Ten spyte daarvan dat dit een van die minsgewilde liedjies van alle tye op YouTube was, is ‘n liedjie oor “vloeibare seksualiteit” genomineer vir ‘n gesogte Amerikaanse televisie-toekenning.
Bill Nye se “My Sex Junk” -liedjie het die meeste kykers gewalg, maar ten spyte daarvan dat dit so universeel afgekeur is, is ‘n Emmy-nominasie vir Nye se Netflix-seksuele spektrum-episode Donderdag aangekondig.
Die Televisie Akademie-toekennings het skrywers van die Nye-episode genomineer vir ‘n musikale nommer wat kykers probeer wysmaak dat seksualiteit nie meer manlik of vroulik is nie. Die episode is met ongeloof deur konserwatiewes en YouTube-kykers begroet. Baie van hulle het gespot dat seksuele afwyking as fisiese wetenskap aangebied word.
Nye is bekend as “die wetenskap man” in die Verenigde State, maar onlangs het The New American Nye beskryf as “‘n verouderende sosiale geregtigheidskryger (SJW) en wannabe hipster met ‘n messiaanse kompleks wat ‘n outoritêre ideologie / godsdiens onder die dekking van pseudowetenskap aanbied”.
Die genomineerde episode bevat die musiekvideo, My Sex Junk, wat op YouTube vertoon word en in April op Netflix uitgesaai is. Die aktrise Rachel Bloom sing ‘n liedjie oor transgenders, gay seks en hoe seksualiteit ‘n “vloeibare konsep” is.
In episode nege sing ‘n eerste trio ‘n ode na anale seks en transgenderisme, met lirieke soos “Veelvuldige liefde kan boude hê. Dis evolusie, niks anders nie. Daar is niks taboe oor ‘n geslagsbredie nie”. Wetenskaplik is sulke idees egter ten beste wankelrig: Sterkte met homoseksualiteit in Darwiniaanse terme.
Bloom betreur die feit dat die mens as man of vrou leef. “Seksualiteit is ‘n spektrum, almal is daarop. Selfs jy sal dalk daarvan hou as jy bo sit,” sing die walglike Bloom op die verhoog en Nye kan gesien word waar hy stokkerig probeer saamdans in aanmoediging. “Transkoningin, transkoningin, doen net wat reg voel.”
Die Netflix-vertoning se mees onlangse episodes het ook transgenderisme en ander slu sosiale ingenieurswese eksperimente bevorder. Dit is onduidelik of Bill Nye glo dat chromosome ‘n genetiese effek het op jou begeerte om ‘n frats te wees. Nye het ‘n ingenieursgraad, maar is nie ‘n wetenskaplike nie.
Toe Bloom haar vulgêre vertoning voltooi het, het Nye na die middel van die verhoog gestap en uitgeroep: “Dit is presies die regte boodskap, Rachel. Mooi werk.”
In ‘n ander episode kan Nye gesien word met ‘n akademikus tydens ‘n paneelbespreking waar albei glo dis ‘n goeie idee om weg te doen met “ekstra kinders”.
“Moet ons ‘n beleid hê wat mense straf om ekstra kinders in die ontwikkelde wêreld te hê?” het Nye aan Travis Rieder, ‘n akademikus vir die Berman Instituut vir Bio-etiek aan die Johns Hopkins Universiteit, gevra.
“Ek dink ons moet dit ten minste oorweeg,” het Rieder gesê, wat glo dat die beperking van die grootte van gesinne aardverwarming sal keer. “Wel, dit klink soos, doen dit,” het Nye geantwoord.
Alhoewel die gemiddelde Afrika-vrou in Niger sewe kinders het, het Rieder gesê, ” is ons twee [wit] kinders baie meer problematies!” Rieder meen wittes besoedel te veel, terwyl Nigermense nie besoedel nie.
Maar Niger het een van die laagste geletterdheidskoerse in die wêreld en omdat sy gesondheidstelsel so basies is, is siekte wydverspreid. Die land het die eeue oue praktyk van slawerny eers in 2003 afgeskaf. Anti-slawerny-organisasies sê duisende mense leef steeds in onderdrukking ten spyte van die verbod.
In dieselfde segment het ‘n korrespondent wat al die pad na Bangalore, Indië gereis het, Indië se kraamverlofbeleid geprys asof Indië nog kinders nodig het. Die land het nog nie doodgewone ablusie onder die knie nie.
