienshouding te regverdig deur van hul produkte as iets voor te hou wat nie maar bloot in die snippermandjie hoort nie.

Dit is goed en wel die Departemente van Landbou en van Grondsake trek van tyd tot tyd akademici in om te help met beleidsformulerings. Van hierdie mense word selfs oortuig dat dit die werklike hartklop van die departemente verteenwoordig, en is dan in besprekingsforums minder alarmisties.

Die ideologiese politieke kommissarisse is egter dié met die politieke invloed, en loop gereeld die tegnokrate uit ontkantposisies plat. .

Die gevolg is dat Suid-Afrika nou erg begin neig in die rigting van ‘n dupliserende regering.

Nie, soos die minister van Samewerkende Regering meen op munisipale vlak gebeur waar belastingbetalersverengings as noodmaatreël instaan vir onkapabel munisipale owerhede nie, maar op alle vlakke waar die land tegelyk uit die parlement en Lethuli-huis regeer word. In die proses is daar te veel teenstrydige belange wat gekoester word, en rig hierdie twee regerings saam minder uit as wat een regering behoort te doen. En al hoe meer sake beland in die howe.

free games bonus