Soos die New American opgemerk het: “Nye die pseudowetenskap-man, is deur die hoofstroommedia gesalf as in diens van ‘wetenskap’ vir Groot Regering, sosiale transformasie en globale reglimentering.”
Die Federalist het berig dat die Science Guy-episode van 1996 korrek opgemerk het dat “binne elkeen van ons selle is daar goed wat chromosome genoem word, en hulle beheer of ons ‘n seun of meisie word”. Die 1996-episode gaan dan voort om die korrekte biologie van XX en XY-chromosome in sekstipes te verduidelik.
Dit is duidelik dat, omdat dit in stryd is met die huidige dogma van die transgender politiek-korrekte-polisie, Netflix hierdie gedeelte van die ouer episode intussen verwyder het.
Nye het ook voorgestel dat “klimaatontkenners” tronk toe gaan vir hul sienings. Maar heelwat werklike wetenskaplikes het sy standpunte oor klimaatsverandering uitmekaargetrek.
In ‘n onlangse onderhoud met Tucker Carlson op Fox News, kon die “woordvoerder vir die wetenskap” nie ‘n eenvoudige vraag wat deur Carlson gestel is, beantwoord nie. Hy het gevra: “In watter mate word klimaatsverandering veroorsaak deur menslike aktiwiteite? Is dit ‘n honderd persent wat veroorsaak word deur menslike aktiwiteit, is dit 74.3%? Dit is ‘gevestigde wetenskap’, vertel ons asseblief in watter mate menslike aktiwiteit verantwoordelik is.”
Nye se onvermoë om die vraag te beantwoord, het veroorsaak dat Carlson die vraag ‘n paar keer herhaal het. “In watter mate is menslike aktiwiteite verantwoordelik” vir die toename van CO2 in die atmosfeer, het Carlson weer gevra.
Ongelukkig kon Nye geen wetenskaplike antwoord gee nie, net ‘n emosionele uitbarsting. “‘n Honderd persent!” het Nye geskree. “Is dit die syfer wat jy wil hê! Mense veroorsaak dat dit katastrofies vinnig gebeur.” Maar “katastrofies” is nie ‘n meting nie. Duidelik weet Nye nie hoe dit gebeur en of dit gebeur nie.
Die ANC sal glo die media inlig oor wat die afgelope vier dae by die party se beleidskonferensie in Johannesburg bespreek is.
Die voorsitters van subkomitees het onder meer grondgryp op die Zimbabwe-manier, met die fokus op onteiening en markonverwante vergoeding bespreek in ‘n ekonomiese klimaat wat juis nie om hierdie “oplossings” vra nie.
Marxistiese begrippe soos “ekonomiese transformasie” wat daarop gemik is om “monopoliekapitaal” dmv radikale stappe aan te vat, is klaarblyklik deel van die party se beplanning. Monopoliekapitaal sal egter baat by die party se beleid terwyl die wit middelklas – of wat daarvan oor is – gaan vou.
Die sekretaris-generaal van die ANC, Gwede Mantashe sê hy is tevrede met die “kwaliteit” van debatte by die party se nasionale beleidskonferensie, wat Vrydag by Nasrec in Johannesburg begin het.
Mantashe sê wanneer afgevaardigdes van mekaar verskil, “debatteer” hulle en probeer mekaar van hulle standpunte oortuig. Debatte is egter totaal vreemd aan die Afrika-kultuur; dit gaan immer oor konsensus.
Die ANC se Duits is blykbaar uitstekend
Hy sê dit is positief dat jong ANC-lede oor komplekse kwessies “debatteer” nadat hulle hulle “eie navorsing” gedoen het. Die “eie navorsing” lyk meer soos ‘n ou afgeleefde stelletjie gemeenplase wat die lede uit Marx se Das Kapital vertel is.
Mantashe is waarskynlik meer tevrede dat daar swart eenheid is om wittes van hul bates te vervreem sonder vergoeding.
Die ANC het Maandag erken dat hy die swakste is sedert die party in 1994 beheer van die land oorgeneem het. Hy het ook erken dat die geskiedenis al bewys het dat bevrydingsbewegings dikwels na 20 jaar verswak en verkrummel.
Die antwoord daarop blyk nou te wees dat die party ideologies gaan ingrawe en hul kiesers gaan opsteek met anti-wit slagspreuke. Daarin word die ANC gerugsteun deur die DA, AgriSA, RSG, Solidariteit en Afriforum wat almal ewe hard probeer om tegemoetkomend liberaal te wees.
In die Noord-Kaap het die ANC aangedui dat hulle enige stappe sal ondersteun om eenstemmigheid te bereik oor wie president Jacob Zuma as leier van die regerende party moet opvolg. Die Zoeloe-faksie binne die ANC sal nie toelaat dat die leierskapsverkiesing in Desember bestrede is nie, alhoewel die res, veral in Gauteng ‘n wig probeer indryf teen die etniese oorheersing van die Zoeloes.
Adjunkpresident Cyril Ramaphosa wil die voormalige voorsitter van die Afrika Unie kommissie, Nkosazana Dlamini-Zuma in die verkiesingstryd uitdaag, maar daar is eensgesindheid onder die Zoeloes dat hy uitgehou moet word. Ramaphosa se kanse is in elk geval skraal want hy het geen steun onder swart kiesers nie.
Die ANC in Kwa Zulu-Natal stel voor dat die twee kampe met formele onderhandelings moet begin om te keer dat ‘n leierskapstryd die party verder verdeel. Die voorsitter van die ANC in die Noord-Kaap, Zamani Saul, sê die verkiesing gaan baie moeilik wees as die party verdeeld is.
Blade Nzimande, die minister van hoër onderwys. Solank dit swart is, dra dit sy goedkeuring weg.
deur Leon Lemmer
2014 kan ‘n belangrike jaar in die geskiedenis van Suid-Afrika wees omdat daar met onderrig aan drie nuwe universiteite begin is. Die vraag is of hierdie instansies die land se akademiese aansien gaan verhoog, of gaan hulle toonbeelde van nog onhaalbare “uitdagings”, dus mislukkings, wees?
Een van die nuwe universiteite is in Kimberley gesetel. Dit is in 2013 na Sol Plaatje (1876-1932), die eerste sekretaris-generaal van die ANC, vernoem. Die rede vir hierdie vernoeming is, volgens die nasionale minister van hoër onderwys en die sekretaris-generaal van die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party, Blade Nzimande, dat Plaatje na ‘n eeu vereer is vanweë sy veldtog teen die wet op die grondbesit van swartes (wet no 17 van 1913). (Die Universiteit van Suid-Afrika/Unisa het in 2013 die biblioteek op sy Florida-kampus ook na Plaatje vernoem.) Kimberley geniet dus die twyfelagtige onderskeiding dat hy die tuiste van die derde universiteit is wat na ‘n ANC-aktivis vernoem is. Die ander twee aktiviste (en universiteite) is Nelson Mandela (Port Elizabeth) en Walter Sisulu (Umtata/Mthatha). Die grondlegging van die Kimberley-universiteit is klaarblyklik foutief omdat dit openlik sterk ideologies pleks van akademies gemotiveerd is.
Vanjaar sou net 135 studente toegelaat word. Die bekendstelling van die universiteit verlede jaar is oorheers deur drie swartes: Nzimande, die premier van die Noord-Kaap en die burgemeester van Kimberley. In die universiteitsraad dien hoofsaaklik swartes en ‘n Indiër, ‘n ingenieur, is as rektor aangestel. Op die webwerf word hulde aan oorlede Nelson Mandela gebring. Die Universiteit van die Witwatersrand (Wits) was betrokke by die aanvoorwerk vir die universiteit. (Wat ek interessant vind, is dat onderrig in mynbou in 1896 in Kimberley begin is, maar dat onderrig hierin in 1904 na Johannesburg verskuif is. In 1922 het hierdie instansie Wits geword.)
Die aansoekvorm wat studente moet voltooi (en wat vereis dat etnisiteit aangedui moet word) en die brosjure is uitsluitlik in Engels. Nzimande het die vermetelheid om in die brosjure gunstig na die ANC se vryheidsmanifes te verwys. Nêrens word die onderrigtaal van die universiteit genoem nie. Blykbaar word dit vanselfsprekend geag dat dit Engels moet wees. Daar word gewag gemaak van “diversity” en “inclusiveness”, maar dit geld sekerlik nie Afrikaans as onderrigtaal nie en dít in ‘n provinsie waar die inwoners oorheersend eerder Afrikaans- as Engelssprekend is. Nêrens op die internet kon ek ‘n teken van Afrikanerinvloed op die universiteit opspoor nie, al dien Suid-Afrika se geskiedenis van skool- en hoër onderwys as bewys dat Afrikaners op hierdie terrein uitmuntend presteer het. My gevolgtrekking is dat dit vir die ANC en by name Nzimande nie in die eerste plek om die akademie gaan nie, maar om ideologie.
Die Universiteit Mpumalanga in Nelspruit (Bbombela genoem) is die tweede nuwe universiteit wat vanjaar begin funksioneer het en wel met 140 studente. Die aansoekvorm en brosjure is soortgelyk aan dié van Sol Plaatje. Die rektor is ‘n swart medikus en die universiteitsraadraad is oorheersend swart, maar daar is een wit Afrikaanssprekende, Chris de Beer. Die universiteite Johannesburg, Pretoria en Wits is by die aanvoorwerk betrek. Nzimande herhaal in die brosjure sy vermetele verwysing na die ANC se vryheidsmanifes. ANC-politieke retoriek is erger as by Sol Plaatje, bv: inclusive, progressive, justice, equality, transformation. “The New university will ensure that the inbalances and injustices of the past are redressed.” Hierdie universiteit is sekerlik ook eentalig Engels. Hy word gekarakteriseer as ‘n “African university” wat vir sowel Suid-Afrika as Afrika bestaan. Dit gaan om die “African experience” waarin “African languages” vir spesiale aandag uitgesonder word. Sy inklusiwiteit sluit klaarblyklik nie Afrikaans in nie.
Die derde nuwe universiteit wat vanjaar begin funksioneer het, is die polisie-universiteit in die Paarl. Wat in die berigte verswyg word, is dat dit ‘n herlewing is van die opleidingsfasilteit wat deur die NP-regering aan die begin van die jare negentig in Graaff-Reinet gevestig is. Opleiding in Unisa se graad BA (Polisiekunde) is aan ‘n veelrassige groep studente verskaf. Die dosente was (hoofsaaklik) wit. Dit is moontlik om hierdie rede dat die ANC-regering in 1997 besluit om hierdie fasiliteit te sluit. Die punt is, die universiteit in die Paarl is nie iets wat die ANC-regering uitgedink het nie. Dit is veel eerder ‘n poging van die ANC-regering om een van sy baie blapse reg te maak.
Die Burger (31 Jan, p 4) het ‘n foto van die amptelike opening van die Paalse universiteit gepubliseer, wat die vorige dag plaasgevind het. ‘n See van uitsluitlik swart studente kan gesien word. In die bygaande berig word genoem dat 125 studente gekeur is, waarvan slegs 23 vroue is. Generaal-majoor Vusi Nyalunga het verduidelik dat die ideaal is om aan ‘n gelyke getal mans en vroue die geleentheid te bied om Unisa se baccalaureus-graad in polisiëring te verwerf, maar dat daar nie meer geskikte vroue kandidate gevind kon word nie. Nathi Mthethwa, die nasionale minister van polisie, het gesê “daar sal iets aan dié ongelykheid gedoen moet word.” Hy is klaarblyklik sterk ten gunste van ‘n seksistiese keuringsgrondslag. Die nasionale polisiekommissaris, generaal Riah Phiyega, het gesê die opening van die universiteit is “die begin van transformasie” in die polisie. Mandla Makhanya, die rektor van Unisa, was ook daar.
Let op die skynbare algehele afwesigheid van blankes. Die genoemde vier dik spykers is almal swart, terwyl dit algemeen bekend is dat blankes, maar veral Afrikaners, hulle as voortreflike funksionarisse in skool en naskoolse onderwys bewys het. Dit lyk asof hierdie universiteit van die begin af op ‘n rassistiese en seksistiese grondslag bedryf gaan word. Hierdie ideologiese propaganda word deur Phiyega in die woord “transformasie” (verandering, distansiëring van blanke leiding, ontwitting) saamgevat.
Maar ek sal nie verbaas wees as daar tog enkele blankes onder die studente is nie. Daar sal nie twaalf of dertien wittes wees soos wat deur die magiese demografie (10%) vereis word nie. Ook nie ‘n meerderheid blanke studente soos daar seker ingevolge bekwaamheid en toewyding behoort te wees nie. As daar enkele blankes deur die sif gegaan het, is hulle die spreekwoordelike simbole (“tokens”). Hulle is dan bloot daar om as verweer te dien teen die oorweldigende rassediskriminasie teen blankes wat in die naam van transformasie gepleeg word.
Die skandaligste aspek van die koerantberig is dat verslag oor die getal vrouestudente gedoen word, maar dat hierdie Naspers-publikasie geen poging aanwend om sy lesers oor die getal blanke studente in te lig nie. Sou dit wees dat feminisme aanvaarbaar is, maar dat die koppe-tel van blankes rassisties geag word? Of word sonder meer aanvaar dat die studente en dosente swart sal wees en dit maar in orde is? Ek het my beswaardheid in ‘n teksboodskap gelug, maar dit is nie deur die koerant gepubliseer nie.
Wat opval in al die koerantberigte (ook op die internet) wat ek onder oë gehad het, is dat daar geen belangstelling is of (en indien wel, in hoeverre) wittes en Afrikaans ingesluit word nie. Fatalisties word sonder meer aanvaar dat wittes en Afrikaans deur die ANC-regering sover moontlik uitgesluit word en dat daarin berus behoort te word. Ons het hier te make met ‘n geslag joernaliste wat te vrot is om opstandig te wees; iets waarteen NP van Wyk Louw gewaarsku het.
Unisa se studiemateriaal is tradisioneel in sowel Afrikaans as Engels beskikbaar gestel. Die Afrikaanse materiaal was in werklikheid meesal beter omdat die oorspronklike teks gewoonlik in Afrikaans geskep is omdat die oorgrote meerderheid dosente Afrikaanssprekend was. Die Engelse studiemateriaal was meesal vertalings wat nie altyd goed was nie. Dit behoort moontlik te wees om die Paarlse studente van Afrikaanse Unisa-studiemateriaal te voorsien, maar die dosente in die Paarl sal waarskynlik eentalig Engels wees en nie klaswerk in Afrikaans toelaat nie.
Wat ook nie in die persberigte genoem word nie, is dat hierdie universiteit in die Paarl streng gesproke ‘n onnodige inrigting is. In die vorige eeu het veral blankes oor dekades die graad BA (Polisiekunde) aan Unisa verwerf deur in hulle private tyd op hulle eie en op hulle eie koste te studeer. Hulle is nie deur die polisiediens vir hierdie doel gekeur nie. Hulle het hulleself deur eie inspanning en toewyding akademies bewys. Nou word lede van die polisie, wat salarisse ontvang, ooreenkomstig die ANC se ideologie gekeur en geniet hulle die luukse om voltyds onder die leiding van dosente te studeer. Hulle word dus bevoordeel bo studente wat self hulle studiegeld betaal en op hulle eie aan Unisa studeer. Blykbaar mag ‘n mens se brood maar aan albei kante gebotter word; natuurlik (veral) as jy swart is.
Ek het verlede jaar, toe dit bekend geword het dat nuwe universiteite in die vooruitsig gestel word, talle kere Afrikaanse koerante versoek om ‘n veldtog te voer om te verseker dat die voertaal van hierdie inrigtings Afrikaans moet wees. Nie ‘n enkele keer is my teks gepubliseer nie. Geen veldtog van enige aard is hiervoor deur enige koerant gevoer nie. Die saak is doodgeswyg asof dit onbelangrik is.
Wat opvallend in die pers is, is hoe min aandag hierdie drie nuwe universiteite ontvang. Dit is asof besef word dat alles wat met formele onderrig in die nuwe Suid-Afrika te make het, tot tweederangsheid gedoem is; dat hierdie inrigtings, pleks van prestige-waarde te hê, eerder bronne van verleentheid gaan wees. Die rede hiervoor is dat naskoolse, dus tersiêre, insluitende universitêre, onderrig ‘n verlengstuk van skoolonderrig is. Dit word deesdae al hoe meer aanvaar dat skoolonderrig in die nuwe Suid-Afrika baie vrotter as bv die destydse dikwels verdoemde bantoe-onderwys is. Soos op 4 deser op LitNet geskryf is: “Die akademiese standaarde is dermate aan die daal dat ‘n leerling dalk eersdaags ‘n A-simbool sal kry deur bloot vir die eksamen op te daag; en hy sal nie benadeel mag word deur van hom te vereis dat hy betyds moet wees nie.”
Die ANC-regering speel ‘n ideologiese spel met onderwys. Al is die resultate wat skoliere behaal hoe vrot, ag die regering dit polities noodsaaklik dat die slaagsyfer verkieslik elke jaar met punte-aanpassing verhoog word. Daar is ook die sotlike maatreël waarvolgens die skoolleergang van 12 jaar in vier fases van drie jaar elk verdeel word en geen skolier, hoe vrot hy akademies ook al mag wees, meer as ‘n enkele keer per fase mag druip nie. Die resultaat is dat ‘n skolier graad 12 kan slaag maar bv literêr en wiskundig in groot mate funksioneel ongeletterd kan wees.
Van universiteite word verwag om hierdie akademiese noodgevalle as studente te aanvaar. Wat akademies op skoolvlak agterweë gebly het, moet op universiteitsvlak in die vorm van “oorbruggingskursusse” reggemaak word. Afgesien daarvan dat akademiese standaarde noodwendig ten behoewe van die meerderheid (wat ook in die politiek die kitaar slaan) verlaag word, is daar ook heftige verset as “oorbruggingskursusse” nie as volwaardige akademiese krediete gereken word nie.
In hierdie konteks beteken die tirannie van die meerderheid dat die meeste studente wat tot universiteite toegelaat word (1) akademies nie op universiteitstandaard is nie, (2) desnieteenstaande om etniese en geslagsredes voorkeur by toelating, finansiële hulp en koshuisplasing kry, (3) gesamentlik veroorsaak dat akademiese standaarde verlaag word en (4) na graduering voorkeur by aanstelling en bevordering geniet. Dan is daar mense wat wonder waarom kennis-, kundigheid- en diensstandaarde in die nuwe Suid-Afrika so drasties gedaal het. Vrot skool- en naskoolse onderrig kan hierdie verskynsel in groot mate verklaar.
Wat kan hierdie nuwe universiteite doen om hulle deur akademiese voortreflikheid van die ouer universiteite te onderskeid? (Dit is terselfdertyd ‘n resep vir die verbeterring van al ons universiteite.)
* Eerstens is dit noodsaaklik dat die toelating van studente suiwer akademies moet geskied. Rassistiese en seksistiese oorwegings moet nie soos by die ander plaaslike universiteite ‘n (deurslaggewende) rol speel nie. Net studente wat akademies volgens bewese prestasie op peil is, moet universiteitstoelating kry. Deur die deursnee akademiese gehalte van die studente te lig, word dit moontlik om hoër akademiese standaarde in die onderrig en eksaminering te stel.
* Tweedens moet die personeel op ‘n nie-rassistiese en nie-seksistiese grondslag ingevolge bekwaamheid aangestel en bevorder word. Dit is die enigste manier waarop ‘n doeltreffende en suksesvolle universiteit daargestel en uitgebou kan word. Veral die personeel wat onderrig verskaf en navorsing doen, moet op suiwer akademiese gronde (bv formele kwalifikasies, ondervinding, publikasies) aangestel en bevorder word.
* Derdens behoort studente eers algemeen vormende kursusse suksesvol te voltooi voordat hulle aan gespesialiseerde kursusse blootgestel word. So ‘n strategie is onontbeerlik in ‘n land waar die skoolonderrig vrot is. Die universiteit moet teruggaan na sy historiese wortels, toe dit ‘n plek was waar voorgraadse studente as mense geestelik gevorm is. Vir hierdie doel kan die sewe vrye kunste, die trivium en die quadrivium, of Robert Hutchins en Mortimer Adler se Great Books Program, in aangepaste vorm in ‘n verpligte aanvangskernleerlang benut word. Daarna kan die studente toegelaat word om in bepaalde vakrigtings, individuele vakdissiplines of beroepe te spesialiseer. Aan die drie nuwe universiteite word net gespesialiseerde kursusse in die vooruitsig gestel. Dit is om van te ween.
* Vierdens behoort dit duidelik te wees dat ‘n onderliggende en rigtinggewende akademiese teorie of filosofie, geformuleer in ‘n eksplisiete beleid wat genadeloos toegepas word, noodsaaklik vir akademiese sukses is. Dit moet onder meer twee ononderhandelbare beginsels insluit:
Enersyds is universitêre outonomie noodsaaklik. Dit beteken dat slegs die universiteit seggenskap oor akademiese sake het. Geen inmenging van die staat (die departement hoër onderwys) en die regering (die president, kabinet, minister van hoër onderwys, premiers) moet geduld word nie. Die betrokke minister moet bv nie die reg hê om, soos tans, universiteite met die terughouding van owerheidsubsidie af te dreig sodat hulle na sy pype moet dans nie.
Andersyds is akademiese vryheid noodsaaklik. Anders as (sommige van) die ouer universiteite wat openlik en eensydig bronne van ANC-/kommunitiese propaganda is, behoort die nuwe inrigtings hulle ondubbelsinnig by ideologiese (politieke en godsdienstige) neutraliteit te skaar. Dit beteken dat studente op ‘n ewewigtige, objektiewe manier aan verskillende ideologieë blootgestel moet word.
Al drie die nuwe universiteite het op ‘n verkeerde, dwase, ideologie-gedrewe ANC-manier begin. Alles is nie noodwendig vir altyd verlore nie. As die bogenoemde riglyne gevolg word, kan daar mettertyd egte akademiese inrigtings ontwikkel waarop die land trots kan wees. Maar dit is helaas hoogs waarskynlik ‘n tevergeefse hoop.
Tydens die provinsiale grondberaad in die Vrystaat, na afloop waarvan Vrystaat Landbou ‘n klag van haatspraak teen die destydse hoof van Veiligheid en Sekuriteit in die Vrystaat, Jack Klaas gelê het, het ‘n spreker sydelings opgemerk dat Robert Mugabe gekry moet word om Suid-Afrika se grondhervormingsprogram te lei.
Hy is toegejuig.
Dieselfde het by verskeie ander forums gebeur.
Hierdie onverkwiklikheid het gekom kort na die regering, onder leiding van die destydse president Thabo Mbeki, ‘n landbou-ontwikkelingsplan met Agri SA onderteken het. Kort hierna, lynreg in stryd met die ondertekende dokument, ruk die minister van Landbou, Toko Didiza, ‘n dokument uit. Na groot ontsteltenis uit lanbdbougeledere het hierdie dokument ‘n besprekingsdokument geword.
Sedertdien is dit duidelik dat daar twee denkrigtings binne die regering is – ‘n populistiese sonder voete in die praktyk, en ‘n kleiner praktykgerigte benadering.
Die populiste beskou skynbaar die praktykgerigte insette as irrelevant, al is dit formeel deur die regering onderteken, of hoogstens as ‘n tydrowende lastigheidsfaktor.
Die dualisme is in ‘n mate vererger deur die departemente van landbou en van grondsake op Kabinetsvlak te skei.
Intussen wil die landbou standvastigheid in ‘n erg veranderende omgewing vind, sodat hul eie bestaan, asook dié van hul werkers, bestendig kan word en die land ‘n mate van voedselsekuriteit kan beleef.
Die jongste bontpratery oor eiendomsreg in die landbou is die jongste manifestasie van dié teenstrydighede.
Ongelukkig strek die ideologiese dwalinge oor ‘n wye front, soos die vrye teuels wat aan Julius Malema gegee is om “Skiet die Boere” te sing, herhaalde onkunde aan selfs die kant van die president wat skynbaar glo klein lappies grond kan so lewensvatbaar wees dat dit landelike armoede kan teenwerk, en vele meer.
Landbou en grondsake is gans te gespesialiseerde velde om salarisse aan gefrustreerde ideoloë te betaal, en dan dié ideoloë se indienshouding te regverdig deur van hul produkte as iets voor te hou wat nie maar bloot in die snippermandjie hoort nie.
Dit is goed en wel die Departemente van Landbou en van Grondsake trek van tyd tot tyd akademici in om te help met beleidsformulerings. Van hierdie mense word selfs oortuig dat dit die werklike hartklop van die departemente verteenwoordig, en is dan in besprekingsforums minder alarmisties.
Die ideologiese politieke kommissarisse is egter dié met die politieke invloed, en loop gereeld die tegnokrate uit ontkantposisies plat. .
Die gevolg is dat Suid-Afrika nou erg begin neig in die rigting van ‘n dupliserende regering.
Nie, soos die minister van Samewerkende Regering meen op munisipale vlak gebeur waar belastingbetalersverengings as noodmaatreël instaan vir onkapabel munisipale owerhede nie, maar op alle vlakke waar die land tegelyk uit die parlement en Lethuli-huis regeer word. In die proses is daar te veel teenstrydige belange wat gekoester word, en rig hierdie twee regerings saam minder uit as wat een regering behoort te doen. En al hoe meer sake beland in die howe.
